ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakisv@gmail.com

Το χωριό μας, η Κάινα

Ολοι οι δρόμοι του Αποκόρωνα, και όχι μόνο, οδηγούσαν το ηλιοβασίλεμα της περασμένης Τρίτης, 17 Αυγούστου, στην Κάϊνα, και συγκεκριμένα στη μεγάλη αυλή του Αγίου Παντελεήμονα, όπου η παρουσίαση του βιβλίου “Το χωριό μας η Κάϊνα” που έγραψε ο τελευταίος πρόεδρος της Κοινότητάς της Ιάσονας Στ. Μαυροματάκης.
Ηταν μια μάζωξη απ’ τα παλιά. Από εκείνες που γίνονταν τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 στα χωριά της “Αρχοντοεπαρχίας” (για να χρησιμοποιήσω το τίτλο του τελευταίου CD του λυράρη Ανδρέα Λιλικάκη για τον Αποκόρωνα) με κινητήρια δύναμη το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία” που δημιούργησε ο μεγάλος Ειρηναίος Γαλανάκης (πάντα η θύμησή μας στον Παππού, ξεχωριστά, ωστόσο σήμερα που είναι η γιορτή του και του στέλνουμε νοερά τις ευχές μας, μα και τα σεβάσματά μας. Οπως και στον από Κυδωνίας και Αποκορώνου νυν Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο Αθανασιάδη). Κοσμοσυρροή! Για τον Αποκορωνιώτη Ιάσονα που προχώρησε πέραν του χειμάρρου των λόγων περί αλλοίωσης του τοπίου και αλλοτρίωσης των ανθρώπων κι έγραψε ένα ιδιαίτερα επιμελημένο, 300 περίπου σελίδων, βιβλίο, ένα βιβλίο υποδειγματικό και παραδειγματικό.
Για τον Ιάσονα της προσφοράς που “συμβίβασε” κατά που είπε αρχίζοντας την αντιφώνησή του, τη σκέψη του “να σταματήσει για εκείνο το βράδυ να τριγυρίζει στα κακοτράχαλα μονοπάτια του πόνου” (δεν έχει ακόμα χρονιάσει ο πρωτογιός του ο Στέλιος, που έφυγε για τη Χώρα των Μακάρων), για να καλωσορίσει στο χωριό του και να ευχαριστήσει όλους όσοι αθρόως γι’ αυτόν προσήλθαν.
Πολλές πάμπολλες εύφημες μνείες θα μπορούσα να γράψω σχετικά με την περί ου ο λόγος εκδήλωση που οργάνωσαν το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία” και η Ενορία Κάϊνας. Για την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Για τη συγκίνηση του Ιάσονα. Για τα που είπαν γι’ αυτόν και το βιβλίο του, εκτός απ’ τους δύο κεντρικούς ομιλητές (τον έφορο Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Μιχάλη Ανδριανάκη και τον γράφοντα) και κατά σειράν, ο συντονιστής της εκδήλωσης, ταμίας του Ιδρύματος Πέτρος Πανηγυράκης, ο εφημέριος της Ενορίας π. Χρήστος Παπουτσάκης, ο δήμαρχος Βάμου Λεωνίδας Λιμαντζάκης, ο δήμαρχος Χανίων και πρόεδρος της ΤΕΔΚ Κυριάκος Βιρβιδάκης, ο νομαρχιακός σύμβουλος Γιάννης Κουκουράκης, ο δήμαρχος Φρε Νίκος Γιαννούλης και ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης που πήραν τον λόγο. Και βέβαια για την αναγόρευσή του (όπως και του παπά Χρήστου) σε εταίρο του Ιδρύματος, όπως και για το ένα λεπτό σιγής που τηρήθηκε στη μνήμη του Πάρι Κελαϊδή, το φευγιό του οποίου πριν από λίγες μέρες, κατά πολλά στεναχώρεσε και τους Αποκορωνιώτες. Και γι’ άλλα πολλά. Μένω ωστόσο, στην επόμενη εύφημη μνεία, μόνο σε δύο μικρά αποσπάσματα απ’ τις παρουσιάσεις των δύο κεντρικών ομιλητών. Πού χώρος για άλλα!

Το χωριό μας, η Κάινα (2)

[...] Με όσα αναφέραμε παραπάνω, μπορούμε να πούμε πως το βιβλίο του Ιάσονα Μαυροματάκη για την Κάϊνα, παρουσιάζει μια αρτιότητα και αποτελεί το δελτίο ταυτότητας του χωριού. Τα πάσης φύσεως στοιχεία από το πιο σημαντικό μέχρι το πιο ασήμαντο έχουν συγκεντρωθεί με τη γνωστή επιμέλεια και υπευθυνότητα, που διακρίνει τον συγγραφέα σε όλη του τη ζωή, σε όλες του τις δραστηριότητες. Και δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από το φίλο Ιάσονα, που με τη δουλειά του αυτή εξωτερικεύει την αγάπη του για τον τόπο του, τον οποίο με επιτυχία υπηρέτησε, κυρίως, από τη θέση του Προέδρου της Κοινότητας. Από εκδοτική άποψη το βιβλίο είναι πολύ καλό με τις καθαρές έγχρωμες φωτογραφίες και τα ευανάγνωστα γράμματα. Νομίζω πως οι συντελεστές της έκδοσης προσέφεραν κάτι σημαντικό στο χωριό τους αλλά και στην επαρχία ευρύτερα είτε με την πνευματική είτε με την καλλιτεχνική είτε με την οικονομική τους προσφορά. Θα μπορούσα να πω ανεπιφύλακτα πως είναι υποδειγματικό στο είδος του. Και δε θα χάσω την ευκαιρία, μια και συγκεντρωθήκαμε εδώ απόψε, σε μια εποχή που η έννοια της επαρχίας αναβιώνει με τη μορφή του Καλλικράτειου Δήμου, να υπενθυμίσω τις παλιότερες δραστηριότητές μας ως τοπικές κοινωνίες και να ζητήσω να αναδείξουμε και πάλι την ταυτότητα του Αποκορωνιώτη, ως ενός ανθρώπου προοδευτικού με έμφυτο πολιτισμό, που αγαπά, σέβεται και είναι περήφανος για τον τόπο του και την ιστορία του[...]
Από την ομιλία του Μιχάλη Ανδριανάκη

[...] Αυτός ο μικρός ο μέγας τόπος, κατά Οδυσσέα Ελύτη, ο σταυραναστάσιμος κόσμος του Ιάσονα Στυλιανού και Καλλιόπης Μαυροματάκη. Η Κάϊνα του παρελθόντος, η Κάϊνα του παρόντος, μα και η Κάϊνα του μέλλοντος. Οι ρίζες και οι μνήμες. Οι μνήμες που σταυροδένονται με τις ρίζες. Τα πρόσωπα και τα πράγματα. Τα πρόσωπα των πραγμάτων και τα πράγματα των προσώπων. Οι λέξεις που διασώζονται στην προσπάθειά του να μη ματώνει περισσότερο ο πολιτισμός. Η εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα με το κάψιμο στη δεξιά πλευρά. Η Μποδιανή Παναγία. Ο Αγιος Φανούριος και ο γκαρδιακός του φίλος ο παπά-Χρήστος. Ο Παντελογιάννης. Οι ρίμες του Παντελογιώργη. Το Σωποτό, τση Θεανής το πλάι, το Τσιγκούνι, τ’ αλώνια τω Νικολούδηδω, η Κουτσακιανή, τ’ Αθάκι, το Κοτσιφάλι... Το ήθος μιας εποχής που χάθηκε μια για πάντα και το ύφος του συγγραφέα που αντανακλά το ήθος του. Ο μικροπερίοδος λόγος του. Η ρέουσα γραφή του. Οι ανθοί της αγάπης του και οι καρποί της γνώσης του. Ή οι ανθοί της γνώσης του και οι καρποί της αγάπης, αν προτιμάτε. Ακριβώς γιατί ο στίχος του Κωστή Παλαμά που στεγάζει αυτή την ενότητα “Οσο γνωρίζεις πιο καλά, τόσο αγαπάς πιο πλέρια” ακολουθείται κι από έναν άλλον: “Κι όσο και πιο πολύ αγαπάς και πιο καλά γνωρίζεις”. Ειδικά γραμμένος για να περιγράψει το μήκος, το πλάτος και το ύψος της συγκεκριμένης επίπονης, ανιδιοτελούς, τεκμηριωμένης, πανωραίας προσπάθειας του Ιάσονα, θαρρείς πως είναι. [...]
Από την ομιλία του Βαγγέλη Κακατσάκη

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!

ΚΑΤΑΜΕΣΗΜΕΡΟ στο Καλάμι! Στο συσηλο της μέρας. Κάτω απ’ τα’ αρμυρίκια. Στραφταλίζει μπροστά στα μάτια μου η θάλασσα. Βαριά η αναπνοή του ουρανού..Οργιάζει η φαντασία μου. Είναι η στιγμή που οι Σειρήνες δυσφορώντας για τη νίκη των Μουσών αποβάλλουν τα φτερά απ’ τους ώμους των και «λευκαί γενόμεναι εις την θάλασσαν εμβάλλουν εαυτάς, όθεν…αι νήσοι Λευκαί».

ΚΑΛΛΙΜΕΝΤΟ και προκοπή οι Κρητικοί δεν θα κάνουνε αν δεν πάρουν όλοι τους από μια πέτρα και τη ρίξουνε στον κόλπο της Σούδας και τον μολώσουνε. Στο περίπου τα λόγια του Καπεταν Πολυξίγκη(;) όπως του τα ‘βαλε στο στόμα ο Νίκος Καζαντζάκης, στον «Καπετάν Μιχάλη». Τα ξανασκέφτομαι. «Ναι, επιτρέπεται να κάνετε μπάνιο…», ακούω τη φωνή μου σαν ξένη. Το αγόρι και το κορίτσι, απ’ την Αθήνα είναι, λέει,απλώνουν την πετσέτα τους στα χαλίκια.

Η ΣΟΥΔΑ. Το Καλάμι. Το Πέρα Πλατάνι. Τα καύσιμα. Οι Βάσεις. Τα ξεκουφωμένα σπλάχνα του Ακρωτηριού, απέναντι. Ο ήλιος που εξακολουθεί να στραφταλίζει…

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ εις τα ίδια. Ε, όχι και κεραυνός εν αιθρία η διαγραφή του Χρήστου Μαρκογιαννάκη. Βαρυφορτωμένος με σύννεφα ο ουρανός της Νέας Δημοκρατίας. Και που είσαι ακόμα…

ΜΕΤΑ την Ντόρα έσβησε ο Σαμαράς τον Χρίστο\ μη με ρωτάτε να σας πω ετούτο πως το βρίστω\ - Ετσα που παν ‘ τα πράγματα κανένα δε θ’ αφήσει\ κι όταν θα μείνει μοναχός αυτόν ποιος θα τον σβήσει; Τελικά είναι παντός καιρού ο Ηλίας ο Σταματάκης. Και βεβαίως επίκαιρος.

ΠΑΡΑ τη σημαντικη πρόοδο που έγινε(σ. σ. στην εφαρμογή του σταθεροποιητικού προγράμματος) προκλήσεις και κίνδυνοι παραμένουν.Η βασική και άμεση πρόκληση είναι να περιφρουρηθεί η επάρκεια ρευστότητας και η οικονομική σταθερότητα του τραπεζικού τομέα Είναι φανερό τι θέλει να πει ο Όλι Ρεν. Στα κεραμίδια ανέβηκε κι το φωνάζει.

ΤΡΕΙΣ ακόμα, λέει,νεκροί στην Ελλάδα από τον ιό του Δυτικού Νείλου.Εδώ την γλιτώσαμε από τους χοίρους και θα την πατήσουμε απ’ τα κουνούπια κατά τα λεγόμενά τους.

ΈΝΑ εμβόλιο για τον ιό του Δυτικού Νείλου κι ο κόσμος όλος! Αν είναι δυνατόν να μας αφήσουν απροστάτευτους στο έλεος των κουνουπιών…

ΟΙ…ΝΕΡΟΜΑΧΙΕΣ συνεχίζονται. Με νεροπίστολα βεβαίως βεβαίως. Μούσκεμα έχουν γίνει μερικοί μερικοί.

ΝΑΙ! Το έφερε το καλό αποτέλεσμα η ΑΕΚ απέναντι στη σκωτσέζικη ομάδα της Νταντί Γιουνάιτεντ, προχθές. Τη σημαία, ωστόσο, με τον Δικέφαλο δεν την είδα ν’ ανεμίζει, Μήτσο! Τι γούρια είναι αυτά, πάλι;
ΚΑΠΟΤΕ ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος θέλησε να ανταμείψει τον Αριστοτέλη για τη μόρφωση που έδωσε στον Αλέξανδρο και τον ρώτησε ποιο δώρο ή ποια χάρη ήθελε να του κάνει. Ο Αριστοτέλης του απάντησε: «Καμιά άλλη παρά την ανάσταση της πατρίδας μου».

Το μεσημέρι γίνεται ατέλειωτο\ εδώ απ’ τα’ αρμυρικια\ Στιλπνή θάλασσα\ ει ρηνικός ουρανός, με ολοκάθαρο μπλε\ σαν ευχή θεού.\ Το καλοκαίρι και τούτο\ με το κίτρινο χρώμα, το Ανατολικό\ του πυρού ήλιου\ Όλα ακινητούν.\ Ένας τζίτζηκας επίμονος,μονόχορδος\ και μια ελιά καταμεσίς στο τοπίο/ να ονειρεύεται./[…]
Από το ποίημα «Καταμεσήμερο» του Βασίλη Δημουλά.

ΧΑΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http:// petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα Νέα(21.08. 10)

“Το χωριό μας η Κάινα”

Ενα βιβλίο πρότυπο, το οποίο αποτυπώνει το πλούσιο ιστορικό παρελθόν της Κάινας Αποκορώνου σκιαγραφώντας ταυτόχρονα τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της αλλά και την καθημερινότητα μιας άλλης εποχής, αποτελεί το βιβλίο του Ιάσονα Μαυροματάκη “Το χωριό μας η Κάινα”.
Το βιβλίο παρουσιάστηκε χθες σε εκδήλωση, που συνδιοργάνωσαν το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία” και η Ενορία Κάινας.
Παράλληλα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης, ο συγγραφέας κ. Μαυροματάκης και ιερέας Χρήστος Παπουτσάκης αναγορεύτηκαν εταίροι του Ιδρύματος “Αγία Σοφία” για τη σημαντική προσφορά τους στον Αποκόρωνα και το Ιδρυμα.
ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ
Μιλώντας στα “Χ.Ν.” ο κ. Μαυροματάκης τόνισε, ότι το πρώτο ερέθισμα για τη συγγραφή του βιβλίου προήλθε από τα χρόνια ακόμα που είχε διατελέσει Πρόεδρος της Κοινότητας Κάινας: “Θέλησα, εκτός από τα έργα που έγιναν για το χωριό και επί της εποχής μου και επί των προηγούμενων, να καταγραφούν κάποια πράγματα για το χωριό μας. Ετσι ξεκίνησα να ερευνώ για τα στοιχεία, που θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται στο βιβλίο. Επιδίωξή μου ήταν να καταγραφεί σε γλώσσα απλή και κατανοητή, οτιδήποτε αφορά την Κάινα και τους Καϊνιανούς στο πέρασμα του χρόνου”.
Η συγκέντρωση του υλικού - όπως εξήγησε ο κ. Μαυροματάκης - κράτησε πάνω από 15 χρόνια και μεγάλο μέρος των στοιχείων βασίστηκε σε προφορικές συνεντεύξεις - μαρτυρίες προχωρημένης ηλικίας κατοίκων του χωριού, οι οποίοι μνημονεύονται στο βιβλίο: “Το βιβλίο θέλω να παραμείνει ως παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές και στους Καϊνιανούς, οι οποίοι με τίμησαν επανειλημμένα, μου συμπαραστάθηκαν και μου συμπαραστέκονται στο βαρύ πένθος μου”, συμπλήρωσε ο συγγραφέας.
“ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ”
Από την πλευρά του ο δάσκαλος και λογοτέχνης κ. Βαγγέλης Κακατσάκης χαρακτήρισε το βιβλίο ως ένα “νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν” και πρόσθεσε, ότι όντας ο συγγραφέας γέννημα θρέμμα της περιοχής και ο τελευταίος Πρόεδρος της Κοινότητας του χωριού κατόρθωσε να συλλέξει πλήθος στοιχείων λαογραφικού και ιστορικού περιεχομένου και να τα παρουσιάσει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο: “Ο Ιάσονας Μαυροματάκης δεν χρησιμοποιεί καθόλου τυχαία το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο της αντωνυμίας: Δεν λέει το χωριό “μου” λέει το χωριό “μας”, γιατί ακριβώς, όπως μπορεί ο κάθε αναγνώστης να διαπιστώσει, το εγώ του διαχέεται μέσα στο εμείς και το εμείς του χωριού του αντανακλάται στο δικό του το εγώ”.
Ο κ. Κακατσάκης υπογράμμισε, ότι χαρακτηριστικό γνώρισμα του βιβλίου είναι οι 272 έγχρωμες φωτογραφίες, μέσα από τις οποίες ο συγγραφέας έχει απαθανατίσει εκτός από τους ανθρώπους της Κάινας, τα σπίτια, τις εκκλησίες, τους δρόμους, τα πηγάδια, τις πηγές και πολλά άλλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χωριού, τα οποία σιγά - σιγά χάνονται: “Είναι, λοιπόν, ένα βιβλίο μνήμης, ένα βιβλίο που πραγματικά τιμά το χωριό του και που αποτελεί παράδειγμα για όλους μας. Θα πρέπει να κάνει ο καθένας μας το κατά δύναμην για να διασώσουμε όλον αυτόν τον πλούτο πριν χαθεί μέσα στην παγκοσμιοποίηση”, είπε καταλήγοντας ο κ. Κακατσάκης.
Ο Εφορος Βυζαντινών Αρχαιοτήτων κ. Μιχάλης Ανδριανάκης χαρακτήρισε τη συνεισφορά του βιβλίου σημαντική δεδομένου - όπως τόνισε - ότι καταγράφεται σε αυτό, με εξαιρετική επιμέλεια, ό,τι έχει σχέση με την Ιστορία, την αρχιτεκτονική και την καθημερινή ζωή στην Κάινα: “Νομίζω, ότι αυτό είναι ένα πρότυπο βιβλίο στο είδος του και καλό είναι να το μιμηθούν και τα άλλα χωριά”, είπε μεταξύ άλλων ο κ. Ανδριανάκης.
Δημ. Μαρ.(Χ.Ν. 18..8.2010)

Εχω πρόβλημα με την ανάρτηση των Πεταχτών...Ελπίζω να ξεπεραστε

Στα πεταχτά

Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!

“ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ "Η ΕΛΛΑΣ"/ ο σαλτιμπάγκος/ πουλά τα νούμερα φτηνά/ δραχμή τα ακροβατικά/ οι αλυσίδες δωρεάν...”. Οι στίχοι του Κ.Χ. Μύρη και η μουσική του Γ. Μαρκόπουλου, με τις ανεπανάληπτες φωνές της Μαρίας Δημητριάδη αρχικά και του Νίκου Ξυλούρη μετά, μας μιλούν για το καφενείο “Η ΕΛΛΑΣ”, όπου οι σαλτιμπάγκοι πουλούν τα νούμερα φτηνά και τις αλυσίδες τις δίδουν δωρεάν... Η αρχή απ’ το κύριο άρθρο του προέδρου της Χριστιανικής Δημοκρατίας Μανώλη Μηλιαράκη στην εφ. “Χριστιανική” (Πέμπτη, 5 Αυγ. 2010).

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ “Η ΕΛΛΑΣ”... Η Αποικία “Η ΕΛΛΑΣ”... Το Ξέφραγο Αμπέλι “Η ΕΛΛΑΣ”... Η Χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας “Η ΕΛΛΑΣ”... Να πούμε όσα θέλουμε. Κοντά σ’ όλα αυτά, ωστόσο, να βάλουμε και ένα ακόμα. Το καράβι “Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ”. Τι άλλο από ένα καράβι, ένα τρελοβάπορο, που πορεύεται στους αιώνες είναι η χώρα μας!

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ είσαι ό,τι δηλώσεις, για να θυμηθούμε τη φράση που αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη. Δηλώνεις, ας πούμε, ανεξάρτητος, αναγκαία συνθήκη για να ψαρέψεις στα θολά νερά των εκλογών και είσαι ανεξάρτητος. Ω! της ανεξαρτησίας σου το ατελείωτον μεγαλείον!

ΕΞΑΡΤΩΜΑΙ, εξαρτάσαι, εξαρτάται, εξαρτώμαστε, εξαρτάστε, εξαρτώνται... Είναι και δύσκολη η κλίση του ρήματος στον Ενεστώτα ανάθεμά το!

ΑΝΟΙΧΤΟ, λέει, το ενδεχόμενο ανασχηματισμού. Αυτό μας μάρανε. Εδώ ο κόσμος καίγεται και... η Δήμητρα χτενίζεται.

ΦΩΤΙΑ έχουν βάλει στα ελληνικά ράφια οι πολυεθνικές, λέει. Μόνο στα οπωρολαχανικά και στα μακαρόνια είμαστε, λέει, φτηνότεροι. Ας τρώμε, λοιπόν, μόνο οπωρολαχανικά και μακαρόνια.

ΕΙΠΕ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ/ μακαρόνια να τρως/ να παχαίνεις, να χοντραίνεις/ και κακό να μην παθαίνεις... Να και η σχετική διαφήμιση για τα μακαρόνια. Ας βρεθεί και κάποιος να διαφημίσει και τα οπωρολαχανικά. Να μην τα κάνω όλα μόνος μου...

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ στήσει σκηνή στην παραλία δεν ξέρει τι πάει να πει διακοπές και τι χάνει. Δεν... μάσησε τα λόγια του ο φίλος μου ο γέρω - δάσκαλος, όταν τον ρώτησα τη γνώμη του για την ελεύθερη κατασκήνωση με αφορμή τις διώξεις, που έγιναν στο Λαφονήσι.

ΚΑΙ ΝΕΕΣ καταγγελίες για κακοποιήσεις ζώων, από τον Φιλοζωϊκό Σύλλογο Χανίων “Η προστασία των ζώων”. Πιο... ζωώδης απ’ τη ζωώδη παραμένει η συμπεριφορά μας, δυστυχώς.

ΕΤΟΙΜΗ την είχε από χθες τη σημαία με τον Δικέφαλο ο φ(θ)ανατικός Αεκτζής γείτονάς μου. Τόσο σίγουρος ήταν ότι η ομαδάρα μας θα έφερνε ένα καλό αποτέλεσμα απέναντι στη σκωτσέζικη ομάδα της Νταντί Γιουνάιτεντ. Το έφερε;

ΜΙΑ ΦΟΡΑ κάποιος ζήτησε από τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο να του δώσει ένα χρυσό ποτήρι. Ο βασιλιάς τον άκουσε με προσοχή, πήρε ένα χρυσό ποτήρι και το έδωσε σ’ έναν άλλο. “Εσύ έχεις κάθε δικαίωμα να το ζητάς, αυτός όμως δικαιούται να το πάρει”, του είπε.

“[...] Ελα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ/ τέτοιο τρελό βαπόρι τρελό βάπορο/ χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάζουμε/ χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε/ Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε/ μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε/ κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα/ παντοτινό τον Ηλιο τον Ηλιάτορα”.
Από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη “Το τρελοβάπορο”.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!

Ο ΝΟΥΣ ΜΟΥ ενερούλιασε απ’ την πολλή την κάψα/ γι’ αυτό οι μαντινάδες μου, Βαγγέλη μου, επάψα! Μέρες είχε να μου στείλει μαντινάδα ο Ηλίας ο Σταματάκης. Κακό πράγμα τω όντι η κάψα. Ωστόσο... κάψα ξεκάψα η στήλη πρέπει να γραφτεί.

ΠΕΝΤΕ ποντικοί μουντζούροι/ κι άλλοι τρεις αλευρομούροι... Μια αρχή, ένας πρόλογος τέλος πάντων, για τον αλευροπόλεμο που ξέσπασε εκεί που κανείς δεν τον περίμενε. Πάμε παρακάτω...

ΑΠΟ ΦΛΟΓΕΣ η Ελλάδα ζωσμένη/ το 2007 ν’ αποφύγει κοιτά/ όταν κάουδο γίνηκε η δόλια/ και τις πληγές της ακόμα μετρά. Αύγουστος χωρίς πυρκαγιές δεν γίνεται. Εξάλλου όλο και κάτι μένει για κάψιμο...

ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ το νερό/ όταν δεν έχεις βρύσες... Ή όταν δεν φτάνει μέχρι τις βρύσες, όπως στην περίπτωσή μας. Το θέμα είναι να μην ξεραίνονται τα λάχανα.
ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ τα ’χουμε τα νερά στο Νομό μας. Κυριολεκτικά του πεταμάτου. Κι απού δίψασε, δίψασε, κι απού ξεράθηκε, ξεράθηκε. Ενα νερό κυρά Βαγγελιώ, ένα νερό κρύο νερό...

ΚΑΙ ΣΥΜΠΡΑΞΗ υποψηφίων δημάρχων στο Σέλινο, λέει, για την ευόδωση των στόχων του νέου δήμου, όπως αναλύονται στο νομοσχέδιο “Καλλικράτης”... Καλλι προχώρει!

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ AKOMA, λέει, τις αποζημιώσεις στο Σέλινο. Περιμένουν ακόμη, λέει, την ακτοπλοϊκή σύνδεση της Γαύδου με την Κρήτη. Μια ζωή στο περίμενε οι Σελινιώτες...

ΤΟ ΨΩΜΙ ΨΩΜΑΚΙ, το νερό νεράκι και τη βενζίνα... βενζινούλα. Ζούμε στην εποχή των υποκοριστικών. Ας το πάρουμε απόφαση. Πάντως, το λάδι παραμένει λάδι και το κρασί παραμένει κρασί.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ του να είσαι Χανιώτης είναι όταν περπατώντας τα σοκάκια της Παλιάς Πόλης, είναι σαν να περπατάς μέσα στην Ιστορία και να ανακαλύπτεις όλους τους λαούς που έζησαν εδώ, Ελληνες, Τούρκους, Εβραίους, Ενετούς”, έγραψε σχολιάζοντας σχετικό προχθεσινό “πεταχό” μου στο facebook, η τακτική αναγνώστρια της στήλης, Eleni Mat. “Να συμπληρώσω ότι νιώθεις σαν να περπατάς μέσα σε καρτποστάλ”, έγραψε η Δώρα Μαυρακάκη. Και ο Τάκης Αλεβαντής απ’ τις Βρυξέλλες: “Γι’ αυτό κι εγώ εις τα Χανιά τη σύνταξη θα πάρω/ να με βοηθάν οι άνθρωποι κι η φύση να ριμάρω”.

“Σ’ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, που φοράνε την αγάπη πανοπλία, έχουν ασπίδα την ποίηση και μεταλαμπαδεύουν το φως της”, μα και “σ’ όλους αυτούς που αγαπάνε απλά και δυνατά με ανιδιοτέλεια”, είναι αφιερωμένες οι τρεις ποιητικές συλλογές της Στέλλας Κόνιαρη (μόνιμη κάτοικος Ποταμίδας Κισάμου) που μόλις κυκλοφόρησαν. “Φωτοληψία”, “Σώμα ψυχής” και “Ενδόμυχη Χώρα” οι τίτλοι τους. Μου τις αφιέρωσε, όπως γράφει “με σεβασμό κι αγάπη”. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς, Στέλλα. Το ξεχωριστό κελαήδημα της ποταμίδας μου θύμισε η ποίησή σου.

ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ που ο Περικλής γύριζε σπίτι του τον ακολούθησε ένας αυθάδης νεαρός και τον έβριζε συνέχεια. Ο Περικλής όχι μόνο δεν απάντησε, αλλά όταν έφτασε στο σπίτι του είπε στον υπηρέτη του: “Πάρε το λυχνάρι και οδήγησε αυτόν τον άνθρωπο σπίτι του γιατί όπως είναι σκοτάδι υπάρχει κίνδυνος να πέσει και να χτυπήσει”.

“Στις μισάνοιχτες πύλες του παραμυθιού σου/ εκεί που η αγάπη παιχνιδίζει ερωτικά/ θέλω να σφραγίσω την ανάσα σου/ μ’ ένα απλό φιλί./ Να γείρω ελαφρά και να κλείσω τα μάτια/ να εξερευνήσω την αόρατη αίσθηση/ και να γλιστρήσω στον κόσμο σου.
[...] Από το ποίημα “Μ’ ένα απλό φιλί” της Στέλλας Κόνιαρη

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ…

Φάε αντράκι μου...
(μέρος β΄)
Γράφειο
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ευ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

Kαι “ναι”, τελικά ήγγικεν η ώρα να ακουμπήσω τα δάκτυλά μου στο πληκτρολόγιο και για το σημερινό σημείωμα που το ομολογώ αγαπητοί μου αναγνώστες είναι από τα πιο περίεργα που έχουν γραφτεί από εμέ...
Τους λόγους θα προσπαθήσω να εξηγήσω ευθύς αμέσως... και απλά ζητώ τόσο την υπομονήν σας όσον και την ανοχή σας!!!
“Ο Νικολάκης κάθεται στην άμμο με διπλοτριπλομένη τη κοιλίτσα του, νά σου η μαμά με άλλο ύφος πλέον, πιο παρακαλεστικό: "Φάε αντράκι μου το... σπανακοκαλίτσουνό σου..." του λέει, δίνοντάς του το στο στόμα...”
...Με αυτές τις τελευταίες αράδες τελείωνε το κείμενο της προηγούμενης εβδομάδος...
Δυστυχώς όμως για εμέ, αυτές οι αράδες ήταν... υπεύθυνες για το... δράμα του γράφοντος που εξεκίνησε από την ώρα και στιγμή που αυτές είδαν το φως της δημοσιότητας την προηγούμενη Τετάρτη!
Ενα δράμα που ελπίζω σήμερα να σταματήσει!
Διότι, αγαπητοί μου αναγνώστες η φράση “Φάε αντράκι μου το... σπανακοκαλίτσουνό σου...” που τόσο μεγάλη αίσθηση προκάλεσε σε πολλούς από εσάς, έπρεπε να συνοδεύεται με μια μικρή διευκρίνιση ότι ανήκει στην καλή φίλη Κ.Σ., η οποία δικαίως “ξεστάθηκε” όταν φίλοι και γνωστοί της που είχαν στο μεταξύ διαβάσει την στήλη της προηγούμενης Τετάρτης, της έλεγαν ότι η συγκεκριμένη ατάκα δεν είναι δική της...
Η Κ.Σ., λοιπόν, που ειρήσθω εν παρόδω έχει και πολλές άλλες ατάκες που όχι μόνον φτιάχνουν τη διάθεση αλλά ξεσηκώνουν και πλήθος σχολίων και συζητήσεων επί συζητήσεων, φυσιολογικά εζήτησε την αποκατάσταση τής αλήθειας περί της πατρότητος της εν λόγω φράσης! Η αποκατάσταση της αλήθειας ήταν το μόνο εύκολο. Το δράμα ήταν η όλη... καζούρα που υπέστην όχι τόσο από την Κ.Σ. όσο από τον αυτόκλητο συνήγορο υπεράσπισης αυτής, κύριο Γ. ο οποίος δεν πέρασε ημέρα που να μην μου “υπενθυμίζει” το τι έπρεπε να πράξω και τις συνέπειες που θα είχα στην περίπτωση που δεν θα το έκανα άμεσα...

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!

Η ΜΕΘΕΠΟΜΕΝΗ της Παναγίας! Κάποιοι απ’ τους κατεργαραίους έχουν κιόλας επιστρέψει στους πάγκους των, οι περισσότεροι, ωστόσο, εξακολουθούν να βόσκουν. Aλλοι στις ανά την Ελλάδα παραλίες και άλλοι στις εναπομείνασες συκιές για σύκα...

ΕΝΤΑΞΕΙ! Το ξέρω ότι υπάρχουν και κάποιοι που ηθελημένα ή αθέλητα δεν τό ’χουν κουνήσει ρούπι απ’ τους πάγκους των. Πάντως την αφεντιά μου, για να μην γράψω την αφεντομουτσουνάρα μου, δεν την εντάσσω στην ομάδα τους. Με την έννοια ότι ο πάγκος πάγκος μα και η παραλία παραλία και οι συκιές συκιές.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ να είσαι Χανιώτης. Ενα ολόκληρο βιβλίο μπορεί να γραφτεί μ’ αυτόν τον τίτλο. Καμία σχέση με το βιβλίο “Η δυστυχία του να είσαι Ελληνας” του Νίκου Δήμου, βέβαια. Και γιατί να γραφτεί; Η ευτυχία δεν περιγράφεται...

ΤΙ ΖΕΣΤΗ κι αυτή! Κατακούτελα μ’ έχει χτυπήσει, καλά το καταλάβατε. Οχι, θα με άφηνε! Ακούς εκεί η ευτυχία να είσαι Χανιώτης... Απ’ τα μπατζάκια μας τρέχει.

ΤΟ ΠΙΟ δύσκολο ελληνικό φθινόπωρο οσονούπω καταφτάνει. Με τα πρωτοβρόχια θα κολλήσουμε στις λάσπες, λένε. Και κολλάει το στόμα τους. Ωστόσο η Αμερική, η Γερμανία και η Τουρκία μετράνε τα λάφυρα απ’ την ελληνική οικονομική κρίση.

Η ΕΛΛΑΔΑ ανήκει στους Ελληνες... Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες... Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες... Τουλάχιστον μπορούμε και το γράφουμε ακόμα. Κάτι είναι κι αυτό.

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα προειδοποίησε τον Τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι οι θέσεις της Αγκυρας απέναντι στο Ισραήλ και το Ιράν καθιστούν δύσκολη την πιθανότητα προμήθειας αμερικανικών όπλων... Τα ’πε στην πεθερά και τ’ άκουσε η νύφη.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ δεν υπάρχουνε τον Αύγουστο Βαγγέλη/ μα βρίσκουμε “Στα πεταχτά” καθημερνά το μέλι. Η μαντινάδα που μου έστειλε μέσω Διαδικτύου ο και καθημερινός αναγνώστης της στήλης Παναγιώτης Αλεβαντής, από τις Βρυξέλλες σαν απάντηση σε σχετικό “πεταχτό” της προηγούμενης εβδομάδας. Οποία τιμή!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ επιγραφή στη Φρανκφούρτη: “πλέων επί οίνοπα πόντον επ’ αλλοθρόους ανθρώπους” (Ταξιδεύοντας σε ξένες θάλασσες με ανθρώπους που μιλούν άλλες γλώσσες) Ομήρου Οδύσσεια Ι, 113. Από την καθηγήτρια Αγγλικών, φίλη απ’ τα παλιά Χρύσα Κοντοχρήστου, επίσης μέσω Διαδικτύου η αναφορά. “Επειδή κάνατε σχόλιο για τα Αγγλικά...”, γράφει. Ευχαριστώ Χρύσα και για το ποίημα του Βύρωνα Λεοντάρη που μου έστειλες.

Ο ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ συκοφαντήθηκε από τους εχθρούς του ότι γνώριζε τα προδοτικά σχέδια του Παυσανία κι αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στο βασιλιά της Περσίας. Ετσι βγήκαν αληθινοί οι λόγοι του πατέρα του γιατί όχι μόνο παραμελήθηκε, όπως παραμελούνται τα σαπιοκάραβα, αλλά κυνηγήθηκε κιόλας σαν ύποπτος τής πιο αισχρής προδοσίας. Καθώς διδάχτηκε απ’ την πείρα είπε: “Οι Αθηναίοι νιώθουν άσχημα ευεργετούμενοι για πολύ καιρό απ’ τον ίδιο άνδρα και φέρονται στους πολιτικούς τους, όπως οι διαβάτες στα πλατάνια, που όταν βρέχει τρέχουν να προφυλαχτούν κάτω απ’ το φύλλωμα τους κι όταν στρώσει ο καιρός πηγαίνουν και τα κόβουν.”

“Ξερίζωσέ με, άνεμε, ξερίζωσέ με/ πάρε μου τα πουλιά/ πάρε μου τ’ άνθη και τα φύλλα/ τίναξε από τις ρίζες μου/ το χώμα της καρδιάς του, στέγνωσέ με/ κάνε με αστραπή να δέρνομαι στα ουράνια”.
Βύρων Λεοντάρης (“Ανασύνδεση”)

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ Η ΚΑΙΝΑ

του Ιάσονα Μαυροματάκη

Κάινα,17 Αυγούστου 2010, ώρα 19:3o

Ομιλητές:Βαγγέλης Κακατσάκης-Μιχάλης Ανδριανάκης

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!

“ΠΛΟΥΣΙΟΣ πένης και συ/ παραμυθίας κανδήλα/ με μόνην επί δώματος εφέστια παρεούλα/ τη Μαρία/ να σου κάνει σκανταλιές/ σβήνει κι ανάβει τα κεριά/ τρώει τα λουκούμια/ σου μουτζουρώνει τα χαρτιά/ μπερδεύει στίχους και μολύβια/ μα/ τρέχει κι αποκρύβεται/ στην κόγχη του Πρωτάτου/ κάθε που ακούει/ περίφοβη/ αποβραδίς Βαγγελισμού/ χαλαλοή στα κεραμίδια”.

ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ποίημα τού π. Π. Καποδίστρια (http://banato.blogspot.com/2007/08/blog-spost07.html), που έχει τίτλο “Επί δώματος”, “πρωταγωνιστεί” η μικρή Μαρία, η ταπεινή και αγνή κόρη από τη Ναζαρέτ. Σε χρόνο άχρονο και ποιητική αδεία, η κόρη παρουσιάζεται να ζει στο Αγιον Ορος, να γυροδιαβαίνει ως παιδάκι στο κελί του Μωυσέως του Αγιορείτου, στον οποίο και είναι αφιερωμένο το ποίημα βιώνοντας όλα της ζωής της τα συγκλονιστικά και ανεπανάληπτα συμβάντα, από τον Ευαγγελισμό μέχρι το Πάθος του Γιού της.

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ αύριο κι είπα να βάλω σαν πρώτο “πεταχτό” στη στήλη ένα απ’ τα πολλά ποιήματα που έχουν γραφτεί για τη Μάνα του Χριστού, τη Μεγάλη Μάνα όλων μας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα τελειώσω, όπως κάθε φορά, με ποίημα. Κι αν έχουν γραφτεί ποιήματα για την Παναγία! Ξεχωριστό πάντως αυτό του Ζακυνθηνού Ιερέα.

ΓΥΡΩ στα 5.500 ονόματα της Παναγίας (το ‘χω γράψει κι άλλη φορά) έχει καταγράψει ο χανιώτης συγγραφέας (από το Καλαμίτσι Αλεξάνδρου η καταγωγή του) Ιωάννης Σηφάκης στο βιβλίο του “Θεοτοκωνύμια”. Μερικά από αυτά: Αγκυρα, Βλεπούσα, Γλυκοκυματούσα, Δακρυρροούσα, Εξακουστή, Ζάθεος, Ηλιοστάλαχτη, Θυληδρία, Ιόμματος, Καρυδού, Λυπητερή, Μία Γυναικών, Ξενοβλήτης, Ομιαλών, Παυσολύπη, Ρανίδα, Σώτηρα, Τρυπητή, Υπομονή, Φιδούσα, Χαρωπός, Ωραιόπαις.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ένας χωριάτης έτυχε να περάσει από τη Μονή. Είδε τον κάμπο τις ελιές φορτωμένες καρπό και τα κελιά έρημα και είπε: “Μωρέ, εγώ θα πάω να φέρω την οικογένειά μου εδώ. Καλός τόπος είναι αυτός και θα περάσουμε καλά. Δεν πρόλαβε να το πει κι ακούει μια φωνή: “Γρήγορα πίσω γιατί ο τόπος αυτός είναι ασκητικός”. Και σηκώνεται αμέσως και φεύγει ντροπιασμένος και φοβισμένος από την περιοχή της Κυρά-Φανερωμένης. (Ενας από τους θρύλους για τη Μονή Φανερωμένης που είναι στη Σητεία).

ΑΝΑΜΕΣΑ στα πολλά ονόματα της Παναγίας κι αυτό της Παναγίας του Χάρου, η εκκλησία της οποίας βρίσκεται στους Λειψούς. Λέγεται έτσι γιατί η εικόνα της δείχνει την Παναγία να κρατάει στην αγκαλιά της τον Εσταυρωμένο Χριστό. Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου (εννιάμερα της Παναγίας) και στους Λειψούς στήνεται μεγάλο πανηγύρι.
“
ΕΝΑ καλοκαίρι τη μέρα της 15ης Αυγούστου είχαν βγάλει στην εκκλησιά, απάνω στο προσκυνητάρι το ’κόνισμα της Παναγίας: Η μάνα του Χριστού ξαπλωμένη με σταυρό στα χέρια· δεξιά της ένας αγγελος, ζερβά ο διάβολος είχαν χιμήξει να πάρουν την ψυχή της· ο Αγγελος είχε τραβήξει το σπαθί του, είχε κόψει από τους αρμούς τα δύο χέρια του διαβόλου και κρέμονταν ανάερα κι έσταζαν αίματα. Κοίταξα το ’κόνισμα κι η καρδιά μου φούσκωσε -χαρούμενη- ετούτη είναι η Κρήτη έλεγα”... Νίκος Καζαντζάκης (“Αναφορά στον Γκρέκο”)

“Κοίμηση πλέον από της γης/ το ρόδον το αμάραντον οπού θαμπώνει/ τα μάτια των αγίων./ Ανοίγουν διψασμένοι οι ουρανοί/ τη ματωμένη άσπιλη λάμψη του να πιούν./ Αγγέλων σμήνη το κυκλώνουν,/ μες τ’ αυγινό φιλί μιας υπερούσιας μέρας,/ όπου ανατέλει./ Της τρυφερής σιωπής όπου το τύλιγε/ πέφτουν τα πέπλα στις ψυχές μας/ μ’ ένα απαλό γαλήνιο θρόισμα/ σαν προσφιλής ανάμνηση, σαν ανεκλάλητη μια λύπη./ [...]
Από το ποίημα “Κοίμηση” του Βασίλη Μουστάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

στα πεταχτα

Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ξέρει και δεν ξέρει πως δεν ξέρει είναι τρελός, απόφυγέ τον. Οποιος δεν ξέρει και ξέρει πως δεν ξέρει είναι παιδί, μόρφωσέ το. Οποιος ξέρει και δεν ξέρει πως ξέρει, κοιμάται, ξύπνησέ τον. Οποιος ξέρει και ξέρει πως ξέρει, είναι σοφός, ακολούθησέ τον! Από το λιβανέζο ποιητή Καχίλ Τζιμπράν οι οδηγίες. Σαν αρχή για σήμερα...

ΤΟ ΝΕΡΟ νεράκι. Σε μια πρώτη φάση. Το νεράκι νερουλάκι. Σε μια δεύτερη φάση. Μετά; Μετά μαζευόμαστε όλοι στην Αγορά κι αρχίζουμε το τραγούδι χορεύοντας. Ενα νερό κυρά Βαγγελιώ,/ ένα νερό κρύο νερό...

Ε ΟΧΙ και παράπονα για τις τσιμπημένες τιμές της βενζίνας, ε, όχι και παράπονα! Ντροπής πράγματα. Δηλαδή αν δεν τσιμπούσαν τώρα το κατιτί τους, τώρα την τουριστική περίοδο, πότε θα το τσιμπούσαν;

ΤΖ(Σ)ΙΜΠΙ τραγανό... Να μια φράση που θέλει ψάξιμο απ’ τον ειδικό, για τέτοια ψαξίματα, συγγραφέα του μοναδικού Λεξικού του Δυτικοκρητικού γλωσσικού ιδιώματος Αντώνη Ξανθινάκη. Με αφορμή το τζίμπημα στην... τραγανή πραγματικότητα των καυσίμων.

ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ή αναδόμηση; Σιγά που θα κολλήσουμε στις λέξεις. Απλώς κάποιοι υπουργοί πρέπει να τα μαζώνουν και να φεύγουν γιατί δεν τα καταφέρνουν και κάποιοι υφυπουργοί πρέπει να πάνε να φράξουν... αυτοδιοικητικές τρύπες.

ΑΠΟ ΚΑΤΩ απ’ το πλακάκι/ κάθεται το Νικολάκι/ και βαστά το χάσι χάσι/ Παναγία μου να χάσει! Κάποιοι μου φαίνεται ότι κάνουν μαγικά για να χάσει το ... Νικολάκι, που δεν είναι απαραίτητο να το λένε “Νικολάκι”.

ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ, βοηθάτε μας! Απού φύγει - φύγει όσοι εκπαιδευτικοί έχουν θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης. Δει δη διορισμών... Χωρίς δασκάλους μάθημα δεν γίνεται.

ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ Ελληνικά θα διδάσκονται από Σεπτέμβρη στα Δημοτικά Σχολεία. Αλήθεια είναι! Μόνο που δε θα διδάσκονται στην Ελλάδα μα στη Μεγάλη Βρετανία. Σε δεκατρία σχολεία της περιοχής Όξφορντσιρ σε πρώτη φάση...

ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ μόνο τα Αγγλικά θα διδάσκονται σε λίγο. Το σχόλιο του “Βοριά” στη στήλη του οποίου “9 μποφόρ” (έφι “Χριστιανική”, 5 Αυγ. 2010) αλίευσα τη σχετική είδηση.
ΟΠΟΙΟΣ γνωρίσει τα Χανιά μες στην καρδιά τα βάνει/ κι αιτία είναι Αγορά, Φάρος και Σαντριβάνι. Πάνω απ’ όλα φ(θ)ανατικός Χανιώτης ο μαντιναδολόγος μας ο Ηλίας ο Σταματάκης.

ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ το αφιέρωμα στον κρητικό γαστρονομικό πολιτισμό που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Δευτέρας 9 Αυγούστου στο “Μανουάλι” του Μιχάλη Μινουδάκη. Μια ολοκληρωμένη, άλλη, πρόταση για την κρητική διατροφή. Πάνω απ’ όλα, ωστόσο, μια σπονδή στο κοινωνείν...

ΚΑΠΟΤΕ οι εχθροί του Επαμεινώνδα κατόρθωσαν να τον εκλέξουν τηλέαρχο, δηλαδή επιστάτη στους δημόσιους δρόμους, για να τον ταπεινώσουν. Ο Επαμεινώνδας δέχτηκε πρόθυμα τη θέση λέγοντας στους φίλους του: “Οπως η μεγάλη θέση δεν τιμά αυτόν που την έχει χωρίς να το αξίζει, έτσι και η μικρή δεν είναι καθόλου προσβλητική γι’ αυτόν που του δίνεται, γιατί θα την αναδείξει.”

“Τζίτζικα Ευτυχισμένε!/ Να ’χαμε την ευλογία σου!/ Οταν στων δέντρων τα κλαδιά/ Εχοντας πιε λίγη δροσιά/ Σα βασιλιάς τραγουδάς!/ Δικά σου βρε είν’ όλα/ Οσα βλέπεις στους αγρούς/ Οσα τρέφουν τα δάση/ Σ’ αγαπούν οι αγρότες/ Κανέναν δεν βλάπτεις/ Σε τιμούν οι θνητοί/ Του καλοκαιριού, γλυκέ προφήτη...”
Μετάφταση: Εργοτελίνα. “Ενα από τα 58 Ανακρόντεια λυρικά τραγούδια που γράφτηκαν ή αποδίδονται στον Ανακρέοντα.
(http://doncatblogspot.com/2006/08/blogpost)

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)