ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Δύο δυνατά κείμενα,  στο πρώτο απ’ τα οποία (το ποήμα του Βασίλη Χαρωνίτη "Η Ένωση) “πάτησαν” τα παιδιά της Στ1 τάξης του 10ου Δημ. Σχ. Χανίων για να ζωγραφίσουν και να γράψουν μαντινάδες (δείγματα της δουλειάς τους εδώ) αφού το κουβέντιασαν με την και καλή μου φίλη δασκάλα τους, την γνωστή στους αναγνώστες του Παιδότοπου, Ελένη Βορεινάκη, στο πλαίσιο της εργασίας που κάνουν απ’ την αρχή της σχολικής χρονιάς με τίτλο “Η Κοινωνία της Κρήτης: η καθημερινότητα των ανθρώπων στα χρόνια της Ενωσης”.

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. 

 ΣΤ1 Τάξη 10ου Δημ. Σχ. Χανιίων

Η ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Kαλοί μου φίλοι, καλημέρα!
Στην επέτειο των 100 χρόνων από την Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα είναι αφιερωμένος και ο σημερινός Παιδότοπος. Βάσεις του, το ποίημα του καταξιωμένου στο πανελλήνιο, συμπολίτη μας δασκάλου, ποιητή και συγγραφέα Βασίλη Χαρωνίτη “Η Ενωση”, από την υπέροχη ποιητική του σύνθεση “Κρήτης Μεγαλυνάρι”, η οποία μελοποιημένη απ’ τον Γιάννη Μεντζελόπουλο παρουσιάστηκε απ’ την Χορωδία Χανίων και την Παιδική Χορωδία του Βενιζελείου Ωδείου, τις προάλλες στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης μας, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης, και το γνωστό κείμενο του Νικολάου Ποριώτη “Ο νεκρός και η σημαία”, το οποίο επίσης ο Βασίλης Χαρωνίτης μάς θύμισε μιλώντας λίγες μέρες νωρίτερα στο Ωδείο, σε μια εκδήλωση για την Ενωση. Δύο δυνατά κείμενα, δηλαδή, στο πρώτο απ’ τα οποία “πάτησαν” τα παιδιά της Στ1 τάξης του 13ου Δημ. Σχ. Χανίων για να ζωγραφίσουν και να γράψουν μαντινάδες (δείγματα της δουλειάς τους εδώ) αφού το κουβέντιασαν με την και καλή μου φίλη δασκάλα τους, την γνωστή στους αναγνώστες του Παιδότοπου, Ελένη Βορεινάκη, στο πλαίσιο της εργασίας που κάνουν απ’ την αρχή της σχολικής χρονιάς με τίτλο “Η Κοινωνία της Κρήτης: η καθημερινότητα των ανθρώπων στα χρόνια της Ενωσης”.
Ποιος είπε ότι δεν εμπνέονται τα παιδιά από τους ποιητές μας και ότι δεν υπάρχουν δάσκαλοι που εμπνέουν τα παιδιά;

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Β.Θ.Κ.

Η ΕΝΩΣΗ
Πάθη και πάθη αβάσταχτα, της Κρήτης μας τα πάθη
ανθρώπου γλώσσα πώς να πει, χέρι πώς να τα γράψει
που το μολύβι δεν μπορεί και το χαρτί δεν φτάνει
να παίρν’ από τους Κρητικούς το αίμα αντίς μελάνι.

Γενιές τ’ όνειρευτήκανε γενιές τ” αξιωθήκαν
κι είδαν το μισοφέγγαρο στη θάλασσα να πέφτει
την ώρια γαλανόλευκη στο κάστρο του Φιρκά
την Κρήτη την πολύπαθη λαμπρή κι αναστημένη.

Σ’ έναν αλλιώτικο χορό πιάστηκε όλ’ η Κρήτη
τον έσερναν αμέτρητοι Καλλίνικοι νεκροί.
Ήταν οι ασπροσκύνητοι πατέρες και παππούδες
που ’ρθαν από τα μνήματα για τη μεγάλη μέρα…

Το φλάμπουρο που υψώθηκε δεν ήτανε πανί
ήταν το αίμα της καρδιάς ήτανε οι φωτιές
ήταν το γαλανόλευκο πεθύμιο των αιώνων
ήταν το γάλα των παιδιών και των νεκρών η δόξα.

Το φλάμπουρο που υψώθηκε κι ανέμισε στα νέφη
κρυφοί καϋμοί το διάστηκαν, το ύφαναν οι πόθοι
το κέντησαν τα όνειρα, το έθρεψε η ελπίδα
κι ο Βενιζέλος το ’φερε στο κάστρο του Φιρκά.

Χαρείτε κι ήρθ’ η λευτεριά! Την ένωση χαρείτε!
Γιορτάστε την, γιορτάστε την, τη μέρα τη μεγάλη
Η λύρα παίζει και γλεντά η Κρήτη πέρα ως πέρα
και λάμπ’ η γαλανόλευκη επάνω στο Φιρκά!

Βασίλης Γ. Χαρωνίτης

Ολοι μαζί φωνάξαμε “Ενωση ή το τέλος”
για να μας φέρει λευτεριά ο Μέγας Βενιζέλος.
Εμμανουέλλα

Πρώτη Δεκέμβρη ήτανε που σώθηκε η Κρήτη
η Ελλάδα μας τραγούδησε ψηλά στον Ψηλορείτη.
Ομαδική

Πρώτη Δεκέμβρη στον Φιρκά υψώθηκ’ η σημαία
των Κρητικών τα όνειρα βρίσκονται στον αέρα.
Ομαδική

Ο νεκρός και η σημαία
«Ενας γέρος Κρητικός εστεκόταν εμπρός στην έπαλξιν του Φιρκά και εκύτταζεν, εκύτταζεν, εκύτταζε την σημαία.
Είχε βγάλει το μαντήλι της κεφαλής του, ο ήλιος τον έψηνε – και αυτός, ακουμπημένος, στο προπέτασμα του μώλου, εκύτταζεν, εκύτταζε την σημαία…
Ητο η δευτέρα ημέρα της επάρσεώς της, η τρίτη ημέρα μετά τήν λήξιν της διεθνούς Κατοχής.
Τον αντελήφθησαν δύο-τρεις περαστικοί. Εξαναπέρασαν αργότερα – και αυτός εκύτταζεν, εκύτταζε την σημαία.
«Τι τηνέ θωρείς, καπετάνιε, τη σημαία; Δεν την εχόρτασες να τηνέ θωρής; Δεν την είδες εχτές!», τον ερώτησεν ένας.
«Την είδα, παιδί μου· την είδα χτες για τον απατό μου! Σήμερα… σήμερα τηνέ θωρώ για άλλονε, για ένα σύντεκνό μου, που λαβώθηκε στα ’97 και πέθανε από την πληγή. Πριν να ξεψυχήση, όμως, απλώνοντας τη χέρα του κατά τα Χανιά, επρόφτασε και μου είπε: “Αν εσύ ζήσης, σύντεκνε, κι’ αξιωθής να δης τη σημαία μας να στηθή ε τ σ ά, στην ντάπια, να πας να τηνέ δης, να τηνέ καλοδής, και νά ’ρθης στό μνήμα μου να μου φωνάξης δυνατά:
Τήν είδα, σύντεκνε! Κι εγώ, έννοια σου, και θα σ’ άκούσω”».
Εσώπασεν ο γέρω Κρητικός, κυττώντας πάντα την σημαία· και αυτοί που τ’ άκουσαν εδάκρυσαν. Και τα δάκρυα έσβυσαν την περιέργειαν, να μάθουν το όνομα του γέρου και το όνομα του συντέκνου του.
«Ποιος ήταν ο γέρω καπετάνιος;» ερώτησα ένα που μου έλεγε το γεγονός, μετά πάροδον δύο εβδομάδων.
«Δεν το κατέχω. Δεν εσυλλογίστηκα να τον ρωτήσω. Εφύγαμε…
Εφυγαν και ο γέρος εκύτταζε, εκύτταζε…

Νικόλαος Ποριώτης

Χανιώτικα νέα (07.12. 2013)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εκ παραδρομής στην εφημερίδα αντί για 10ο που είναι το σωστό γράφτηκε 13...

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/enosi-tis-kritis-tin-ellada-2/#ixzz2mtNPdIn8
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 36

Ο Βαγγέλης Κακατσάκης διαθέτει ένα πλούσιο συναισθηματικό κόσμο ως ποιητής, αλλά και ένα είδος σοφίας ως δάσκαλος. Ο συνδυασμός των δύο τον βοηθάει να εξωτερικεύεται άλλοτε με την καρδιά και άλλοτε με το μυαλό. Σε γενικές γραμμές, με βάση τα ποιήματά του εμφανίζεται ανήσυχος, ερωτικός, ευγενικός, συμπονετικός, πιστός στις απόψεις του και τα πιστεύω του, γνήσιος εκδηλωτικός, δημοκρατικά καθοδηγητικός, ενθαρρυντικός, φιλοσοφικός, ευσεβής, φυσιολάτρης, παραδοσιακός, συμπονετικός, ευσυνείδητος, ανήσυχος, συγκρατημένα αισιόδοξος, περήφανος για την πατρίδα του, θεοσεβούμενος, δίκαιος, ταπεινός.

Κατερίνα Πουλή- Πετράκη

Δείτε περισσότερα...  ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 36

ΒΑΓΓΕΛΗ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ: ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ

Γράφει η Κατερίνα Πουλή- Πετράκη

Η ποίηση, γενικά, είναι ένα μέσο επικοινωνίας με τους άλλους. Αναμφισβήτητα, προϋποθέτει ταλέντα. Στις μέρες μας θεωρητικά, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που έχουν αυτή την ικανότητα. Αληθινός ποιητής, όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτός που έχει τη δύναμη και το θάρρος να μοιραστεί αυτό του το χάρισμα με τους άλλους, γιατί, σίγουρα, απαιτεί πολύ χρόνο και κόπο.
Ο ποιητής θυσιάζει πολλά πράγματα από την προσωπική του ζωή για να μπορέσει να δημιουργήσει και να προσφέρει κάτι χειροπιαστό για την τέρψη και την ψυχαγωγία των άλλων. Ενα τέτοιο εγχείρημα επεδίωξε ο Βαγγέλης ο Κακατσάκης με την ποιητική του συλλογή «Οταν γίνεις ποίημα».
Το βιβλίο με τα πενήντα επτά ποιήματα, αποτελείται από δύο ενότητες και περιέχει μια πλούσια και ενδιαφέρουσα ποικιλία θεμάτων όπως: προσωπικές σχέσεις και βιώματα, νεανική αθωότητα, παιδεία, θρησκεία, παράδοση, πατρίδα, ελευθερία, οικογένεια, ισότητα, αλλοτρίωση, γενναιοδωρία, φιλοξενία, πολιτική, ηθική, ιδανικά, ήρωες, αλληλεγγύη, συμπόνοια, φύση, σπορ, μυθολογία. Με άλλα λόγια, δηλαδή, ένα μωσαϊκό θεματολογίας, άλλοτε διαχρονικό και άλλοτε επίκαιρο, που είναι αδύνατο ο ενδιαφερόμενος να μη βρει στίχους που να μην τον ενδιαφέρουν και να τον συγκινούν. Πολλοί από εμάς, μάλιστα, συνειδητά ψάχνουμε για μια τέτοιου είδους κάθαρση για να λυτρωθούμε ψυχικά, από πράγματα ή πρόσωπα που μας απασχολούν. Διαβάζοντας και αναλύοντας τα ποιήματα, ο αναγνώστης διακρίνει και επιβεβαιώνει όλα αυτά που ο ίδιος αισθάνεται και ήθελε να εκφράσει, μόνο που τώρα ακούγονται πιο ωραία πιο ελκυστικά, πιο μελωδικά, πιο ρυθμικά.
Η συνειδητή επιλογή των θεμάτων του κ. Κακατσάκη, καθώς και ο τρόπος που εκφράζεται, προδίδουν την ιδιοσυγκρασία και τα ενδιαφέροντά του. Διαθέτει ένα πλούσιο συναισθηματικό κόσμο ως ποιητής, αλλά και ένα είδος σοφίας ως δάσκαλος. Ο συνδυασμός των δύο τον βοηθάει να εξωτερικεύεται άλλοτε με την καρδιά και άλλοτε με το μυαλό. Σε γενικές γραμμές, με βάση τα ποιήματά του εμφανίζεται ανήσυχος, ερωτικός, ευγενικός, συμπονετικός, πιστός στις απόψεις του και τα πιστεύω του, γνήσιος εκδηλωτικός, δημοκρατικά καθοδηγητικός, ενθαρρυντικός, φιλοσοφικός, ευσεβής, φυσιολάτρης, παραδοσιακός, συμπονετικός, ευσυνείδητος, ανήσυχος, συγκρατημένα αισιόδοξος, περήφανος για την πατρίδα του, θεοσεβούμενος, δίκαιος, ταπεινός.
Ο κ. Κακατσάκης είναι άλλοτε απαισιόδοξος και άλλοτε αισιόδοξος στα ποιήματά του, με τη ζυγαριά να γέρνει περισσότερο στο πρώτο. Εχει ελεύθερο στίχο, χωρίς ομοιοκαταληξία. Μερικές φορές ο λόγος του είναι ποιητικός και άλλοτε πεζός. Σαν ποιητικό τέχνασμα, μερικές φορές χρησιμοποιεί, έντεχνα, την επανάληψη ορισμένων ηχηρών λέξεων ή συλλαβών για να δημιουργήσει ένα ευχάριστο, ακουστικό συναίσθημα που δίνει ζωηρή αίσθηση σ’ αυτό που περιγράφει. Ο τίτλος κάθε ποιήματος συνήθως εκδηλώνει το περιεχόμενο. Μεταχειρίζεται απλή, ευκολονόητη, καθημερινή γλώσσα. Δεν επιδιώκει τη χρήση σπάνιων ποιητικών λέξεων. Φανερά επηρεασμένος από την ιστορία και την παράδοση του τόπου του, κάνει σχετικές αναφορές σε πρόσωπα και τόπους της Κρήτης, χρησιμοποιώντας λέξεις βροντερές, ενίοτε δραματικές, γεμάτες εικόνες, ήχους και μυρωδιές από τα παλιά ή σύγχρονα χρόνια.
Ομως και το θρησκευτικό συναίσθημα είναι ολοφάνερο στους στίχους του. Δημιουργός ο ίδιος δεν θα μπορούσε να παραλείψει τον Μεγάλο Δημιουργό. Εξάλλου, απ’ ό,τι ομολογεί και ο ίδιος, έχει μεγαλώσει σε χριστιανικό περιβάλλον και έχει συνεργαστεί με πρόσωπα του χώρου. Φυσικό είναι λοιπόν, να έχει τον χριστιανικό σπινθήρα μέσα του, όπως ταιριάζει σε ένα άτομο που γαλουχείται στον χώρο της εκκλησίας και να θεωρεί τη θρησκεία και τους ανθρώπους της, πηγή έμπνευσης για το έργο του. Εξάλλου, έχουν σημαντικά κοινά γνωρίσματα: Πρώτον η ποίηση μιλά στις ψυχές των ανθρώπων, όπως και η θρησκεία. Δεύτερον, η ποίηση, όπως και η θρησκεία έχουν παρεξηγηθεί στις μέρες μας. Τρίτον, η έλλειψη ενδιαφέροντος για την ποίηση πάει χέρι-χέρι με την έλλειψη ενδιαφέροντος για την πίστη.
Κάμποσα από τα ποιήματα του Βαγγέλη Κακατσάκη υμνούν τα θεία. Αναγνωρίζει ο ποιητής ότι το ταλέντο του είναι θεϊκό χάρισμα και το χρησιμοποιεί σαν μέσο για να δοξάσει τον Θεό. Σαν ιεραπόστολος στη γη, θέλει να προειδοποιήσει τον άνθρωπο για τα τόσα κακά που τον περιβάλλουν, να τον βοηθήσει να πλησιάσει τον αληθινό Θεό και να βρει τον σωστό δρόμο. Δια μέσου των ποιημάτων του, δίνει στην εκκλησία την πνευματικότητα, την μεγαλοπρέπεια και την αξία που της πρέπει.
Ειδικές αναφορές σε συγκεκριμένα ποιήματα δεν έγιναν, επίτηδες, για να δοθεί η ευκαιρία στον αναγνώστη να μελετήσει ο ίδιος και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και ερμηνείες για το εκάστοτε λογοτεχνικό έργο. Εξάλλου, δεν υπάρχει μία και μόνη εξήγηση ή ερμηνεία για το κάθε ποίημα. Με βάση τη δική του αντίληψη, εμπειρία κα πιστεύω, ο αναγνώστης μπορεί να του αποδώσει την εξήγηση που αυτός νομίζει ότι είναι σωστή.
Κάνοντας, όμως, αυτό άθελά του θα συνειδητοποιήσει νωρίς ή λίγο αργότερα στο ποίημα, ότι η δική του απόδοση συμπίπτει με αυτήν του δημιουργού. Σαν να υπάρχει μια ενδόμυχη συνομιλία μεταξύ τους σε ψυχικό συναισθηματικό ή πνευματικό επίπεδο. Αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι διαβάζοντας τα ποιήματα!
Ισως αυτό γίνεται γιατί η ποίηση του κ. Κακατσάκη είναι απλή και τα θέματα που έχει επιλέξει λίγο πολύ ενδιαφέρουν και αντιπροσωπεύουν όλους μας.
Ο αναλυτής δεν προβληματίζεται ούτε διερωτάται «άραγε τι να θέλει να πει ο ποιητής;». Ταυτίζεται με τον λογοτέχνη και οι δικές του ιδέες αντανακλούν αυτές του ποιητή. Ο λογοτέχνης προκαλεί και ο ποιητής ανταποκρίνεται. Είναι χαρά όταν οι άλλοι συμμερίζονται τις δικές σου απόψεις και προβληματισμούς. Δεν είσαι μόνο εσύ! Αυτό από μόνο του είναι έναυσμα που σε παρακινεί να συνεχίσεις.
Κύριε Κακατσάκη, όλοι εμείς που έχουμε μελετήσει την ποιητική σας συλλογή «Οταν γίνεις ποίημα», σας προτρέπουμε να συνεχίσετε να γράφετε ποιήματα γιατί, πραγματικά, είναι αξιόλογα.
Σίγουρα, η αλαζονεία είναι πάντα καταδικαστέα. Εκτιμούμε τη μετριοφροσύνη σας στο τελευταίο ποίημα της συλλογής σας. “Μετά φόβου» που αναφέρετε ότι: «Εγώ δεν είμαι τίποτα σπουδαίος ποιητής, δε γράφω κι εύκολα όπως, ίσως, γράφουν άλλοι», αλλά διαφωνούμε ακράδαντα! Εξάλλου, εσείς ο ίδιος ομολογείτε ότι τελικά, δύναστε να γράψετε λέγοντας
«Πρέπει της σιωπής να λειτουργήσει ο πυκνωτής
να ’ρθει μια παράξενη να με τυλίξει ζάλη.
Τότε -και μόνο τότε- μετά φόβου ξεκινώ,
να κάνω ποίημα το απόσταγμα της σκέψης,
ντύνοντάς το, όπως μπορώ να μη μείνει γυμνό,
μ’ όλες εκείνες που του πρέπουνε τις λέξεις».
Μόνο και μόνο που εσείς εκμυστηρεύεστε ότι θελετε να γράψετε ένα ποίημα «μ’ όλες εκείνες που του πρέπουνε τις λέξεις», σας βλέπουμε σαν ένα από τους πιο κατάλληλους να το κάνει, προπάντων για τους νέους μας.
Η καλλιτεχνική δημιουργία είναι απαραίτητη σε μια εποχή που η γλώσσα περνά δύσκολα. Σαν δάσκαλος, ξέρετε πολύ καλά ότι πρώτον, η γλώσσα μας είναι σε κρίση!
Δεύτερον, η γλώσσα μας παραποιείται! ΤρΊτον η αισθητική της ελληνικής γλώσσας, πλέον έχει εκλείψει! Τέταρτον, η ελληνικότητα της γλώσσας μας κινδυνεύει.
Εσείς, εκτός από τη σοφία του δασκάλου, έχετε και την έμπνευση, την καρδιά και την ψυχή του ποιητή. Γι’ αυτό, λοιπόν, βοηθείστε ώστε μαζί με την ποίηση, να επιβιώσει και ο ορθός λόγος.
Ευχαριστούμε.
*Καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας

Χανιώτικα νέα (07.12.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΚΑΙ ΣΤΑ Χανιά μετά το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου (Αγία Σοφία) και συγκεκριμένα στο Ενοριακό Πολιτιστικό Κέντρο Κωνσταντινουπολειάδα) της ενορίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Νέας Χώρας Χανίων θα παρουσιαστεί μεθαύριο Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου και ώρα 6.30 μ.μ. το βιβλίο μου “Στα πεταχτά” (Επιλογή από το 2012), που εκδόθηκε από το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία” με τη χορηγία της εφημερίδας μας. Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για τα συσσίτια της Ενορίας. Τιμή μου, η παρουσία σας...

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΓΙΑ ΝΑ ξεχάσει τα δυσάρεστα/ μπήκε στ’ αυτοκίνητό του/ κι ανοίχτηκε στη δημοσιά για τη θάλασσα./ Μα αθόρυβα, στο πίσω κάθισμα,/ είχε καθίσει αναπαυτικά η στεναχώρια». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΦΟΡΟΙ, φόροι, φόροι, φόροι, φόροι, φόροι, φόροι… Η καταιγίδα των φόρων δεν λέει να σταματήσει μέχρι να πνίξει και τον τελευταίο μη έχοντα. Αυτό είναι το σχέδιό τους. Αλήθεια θα άντεχε ένας άλλος λαός αυτά που έχουν αντέξει τώρα και τρία χρόνια οι Ελληνες;

KAI NΑ ’TAN μόνο οι φόροι, μικρό, τρόπος του λέγειν μικρό, το κακό. Ακολουθείς την “εντολή – οδηγία” του Ντάριο Φο “δεν πληρώνω δεν πληρώνω” και περιμένεις να δεις τι θα γίνει καθισμένος πάνω σ’ αναμμένα κάρβουνα. Τι γίνεται όμως, όταν σου έχουν κόψει το ρεύμα (τι τους νοιάζει αυτούς, αυτό λέει ο νόμος αυτό κάνουν), πώς αντιμετωπίζεις την κατάσταση; Είναι παρανομία να επανασυνδέσεις το ρεύμα μόνος σου;

TΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, μια 13χρονη μαθήτρια, μια 86χρονη γυναίκα και ένας 54χρονος άνδρας έχασαν τη ζωή τους από πυρκαγιές το προτελευταίο 24ωρο. “Επιδημία” θανάτων από μαγκάλια στην Ελλάδα της κρίσης. Σε εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά η λέξη επιδημία;

Η ΕΛΛΑΔΑ της ενεργειακής φτώχειας… Η Ελλάδα των μαγκαλιών… Η Ελλάδα που κρυώνει… Η Ελλάδα που έχει κι αυτή τα θάρρητά της στην Ελλάδα της Αλληλεγγύης. Στην Ωραία Ελλάδα της Αλληλεγγύης. Οπως και η Ελλάδα της Φτώχειας και της Ανέχειας… Οπως και η Ελλάδα που δεν έχει “πού την κεφαλή κλίνη”, ενώ πλησιάζουν Χριστούγεννα…

ΚΑΙ ΣΤΑ Χανιά μετά το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου (Αγία Σοφία) και συγκεκριμένα στο Ενοριακό Πολιτιστικό Κέντρο Κωνσταντινουπολειάδα) της ενορίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Νέας Χώρας Χανίων θα παρουσιαστεί μεθαύριο Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου και ώρα 6.30 μ.μ. το βιβλίο μου “Στα πεταχτά” (Επιλογή από το 2012), που εκδόθηκε από το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία” με τη χορηγία της εφημερίδας μας. Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για τα συσσίτια της Ενορίας. Τιμή μου, η παρουσία σας.

ΛΕΩΝΙΔΑ Ι. Μυλωνάκη, γιατρό – συγγραφέα, Χανιά: Δεν είμαι από τους κατάπρωτους που αγάπησαν τον “Zαέρη” σου, δεν είχα βλέπεις τη χαρά να διαβάσω την ομώνυμη καλογραμμένη νουβέλα σου σε χειρόγραφο, όπως τη διάβασαν ο Σταύρος Πλανάκης, που είχε την επιμέλεια, η Πηνελόπη Ντουντουλάκη, που είχε την επιμέλεια κειμένου, η Αγγέλα Μάλμου δικά της τα σκίτσα και το εξώφυλλο, και ο Βασίλης Χαρωνίτης που τον προλόγισε, για παράδειγμα, πριν γίνει βιβλίο (τι βιβλίο, για μια συλλεκτική έκδοση πρόκειται!) τον αγάπησα όμως κι εγώ από καρδιάς, όπως είμαι σίγουρος ότι θα τον αγαπήσουν, όλοι μικροί και μεγάλοι, που θα τον γνωρίσουν. Σ’ ευχαριστώ κατάπολλα, καλέ μου συμμαθητή στο πάλαι ποτέ, αλλά και νυν και αεί, ένδοξο γυμνάσιο Βάμου για την συν-κίνηση που ένιωσα. Πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια, έτσι όπως τα ζήσαμε στους Μαχαιρούς εσύ, στο Νίππος εγώ, στο Γυμνάσιο Βάμου και οι δυο μας, όταν πηγαινοερχόμαστε μ’ ένα σακούλι, γεμάτο όνειρο και φασκόμηλα στην πλάτη για να μάθουμε γράμματα…

Ο ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ γεννήθηκε στη Λέσβο. Οταν σε κάποια φιλονικία σκότωσε έναν άνθρωπο εξορίστηκε και πήγε

στη Σπάρτη, όπου αγαπούσαν πολύ τη μουσική. Σύμφωνα με την παράδοση ο Τέρπανδρος εισήγαγε τα σκωπτικά τραγούδια κατά τις οινοποσίες και πρόσθεσε στη λύρα τρεις χορδές, κάνοντες τες επτά. Η καινοτομία του αυτή δεν άρεσε στους συντηρητικούς Σπαρτιάτες, οι οποίοι τον τιμώρησαν με πρόστιμο. Το τέλος του φαίνεται ότι ήταν άδοξο: Ενώ τραγουδούσε σε κάποιο συμπόσιο, ένας από τους ακροατές του έριξε ένα σύκο, που τυχαία εισχώρησε βαθιά στο λαιμό του, πνίγοντάς τον. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” Εκδ. “Σαββάλας”).

[...] Η τρίτη σελίδα/ -όπως αρμόζει έτσι κι αλλιώς στους τρίτους-/
είναι επικίνδυνη./ Πρώτα γιατί όλα περιέχονται σε αυτή και όλα ξεγλιστρούν./ Ο,τι ακολουθεί./ Η ενηλικίωση/ η συλλογή παρατάσεων/ το κολύμπι/ ο καρχαρίας/ Η ερώτηση/ Το αίμα/ Η απάντηση/ Το τόλμημα/ Τα αναβληθέντα ποιήματα/ Οι προφάσεις για να νοσταλγείς αλλοτινές/ πολυσημίες ενός φιλιού ή μιας βιτρίνας παιδικής/ που την ψηλάφισες νοητά./ Σελίδα τέλους./ Η αντίστροφη χαρτογράφηση της γης/ που πάτησες και που τσαλαπατήθηκαν τα ίχνη σου./ Με υστερόγραφο/ την απαρχή./ Κυοφορία εννιάμηνη/ μέσα σ’ ένα κοχύλι./ Ολα εκεί έχουν καταγραφεί».
Aπό το ποίημα “Φυλλομέτρημα συλλογής κοχυλιών” της Χαράς Ναούμ.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (07.12.2013)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-22/#ixzz2mnrgwur9
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ, κυρίως, θεωρείται ο Αγιος Νικόλαος που γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας. Κι αυτό γιατί οι ναυτικοί μας είναι εκείνοι που περισσότερο απ’ όλους τους άλλους τον επικαλούνται και στις δύσκολες ώρες του τάζουν τάματα ανάλογα με το μέγεθος του κινδύνου που αντιμετωπίζουν. «Λαμπάδες ίσαμε το μπόι τους, ασημένιο ή χρυσό καράβι και κάτι μάλλον υπερβολικό, λαμπάδα ίσαμ’ ένα κατάρτι».Βοήθειά μας ολονών, λοιπόν, και βέβαια χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ, κυρίως, θεωρείται ο Αγιος Νικόλαος που γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας. Κι αυτό γιατί οι ναυτικοί μας είναι εκείνοι που περισσότερο απ’ όλους τους άλλους τον επικαλούνται και στις δύσκολες ώρες του τάζουν τάματα ανάλογα με το μέγεθος του κινδύνου που αντιμετωπίζουν, όπως γράφει και στο βιβλίο της “Λαογραφικό Ημερολόγιο” η Αικατερίνη Τσοτάκου – Καρβέλη. «Λαμπάδες ίσαμε το μπόι τους, ασημένιο ή χρυσό καράβι και κάτι μάλλον υπερβολικό, λαμπάδα ίσαμ’ ένα κατάρτι».

ΠΑΛΕΥΟΥΝ με τα κύματα οι ναυτικοί κι αντέχουν/ γιατί στην πλώρη βοηθό, Αγιε Νικόλα σ’ έχουν. Από τη μαντιναδολόγο μας τη Νεκταρία τη Θεοδωρογλάκη η μαντινάδα, που εκφράζει βέβαια την κοινή, στην λαϊκή συνείδηση, πεποίθηση.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ωστόσο, δεν είναι, όπως μας λέει και το δοξαστικό των αίνων του, “κυβερνήτης” μόνον «των εν θαλάσση, αλλά των πάντων», αφού είναι ο «πανταχού θερμώς προφθάνων»… Βοήθειά μας ολονών, λοιπόν, και βέβαια χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες.

ΠΟΥ ΠΑΣ καραβάκι με τέτοιον καιρό/ σε μάχεται η θάλασσα, δεν την φοβάσαι;/ Ανέμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό/ πού πας, καραβάκι με τέτοιον καιρό;». Δεν ήρθαν, βέβαια, απ’ το πουθενά στη… μύτη του μολυβιού μου οι στίχοι αυτοί του Ζαχαρία Παπαντωνίου που τους θυμάμαι απ’ τα χρόνια που πήγαινα στο Δημοτικό. Προστάτης των καραβιών ο Αγιος Νικόλαος, ένα καράβι, ένα καραβάκι, που ταξιδεύει σε φουρτουνιασμένες θάλασσες μ’ ενάντιους ανέμους η πατρίδα μας…

ΓΙΑ ΕΝΑ “τρελοβάπορο” μας μιλά στο ομώνυμο ποίημα του ο Οδυσσέας Ελύτης. Για ένα “τρελό βαπόρι, τρελοβάπορο” που «χρόνους μας ταξιδεύει δεν βουλιάξαμε/ χίλιους καπετάνιους τους αλλάξαμε/ κατακλυσμούς ποτέ δεν λογαριάσαμε/ μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε». Το ένα φέρνει τ’ άλλο και τ’ άλλο το παράλλο, ας σταματήσω όμως εδώ…

ΕΙΜΑΣΤΕ στα τελευταία μέτρα του μαραθωνίου, μας είπε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μπαρόζο, συνιστώντας μας με έμμεσο πλην σαφή τρόπο υπομονή. Πώς λέμε υπομονή στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του; Κάπως έτσι…

«ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ προσευχόμενος» στη Μονή της Αγίας Τριάδας προχθές, 4 Δεκεμβρίου, ημέρα της ονομαστικής του εορτής ο μητροπολίτης μας, ο Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνός Παπαγιαννάκης. Συμπαράσταση στους πάσχοντες συνανθρώπους μας. Και “εις έτη πολλά”, και δια της στήλης, σεβασμιότατε!

Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ναός του Αγίου Νικολάου στον ελλαδικό χώρο βρίσκεται στα Ψαρά. Ο ναός του Αγίου Νικολάου Ψαρών, ένα “σπίτι” μεγαλόπρεπο για τον προστάτη των Ναυτικών και “η Μητρόπολη του Αιγαίου”, όπως έχει χαρακτηριστεί, άρχισε να κτίζεται από τα 1785. Χρόνια της μαύρης σκλαβιάς, αλλά και χρόνια που η ναυτιλία των Ψαρών, άρχιζε ν’ αναπτύσσεται. Κουβαλούσαν οι Ψαριανοί τα μάρμαρα από τα Θυμιανά της Χίου, από νησιά του Αιγαίου, αλλά και από μακριά, από τη Μάλτα και τη Μασσαλία. Κουβαλούσαν και οι Ψαριανές τα κεράσματα στους εργάτες μέσα στα πιο όμορφα πιάτα που είχαν στο νοικοκυριό τους. Κι όταν τέλειωσε το χτίσιμο, τα πήραν οι εργάτες και τα εντοίχισαν στο εξωτερικό του ναού και μένουν μέχρι σήμερα μαρτυρία της ευλάβειας και της προσφοράς. [...] Αξίζει ν’ ανεβεί κανείς τα 60 σκαλοπάτια και να επισκεφθεί την εκκλησία που ξεκίνησε ο Κανάρης πριν να ξεκινήσει για το μεγάλο του κατόρθωμα (Πηγή: el.wikipedia.org).

«ΠΟΙΜΕΝΕΣ και Διδάσκαλοι, τον του καλού Ποιμένος, ομόζηλον Ποιμένα, συνελθόντες ευφημήσωμεν. Οι εν νόσσοις τον ιατρόν, οι εν κινδύνοις τον ρύστην, οι αμαρτωλοί τον προστάτην, οι πένητες τον θησαυρόν, οι εν θλίψεσι την παραμυθίαν, τον συνοδίτην οι οδοιπόροι, οι εν θαλάσση τον κυβερνήτην, οι πάντες τον πανταχού θερμώς προφθάνοντα, μέγιστον Ιεράρχην, εγκωμιάζοντες ούτως είπωμεν. Πανάγιε Νικόλαε, πρόφθασον, εξελού ημάς της ενεστώσης ανάγκης, και σώσον την ποίμνην σου ταις ικεσίαις σου.
“Από το δοξαστικό των αίνων του όρθρου
της εορτής του Αγίου Νικολάου”

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (06.12.2013)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-21/#ixzz2mhiuF7wo
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

. ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ζητά το δίκιο του κάθε διακόσια άντε κάθε εκατό χρόνια. Αυτό συνέβαινε παλιά, όταν ο άνθρωπος δεν εκβίαζε τα πράγματα, δεν παραβίαζε τους φυσικούς νόμους και δεν βίαζε τη φύση. Τώρα το κάνει κάθε λίγο και λιγάκι, με το που θα του δοθεί η ευκαιρία. Ποταμός είναι, στη θάλασσα θέλει να πάει τα νερά του, αυτή είναι η φύση του, τι να κάμει κι αυτός!

Δε'ιτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΑΚΟΣΥΝΕΨΕ απότομα ο καιρός που βαρέθηκε να το παίζει σύμμαχός μας, και όσο να ’ναι μας εκακοφάνηκε πολλών λογιών. Αλλιώς αντιμετωπίζει κανείς την καλοκαιρία κι αλλιώς την κακοκαιρία.

ΩΣΤΟΣΟ η Κίσαμος, που κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, λόγω των έντονων βροχοπτώσεων, μετρά τις πληγές της. Πάλι καλά που δεν θρηνήσαμε ανθρώπινα θύματα. Σ’ αυτές τις καταστάσεις δεν αργεί το κακό να γίνει φάντασμα.

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ζητά το δίκιο του κάθε διακόσια άντε κάθε εκατό χρόνια. Αυτό συνέβαινε παλιά, όταν ο άνθρωπος δεν εκβίαζε τα πράγματα, δεν παραβίαζε τους φυσικούς νόμους και δεν βίαζε τη φύση. Τώρα το κάνει κάθε λίγο και λιγάκι, με το που θα του δοθεί η ευκαιρία. Ποταμός είναι, στη θάλασσα θέλει να πάει τα νερά του, αυτή είναι η φύση του, τι να κάμει κι αυτός!

Ο ΚΑΚΟΣ μας ο καιρός! Κυριολεκτικά και μεταφορικά το γράφω. Αυτός φταίει για όλα. Σε προτελευταία, όμως, ανάλυση, γιατί σε τελευταία φταίει ο ίδιος ο άνθρωπος. Ας το αφήσουμε, όμως, αυτό γιατί είναι μεγάλο θέμα και ας πάμε παρακάτω.

ΚΑΝΕΙ ΚΡΥΟ, κάνει τσίφι για το δόλιο το κοτσίφι… Πολλά τα δόλια (δό-λια) κοτσίφια που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις κρύες μέρες και του φετινού χειμώνα. Τι κάνουμε όλοι μαζί ως κοινωνία και τι κάνει ένας-ένας χωριστά γι’ αυτά; Τι κάνουμε για τα δόλια (δό-λια) κοτσίφια, τους συνανθρώπους μας, που είναι θύματα δόλιων (δό-λι-ων) πολιτικών καταστάσεων;

ΕΚΚΛΗΣΗ για ρούχα και τρόφιμα από το Κοινωνικό Στέκι και μέσα από την εφημερίδα μας! Οσοι μπορούμε να βοηθήσουμε, έτσι ή αλλιώς, μην αμελήσουμε να το πράξουμε. Κανείς δεν πρέπει να νιώθει χορτάτος, όταν ξέρει ότι ο διπλανός του πεινά.

«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ με τα δυο κοντά χέρια/ στεναχωριότανε/ γιατί ήθελε να ’χει μιαν αγκαλιά τέτοια,/ που ν’ αγκαλιάσει ολόκληρο τον κόσμο./ Ωσπου σκέφτηκε πως/ μπορούσε να μεγαλώσει την αγκαλιά του/ πιάνοντας τα χέρια των διπλανών του». Από το “Ψηφιδωτό” (Δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΓΙΑ 13η εβδομάδα κλειστό το πανεπιστήμιο Αθηνών. Δεν έχουν τέλος οι παραστάσεις του παράλογου θεάτρου με βασικούς πρωταγωνιστές δυο καθηγητές, τον ένα στον ρόλο του Υπουργού Παιδείας και τον άλλο στον ρόλο του Πρύτανη; «Βλάπτουν και οι δυο την Συρία το ίδιο», μου είπε ο φίλος μου ο γέρω-δάσκαλος, χρησιμοποιώντας τον γνωστό στίχο του Αλεξανδρινού Ποιητή…

ΛΟΥΛΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ – ΠΙΠΙΝΗ συγγραφέα, Αθήνα: Μυθιστόρημα για παιδιά, για παιδιά όλων των ηλικιών, από 4-104 (!) ετών, ωστόσο, το βιβλίο σας “Ο μικρός Παναγής” (εκδ. “Παρρησία”) που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε, και το οποίο διάβασα με πολύ ενδιαφέρον. Μου άρεσε ιδιαίτερα το “κουβεντιαστό” ήμερο και ήρεμο ύφος σας. Σαν να άκουγα ένα αληθινό παραμύθι, δίπλα στην παρασιά με τη γιαγιά μου…

ΚΟΝΤΑ στην Πάτρα, υπήρχε το ιερό της Τρικλαρίας Αρτεμης. Χρέη ιέρειας εκτελούσε σ’ αυτό, κάποια παρθένος, μέχρι να παντρευτεί. Ενας νέος της περιοχής, ο Μελάννιπος, ερωτεύθηκε κάποτε με πάθος την ιέρεια Κομαιθώ. Επειδή όμως οι γονείς και του ενός και του άλλου δεν ήθελαν να ακούσουν για γάμο, οι δυο νέοι χαίρονταν συχνά τον έρωτά τους μέσα στο ιερό της θεάς. Οργισμένη η θεά έριξε αρρώστιες σε ανθρώπους και φυτά. Το μαντείο των Δελφών, που ρώτησαν τρομαγμένοι οι κάτοικοι, τους είπε να θυσιάσουν τους δυο νέους, και κάθε χρόνο να θυσιάζουν μια παρθένο και ένα παιδί. Η ανθρωποθυσία θα σταματούσε, μόνο όταν θα ερχόταν στον τόπο τους ένας ξένος βασιλιάς μ’ έναν ξένο θεό. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” Εκδ. “Σαββάλας”).

«Ψάχνω την τελευταία λέξη/ να κλείσω επιτέλους τον στίχο./ Αν και δεν πιστεύω πως με την ποίηση/ θα μπορέσω να σώσω τον κόσμο,/ όμως, ελπίζω με τη λέξη που ψάχνω/ να γλυτώσω τουλάχιστον το ποίημα/ να το κρεμάσω αντικλείδι στη ζώνη μου/ ν’ ανοίγω τις πόρτες και να μπαίνουν/ καλύτερες μέρες στα σπίτια./ Η αγάπη και το φως στις καρδιές μας./ Στο βάθος ακούγονται βήματα./ Είναι τα ποιήματα που παρελαύνουν/ μπροστά από το άγαλμα της Ειρήνης,/ χωρίς όπλα και χωρίς μουσικές».
Το ποίημα “Η τελευταία λέξη” του Κώστα Χελμού

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (05,12.2013)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-20/#ixzz2mcJ58afv
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Κι έπειτα, εδώ υπάρχει ακόμη ο Λευτέρης ο Βενιζέλος. Παντού τριγύρω κι ευτυχώς…
Δεν είναι δύσκολο να νιώσεις τη δύναμη. Να γίνεις πιστός του και να τον σιγοντάρεις στο ριζίτικο «Πότες θα κάμει ξαστεριά»!
Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Η ΄Ενωση, ο Βενιζέλος μια σημαία κι εμείς...
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Γιατί τα δάκρυα κι ο κόμπος στον λαιμό για μια σημαία που ανέμισε ψηλά στο Φρούριο του Φιρκά;
Γιατί ν’ ανατριχιά η ψυχή π’ “ανεμίζεται” πως αχός ακόγεται απ’ τις Μαδάρες έως τα Λασιθιώτικα βουνά στο άκουσμα της επωδού «Ενωσις ή Θάνατος».
…Τυχεροί ’ναι όσοι γεννήθηκαν σε τούτον εδώ τον τόπο. Τυχεροί όσοι τον ένιωσαν στα κατάβαθά τους, ακόμη πιο τυχεροί όσοι τον “υπηρετούν” και νοιάζονται για τις μεγάλες λέξεις που τους συλλαβίζει ψιθυριστά μες από των αιώνων τα βάθη! Λέξεις όπως η “Λευτεριά”,  προερχόμενες να τιμούν τον άνθρωπο!
…Γδαρτή η βροχή απόγευμα 1ης του Δεκέμβρη 2013, στο λιμάνι! Στέκει ολόρθος απέναντι ο Φάρος, ψηλά ανεμοδέρνεται η σημαία που σηκώθηκε τούτο το πρωινό εις μνήμην, εις ανάμνησιν…
…Για να μη ξεχνούμε, για να ψάξουμε να βρούμε και να μάθουμε την Ιστορία του τόπου!
Να ακόμη ένα ζητούμενο των ημερών! Ο,τι πιο σημαντικό· να διδαχθούμε και να μην κάνουμε και πάλι τα ίδια λάθη, να μάθουμε και να κατανοήσουμε αλήθειες!
…Γι’ αυτό, τούτες τις μέρες δεν πρέπει να τις προσπεράσουμε! Να μην αφήσουμε να χαθεί η αύρα καμιάς μορφής, κανενός από τους μεγάλους “παππούδες” της Κρήτης, του Δασκαλογιάννη, του Χατζημιχάλη Γιάνναρη, του Μάντακα, μα κι όλων που πάτησαν και πότισαν με το αίμα τους τούτα τα ίδια χώματα που πατούμε!
Ολων εκείνων που πίστεψαν και έφτασαν στη δικαίωση της αγωνίας και των αγώνων τους! Γνωστών και αγνώστων που άφησαν τη βαθειά πατιά τους πάνω σε τουτη ’δω τη γη!
Τούτο να “χουμε κατά νου, και πίσω ο φόβος…
Κι έπειτα, εδώ υπάρχει ακόμη ο Λευτέρης ο Βενιζέλος. Παντού τριγύρω κι ευτυχώς…
Δεν είναι δύσκολο να νιώσεις τη δύναμη. Να γίνεις πιστός του και να τον σιγοντάρεις στο ριζίτικο «Πότες θα κάμει ξαστεριά»!
…Οσοι συμμετείχαν με όποιον τρόπο σε όποια από τις πολλές εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν -και συνεχίζουν να πραγματοποιούνται- για την επέτειο της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, σίγουρα ένιωσαν κάπως(!) λίγο πιο ψηλοί. Μια πλήρωση δικαιολογημένη γιατί όλο αυτό που συντελέστηκε ήταν… αληθινό, γνήσιο, ουσιαστικό!
Σπουδαίος και καταλυτικός ο ρόλος του Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», τιμά την Κρήτη, την Ελλάδα!
Οφείλουν να το κατανοήσουν όλοι εκείνοι που αδιαφορούν για τη βιωσιμότητά του!
Κι εμείς, όλοι, οφείλουμε να το στηρίξουμε όπως μπορούμε για να μην σβήσει το ωραίο, σπουδαίο έργο που επιτελεί!

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/enosi-o-venizelos-mia-simea-ki-emis/#ixzz2mWT5Cdu2
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 35

Πιστεύει ο Βαγγέλης Κακατσάκης ότι: Αν «Αν οι φωνές που έχω μέσα μου, αν οι πληγές που φωλιάζουν στην καρδιά μου, αν οι οιμωγές που κουβαλώ στη σκέψη μου, γίνουνε ποίηση, θ’ ανάψω πυρκαγιά στον κόσμο!»Διαθέτει πολλή αισιοδοξία όταν γράφει:Εμείς, «Εμείς δεν κλαίμε, δεν απογοητευόμαστε, δεν παρακαλούμε, δε μένουμε στις ευχές. Αρπάζουμε στις χούφτες μας το σκοτάδι και πασχίζουμε να το κάνομε φως!».

Πέτρος Πανηγυράκης

Δείτε περισσότερα... ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 35

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ: "ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΣ ΠΟΙΗΜΑ" 35

Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΗΣ

Γνώρισα τον συνάδελφο Βαγγέλη Κακατσάκη, έναν άκουρο νέο, μέσα στο καμίνι των Γενικών Συνελεύσεων του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων, με έντονες τις ανησυχίες του για τα διαδραματιζόμενα, με τα χουντικά, συνδικαλιστικά, παιδαγωγικά, κοινωνικά, ανθρωπιστικά πράγματα. Συνεργαστήκαμε πολλές φορές και στα Αποκορωνιώτικα πολιτιστικά.
Μαζί με άλλους νέους και νέες συναδέλφους, εκπέμπουν, στην ίδια περίπου συχνότητα. Τον παρακολουθώ και τον καμαρώνω από τα χρόνια εκείνα, περισσότερα από τριάντα πέντε, “εις την Οδόν”. “Και ιδού ίππος λευκός”.
Το άσπρο άλογο των αγώνων για ένα καλύτερο αύριο.
Πιστεύει ο Β.Κ. ότι: Αν «Αν οι φωνές που έχω μέσα μου, αν οι πληγές που φωλιάζουν στην καρδιά μου, αν οι οιμωγές που κουβαλώ στη σκέψη μου, γίνουνε ποίηση, θ’ ανάψω πυρκαγιά στον κόσμο!»
Διαθέτει πολλή αισιοδοξία όταν γράφει:
Εμείς, «Εμείς δεν κλαίμε, δεν απογοητευόμαστε, δεν παρακαλούμε, δε μένουμε στις ευχές. Αρπάζουμε στις χούφτες μας το σκοτάδι και πασχίζουμε να το κάνομε φως!».
Αγωνιά για την αυριανή κοινωνία τα παιδιά και τα πουλιά.
«Όσο υπάρχουνε παιδιά θα γεννιέται ο Χριστός. Όσο υπάρχουνε πουλιά, ο σταυρωμένος Χριστός θ’ ανασταίνεται». Εύχεται: «Να ’χουνε την υγειά τους, τα παιδιά μου και τα παιδιά του κόσμου Παναγία μου!», έτσι τον έχει διδάξει η μάνα του, όπως εύχονται και διδάσκουν όλες οι μανάδες του κόσμου.
Θυμάμαι και τη δική μου μάνα να εύχεται: «Ο Θεός να μη με πικράνει από τα παιδιά μου»! Πολύ μεγάλη ευχή.
Η οικογένειά του, πατέρας, μητέρα, αδέλφια, η όμορφη αγροτική φαμελιά με τις όποιες δυσκολίες, το χωριό του και η ζωή του χωριού, είναι για τον συγγραφέα ένα όμορφο ποίημα.
Ποίημα είναι το Σχολείο, η Έδρα, το Χρέος και η Ευθύνη του καθενός, στην όποια θέση βρίσκεται.
Οι λέξεις του ποιητή είναι ακριβοζυγιασμένες, όπως τόνισε στην παρουσίαση του βιβλίου η φιλόλογος κα Μαρία Μαράκη – Περάκη, προσεγγίζοντας την ποίηση του Βαγγέλη.
Με το βιβλίο αυτό ο συγγραφέας, αν και συνταξιούχος δάσκαλος, επιβεβαιώνει ότι “δεν θέλει να τρώει τζάμπα το ψωμί του”.
Με τα ποιήματα, διηγήματα, χρονογραφήματα, τα άρθρα, τις μελέτες, τα Γράμματα της Παναγίας, Στα Πεταχτά, και με την όλη εν γένει παρουσία του έχει γίνει δημιούργημα εξαιρετικής ομορφιάς, αν και άκουρος, έχει γίνει ένα “ΠΟΙΗΜΑ”.
Του εύχομαι να έχει υγεία να μας χαρίζει για άλλα τόσα χρόνια ακόμα τους χυμώδεις καρπούς του πνεύματός του, να τον χαίρεται και να τον καμαρώνει η οικογένειά του (σύζυγος, παιδιά και εγγόνια) και ’μεις όλοι που διαβάζαμε «το ιδιότυπο λεξιλόγιό του».

Χανιώτικα νέα (02.12.2013)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/otan-ginis-piima-3/#ixzz2mWOYfv2M
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ από προχθές. Να ευχηθώ, λοιπόν, κατ’ αρχάς καλό μήνα, έστω και με δύο μέρες καθυστέρηση, και με το καλό να αποχαιρετήσουμε τον χρόνο που διανύουμε και να μπούμε στον επόμενο, μήπως και δούμε, ως χώρα, θεού πρόσωπο. Λέτε;

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ από προχθές. Να ευχηθώ, λοιπόν, κατ’ αρχάς καλό μήνα, έστω και με δύο μέρες καθυστέρηση, και με το καλό να αποχαιρετήσουμε τον χρόνο που διανύουμε και να μπούμε στον επόμενο, μήπως και δούμε, ως χώρα, θεού πρόσωπο. Λέτε;

ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ο εορτασμός στα Χανιά στις 29-30 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου της επετείου των 100 χρόνων της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Πραγματικά μεγάλη η συμμετοχή του κόσμου στις πολλές, πάμπολλες και υψηλού επιπέδου εκδηλώσεις που έγιναν. Τι ευλογία για τον τόπο μας η λειτουργία του Ιδρύματος που φέρει το όνομα του Εθνάρχη! Ποιoς άλλος φορέας εκτός απ’ το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” θα μπορούσε αλήθεια να οργανώσει και να συντονίσει, έτσι όπως οργάνωσε και συντόνισε το “κρητικό εμείς”;

ΠΑΡΟΥΣΙΑ του βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού της χώρας Ελευθερίου Βενιζέλου η έπαρση της ελληνικής σημαίας στο φρούριο του Φιρκά την 1η Δεκεμβρίου 2013. Ούτε ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ούτε ο Πρωθυπουργός της xώρας δεν ήταν παρόντες στην επέτειο των 100 χρόνων, όμως… Παράπονο!

ΩΣΤΟΣΟ από αύριο αρχίζουν τα “Νικολοβάρβαρα”. Για τις τρεις γιορτές της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σάββα και του Αγίου Νικολάου (4, 5 και 6 Δεκεμβρίου) ο λόγος. “Αγιά Βαρβάρα γέννησε κι Αϊ – Σάββας το δέχτη, κι Αϊ Νικόλας έτρεξε να πάει να το δαφτίσει (βαφτίσει λέει ο λαός μας για να δείξει τη σχέση των τριών γιορτάδων με το κρύο και το χιόνι).

«ΑΝ ΓΙΝΟΥΝ μαζικοί πλειστηριασμοί, θα έχουμε μια δεύτερη Μικρασιατική Καταστροφή. Από τη Βουλή δεν μπορεί να περάσει τέτοιος νόμος που να βγάζει μαζικά σε πλειστηριασμό τα σπίτια του κόσμου που δεν μπορούν να πληρώσουν». Από έναν άνθρωπο «που ζει καθημερινά στα δικαστήρια, ως φρικτή εμπειρία τη διαδικασία πλειστηριασμών» τον εισαγγελέα Βασίλειο Φλωρίδη η καταγγελία – εκτίμηση. «Ο λαός εμείς, ο καθένας μας χωριστά και όλοι μαζί πρέπει να αποτρέψουμε το νέο αυτό εθνικό έγκλημα» μας λέει, μεταξύ των άλλων, σε σχόλιο του, επί του προκειμένου, “ο βοριάς” στην στήλη του “9 μποφόρ” στην εφημ. “Χριστιανική” (Πέμπτη 21.11.2013). Ποιο απ’ τα εγκλήματα να πρωτααποτρέψουμε, αλήθεια!

ΤΙΠΟΤΑ, τίποτα δεν φαίνεται να σταματά τον Α.Ο. Χανίων στην ξέφρενη φετινή πορεία του στο πρωτάθλημα Β’ Εθνικής. Προχθές ήταν η σειρά του Βύζαντα Μεγάρων και την ερχόμενη Κυριακή όλα δείχνουν ότι το επόμενο θύμα θα είναι η Γλυφάδα που μόνο από θαύμα θα γλιτώσει την ήττα. Για να δούμε, γιατί δεν είναι να ’χει κανείς εμπιστοσύνη και στην μπάλα…

ΓΙΩΡΓΟ Καραγεωργίου, νομικό, κοινωνιολόγο, συγγραφέα, Χανιά: Συγχαρητήρια θερμά, και δια της στήλης, για τη βράβευση με το πρώτο βραβείο λογοτεχνίας του Α’ μέρους του καινούργιου, άτιτλου ακόμα, μυθιστορήματός σας, στον 30ο Παγκρήτιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό για την εξέγερση του Πολυτεχνείου του Συνδέσμου Φιλολόγων Χανίων. Σας ευχαριστώ επίσης θερμά και για το ότι μου το στείλατε. Είναι αλήθεια ότι όταν μοιραζόμαστε τη χαρά μας αυτή διπλασιάζεται, σε αντίθεση με την λύπη μας που όταν την μοιραζόμαστε γίνεται μισή.

ΟΤΑΝ Ο Πελασγός έγινε βασιλιάς στην Αρκαδία, έφτιαξε καλύβες για να μην κρυώνουν οι άνθρωποι, να μη βρέχονται αλλά και ούτε να υποφέρουν από τη ζέστη. Αυτός είναι που ανακάλυψε πρώτος και τους χιτώνες από προβιές. Ακόμα, έμαθε στους ανθρώπους, που μέχρι τότε έτρωγαν χλωρά φύλλα, χορτάρια και ρίζες, να τρώνε τα βελανίδια. Η συνήθεια αυτή διατηρήθηκε για πολλά χρόνια. Ετσι κάποτε η Πυθία απαγόρευσε στους Σπαρτιάτες να επιτεθούν στην Αρκαδία, με τον εξής χρησμό: «Στην Αρκαδία είναι πολλοί άνδρες που τρώνε βελανίδια και αυτοί θα σε εμποδίσουν». (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” Εκδ. “Σαββάλας”).

«Οταν έρθει/ η άγια ώρα/ να τη θωρείς κυματιστή/ στο λαιμό του Ακρωτηριού/ στο φρύδι του Φιρκά,/ μη φύγεις./ Μείνε,/ να την κοιτάς/ να την κοιτάς/ να την κοιτάς/ και στην ματιά σου/ μέσα εγώ,/ να φύγω ήσυχος» Το ποίημα “Λαβωμένος Αποχαιρετισμός”
της Γιούλης Αντωνάτου – Πατεράκη

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (02.12.2013)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-19/#ixzz2mRVGw7Yp
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε΄ τάξη Δημ, Σχ. Κολυμπαρίου
Ξετυλίγοντας την κλωστή της ιστορίας...
Η απόβαση του Τιμολέοντα Βάσου και των στρατιωτών του στο Κολυμπάρι...

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Καλά μου παιδιά, καλό Σαββατοκύριακο!

Οσοι είδαν, κι ήταν πολλοί, πάρα πολλοί, το θεατρικό δρώμενο που παρουσίασαν τα παιδιά της Ε’ τάξης του Δημ. Σχ. Κολυμπαρίου, την περασμένη Κυριακή στον αύλειο χώρο της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης με τίτλο “Ξετυλίγεται η κλωστή,/ η ιστορία ν’ ακουστεί/ το καράβι να φτιαχτεί”, στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών δράσεων για τα 100 χρόνια της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, έχουν να το λένε! Την ιστορία της απόβασης του Τιμολέοντα Βάσσου και των στρατιωτών του τον Φλεβάρη του 1897 στο Κολυμπάρι και της πορείας τους προς τα Χανιά, ξετύλιξαν τα δεκάχρονα Κολυμπαριανάκια. Με συγκινητικές αφηγήσεις, με παντομίμα, με ηχητικά εφέ, με κρητικά τραγούδια και κρητικούς χορούς, με ενθουσιασμό και ευθύνη.
Ετσι, όπως μόνο οι μαθητές που έχουν καλούς δασκάλους μπορούν να το κάνουν, αφού έχουν “εντρυφήσει” στα ιστορικά γεγονότα.
Μεγάλο το πρόβλημα για μένα! Τι απ’ όλα όσα περιείχε ο μεγάλος φάκελος που μου έδωσε ο και καλός φίλος απ’ τα παλιά, διευθυντής του Σχολείου Δημήτρης Χαμηλάκης να χωρέσει σε μια σελίδα;
Να βάλω κάποια αποσπάσματα από τις εντυπώσεις των παιδιών, όσα χωρέσουν, διανθισμένα με το εξώφυλλο του προγράμματος, δύο φωτογραφίες και τρεις ζωγραφιές, και βέβαια σε μια γωνιά τους συντελεστές της εκδήλωσης, η απόφασή μου. Υστερα από πολλή σκέψη, το ομολογώ.
Τι κρίμα που δεν χωρούν όλα όσα έγραψαν και ζωγράφισαν τα παιδιά, αλλά και περισσότερες φωτογραφίες. Μα και τι κρίμα που δεν υπάρχει χώρος για το υπέροχο κείμενο της Αγγέλας Μάλμου…

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Β.Θ.Κ.

Ηταν μια ξεχωριστή γιορτή και ήταν χαρά μου να συμμετέχω. Στο τέλος έφυγαν όλοι συγκινημένοι, γιατί αναβίωσαν την ιστορία του τόπου μας και τις θυσίες των προγόνων μας.

Αντώνης Προβατινάκης, Ε1

…Το θεατρικό βγήκε πολύ ωραίο. Η αλήθεια είναι ότι είχα λίγο άγχος όταν πήγα να πω τα λόγια μου. Ομως κατάφερα να μεταδώσω τα λόγια που έλεγα στους θεατές. Τα συναισθήματα που είχα ήταν πολλά όμως κυρίως ένιωσα ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς που πολέμησαν για να είμαι ελεύθερος.

Βαγγέλης Αποστολάκης, Ε1

Μου έκανε εντύπωση ότι ήρθε πάρα πολύς κόσμος και δεν το περίμενα. Οταν είπα την αφήγησή μου ένιωσα μία τρεμούλα, αλλά τα κατάφερα. Πέρασα πολύ όμορφα!
Ελευθερία Μπερτάκη, Ε1

Για την εκδήλωση εργάστηκαν:
• Οι μαθητές της Ε’ τάξης
• Οι δάσκαλοι Λογοθέτης Νικόλαος, Κοσμά Σταυρούλα, Χαμηλάκης Δημήτρης (διευθυντής).
• Ιδέα – υποβολή πρότασης: Δουμάνη Χριστίνα – δασκάλα Εικαστικών.
• Σταμάτης Αποστολάκης – δάσκαλος λαογράφος: ιστορικό υλικό.
• Αγγέλα Μάλμου π. Σχολική Σύμβουλος Νηπιαγωγών: Κείμενα – Λογοτεχνική επιμέλεια.
• Κώστας Γλεντουσάκης: Φωτογραφία.

Εγώ ένιωσα πολύ χαρούμενη που ήμουν στον τόπο που πριν από 100 χρόνια έγινε αυτό. Η πέμπτη τάξη παρουσίασε ένα θεατρικό και όταν τελείωσε, χόρεψε ο αθλητικός χορευτικός σύλλογος “Πελασγοί”.
Η γιορτή μας ήταν πάρα πολύ ωραία, στο τέλος μας κεράσανε χυμό με κουλουράκια. Εγώ ένιωσα ευγνωμοσύνη που ήμουν εκεί και θα ήθελα να ξανασυμμετέχω σε ανάλογη εκδήλωση.

Μαρία Χατζηδάκη, Ε1

Είπα το κομματάκι που είχα να πω και πήγαμε εκεί που πάνε όσοι είχαν τελειώσει. Μετά πήραμε δάφνες για να περάσει ο Τιμολέοντας Βάσσος.
Τέλος διαλεγμένοι χορευτές από τον χορευτικό σύλλογο χόρεψαν κρητικούς παραδοσιακούς χορούς.
Ενιωσα χαρά και συγκίνηση γι’ αυτή τη γιορτή που ήταν τόσο τιμητική για την Κρήτη.
Γεωργία Τσιλιμιγκάκη, Ε1

Χανιώτικα νέα (01.12.2

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/xetiligontas-tin-klosti-tis-istorias/#ixzz2mJsjzytd
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

1η Δεκεμβρίου 1913*

 

Επιστροφή στην Ημέρα Εκείνη.

Στη χειροπιαστή πραγματικότητα

της πρώτης λέξης της φοβερής επωδού:

«Ένωσις ή Θάνατος».

Για να δουν τα μάτια, ν’ αφουγκραστούν τ’ αυτιά,

να ψαύσουν τα χέρια, να μυρίσει η μύτη,

να γευτεί η γλώσσα, να νιώσει ο νους

το σώμα της γιορτής.

Όπως οι παππούδες μας.

Τι η καρδιά πολλές φορές τους είχε ξεγελάσει.

Στο φρικτό Φιρκά.

Εδώ όπου, η σημαία της Ελλάδας,

για πρώτη φορά επισήμως,

κυμάτισε στον κρητικό ουρανό

στέλνοντας «πρωτίστως,

το γλυκύ της ελευθερίας σάλπισμα,

εις τας ψυχάς, αι οποίαι

δεν ηυτύχησαν να ζήσωσιν».

*Από την ποιητική συλλογή «Όταν γίνεις ποίημα» («Εκδόσεις Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης- Πυξίδα της Πόλης») Χανιά,2013