Γράφει ο
Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
e-mqil:kakatsakis@sch.gr
Γκόσιπ...*
Ο Τζον Τέρι -ποδοσφαιριστής- βρίσκεται αυτή την εποχή στο μάτι του κυκλώνα, στο επίκεντρο της δημοσιότητας -κυρίως αυτής που καταπιάνονται τα ταμπλόιντ στην Αγγλία- για τις επιδόσεις του όχι εντός των αγωνιστικών χώρων αλλά για εκείνες εκτός αυτών!
Συγκεκριμένα για τις εξωσυζυγικές του συνευρέσεις με διάφορες παρτενέρ και ειδικά με μία ονόματι Vanessa Perroncel, η οποία ήταν σύζυγος -τώρα έχουν χωρίσει- ενός συμπαίκτη του Τέρι στην εθνική Αγγλίας, τον Γουέιν Μπριτζ, ο οποίος αν και έχει ένα παιδί -μόλις 3 ετών- με τη Βανέσα, δεν επιστρέφει πίσω στην τέως σύζυγό του, αφού πλέον δεν την... εμπιστεύεται!
...Ειρήσθω εν παρόδω ότι η γαλλίς στην εθνικότητα Βανέσα, είχε συνάψει και άλλες σχέσεις με διάφορους ποδοσφαιριστές της Τσέλσι -ομάδα στην οποία ακόμα παίζει ο Τέρι και παλαιότερα έπαιζε ο Γουέιν, πριν μεταγραφεί στη Μάντσεστερ Σίτι!
...Στο μεταξύ ένα μεγάλο μέρος του αγγλικού έθνους, μαθαίνοντας τα όσα έκαμε ο Τζον Τέρι και τα όσα αποκαλύφθησαν με κάθε λεπτομέρεια από "εμπλεκόμενους" στην υπόθεση (π.χ. τον περαστικό διαβάτη που είδε τον Τέρι λυπημένο να βγαίνει από ένα φαστφουντάδικο κρατώντας μια τσάντα φαγητό, λόγω του ότι η γυναίκα του, άμα των αποκαλύψεων τον παράτησε και έφυγε μαζί με τα μικρά παιδιά τους για διακοπές στο Ντουμπάι, άρα δεν ήταν στο σπίτι για να του μαγειρέψει όταν γύριζε από την προπόνησή του), απαίτησε να... καθαιρεθεί από αρχηγός της εθνικής Αγγλίας ο Τζ. Τ. επειδή: ένας αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας πρέπει να είναι τουλάχιστον... τύπος και υπογραμμός!
Ετσι, ο προπονητής της εθνικής Αγγλίας, ιταλός Φάμπιο Καπέλο, υπό την πίεση, τόσο του κοινού αισθήματος όσο και υπό την πίεση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας, ζήτησε από τον Τέρι να παραδώσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού και ο Τζον το έπραξε, αφήνοντας το περιβραχιόνιο στον Ρίο Φέρντιναρντ που κι αυτός όμως τις ατασθαλίες του τις έχει κάνει και αυτό είναι επίσης ένα πρόβλημα! Κόντρα συζητήσεις και για τον νέο αρχηγό έχουν ανάψει και ένας Θεός ξέρει που θα τελειώσει αυτό το νταβαντούρι!
Υπάρχουν και άλλα πολλά πικάντικα και μη που θα μπορούσα εδώ να αναφέρω γεμίζοντας σελίδες επί σελίδων, τόσο για τα ίδια τα γεγονότα όσο και για τα παράπλευρα ζητήματα που προκύπτουν από αυτά!
Σκέφτομαι όμως: “και τι με νοιάζει εμένα με ποιαν θα κοιμηθεί ο Τέρι και με ποιους η Βανέσα; Μήπως νοιάζει εσάς;”
Κι επιπλέον λέω: “Δεν είναι πιο λογικό (!) να ασχολούμαστε με τη Μενεγάκη που είναι και δική μας... εθνική υπόθεση;”
*Γκόσιπ: το κουτσομπολιό στην αγγλικήν
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο
Βαγγέλης Κακατσάκης ΄
-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΑΛΩΣ σας βρήκα! Σχετικά με τις εκδηλώσεις - αφιέρωμα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο με θέμα "Ελλάδα-Τουρκία: Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου", που οργάνωσε υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος", σε συνεργασία με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης-Έβρου, το Νομαρχιακό Διαμέρισμα Ροδόπης, ο δήμος Κομοτηνής και ο Σύλλογος Κρητική Αδελφότης Ν. Ροδόπης "Ο Ψηλορείτης", την Παρασκευή και το Σάββατο 5 και 6 τρέχοντος μηνός, στην Κομοτηνή, θα γράψω σε άλλη στήλη, εντός των προσεχών ημερών. Σπεύδω, ωστόσο, να πω ότι οι περι ού ο λόγος εκδηλώσεις ήταν ίσως οι σημαντικότερες απ' όλες όσες έχει κάνει το Ίδρυμα στην δεκαετή πορεία του.
ΤΩ ΟΝΤΙ εθνικής σημασίας. Ιδιαίτερα ευαίσθητη η περιοχή του νομού Ροδόπης και ξεχωριστά κρίσιμη η σημερινή εθνική συγκυρία, βλέπετε.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ο κάβουρας, τι ’ναι το ζουμί του! Εντάξει, θ' αφιερώσω όλα τα σημερινά "πεταχτά" στα της Κομοτηνής, σε σχέση αποκλειστικά με τον εαυτό μου, παρόλο που με τσιγκλίζουν κι ένα σωρό άλλα πράγματα που έχουν να κάνουν με τα γεγονότα που τρέχουν. Τι να χωρέσει, όμως, στη στένα τούτης της στήλης απ' τα μύρια όσα συνέλεξαν οι αισθήσεις μου κι επεξεργάστηκαν τα χαλκηδειά του νου και της καρδιάς μου;
ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ύστερα από 40 τόσα περίπου χρόνια σ' έναν τόπο και ν' αναζητάς τις πατημασιές σου. Τα χρώματα και τα αρώματα, τους ήχους και τις εικόνες εκείνων των χρόνων.
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ και τα πράγματα. Τα πράγματα των προσώπων και τα πρόσωπα των πραγμάτων. Μια λέξη χιλιάδες εικόνες. Μια λέξη ένας χείμαρρος αναμνήσεων.
ΤΟΤΕ πλατεία Βασιλέως Κωνσταντίνου, τώρα πλατεία Ειρήνης. Τότε οδός Ηρώων 1940-1949, τώρα σκέτη οδός Ηρώων. Τότε μια πόλη που έφθινε όση ζωή κι αν της έδιναν οι φαντάροι. Τώρα μια πόλη των 50.000 κατοίκων και των δέκα χιλιάδων φοιτητών που της επιβάλλουν τους ρυθμούς των.
ΤΟΤΕ ανακάλυπτες τις αισθήσεις σου στην πόλη. Τώρα ανακαλύπτεις την πόλη με τις αισθήσεις σου. Τις τότε γωνίες που έχουν γίνει κύκλοι, πολυόμματα χερουβίμ και εξαπτέρυγα σεραφείμ...
ΚΑΙ ΙΔΟΥ, πηγαίνοντας για το στρατόπεδο του Λοχαγού Παράσχου, όπου υπηρέτησες στο 511 Τ.Π., το περίπτερο στη γωνία. Ναι είναι το ίδιο, σχεδόν το ίδιο! Και ο περιπτεράς είναι ο ίδιος, σχεδόν ο ίδιος! Φτυστός ο πατέρας του...
ΣΤΟΥΣ 2° C η θερμοκρασία. Δεν κρυώνω. Και στους 2° C υπό το μηδέν να κατέβει δεν θα κρυώνω. Ποτέ δεν κρυώνεις, όταν είσαι 20 χρονών. Έτοιμος ανα πάσα στιγμή να πάρεις τ' ανάπλαγα της Ροδόπης, να πιάσεις τα πομάκικα χωριά, ν' ανέβεις στην κορφή του Παπίκιου. Όπως τότε...
ΠΡΕΠΕΙ να τα γράψω κάποτε όλα αυτά. Για τη δική μου Κομοτηνή. Για τη δική μου Ροδόπη. Για τη δική μου Θράκη. Μα πιο πολύ για τ' άλλα πρέπει να γράψω. Για τον Αντώνη Διαλεκτάκη, τον πρόεδρο του τοπικού συλλόγου των Κρητών και τους άλλους... κάθε λογής ερωτικούς μετανάστες της Ροδόπης, για παράδειγμα. Και βέβαια για την υπόκουφη βουή των επερχόμενων γεγονότων, έτσι όπως την άκουσε ο ποιητής!
“...Η πόλη μας είναι δύσκολη./ Εχει και φοιτητές. Εχει σουτζούκ λουκούμ/ Εχει μουσείο ελληνικό/ Ποιος σου αμφισβήτησε την ιθαγένεια;/ Στο σινεμά επισημαίνεις την προσφορά/ Αγρια κοίταξες/ Είμαστε τόσοι/ κι άλλα τόσα για προσφορά./ Κοιτάζω τα τζάμια. Κοιτάς/ τα τζαμιά. Ψάχνω μία ντίσκο./ Ανοίγει αργά. Πάμε μια βόλτα/ στα σκοτεινά.”.
Από το ποίημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη "Κομοτηνή"
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Βαγγέλης Κακατσάκης ΄
-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΑΛΩΣ σας βρήκα! Σχετικά με τις εκδηλώσεις - αφιέρωμα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο με θέμα "Ελλάδα-Τουρκία: Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου", που οργάνωσε υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος", σε συνεργασία με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης-Έβρου, το Νομαρχιακό Διαμέρισμα Ροδόπης, ο δήμος Κομοτηνής και ο Σύλλογος Κρητική Αδελφότης Ν. Ροδόπης "Ο Ψηλορείτης", την Παρασκευή και το Σάββατο 5 και 6 τρέχοντος μηνός, στην Κομοτηνή, θα γράψω σε άλλη στήλη, εντός των προσεχών ημερών. Σπεύδω, ωστόσο, να πω ότι οι περι ού ο λόγος εκδηλώσεις ήταν ίσως οι σημαντικότερες απ' όλες όσες έχει κάνει το Ίδρυμα στην δεκαετή πορεία του.
ΤΩ ΟΝΤΙ εθνικής σημασίας. Ιδιαίτερα ευαίσθητη η περιοχή του νομού Ροδόπης και ξεχωριστά κρίσιμη η σημερινή εθνική συγκυρία, βλέπετε.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ο κάβουρας, τι ’ναι το ζουμί του! Εντάξει, θ' αφιερώσω όλα τα σημερινά "πεταχτά" στα της Κομοτηνής, σε σχέση αποκλειστικά με τον εαυτό μου, παρόλο που με τσιγκλίζουν κι ένα σωρό άλλα πράγματα που έχουν να κάνουν με τα γεγονότα που τρέχουν. Τι να χωρέσει, όμως, στη στένα τούτης της στήλης απ' τα μύρια όσα συνέλεξαν οι αισθήσεις μου κι επεξεργάστηκαν τα χαλκηδειά του νου και της καρδιάς μου;
ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ύστερα από 40 τόσα περίπου χρόνια σ' έναν τόπο και ν' αναζητάς τις πατημασιές σου. Τα χρώματα και τα αρώματα, τους ήχους και τις εικόνες εκείνων των χρόνων.
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ και τα πράγματα. Τα πράγματα των προσώπων και τα πρόσωπα των πραγμάτων. Μια λέξη χιλιάδες εικόνες. Μια λέξη ένας χείμαρρος αναμνήσεων.
ΤΟΤΕ πλατεία Βασιλέως Κωνσταντίνου, τώρα πλατεία Ειρήνης. Τότε οδός Ηρώων 1940-1949, τώρα σκέτη οδός Ηρώων. Τότε μια πόλη που έφθινε όση ζωή κι αν της έδιναν οι φαντάροι. Τώρα μια πόλη των 50.000 κατοίκων και των δέκα χιλιάδων φοιτητών που της επιβάλλουν τους ρυθμούς των.
ΤΟΤΕ ανακάλυπτες τις αισθήσεις σου στην πόλη. Τώρα ανακαλύπτεις την πόλη με τις αισθήσεις σου. Τις τότε γωνίες που έχουν γίνει κύκλοι, πολυόμματα χερουβίμ και εξαπτέρυγα σεραφείμ...
ΚΑΙ ΙΔΟΥ, πηγαίνοντας για το στρατόπεδο του Λοχαγού Παράσχου, όπου υπηρέτησες στο 511 Τ.Π., το περίπτερο στη γωνία. Ναι είναι το ίδιο, σχεδόν το ίδιο! Και ο περιπτεράς είναι ο ίδιος, σχεδόν ο ίδιος! Φτυστός ο πατέρας του...
ΣΤΟΥΣ 2° C η θερμοκρασία. Δεν κρυώνω. Και στους 2° C υπό το μηδέν να κατέβει δεν θα κρυώνω. Ποτέ δεν κρυώνεις, όταν είσαι 20 χρονών. Έτοιμος ανα πάσα στιγμή να πάρεις τ' ανάπλαγα της Ροδόπης, να πιάσεις τα πομάκικα χωριά, ν' ανέβεις στην κορφή του Παπίκιου. Όπως τότε...
ΠΡΕΠΕΙ να τα γράψω κάποτε όλα αυτά. Για τη δική μου Κομοτηνή. Για τη δική μου Ροδόπη. Για τη δική μου Θράκη. Μα πιο πολύ για τ' άλλα πρέπει να γράψω. Για τον Αντώνη Διαλεκτάκη, τον πρόεδρο του τοπικού συλλόγου των Κρητών και τους άλλους... κάθε λογής ερωτικούς μετανάστες της Ροδόπης, για παράδειγμα. Και βέβαια για την υπόκουφη βουή των επερχόμενων γεγονότων, έτσι όπως την άκουσε ο ποιητής!
“...Η πόλη μας είναι δύσκολη./ Εχει και φοιτητές. Εχει σουτζούκ λουκούμ/ Εχει μουσείο ελληνικό/ Ποιος σου αμφισβήτησε την ιθαγένεια;/ Στο σινεμά επισημαίνεις την προσφορά/ Αγρια κοίταξες/ Είμαστε τόσοι/ κι άλλα τόσα για προσφορά./ Κοιτάζω τα τζάμια. Κοιτάς/ τα τζαμιά. Ψάχνω μία ντίσκο./ Ανοίγει αργά. Πάμε μια βόλτα/ στα σκοτεινά.”.
Από το ποίημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη "Κομοτηνή"
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail;kakatsakis@sch.gr
Η... ναυαρχίδα του στόλου των βιβλίων του
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail;kakatsakis@sch.gr
Ερωτεύτηκε παράφορα, απ' την εφηβική του ηλικία, όντας φοιτητής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου, ταυτόχρονα, τόσο την Παιδαγωγική και τις συναφείς μ' αυτήν επιστήμες, όσο και την ιστορία της Κρήτης. Εκτός απ' την κ. Καλιόπη Μαμαντάκη, την σύντροφο της ζωής του, που ούτως ή άλλως ήρθε αργότερα, Aνθός των μεγάλων του αυτών ερώτων, που με την πάροδο των χρόνων μετουσιώθηκαν σε παράφορες αγάπες, που, καλά ακόμα, μισό και πλέον αιώνα, κρατούν, εκτός όλων των άλλων προσφορών του, και 20 βιβλία με ανάλογο περιεχόμενο. Είκοσι μέχρι πριν από λίγο, γιατί τελευτούντος του 2009, βγήκε στη θάλασσα της δημοσιότητας ένα ακόμα, η ...ναυαρχίδα του στόλου του. Για τον γνωστό, και από δημοσιεύματα στην εφημερίδα μας επίτιμο σχολικό σύμβουλο πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που ειρήσθω εν παρόδω ότι άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στους δασκάλους του Νομού μας που ευτύχησαν να τον έχουν, κατά το πέρασμά του, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, από τα μέρη μας, σύμβουλό τους, Γιάννη Γ. Χρηστάκη, ο λόγος. Τον άξιο ιστορικό ερευνητή που απετόλμησε να κάνει πράξη αυτό που μόνο σαν άπιαστο όνειρο στους σχεδιασμούς κάποιων άλλων εραστών της κρητικής ιστοριογραφίας υπήρχε. Ποιο; Να βάλει μέσα σ' ένα βιβλίο, με αλφαβητική σειρα΄, αυτούς “που αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για την διατήρηση ή την ανάκτηση της κρητικής ελευθερίας”, από το 330 έως το 1898! Σ' ένα βιβλίο που απλώνεται σε δύο αρκετά μεγάλους, 640 συνολικά σελιδών, πλήν όμως εύχρηστους και καλαίσθητους τόμους!
Η κάλυψη ενός κενού
“Ναυαρχίδα” του στόλου των βιβλίων του Γιάννη Γ. Χρηστάκη ονομάτισα το “Βασικό Βιογραφικό Λεξικό Αγωνιστών Κρήτης”, αυτός είναι ο πλήρης τίτλος του περί ου ο λόγος βιβλίου, στην προηγούμενη εύφημη μνεία. Μετά λόγου γνώσεως το έγραψα αυτό, δεδομένου ότι, όπως υπογραμίζει στον πρόλογό του και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Απόστολος Γ. Παπαϊωάννου, μεταξύ των άλλων, προλογίζοντάς το: “πρόκειται για έργο ζωής του ιστορικού Χρηστάκη το οποίο συνεχώς βάθαινε και διευρυνόταν από τις πολύχρονες έρευνές του”. Μετά λόγου γνώσεως, ωστόσο συνυπογράφω επίσης αυτό που επισημαινει λίγο παρακάτω στον πρόλογό του ο γνωστός και από την συνεργασία του στην μνημειώδη έκδοση του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και των “Χανιώτικων Νέων” προ ετών “Μικρά Ασία, χαίρε”, καθηγητής Παπαϊωάννου: Ότι “χωρίς υπερβολή αυτό το ιδιότυπο, «Βιογραφικό Λεξικό Αγωνιστών Κρήτης» είναι πράγματι βασικό και έρχεται να καλύψει συγκεκριμένο κενό στην κρητική βιβλιογραφία. Ακριβώς γιατί «δεν πρόκειται για απλή λεξικογραφική ύλη αλλά για μια απαιτητική μεγάλη ιστορική εγκυκλοπαίδεια των προσωπικοτήτων της Κρήτης» που «αποτελεί το υποχρεωτικό συμπλήρωμα των Ιστοριών της Κρήτης, προκειμένου ν' αποκτήσει κανείς ακριβέστερη εικόνα των ιστορικών περιπετειών του νησιού». Άξιος ο μισθός του συγγραφέα! Η αναγνώριση, δηλαδή, της προσφοράς του σε μια εποχή μάλιστα που «παίζει» πολύ ο «αφοπλισμός» της ιστορίας. Μέρος του «μισθού» αυτού ανήκει σίγουρα, εκτός αυτών που μνημονεύει ο Γιάννης Χρηστάκης στον πρόλογό του, ιδιαίτερα η Εταιρία Μότορ Όιλ του Βαρδή Βαρδινογιάννη που επιχορήγησε την έκδοση.
Χρέος στην Κρήτη
Ένα χρέος απέναντι στον εαυτό του, αλλά κυρίως, απέναντι στην Κρήτη, έβγαλε ο Γιάννης Γ. Χρηστάκης με την έκδοση του “Λεξικού των Αγωνιστών της Κρήτης”, όπως ο ίδιος εξομολογητικά μου είπε, σε μια μακρά τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε. Όταν ανακάλυπτε, λέει, ένα καινούργιο όνομα λυπόταν μα και χαιρόταν ταυτόχρονα. Λυπόταν γιατί η σκόνη της ιστορίας τον είχε θάψει τόσο βαθιά στο πηγάδι της λήθης που δεν τον ήξερε, μα και χαιρόταν γιατί τον ανακάλυψε και τον έβγαζε στο προσκήνιο. 'Ενας απ' αυτούς, τους άγνωστους αγωνιστές, ήταν για παράδειγμα και ο εθελοντής γιατρός Διονύσιος Οικονομόπουλος που βρήκε τ' όνομά του σ' ένα έγγραφο με ημερομηνία 12 Απριλίου 1867 στο Αρχείο του Υποπρόξενου της Ρωσίας στο Ηράκλειο Ιωάννου Μητσοτάκη, που φυλάσσεται στην Ε.Κ.Ι.Μ. Ηρακλείου και με το οποίο ζητούσε φαρμακευτικό υλικό για να περιθάλψει 8 τραυματίες της μάχης του Μοναστηρακίου στις 16 Ιανουαρίου 1867. “Δεν μπορούσε να είναι άλλος από τον λόγιο πατρινό γιατρό που γεννήθηκε το 1830 και πέθανε το 1890”, σκέφτηκε λέει κι ένιωσε ότι τον είχε αναστήσει. Εκ των ων ουκ άνευ ότι το Λεξικό των Αγωνιστών της Κρήτης δεν πρέπει να λείψει από καμία βιβλιοθήκη, από κανενα κρητικό σπίτι θα έλεγα. Ιδιαιτέρως από κάθε χανιώτικο σπίτι αφού η πλειοψηφία των αγωνιστών που παρουσιάζεται απ' την γραφίδα του Γιάννη Γ. Χρηστάκη είναι Χανιώτες...
e-mail;kakatsakis@sch.gr
Η... ναυαρχίδα του στόλου των βιβλίων του
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail;kakatsakis@sch.gr
Ερωτεύτηκε παράφορα, απ' την εφηβική του ηλικία, όντας φοιτητής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου, ταυτόχρονα, τόσο την Παιδαγωγική και τις συναφείς μ' αυτήν επιστήμες, όσο και την ιστορία της Κρήτης. Εκτός απ' την κ. Καλιόπη Μαμαντάκη, την σύντροφο της ζωής του, που ούτως ή άλλως ήρθε αργότερα, Aνθός των μεγάλων του αυτών ερώτων, που με την πάροδο των χρόνων μετουσιώθηκαν σε παράφορες αγάπες, που, καλά ακόμα, μισό και πλέον αιώνα, κρατούν, εκτός όλων των άλλων προσφορών του, και 20 βιβλία με ανάλογο περιεχόμενο. Είκοσι μέχρι πριν από λίγο, γιατί τελευτούντος του 2009, βγήκε στη θάλασσα της δημοσιότητας ένα ακόμα, η ...ναυαρχίδα του στόλου του. Για τον γνωστό, και από δημοσιεύματα στην εφημερίδα μας επίτιμο σχολικό σύμβουλο πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που ειρήσθω εν παρόδω ότι άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στους δασκάλους του Νομού μας που ευτύχησαν να τον έχουν, κατά το πέρασμά του, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, από τα μέρη μας, σύμβουλό τους, Γιάννη Γ. Χρηστάκη, ο λόγος. Τον άξιο ιστορικό ερευνητή που απετόλμησε να κάνει πράξη αυτό που μόνο σαν άπιαστο όνειρο στους σχεδιασμούς κάποιων άλλων εραστών της κρητικής ιστοριογραφίας υπήρχε. Ποιο; Να βάλει μέσα σ' ένα βιβλίο, με αλφαβητική σειρα΄, αυτούς “που αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για την διατήρηση ή την ανάκτηση της κρητικής ελευθερίας”, από το 330 έως το 1898! Σ' ένα βιβλίο που απλώνεται σε δύο αρκετά μεγάλους, 640 συνολικά σελιδών, πλήν όμως εύχρηστους και καλαίσθητους τόμους!
Η κάλυψη ενός κενού
“Ναυαρχίδα” του στόλου των βιβλίων του Γιάννη Γ. Χρηστάκη ονομάτισα το “Βασικό Βιογραφικό Λεξικό Αγωνιστών Κρήτης”, αυτός είναι ο πλήρης τίτλος του περί ου ο λόγος βιβλίου, στην προηγούμενη εύφημη μνεία. Μετά λόγου γνώσεως το έγραψα αυτό, δεδομένου ότι, όπως υπογραμίζει στον πρόλογό του και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Απόστολος Γ. Παπαϊωάννου, μεταξύ των άλλων, προλογίζοντάς το: “πρόκειται για έργο ζωής του ιστορικού Χρηστάκη το οποίο συνεχώς βάθαινε και διευρυνόταν από τις πολύχρονες έρευνές του”. Μετά λόγου γνώσεως, ωστόσο συνυπογράφω επίσης αυτό που επισημαινει λίγο παρακάτω στον πρόλογό του ο γνωστός και από την συνεργασία του στην μνημειώδη έκδοση του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και των “Χανιώτικων Νέων” προ ετών “Μικρά Ασία, χαίρε”, καθηγητής Παπαϊωάννου: Ότι “χωρίς υπερβολή αυτό το ιδιότυπο, «Βιογραφικό Λεξικό Αγωνιστών Κρήτης» είναι πράγματι βασικό και έρχεται να καλύψει συγκεκριμένο κενό στην κρητική βιβλιογραφία. Ακριβώς γιατί «δεν πρόκειται για απλή λεξικογραφική ύλη αλλά για μια απαιτητική μεγάλη ιστορική εγκυκλοπαίδεια των προσωπικοτήτων της Κρήτης» που «αποτελεί το υποχρεωτικό συμπλήρωμα των Ιστοριών της Κρήτης, προκειμένου ν' αποκτήσει κανείς ακριβέστερη εικόνα των ιστορικών περιπετειών του νησιού». Άξιος ο μισθός του συγγραφέα! Η αναγνώριση, δηλαδή, της προσφοράς του σε μια εποχή μάλιστα που «παίζει» πολύ ο «αφοπλισμός» της ιστορίας. Μέρος του «μισθού» αυτού ανήκει σίγουρα, εκτός αυτών που μνημονεύει ο Γιάννης Χρηστάκης στον πρόλογό του, ιδιαίτερα η Εταιρία Μότορ Όιλ του Βαρδή Βαρδινογιάννη που επιχορήγησε την έκδοση.
Χρέος στην Κρήτη
Ένα χρέος απέναντι στον εαυτό του, αλλά κυρίως, απέναντι στην Κρήτη, έβγαλε ο Γιάννης Γ. Χρηστάκης με την έκδοση του “Λεξικού των Αγωνιστών της Κρήτης”, όπως ο ίδιος εξομολογητικά μου είπε, σε μια μακρά τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε. Όταν ανακάλυπτε, λέει, ένα καινούργιο όνομα λυπόταν μα και χαιρόταν ταυτόχρονα. Λυπόταν γιατί η σκόνη της ιστορίας τον είχε θάψει τόσο βαθιά στο πηγάδι της λήθης που δεν τον ήξερε, μα και χαιρόταν γιατί τον ανακάλυψε και τον έβγαζε στο προσκήνιο. 'Ενας απ' αυτούς, τους άγνωστους αγωνιστές, ήταν για παράδειγμα και ο εθελοντής γιατρός Διονύσιος Οικονομόπουλος που βρήκε τ' όνομά του σ' ένα έγγραφο με ημερομηνία 12 Απριλίου 1867 στο Αρχείο του Υποπρόξενου της Ρωσίας στο Ηράκλειο Ιωάννου Μητσοτάκη, που φυλάσσεται στην Ε.Κ.Ι.Μ. Ηρακλείου και με το οποίο ζητούσε φαρμακευτικό υλικό για να περιθάλψει 8 τραυματίες της μάχης του Μοναστηρακίου στις 16 Ιανουαρίου 1867. “Δεν μπορούσε να είναι άλλος από τον λόγιο πατρινό γιατρό που γεννήθηκε το 1830 και πέθανε το 1890”, σκέφτηκε λέει κι ένιωσε ότι τον είχε αναστήσει. Εκ των ων ουκ άνευ ότι το Λεξικό των Αγωνιστών της Κρήτης δεν πρέπει να λείψει από καμία βιβλιοθήκη, από κανενα κρητικό σπίτι θα έλεγα. Ιδιαιτέρως από κάθε χανιώτικο σπίτι αφού η πλειοψηφία των αγωνιστών που παρουσιάζεται απ' την γραφίδα του Γιάννη Γ. Χρηστάκη είναι Χανιώτες...
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Ο ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Μπόρα είναι…
Σύννεφα στον ουρανό,
αστραπόβροντα, κακό.
Κι η καρδούλα σου χτυπά
σαν πουλιού σε ξόβεργα!
Μα στα σύννεφα κρυμμένος
ένας ήλιος ξαγρυπνά,
τις αχτίδες του γυαλίζει
κι όλο σιγοτραγουδά
«Δεν φοβάμαι, μπόρα είναι
θα περάσει και θα φύγει
λαμπερό ουράνιο τόξο,
μες την πλάση θ’ανατείλει!»
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη "Και στη μέση ¨
η χαρά"(Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς)
Σύννεφα στον ουρανό,
αστραπόβροντα, κακό.
Κι η καρδούλα σου χτυπά
σαν πουλιού σε ξόβεργα!
Μα στα σύννεφα κρυμμένος
ένας ήλιος ξαγρυπνά,
τις αχτίδες του γυαλίζει
κι όλο σιγοτραγουδά
«Δεν φοβάμαι, μπόρα είναι
θα περάσει και θα φύγει
λαμπερό ουράνιο τόξο,
μες την πλάση θ’ανατείλει!»
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη "Και στη μέση ¨
η χαρά"(Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς)
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
06.02.2010
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΙΑ ΑΡΚΟΥΔΑ απ’ τη Ροδόπη/ πάει με πήρε στο κατόπι/ τρέχω ροβολώ και κλαίω/ μέσα στο ποτάμι πλέω/ να γλιτώσω προσπαθώ/ πάω πέφτω στον γκρεμό/ κει που μοιάζω μακαρίτης/ φτερουγίζει ένας σπουργίτης/ τα μικρά φτερά του απλώνει/ κι απ’ τον Χάρο με γλιτώνει”. Του Βαγγέλη το ποίημα αυτό. Του Βαγγέλη Πεταλά κι όχι του Βαγγέλη Κακατσάκη, πάντως. Καλό, ε;
ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ “Αστόρια”, που βρίσκεται στην καρδιά της Κομοτηνής και στεγάζεται σε ιστορικό διατηρητέο μνημείο που κτίστηκε το 1900 με σχέδια του αρχιτέκτονα Όθωνα και μετατράπηκε σε ξενοδοχείο το 1937 από τον Νικόλαο Παπαθεοδώρου, γράφω με το που φτάσαμε γύρω στις 2 μ.μ. χθες, τα “Πεταχτά” που διαβάζετε σήμερα. Πώς τα έστειλα στην εφημερίδα; Μην κάνετε περιττάς ερωτήσεις, σας απαντώ να για να χρησιμοποιήσω την φράση του γνωστού τοις πάσι, και εδώ(!), συμπολίτη μας Βασίλη Καλαϊτζή - Μουντάκι, όταν ερωτάται αν είναι καλά.
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ συμμετέχει ο ....Β. Μέγας Βασίλειος στην 20μελή περίπου αποστολή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” στην Κομοτηνή, όπου άρχισαν χθες και συνεχίζονται σήμερα, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων διήμερες εκδηλώσεις με τον γενικό τίτλο “Ελλάδα - Τουρκία: Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου”. Αυτό έλειπε: Να λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!
ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση, μην περιμένετε να σας πω τίποτα, σήμερα τουλάχιστον, για την Κομοτηνή, που μέχρι το 1920 άκουγε στο όνομα Γκιουμουρτζήνα, και για την ευρύτερη περιοχή, στην οποία επιστρέφω ύστερα από σαράντα περίπου χρόνια που έκαμα εδώ το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής μου θητείας.
ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι δεν την περπάτησα καθόλου, μέχρι την ώρα που γράφω τη στήλη πλην του ότι ένας ατέλειωτος χείμαρρος αναμνήσεων πλημμύρισε το μυαλό μου με το που την αντίκρισα μέσα από το πούλμαν που μας έφερε από το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης. Και να την είχα περπατήσει πάντως, ο χώρος των “Πεταχτών” που περίσσεψε, γι’ άλλο πράγμα προορίζεται.
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ στη μνήμη του Γιώργη Μανουσάκη αύριο Κυριακή στις 11.30 π.μ. στην “Κωνσταντινουπολειάδα” της Νέας Χώρας. Κι αν ήθελα να μεταλάβω γι’ άλλη μια φορά τον λόγο του ποιητή, έτσι όπως η συγγραφέας Νένα Κοκκινάκη, η δρ Φιλολογίας Τασούλα Μαρομιχελάκη και προπάντων η ακριβή συντρόφισσα της ζωής του και εκλεκτή φιλόλογος Αγγελική Καραθανάση απ’ το δισκοπότηρο του έργου του θα τον προσφέρουν! Τι κρίμα που θα φτάσω ενώ θα έχει τελειώσει!
ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ συγγραφέας διάβασε το πρωτόλειο έργο του στον Βίκτορα Ουγκώ, εκείνος του είπε: “Η λογοτεχνία κάνει εξαιτίας σας ένα μεγάλο βήμα”. “Σας ευχαριστώ πολύ”, απάντησε εμφανώς απόλυτα ικανοποιημένος ο επίδοξος συγγραφέας. “Γιατί μ’ ευχαριστείτε. Υπάρχουν βήματα μπροστά και βήματα πίσω”, απάντησε ο Ουγκώ.
“Ποιος είπε πως τα πάντα ρει;/ Ενα και μόνο ρέει απρόσκοπτα/ ορμητικά ζωογόνα, γεννώντας αδιάκοπα./ Ο μαύρος χρυσός που αυξάνει/ τα πολυψήφια νούμερα στις τράπεζες/ και στα θωρακισμένα χρηματοκιβώτιά μας/ ο κόσμος πρέπει να ‘ναι ενιαίος/ από γυαλί, χάλυβα και πετρέλαιο/ μ’ ένα ηλεκτρονικό ματάκι παντεπόπτη./ Ιδού ο στόχος της Δημοκρατίας/ στο νέον αιώνα. Ο πολίτης/ να ‘ναι ικανοποιημένος μ’ όσα έχει./ Χωρίς αντίρρηση/...”.
Από το ποίημα “Παγκοσμιοποίηση” του Γιώργη Μανουσάκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
06.02.2010
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΙΑ ΑΡΚΟΥΔΑ απ’ τη Ροδόπη/ πάει με πήρε στο κατόπι/ τρέχω ροβολώ και κλαίω/ μέσα στο ποτάμι πλέω/ να γλιτώσω προσπαθώ/ πάω πέφτω στον γκρεμό/ κει που μοιάζω μακαρίτης/ φτερουγίζει ένας σπουργίτης/ τα μικρά φτερά του απλώνει/ κι απ’ τον Χάρο με γλιτώνει”. Του Βαγγέλη το ποίημα αυτό. Του Βαγγέλη Πεταλά κι όχι του Βαγγέλη Κακατσάκη, πάντως. Καλό, ε;
ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ “Αστόρια”, που βρίσκεται στην καρδιά της Κομοτηνής και στεγάζεται σε ιστορικό διατηρητέο μνημείο που κτίστηκε το 1900 με σχέδια του αρχιτέκτονα Όθωνα και μετατράπηκε σε ξενοδοχείο το 1937 από τον Νικόλαο Παπαθεοδώρου, γράφω με το που φτάσαμε γύρω στις 2 μ.μ. χθες, τα “Πεταχτά” που διαβάζετε σήμερα. Πώς τα έστειλα στην εφημερίδα; Μην κάνετε περιττάς ερωτήσεις, σας απαντώ να για να χρησιμοποιήσω την φράση του γνωστού τοις πάσι, και εδώ(!), συμπολίτη μας Βασίλη Καλαϊτζή - Μουντάκι, όταν ερωτάται αν είναι καλά.
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ συμμετέχει ο ....Β. Μέγας Βασίλειος στην 20μελή περίπου αποστολή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” στην Κομοτηνή, όπου άρχισαν χθες και συνεχίζονται σήμερα, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων διήμερες εκδηλώσεις με τον γενικό τίτλο “Ελλάδα - Τουρκία: Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου”. Αυτό έλειπε: Να λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!
ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση, μην περιμένετε να σας πω τίποτα, σήμερα τουλάχιστον, για την Κομοτηνή, που μέχρι το 1920 άκουγε στο όνομα Γκιουμουρτζήνα, και για την ευρύτερη περιοχή, στην οποία επιστρέφω ύστερα από σαράντα περίπου χρόνια που έκαμα εδώ το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής μου θητείας.
ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι δεν την περπάτησα καθόλου, μέχρι την ώρα που γράφω τη στήλη πλην του ότι ένας ατέλειωτος χείμαρρος αναμνήσεων πλημμύρισε το μυαλό μου με το που την αντίκρισα μέσα από το πούλμαν που μας έφερε από το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης. Και να την είχα περπατήσει πάντως, ο χώρος των “Πεταχτών” που περίσσεψε, γι’ άλλο πράγμα προορίζεται.
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ στη μνήμη του Γιώργη Μανουσάκη αύριο Κυριακή στις 11.30 π.μ. στην “Κωνσταντινουπολειάδα” της Νέας Χώρας. Κι αν ήθελα να μεταλάβω γι’ άλλη μια φορά τον λόγο του ποιητή, έτσι όπως η συγγραφέας Νένα Κοκκινάκη, η δρ Φιλολογίας Τασούλα Μαρομιχελάκη και προπάντων η ακριβή συντρόφισσα της ζωής του και εκλεκτή φιλόλογος Αγγελική Καραθανάση απ’ το δισκοπότηρο του έργου του θα τον προσφέρουν! Τι κρίμα που θα φτάσω ενώ θα έχει τελειώσει!
ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ συγγραφέας διάβασε το πρωτόλειο έργο του στον Βίκτορα Ουγκώ, εκείνος του είπε: “Η λογοτεχνία κάνει εξαιτίας σας ένα μεγάλο βήμα”. “Σας ευχαριστώ πολύ”, απάντησε εμφανώς απόλυτα ικανοποιημένος ο επίδοξος συγγραφέας. “Γιατί μ’ ευχαριστείτε. Υπάρχουν βήματα μπροστά και βήματα πίσω”, απάντησε ο Ουγκώ.
“Ποιος είπε πως τα πάντα ρει;/ Ενα και μόνο ρέει απρόσκοπτα/ ορμητικά ζωογόνα, γεννώντας αδιάκοπα./ Ο μαύρος χρυσός που αυξάνει/ τα πολυψήφια νούμερα στις τράπεζες/ και στα θωρακισμένα χρηματοκιβώτιά μας/ ο κόσμος πρέπει να ‘ναι ενιαίος/ από γυαλί, χάλυβα και πετρέλαιο/ μ’ ένα ηλεκτρονικό ματάκι παντεπόπτη./ Ιδού ο στόχος της Δημοκρατίας/ στο νέον αιώνα. Ο πολίτης/ να ‘ναι ικανοποιημένος μ’ όσα έχει./ Χωρίς αντίρρηση/...”.
Από το ποίημα “Παγκοσμιοποίηση” του Γιώργη Μανουσάκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
05.02.2010
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΝΩ ΕΣΕΙΣ θα με διαβάζετε σήμερα, εγώ προβλέπεται να 'μαι... αλλού κι αλλού. Πού ακριβώς; Εξαρτάται τι ώρα θα διαβάζετε τη στήλη. Για Κομοτηνή κατευθύνομαι, μέσω Αθηνών και Αλεξανδρούπολης, αδέλφια. Στην πρωτεύουσα του νομού Ροδόπης, όπου σήμερα στις 7 μ.μ. αρχίζουν, με τα εγκαίνια Έκθεσης φωτογραφίας, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της πόλης, διήμερες εκδηλώσεις, με τον γενικό τίτλο: "Ελλάδα-Τουρκία: Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου".
ΚΑΛΗ η, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, με συνδιοργανωτές το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης - Έβρου, το Νομαρχιακό Διαμέρισμα Ροδόπης, τον δήμο Κομοτηνής και τον Σύλλογο Κρητική Αδελφότης ν. Ροδόπης “Ο Ψηλορείτης”, εκδήλωση, δε λέω. Ακόμα καλύτερη, ωστόσο, για μένα γιατί στο νομό Ροδόπης υπηρέτησα πριν από 38 τόσα χρόνια τους 16 απ' τους 24 μήνες της στρατιωτικής μου θητείας.
ΚΟΜΟΤΗΝΗ, Νυμφαία, Λαμψάκι, Πάνδροσος, Προσκυνητές, Ξυλαγανή, Φανάρι, Κρυστάλλη, Μαρώνεια, Αμβροσία, Μύτικας, Μικρή Άδα, Σαρακηνά, Τσαρδακλί, Νέα Σάντα... Πάνω απ' όλα, η μεγάλη γιαγιά της Θράκης, η Ροδοπη! Όχι, δεν έτυχε να πάω από τότε που έφυγα, στα μέρη ετούτα.
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ωστόσο, μ' ακολουθούν κατά πόδας. Η “πόλις”, για να θυμηθώ τον Αλέξανδρο, μ' όλα τα συμπαρομαρτούντα της. Μια γενική αίσθηση παγωμάρας. Οι έντονες αντιδράσεις των συνδικάτων για τα μέτρα που εξήγγειλε η Κυβέρνηση. Τα μπλόκα των αγροτών που επιμένουν. Τα σπρεντ που ανεβοκατεβαίνουν. Οι ύαινες που περιμένουν να μας καταβροχθίσουν...
ΠΟΙΟΣ πληρώνει, εντέλει, το μάρμαρο; Ρητορική η ερώτηση. Όποιος το πλήρωνε μέχρι τώρα αυτός θα το πληρώσει κι αυτή τη φορά. Ή μήπως κάνω λάθος;
ΠΙΣΩ από τα νούμερα, τόσο απ' το λάδι, τόσο απ' το ξίδι, τόσο απ' το λαδόξιδο, υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που τους βγάζουν το λάδι. Άνθρωποι που αντί για κρασί πίνουν ξίδι. Αυτήν την παράμετρο, πρώτη απ' όλες, καλείται να λάβει υπόψη της η Κυβέρνηση.
ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝΕ την Πορτογαλία και ν' αφήσουνε εμάς. Αρκετά μας χρησιμοποίησαν σαν σάκο του μποξ οι κάθε λογής κερδοσκόποι. Κακομοίρα, Ελλάδα! Κακομοίρα Πορτογαλία! Όπου φτωχός κι η μοίρα του.
Ο ΦΛΕΒΑΡΗΣ κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει. Στην μύτη του μολυβιού μου κρέμεται τούτη η παροιμία. Με τη μεταφορική της έννοια. Για μια σταγόνα αισιοδοξίας πρόκειται. Για να μην τα βλέπουμε όλα μαύρα κι άραχνα.
ΑΝΤΩΝΗ Πλυμάκη, Χανιά: Αφού ο λαός θέλει τον Δίκαιο Ιώβ, να τον λέει Αϊ-Δίκιο, δίκιο έχει. Αϊ Γιάννη, λέει εξάλλου τον Άγιο Ιωάννη, κι αν πεις και για τον Άγιο Ευτυχή, που γιορτάζει στις 24 Αυγούστου, Άγιο Ευτύχη αλλά και Άϊ-Φτύχη τον έκανε.
Η ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΗ για την δραστηριότητά της και την ακτινοβολία του πολιτισμού της αρχαία πόλη του ν. Ροδόπης είναι η Μαρώνεια, η οποία πήρε τ' όνομά της απ' τον μυθικό οικιστή Μάρωνα, γιο του Ευάνθη, ιερέα του Απόλλωνα. Στις πανέμορφες ακρογιαλιές της Μαρώνειας έφεραν οι άνεμοι τα πλοία του μυθικού Οδυσσέα και των συντρόφων του, όταν απέπλευσαν από την Τροία. Από εδώ προερχόταν και το κρασί με το οποίο ο Οδυσσέας μέθυσε και μετά τύφλωσε τον Πολύφημο.
“Της πούλιας γέρν' από ψηλά το εφτάδιπλο τ' αστέρι·/ Ξύπνα, Ροδόπη, -τ' αυγινό δροσόπαγο τινάζει/ του ύπνου τ' αποκάρωμα. Ξύπνα κι ασπρογαλλιάζει/ θαμπός ακόμα περουζές το γλυκοχαραμέρι./ Ρόδα και ρόδα ο ξανθός ο Ηλιος θα σου φέρει/ Σαν την αγάπη του παλιά, πιο νέα απ' το χαλάζι/ Εμπρόβαλε και με φιλί στο μέτωπό σου βάζει/ Στεφάνια δροσοστάλαγα το ερωτικό του χέρι...”.
Από το ποίημα του Ιωάννη Γρυπάρη "Ροδόπη"
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
05.02.2010
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΝΩ ΕΣΕΙΣ θα με διαβάζετε σήμερα, εγώ προβλέπεται να 'μαι... αλλού κι αλλού. Πού ακριβώς; Εξαρτάται τι ώρα θα διαβάζετε τη στήλη. Για Κομοτηνή κατευθύνομαι, μέσω Αθηνών και Αλεξανδρούπολης, αδέλφια. Στην πρωτεύουσα του νομού Ροδόπης, όπου σήμερα στις 7 μ.μ. αρχίζουν, με τα εγκαίνια Έκθεσης φωτογραφίας, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της πόλης, διήμερες εκδηλώσεις, με τον γενικό τίτλο: "Ελλάδα-Τουρκία: Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου".
ΚΑΛΗ η, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, με συνδιοργανωτές το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης - Έβρου, το Νομαρχιακό Διαμέρισμα Ροδόπης, τον δήμο Κομοτηνής και τον Σύλλογο Κρητική Αδελφότης ν. Ροδόπης “Ο Ψηλορείτης”, εκδήλωση, δε λέω. Ακόμα καλύτερη, ωστόσο, για μένα γιατί στο νομό Ροδόπης υπηρέτησα πριν από 38 τόσα χρόνια τους 16 απ' τους 24 μήνες της στρατιωτικής μου θητείας.
ΚΟΜΟΤΗΝΗ, Νυμφαία, Λαμψάκι, Πάνδροσος, Προσκυνητές, Ξυλαγανή, Φανάρι, Κρυστάλλη, Μαρώνεια, Αμβροσία, Μύτικας, Μικρή Άδα, Σαρακηνά, Τσαρδακλί, Νέα Σάντα... Πάνω απ' όλα, η μεγάλη γιαγιά της Θράκης, η Ροδοπη! Όχι, δεν έτυχε να πάω από τότε που έφυγα, στα μέρη ετούτα.
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ωστόσο, μ' ακολουθούν κατά πόδας. Η “πόλις”, για να θυμηθώ τον Αλέξανδρο, μ' όλα τα συμπαρομαρτούντα της. Μια γενική αίσθηση παγωμάρας. Οι έντονες αντιδράσεις των συνδικάτων για τα μέτρα που εξήγγειλε η Κυβέρνηση. Τα μπλόκα των αγροτών που επιμένουν. Τα σπρεντ που ανεβοκατεβαίνουν. Οι ύαινες που περιμένουν να μας καταβροχθίσουν...
ΠΟΙΟΣ πληρώνει, εντέλει, το μάρμαρο; Ρητορική η ερώτηση. Όποιος το πλήρωνε μέχρι τώρα αυτός θα το πληρώσει κι αυτή τη φορά. Ή μήπως κάνω λάθος;
ΠΙΣΩ από τα νούμερα, τόσο απ' το λάδι, τόσο απ' το ξίδι, τόσο απ' το λαδόξιδο, υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που τους βγάζουν το λάδι. Άνθρωποι που αντί για κρασί πίνουν ξίδι. Αυτήν την παράμετρο, πρώτη απ' όλες, καλείται να λάβει υπόψη της η Κυβέρνηση.
ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝΕ την Πορτογαλία και ν' αφήσουνε εμάς. Αρκετά μας χρησιμοποίησαν σαν σάκο του μποξ οι κάθε λογής κερδοσκόποι. Κακομοίρα, Ελλάδα! Κακομοίρα Πορτογαλία! Όπου φτωχός κι η μοίρα του.
Ο ΦΛΕΒΑΡΗΣ κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει. Στην μύτη του μολυβιού μου κρέμεται τούτη η παροιμία. Με τη μεταφορική της έννοια. Για μια σταγόνα αισιοδοξίας πρόκειται. Για να μην τα βλέπουμε όλα μαύρα κι άραχνα.
ΑΝΤΩΝΗ Πλυμάκη, Χανιά: Αφού ο λαός θέλει τον Δίκαιο Ιώβ, να τον λέει Αϊ-Δίκιο, δίκιο έχει. Αϊ Γιάννη, λέει εξάλλου τον Άγιο Ιωάννη, κι αν πεις και για τον Άγιο Ευτυχή, που γιορτάζει στις 24 Αυγούστου, Άγιο Ευτύχη αλλά και Άϊ-Φτύχη τον έκανε.
Η ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΗ για την δραστηριότητά της και την ακτινοβολία του πολιτισμού της αρχαία πόλη του ν. Ροδόπης είναι η Μαρώνεια, η οποία πήρε τ' όνομά της απ' τον μυθικό οικιστή Μάρωνα, γιο του Ευάνθη, ιερέα του Απόλλωνα. Στις πανέμορφες ακρογιαλιές της Μαρώνειας έφεραν οι άνεμοι τα πλοία του μυθικού Οδυσσέα και των συντρόφων του, όταν απέπλευσαν από την Τροία. Από εδώ προερχόταν και το κρασί με το οποίο ο Οδυσσέας μέθυσε και μετά τύφλωσε τον Πολύφημο.
“Της πούλιας γέρν' από ψηλά το εφτάδιπλο τ' αστέρι·/ Ξύπνα, Ροδόπη, -τ' αυγινό δροσόπαγο τινάζει/ του ύπνου τ' αποκάρωμα. Ξύπνα κι ασπρογαλλιάζει/ θαμπός ακόμα περουζές το γλυκοχαραμέρι./ Ρόδα και ρόδα ο ξανθός ο Ηλιος θα σου φέρει/ Σαν την αγάπη του παλιά, πιο νέα απ' το χαλάζι/ Εμπρόβαλε και με φιλί στο μέτωπό σου βάζει/ Στεφάνια δροσοστάλαγα το ερωτικό του χέρι...”.
Από το ποίημα του Ιωάννη Γρυπάρη "Ροδόπη"
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΑΠΟ ΧΘΕΣ έχουμε στην Ελλάδα μια άλλη μέρα. Μια ατελείωτη χειρότερη μέρα, μάλλον μια μακριά νύχτα, για τους εργαζόμενους. Κατά μία άποψη. Κατά μία άλλη μια μακριά νύχτα που κάποια στιγμή σε βάθος χρόνου θα φέρει το ξημέρωμα για την ελληνική οικονομία.
ΚΑΙ ΚΑΛΑ να δεχτούμε την άλλη άποψη ότι θα ‘ρθει το ξημέρωμα. Το ζητούμενο, ωστόσο, όπως έγραψα και προχθές είναι άλλο. Το αν θα ζει μέχρι τότε ο γάιδαρος!
ΤΟ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ βέλτιστον. Για μείωση μισθών έκαναν λόγο κάποια σενάρια, μόνο το πάγωμά τους αποφάσισε ο πρωθυπουργός. Η μείωση στο σχέδιο Γ’. Με την έννοια ότι το πάγωμα ήταν στο Β.
ΓΙΝΑΜΕ Ευρωπαιοι, συνέλληνες! Μέσα σ’ ένα βράδυ το πήραμε απόφαση ότι αντί ν’ αγοράζουμε τρία καρπούζια απ’ το μανάβη θ’ αγοράζουμε τρεις φέτες μόνο.
ΚΑΛΑ ΑΥΤΟΣ έφυγε νωρίς! Τι έφυγε; Μ’ ελαφρά πηδηματάκια την έκανε. Τι νωρίς; Στο παρά ένα ή μάλλον στο συν ένα την κοπάνησε. Μάγκας με τα όλα του.
ΕΝΑ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟ βρε, παιδιά. Βγάλτε το για πάρτη μας το ρημάδι και σώστε μας. Φίλε μου, στην ανάγκη μου και όχι στην χαρά μου.
ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ αστερίσκων εγκρίθηκε, λέει, το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Αυτό έλειπε: Να εγκριθεί μετά πολλών επαίνων.
ΑΣΠΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ και μάλιστα πυκνός, πυκνότατος, απ’ τον... καλαμιώνα της Βουλής. Στην πανηγυρική επανεκλογή του Κάρολου Παπούλια στην προεδρία της Δημοκρατίας, αναφέρομαι. Μέσα στην όλη μαύρη μαυρίλα, μαύρη σαν κολιακούδα, κάτι είναι κι αυτό.
ΤΙ ΛΕΤΕ, παίζουμε για να ξεχαστούμε και λιγάκι το παιχνίδι της κολοκυθιάς στην... καλλικράτεια παραλλαγή του; Και δεν το παίζουμε; Τιέχουμε να χάσουμε;
ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ να πάει η έδρα του Δήμου Αποκορώνου, λέμε τώρα, στον Βάμο; Αμ’ πού να πάει; Να πάει στις Βρύσες! Και γιατί να πάει στις Βρύσες; Αμ’ πού να πάει; Να πάει στις Καλύβες! Και γιατί να πάει στις Καλύβες; Αμ’ πού να πάει; Να πάει στην Γεωργιούπολη! Συνεχίστε. Μέχρι και στην Ρέντα μπορεί να πάει η έδρα.
ΧΑΙΡΟΙΣ Ο Κυδωνιας βλαστός, της θείας Κρήτης ιερόν εγκαλώπισμα... Η αρχή απ’ το απολυτίκιο του Αγίου Νικολάου του Κυδωνιέως που γιορτάζει σήμερα. Θα ακουστεί σήμερα το πρωί. Εκτός απ’ το δεξιό κλίτος του αποκαλυφθέντος πρόσφατα ιστορικού ναού του Αγίου Ελευθερίου, στην οδό Γαβαλάδων της Πόλης μας, για πρώτη φορά και στον ιδιαίτερα σεβαστό στους ντόπιους βυζαντινό ναό του Αγίου στα Κυριακοσέλια. Πρωτοστάτης του πανηγυριού ο έφορος των Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κρήτης Μιχάλης Ανδριανάκης. Του χρόνου Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα ‘μαι κι εγώ εκεί Μιχάλη!
ΟΤΑΝ Ο ΜΕΓΑΣ Αλέξανδρος ήταν έφηβος είδε μια μέρα μια βάρκα που κινδύνευε να ανατραπεί από τα αγριεμένα κύματα. Διέταξε τότε τους συνοδούς του να σπεύσουν σε βοήθεια με μια άλλη βάρκα. Κανένας, ωστόσο δεν τολμούσε να αντιμετωπίσει τη μανία του πελάγους κι έτσι μπήκε ο ίδιος στη βάρκα. Κι όταν οι αυλικοί θέλησαν να του δείξουν τον κίνδυνο που διέτρεχε, ο Αλέξανδρος τους αποκρίθηκε: “Προτιμώ να γίνω συμμέτοχος στον θάνατο αυτών των ανθρώπων, παρά θεατής του”.
“... Οταν μόρφαζες από Οδύνη/ σου ‘δωσα να πιείς το Δηλητήριο της Απόγνωσης/ Πριν ξεψυχήσεις δέχτηκα το αίμα σου Λαίμαργα/ και η κραυγή σου/ σκέπασε όλη μου την Αγωνία για Λύτρωση/ Τη σάρκα σου αφιέρωσα στ’ άστρα/ την ψυχή σου στη θύμηση/ κι όταν τελείωσα την προσευχή/ είχα ταυτίσει τ’ όνειρο με την Αιωνιότητα”.
Το ποίημα “Ταύτιση” του Αρτέμη Αθανασάκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νεα(4.2.20100)
τυπώστε αυτό το άρθρο
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΑΠΟ ΧΘΕΣ έχουμε στην Ελλάδα μια άλλη μέρα. Μια ατελείωτη χειρότερη μέρα, μάλλον μια μακριά νύχτα, για τους εργαζόμενους. Κατά μία άποψη. Κατά μία άλλη μια μακριά νύχτα που κάποια στιγμή σε βάθος χρόνου θα φέρει το ξημέρωμα για την ελληνική οικονομία.
ΚΑΙ ΚΑΛΑ να δεχτούμε την άλλη άποψη ότι θα ‘ρθει το ξημέρωμα. Το ζητούμενο, ωστόσο, όπως έγραψα και προχθές είναι άλλο. Το αν θα ζει μέχρι τότε ο γάιδαρος!
ΤΟ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ βέλτιστον. Για μείωση μισθών έκαναν λόγο κάποια σενάρια, μόνο το πάγωμά τους αποφάσισε ο πρωθυπουργός. Η μείωση στο σχέδιο Γ’. Με την έννοια ότι το πάγωμα ήταν στο Β.
ΓΙΝΑΜΕ Ευρωπαιοι, συνέλληνες! Μέσα σ’ ένα βράδυ το πήραμε απόφαση ότι αντί ν’ αγοράζουμε τρία καρπούζια απ’ το μανάβη θ’ αγοράζουμε τρεις φέτες μόνο.
ΚΑΛΑ ΑΥΤΟΣ έφυγε νωρίς! Τι έφυγε; Μ’ ελαφρά πηδηματάκια την έκανε. Τι νωρίς; Στο παρά ένα ή μάλλον στο συν ένα την κοπάνησε. Μάγκας με τα όλα του.
ΕΝΑ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟ βρε, παιδιά. Βγάλτε το για πάρτη μας το ρημάδι και σώστε μας. Φίλε μου, στην ανάγκη μου και όχι στην χαρά μου.
ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ αστερίσκων εγκρίθηκε, λέει, το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Αυτό έλειπε: Να εγκριθεί μετά πολλών επαίνων.
ΑΣΠΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ και μάλιστα πυκνός, πυκνότατος, απ’ τον... καλαμιώνα της Βουλής. Στην πανηγυρική επανεκλογή του Κάρολου Παπούλια στην προεδρία της Δημοκρατίας, αναφέρομαι. Μέσα στην όλη μαύρη μαυρίλα, μαύρη σαν κολιακούδα, κάτι είναι κι αυτό.
ΤΙ ΛΕΤΕ, παίζουμε για να ξεχαστούμε και λιγάκι το παιχνίδι της κολοκυθιάς στην... καλλικράτεια παραλλαγή του; Και δεν το παίζουμε; Τιέχουμε να χάσουμε;
ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ να πάει η έδρα του Δήμου Αποκορώνου, λέμε τώρα, στον Βάμο; Αμ’ πού να πάει; Να πάει στις Βρύσες! Και γιατί να πάει στις Βρύσες; Αμ’ πού να πάει; Να πάει στις Καλύβες! Και γιατί να πάει στις Καλύβες; Αμ’ πού να πάει; Να πάει στην Γεωργιούπολη! Συνεχίστε. Μέχρι και στην Ρέντα μπορεί να πάει η έδρα.
ΧΑΙΡΟΙΣ Ο Κυδωνιας βλαστός, της θείας Κρήτης ιερόν εγκαλώπισμα... Η αρχή απ’ το απολυτίκιο του Αγίου Νικολάου του Κυδωνιέως που γιορτάζει σήμερα. Θα ακουστεί σήμερα το πρωί. Εκτός απ’ το δεξιό κλίτος του αποκαλυφθέντος πρόσφατα ιστορικού ναού του Αγίου Ελευθερίου, στην οδό Γαβαλάδων της Πόλης μας, για πρώτη φορά και στον ιδιαίτερα σεβαστό στους ντόπιους βυζαντινό ναό του Αγίου στα Κυριακοσέλια. Πρωτοστάτης του πανηγυριού ο έφορος των Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κρήτης Μιχάλης Ανδριανάκης. Του χρόνου Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα ‘μαι κι εγώ εκεί Μιχάλη!
ΟΤΑΝ Ο ΜΕΓΑΣ Αλέξανδρος ήταν έφηβος είδε μια μέρα μια βάρκα που κινδύνευε να ανατραπεί από τα αγριεμένα κύματα. Διέταξε τότε τους συνοδούς του να σπεύσουν σε βοήθεια με μια άλλη βάρκα. Κανένας, ωστόσο δεν τολμούσε να αντιμετωπίσει τη μανία του πελάγους κι έτσι μπήκε ο ίδιος στη βάρκα. Κι όταν οι αυλικοί θέλησαν να του δείξουν τον κίνδυνο που διέτρεχε, ο Αλέξανδρος τους αποκρίθηκε: “Προτιμώ να γίνω συμμέτοχος στον θάνατο αυτών των ανθρώπων, παρά θεατής του”.
“... Οταν μόρφαζες από Οδύνη/ σου ‘δωσα να πιείς το Δηλητήριο της Απόγνωσης/ Πριν ξεψυχήσεις δέχτηκα το αίμα σου Λαίμαργα/ και η κραυγή σου/ σκέπασε όλη μου την Αγωνία για Λύτρωση/ Τη σάρκα σου αφιέρωσα στ’ άστρα/ την ψυχή σου στη θύμηση/ κι όταν τελείωσα την προσευχή/ είχα ταυτίσει τ’ όνειρο με την Αιωνιότητα”.
Το ποίημα “Ταύτιση” του Αρτέμη Αθανασάκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νεα(4.2.20100)
τυπώστε αυτό το άρθρο
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
nek@haniotika-nea.gr
Αν “τα πάντα εν σοφία εποίησε”, τότε δεν θα πρέπει να παραπονούμαστε για τίποτα και για κανένα στραβό κι ανάποδο απ’ όσα συμβαίνουν! Να τα δεχόμαστε όλα ως έχουν! Απλά να κάνουμε υπομονή και ίσως να προσπαθούμε για την όποια καθ’ ημάς καλυτέρευση χωρίς να έχουμε την απαίτηση να ευοδωθεί η προσπάθεια μας σώνει και καλά!
Πρέπει να αποδεχθούμε ότι όλα όσα είναι να συμβούν, θα συμβούν αφού ακόμα και η όποια δική μας παρέμβαση θα είναι κι αυτή... εκπορευόμενη άνωθεν!
Εισαγωγικά όλα τα παραπάνω και συνεχίζω:
Ποιος ο λόγος να φωνάζουμε, να τσακωνόμαστε και να χαλιόμαστε;
Απάντηση καμία!
Εχοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω κατά νου, σήμερα θα... αναλωθώ με κάποια απ’ όσα συμβαίνουν σε τούτον τον κόσμο, τούτες τις ημέρες, τα οποία μου ’χε γραμμένα η μοίρα να τα αναφέρω απ’ εδώ, ημέρα Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους 2010...
“Άθελά”(!) μου να μιλήσω για πράγματα που για κάποιους είναι σημαντικά και γι’ άλλους ασήμαντα!
Οπως όμως κι αν τα χαρακτηρίσει κάποιος, τελικά είναι μια πραγματικότητα που ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει!
Γι’ αυτό πρέπει να τα αποδεχθούμε, να συμφιλιωθούμε με όλα εκείνα που μας τρομάζουν! Πρέπει να υπομείνουμε τα όσα μας πλασάρουν, τα όσα μας υποβάλουν, τα όσα μας καταπιέζουν, τα όσα μας υποδεικνύουν!
Πώς; Μα απλά κατανοώντας ακόμα και τα ακατανόητα και από ’κει να συνεχίσουμε τη ζωή που μας έλαχε! Κι είτε πάμε προς τα αριστερά είτε προς τα δεξιά είτε ευθεία τραβήξουμε είτε γυρίσουμε προς τα πίσω είτε κάνουμε ζικ - ζακ να έχουμε κατά νου ότι σε αυτήν τη ζωή όλα είναι πιθανόν να συμβούν!
Οπως για παράδειγμα να παρακολουθούμε επί μέρες ένα νέο σήριαλ όπως αυτό του διαζυγίου της τηλεπερσόνας Ελένης ή το άλλο της αποχώρησης της 16χρονης Ηβης από το Χ - Factor! Να μην έχουμε ακόμη ως κράτος βρει ποιο είναι το αληθινό έλλειμμα και τι τέλος πάντων χρωστούμε ως κράτος! Ο λαός να μη ξέρει πού το χρωστάμε και γιατί το χρωστάμε, έστω κι αν είναι αυτός που στο τέλος πάντα το πληρώνει!
Είπαμε, όμως, ότι “όλα μπορεί να συμβαίνουν”! Πάνω σε αυτό το αξίωμα έχουν κτιστεί ολόκληρες αυτοκρατορίες και έχουν ειπωθεί και αλλά και τώρα λέγονται παραμύθια τα οποία θα εξακολουθήσουν να λέγονται όσο θα υπάρχει εκείνο το κοινό που θα είναι πρόθυμο να τα ακούει!
Χανιώτικα Νέα(3.2.2810)
Τυπώστε αυτό το άρθρο
nek@haniotika-nea.gr
Αν “τα πάντα εν σοφία εποίησε”, τότε δεν θα πρέπει να παραπονούμαστε για τίποτα και για κανένα στραβό κι ανάποδο απ’ όσα συμβαίνουν! Να τα δεχόμαστε όλα ως έχουν! Απλά να κάνουμε υπομονή και ίσως να προσπαθούμε για την όποια καθ’ ημάς καλυτέρευση χωρίς να έχουμε την απαίτηση να ευοδωθεί η προσπάθεια μας σώνει και καλά!
Πρέπει να αποδεχθούμε ότι όλα όσα είναι να συμβούν, θα συμβούν αφού ακόμα και η όποια δική μας παρέμβαση θα είναι κι αυτή... εκπορευόμενη άνωθεν!
Εισαγωγικά όλα τα παραπάνω και συνεχίζω:
Ποιος ο λόγος να φωνάζουμε, να τσακωνόμαστε και να χαλιόμαστε;
Απάντηση καμία!
Εχοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω κατά νου, σήμερα θα... αναλωθώ με κάποια απ’ όσα συμβαίνουν σε τούτον τον κόσμο, τούτες τις ημέρες, τα οποία μου ’χε γραμμένα η μοίρα να τα αναφέρω απ’ εδώ, ημέρα Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους 2010...
“Άθελά”(!) μου να μιλήσω για πράγματα που για κάποιους είναι σημαντικά και γι’ άλλους ασήμαντα!
Οπως όμως κι αν τα χαρακτηρίσει κάποιος, τελικά είναι μια πραγματικότητα που ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει!
Γι’ αυτό πρέπει να τα αποδεχθούμε, να συμφιλιωθούμε με όλα εκείνα που μας τρομάζουν! Πρέπει να υπομείνουμε τα όσα μας πλασάρουν, τα όσα μας υποβάλουν, τα όσα μας καταπιέζουν, τα όσα μας υποδεικνύουν!
Πώς; Μα απλά κατανοώντας ακόμα και τα ακατανόητα και από ’κει να συνεχίσουμε τη ζωή που μας έλαχε! Κι είτε πάμε προς τα αριστερά είτε προς τα δεξιά είτε ευθεία τραβήξουμε είτε γυρίσουμε προς τα πίσω είτε κάνουμε ζικ - ζακ να έχουμε κατά νου ότι σε αυτήν τη ζωή όλα είναι πιθανόν να συμβούν!
Οπως για παράδειγμα να παρακολουθούμε επί μέρες ένα νέο σήριαλ όπως αυτό του διαζυγίου της τηλεπερσόνας Ελένης ή το άλλο της αποχώρησης της 16χρονης Ηβης από το Χ - Factor! Να μην έχουμε ακόμη ως κράτος βρει ποιο είναι το αληθινό έλλειμμα και τι τέλος πάντων χρωστούμε ως κράτος! Ο λαός να μη ξέρει πού το χρωστάμε και γιατί το χρωστάμε, έστω κι αν είναι αυτός που στο τέλος πάντα το πληρώνει!
Είπαμε, όμως, ότι “όλα μπορεί να συμβαίνουν”! Πάνω σε αυτό το αξίωμα έχουν κτιστεί ολόκληρες αυτοκρατορίες και έχουν ειπωθεί και αλλά και τώρα λέγονται παραμύθια τα οποία θα εξακολουθήσουν να λέγονται όσο θα υπάρχει εκείνο το κοινό που θα είναι πρόθυμο να τα ακούει!
Χανιώτικα Νέα(3.2.2810)
Τυπώστε αυτό το άρθρο
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΣΤΟN ΘΕΟ του Άδη, τον Φέβρουο, είχαν αφιερώσει τον Φεβρουάριο οι Ρωμαίοι, που, με το παλιότερό τους ημερολόγιο, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Περιττό να πούμε ότι θεωρούνταν μήνας των νεκρών, μήνας πένθους. Καλό μήνα, με μια μέρα καθυστέρηση!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ να 'χουμε και για την ελληνική οικονομία που αν πέρασε από χίλια κύματα
τον Γενάρη, θα περάσει απο μύρια τον Φλεβάρη. Μέρα με τη μέρα χειροτερεύουν τα πράγματα, αδέλφια. Απ' το κακό στο χειρότερο πάνε. Βασικά, βέβαια, για τους μη έχοντες. Αυτοί ως συνήθως θα πληρώσουν τη νύφη. Πάντως τα “χείριστα”, την πτώχευση δηλαδή, μάλλον την αποφεύγουμε.
ΜΠΡΟΣ γκρεμός και πίσω ρέμα! Μπροστά ο γκρεμός των αγορών, πίσω το ρέμα των Βρυξελλών. Ας πέσουμε στο ρέμα. Όλο και κάποιο σωσίβιο θα μας πετάξουν. Αν πνιγουμε εμείς, θα πάρουν σειρά στο πνίξιμο κάποιοι άλλοι.
ΓΙΩΡΓΑΚΗ τον ανέβαζαν, “Pedi” τον κατέβαζαν τον Γιώργο Παπανδρέου απ' τα τηλεοπτικά παράθυρα ορισμένοι. Περασμένα ξεχασμένα. Μέγα Γιώργο ετοιμάζονται να τον πουν οι ίδιοι σε λιγάκι.
Η ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ επέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Προτιμάτε αυτήν την παροιμιώδη φράση σαν επιμύθιο ή την άλλη με το γάιδαρο που ψόφησε με το που είχε μάθει να μην τρώει; Πάντως το ίδιο πράγμα λένε και οι δύο.
ΟΥΚ ΑΝ λάβοις παρά του μη έχοντος. Μονότονη η απάντηση της Κυβέρνησης στα μπλόκα των αγροτών που συνεχίζονται, Μονότονη, ωστόσο, και η κυρίαρχη αγροτική φωνή των μπλόκων. Συνεχίζουμε κι όποιος αντέξει!
ΕΙΣΤΕ το πρόσωπο που μπορεί να ενώσει τους Έλληνες. Διαθέτετε σύνεση, σοβαρότητα και υπευθυνότητα και η θητεία σας θα είναι ένα ορόσημο. Αυτά στο περίπου είπε, κατά το "Βήμα της Κυριακής", ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στον Κάρολο Παπούλια, προτείνοντάς τον για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σωστός εκ του αποτελέσματος.
ΕΙΝΑΙ για μας παραξενιά/ που την περσινή χρονιά/ είχαμε υπουργίνα μια/ και τώρα έχουμε εννιά!/ Κι αν δεν μας βγούνε γλάστρες/ θ' ακούσουμε γλυκιές πενιές/ θα δούμε μέρες άσπρες/ και θα 'χουμε φτηνό πολύ/ λάδι ψωμί και μέλι/ που η Κατερίνα Μπατζελή/ η υπουργίνα θέλει./ Και τζάμπα φρούτο αργιών/ βερύκοκο "μπεμπέκου"/ κατόπιν των ενεργειών της Άντζελας Γκερέκου.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ μου τέρψη, όπως γράφει μου έστειλε ο και γνωστός "τσίτωνας" και μη εξαιρετέος σε καμιά περίπτωση συμπολίτης μας Παβλής Πολυχρονάκης το παραπάνω "πεταχτό". Καλά το καταλάβατε, γιατί το καταλάβατε είμαι σίγουρος, ότι είναι δικό του. Το δημοσιεύω παρά το γεγονός ότι μου γράφει ότι απαγορεύεται η δημοσίευση μέρους ή όλου. Για δική σας τέρψη.
Ο ΓΑΛΛΟΣ πολιτικός Μπριάν, που ήταν μέγας χιουμορίστας, είχε κάποτε κληθεί σε μία έκθεση ζωγραφικής. Από τους πίνακες που είδε του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ένας πίνακας που παρίστανε δύο γυναίκες αγκαλιασμένες. Ο ζωγράφος έσπευσε να του εξηγήσει αμέσως το νόημα του πίνακα: “Η σύνθεση αυτή είναι αλληγορική, εξοχώτατε, και συμβολίζει την ευεργεσία και την ευγνωμοσύνη” του είπε. “Καταλαβαίνω γιατί αγκαλιάζονται οι καημένες, συναντιώνται τόσο σπάνια” αποκρίθηκε ο Μπριάν.
“Στα εννιακόσια δέκα οχτώ/ από την Μικράν Ασία/ μου στειλες κάρτες με στρατό/ και με την Αγιά Σοφία./ Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό/ μ' από τότε μεχρι εδώ/ σπίτι μείναμε μόνο δύο/ ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ./ Πρόσφυγα σ' εριξαν εδώ/ κι ο χάρος έξι βήματα/ στα χρόνια που 'ρθα να σε δω/ μέσα στα παραπήγματα./ Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό/...”.
(Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Δήμος Μούτσης,
Πρώτη Εκτέλεση: Πετρή Σαλπέα)
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(02.02.2010)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΣΤΟN ΘΕΟ του Άδη, τον Φέβρουο, είχαν αφιερώσει τον Φεβρουάριο οι Ρωμαίοι, που, με το παλιότερό τους ημερολόγιο, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Περιττό να πούμε ότι θεωρούνταν μήνας των νεκρών, μήνας πένθους. Καλό μήνα, με μια μέρα καθυστέρηση!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ να 'χουμε και για την ελληνική οικονομία που αν πέρασε από χίλια κύματα
τον Γενάρη, θα περάσει απο μύρια τον Φλεβάρη. Μέρα με τη μέρα χειροτερεύουν τα πράγματα, αδέλφια. Απ' το κακό στο χειρότερο πάνε. Βασικά, βέβαια, για τους μη έχοντες. Αυτοί ως συνήθως θα πληρώσουν τη νύφη. Πάντως τα “χείριστα”, την πτώχευση δηλαδή, μάλλον την αποφεύγουμε.
ΜΠΡΟΣ γκρεμός και πίσω ρέμα! Μπροστά ο γκρεμός των αγορών, πίσω το ρέμα των Βρυξελλών. Ας πέσουμε στο ρέμα. Όλο και κάποιο σωσίβιο θα μας πετάξουν. Αν πνιγουμε εμείς, θα πάρουν σειρά στο πνίξιμο κάποιοι άλλοι.
ΓΙΩΡΓΑΚΗ τον ανέβαζαν, “Pedi” τον κατέβαζαν τον Γιώργο Παπανδρέου απ' τα τηλεοπτικά παράθυρα ορισμένοι. Περασμένα ξεχασμένα. Μέγα Γιώργο ετοιμάζονται να τον πουν οι ίδιοι σε λιγάκι.
Η ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ επέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Προτιμάτε αυτήν την παροιμιώδη φράση σαν επιμύθιο ή την άλλη με το γάιδαρο που ψόφησε με το που είχε μάθει να μην τρώει; Πάντως το ίδιο πράγμα λένε και οι δύο.
ΟΥΚ ΑΝ λάβοις παρά του μη έχοντος. Μονότονη η απάντηση της Κυβέρνησης στα μπλόκα των αγροτών που συνεχίζονται, Μονότονη, ωστόσο, και η κυρίαρχη αγροτική φωνή των μπλόκων. Συνεχίζουμε κι όποιος αντέξει!
ΕΙΣΤΕ το πρόσωπο που μπορεί να ενώσει τους Έλληνες. Διαθέτετε σύνεση, σοβαρότητα και υπευθυνότητα και η θητεία σας θα είναι ένα ορόσημο. Αυτά στο περίπου είπε, κατά το "Βήμα της Κυριακής", ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στον Κάρολο Παπούλια, προτείνοντάς τον για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σωστός εκ του αποτελέσματος.
ΕΙΝΑΙ για μας παραξενιά/ που την περσινή χρονιά/ είχαμε υπουργίνα μια/ και τώρα έχουμε εννιά!/ Κι αν δεν μας βγούνε γλάστρες/ θ' ακούσουμε γλυκιές πενιές/ θα δούμε μέρες άσπρες/ και θα 'χουμε φτηνό πολύ/ λάδι ψωμί και μέλι/ που η Κατερίνα Μπατζελή/ η υπουργίνα θέλει./ Και τζάμπα φρούτο αργιών/ βερύκοκο "μπεμπέκου"/ κατόπιν των ενεργειών της Άντζελας Γκερέκου.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ μου τέρψη, όπως γράφει μου έστειλε ο και γνωστός "τσίτωνας" και μη εξαιρετέος σε καμιά περίπτωση συμπολίτης μας Παβλής Πολυχρονάκης το παραπάνω "πεταχτό". Καλά το καταλάβατε, γιατί το καταλάβατε είμαι σίγουρος, ότι είναι δικό του. Το δημοσιεύω παρά το γεγονός ότι μου γράφει ότι απαγορεύεται η δημοσίευση μέρους ή όλου. Για δική σας τέρψη.
Ο ΓΑΛΛΟΣ πολιτικός Μπριάν, που ήταν μέγας χιουμορίστας, είχε κάποτε κληθεί σε μία έκθεση ζωγραφικής. Από τους πίνακες που είδε του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ένας πίνακας που παρίστανε δύο γυναίκες αγκαλιασμένες. Ο ζωγράφος έσπευσε να του εξηγήσει αμέσως το νόημα του πίνακα: “Η σύνθεση αυτή είναι αλληγορική, εξοχώτατε, και συμβολίζει την ευεργεσία και την ευγνωμοσύνη” του είπε. “Καταλαβαίνω γιατί αγκαλιάζονται οι καημένες, συναντιώνται τόσο σπάνια” αποκρίθηκε ο Μπριάν.
“Στα εννιακόσια δέκα οχτώ/ από την Μικράν Ασία/ μου στειλες κάρτες με στρατό/ και με την Αγιά Σοφία./ Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό/ μ' από τότε μεχρι εδώ/ σπίτι μείναμε μόνο δύο/ ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ./ Πρόσφυγα σ' εριξαν εδώ/ κι ο χάρος έξι βήματα/ στα χρόνια που 'ρθα να σε δω/ μέσα στα παραπήγματα./ Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό/...”.
(Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Δήμος Μούτσης,
Πρώτη Εκτέλεση: Πετρή Σαλπέα)
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(02.02.2010)
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Κάπως έτσι δημιουργείται η παράδοση
Κάπως έτσι δημιουργείται η παράδοση... Η κυρίαρχη φράση που είχε κάνει κατοχή στον νού μου επιστρέφοντας αργά, κοντά στα μεσάνυχτα, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, 28 Ιανουαρίου, από το Νίππος. Απ’ αυτήν ξεκινούσα και σ’ αυτήν κατέληγα αναθιβάλοντας όλα όσα βίωσα για τέσσερις περίπου ώρες στο καφενείο του Κοτσιφογιάννη (ένα απ’ τα καλύτερα, για μένα χωρίς συζήτηση το καλύτερο, μπαλκόνια τ’ Αποκόρωνα), όπου ο Σύλλογος Γυναικών Νίππους “Περβολίτσια” έκοψε την πρώτη του πίτα.
Τα φωτεινά πρόσωπα των χωριανών που ξετρούλιαξαν τους μέσα και τους έξω χώρους του καφενείου. Την παρουσία όλων ανεξαιρέτως των ξένων που διάλεξαν για τόπο μόνιμης κατοικίας τους τον ευλογημένο τούτο τόπο. Την ευλογία της πίτας από τον για σαράντα πέντε χρόνια εφημέριο του χωριού π. Μιχάλη Χριστουλάκη και τον εφημέριο του Βαφέ π. Γιώργη Μπουντουράκη παρουσία και του δημάρχου Κρυονερίδας Γρ. Μαρκάκη.
Τα πλούσια ελέη που έστρωσαν στις τάβλες της φιλοξενίας οι νοικοκυράδες του χωριού. Τις μαντινάδες και τα τραγούδια που τραγούδησαν ο δεκάχρονος γιος του παπα Γιώργη Στέλιος Μπουντουράκης και ο γέννημα θρέμμα κι απ’ τους δύο γονείς νιππιανός ωραίος νεαρός λυράρης Σήφης Νικολακάκης. Τον χορό που στήθηκε γύρω απ’ την σόμπα με προεξάρχουσες την προεδρίνα Εύη Κακατσάκη- Πακέ, την παπαδιά Κυριακή (Κούλα) Χριστουλάκη το γένος Βασιλαντωνάκη και τις άλλες γυναίκες μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου.
Τον... αυτοσχέδιο λόγο που έβγαλε ανεβασμένος στον... πάγκο του καφενείου ο Νικολής ο Μανούσακας για να πει το ευχαριστώ του χωριού για την στην κυριολεξία μοναδική βραδιά στην Εύη και τις συνεργάτιδές της. Την πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα στην όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα χαρούμενη διάθεση. Κυρίως όμως μια μαντινάδα του Νικολή του Κατσαμά...
Καλά πορευόμαστε!
Ο Σύλλογος των Νιππιανών χρόνια πολλά να ζήσει/ με πρόοδο και ανθρωπιά θέλω να συνεχίσει. Η μαντινάδα που για την περίσταση έφτιαξε και στεντορεία τη φωνή τραγούδησε ο χωριανός μου και καλά καλός μου φίλος, ο Νικολής ο Κατσαμάς. Να πει με τον δικό του τρόπο, τον τρόπο που του έμαθε ο πατέρας του ο Κατσαμοπέτρος, το “Μπεντένι” του χωριού, τα που ένιωθε μέσα του, ήθελε. Για να εκφράσει το κοινόν αίσθημα, τη συνισταμένη της κοινής γνώμης των όπου γης Νιππιανών, που έχουν αναγνωρίσει ότι αυτό που ξεκίνησαν να κάνουν, έτσι όπως το κάνουν με τα “Περβολίτσια”* τους οι γυναίκες του χωριού, λίγο μετά την επιστροφή ύστερα από 45 χρόνια απουσίας στην Αθήνα και στο Παρίσι της Εύης (Βούλας), πρέπει να έχει συνέχεια. Μα και για να στείλει το μήνυμα ότι “καλά πορευόμαστε” στους νιππιανούς που μπορεί να αναπαύονται τον ύπνο του δικαίου στα μνήματα του Αϊ Θανάση, εξακολουθούν, ωστόσο, να νοιάζονται για τα έργα και τις ημέρες εκείνων που σήμερα διανταλλάσσουν στις αυλές, στους δρόμους και στα χωράφια που κι εκείνοι διαντάλλασσαν. Ηταν ανοιχτή η δυτική πόρτα, αυτή που βλέπει τον Αϊ Γιώργη, του καφενείου του Κοτσιφογιάννη, θυμούμαι, την ώρα που ο Νικολής τραγουδούσε τη μαντινάδα του. Εκ των ων ουκ άνευ λοιπόν, ότι μια μικρή πνοή του μαδαρίτη αέρα, που έτυχε να φυσαουρίζει εκείνη τη στιγμή, πήρε αναμάσκαλα, τα που είπε, και τα πήγε μέχρι τα μνήματα...
*“Περβολίτσια” (τα) τοποθεσία του Νίππους. Εκεί και το παλιό μοναστήρι “Παναγία η Περβολιτσιανή” σχολή ζωγραφικής τον 14ο αιώνα...
Παιδί, το περιβόλι μου...
“Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,/ όπως το βρεις, κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις./ Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα/ και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,/ κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,/ και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας”...
Οι παραπάνω στίχοι απ’ το ποίημα “Πατέρες” του Κωστή Παλαμά ήρθαν πολλές φορές στον νου μου κατά την διάρκεια της περί ης ο λόγος στις σημερινές εύφημες εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Νίππους. Πιο έντονα όταν πήρε τη λύρα στα χέρια του ο Σήφης Νικολακάκης. Τους παππούδες του, τον Νικολακογιώργη και τον Σήφη τον Βαράνη, και συγχωρέστε μου τον προσωπικό τόνο, αγαπημένους μου γείτονες της παιδικής μου ηλικίας, νόμισα πως άκουγα να του παραγγέλνουν αυτά που ο Κωστής Παλαμάς γράφει στους “Πατέρες” του. Ξεχωριστά, όταν τραγούδησε με την ωραία φωνή που του χάρισε ο Θεός δύο δικές του νιππιανές, μαντινάδες. Παράδοση και βέβαια είναι όσα μας έχουν παραδώσει οι παππούδες μας. Κυρίως όμως είναι όσα εμείς θα παραδώσουμε στα εγγόνια μας. Συνέχισε, Σήφη!
Καλλιά ντου είναι μην τον δω, στο Νίππος ν’ ανεβαίνει
για δεν κατέχει στσι στροφές είντα τον περιμένει
Στου Ραφιολιού τον πλάτανο, το δεύτερο διχάλι
εκειά να με κρεμάσουνε αν αγαπήσω άλλη.
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Κάπως έτσι δημιουργείται η παράδοση
Κάπως έτσι δημιουργείται η παράδοση... Η κυρίαρχη φράση που είχε κάνει κατοχή στον νού μου επιστρέφοντας αργά, κοντά στα μεσάνυχτα, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, 28 Ιανουαρίου, από το Νίππος. Απ’ αυτήν ξεκινούσα και σ’ αυτήν κατέληγα αναθιβάλοντας όλα όσα βίωσα για τέσσερις περίπου ώρες στο καφενείο του Κοτσιφογιάννη (ένα απ’ τα καλύτερα, για μένα χωρίς συζήτηση το καλύτερο, μπαλκόνια τ’ Αποκόρωνα), όπου ο Σύλλογος Γυναικών Νίππους “Περβολίτσια” έκοψε την πρώτη του πίτα.
Τα φωτεινά πρόσωπα των χωριανών που ξετρούλιαξαν τους μέσα και τους έξω χώρους του καφενείου. Την παρουσία όλων ανεξαιρέτως των ξένων που διάλεξαν για τόπο μόνιμης κατοικίας τους τον ευλογημένο τούτο τόπο. Την ευλογία της πίτας από τον για σαράντα πέντε χρόνια εφημέριο του χωριού π. Μιχάλη Χριστουλάκη και τον εφημέριο του Βαφέ π. Γιώργη Μπουντουράκη παρουσία και του δημάρχου Κρυονερίδας Γρ. Μαρκάκη.
Τα πλούσια ελέη που έστρωσαν στις τάβλες της φιλοξενίας οι νοικοκυράδες του χωριού. Τις μαντινάδες και τα τραγούδια που τραγούδησαν ο δεκάχρονος γιος του παπα Γιώργη Στέλιος Μπουντουράκης και ο γέννημα θρέμμα κι απ’ τους δύο γονείς νιππιανός ωραίος νεαρός λυράρης Σήφης Νικολακάκης. Τον χορό που στήθηκε γύρω απ’ την σόμπα με προεξάρχουσες την προεδρίνα Εύη Κακατσάκη- Πακέ, την παπαδιά Κυριακή (Κούλα) Χριστουλάκη το γένος Βασιλαντωνάκη και τις άλλες γυναίκες μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου.
Τον... αυτοσχέδιο λόγο που έβγαλε ανεβασμένος στον... πάγκο του καφενείου ο Νικολής ο Μανούσακας για να πει το ευχαριστώ του χωριού για την στην κυριολεξία μοναδική βραδιά στην Εύη και τις συνεργάτιδές της. Την πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα στην όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα χαρούμενη διάθεση. Κυρίως όμως μια μαντινάδα του Νικολή του Κατσαμά...
Καλά πορευόμαστε!
Ο Σύλλογος των Νιππιανών χρόνια πολλά να ζήσει/ με πρόοδο και ανθρωπιά θέλω να συνεχίσει. Η μαντινάδα που για την περίσταση έφτιαξε και στεντορεία τη φωνή τραγούδησε ο χωριανός μου και καλά καλός μου φίλος, ο Νικολής ο Κατσαμάς. Να πει με τον δικό του τρόπο, τον τρόπο που του έμαθε ο πατέρας του ο Κατσαμοπέτρος, το “Μπεντένι” του χωριού, τα που ένιωθε μέσα του, ήθελε. Για να εκφράσει το κοινόν αίσθημα, τη συνισταμένη της κοινής γνώμης των όπου γης Νιππιανών, που έχουν αναγνωρίσει ότι αυτό που ξεκίνησαν να κάνουν, έτσι όπως το κάνουν με τα “Περβολίτσια”* τους οι γυναίκες του χωριού, λίγο μετά την επιστροφή ύστερα από 45 χρόνια απουσίας στην Αθήνα και στο Παρίσι της Εύης (Βούλας), πρέπει να έχει συνέχεια. Μα και για να στείλει το μήνυμα ότι “καλά πορευόμαστε” στους νιππιανούς που μπορεί να αναπαύονται τον ύπνο του δικαίου στα μνήματα του Αϊ Θανάση, εξακολουθούν, ωστόσο, να νοιάζονται για τα έργα και τις ημέρες εκείνων που σήμερα διανταλλάσσουν στις αυλές, στους δρόμους και στα χωράφια που κι εκείνοι διαντάλλασσαν. Ηταν ανοιχτή η δυτική πόρτα, αυτή που βλέπει τον Αϊ Γιώργη, του καφενείου του Κοτσιφογιάννη, θυμούμαι, την ώρα που ο Νικολής τραγουδούσε τη μαντινάδα του. Εκ των ων ουκ άνευ λοιπόν, ότι μια μικρή πνοή του μαδαρίτη αέρα, που έτυχε να φυσαουρίζει εκείνη τη στιγμή, πήρε αναμάσκαλα, τα που είπε, και τα πήγε μέχρι τα μνήματα...
*“Περβολίτσια” (τα) τοποθεσία του Νίππους. Εκεί και το παλιό μοναστήρι “Παναγία η Περβολιτσιανή” σχολή ζωγραφικής τον 14ο αιώνα...
Παιδί, το περιβόλι μου...
“Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,/ όπως το βρεις, κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις./ Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα/ και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,/ κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,/ και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας”...
Οι παραπάνω στίχοι απ’ το ποίημα “Πατέρες” του Κωστή Παλαμά ήρθαν πολλές φορές στον νου μου κατά την διάρκεια της περί ης ο λόγος στις σημερινές εύφημες εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Νίππους. Πιο έντονα όταν πήρε τη λύρα στα χέρια του ο Σήφης Νικολακάκης. Τους παππούδες του, τον Νικολακογιώργη και τον Σήφη τον Βαράνη, και συγχωρέστε μου τον προσωπικό τόνο, αγαπημένους μου γείτονες της παιδικής μου ηλικίας, νόμισα πως άκουγα να του παραγγέλνουν αυτά που ο Κωστής Παλαμάς γράφει στους “Πατέρες” του. Ξεχωριστά, όταν τραγούδησε με την ωραία φωνή που του χάρισε ο Θεός δύο δικές του νιππιανές, μαντινάδες. Παράδοση και βέβαια είναι όσα μας έχουν παραδώσει οι παππούδες μας. Κυρίως όμως είναι όσα εμείς θα παραδώσουμε στα εγγόνια μας. Συνέχισε, Σήφη!
Καλλιά ντου είναι μην τον δω, στο Νίππος ν’ ανεβαίνει
για δεν κατέχει στσι στροφές είντα τον περιμένει
Στου Ραφιολιού τον πλάτανο, το δεύτερο διχάλι
εκειά να με κρεμάσουνε αν αγαπήσω άλλη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)