ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΤΟ ΔΕΚΑΤΟ ΕΒΔΟΜΟ ΚΙΒΩΤΙΟ ΤΟΥ Δ. ΛΕΙΜΟΝΗ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Να γνωρίσουν και τα Χανιωτάκια (που τυχόν δεν τον γνωρίζουν), όπως τον έχουν γνωρίσει πολλά παιδιά σε διάφορα μέρη της πατρίδας μας, τον νέο πλην όμως καταξιωμένο συγγραφέα παιδικών βιβλίων, φίλο μου Διονύση Λεϊμονή, αρχίζοντας με το διάβασμα του βιβλίου του “Το δέκατο έβδομο κιβώτιο” (εκδ. ΠΑΤΑΚΗ) που βρέθηκε μεταξύ των 10 πρώτων στην κατηγορία της παιδικής λογοτεχνίας για το βραβείο αναγνωστών public 2015, η πρόταση του σημερινού Παιδότοπου. Και καιρός για διάβασμα ξεχωριστών βιβλίων, όπως αυτό του φίλου μου του Διονύση, το καλοκαίρι. Προ πάντων “παρά θιν αλός”, δίπλα στη θάλασσα δηλαδή, όπου η λαχτάρα για περιπέτεια είναι ιδιαίτερα έντονη.
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
Δάσκαλος

Σημείωση: Πολλές ευχαριστίες στον Διονύση Λεϊμονή που ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά μου να μου στείλει υλικό από τις ανά την Ελλάδα επισκέψεις του σε σχολεία την χρονιά που πέρασε. Να ’σαι καλά, φίλε! Χάριν των παιδιών υπάρχουμε ως δάσκαλοι! Το ξέρεις καλά κι εσύ αυτό!

Το ότι ο λόρδος Ελγιν έκλεψε τα γλυπτά του Παρθενώνα στις αρχές του προ-προηγούµενου αιώνα είναι γνωστό. Το ότι το µπρίκι που θα τα µετέφερε αρχικά στη Μάλτα βυθίστηκε σε έναν µικρό όρµο των Κυθήρων είναι επίσης γνωστό. Αυτό όµως που παραµένει µυστήριο πάνω από διακόσια χρόνια µετά, είναι πόσα από τα δεκαεφτά κιβώτια µε τους αρχαιολογικούς µας θησαυρούς ανέσυραν τότε οι Καλύµνιοι βουτηχτάδες…
Η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα ξεκινά στα Κύθηρα µε µια παρέα παιδιών να ετοιµάζονται για τη μεγαλύτερη, συναρπαστικότερη και πιο ονειρική βουτιά της ζωής τους… Μα όταν αναδυθεί κανείς στο φως, αναρωτιέται πάντα πού σταµατάει η αλήθεια και πού αρχίζει το όνειρο.

Ο Διονύσης Λεϊμονής κατάγεται από το Αιτωλικό, ενώ σήμερα ζει στη Νέα Ιωνία Βόλου. Είναι καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά σε σχέση με το βιβλίο και τη λογοτεχνία, ενώ ως συγγραφέας εμπνέεται για τα βιβλία του από από τις περιπέτειες της ιστορίας αλλά και της καθημερινότητας.
Προωθεί ενεργά τη λογοτεχνία διοργανώνοντας σεμινάρια δημιουργικής γραφής και παρουσιάσεις, μεταδίδοντας τη ραδιοφωνική εκπομπή “Μιλάμε για το βιβλίο” και συμμετέχοντας σε επιτροπές συγγραφέων.
Είναι τακτικό μέλος του Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου, ενώ μες στα χρόνια έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις για τα έργα του.

«“Το δέκατο έβδομο κιβώτιο” είναι ένα βιβλίο διαφορετικό από τα άλλα, όχι μόνο επειδή έχει μια φανταστική εικονοπλασία αλλά κι επειδή λικνίζεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία…».
Εσπέρια Δημοπούλου, μαθήτρια Δημοτικού Σχολείου “Αξιον Εστί” Βόλου).

«“Το δέκατο έβδομο κιβώτιο” είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα από μικρούς και μεγάλους. Ο αναγνώστης επάνω σε ένα συννεφοκαράβι ταξιδεύει στα Κύθηρα και γίνεται ένα με τα παιδιά-ήρωες του βιβλίου. Η αγωνία για την εξέλιξη των ερευνών ανακατεύει το μυαλό, που ενεργοποιείται για να καταφέρει να φανταστεί το τέλος της ιστορίας. “Το δέκατο έβδομο κιβώτιο” μας δίνει τη δύναμη να ζητούμε να επιστραφεί ό,τι μας πήραν και να υπερασπιζόμαστε όσα μας ανήκουν, πριν να είναι αργά για τη χώρα μας.
Αγγελος – Χρυσοβαλάντης Στούρνας, μαθητής Ε΄ τάξης 13ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου.
«Με πολλή αγάπη το αφιερώνω στους γονείς μου. Είναι μια αληθινή ιστορία με πολλή περιπέτεια. Αξίζει να το διαβάσετε».

Δημήτρης Μυρογιάννης, μαθητής της ΣΤ΄ Τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αταλάντης.

«Το βιβλίο σας είναι πάρα πολύ ωραίο κι έτσι μου ’ρχεται να γίνω κι εγώ συγγραφέας!!».
Βίκυ Σαλάτα, μαθήτρια Δ΄ Τάξης του 9ου Δημοτικού Σχολείου Αγίου Δημητρίου Αττικής.

«“Το δέκατο έβδομο κιβώτιο” μου άρεσε γιατί είχε πολλή δράση στη θάλασσα, ήταν διασκεδαστικό και είχε πολύ μυστήριο».
Ελευθερία Βιάζη, μαθήτρια της Γ΄ Τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας Βόλου.

«Να διαβάσετε αυτό το βιβλίο, γιατί σας δίνει αυτοπεποίθηση να τολμήσετε πράγματα που οι άλλοι δεν τολμούν! Μέσα απ’ αυτό το περιπετειώδες και συναρπαστικό βιβλίο θα μάθετε να συνεργάζεστε, να έχετε υπομονή και αγάπη για τον τόπο σας! Σας το προτείνω και δεν θα απογοητευτείτε… Κύριε Λεϊμονή, σας ευχαριστούμε πολύ…».
Οι μαθητές της ΣΤ’ Τάκης του Δημοτικού Σχολείου Χιλιομοδίου Αργολίδας.

«Περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια… το λέγατε στο τέλος του βιβλίου σας ότι τα παιδιά θα ξαναψάξουν για θησαυρούς… μην μας αφήσετε με την αγωνία…».
Οι μαθητές της Ε΄ Τάξης του 13ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου

«Ενας γοητευτικός συνδυασμός περιπέτειας, φαντασίας, θαλασσινής αλμύρας, ελληνικού ήλιου και πολιτισμού είναι το καινούργιο βιβλίο του συγγραφέα Διονύση Λεϊμονή. “Το δέκατο έβδομο κιβώτιο”… Ενα εξαιρετικό βιβλίο, που είμαι σίγουρη θα μείνει διαχρονικό και κλασικό στην ελληνική λογοτεχνία για παιδιά… ένα άρτια λογοτεχνικό κείμενο με πληθώρα ιστορικών στοιχείων, παρακινώντας τον μικρό αναγνώστη για περαιτέρω έρευνα και γνωριμία με το παρελθόν μας… Ενα βιβλίο που δεν τελειώνει εκεί που τελειώνουν οι σελίδες του…».
Αργυρώ Μουντάκη, συγγραφέας

«Ο Διονύσης Λεϊμονής χειρίζεται στο βιβλίο αυτό το ζήτημα της αρπαγής των μαρμάρων με τρόπο υποδειγματικό, με άποψη αλλά διπλωματικά, δίχως εθνικιστικές εξάρσεις και κάνοντας προσιτό στα παιδιά ένα θέμα δύσκολο. Το βιβλίο περιέχει αδιόρατο χιούμορ, ενώ η γλώσσα, γεμάτη από μεταφορές κα εκφράσεις εξοικειώνουν τα παιδιά με τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας. Το μήνυμα του βιβλίου είναι σπουδαίο και είναι σημαντικό να συμβάλει ο καθένας με τον τρόπο του στην ευαισθητοποίηση γύρω από το ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων».
Μαρία Ανδρικοπούλου, συγγραφέας

«Το βρήκα εξαιρετικό. Η γραφή του Διονύση Λεϊμονή είναι σαν αυτή των παλιών, μεγάλων λογοτεχνών. Μας μαγνητίζει με την ποιότητα της έκφρασης και της πλοκής…».
Γιώργος Κατσέλης, εκπαιδευτικός
– συγγραφέας

«Μου άρεσε πολύ!!! Γλώσσα που ρέει, υπόθεση γρήγορη, συγκίνηση στα σωστά σημεία, και μια Φανούλα που μου έκλεψε την καρδιά. Μεγάλο “συν»”για μένα… το ότι μύριζε θάλασσα από την αρχή ως το τέλος!!! Καλά ταξίδια να έχει!!!
Γιώργος Μπουμπούσης, εκπαιδευτικός
– ψυχολόγος – συγγραφέας

«Συνήθως αργούμε να διαβάσουμε ένα βιβλίο λόγω φόρτου εργασίας. “Το δέκατο έβδομο κιβώτιό” σας, έβγαλε δυο χέρια γεμάτα άμμο και θάλασσα, μας αγκάλιασε και δεν μας άφησε να το αφήσουμε πριν το τελειώσουμε. Μυρίσαμε θάλασσα, γευτήκαμε αλμύρα και ελληνική περηφάνια! Να είστε καλά για τα τόσο όμορφα συναισθήματα που μας προσφέρατε!
Η συντακτική ομάδα του diabazoume.gr

Χανιώτικα νέα (09.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/to-dekato-evdomo-kivotio-tou-d-leimoni/#ixzz4DuVpvDoa 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Χαιρετισμός στον Αλέξη Ζερβάνο

«Θέλω να μείνω μόνος με τη θάλασσα,/ να στήσω αυτί στα τόσα της μηνύματα και στο τραγούδι της/ τ’ ατέλειωτο/ και το μεγάλο». Μόνος με τη θάλασσα της αιωνιότητας ο ποιητής, με δική του επιλογή Χανιώτης, Αλέξης Ζερβάνος, για να χρησιμοποιήσω κάποιους στίχους απ’ το ποίημά του “Fuga” που συμπεριλαμβάνεται στην τελευταία ποιητική του συλλογή με τίτλο “Νοτίως των Κυκλάδων”. «Με τη σκέψη αδέσμευτη να φτερουγά στα πέλαγα/ πιο μακριά απ’ τους κόνδορες/ και πιο ψηλά», όπως πάντα. Κι ενώ τα καράβια «όλα σε μια παράταξη» τον χαιρετούν «πριν γνωριστεί με τα στεκούμενα νερά».

Επιτακτική για μένα η ανάγκη να χαιρετήσω τον ποιητή Αλέξη Ζερβάνο που έφυγε στα 86 του χρόνια στο άλλο ημισφαίριο της ζωής και απ’ τη στήλη αυτή. Οπως έκανα “ξεστομάτου” προχθές (μετά την αντιδήμαρχο Χανίων Βαρβάρα Περράκη) και στην κηδεία του, στην εκκλησία της γειτονιάς του, στον Προφήτη Ηλία, που βιγλίζει την πόλη μας απ’ τους Τάφους των Βενιζέλων. Σχέση βάθους η σχέση μας!

Σπάνιο είδος στη φύση και στην ιστορία ο άνθρωπος. Ο “χαριτωμένος” άνθρωπος, όταν άνθρωπος είναι, για να θυμηθώ τον Μένανδρο. Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού. Έτσι αποκαλούσε τον Αλέξη Ζερβάνο ο από Κυδωνίας και Αποκορώνου αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος Αθανασιάδης, έχοντας προφανώς κατά νου τον συνονόματό του Ποιητή Άγιο, που γιορτάζει στις 17 Μαρτίου. Δεν τα προλαβαίνει όλα ο Θεός! Γι’ αυτό στέλνει στη γη τους ανθρώπους του, όπως τον Αλέξη Ζερβάνο, για να αποτελούν παραδείγματα για τους άλλους.

Ωραίος άνθρωπος ο Κώος στην καταγωγή Αλέξης Ζερβάνος που έστησε το νοικοκυριό του στην πόλη μας με την εκ Μήλου ορμώμενη σύζυγό του, τη γνωστή και αγαπημένη φιλόλογο καθηγήτρια κυρία Μορφούλα, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Τα καλύτερα έχουν να λένε, όσοι τον γνώρισαν ως δημόσιο λειτουργό (υπηρέτησε ως δ/ντής στα Ταμεία των Επαρχιών Σφακίων και Αποκορώνου και στο Α’ Ταμείο Χανίων και ως εκπρόσωπος του δημοσίου στην οικονομική υπηρεσία της Νομαρχίας Χανίων). Και βέβαια, όσοι είχαν την τύχη να είναι φίλοι του και να “μεταλάβουν” απ’ το δισκοπότηρο της αγάπης του για τους ανθρώπους και της αισιοδοξίας του για τη ζωή…

Γνωστός τοις πάσι ανά το πανελλήνιο, αλλά και διεθνώς, ως ποιητής ο Αλέξιος Ζερβάνος, κυρίως για την ποιητική του σύνθεση “Ενας πίθηκος συλλογιέται”, που βασίζεται στη συγκλονιστική ιστορία του τρελού πιθήκου της Νυρεμβέργης, που ήρθε μετά τις ποιητικές του συλλογές “Ωρα δώδεκα” και “Γυάλινος κρατήρας”. Εμένα προσωπικά με σημάδεψε. Οπως “Οι προσανατολισμοί” του Ελύτη και “Η κυρά των αμπελιών” του Ρίτσου. Το είπα και στον επικήδειο λόγο μου αυτό. Σε ενεστώτα χρόνο οι συλλογισμοί του “τρελαμένου” απ’ τα όσα βίωσε πιθήκου…

«Χριστέ, σε περιμένουν στο ακρογιάλι/ μια φοβερή ημέρα του χωρισμού των εριφίων/ και θα ’ρθουν για να στρώσουνε τα βάγια/ στη Νέα Ιερουσαλήμ/ οι άνθρωποι που ’χαν φωνάξει “σταυρωθήτω”/ μπρος στο Πραιτώριο του Πόντιου Πιλάτου,/ την ώρα που στα χέρια τους σηκώνανε τον Βαραβά/ Χριστέ σε περιμένουν στο ακρογιάλι/ να ’ρθεις πάνω σ’ ένα κίτρινο άλογο/ με άσπρα μάτια και κόκκινη χαίτη». Ενας απ’ τους τελευταίους ποιητικούς συλλογισμούς του “πίθηκου τους Νυρεμβέργης”, κατά Αλέξη Ζερβάνο. Δεν μπορεί παρά να νικήσει στο τέλος το καλό, στην υπηρεσία του οποίου μια ζωή ήταν ο Αλέξης Ζερβάνος.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Χανιώτικα νέα (08.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/cheretismos-ston-alexi-zervano/#ixzz4DoOmnjzD 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΤΑΦΡΟ
Οταν ο Διόνυσος μάγεψε τα Χανιά

Γράφει η Μαρία Μυστακίδου

Ηταν ο Διόνυσος. Ούτε παιδί, ούτε άντρας, αλλά αιώνιος έφηβος. Με μια διαολεμένα αστραφτερή φωνή που καθηλώνει και σε κάνει να ξεχνάς τόπο, χρόνο, τα πάντα. Με χροιά άλλοτε πονηρή, άλλοτε θυμωμένη, άλλοτε θλιμμένη, άλλοτε “κοφτή”, άλλοτε σαρκαστική και άλλοτε ρομαντική & ερωτευμένη…
O  Σταμάτης Κραουνάκης δόνησε χθες με τις μουσικές και τα τραγούδια του, όλους όσοι είδαν την πρεμιέρα “Ολοι Ενα” στο θέατρο της ανατολικής Τάφρου στα Χανιά. Επί δυόμισι ώρες όργωνε τη σκηνή, έβαζε φωτιές στο πιάνο του, παρασύροντας το κοινό σε μια λυτρωτική δίνη που κορυφώθηκε με ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι σε ρυθμούς πεντοζάλι.
«Ολοι ένα.
Αρχηγός ο Ερωτας.
Τρεις γενιές τραγούδια.
Κοινή πορεία με τα αισθήματα και τα όνειρα των ζευγαριών, των μοναχικών,
των ερωτευμένων.
Όλα αυτά τα τραγούδια που μας κάνανε συνοδοιπόρους στα χρόνια και μου δώσανε διαβατήριο στις παρέες των νέων, στις συντροφιές, στα σπίτια των Ελλήνων.
Ας πούμε σώζω στο σκληρό δίσκο εκείνα που θα ’παιρνα μαζί μου.
Τα απαραίτητα για ένα παγκόσμιο ταξίδι..
Επιλογή από λατρεμένα αλλά και κρυφά ενωμένα με ρετσιτατίβα και σπουδαία μικρά ποιητικά κείμενα βαφτισμένα στη μουσική που δε σταματάει ποτέ.
Σουΐτα αισθημάτων, λειτουργικό της Αγάπης..
Τόσα βράδια μια ζωή…» γράφει ο Σταμάτης Κραουνάκης για την παράσταση εξηγώντας σε λίγες αράδες πώς μετουσίωσε σε μουσικό δρώμενο σκέψεις, συναισθήματα και παρορμήσεις.
Στην παράσταση δεν έλειψαν και αναφορές στα κακώς κείμενα της καθημερινότητας. Τηλεόραση και… τηλεπερσόνες μπήκαν στο στόχαστρο του Σταμάτη Κραουνάκη που «μιλώντας ωμά», όπως έλεγε αστειευόμενος, τους κατακευραύνωσε.
Ακόμα, αισθάνθηκε την ανάγκη να “διορθώσει” ένα πασίγνωστο και χιλιοτραγουδισμένο τραγούδι του. Το “μόνο μια φορά”. Και μάλιστα “συνεργεία του κοινού”, όπως είπε. «Εκανα λάθος!» “παραδέχτηκε” ο ίδιος επί σκηνής. «Γιατί να μην του ξανατηλεφωνήσεις; Σε όλο το υπόλοιπο τραγούδι ήταν σωστός! Ε, λοιπόν όχι! Θα το διορθώσουμε αυτό το λάθος τώρα μαζί!».
Ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια, οι πέντε νέοι καλλιτέχνες που πλαισίωναν τον Σταμάτη Κραουνάκη απήγγειλαν κομμάτια -μεταξύ άλλων και- από το Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, του Σέξπιρ, Από το ημερολόγιο του Σεφέρη, από τον Ματωμένο Γάμο του Λόρκα, από τον Εν Κανά γάμο του Ντάριο Φο κ.ά.
«Τόσα χρόνια δεν είχα γράψει κάτι σε ρυθμό κρητικό. Μπορεί να φοβόμουν, δεν ξέρω. Τώρα όμως, που ήρθα να παίξω για πρώτη φορά στην Κρήτη, τόλμησα και έγραψα. Πεντοζάλι». Με εμφανή τη συγκίνηση «βλέπω εικόνες του χθες και του σήμερα να μπερδεύονται, νιώθω σαν να βλέπω τον παππού μου», εξομολογήθηκε από σκηνής, λίγο πριν κλείσει τη συναυλία, ο Σταμάτης Κραουνάκης και έδωσε το σύνθημα να μπουν στην “παρέα” ακόμα δυο μουσικοί που με λύρα και τύμπανα τον συνόδεψαν στην πρώτη παρουσίαση του ολοκαίνουργιου τραγουδιού. Και όπως ήταν φυσικό, στους ήχους του πεντοζάλι, το θέατρο δεν σταμάτησε να δονείται από την δυναμική συμμετοχή του κόσμου!
Μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, ο Χρήστος Γεροντίδης, ο Σάκης Καραθανάσης, ο Κώστας Μπουγιώτης, ο Γιώργος Στιβανάκης και ο Χάρης Φλέουρας. Μαέστρος ο Αρης Βλάχου, και μουσικοί ο Βάιος Πράπας και ο Γιώργος Ταμιωλάκης. Τους φωτισμούς έκανε ο Κώστας Μπλουγουράς, το σκηνικό ο Γιάννης Μουρίκης και τα κοστούμια η Μαρία Καραπούλιου.
Διοργανωτής των συναυλιών στην Κρήτη είναι το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. Σήμερα Τετάρτη η παράσταση θα δοθεί στο Πέτρινο Θέατρο στα Νοπήγια Κισάμου.

ΣΤΗΝ ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΕΠΑ

Την Οικία – Μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Χαλέπα επισκέφθηκε προχθές ο Σταμάτης Κραουνάκης, συνοδευόμενος από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., Μιχάλη Αεράκη.
Ο κ. Κραουνάκης, ξεναγήθηκε στους χώρους του Μουσείου από τον γενικό διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” Νικόλαο Παπαδάκη και υπέγραψε στο βιβλίο επισκεπτών αναφέροντας: «Επέρασα, εκάθισα εδώ στο καθισμά σου “Χαίρε ω χαίρε Λευθέριε. Χαίρε ω χαίρε λευθεριά”. Στ. Κραούνης (ο Κραουνάκης) Ιούλιος, 4, 2016. Εράντισα και με ρακί για τους φευγάτους μου».

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/otan-o-dionisos-magepse-ta-chania/#ixzz4DiR85VLO 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Σταμάτης Κραουνάκης! Πληθωρικός, φευγάτος, ως ένας άνθρωπος που έχει μάθει τι εστί δουλειά και εργασία αλλά κι ένας δημιουργός που ως ειδήμων ξέρει να επιλέγει, να συμπαρασύρει συμπαραστάτες στο έργο του, στα όνειρά του, στα ταξίδια του!

Δείτε περισσότερα... Νεκτάτριος Ευ. Κακατσάκης 

Αυτές οι νύχτες μένουν… Σταμάτης Κραουνάκης

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Δεν υπάρχει λόγος…
Αλλά και λόγος υπάρχει εκεί που συναντά κανείς του απείρου τη “φωνή”, κατανοητή, λάλουσα, σοφίας έργω, ανθρώπων, θαυμάτων συλλειτουργούσα με την ίδια την ψυχή εκείνου που αεί παρέμεινε και παραμένει ένα παιδί.
Ενα παιδί που σαν παιδί γνωρίζει της ζωής του το παιχνίδι πολύ καλά.
Ενα άτομο που μεγαλώνοντας έταξε τον εαυτό του στο όραμα που τού ’χε ορίσει η μοίρα -ή οι μοίρες όταν γεννιότανε(;)- να κατατρώγει τις σάρκες του και απ’ εκεί να φτιάχνει… ποίηση: Λόγια και Μουσικές!
Κυρίως μια Μουσική δική του! Κατάδική του μα και δική μας!].




Σταμάτης Κραουνάκης: ένας από τους σπουδαίους δημιουργούς που συμπαρασύρει και συμπαρασύρεται από το σύμπαν του…!
…Λίγο πριν – λίγο μετά τη συναυλία της περασμένης Δευτέρας στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου τούτα τα γραφόμενα!
Επηρεασμένος σαφώς από τη γνωριμία μας πρωτίστως, και έπειτα από το έργο του ανδρός!
Επηρεασμένος κατόπιν και από τη παράσταση που παρακολουθήσαμε και διαπιστώσαμε ιδίοις όμασι τε κι ωσί πώς οφείλει να είναι μία παράσταση καλά οργανωμένη, καλά σκηνοθετημένη, καλά στημένη. Κι αυτό βέβαια απλά(!) συμβαίνει όταν οι συντελεστές της είναι άνθρωποι που έχουν κέφι, όρεξη, μεράκι, ταλέντο, κυρίως εμπνεύσεις – εμπνεύσεις – εμπνεύσεις· σαν και τον αέρα που αναπνέουμε!
Κι ακόμη είναι ανθρώποι που “τα δίνουν όλα”, δίχως τίποτα να κρατήσουν για τον εαυτό τους, πάνω στο σανίδι. Γιατί δεν κοροϊδεύουν, δεν φείδονται αναπνοών, δεν λογαριάζουν παρά μόνον την αλήθεια που καταθέτουν επί σκηνής η οποία είναι πανθομολογουμένως ορατή διά γυμνού οφθαλμού· κάτι που λείπει στις μέρες μας!
Σταμάτης Κραουνάκης! Πληθωρικός, φευγάτος, ως ένας άνθρωπος που έχει μάθει τι εστί δουλειά και εργασία αλλά κι ένας δημιουργός που ως ειδήμων ξέρει να επιλέγει, να συμπαρασύρει συμπαραστάτες στο έργο του, στα όνειρά του, στα ταξίδια του!
Αν άφηνα όμως το μυαλό να συνεχίσει σίγουρα δεν θα μ’ έφτανε ο χώρος ο παρών για τον εν λόγω άνθρωπο!
Γιατί είπαμε το μέγεθος ενός αντρός που ξέρει να πάλλεται δημιουργικά και να ουρανοβατεί όποτε και αν το θελήσει η ψυχή του, ο ίδιος αυτός που μπορεί κάλλιστα να βρίσκεται πάνω στη γη δίνοντας με τους παλμούς του ενέργεια στο κοινό που τον παρακολουθεί, δεν ορίζεται, δεν προσδιορίζεται!
Αορίστου χρόνου ο Σταμάτης, ο βαθιά Ελληνας και Κρητικός. Αορίστου χρόνου γιατί έρχεται από το βάθος των χρόνων/των αιώνων και στο διηνεκές θα απομείνει σίγουρη παρακαταθήκη με το έργο του στους επόμενους χρόνους/αιώνες της ελληνικής προόδου..
Κι όσο για την παράσταση… απλά μην τη χάσετε!
Διότι αυτές οι νύχτες μένουν! Και τελικά απομνημονεύονται και απομένουν στο υποσυνείδητο όσων ήταν τυχεροί παρόντες. Κι είμαι σχεδόν βέβαιος πως στο μέλλον θα υπάρχει κόσμος που θα το λέει: «είχα ζήσει την παράσταση “”Ολοι ένα” φίλα με””.

Χανιώτικα νέα (06.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/eithivola-ke-mi-9/#ixzz4DcuTv54v 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Στο Νίππος για πάντα

Η Μαρί της σφακιανής δεσιάς

Η αλληλογραφία μας (Κώστα Καλαπανίδα

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Στο Νίππος για πάντα

«Στο χωριό του παππού μου του Γιώργη του Κακάτση – ευτυχία, ξαδέρφια, αδέρφια, θείοι, όλα εδώ για πάντα». Τα που έγραψε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, 2 Ιουλίου, ο Σταμάτης Κραουνάκης στην προσωπική του σελίδα στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) όντας μαζί με όλη την ομάδα  του, στο Νίππος Αποκορώνου. Στο καφενείο του Αντώνη του Κοτσιφού κατ’ αρχάς και στην ταβέρνα “Ιπποκορώνιον” του Παντελή Καπαρουδάκη, στη συνέχεια. Επιστροφή στη μητρίδα γη, μα και στην πατρίδα των παιδικών του χρόνων. Εδώ, στις Πάνω Κατούνες συγκεκριμένα, δίπλα στο ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Πνεύματος, έζησε κάποια απ’ τα καλοκαίρια του τη δεκαετία του 1960. Κι αν είχε να θυμηθεί πρόσωπα και πράγματα…

«Να βλέπεις τη χαρά να ξεχειλίζει απ’ τα μάτια και τα χείλη του και να γίνεται ολόκληρος μια τεράστια αγκαλιά κι ακόμα μια πιο μεγάλη καρδιά είναι σαν ν’ ακούς τις πιο όμορφες μουσικές του, τα πιο γλυκά και τρυφερά τραγούδια του» έγραψε για τον Σταμάτη στο Βιβλίο των Προσώπων η Ευδοκία. Σίγουρη και αυτή, όπως όλοι άλλωστε, ότι η χθεσινή βραδιά με τον Σταμάτη στην Ανατολική Τάφρο (η στήλη γράφτηκε βέβαια πριν) θα ήταν μαγική.

Η πρώτη μαγική βραδιά του Κραουνάκη στην Ανατολική Τάφρο

 Οπως θα είναι και η αποψινή στον ίδιο χώρο και η αυριανή στα Νοπήγια. Οπως όλες οι βραδιές με “ιερουργό” τον Σταμάτη και ψαλτάδες τους αγγέλους του.

Να ’ναι, λέει, παραμονή του Αγιού Πνευμάτου, στις Κατούνες. Ν’ ανάψουμε πάλι τις φωτιές Του (μας) και να στείλουμε τα χαιρετίσματά Του (μας) σ’ όλα τ’ άλλα εκκλησάκια της Μαδάρας. Εκ των ων ουκ άνευ ότι θα ’ναι εκεί ο Σταμάτης στο πιάνο του… Αυτή κι αν θα ’ναι μαγική βραδιά! Ολοι κι “όλα ένα φίλα με!”. Στο Νίππος για πάντα!  Αγιού μην τάξεις τάξιμο και κοπελιού κουλούρι!

Η Μαρί της σφακιανής δεσιάς

Είχα ακούσει πολλά γι’ αυτήν, φάνταζε στο μυαλό μου σαν θρύλος, ωστόσο, τη γνώρισα από κοντά πριν έναν ακριβώς χρόνο, ένα ήσυχο σαν το λάδι βράδυ στο σπίτι του επιστήθιου (και δικού μου καλού) φίλοι της, γνωστού Χανιώτη σκηνοθέτη Κώστα Νταντινάκη, στη Μοναχή Ελιά, στα 98 της χρόνια. Στα 18 της μου φάνηκε πως ήταν. Μια βιτσάτη ερωτευμένη με τη ζωή κοπελιά που είχε όλο τον χρόνο μπροστά της να γράψει τη δική της ιστορία. Λάμπουσα!

Ναι, για τη Μαρί Ναξάκη, τη μοναδική στο είδος της Ελληνίδα λαογράφο, που έφυγε πριν από λίγες μέρες για το άλλο ημισφαίριο της ζωής ο λόγος. Για τη Μαρί της ελληνικής κοψιάς, γενικότερα, και της “σφακιανής δεσιάς”, ειδικότερα… Μοναδική στο είδος της η συλλογή χειροτεχνίας, δαντέλα με βελονάκι, που χάρισε στο Μουσείο Ελληνικής Τέχνης στην Αθήνα, όπως βέβαια και η συλλογή της “σφακιανής δεσιάς”, μιας δουλειάς που κράτησε 15 χρόνια, που χάρισε στον Δήμο Σφακίων και έγινε ευρύτερα γνωστή χάρις στο ντοκιμαντέρ του Κώστα Νταντινάκη για τον για αιώνες “αθησαύριστο” πλούτο της ξεχωριστής αυτής τέχνης.

Εδώ Φραγκοκάστελλο! Πρέπει να συντρέξουν πολλοί παράγοντες, να συνωμοτήσει για τα καλά το σύμπαν, για να δει κανείς τους δροσουλίτες. Καμιά δυσκολία, ωστόσο για να δείτε κάθε καλοκαίρι τη συλλογή της σφακιανής δεσιάς της Μαρί, μια έκθεση με πίνακες “σφακιανής δεσιάς” και πάνω από 140 δείγματα σφακιανών δεσιών. Να ευχηθώ ο Δήμος Σφακίων να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε στη Μαρί για δημιουργία Μουσείου με το έργο της σε μόνιμο χώρο…

Η αλληλογραφία μας

Κώστα Καλαπανίδα, δάσκαλο – ποιητή, Αθήνα: Ξανάγινα παιδί, διαβάζοντας την τελευταία ποιητική σου συλλογή “Καλοκαίρι μ’ άλογο” (εκδ. ΠΑΣΣΑΡΗ) που είχες την καλοσύνη να μου στείλεις. Οσο περνούν τα χρόνια, φίλε, τόσο περισσότερο θέλουμε να επιστρέφουμε στα παιδικά μας καλοκαίρια. Χάρηκα πολύ που σου άρεσε ο “Παιδότοπος” (“Χ.Ν.” 11 Ιουνίου) με κάποια απ’ τα ποιήματά σου…

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sto-nippos-gia-panta/#ixzz4DXanpVR5 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

Από τη μεγάλη σύγκρουση θα ξαναγεννηθούν τα πάντα

Συνέντευξη στη Ελένη Φουντουλάκη (Χανιώτικα νέα, 01.07.2016)

ΟΛΟΙ ΕΝΑ ΦΙΛΑ ΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΤΑΦΡΟ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 4 ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΑ ΝΩΠΗΓΕΙΑ

«Η μάνα μου είναι από το Νίππος του Αποκόρωνα και ο πατέρας μου από τις Βρύσσες Αμαρίου. Τον παππού μου τον Σταμάτη δεν τον γνώρισα, πέθανε 49 ετών από υποτροπή τραύματος στον πόλεμο, ήταν επί έξι μήνες στην πρώτη γραμμή, και το όνομά του είναι πρώτο στο ηρώο του χωριού. Για μένα είναι σαν να γυρνάω στο σπίτι του παππού και να του λέω: «παππού κάτι έκανα κι εγώ…» λέει στην Ελένη Φουντουλάκη (στις “διαδρομές” των Χανιώτικων νέων) ο καταξιωμένος συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης ο οποίος μετά από 23 χρόνια επιστρέφει ξανά στον τόπο καταγωγής του, τα Χανιά, για τρεις μοναδικές συναυλίες, τη Δευτέρα 4 και Τρίτη 5 Ιουλίου στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, αλλά και στα Νοπήγια την Τετάρτη 6 Ιουλίου. Θα είναι μια διαδρομή στα τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε, σε μια “ερωτική” βραδιά, όπως μας είπε ο ίδιος σε μια συνέντευξη εφ  όλης της ύλης που ξεκίνησε από την Τέχνη για να φτάσει μέχρι την πολιτική, με τον γνωστό, χειμαρρώδη και πληθωρικό του λόγο….

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

Από τη μεγάλη σύγκρουση θα ξαναγεννηθούν τα πάντα

“”ΟΛΟΙ ΕΝΑ” φίλα με”, ο τίτλος της παράστασης. Πώς προέκυψε; 
Ο τίτλος μού ήρθε αυθόρμητα και επισημαίνει τη διάθεσή μου… Πάντα είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις ένα συναίσθημα, την ώρα που αναλαμβάνεις να φτιάξεις μια αφήγηση με τα πράγματα που ενώσανε τον δημιουργό με τους ανθρώπους. Είναι η ώρα της επαφής, δηλαδή το να είμαστε στο ίδιο καράβι για το ίδιο ταξίδι. Υπάρχουν σημεία σε αυτήν την διαδρομή που είναι κοινός τόπος με το συλλογικό αίσθημα, συναντιόμαστε σε πολλά σημεία με τον κόσμο. Στην παράσταση διάρκειας 2,5 σχεδόν ωρών, φρόντισα η διαδρομή να είναι τέτοια που να υπάρχει πλήρης συναισθηματική συγγένεια με τον κόσμο. Περιλαμβάνει πάνω από 45 τραγούδια, ποιητικά κείμενα σαν μικρές πρόζες -για να ανανεώνουμε το αίσθημα της μουσικής- από π.χ του Σαίξπηρ, του Λόρκα, Ντάριο Φο, που εμένα τουλάχιστον με σημάδεψαν. Θα είναι μια ερωτική βραδιά.

Στα Χανιά, επιστρέφετε συναυλιακά για πρώτη φορά μετά το 1993 όταν είχατε έρθει με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη. Πώς νοιώθετε που μετά από τόσα χρόνια γυρνάτε ξανά στον γενέθλιο τόπο; 
Είχα κάνει πολλές προσπάθειες να ξανάρθω αλλά πάντα κάτι συνέβαινε και δεν τα καταφέρναμε. Φέτος λόγω της μικρότερης ομάδας, είναι πιο εφικτό και χάρη στην αμέριστη  βοήθεια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. και του Μ. Αεράκη. Βέβαια στα πολύ μικρά μου χρόνια, είχα δουλέψει στην Ε.ΘΕ.Κ. τότε (Εταιρία Θεάτρου Κρήτης) ένα χειμώνα και ήμουν από τους πρωτεργάτες του Χανιώτικου Θεατρικού Εργαστηριού με την Μπραουδάκη και τον Μανουσάκη, στις αρχές του ’80. Η μάνα μου είναι από τον Αποκόρωνα ενώ ο πατέρας μου από τις Βρύσσες Αμαρίου. Οι παππούδες μου και οι δύο Κρήτες, και ως παιδί ερχόμουν πάντα ως εκδρομέας. Τον παππού μου τον Σταμάτη δεν τον γνώρισα, πέθανε 49 ετών από υποτροπή τραύματος στον πόλεμο, ήταν επι έξι μήνες στην πρώτη γραμμή, και το όνομά του είναι πρώτο στο ηρώο του χωριού. Για μένα είναι σαν να γυρνάω στο σπίτι του παππού και να του λέω: «παππού κάτι έκανα κι εγώ…».

Οταν ακούτε Κρήτη, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό;
Εχω μεγαλώσει με την Κρήτη, δεν μου είναι ξένη. Τα σόγια μου, η κουζίνα της μάνας μου, οι γιαγιάγες μου, οι χοροί των παραδοσιακών συλλόγων των συγχωριανών μας, τα ξαδέρφια μου, πρωτοξάδερφος μου ο δάσκαλος ο Βαγγέλης ο Κακατσάκης, οι συγγενείς μου. Τα έχω περπατήσει τα χωριά μας, πολύ. Δεν είχε τύχει να ξαναέρθω καλλιτεχνικά, στα Χανιά. Πιστεύω πάντα ότι όταν είναι η ώρα να γίνει κάτι, γίνεται. Και φέτος ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Η “Σπείρα Σπείρα” είναι ένα σχήμα που δημιουργήσατε και αποτέλεσε ουσιαστικά βήμα καλλιτεχνικής έκφρασης σε νέα παιδιά. Πιστεύετε ότι στους νέους καλλιτέχνες που αξίζουν, τους δίνονται ευκαιρίες να ξετυλίξουν το ταλέντο τους και να αναπτυχθούν;
Από την “Σπείρα Σπείρα”, μετράω σήμερα περίπου 60 απόφοιτους. Δεν το αναζήτησα, έγινε τυχαία. Δημιουργήθηκε η ομάδα σε μια φάση που αναζητούσα νέα βήματα, η ομάδα έδεσε, ανανεωνόταν συνέχεια και αυτήν την στιγμή δουλεύω με έναν πυρήνα από την ομάδα, δηλαδή τα πέντε παιδιά που θα είναι μαζί μου στην παράσταση και ετοιμάζουμε καινούργια πράγματα. Σήμερα, πάσχουμε από διαβασμένα παιδιά, μόλις ένα 10% είναι διαβασμένα, εννοώ να έχουν αποφασίσει ότι δεν φτάνει μόνο το ταλέντο. Επίσης η κοινωνία αυτήν την στιγμή είναι πιο μπροστά από την Τέχνη. Και τι εννοώ: όταν γεννήθηκαν οι μεγάλες στιγμές στην τέχνη του τραγουδιού, η τέχνη πήγαινε χέρι-χέρι με την κοινωνία. Αυτήν την στιγμή, αισθάνομαι ότι η τέχνη είναι ένα βήμα πιο πίσω, για πάρα πολλούς λόγους. Καταρχήν, υπάρχει ένας φόβος. Θα σας πω κάτι: «άμα σε μάθει η γειτονιά σου ότι είσαι καλός, θα σε μάθουν και οι υπόλοιποι».

Ωστόσο, άλλα ήταν τα πρότυπα επιτυχίας,  που πρόβαλλαν τα διάφορα τηλεοπτικά σόου…
Μόλις έσκασε η σιρμαγιά της κρίσης, πέσανε οι πήλινοι γίγαντες, την επόμενη στιγμή. Η κρίση απογύμνωσε το τίποτα.

Πώς βλέπετε την κατάσταση στην Ελλάδα, σήμερα; Είστε αισιόδοξος;
Η ανθρωπότητα ζει μια στιγμή μεγάλης ανατροπής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όπως σχεδόν το ’21 και επιτρέψετε να κάνω αυτόν τον παραλληλισμό, η καημένη η Ελλάδα πρέπει να σταθεί πάλι ένα προπύργιο στη Μεσόγειο με ψηλά τον πήχη. Δεν έχουμε αντιστοιχίες υψηλών ηγετών, να το πούμε κι αυτό. Δεν έχουμε. Κάποιοι άνθρωποι από την Πολιτική μού είναι συμπαθείς, κάποιοι άλλοι καθόλου αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε υψηλή ηγεσία.

Συνεπώς πού πάμε; 
Θα σας πω κάτι. Οποτε έγινε κάτι στον τόπο αυτό, έγινε από τους λίγους και μέσα από τα σπίτια. Επειδή παρατηρώ με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον το τι γεννιέται στην Κρήτη, βλέπω π.χ. από το χωριό μου (τα Χανιά) νέους επιστήμονες, νέα προϊόντα, νέες ανακαλύψεις, ηλιακά αυτοκίνητα, πρωτιές στην Επιστήμη, στην Τεχνολογία κ.λπ., βλέπω δηλαδή, συνέχεια ότι όταν ένας τόπος έχει αυτονομία στο προϊόν του και στο κοινωνικό του αίσθημα, “γεννάει”. Δεν έχει εκμεταλλευθεί η ελληνική κοινότητα τα τεράστια προσόντα της. Και αυτό έχει να κάνει με το ποιους βάζουμε αρχηγούς.

Εμείς όμως τους βάζουμε αρχηγούς… 
Ναι, εμείς τους βάζουμε πάντα. Αλλο ένα μεγάλο θέμα είναι η διχόνοια, που είναι η εθνική μας κατάρα. Ομως είμαι αισιόδοξος γιατί βλέπω ότι αυτήν την στιγμή, κατάδεικτα, αυτό που έχει φανερωθεί στην Ευρώπη σαν πρόβλημα του καπιταλισμού, οδηγεί την Ευρώπη σε έξοδο. Βλέπουμε τι γίνεται στην Γαλλία, τι γίνεται στην Αγγλία… Είναι φανερό, τι γίνεται…

Πρόσφατα, ο Μίκης Θεοδωράκης διεμήνυσε από τα Χανιά, ότι «εκεί που μας φτάσανε, μας σώζει μια επανάσταση». Εσείς πώς το αντιλαμβάνεστε αυτό; Είναι μια λύση;
Μου βάζετε, δύσκολα, πολύ δύσκολα… «Ξεσηκώνομαι, γιατί δεν αντέχω άλλο», να το πω έτσι όπως το καταλαβαίνω. Και σας υπενθυμίζω ότι τέτοιες ημέρες περίπου, ένα χρόνο πριν, ο λαός μας είπε ένα τεράστιο “όχι”, το οποίο δεν ήταν “όχι” με τις υποσημειώσεις που είχε το ψηφοδέλτιο. Ηταν «όχι σε αυτό που ζω».

Ναι, αλλά στην πορεία υπήρξε αποδοχή και εφαρμογή των σκληρών μέτρων από τους ίδιους που διενήργησαν το δημοψήφισμα του “Οχι”…
Κοιτάξτε, δεν πιστεύω στους πολιτικούς, δεν πιστεύω στα κόμματα. Την ώρα που θα ’ρθει η ανάγκη θα ξεσηκωθεί ο κόσμος για να επιστρέψει στον εαυτό του, στα σπίτια του, αυτό που τους ανήκει, διότι κάτσαμε πάρα πολλά χρόνια ήσυχοι με μια ασφάλεια τρομερά επισφαλή…

Πάντως παρά τα βαριά μέτρα, οι Ελληνες φαίνεται να σιωπούν. Πώς εξηγείτε αυτήν τη σιωπή;
Δεν σιωπούν, έχουμε το Φως που τα αθωώνει όλα. Την ευχή και την κατάρα. Οχι, δεν σιωπούμε. Απλώς είμαστε επιρρεπείς στο… κουτσομπολιό.

Δηλαδή, αυτό πιστεύετε ότι είναι η “αχίλλειος πτέρνα” του Ελληνα;
Μία είναι…; Δεν έχουμε μία μόνο. Εχουμε πολλές. Από την άλλη όμως είμαστε και τόσο σημαντικοί όταν πρέπει. Δεν μ’ αρέσει καθόλου να βλέπω την άσχημη πλευρά μας, γιατί η σημαντική μας πλευρά είναι πολύ πιο ουσιαστική και πολύ πιο δυνατή. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάρει ο Ελληνας τα ηνία κάποια στιγμή στα χέρια του… Θα ξαναγεννηθεί το “παιχνίδι”. Από τη μεγάλη σύγκρουση, θα ξαναγεννηθούν τα πάντα. Δεν γίνεται διαφορετικά. Εχει προχωρήσει η σήψη σε πολύ βαθιά κλιμάκια. Είμαστε υπόδουλοι των τραπεζών. Τέλος. Βλέπετε όμως τι γίνεται στο Παρίσι, στην Αγγλία… Δεν αντέχουν άλλο οι άνθρωποι. Να μην ξεχνάμε: Εχουμε πόλεμο. Την ώρα που διαπραγματευόμαστε πια το παρακάτω της ζωής μας, θα έχουμε και απώλειες. Το λέω με πόνο αλλά είναι αλήθεια.

Ο Χατζιδάκις, έλεγε ότι ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός δεν είναι ιδεολογία αλλά η μεγεθυμένη εκδήλωση του κτήνους που κρύβουμε μέσα μας. Και ότι η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμησή του κτήνους είναι η Παιδεία. Πως εξηγείται τα υψηλά ποσοστά της Χ.Α;
Συμφωνώ με όσα έλεγε ο Χατζηδάκις. Οι διαχειριστές των ιδεών, από όποια μεριά και να τις πάρεις, διαλύσανε τα πάντα. Να σκεφτόμαστε πάντα, ότι πίσω από κάθε μόρφωμα και από τους οπαδούς του, εκτός από την ιδεολογία υπάρχει και η βαθιά αγραμματοσύνη. Και κοινωνική και επί της ουσίας. Την ώρα αυτήν που μιλάμε, έχουν μεγάλη ευθύνη οι δάσκαλοι και τα σπίτια (οι οικογένειες). Αν θέλουν αυτήν την στιγμή οι κοινωνίες να οργανώσουν ένα καλύτερο αίσθημα μέλλοντος, αυτό γίνεται (μέσα από την Παιδεία).

Εχετε διανύσει μια μακρά διαδρομή με μεγάλες συνεργασίες και διαχρονικές επιτυχίες. Σήμερα έχετε ακόμη καλλιτεχνικά όνειρα. Και αν ναι, τι περιλαμβάνουν;  
Αλίμονο κι αν δεν έχω. Αλλά δεν μπορώ να σας τα πω… Είναι πράγματα με τα οποία ακόμα διαπραγματεύομαι. Εχω 2-3 πράγματα στα… σκαριά.

Χανιώτικα νέα (περιοδικό ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ,02.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/apo-ti-megali-sigkrousi-tha-xanagennithoun-ta-panta/#ixzz4DL4Zyxb1 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΟΓΟΣ

Μπορώ

ν’ ανοίξω λαγούμια στην ψυχή μου,

για να κρύψω τις σημαίες του αγώνα.

Μπορώ

να σκάψω τάφους στην καρδιά μου,

για να θάψω βαθιά εκείνα τα όνειρα.

Μπορώ

να τρυπήσω με τα νύχια τα χέρια μου

για να κρατήσω εκείνες τις υποσχέσεις.

Μπορώ

ν’ αντέξω τη λεηλασία της σιωπής.

Δεν μπορώ

να λάβω μέρος στη δολοφονία της ελπίδας.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης  

("ΚΑΖΟΒΑΡ" , Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης, Γ'¨Εκδοση, Χανιά 2014

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

32ο Νηπιαγωγείο Χανίων

Εφτά γελοιογραφίες για τη μόλυνση της θάλασσας

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Aπληστος, άγριος αιμοβόρος ο καρχαρίας του Αρκά. Eνα κήτος που δεν φοβάται κανέναν. Και δίπλα του ο Κορνήλιος το ψάρι -πιλότος που τον ειρωνεύεται και το σαρκάζει. Κι όμως ανακάλυψαν ένα μεγαλύτερο, άπληστο αιμοβόρο κήτος τον άνθρωπο που απειλεί τόσο τον εαυτό του όσο και τα πλάσματα της θάλασσας…
Τα παραπάνω, εν είδει εισαγωγής, στο προλογικό σημείωμα του σημερινού Παιδότοπου, που φιλοξενεί εφτά γελοιογραφίες για τη μόλυνση της θάλασσας, έργα των παιδιών του 36ου Νηπιαγωγείου Χανίων με σχόλια της γνωστής και από άλλες εργασίες μαθητών της, δασκάλας τους Μαρίας Παπουτσάκη. Για να βγει η εργασία αυτή, όπως μου γράφει η εν λόγω δασκάλα στο συνοδευτικό της σημείωμα «επεξεργαστήκαμε υλικό για τη μόλυνση της θάλασσας και διαβάσαμε γελοιογραφίες του Αρκά για τη θάλασσα γενικά που μας έκαναν να γελάσουμε, και να προβληματιστούμε».
Για να συμπληρώσει: «Eτσι τα παιδιά εμπνεόμενα από τον Αρκά έφτιαξαν τις δικές τους γελοιογραφίες για το θέμα, που αν μη τι άλλο, μας προκαλούν να ξανασκεφτούμε μερικά πράγματα»… Αξια και υπεράξια Μαρία και γι’ αυτήν την ξεχωριστή εργασία που έρχεται να προστεθεί στις πολλές προηγούμενες! Ναι, όλα μπορούν να τα μάθουν τα παιδιά στο Νηπιαγωγείο!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

1. Η θάλασσα έχει καυτή γεύση από απόβλητα, οικιακά, βιομηχανικά, φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα (όπως διαβάσαμε από εφημερίδα, οι υπάλληλοι ενός δήμου που καθάριζαν τις εκβολές ενός ποταμού, τα πόδια τους έπαθαν εγκαύματα από τα απόβλητα ενός εργοστασίου).
Το στομάχι του καρχαρία είναι έτοιμο να εκραγεί και η θάλασσα είναι γεμάτη νεκρά ψάρια. Ετσι ενώ ο καρχαρίας ήταν ο φόβος και ο τρόμος των κατοίκων της θάλασσας
-όπως είδαμε στις γελοιογραφίες του Αρκά- τώρα αυτός φοβάται τους ανθρώπους που τον άφησαν χωρίς τροφή, μολύνοντας τη θάλασσα.

2. Η Μεσόγειος έγινε νεκροταφείο ψαριών από τα χημικά απόβλητα. Ο Κορνήλιος το ψάρι πιλότος ειδοποιεί τον Καρχαρία για τη ρίψη των χημικών αποβλήτων και ο Καρχαρίας τον συμβουλεύει να εγκαταλείψουν τη Μεσόγειο και να ανακτήσουν την κατοικία τους σε άλλη θάλασσα.
(Ορμώμενοι από σχετική αφίσα φορέων των Χανίων πριν τρία χρόνια για τις συνέπειες των ρίψης των αποβλήτων των χημικών του πολέμου στη Μεσόγειο).

3. Δε βρήκα κανένα ψάρι για το μεσημεριανό σας τραπέζι, ούτε καν γόνο, λέει ο Κορνήλιος.
– Γκρρ – γκρρ και λένε εμένα τέρας! λέει ο Καρχαρίας.
«Δεν καταλαβαίνουν ότι αν ψαρεύουν – παίζουν με τα μικρό ψαράκια και δεν τα ξαναρίχνουν στη θάλασσα, σε λίγο δε θα έχει φαΐ ούτε για τους ανθρώπους», (σύμφωνα με τη σχετική διαφήμιση της τηλεόρασης που λέει ότι: “ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΨΑΡΙΑ”).

4. Επεξεργαστήκαμε φωτογραφία του
ΝΑTIONAL GEOGRAPHIC που δείχνει δύτες να καθαρίζουν το βυθό του Ειρηνικού στην κυριολεξία από ένα βουνό τουαλετών σπιτιού. Ετσι λοιπόν στη γελοιογραφία μας, χέρια μολύνουν τη θάλασσα με τουαλέτες, πλυντήρια και άλλα αντικείμενα.
– Προφυλαχθείτε στο κεφάλι σας πέφτουν σκουπίδια, λέει ο Κορνήλιος το ψάρι πιλότος.
– Τι ανόητοι που είναι οι άνθρωποι πρώτα κάνουν χωματερή τη γη και μετά τη θάλασσα. Πώς θα ζήσουν χωρίς αυτήν; λέει ο Καρχαρίας.

5. Γιατί Κορνήλιε κλαις; λέει ο καρχαρίας.
– Γιατί η φίλη μου καρέτα – καρέτα έφαγε μια πλαστική σακούλα που πέρασε για τσούχτρα και πέθανε. Της ξαδέλφης της φίλης μου της σκότωσαν τα αβγά της που είχε γεννήσει στην άμμο με τις ομπρέλες της θάλασσας.
– Ανθρωποι! Πρώτα τις προστατεύουν και μετά τις σκοτώνουν! λέει ο Καρχαρίας.

6. Είδαμε ένα ντοκιμαντέρ για τα πλάσματα της θάλασσας.
Εκεί για πρώτη φορά είδαμε τα ψάρια που βρίσκονται στην άβυσσο. Αυτά είναι διάφανα και εκπέμπουν φως- φωσφορίζουν από μάνα τους για να βλέπουν στο σκοτάδι.
– Κορνήλιε ειδοποίησε τα ψάρια της αβύσσου να μην ταξιδεύουν στην επιφάνεια της θάλασσας γιατί θα τα εξαφανίσουν και αυτά οι άνθρωποι. Είναι τόσο όμορφα που εγώ δεν τα τρώω, λέει ο Καρχαρίας.

7.Επεξεργαστήκαμε φωτογραφίες και κάναμε πειράματα για να δούμε τις συνέπειες της πετρελαιοκηλίδας στα πουλιά και τα ψάρια.
– Η θάλασσα έγινε μαύρη από πετρελαιοκηλίδα και τα πουλιά μαύρισαν, λέει ο Κορνήλιος
– Κορνήλιε δεν μπορώ να βλέπω τα άλμπατρος να πεθαίνουν από υποθερμία. Κορνήλιε δεν υπάρχει σωτηρία με αυτούς τους ανθρώπους.
– Ετοίμασε τη βαλίτσα σου. Η χώρα των ανθρώπων είναι γεμάτη κινδύνους, λέει ο Καρχαρίας.
-Μάλιστα Καρχαρία την έχω ήδη έτοιμη τη βαλίτσα μου, λέει ο Κορνήλιος.

Χανιώτικα νέα (02.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/efta-geliografies-gia-ti-molinsi-tis-thalassas/#ixzz4DEu3Y4uU 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙ:Α ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

“Ολοι ένα… φίλα με”, με τον Σταμάτη Κραουνάκη

Στο Ηράκλειο. σήμερα, 1 Ιουλίου, στα Χανιά την Δευτέρα 4 και την Τρίτη 6 Ιουλίου και στην Κίσαμο την Τετάρτη 6 Ιουλίου

Διαβατήριο στα σπίτια των Ελλήνων, όλων των Ελλήνων, τα τραγούδια σου, Σταμάτη! Και για τις μνήμες, που σταυροδένονται με τις ρίζες του κυπαρισσιού μας στις Κατούνες, διαβατήριο ανιψιέ!

Δείτε περισσότερα... 

“Ολοι ένα… φίλα με”, με τον Σταμάτη

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

“Ολοι ένα… φίλα με!”. Οι βραδιές που άρχισαν ήδη να “γράφουν” στις καρδιές μας. Στις καρδιές των Κρητικών από το ένα άκρο του νησιού μέχρι το άλλο. Στον Λόφο Ιμπραήμ Χαν, στο Φρούριο Φορτέτζα του Ρεθύμνου χθες. Στο Ανοιχτό Θέατρο “Τεχνόπολις” του Ηρακλείου σήμερα. Στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου της πόλης μας, τη Δευτέρα 4 και την Τρίτη 5 Ιουλίου. Στο πέτρινο θέατρο των Νοπηγίων της Κισάμου την Τετάρτη 6 Ιουλίου. Στο 3ο Δημ. Σχολείο της Σητείας την Παρασκευή 8 Ιουλίου. Στις 9.30 το βράδυ πάντα. Μετά το Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης", μετα τη Θεσσαλονίκηκαι το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά,. Ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι εδώ και έχει ήδη αρχίσει να “οργώνει” για πρώτη φορά την πατρώα γη, τραγουδώντας με τους συνεργάτες του, κάτω απ’ την “ομπρέλα” του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης για το κοινό του, με τους συνεργάτες του, τριών γενεών τραγούδια.

Κρητικός και από τον πατέρα του (Αντώνης Κραουνάκης απ’ τις Βρύσες Αμαρίου) και από τη μητέρα του (Αριστέα Κακατσάκη, από το Νίππος Αποκορώνου) ο ωραίος ως Ελληνας για να χρησιμοποιήσω τη γνωστή φράση του Νίκου Εγγονόπουλου για τον “Μπολιβάρ”, Σταμάτης Κραουνάκης. Περηφανεύεται γι’ αυτήν, αλλά και συναισθάνεται την ευθύνη του. Βαριά η ευθύνη να είσαι Κρητικός για να θυμηθούμε τον Νίκο Καζαντζάκη.

Ενα παιδί “με γρατζουνισμένο γόνατο”, “κουρεμένο κεφάλι” και πολλά “ακούρευτα όνειρα”, όπως θα ’λεγε και ο Οδυσσέας Ελύτης. Ετσι θυμάμαι τον Σταμάτη (του ρίχνω κάποια χρόνια, θείος του είμαι) στη δεκαετία του 1960 στις Κατούνες του Νίππους, όταν ερχόταν με τη μάνα του και τις αδελφές του, την Ιωάννα και τη Δέσποινα, για καλοκαιρινές διακοπές. 

Παραμένει μια ζωή παιδί “με γρατζουνισμένο γόνατο” και πολλά “ακούρευτα όνειρα” ο Σταμάτης. Ενα παιδί που επιμένει να τραγουδά στη διαπασών πως «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Βαθιά συναισθηματικός, επίμονος και εμμονικός σε βαθμό υπέρτατο, επαναστάσης ωστόσο με αιτία.  Σ’ όλη του τη ζωή και για λογαριασμό όλων μας… Κυκλοφορεί κι οπλοφορεί… Να ’χουν πάρει άραγε σάρκα και οστά όλες οι αγωνίες του για το θέατρο, για τη μουσική και για την πολιτική; Δεν το νομίζω. Να γιατί επιμένει, για να χρησιμοποιήσω μια μαντινάδα του Βασίλη Σκουλά, την οποία και του αφιερώνω σε τρίτο πρόσωπο: “Καράβι (να) κάνει την καρδιά, την πεθυμιά κατάρτι και (ν’) απλώνει σίγουρο πανί τον νου του τον αντάρτη”.

«Ο,τι και να γίνει, όσο και μοντέρνοι να μας νοιάζει να γίνουμε, αυτό που μας ενώνει με τη ρίζα ενός κινήματος, είναι αυτό που χωρίς να το επιδιώξουμε κρυφά και ταπεινά μας ένωσε με τα όνειρα των διπλανών μας» μας λέει σεμνά και ταπεινά ο Σταμάτης, προσκαλώντας μας στο “one man show”, με τίτλο “Ολοι ένα… φίλα με”. Για να συμπληρώσει: «Ολοι ένα. Αρχηγός ο Ερωτας. Τρεις γενιές τραγούδια. Κοινή πορεία με τα αισθήματα και τα όνειρα των ζευγαριών, των μοναχικών, των ερωτευμένων. Ολα αυτά τα τραγούδια που μας κάνανε συνοδοιπόρους στα χρόνια και μου δώσανε διαβατήριο στις παρέες των νέων, στις συντροφιές, στα σπίτια των Ελλήνων».

Διαβατήριο στα σπίτια των Ελλήνων, όλων των Ελλήνων, τα τραγούδια σου, Σταμάτη! Και για τις μνήμες, που σταυροδένονται με τις ρίζες του κυπαρισσιού μας στις Κατούνες, διαβατήριο ανιψιέ!;

Χανιώτικα νέα (01.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/oli-ena-fila-me-me-to-stamati/#ixzz4D9nbyg4D 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook