Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ στο Νίππος, έχουν ακόμα το βασίλειό τους οι βασιλικοί και ο ασβέστης. Η καμινάδα μας επιμένει να αναθρώσκει γαλάζιο καπνό. Η ξώπορτα του σπιτιού μας εξακολουθεί να παραμένει ορθάνοιχτη. Η γριά καμπάνα του Τιμίου Σταυρού φωνάζει στη διαπασών κι εφέτος με το που ξημέρωσε σήμερα, ότι το χωριό έχει πανηγύρι. Μάνα κουράγιο! Και του χρόνου!
ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ αρχίζει να ετοιμάζεται το φθινόπωρο για την επίσημη εμφάνισή του, μόλις οχτώ μέρες του έμειναν. Αθέατες βέβαια διά γυμνού οφθαλμού οι συνεδριάσεις που γίνονται: Των φύλλων στα δέντρα, των σύννεφων στον ουρανό, των κυμάτων στη θάλασσα...
ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ωστόσο, άνοιξαν. Στα πρωτάκια με τα νήπια ερωτηματικά στα μάτια και τα υπέροχα θαυμαστικά στα τσουλούφια των μαλλιών τους, πρωτίστως, στο μυαλό μου. Κι αν τα αναζητώ!
ΚΑΙ, ΒΕΒΑΙΩΣ, λεφτά υπάρχουν. Το θέμα, ωστόσο, είναι σε ποιανών τις τσέπες βρίσκονται. Ψιλά γράμματα.
ΜΗΝΥΜΑΤΑ για τους χαμηλοσυνταξιούχους, τις επιχειρήσεις και τους επαγγελματίες απηύθυνε από το βήμα της ΔΕΘ ο Πρωθυπουργός. Παρηγοριά στους άρρωστους μέχρι να βγει η ψυχή τους;
ΤΩΝ ΦΡΟΝΙΜΩΝ τα παιδιά πριν ξεκινήσει η παύση εργασίας των ιδιοκτητών βυτιοφόρων και φορτηγών έβαλαν βενζίνα. Αλίμονο στους ίδιους τους φρόνιμους...
Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ. Η διάσπαση της διάσπασης. Η διάσπασης της διάσπασης της διάσπασης. Η διάσπαση, της διάσπασης της διάσπασης, της διάσπασης... του ΣΥΡΙΖΑ!
ΠΕΝΤΕ ΚΟΙΝΕΣ τηλεοπτικές εμφανίσεις των υποψηφίων δημάρχων του Δήμου Χανίων, κατά που φαίνεται. Ζητούνται τηλεθεατές...
Ο ΙΟΣ ΤΟΥ κομπιούτερ, ο πάλαι ποτέ δαίμων του τυπογραφείου ντε, έκανε τα μαγικά του κι εξαφάνισε την πηγή (www.esiea.gr/20010/08/04.htm) απ’ το βιογραφικό του Πάρι Κελαϊδή που δημοσίευσα στις χθεσινές 'εύφημες μνείες'. Δεν θα του περάσει!
'ΠΡΙΝ ΚΑΜΠΟΣΑ χρόνια θυμούμαι τους θείους και τις θειάδες μας να χαιρετούν με τον συγκεκριμένο τρόπο μου έγραψε ένας νέος φίλος απαντώντας στο δικό μου 'Χαιρετώ σε κι αγαπώ σε!'. Σε πολλούς, πάμπολλους, ξυπνά μνήμες τούτος ο χαιρετισμός, Χάρη! Ιδίοις ωσί το διαπιστώνω καθημερινά.
ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΗΝΕΣ δούλευαν οι εργάτες που είχε βάλει η Αγία Ελένη για να βρουν τον Τίμιο Σταυρό χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια μέρα εκεί που βάδιζε σ’ ένα χωράφι, πάτησε ένα λουλούδι και μια γλυκιά μυρωδιά γέμισε τον αέρα. Κοίταξε γύρω της κι έσκυψε κι έκοψε το χορταράκι που την σκορπούσε. Ο νους της φωτίστηκε και φώναξε έναν εργάτη. Αυτός έσκαψε και βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Το μυρωδάτο χορταράκι ονομάστηκε από τότε βασιλικός.
'Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης/ Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας/ Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα/ Σταυρός πιστών το στήριγμα/ Σταυρός Αγγέλων η δόξα/ και των δαιμόνων το τραύμα' (Εξαποστειλάριο της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού)
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(14.09.10)
Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakisv@gmail.com
Ενας καπετάνιος των γραμμάτων (1)
'Το πρώτο σου χρέος εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει'.
Το τίμησε τούτο το 'συμβόλαιο ζωής', όπως ο Νίκος Καζαντζάκης το 'σύνταξε' στην 'Ασκητική' του, ο Σφακιανός στην καταγωγή και στην παιδεία Πάρις Στ. Κελαϊδής που απεδήμησε πριν από 40 περίπου μέρες στο άλλο ημισφαίριο της ζωής. Και ως Σφακιανός, γόνος της μεγάλης οικογένειας των Κελαϊδήδων. Και ως κρητικός, συνεχιστής, της κατά Καζαντζάκη Κρητικής Ματιάς. Και ως Ελληνας θαυμαστής του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού. Στις επάλξεις της καθημερινής δημοσιογραφίας, όπου άφησε όνομα, στα νυχτερινά μετερίζια του 'συγγράφειν' για τον τόπο του. Στις οδούς και στις πλατείες των συναναστροφών του, καθώς παρέδιδε μαθήματα αρετής.
Οπως το είχε τιμήσει και ο πατέρας του διαπρεπής νομικός και εξαίρετος συγγραφέας επίσης Σταύρος Κελαϊδής. Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετριούνται οι συναντήσεις μας και σ’ αυτά των δύο χεριών τα τηλεφωνήματα που κατά καιρούς ανταλλάξαμε. Κι όμως τον θεωρούσα φίλο μου!
Τιμή για τον καθένα η γνωριμία με τον Πάρι, τον πιο ξακουστό σύγχρονο Σφακιανό Καπετάνιο των Γραμμάτων.
Οταν θ’ αναζητώ την 'κελαηδιστή' φωνή σου Πάρι, ένα απ’ τα σαράντα δύο (!) βιβλία σου θ’ ανοίγω για να την ακούω...
Ενας καπετάνιος των γραμμάτων (2)
Ανοίγω τον πρώτο τόμο της μνημειώδους 'Ιστορίας των Σφακίων' του Πάρι Στ. Κελαϊδή (Εκδόσεις 'Καράβι και Τόξο' Αθήνα 2009) μένω για λίγο στην γνωστή προμετωπίδα που λέει ότι και το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί εμπορική επιχείρηση, αλλά προσφορά στην επαρχία Σφακίων και γι’ αυτό δεν πωλείται, αλλά διανέμεται δωρεάν, διαβάζω στα γρήγορα για να ξαναθυμηθώ τους τίτλους των προηγούμενων 41 βιβλίων του, 'Η Ευαγγελίστρια του Φρε' (1960), Β’ έκδοση (1998) είναι το πρώτο, προσπερνώ τα περιεχόμενα που καλύπτουν 6 καλά γεμάτες σελίδες και πηγαίνω στον πρόλογο. Διαβάζω.
'Να λοιπόν, που ήθελε ο Θεός να φτάσω στην εκτύπωση και του 42ου σφακιανού βιβλίου μου -που θα ’ναι και το τελευταίο. Καθώς συγκέντρωνα επί μισόν αιώνα υλικό για τα προηγούμενα (αλλά και ενώ διηύθυνα συγχρόνως επί δεκαετίες τη σφακιανή εφημερίδα), βρέθηκα τελικά σε μια πολύ ευχάριστη θέση: Να κατέχω πολύτιμες για τον τόπο μας γνώσεις και πληροφορίες. Ετσι είμαι σε θέση να αναφερθώ στις μοναδικές ιδιαιτερότητες και στα προτερήματα που διέθεταν οι Σφακιανοί από την προϊστορική εποχή και μέχρι σχεδόν πρόσφατα. Ως τελευταίο συνεπώς έργο μου δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από τη 'Μυθολογία και Ιστορία των Σφακίων'. Πρόκειται για μια ανακεφαλαίωση των γεγονότων που συνέβησαν στην επαρχία μας από τους προ Χριστού αιώνες μέχρι τα χρόνια μας'...
Εδώ σταματώ. Δεν συνεχίζω όπως την πρώτη φορά, πάει ένας χρόνο περίπου από τότε, (βλ. 'Εύφημη Μνεία' με τίτλο 'Εκαστος εφ’ ώ ετάχθη', 19.10.2009). Δεν με είχε απασχολήσει καθόλου τότε ότι δύο φορές σε 8 αράδες ο Πάρις μιλούσε για το τελευταίο του βιβλίο. Τώρα κολλώ σ’ αυτό. 'Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμο τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα'. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στην Β’ προς Τιμόθεο επιστολή του έχουν κάνει κατοχή στον νου μου. Καμιά αναφορά για κάποιο 'στέφανο δικαιοσύνης', ωστόσο. Ούτως ή άλλως έχαιρε γενικής εκτίμησης κι είχε την καθολική αναγνώριση όλων ο Πάρις. Πρωτίστως, βέβαια, των Σφακιανών, που τον είχαν ανακηρύξει 'Αξιο Τέκνο της Επαρχίας Σφακίων'...
Ο Πάρις Κελαϊδής γεννήθηκε το 1931 στο Ρέθυμνο της Κρήτης και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην επαγγελματική δημοσιογραφία το 1957 από την εφημερίδα «Έθνος», όπου ασχολήθηκε κυρίως με το δικαστικό ρεπορτάζ. Από το 1962 καθιέρωσε καθημερινή στήλη, το «Δικαστικό Χρονογράφημα», το οποίο υιοθετήθηκε αργότερα και από άλλες αθηναϊκές εφημερίδες.
Μέχρι την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, εργάστηκε κατά διαστήματα στις εφημερίδες «Ελευθερία», «Ελληνικό Μέλλον», «Προοδευτική Αλλαγή», «Ελεύθερος Κόσμος», «Νέα Πολιτεία» «Εσπερινή» και «Ελεύθερος Τύπος». Εργάστηκε ακόμη επί πολλά χρόνια στα ραδιοφωνικά δίκτυα του Ε.Ι.Ρ.Τ. και της Υ.ΕΝ.Ε.Δ. στην αρχή ως εσωτερικός συντάκτης και αργότερα ως ρεπόρτερ στην υπηρεσία ειδήσεων. Επίσης, επί ένα χρονικό διάστημα υπήρξε βασικός συντάκτης της καθημερινής πρωινής εκπομπής «Ταξιδεύοντας εδώ κι εκεί» του Ε.Ι.Ρ.Τ., που ήταν και η πρώτη ζωντανή μετάδοση στον χώρο του ελληνικού ραδιοφώνου. Διετέλεσε, τέλος, συντάκτης και παρουσιαστής των δελτίων ειδήσεων του τηλεοπτικού δικτύου της Υ.ΕΝ.Ε.Δ.
Με τις ρίζες καταγωγής του στα Σφακιά και με την απέραντη αγάπη του στην Κρήτη, είχε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος των συγγραφικών του δραστηριοτήτων στην ιστορία, στη λαογραφία και στην πολιτιστική κληρονομιά της μεγαλονήσου και για τον λόγο αυτό από πολλούς κριτικούς των εφημερίδων έχει ονομαστεί «ο συγγραφέας των Σφακιών» και παράλληλα θεωρείται ένας από τους πολυγραφότερους και δοκιμότερους ιστορικούς της Κρήτης.
Ο Πάρις Κελαϊδής υπήρξε ένας σεμνός, ευπρεπής και ευγενής συνάδελφος με μεγάλη προσφορά προς τους νέους συναδέλφους ιδιαίτερα του δικαστικού ρεπορτάζ. Δίδαξε ήθος και έμεινε πιστός στις αρχές του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, συμβάλλοντας παράλληλα με τα κείμενά του στην ιστορική έρευνα και μελέτη του νεοελληνικού πολιτισμού.
Χανιώτικα Νέα(13.09.2010)
e-mail: Kakatsakisv@gmail.com
Ενας καπετάνιος των γραμμάτων (1)
'Το πρώτο σου χρέος εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει'.
Το τίμησε τούτο το 'συμβόλαιο ζωής', όπως ο Νίκος Καζαντζάκης το 'σύνταξε' στην 'Ασκητική' του, ο Σφακιανός στην καταγωγή και στην παιδεία Πάρις Στ. Κελαϊδής που απεδήμησε πριν από 40 περίπου μέρες στο άλλο ημισφαίριο της ζωής. Και ως Σφακιανός, γόνος της μεγάλης οικογένειας των Κελαϊδήδων. Και ως κρητικός, συνεχιστής, της κατά Καζαντζάκη Κρητικής Ματιάς. Και ως Ελληνας θαυμαστής του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού. Στις επάλξεις της καθημερινής δημοσιογραφίας, όπου άφησε όνομα, στα νυχτερινά μετερίζια του 'συγγράφειν' για τον τόπο του. Στις οδούς και στις πλατείες των συναναστροφών του, καθώς παρέδιδε μαθήματα αρετής.
Οπως το είχε τιμήσει και ο πατέρας του διαπρεπής νομικός και εξαίρετος συγγραφέας επίσης Σταύρος Κελαϊδής. Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετριούνται οι συναντήσεις μας και σ’ αυτά των δύο χεριών τα τηλεφωνήματα που κατά καιρούς ανταλλάξαμε. Κι όμως τον θεωρούσα φίλο μου!
Τιμή για τον καθένα η γνωριμία με τον Πάρι, τον πιο ξακουστό σύγχρονο Σφακιανό Καπετάνιο των Γραμμάτων.
Οταν θ’ αναζητώ την 'κελαηδιστή' φωνή σου Πάρι, ένα απ’ τα σαράντα δύο (!) βιβλία σου θ’ ανοίγω για να την ακούω...
Ενας καπετάνιος των γραμμάτων (2)
Ανοίγω τον πρώτο τόμο της μνημειώδους 'Ιστορίας των Σφακίων' του Πάρι Στ. Κελαϊδή (Εκδόσεις 'Καράβι και Τόξο' Αθήνα 2009) μένω για λίγο στην γνωστή προμετωπίδα που λέει ότι και το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί εμπορική επιχείρηση, αλλά προσφορά στην επαρχία Σφακίων και γι’ αυτό δεν πωλείται, αλλά διανέμεται δωρεάν, διαβάζω στα γρήγορα για να ξαναθυμηθώ τους τίτλους των προηγούμενων 41 βιβλίων του, 'Η Ευαγγελίστρια του Φρε' (1960), Β’ έκδοση (1998) είναι το πρώτο, προσπερνώ τα περιεχόμενα που καλύπτουν 6 καλά γεμάτες σελίδες και πηγαίνω στον πρόλογο. Διαβάζω.
'Να λοιπόν, που ήθελε ο Θεός να φτάσω στην εκτύπωση και του 42ου σφακιανού βιβλίου μου -που θα ’ναι και το τελευταίο. Καθώς συγκέντρωνα επί μισόν αιώνα υλικό για τα προηγούμενα (αλλά και ενώ διηύθυνα συγχρόνως επί δεκαετίες τη σφακιανή εφημερίδα), βρέθηκα τελικά σε μια πολύ ευχάριστη θέση: Να κατέχω πολύτιμες για τον τόπο μας γνώσεις και πληροφορίες. Ετσι είμαι σε θέση να αναφερθώ στις μοναδικές ιδιαιτερότητες και στα προτερήματα που διέθεταν οι Σφακιανοί από την προϊστορική εποχή και μέχρι σχεδόν πρόσφατα. Ως τελευταίο συνεπώς έργο μου δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από τη 'Μυθολογία και Ιστορία των Σφακίων'. Πρόκειται για μια ανακεφαλαίωση των γεγονότων που συνέβησαν στην επαρχία μας από τους προ Χριστού αιώνες μέχρι τα χρόνια μας'...
Εδώ σταματώ. Δεν συνεχίζω όπως την πρώτη φορά, πάει ένας χρόνο περίπου από τότε, (βλ. 'Εύφημη Μνεία' με τίτλο 'Εκαστος εφ’ ώ ετάχθη', 19.10.2009). Δεν με είχε απασχολήσει καθόλου τότε ότι δύο φορές σε 8 αράδες ο Πάρις μιλούσε για το τελευταίο του βιβλίο. Τώρα κολλώ σ’ αυτό. 'Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμο τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα'. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στην Β’ προς Τιμόθεο επιστολή του έχουν κάνει κατοχή στον νου μου. Καμιά αναφορά για κάποιο 'στέφανο δικαιοσύνης', ωστόσο. Ούτως ή άλλως έχαιρε γενικής εκτίμησης κι είχε την καθολική αναγνώριση όλων ο Πάρις. Πρωτίστως, βέβαια, των Σφακιανών, που τον είχαν ανακηρύξει 'Αξιο Τέκνο της Επαρχίας Σφακίων'...
Ο Πάρις Κελαϊδής γεννήθηκε το 1931 στο Ρέθυμνο της Κρήτης και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην επαγγελματική δημοσιογραφία το 1957 από την εφημερίδα «Έθνος», όπου ασχολήθηκε κυρίως με το δικαστικό ρεπορτάζ. Από το 1962 καθιέρωσε καθημερινή στήλη, το «Δικαστικό Χρονογράφημα», το οποίο υιοθετήθηκε αργότερα και από άλλες αθηναϊκές εφημερίδες.
Μέχρι την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, εργάστηκε κατά διαστήματα στις εφημερίδες «Ελευθερία», «Ελληνικό Μέλλον», «Προοδευτική Αλλαγή», «Ελεύθερος Κόσμος», «Νέα Πολιτεία» «Εσπερινή» και «Ελεύθερος Τύπος». Εργάστηκε ακόμη επί πολλά χρόνια στα ραδιοφωνικά δίκτυα του Ε.Ι.Ρ.Τ. και της Υ.ΕΝ.Ε.Δ. στην αρχή ως εσωτερικός συντάκτης και αργότερα ως ρεπόρτερ στην υπηρεσία ειδήσεων. Επίσης, επί ένα χρονικό διάστημα υπήρξε βασικός συντάκτης της καθημερινής πρωινής εκπομπής «Ταξιδεύοντας εδώ κι εκεί» του Ε.Ι.Ρ.Τ., που ήταν και η πρώτη ζωντανή μετάδοση στον χώρο του ελληνικού ραδιοφώνου. Διετέλεσε, τέλος, συντάκτης και παρουσιαστής των δελτίων ειδήσεων του τηλεοπτικού δικτύου της Υ.ΕΝ.Ε.Δ.
Με τις ρίζες καταγωγής του στα Σφακιά και με την απέραντη αγάπη του στην Κρήτη, είχε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος των συγγραφικών του δραστηριοτήτων στην ιστορία, στη λαογραφία και στην πολιτιστική κληρονομιά της μεγαλονήσου και για τον λόγο αυτό από πολλούς κριτικούς των εφημερίδων έχει ονομαστεί «ο συγγραφέας των Σφακιών» και παράλληλα θεωρείται ένας από τους πολυγραφότερους και δοκιμότερους ιστορικούς της Κρήτης.
Ο Πάρις Κελαϊδής υπήρξε ένας σεμνός, ευπρεπής και ευγενής συνάδελφος με μεγάλη προσφορά προς τους νέους συναδέλφους ιδιαίτερα του δικαστικού ρεπορτάζ. Δίδαξε ήθος και έμεινε πιστός στις αρχές του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, συμβάλλοντας παράλληλα με τα κείμενά του στην ιστορική έρευνα και μελέτη του νεοελληνικού πολιτισμού.
Χανιώτικα Νέα(13.09.2010)
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Η Ελπίδα, ένα μικρό κορίτσι, ζει με τη μαμά και τη γιαγιά της σ’ ένα νησί.
Η Άχνα, μια μαθητευόμενη μαγισσούλα της φωτιάς, ζει στο τζάκι του σπιτιού της Ελπίδας και φροντίζει τα φλογολούλουδά του.
Η Ελπίδα πιστεύει πως είναι το πιο δυστυχισμένο πλάσμα του κόσμου, γιατί ζει καθηλωμένη σε μια αναπηρική πολυθρόνα. Γι αυτό συχνά την παίρνει το παράπονο και κλαίει. Του κάκου προσπαθεί η μαμά να την παρηγορήσει…
Μια χειμωνιάτικη μέρα, η Ελπίδα και η Άχνα συναντούνται. Μια τρυφερή φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους. Η Ελπίδα μαθαίνει πολλά και σπουδαία πράγματα από την Άχνα, που τα…διακόσια ενενήντα εννέα χρόνια της την έχουν κάνει σοφή!
Μα πάνω απ’ όλα η Ελπίδα μαθαίνει να…θέλει!
Η Ελπίδα θέλει! ΘΕΛΕΙ μ’ όλη της την ψυχή να τρέξει, να παίξει, να κολυμπήσει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί! Και να βρεθεί για λίγο στον…ουρανό για να δει τον χορό των Αγγέλων!...
Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΔΩΣΕ μου, Κύριε, απλότητα και βάθος/ Κάνε να μην είμαι περίπλοκος, ούτε κοινότυπος στο καθημερινό μου μάθημα./ Κάνε να υψώνω τα μάτια πάνω από το πληγωμένο μου στήθος μπαίνοντας κάθε μέρα στην τάξη μου./ Ας μη φέρνω μαζί μου στην έδρα τις μικρές μου υλικές μέριμνες, τις κωμικές λύπες μου./ Κάμε το χέρι μου ελαφρότερο στην τιμωρία και απαλότερο στο χάδι./ Ας επιπλήττω απρόθυμα για να ’μαι βέβαιος πως τιμωρώ από αγάπη [...]
ΗΜΟΥΝ ενός χρόνου δάσκαλος, στις Στροβλές Σελίνου όταν διάβασα, στην προμετωπίδα ενός βιβλίου την προσευχή του Δασκάλου που έχει γράψει η χιλιανή δασκάλα Γαβριέλα Μιστράλ (βραβείο Νόμπελ 1946). Κάποια στιγμή την έμαθα απ’ έξω. Σαν 'Πάτερ ημών'...
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, μεθαύριο, Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου, την θυμήθηκα σήμερα. Για να ευχηθώ σε δασκάλους και μαθητές τα καλύτερα...
ΕΧΟΥΝ περάσει 9 χρόνια από τότε. Ήταν 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν δύο επιβατικά αεροσκάφη υπό τον έλεγχο τρομοκρατών προσκρούουν στους δίδυμους πύργους του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη που καταρρέουν. Τι επέτειος κι αυτή! Πόσο αίμα αθώων δεν χύθηκε στις γειτονιές του κόσμου ύστερα απ’ αυτό!
ΚΑΛΩΣ τα παιδιά! Φτάνουν πάλι την εβδομάδα που μας έρχεται τα 'παιδιά' της Τρόικας στην Αθήνα. Κεράστε τα! Δύο γκαζόζες στα τρία παρακαλώ...
ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ θέση των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα στην κατάταξη ανταγωνιστικότητας, λέει. Κανένα πρόβλημα. Πιάσαμε πάτο, Συνέλληνες!
ΠΙΣΤΕΥΩ και εις ένα Δεύτερο Μνημόνιο, προϊόν του πρώτου, εξ’ αυτού εκπορευόμενον... Η αρχή του δεύτερου άρθρου του Σ.Σ. (Συμβόλου Σωτηρίας) της ελληνικής Οικονομίας έχει ήδη αρχίσει να συντάσσεται. Έπεται συνέχεια...
ΠΕΡΝΑΜΕ δύσκολες στιγμές! Σαφής, σαφέστατος ο Πρωθυπουργός στα εγκαίνια της ΔΕΘ. Σε ενεστώτα χρόνο η αναφορά του. Τα χειρότερα είναι εδώ...
ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ κτήριο το οποίο οι κατασκευαστές του ήθελαν να το υψώσουν μέχρι τον ουρανό, ήταν, λέει, ο περίφημος Πύργος της Βαβέλ. Κάποια στιγμή όμως λόγω της βλασφημίας αυτής ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών του με αποτέλεσμα όχι μόνο την μη ολοκλήρωση του έργου αλλά και τη διασπορά τους σε όλο τον κόσμο. Με αφορμή τα συμβαίνοντα στον ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο καιρό, η αναφορά.
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ της Μακεδονίας Φίλιππος πήρε τον Αριστοτέλη για παιδαγωγό του γιου του Αλεξάνδρου. Αυτός αγαπούσε και σεβόταν τον παιδαγωγό του περισσότερο κι απ’ τον πατέρα του. Αυτό φαίνεται και απ’ τη φράση που συνήθιζε να λέει: 'Στον πατέρα μου χρωστώ τη ζωή (το ζην), αλλά στον δάσκαλό μου την ανώτερη ζωή (ευ ζην)'.
'Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα/ που στο σχολειό τον πάνε, να μάθει γράμματα./ Θέλει να παίξει ακόμα, με τ’ άστρα τ’ ουρανού/ πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές του νου./ Πρωτάκι σκολιαρούδι/ του κλέβουν το τραγούδι/ του κλέβουν το τραγούδι/...'.
Από το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού 'Ένας μικρός, γλυκός, παλιός Σεπτέμβρης' (στίχοι Ηλία Κατσούλη).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΔΩΣΕ μου, Κύριε, απλότητα και βάθος/ Κάνε να μην είμαι περίπλοκος, ούτε κοινότυπος στο καθημερινό μου μάθημα./ Κάνε να υψώνω τα μάτια πάνω από το πληγωμένο μου στήθος μπαίνοντας κάθε μέρα στην τάξη μου./ Ας μη φέρνω μαζί μου στην έδρα τις μικρές μου υλικές μέριμνες, τις κωμικές λύπες μου./ Κάμε το χέρι μου ελαφρότερο στην τιμωρία και απαλότερο στο χάδι./ Ας επιπλήττω απρόθυμα για να ’μαι βέβαιος πως τιμωρώ από αγάπη [...]
ΗΜΟΥΝ ενός χρόνου δάσκαλος, στις Στροβλές Σελίνου όταν διάβασα, στην προμετωπίδα ενός βιβλίου την προσευχή του Δασκάλου που έχει γράψει η χιλιανή δασκάλα Γαβριέλα Μιστράλ (βραβείο Νόμπελ 1946). Κάποια στιγμή την έμαθα απ’ έξω. Σαν 'Πάτερ ημών'...
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, μεθαύριο, Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου, την θυμήθηκα σήμερα. Για να ευχηθώ σε δασκάλους και μαθητές τα καλύτερα...
ΕΧΟΥΝ περάσει 9 χρόνια από τότε. Ήταν 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν δύο επιβατικά αεροσκάφη υπό τον έλεγχο τρομοκρατών προσκρούουν στους δίδυμους πύργους του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη που καταρρέουν. Τι επέτειος κι αυτή! Πόσο αίμα αθώων δεν χύθηκε στις γειτονιές του κόσμου ύστερα απ’ αυτό!
ΚΑΛΩΣ τα παιδιά! Φτάνουν πάλι την εβδομάδα που μας έρχεται τα 'παιδιά' της Τρόικας στην Αθήνα. Κεράστε τα! Δύο γκαζόζες στα τρία παρακαλώ...
ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ θέση των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα στην κατάταξη ανταγωνιστικότητας, λέει. Κανένα πρόβλημα. Πιάσαμε πάτο, Συνέλληνες!
ΠΙΣΤΕΥΩ και εις ένα Δεύτερο Μνημόνιο, προϊόν του πρώτου, εξ’ αυτού εκπορευόμενον... Η αρχή του δεύτερου άρθρου του Σ.Σ. (Συμβόλου Σωτηρίας) της ελληνικής Οικονομίας έχει ήδη αρχίσει να συντάσσεται. Έπεται συνέχεια...
ΠΕΡΝΑΜΕ δύσκολες στιγμές! Σαφής, σαφέστατος ο Πρωθυπουργός στα εγκαίνια της ΔΕΘ. Σε ενεστώτα χρόνο η αναφορά του. Τα χειρότερα είναι εδώ...
ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ κτήριο το οποίο οι κατασκευαστές του ήθελαν να το υψώσουν μέχρι τον ουρανό, ήταν, λέει, ο περίφημος Πύργος της Βαβέλ. Κάποια στιγμή όμως λόγω της βλασφημίας αυτής ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών του με αποτέλεσμα όχι μόνο την μη ολοκλήρωση του έργου αλλά και τη διασπορά τους σε όλο τον κόσμο. Με αφορμή τα συμβαίνοντα στον ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο καιρό, η αναφορά.
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ της Μακεδονίας Φίλιππος πήρε τον Αριστοτέλη για παιδαγωγό του γιου του Αλεξάνδρου. Αυτός αγαπούσε και σεβόταν τον παιδαγωγό του περισσότερο κι απ’ τον πατέρα του. Αυτό φαίνεται και απ’ τη φράση που συνήθιζε να λέει: 'Στον πατέρα μου χρωστώ τη ζωή (το ζην), αλλά στον δάσκαλό μου την ανώτερη ζωή (ευ ζην)'.
'Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα/ που στο σχολειό τον πάνε, να μάθει γράμματα./ Θέλει να παίξει ακόμα, με τ’ άστρα τ’ ουρανού/ πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές του νου./ Πρωτάκι σκολιαρούδι/ του κλέβουν το τραγούδι/ του κλέβουν το τραγούδι/...'.
Από το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού 'Ένας μικρός, γλυκός, παλιός Σεπτέμβρης' (στίχοι Ηλία Κατσούλη).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com
Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο
Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch,gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΟ ΧΘΕΣ χάθηκε! Το αύριο είναι αβέβαιο! Μόνο το σήμερα υπάρχει! Εκμεταλλευτείτε το! Γενική οδηγία προς τους κάθε λογής ναυτιλλομένους. Και για να πάρει φόρα το μολύβι...
ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΩ φόρα, φόρα κατηφόρα/ κι ο Θεός ο ίδιος δεν με σταματά/ έλειψες μιαν ώρα κι έχει πέσει τώρα/ έκλειψη ηλίου και μια σκοτεινιά... Στο τραγούδι το ’ριξε το μολύβι μου. Ξεκίνα, λοιπόν, επιτέλους! Κι ό,τι κάτσει...
Ο,ΤΙ ΚΑΤΣΕΙ! είπε ο Πρωθυπουργός κι έριξε τη ζαριά του ανασχηματισμού. Εξάρες! αναφώνησαν χαρούμενοι οι νεοεισελθόντες στο κυβερνητικό σχήμα. Ντόρτια! ψέλλισαν απογοητευμένοι όσοι είχαν βλέψεις για τα κυβερνητικά εδώλια και διαψεύστηκαν. Ρίξε μια ζαριά καλή/ και για μένα, ρε ζωή...
ΕΛΠΙΔΕΣ για καλύτερη πορεία, μετά τον ανασχηματισμό. Ο τίτλος του κύριου θέματος της πρώτης σελίδας του χθεσινού φύλλου της εφημερίδας. Από την κυβέρνηση... Ο υπέρτιτλος. Προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως.
Η ΕΛΠΙΔΑ πεθαίνει πάντα τελευταία. Το θέμα είναι να μην την σκοτώσουν κάποιοι και μάλιστα πολύ νωρίς.
ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ, κατεβαίνεις, κατεβαίνει, κατεβαίνουμε, κατεβαίνετε, κατεβαίνουν... Το... κατέβασμα στον στίβο των προσεχών περιφερειακών εκλογών συνεχίζεται. Ωραίο και ακίνδυνο σπορ...
ΤΙ ΠΑΕΙ να πει όχι σε τμήματα των τριάντα μαθητών. Και 60ντάρια τμήματα να γίνουν αν χρειαστεί. Εξι έξι να κάθονται τα παιδιά στα θρανία. Εγώ στα σοβαρά τον ρώτησα, στην πλάκα το γύρισε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ κάνει την έρημο όμορφη είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Αυτοκτονίας, που είναι σήμερα, η φράση αυτή του Σαιντ Εξυπερύ. Μ’ αυτήν τελειώνει ένα καλογραμμένο σχετικό κείμενό της η φίλη ποιήτρια Μαρία Ζαβιανέλη. Ευχαριστώ που μου το έστειλες, Μαρία...
ΚΑΙ 'ΦΩΛΙΔΕ' ιστορικών ανεκδότων για μένα, συν τοις άλλοις, η ομιλία του δάσκαλου - λαογράφου Σταμάτη Αποστολάκη με τίτλο 'Η Κρητική Παράδοση στη ζωή του Ελευθέριου Βενιζέλου' που έκανε προ ημερών στις Μουρνιές (Βλ. 'Χ.Ν.' Εύφημες Μνείες, 6.9.10). Ενα απ’ τα πέντε (σε δική μου διασκευή) και αυτό που δημοσιεύεται σήμερα.
ΤΟ 'ΩΦΕΛΙΜΟΝ' του πράγματος έχει, ωστόσο, και συνέχεια. Η ομιλία του στάθηκε αφορμή (μεγάλη ιστορία αυτό) και για τη φιλοξενία του σημερινού ποιήματος, στη θέση, όπως πάντα του τελευταίου 'πεταχτού'...
ΚΑΤΑ ΤΗΝ περίοδο της Αρμοστίας ο Ελευθέριος Βενιζέλος συνοδευόμενος από πολλούς φίλους του πήγε στη Μονή Σελίνου και στεφάνωσε τον Νίκο Μπασιά. Πριν χορέψει τη νύφη είπε στους οργανοπαίχτες να παίξουν όσο το δυνατό καλύτερα κι αυτός θα τους ανταμείψει μ’ ένα μετζίτι, που ήταν πολλά λεφτά. Χορεύοντάς την, όμως, πλησίασε τον λυράρη, τον ξακουστό στην εποχή του Κουφιανό, και του έβαλε με τρόπο στο χέρι ένα ολόκληρο χρυσό 20φραγκο. Ωστε να το δει αυτός πέταξε από τη χαρά του και είπε τη μαντινάδα: 'Αλλα ’λεγες κι άλλα ’κανες κι άλλα πες κι άλλα κάνεις/ άλλα λογιάζεις κι άλλα λες κι άλλα στο νου σου βάνεις'.
'Είμαστε σαν σκιές σε κάστρο/ που έμεινε άδειο από χρόνια/ Γυρνάμε σαν φαντάσματα σε χαλάσματα/ που ρήμαξαν κάποτε/ Τυραννιόμαστε σαν ψυχές στον επάνω κόσμο/ της κόλασης/ που θέλει να λέγεται φως/ Κυνηγάμε σα θηρία στους απάνθρωπους κόσμους/ που φτιάξαμε/ για την απατηλή σάρκα μας'.
Το ποίημα 'Σκιές' του Ρόδη Λοχαΐτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch,gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΟ ΧΘΕΣ χάθηκε! Το αύριο είναι αβέβαιο! Μόνο το σήμερα υπάρχει! Εκμεταλλευτείτε το! Γενική οδηγία προς τους κάθε λογής ναυτιλλομένους. Και για να πάρει φόρα το μολύβι...
ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΩ φόρα, φόρα κατηφόρα/ κι ο Θεός ο ίδιος δεν με σταματά/ έλειψες μιαν ώρα κι έχει πέσει τώρα/ έκλειψη ηλίου και μια σκοτεινιά... Στο τραγούδι το ’ριξε το μολύβι μου. Ξεκίνα, λοιπόν, επιτέλους! Κι ό,τι κάτσει...
Ο,ΤΙ ΚΑΤΣΕΙ! είπε ο Πρωθυπουργός κι έριξε τη ζαριά του ανασχηματισμού. Εξάρες! αναφώνησαν χαρούμενοι οι νεοεισελθόντες στο κυβερνητικό σχήμα. Ντόρτια! ψέλλισαν απογοητευμένοι όσοι είχαν βλέψεις για τα κυβερνητικά εδώλια και διαψεύστηκαν. Ρίξε μια ζαριά καλή/ και για μένα, ρε ζωή...
ΕΛΠΙΔΕΣ για καλύτερη πορεία, μετά τον ανασχηματισμό. Ο τίτλος του κύριου θέματος της πρώτης σελίδας του χθεσινού φύλλου της εφημερίδας. Από την κυβέρνηση... Ο υπέρτιτλος. Προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως.
Η ΕΛΠΙΔΑ πεθαίνει πάντα τελευταία. Το θέμα είναι να μην την σκοτώσουν κάποιοι και μάλιστα πολύ νωρίς.
ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ, κατεβαίνεις, κατεβαίνει, κατεβαίνουμε, κατεβαίνετε, κατεβαίνουν... Το... κατέβασμα στον στίβο των προσεχών περιφερειακών εκλογών συνεχίζεται. Ωραίο και ακίνδυνο σπορ...
ΤΙ ΠΑΕΙ να πει όχι σε τμήματα των τριάντα μαθητών. Και 60ντάρια τμήματα να γίνουν αν χρειαστεί. Εξι έξι να κάθονται τα παιδιά στα θρανία. Εγώ στα σοβαρά τον ρώτησα, στην πλάκα το γύρισε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ κάνει την έρημο όμορφη είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Αυτοκτονίας, που είναι σήμερα, η φράση αυτή του Σαιντ Εξυπερύ. Μ’ αυτήν τελειώνει ένα καλογραμμένο σχετικό κείμενό της η φίλη ποιήτρια Μαρία Ζαβιανέλη. Ευχαριστώ που μου το έστειλες, Μαρία...
ΚΑΙ 'ΦΩΛΙΔΕ' ιστορικών ανεκδότων για μένα, συν τοις άλλοις, η ομιλία του δάσκαλου - λαογράφου Σταμάτη Αποστολάκη με τίτλο 'Η Κρητική Παράδοση στη ζωή του Ελευθέριου Βενιζέλου' που έκανε προ ημερών στις Μουρνιές (Βλ. 'Χ.Ν.' Εύφημες Μνείες, 6.9.10). Ενα απ’ τα πέντε (σε δική μου διασκευή) και αυτό που δημοσιεύεται σήμερα.
ΤΟ 'ΩΦΕΛΙΜΟΝ' του πράγματος έχει, ωστόσο, και συνέχεια. Η ομιλία του στάθηκε αφορμή (μεγάλη ιστορία αυτό) και για τη φιλοξενία του σημερινού ποιήματος, στη θέση, όπως πάντα του τελευταίου 'πεταχτού'...
ΚΑΤΑ ΤΗΝ περίοδο της Αρμοστίας ο Ελευθέριος Βενιζέλος συνοδευόμενος από πολλούς φίλους του πήγε στη Μονή Σελίνου και στεφάνωσε τον Νίκο Μπασιά. Πριν χορέψει τη νύφη είπε στους οργανοπαίχτες να παίξουν όσο το δυνατό καλύτερα κι αυτός θα τους ανταμείψει μ’ ένα μετζίτι, που ήταν πολλά λεφτά. Χορεύοντάς την, όμως, πλησίασε τον λυράρη, τον ξακουστό στην εποχή του Κουφιανό, και του έβαλε με τρόπο στο χέρι ένα ολόκληρο χρυσό 20φραγκο. Ωστε να το δει αυτός πέταξε από τη χαρά του και είπε τη μαντινάδα: 'Αλλα ’λεγες κι άλλα ’κανες κι άλλα πες κι άλλα κάνεις/ άλλα λογιάζεις κι άλλα λες κι άλλα στο νου σου βάνεις'.
'Είμαστε σαν σκιές σε κάστρο/ που έμεινε άδειο από χρόνια/ Γυρνάμε σαν φαντάσματα σε χαλάσματα/ που ρήμαξαν κάποτε/ Τυραννιόμαστε σαν ψυχές στον επάνω κόσμο/ της κόλασης/ που θέλει να λέγεται φως/ Κυνηγάμε σα θηρία στους απάνθρωπους κόσμους/ που φτιάξαμε/ για την απατηλή σάρκα μας'.
Το ποίημα 'Σκιές' του Ρόδη Λοχαΐτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ κράτος λιγοστό/ σ’ όλη τη γη μοναδικό,/ εκατό να εξοδεύει/ και πενήντα να μαζεύει;/ Να τρέφει όλους τους αργούς,/ να ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,/ ταμείο δίχως χρήματα/ και δόξης τόσα μνήματα;/ Να ’χει κλητήρες για φρουρά/ και να σε κλέβουν φανερά,/ κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε/ τον κλέφτη να γυρεύουνε;
ΤΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ δεν είναι ότι ισχύουν και σήμερα οι στίχοι που έγραψε ο Γεώργιος Σουρής πριν από 100 και χρόνια, αλλά ότι θα ισχύσουν και ύστερα από 100 και χρόνια, μου έγραψε η φίλη, που μου τους έστειλε μέσω Διαδικτύου. Τέτοια σιγουριά ότι έτσι πάνε τα πράγματα εν Ελλάδι και έτσι θα πηγαίνουν...
'ΕΤΣΙ ΗΡΘΑΝ τα πράγματα μα έτσι δε θα πάνε', η άλλη άποψη. Για να χρησιμοποιήσω αυτολεξεί τον τίτλο ενός βιβλίου του τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν που μου τον θύμισε τις προάλλες ο φίλος μου ο γέρω - δάσκαλος. Μαζί με δύο άλλους τίτλους βιβλίων του: 'Ο καφές και η δημοκρατία' και 'Κρεμάστε τους σαν τα τζαμπιά'.
Ενας, μία για να είμαι ακριβής, έφυγε, δώδεκα ήρθαν και το μικρό ευέλικτο σχήμα των 37 έγινε μεγάλο δυσκίνητο άθροισμα των 48. Πάμε για ύπνο, Κατερίνα...
ΛΑΜΠΕΙ Η Κρήτη δια της απουσίας της και στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Ουδείς υπουργός. Εκτός και αν δύο υφυπουργεία μάς κάνουν ένα υπουργείο. Οσο για τα Χανιά αυτό δα έλειπε! Τι απαίτηση κι αυτή για ένα υπουργείο...
ΔΙΔΑΞΕ ήθος η φίλη μου η Βαγγελιώ Ηλιάκη - Σχοιναράκη, όταν άφησε, όντας βουλευτής, την κεντρική πολιτική σκηνή και κατέβηκε υποψήφια για τη Νομαρχία Ηρακλείου. Τώρα, μετά την μη επιλογή της ως υποψήφιας Περιφερειάρχου, είμαι σίγουρος ότι θα ξαναδιδάξει. Την ξέρω καλά. Πάνω απ’ όλα είναι Δασκάλα η Βαγγελιώ...
'ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ αγράμματα μου εχαρίσατε; Τί τα θέλω; Χάρισμά σας. Παιδιά ωσάν γουρουνόπουλα να έχω δεν το καταδέχομαι... Χαρίσατέ μου και ένα σχολείον εδώ εις την χώραν σας να μαθαίνουν τα παιδιά μας γράμματα, να ηξεύρουν πού περιπατούνε'. Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Διδαχές).
ΔΙΑΒΑΣΕ , μου γράφει, σε μήνυμά της η τακτική αναγνώστρια της στήλης, Κατερίνα Τοράκη το ποίημα από τους 'Σπαραγμούς' της Αγγελικής Βαλεοντή για τα καμένα της Σάμου και συγκινήθηκε. Δεν γνωρίζει, μου γράφει, την ίδια αλλά τον αδελφό της τον Κώστα Βαλεοντή, με τον οποίο συνεργάζονται σε θέματα Ορολογίας. Μικρός μα και ταυτόχρονα μέγας ο κόσμος Κατερίνα.
Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ της Ρώμης Βεσπασιανός μιλούσε και ζούσε στο ίδιο επίπεδο με τον λαό, απολάμβανε τα αστεία που λέγονταν σε βάρος του κι επέτρεπε την επίκριση του χαρακτήρα και της διαγωγής του. Οταν ανακάλυψε συνωμοσία εναντίον του συγχώρεσε τους συνωμότες λέγοντας: 'Τι ανοήτοι που είναι, να μην αντιλαμβάνονται το βάρος των φροντίδων που καταθλίβει ένα κυβερνήτη!'
[...] Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι εορτάζει/ αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά/ που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιρίες του δαίμονα/ που πέρα ως την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας/ την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια, πέστε μου/ είναι η τρελή ροδιά/ που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;[...]'.
Από το ποίημα 'Η τρελή ροδιά' του Οδυσσέα Ελύτη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(09.09.10)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ κράτος λιγοστό/ σ’ όλη τη γη μοναδικό,/ εκατό να εξοδεύει/ και πενήντα να μαζεύει;/ Να τρέφει όλους τους αργούς,/ να ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,/ ταμείο δίχως χρήματα/ και δόξης τόσα μνήματα;/ Να ’χει κλητήρες για φρουρά/ και να σε κλέβουν φανερά,/ κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε/ τον κλέφτη να γυρεύουνε;
ΤΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ δεν είναι ότι ισχύουν και σήμερα οι στίχοι που έγραψε ο Γεώργιος Σουρής πριν από 100 και χρόνια, αλλά ότι θα ισχύσουν και ύστερα από 100 και χρόνια, μου έγραψε η φίλη, που μου τους έστειλε μέσω Διαδικτύου. Τέτοια σιγουριά ότι έτσι πάνε τα πράγματα εν Ελλάδι και έτσι θα πηγαίνουν...
'ΕΤΣΙ ΗΡΘΑΝ τα πράγματα μα έτσι δε θα πάνε', η άλλη άποψη. Για να χρησιμοποιήσω αυτολεξεί τον τίτλο ενός βιβλίου του τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν που μου τον θύμισε τις προάλλες ο φίλος μου ο γέρω - δάσκαλος. Μαζί με δύο άλλους τίτλους βιβλίων του: 'Ο καφές και η δημοκρατία' και 'Κρεμάστε τους σαν τα τζαμπιά'.
Ενας, μία για να είμαι ακριβής, έφυγε, δώδεκα ήρθαν και το μικρό ευέλικτο σχήμα των 37 έγινε μεγάλο δυσκίνητο άθροισμα των 48. Πάμε για ύπνο, Κατερίνα...
ΛΑΜΠΕΙ Η Κρήτη δια της απουσίας της και στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Ουδείς υπουργός. Εκτός και αν δύο υφυπουργεία μάς κάνουν ένα υπουργείο. Οσο για τα Χανιά αυτό δα έλειπε! Τι απαίτηση κι αυτή για ένα υπουργείο...
ΔΙΔΑΞΕ ήθος η φίλη μου η Βαγγελιώ Ηλιάκη - Σχοιναράκη, όταν άφησε, όντας βουλευτής, την κεντρική πολιτική σκηνή και κατέβηκε υποψήφια για τη Νομαρχία Ηρακλείου. Τώρα, μετά την μη επιλογή της ως υποψήφιας Περιφερειάρχου, είμαι σίγουρος ότι θα ξαναδιδάξει. Την ξέρω καλά. Πάνω απ’ όλα είναι Δασκάλα η Βαγγελιώ...
'ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ αγράμματα μου εχαρίσατε; Τί τα θέλω; Χάρισμά σας. Παιδιά ωσάν γουρουνόπουλα να έχω δεν το καταδέχομαι... Χαρίσατέ μου και ένα σχολείον εδώ εις την χώραν σας να μαθαίνουν τα παιδιά μας γράμματα, να ηξεύρουν πού περιπατούνε'. Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Διδαχές).
ΔΙΑΒΑΣΕ , μου γράφει, σε μήνυμά της η τακτική αναγνώστρια της στήλης, Κατερίνα Τοράκη το ποίημα από τους 'Σπαραγμούς' της Αγγελικής Βαλεοντή για τα καμένα της Σάμου και συγκινήθηκε. Δεν γνωρίζει, μου γράφει, την ίδια αλλά τον αδελφό της τον Κώστα Βαλεοντή, με τον οποίο συνεργάζονται σε θέματα Ορολογίας. Μικρός μα και ταυτόχρονα μέγας ο κόσμος Κατερίνα.
Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ της Ρώμης Βεσπασιανός μιλούσε και ζούσε στο ίδιο επίπεδο με τον λαό, απολάμβανε τα αστεία που λέγονταν σε βάρος του κι επέτρεπε την επίκριση του χαρακτήρα και της διαγωγής του. Οταν ανακάλυψε συνωμοσία εναντίον του συγχώρεσε τους συνωμότες λέγοντας: 'Τι ανοήτοι που είναι, να μην αντιλαμβάνονται το βάρος των φροντίδων που καταθλίβει ένα κυβερνήτη!'
[...] Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι εορτάζει/ αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά/ που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιρίες του δαίμονα/ που πέρα ως την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας/ την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια, πέστε μου/ είναι η τρελή ροδιά/ που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;[...]'.
Από το ποίημα 'Η τρελή ροδιά' του Οδυσσέα Ελύτη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(09.09.10)
Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010
Eυθύβολα και μη...
.
Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
Τα παραθυράκια...
Kαθώς το υλικό άθφονο και πάσης φύσεως, προερχόμενο από όσα είδα, άκουσα, διάβασα... είπα κι εγώ να γράψω για την απαγόρευσή του καπνίσματος από 1ης Σεπτέμβρη στους δημόσιους χώρους. Ακόμη καλά κρατεί η συζήτηση για τούτο το μέτρο κι εγώ εξακολουθώ να μαζώνω και να στοιβάζω μές στο μυαλό μου όσα η 'ελληνική σκέψη και η θωριά' -κυρίως από τη μεριά των καπνιστών και των επιχειρηματιών που θα υποστούν τις συνέπειες από το μέτρο- υποστηρίζει! Συμπέρασμα ακριβές -για να είμαι ειλικρινής- δεν έχω βγάλει ακόμα· για το τι θα συμβεί και πρόκειται να δούν τα ματάκια μας, εκτός τούτου: ακόμη μια φορά αποδεικνύεται ότι ο Ελλην δεν μπορεί να δεχτεί να μπει σε κανόνες! Κι επιπλέον όχι μόνο του φαίνεται δύσκολο ν’ ακολουθήσει νόμους αλλά ήδη έχει ξεκινήσει να ψάχνει να βρει τα... παραθυράκια που θα τον κάνουν να 'παρανομήσει'· να νιώσει υπεράνω!!!
Υπεράνω όλων των υπόλοιπων συμπεριλαμβανομένων εκείνων που θα σεβαστούν το συγκεκριμένο μέτρο και το έχουν ήδη αποδεχτεί. Με άλλα λόγια, ξανά, πάλι ο έλληνας θα προσπαθήσει να διαιωνίσει την αναρχία που επικρατεί σε αυτόν τον τόπο από γεννησημιού του. Και σε μένα τουλάχιστον φαίνεται, ότι αυτός ο λόγος -εξαιρείται η μη Παιδεία με την ευρεία της έννοια- είναι από τους πιο σημαντικούς υπαίτιους για αυτό το αλαλούμ που επικρατεί γύρω-τριγύρω μας σε πάρα πολλά που μας ενοχλούν. Είναι μια από τις αιτίες που εξακολουθούμε να ζούμε 'άναρχα'.
Θεωρούμε λοιπόν πιο λογικό τι; Να ψάχνουμε
-εδώ πολύ περισσότερο από κάποιες άλλες τριτοκοσμικές χώρες- όλα εκείνα τα παραθυράκια που μας αφήνουν οι νόμοι(!) τους οποίους εμείς οι ίδιοι έχουμε θεσπίσει αντί να τους τηρούμε... Η ευθύνη λοιπόν όλη πάνω μας!
Χανιώτικα Νέα(08.09.10)
Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
Τα παραθυράκια...
Kαθώς το υλικό άθφονο και πάσης φύσεως, προερχόμενο από όσα είδα, άκουσα, διάβασα... είπα κι εγώ να γράψω για την απαγόρευσή του καπνίσματος από 1ης Σεπτέμβρη στους δημόσιους χώρους. Ακόμη καλά κρατεί η συζήτηση για τούτο το μέτρο κι εγώ εξακολουθώ να μαζώνω και να στοιβάζω μές στο μυαλό μου όσα η 'ελληνική σκέψη και η θωριά' -κυρίως από τη μεριά των καπνιστών και των επιχειρηματιών που θα υποστούν τις συνέπειες από το μέτρο- υποστηρίζει! Συμπέρασμα ακριβές -για να είμαι ειλικρινής- δεν έχω βγάλει ακόμα· για το τι θα συμβεί και πρόκειται να δούν τα ματάκια μας, εκτός τούτου: ακόμη μια φορά αποδεικνύεται ότι ο Ελλην δεν μπορεί να δεχτεί να μπει σε κανόνες! Κι επιπλέον όχι μόνο του φαίνεται δύσκολο ν’ ακολουθήσει νόμους αλλά ήδη έχει ξεκινήσει να ψάχνει να βρει τα... παραθυράκια που θα τον κάνουν να 'παρανομήσει'· να νιώσει υπεράνω!!!
Υπεράνω όλων των υπόλοιπων συμπεριλαμβανομένων εκείνων που θα σεβαστούν το συγκεκριμένο μέτρο και το έχουν ήδη αποδεχτεί. Με άλλα λόγια, ξανά, πάλι ο έλληνας θα προσπαθήσει να διαιωνίσει την αναρχία που επικρατεί σε αυτόν τον τόπο από γεννησημιού του. Και σε μένα τουλάχιστον φαίνεται, ότι αυτός ο λόγος -εξαιρείται η μη Παιδεία με την ευρεία της έννοια- είναι από τους πιο σημαντικούς υπαίτιους για αυτό το αλαλούμ που επικρατεί γύρω-τριγύρω μας σε πάρα πολλά που μας ενοχλούν. Είναι μια από τις αιτίες που εξακολουθούμε να ζούμε 'άναρχα'.
Θεωρούμε λοιπόν πιο λογικό τι; Να ψάχνουμε
-εδώ πολύ περισσότερο από κάποιες άλλες τριτοκοσμικές χώρες- όλα εκείνα τα παραθυράκια που μας αφήνουν οι νόμοι(!) τους οποίους εμείς οι ίδιοι έχουμε θεσπίσει αντί να τους τηρούμε... Η ευθύνη λοιπόν όλη πάνω μας!
Χανιώτικα Νέα(08.09.10)
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ της Α/θμιας και της Β/βάθμιας Εκπαίδευσης θα έπρεπε να είναι ήδη στις θέσεις τους και να περιμένουν τους μαθητές τους. Θα έπρεπε... Είναι όλοι όμως; Λείπουν πολλοί, λείπουν περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά, λένε οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών.
ΜΑΘΗΜΑ χωρίς βιβλία γίνεται. Μάθημα ακόμα και χωρίς σχολικά κτήρια γίνεται. Μάθημα χωρίς δασκάλους, ωστόσο, δεν γίνεται. Εκ των ων ουκ άνευ αυτό.
ΔΥΣΚΟΛΗ φαίνεται αυτή η χρονιά, αλλά θα παλέψουμε, έτσι όπως κάθε χρόνο. Μακριά απ’ την φίλη μου, την Ειρήνη, οι όποιες μεμψιμοιρίες. Λόγος απλός, λόγος δασκαλικός, ο λόγος της, έτσι όπως τον αντέγραψα απ’ το facebook της. Τον αρθρώνουν στην πράξη οι δάσκαλοί μας!
Ο ΚΥΒΟΣ σχετικά με τις υποψηφιότητες στον χώρο του ΠΑΣΟΚ ερρίφθη. Αντε να πέσει και η ζαριά του ανασχηματισμού να τελειώνουμε. Εχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε...
ΟΤΑΝ ΕΤΟΥΤΟΙ παίζουν βιολί, οι άλλοι παίζουν μαντολίνο κι όταν ετούτοι παίζουν μαντονλίνο οι άλλοι παίζουν βιολί... Ποτέ των... ποτών δεν παίζουν το ίδιο όργανο ετούτοι και οι άλλοι. Κι ας είναι στο ίδιο κόμμα. Εδώ μαλώνει η κοιλιά με τ’ άντερα, που λέει κι η μάνα μου...
ΑΝ ΕΙΝΑΙ να γλιτώσει το αρνί -που θα φύγει απ’ το μαντρί- απ’ τον λύκο, θα γλιτώσει. Πάρτε παράδειγμα τον Πέτρο Τατούλη. Θυμάστε που έφυγε και πώς έφυγε απ’ τη Νέα Δημοκρατία; Τώρα κατεβαίνει υποψήφιος περιφερειάρχης Πελοποννήσου και με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Αρέσκονται ενίοτε οι μεγαλοτσομπάνηδες να περιποιούνται τα ορνικά αρνιά...
ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΒΟΥΣ καλύτεροι οι αλλήθωροι... Με 7,1% προηγείται το ΠΑΣΟΚ της Νέας Δημοκρατίας, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας MRB, λέει...
ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΟ μην τον κλαις όντε κι αν αστοχήσει/ μ’ αν αστοχήσει μια και δυό πάλι αντρειωμένος είναι... Η γνώμη μου για τον πρόωρο αποκλεισμό από το Μουντομπάσκετ της αγαπημένης των Ελλήνων, της Εθνικής μας Ομάδας, Μπάσκετ!
'ΥΣΤΕΡΑ απ’ τις πληγές που άφησε η καταστροφική φωτιά του 2000 στην πατρίδα της, τη Σάμο', έγραψε η Αγγελική Βαλεοντή-Δεμερτζή την ποιητική της συλλογή 'Σπαραγμοί', στην οποία αναφέρθηκα 'Στα πεταχτά' του Σαββάτου, 4 Σεπτεμβρίου. Γραμμένη την είχα την εντός εισαγωγικών φράση, πλην όμως κάπου παράπεσε. Γίνονται αυτά ενίοτε...
ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ δεν προλαβαίνετε, να συμμετάσχετε στον Διεθνή (παρακαλώ) Διαγωνισμό Σάτιρας 'Παύλος Πολυχρονάκης' (ναι ο Παβλής είναι!) που... υιοθέτησε η Ενωση Πνευματικών Δημιουργών του Νομού μας! Οσοι... πιστοί βιαστείτε! Δύο και μία μέρες σας έμειναν. Για περισσότερες πληροφορίες και στον Παβλή. Ναι, το τηλέφωνό του υπάρχει στον τηλεφωνικό κατάλογο...
ΑΝ ΕΧΕΙ ΧΙΟΥΜΟΡ ρώτησαν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ/ κι ο Τρούμαν τους απάντησε: Πολλές φορές το είπα,/ ότι αυτός ο Πρόεδρος που χιούμορ δεν θα έχει,/ τη θέση του Προέδρου μας άδικα θα κατέχει'. Κατά τον γνωστό και μη εξαιρετέο Παύλο (Παβλή) Πολυχρονάκη.
[...] /Εκεί/ όλο και πιο λίγα ζητάς./ Ολο και πιο συχνά/ προσέχεις τον ήλιο./ Εκεί μπορείς να συναντήσεις τον Δάσκαλο./ Είναι ένα παιδί που χτίζει/ κάστρα στην άμμο/ χωρίς να νοιάζεται/ όταν το κύμα του τα γκρεμίζει'.
Από το ποίημα 'Ο Δάσκαλος' της Αθανασίας Δανέλη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(07.09.10)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ της Α/θμιας και της Β/βάθμιας Εκπαίδευσης θα έπρεπε να είναι ήδη στις θέσεις τους και να περιμένουν τους μαθητές τους. Θα έπρεπε... Είναι όλοι όμως; Λείπουν πολλοί, λείπουν περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά, λένε οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών.
ΜΑΘΗΜΑ χωρίς βιβλία γίνεται. Μάθημα ακόμα και χωρίς σχολικά κτήρια γίνεται. Μάθημα χωρίς δασκάλους, ωστόσο, δεν γίνεται. Εκ των ων ουκ άνευ αυτό.
ΔΥΣΚΟΛΗ φαίνεται αυτή η χρονιά, αλλά θα παλέψουμε, έτσι όπως κάθε χρόνο. Μακριά απ’ την φίλη μου, την Ειρήνη, οι όποιες μεμψιμοιρίες. Λόγος απλός, λόγος δασκαλικός, ο λόγος της, έτσι όπως τον αντέγραψα απ’ το facebook της. Τον αρθρώνουν στην πράξη οι δάσκαλοί μας!
Ο ΚΥΒΟΣ σχετικά με τις υποψηφιότητες στον χώρο του ΠΑΣΟΚ ερρίφθη. Αντε να πέσει και η ζαριά του ανασχηματισμού να τελειώνουμε. Εχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε...
ΟΤΑΝ ΕΤΟΥΤΟΙ παίζουν βιολί, οι άλλοι παίζουν μαντολίνο κι όταν ετούτοι παίζουν μαντονλίνο οι άλλοι παίζουν βιολί... Ποτέ των... ποτών δεν παίζουν το ίδιο όργανο ετούτοι και οι άλλοι. Κι ας είναι στο ίδιο κόμμα. Εδώ μαλώνει η κοιλιά με τ’ άντερα, που λέει κι η μάνα μου...
ΑΝ ΕΙΝΑΙ να γλιτώσει το αρνί -που θα φύγει απ’ το μαντρί- απ’ τον λύκο, θα γλιτώσει. Πάρτε παράδειγμα τον Πέτρο Τατούλη. Θυμάστε που έφυγε και πώς έφυγε απ’ τη Νέα Δημοκρατία; Τώρα κατεβαίνει υποψήφιος περιφερειάρχης Πελοποννήσου και με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Αρέσκονται ενίοτε οι μεγαλοτσομπάνηδες να περιποιούνται τα ορνικά αρνιά...
ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΒΟΥΣ καλύτεροι οι αλλήθωροι... Με 7,1% προηγείται το ΠΑΣΟΚ της Νέας Δημοκρατίας, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας MRB, λέει...
ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΟ μην τον κλαις όντε κι αν αστοχήσει/ μ’ αν αστοχήσει μια και δυό πάλι αντρειωμένος είναι... Η γνώμη μου για τον πρόωρο αποκλεισμό από το Μουντομπάσκετ της αγαπημένης των Ελλήνων, της Εθνικής μας Ομάδας, Μπάσκετ!
'ΥΣΤΕΡΑ απ’ τις πληγές που άφησε η καταστροφική φωτιά του 2000 στην πατρίδα της, τη Σάμο', έγραψε η Αγγελική Βαλεοντή-Δεμερτζή την ποιητική της συλλογή 'Σπαραγμοί', στην οποία αναφέρθηκα 'Στα πεταχτά' του Σαββάτου, 4 Σεπτεμβρίου. Γραμμένη την είχα την εντός εισαγωγικών φράση, πλην όμως κάπου παράπεσε. Γίνονται αυτά ενίοτε...
ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ δεν προλαβαίνετε, να συμμετάσχετε στον Διεθνή (παρακαλώ) Διαγωνισμό Σάτιρας 'Παύλος Πολυχρονάκης' (ναι ο Παβλής είναι!) που... υιοθέτησε η Ενωση Πνευματικών Δημιουργών του Νομού μας! Οσοι... πιστοί βιαστείτε! Δύο και μία μέρες σας έμειναν. Για περισσότερες πληροφορίες και στον Παβλή. Ναι, το τηλέφωνό του υπάρχει στον τηλεφωνικό κατάλογο...
ΑΝ ΕΧΕΙ ΧΙΟΥΜΟΡ ρώτησαν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ/ κι ο Τρούμαν τους απάντησε: Πολλές φορές το είπα,/ ότι αυτός ο Πρόεδρος που χιούμορ δεν θα έχει,/ τη θέση του Προέδρου μας άδικα θα κατέχει'. Κατά τον γνωστό και μη εξαιρετέο Παύλο (Παβλή) Πολυχρονάκη.
[...] /Εκεί/ όλο και πιο λίγα ζητάς./ Ολο και πιο συχνά/ προσέχεις τον ήλιο./ Εκεί μπορείς να συναντήσεις τον Δάσκαλο./ Είναι ένα παιδί που χτίζει/ κάστρα στην άμμο/ χωρίς να νοιάζεται/ όταν το κύμα του τα γκρεμίζει'.
Από το ποίημα 'Ο Δάσκαλος' της Αθανασίας Δανέλη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(07.09.10)
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakisv@gmail.com
Μια εκδήλωση θεσμός
Θεσμός που και να θέλει δεν μπορεί πια κανείς να τον καταργήσει έχει γίνει η καθιερωμένη, εδώ και εννιά χρόνια, ετήσια εκδήλωση για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με αφορμή την επέτειο της γέννησής του, που διοργανώνουν ο ομώνυμος Δήμος και το ομώνυμο Ίδρυμα, στα τέλη Αυγούστου, στις Μουρνιές, στο χωριό που γεννήθηκε. Έτσι όπως γίνεται. Σαν μια σπονδή στη μνήμη του μεγαλύτερου Έλληνα πολιτικού. Σαν μια επιστροφή στις ρίζες της βενιζελικής ιδεολογίας. Σαν ένα “βενιζελικό” πανηγύρι απ’ τα παλιά... Κι αυτό όχι τόσο γιατί το τόνισαν με έμφαση και ο δήμαρχος (ο τελευταίος, λόγω “Καλλικράτη”) Μανώλης Κεμεσίδης και ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης στους χαιρετισμούς των, στη φετινή εκδήλωση που έγινε την προηγούμενη Δευτέρα 30 Αυγούστου. Αλλά γιατί δεν θα το επιτρέψουν σε καμιά περίπτωση οι Μουρνιανοί που θεωρούν, τιμή τους και καμάρι τους, βέβαια, πρώτα απ’ όλους, δικό τους τον Εθνάρχη. Εκεί είδε το φως του ήλιου, εκεί, στον Άγιο Ελευθέριο, βαφτίστηκε, εκεί έκανε τα πρώτα του βήματα, εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα, πρώτα ο μουρνιανός αέρας τον σημάδεψε. Εκεί, εκτός απ’ το σπίτι του και το Μέγαρο που θα φέρει τ’ όνομά του... Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών στην όλη μουρνιανή ατμόσφαιρα ο τόσο βαρύς μα και τόσο ανάλαφρος ταυτόχρονα ίσκιος του, άλλωστε...
O Βενιζέλος
της κρητικής παράδοσης
Κόσμος πολύς κι εφέτος στην περί ου ο λόγος στις σημερινές “εύφημες μνείες” εκδήλωση. Ούτε μια καρέκλα δεν έμεινε στο τέλος άδεια, στη μεγάλη αυλή της κεντρικής εκκλησίας του χωριού, της Ζωοδόχου Πηγής, που αποδείχθηκε ιδανικός χώρος και για το στρώσιμο των τραπεζιών της φιλοξενίας που ακολούθησε. Παρά το γεγονός ότι την ίδια ώρα γινόταν η Γιορτή της Σαρδέλας στη Νέα Χώρα και μια εκδήλωση για τις ομορφιές της Γραμπούσας στο Παλιό Λιμάνι της Πόλης. Ο και συνεργάτης της εφημερίδας μας, γνωστός τοις πάσι εσαεί δάσκαλος (τι κι αν τα χαρτιά τον λένε συνταξιούχο) και καταξιωμένος λαογράφος (κρατάει δεκαετίες κι αυτός ο έρωτάς του) Σταμάτης Αποστολάκης ήταν ο φετινός ομιλητής. Μοναδικός! Όχι με την έννοια ότι ήταν ο μόνος ομιλητής ο χαρακτηρισμός, να το διευκρινίσω αυτό. Κρεμάστηκε με το που άρχισε να μιλά ο κόσμος απ’ τα χείλη του κι έμεινε κρεμασμένος μέχρι τέλους εκεί. Και γι’ αυτά που έλεγε και για τον τρόπο που τα έλεγε. Από το 1964 εδώ και “46 χρόνους”, δηλαδή, μάζωνε, κατά δήλωση, τα στοιχεία που χρησιμοποιήσε στην ομιλία του, “Η κρητική παράδοση στη ζωή του Ελευθερίου Βενιζέλου” ο τίτλος της, ο Σταμάτης. Στοιχεία γνωστά σε αρκετούς μα και στοιχεία άγνωστα, με ιδιαίτερες αναφορές στις Μουρνιές. Στοιχεία για τη γέννηση και τη βάφτιση του Εθνάρχη. Στοιχεία για τα παιδικά του παιχνίδια και την καθημερινή του ζωή. Στοιχεία για την εξωτερική του εμφάνιση και τη διατροφή του. Στοιχεία για τη συμμετοχή του στο κρητικό γλέντι, για την τήρηση των ηθών και των εθίμων και για τη χρησιμοποίηση της κρητικής διαλέκτου... Στοιχεία ατράνταχτα που έδειξαν ακέραιο τον Βενιζέλο της Κρητικής Λαϊκής Παράδοσης. Διαποτισμένο απ’ το γράμμα των νόμων της κι από το πνεύμα του περιεχομένου της. “Το ζείδωρο πνεύμα της Κρητικής Παράδοσης” που “τον ενίσχυε, τον ενδυνάμωνε και τον κραταίωνε, στην πολυκύμαντη και πολυδοκιμασμένη ζωή του, ως το 1936 που μας άφησεν χρόνους”, σωστούς “-74- χρόνους, σήμερο” για να χρησιμοποιήσω τα τελευταία λόγια του ομιλητή.
Να ’σαι πάντα καλά, Σταμάτη, για να δουλεύεις μεταξύ των άλλων και στην ώρια πεζούλα που κληροδότησε στο μεγάλο περβόλι της Κρητικής Λαϊκής μας Παράδοσης ο Βενιζέλος!
...Στα παιδικά παιχνίδια του, εδώ στη γειτονιά του, (σ.σ.: Η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που έγινε η εκδήλωση είναι δίπλα στο πατρικό σπίτι του Βενιζέλου), ο μικρός Βενιζέλος, καθώς και σ’ όλη την παιδική του ηλικία, χαρακτηρίζεται από τους συνηλικιώτες και από τους βιογράφους του, σαν “αστρόλογος” λέξη που στο γλωσσικό ιδίωμα της Κρήτης σημαίνει ατίθασο παιδί, διαβολάκι. Παράθεμα (Από το βιβλίο του Στεφ. Ι. Στεφάνου “Ο Βενιζελος όπως τον έζησα από κοντά”, Αθήνα, 1975, τομ. Β’, σ. 18).
“Ο μικρός «σεϊτάνης» υποχρέωνε τα ξυπόλητα στρατιωτάκια του να σκαρφαλώνουνε στα ψηλά πλατάνια του χωριού. Αυτός ανέβαινε πρώτος.
- Όλοι απάνω... ψηλά... ψηλά... στους τελευταίους κλώνους!
- Εμάς δεν μας ακούει να βγούμε απάνω (δικαιολογούνταν τα μικρά).
- Θα βγείτε απάνω όλοι σας, επέμενε ο αρχηγός!
- Θα πέσουμε (μουρμούριζαν αυτά).
- Να πέσετε! (έλεγεν εκείνος)...
Κάποτε οι χωριανοί αναγκάστηκαν να πετροβολήσουν τον ριψοκίνδυνο στρατηγό για να κατεβάσουν την ομάδα των παιδιών από το πλατάνι. Και ήταν έξω φρενών με το γιο του Κυριάκου Βενιζέλου, που ξεσήκωνε τα παιδιά. Μερικοί μουρμούριζαν.
- Ανάθεμά το! Δεν το πνιγε η μαμή στις φασκιές!”...
***
...Ηταν “μερακλής” ο Βενιζέλος με την έννοια του συνηθισμένου αυτού φιλοφρονητικού επιθέτου στην Κρήτη; Ασφαλώς και ήταν, Γιατί (σ.σ.: κατ’ αρχήν...) τραγουδούσεν ωραία τα ριζίτικα. Παράθεμα (Από το παραπάνω βιβλίο τομ. Α’ σ. 56 - 60): “Όταν ο Βενιζέλος έπιανε να τραγουδήσει, λόγου χάρη το «Τραγούδι του Διγενή» ή «Τον Αητό σε ριζιμιό χαράκι» που έχουν βαρύ τόνο, κατέβαζε θεληματικά τη φωνή του σχεδόν στο επίπεδο του μπάσου”...
(Από την ομιλία)
Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
ΣΤΓΜΕΣ
Γράφει
η ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ - ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ
Της Άρτεμης
Διάφανη η αυγουστιάτικη νύχτα. Ασάλευτο το φεγγάρι, τρία βράδια πριν απ’ την πανσέληνο, κρέμεται πάνω από την Μαλάξα, λιχνίζει το λειωμένο ασήμι του και λούζει τα πετρόκτιστα σπίτια, τα παραπέζουλα, την αυλή με τις λευκοντυμένες, αρχοντικά στρωμένες τάβλες, που στέκουν 'από την άκρη των ακριών ώστε να πας στην άκρη...' και υποδέχονται τους προσκαλεσμένους .
Απόψε αρραβωνιάζεται η Άρτεμις. Η ατμόσφαιρα παραμυθένια. Μοσχοβολά νοικοκυροσύνη και μεράκι, έγνοια κι αγάπη...
Χαμόγελα, χειραψίες, αγκαλιές, ευχές. Λουλούδια, αναμμένα φαναράκια, πολύχρωμα μπαλόνια, τούλια και κορδέλες και βεγγαλικά. Μουσική, κέφι, χορός, χαρά! Aφθονο μυρωδάτο κρασί, πλούσια και νόστιμα φαγητά...
Ανάμεσα στους γονείς και τα αδέλφια τους, τι όμορφα τα πολλά κι αγαπημένα αδέλφια, ανάμεσα σε συγγενείς, συντέκνους και φίλους, πιο λαμπεροί κι απ’ το φεγγάρι, πιο όμορφοι κι απ’ τα λουλούδια, πιο χαρούμενοι κι από την χαρά, η Άρτεμη κι ο Μανόλης. Δυο νέοι άνθρωποι, που αποφάσισαν 'μετά απ’ αγάπη κι έρωτα' να αρραβωνιαστούνε...
Χορεύουν, χαμογελούν, γλυκοκοιτάζονται... ρίχνει τα μάτια χαμηλά η Άρτεμη. Να μη φανερωθεί η συγκίνηση, να μην προδοθεί η άμετρη αγάπη, να μείνουν αφανέρωτα όσα της γνέφουν και της υπόσχονται τα μάτια του Μανόλη της.
'Πόοοτε μικρή, πότε μικρή, μεγάλωσες...' αναρωτιέμαι μουρμουρίζοντας τον γλυκό μακρόσυρτο σκοπό. Και σμίγει η χαρά με τη συγκίνηση, και ανταμώνει το χτες με το σήμερα στην καρδιά μου...
Και ξεκουκίζει ο νους το κομπολόι του χρόνου και ανασύρει στιγμές-ακριβά, τρυφερά θυμητάρια. Κι αναμετρά τα χρόνια 'χελιδόνια που πετάξανε'... Λες και ήταν χτες, που την πρωτοπήρα νιογέννητη, ένα τόσο δα, ροδαλό πλασματάκι, στην αγκαλιά μου. Λες και ήταν χτες, που μέσα στα κλάματα και τα γελάκια της, δεθήκαμε με το μεγάλο και ιερό μυστήριο της βάφτισής της.
Λες και ήταν χτες, που πρωτοψέλλισε τη λέξη 'νονά', που την είδα με την τσάντα του σχολείου στους μικρούς της ώμους, που μου χάρισε την πρώτη της ζωγραφιά, που την καμάρωνα μέσα στο γήπεδο δυναμικά να αγωνίζεται για τη νίκη της ομάδας της στο χαντ-μπολ...
Και νάτην απόψε, που δρασκελίζει, χαρούμενη, γεμάτη με όνειρα και προσδοκίες, το κατώφλι μιας καινούργιας ζωής...
Χαίρομαι με τη χαρά της.
Οσα τ’ αστέρια του ουρανού, όσοι οι κόκκοι της άμμου στη θάλασσα, οι ευχές που αναβλύζουν από τα φύλλα της καρδιάς μου...
Να ζήσετε σαν τα ψηλά βουνά! Να είναι η καινούργια σας ζωή, αγαπημένη μου Άρτεμη, όμορφη και λαμπερή σαν την αποψινή αυγουστιάτικη νύχτα!
Να είστε με τον Μανόλη σου, γεροί και χαρούμενοι, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι σε όλη σας τη ζωή!...
(Χανιώτικα Νέα,4.9.10)
η ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ - ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ
Της Άρτεμης
Διάφανη η αυγουστιάτικη νύχτα. Ασάλευτο το φεγγάρι, τρία βράδια πριν απ’ την πανσέληνο, κρέμεται πάνω από την Μαλάξα, λιχνίζει το λειωμένο ασήμι του και λούζει τα πετρόκτιστα σπίτια, τα παραπέζουλα, την αυλή με τις λευκοντυμένες, αρχοντικά στρωμένες τάβλες, που στέκουν 'από την άκρη των ακριών ώστε να πας στην άκρη...' και υποδέχονται τους προσκαλεσμένους .
Απόψε αρραβωνιάζεται η Άρτεμις. Η ατμόσφαιρα παραμυθένια. Μοσχοβολά νοικοκυροσύνη και μεράκι, έγνοια κι αγάπη...
Χαμόγελα, χειραψίες, αγκαλιές, ευχές. Λουλούδια, αναμμένα φαναράκια, πολύχρωμα μπαλόνια, τούλια και κορδέλες και βεγγαλικά. Μουσική, κέφι, χορός, χαρά! Aφθονο μυρωδάτο κρασί, πλούσια και νόστιμα φαγητά...
Ανάμεσα στους γονείς και τα αδέλφια τους, τι όμορφα τα πολλά κι αγαπημένα αδέλφια, ανάμεσα σε συγγενείς, συντέκνους και φίλους, πιο λαμπεροί κι απ’ το φεγγάρι, πιο όμορφοι κι απ’ τα λουλούδια, πιο χαρούμενοι κι από την χαρά, η Άρτεμη κι ο Μανόλης. Δυο νέοι άνθρωποι, που αποφάσισαν 'μετά απ’ αγάπη κι έρωτα' να αρραβωνιαστούνε...
Χορεύουν, χαμογελούν, γλυκοκοιτάζονται... ρίχνει τα μάτια χαμηλά η Άρτεμη. Να μη φανερωθεί η συγκίνηση, να μην προδοθεί η άμετρη αγάπη, να μείνουν αφανέρωτα όσα της γνέφουν και της υπόσχονται τα μάτια του Μανόλη της.
'Πόοοτε μικρή, πότε μικρή, μεγάλωσες...' αναρωτιέμαι μουρμουρίζοντας τον γλυκό μακρόσυρτο σκοπό. Και σμίγει η χαρά με τη συγκίνηση, και ανταμώνει το χτες με το σήμερα στην καρδιά μου...
Και ξεκουκίζει ο νους το κομπολόι του χρόνου και ανασύρει στιγμές-ακριβά, τρυφερά θυμητάρια. Κι αναμετρά τα χρόνια 'χελιδόνια που πετάξανε'... Λες και ήταν χτες, που την πρωτοπήρα νιογέννητη, ένα τόσο δα, ροδαλό πλασματάκι, στην αγκαλιά μου. Λες και ήταν χτες, που μέσα στα κλάματα και τα γελάκια της, δεθήκαμε με το μεγάλο και ιερό μυστήριο της βάφτισής της.
Λες και ήταν χτες, που πρωτοψέλλισε τη λέξη 'νονά', που την είδα με την τσάντα του σχολείου στους μικρούς της ώμους, που μου χάρισε την πρώτη της ζωγραφιά, που την καμάρωνα μέσα στο γήπεδο δυναμικά να αγωνίζεται για τη νίκη της ομάδας της στο χαντ-μπολ...
Και νάτην απόψε, που δρασκελίζει, χαρούμενη, γεμάτη με όνειρα και προσδοκίες, το κατώφλι μιας καινούργιας ζωής...
Χαίρομαι με τη χαρά της.
Οσα τ’ αστέρια του ουρανού, όσοι οι κόκκοι της άμμου στη θάλασσα, οι ευχές που αναβλύζουν από τα φύλλα της καρδιάς μου...
Να ζήσετε σαν τα ψηλά βουνά! Να είναι η καινούργια σας ζωή, αγαπημένη μου Άρτεμη, όμορφη και λαμπερή σαν την αποψινή αυγουστιάτικη νύχτα!
Να είστε με τον Μανόλη σου, γεροί και χαρούμενοι, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι σε όλη σας τη ζωή!...
(Χανιώτικα Νέα,4.9.10)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)