ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Πολυδιάστατος ο ρόλος των εκπαιδευτικών

«Επισημάνσεις σε εκδήλωση στον "Κήπο"

Γράφει ο Μανόλης Μαρκαντωνάκης

Στο πολυδιάστατο ρόλο των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων της  εκπαίδευσης στην κοινωνία την οικονομία τον πολιτισμό αλλά και στην πρόοδο των κρατών, ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση με τίτλο «Στην έδρα εγώ, στο θρανίο εσύ» που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης στο ιστορικό  “Καφέ - Κήπος”, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού.  Στο πρόσωπο λοιπόν τριών  σημαντικών εκπαιδευτικών αλλά και πνευματικών δημιουργών της πόλης μας, του Σταμάτη Αποστολάκη   Βαγγέλη  Κακατσάκη  και  Βασίλη  Χαρωνίτη, τιμήθηκαν όλοι οι μαχόμενους εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο. Στη εκδήλωση, οι τιμώμενοι συνταξιούχοι πλέον δάσκαλοι,    ξετύλιξαν το κουβάρι της εκπαιδευτική τους σταδιοδρομίας, με  ανέκδοτες ιστορίες, ποιήματα και αλλά και ενδιαφέροντα στοιχεία, που κράτησαν αμείωτο την κατάμεστη από κόσμο αίθουσα.

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

Στο περιθώριο της εκδήλωσης μιλώντας στα "Χ.Ν." ο Βαγγέλης Κακατσάκης τόνισε ότι  «η σχέση δασκάλου μαθητής ήταν  δαφορετική τα παλιά χρόνια, όπως βέβαια και η σχέση του δασκάλου με την κοινωνία.  Ο δάσκαλος ήταν ένα πρόσωπο σεβαστό απ΄ όλους και ίσως και ο μόνος μορφωμένος της εποχής εκείνης, έτσι οι άνθρωποι ιδιαίτερα δε στις μικρές κοινωνίες και τα χωριά,τον αντιμετώπιζαν με πολύ σεβασμό».Ο κ. Κακατσάκης υπογράμμισε ακόμα ότι «με τα χρόνια όμως ο δάσκαλος έχασε αυτό το κύρος που είχε στην κοινωνία, λόγω βέβαια της αλλαγής που συνέβη στις διάφορες  κοινωνικές δομές. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι  ο δάσκαλος την σημερινή εποχή εξακολουθεί να κάνει λειτούργημα και όχι  ένα απλό επάγγελμα, γιατί διδάσκει κυρίως με το παράδειγμα του. Διδάσκει αυτό που είναι και όχι αυτό που λέει». Ο ίδιος σημείωσε χαρακτηριστικά ότι « με χαροποιεί το γεγονός όταν συναντάω στο δρόμο παλιούς μαθητές μου  οι οποίοι μου θυμίζουν πράγματα από την σχολική τους ζωή που τα έχω ξεχάσει, ή και αρκετές φορές να τους θυμίζω εγώ κάποια πράγματα που αυτοί έχουν ξεχάσει».

Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

 Από την πλευρά του ο Σταμάτης Αποστολάκης επεσήμανε ότι «θεωρώ ότι ακόμα και σήμερα  υπάρχουν δάσκαλοι που βλέπουν το επάγγελμά τους ως λειτούργημα και αυτό με κάνει αρκετά αιδιόδοξο, για το μέλλον της εκπαίδευσης στη χώρα μας». Ο ίδιος επεσήμανε ότι « με ικανοποιεί το γεγονός ότι αρκετοί δασκάλοι με καλούν για να  μιλήσω στα παιδιά, για τα διάφορα ήθη και έθιμα του τόπου μας, για  λαογραφία, και οτιδήποτε που θα πρέπει  που πρέπει να γνωρίζουν οι νέοι μας σήμερα για το τόπο τους και που δεν διδάσκεται στα σχολεία».

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ

 Για την ξεχωριστή προσωπικότητας τα παλιά χρόνια του δασκάλου, έκανε λόγο ο  Βασίλης Χαρωνίτης σημειώνοντας ότι «ο λόγος του είχε βαρύτητα, ενώ εκτός από την διδασκαλία,προσέφερε πολλαπλά  πράγματα στη κοινωνία. Ο δάσκαλος έτρεφε μεγάλη αγάπη γι΄ αυτό το οποίο είχε κληθεί να κάνει. Εργαζόταν όλη σχεδόν την εβδομάδα, ακόμα και τις Κυριακές, δεν κοιτούσε  ποτέ το ρολόι,  ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που δάσκαλοι παρέδιδαν μαθήματα σε σχολεία με χωρίς θέρμανση, με σπασμένα τζάμι και μέσα σε χωρους που δεν θύμιζαν καθόλου σχολείο.Αυτά όμως τα παρέβλεπε γιατί πάνω απ΄ όλα έβαζε την μόρφωση παιδιών».

Από αριστερά   Ντίνα Κληρονόμου, Ανδρέας Βαρουξάκης, Βασίλης Σταθάκης ,Βασιλης Χαρωνίτης , Δημήτρης Νικολακάκης , Βαγγέλης Κακατσάκης, Σταμάτης  Αποστολάκης, Μανώλης Μηλιαράκης

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

 Την εκδήλωση χαιρέτισε  ο προϊστάμενος της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Χανίων Μανώλης Μηλιαράκης ο οποίος υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι «βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα εποχή, όπου η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, και οι νέες τεχνολογίες δημιουργούν νέες ευκαιρίες στους πολίτες των «αποεθνικοποιημένων εθνών -κρατών»  αλλά ταυτόχρονα και αποκλεισμούς και πόλωση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και δημιουργία εργαζομένων δυο ταχυτήτων.Στη μεταβατική αυτή κατάσταση η εκπαίδευση παίζει κυρίαρχο ρόλο και καλείται να εφοδιάσει με κατάλληλες γνώσεις και δεξιότητες τους νέους ανθρώπους, με κριτική σκέψη, διάθεση αμφισβήτησης και κοινωνικά αλληλέγγυους. που θα αγωνιστούν για την παγκόσμια ειρήνη, για τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ισότητα, την αλληλεγγύη, την κοινωνική δικαιοσύνη».Χαιρετισμό απήυθυνε και η Πρόεδρος του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων. Ντίνα Κληρονόμου τονίζοντας ότι «η 5η Οκτωβρίου είναι μια μέρα που θέτει στο επίκεντρο τον Εκπαιδευτικούς, τις ανάγκες και τα προβλήματά τους, τιμώντας το πολύτιμο έργο τους και τον αγώνα που καταβάλλουν για την οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος για  τους μαθητές τους και την κοινωνία.Γιορτάζουν οι άνθρωποι, οι επιστήμονες,  εκείνοι που ασκούν το ωραιότερο επάγγελμα του κόσμου και  δίνουν καθημερινά την ψυχή τους στο απαιτητικό έργο της εκπαίδευσης της νέας γενιάς. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού δεν είναι μόνο η μετάδοση των γνώσεων και η διδασκαλία αριθμών και γραμματικής. Είναι πάνω από όλα κοινωνικός και πολιτικός. Ο δάσκαλος βοηθά στην οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος για όλους τους μαθητές του. Είναι  άμεσα συνδεδεμένος με την κοινωνία, μέσα στην οποία λειτουργεί.Θα έπρεπε  λοιπόν  να διασφαλίσουμε το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί είναι  και καλά προετοιμασμένοι και καλά υποστηριζόμενοι. Χωρίς καταρτισμένους εκπαιδευτικούς δεν μπορεί να υπάρξει ποιοτική εκπαίδευση». «Η μορφωτική λειτουργία των εκαπιδευτικών , δεν πρέπει να προσανατολίζεται μόνο όσον αφορά τις απαιτήσεις της αγοράς. Εξίσου βασική επιδίωξη πρέπει να είναι η συμβολή στη δημιουργία ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων , οι οποίες θα είναι σε θε΄ση να συμμετέχουν ενεργά σ΄όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δραστηριότητας και να συμβάλλυν στη όσο το δυνατόν πιο ήρεμησυνύπαρξη των ανθρώπων και των λαών». Αυτά επεσήμανε μεταξύ άλλων στη ομιλία του ο πρόεδρος της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Ν. Χανίων Δημήτηρης Νικολακάκης, ο οποίος είχε αναλάβει  τον συντονισμό  της εκδήλωσης.  Αναμνηστικά διπλώματα για την πολύχρονη προσφορά τους  στη εκπαίδευση,  απένειμε ο υπεύθυνος του ισοτρικού "Καφέ-Κήπος" Βασίλης Σταθάκης.

Χανιώτικα νέα (06.10.2016)

ΠΟΙΗΣΗ

Παίζοντας με τα γράμματα

                       

1
Το όμικρον θέριεψε

στην αρχή της «οργής» του

και το «ρο» στη συνέχεια

καταβρόχθισε.

Της «γης» η σειρά

δεν θ’ αργήσει να έρθει.

           

2

Απ’ τ’ αλώνι του «ήλιου»

το λάμδα αποχώρησε,

μην αντέχοντας άλλο

τις των φωνηέντων προκλήσεις.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης ( Όταν γίνεις ποίημα, Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης, Χανιά 2013)

ΠΑΟΔΟΤΟΠΟΣ

ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΑΤΟΧΩΡΙΟΥ ΚΥΔΩΝΙΑΣ
Δασκαλοκαμώματα, Μαθητοκαμώματα, Γραμματοκαμὠματα!





Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Δείγματα γραφής από το 6ο τεύχος της όμορφης, μισοχειρόγραφης. ιδιαίτερα επιμελημένης εφημερίδας του Δημοτικού Σχολείου Κατωχωρίου Κυδωνίας, που έχει τίτλο “Γραμματοκαμώματα!!!” και που κυκλοφορήθηκε στο τέλος της περασμένης σχολικής χρονιάς, στον σημερινό Παιδότοπο. Θα μπορούσε να λέγεται και “Μαθητοκαμώματα” σκέφτηκα, ενώ περιδιάβαζα στις σελίδες της κι “απολάμβανα” σαν αναγνώστης τις όμορφες εργασίες των 15 παιδιών του μοναδικού σ’ όλα τα Κεραμειά Σχολείου. Και “Δασκαλοκαμώματα” όμως…. Φαίνεται έντονα στο έμπειρο μάτι η έγνοια των δασκάλων για τους μαθητές τους, αλλά και η αντίληψη τους για το ανοιχτό στη ζωή και στην κοινωνία σχολείο! “Δασκαλοκαμώματα, Μαθητοκαμώματα, Γραμματοκαμώματα!” ο τίτλος του Παιδότοπου, λοιπόν. Και για να θυμίσω τη σημασία της παροιμίας που λέει «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις». Τυχερά τα Κεραμειανάκια που είχαν δασκάλες τους τις και έχουσες την επιμέλεια της εν λόγω σχολικής εφημερίδας Βάσω Χαραλαμπίδου και Μαρία-Λουίζα Παρρά…
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος


Το Φαράγγι του Δικτάμου



Την Παγκόσμια Ημέρα Υδροβιότοπων δεν μπορούσαμε να μην επισκεφθούμε το φαράγγι του Δικτάμου, δείγμα Υδροβιότοπου, τόσο κοντά στο σχολείο μας. Παρακάτω θα δείτε και κάποιες από τις ζωγραφιές μας!
Στις 2 Φεβρουαρίου πήγαμε με το σχολείο στο Φαράγγι Δικτάμου, καθώς ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Υδροβιότοπων. Εκεί παρατηρήσαμε τη φύση με τα πολλά είδη φυτών και τα δέντρα που φαίνονται οι ρίζες τους.
Μιλήσαμε για τα λουλούδια που ζουν εδώ και για το νερό που φτάνει στο Φαράγγι και του δίνει ζωή. Οπως μάθαμε, ένας υδροβιότοπος, εκτός από το νερό και το υπόλοιπο φυσικό περιβάλλον έχει και διάφορα ζώα, ψάρια και έντομα που ζουν εκεί. Οταν τελειώσαμε την παρατήρηση, βγήκαμε απ’ το Φαράγγι και καθίσαμε όλοι μαζί και ζωγραφίσαμε τους Υδροβιότοπους και όλα όσα είδαμε σε αυτόν τον περίπατο.
Βαγγελιώ Μαραβελάκη, Στ’ τάξη

Οι πολλές γνώμες βουλιάζουν καράβι





Για να μη βουλιάξει και η δική μας ενημέρωση, αποφασίσαμε να πάρουμε συνέντευξη από τον ειδικό και κύρη του καραβιού, τον κ. Στέλιο Φραντζεσκάκη (εδώ ένα μικρό απόσπασμα).
Ερ.: Ποιο ταξίδι ήταν το πιο επικίνδυνο και γιατί;
Απ.: Να σας πω. Παλιότερα τα ταξίδια ήταν πολύ πιο επικίνδυνα, γιατί δεν είχαμε τεχνολογία, δορυφόρους και τα μέσα που υπάρχουν σήμερα. Ταξιδεύαμε και έπρεπε να μελετάμε τον ουρανό. Την ημέρα τον ήλιο και το βράδυ τ’ αστέρια και το φεγγάρι. Χρησιμοποιούσαμε τον εξάντα, κάποια βιβλία όπως οι αστρονομικές εφημερίδες και με τη βοήθεια του χάρτη βρίσκαμε σε ποιο μέρος ήμασταν. Κάπου ανάμεσα στις Φιλιππίνες και την Ταϊβάν συναντήσαμε κακοκαιρία. Ενας μαθητευόμενος μηχανικός βρίσκεται πάνω ψηλά, του έχει δώσει ένας πρώτος μηχανικός μια λεκάνη με πετρέλαιο και ένα σφουγγάρι για να καθαρίσει ένα σημείο με γράσα. Οπως κουνιόταν το πλοίο απ’ τη φουρτούνα χύνεται το πετρέλαιο πάνω στην εξάτμιση και ξέσπασε φωτιά.
Αρχισε να φουντώνει και καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο ήταν για μας. Ευτυχώς ένας δόκιμος όρμησε μέσα από τη φωτιά, άρπαξε έναν πυροσβεστήρα που είχαμε και καταφέραμε να τη σβήσουμε.


Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου







Στις 12 Φεβρουαρίου επισκεφθήκαμε την ΕΡΑ με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου. Εκεί, μία κυρία, μας περίμενε και αφού μπήκαμε στην αίθουσα του ηχολήπτη, ενθουσιαστήκαμε όταν μας εξήγησε ότι στα παλιά χρόνια δεν είχαν υπολογιστές και χρησιμοποιούσαν το πικ-απ. Ενα μηχάνημα που για να ακουστεί η μουσική έπρεπε να ακουμπήσει η βελόνα του στους μεγάλους δίσκους. Τώρα που έχουμε το Ιντερνετ, πατάς ένα κουμπί και η μουσική ακούγεται αμέσως.
Μετά πήγαμε στο δωμάτιο που κάνουν εκπομπή και συμμετείχαμε κι εμείς! Είπαμε, εκτός από το όνομά μας, και την τάξη που πηγαίνουμε και ένα ποίημα!
Όλα τα παιδιά είχαμε μια φανταστική εμπειρία! Ηταν όλα τέλεια και θέλουμε να ξαναπάμε. Στο τέλος, αφού μας κέρασαν πορτοκαλάδα, μας έδωσαν σε ένα φλασάκι την εκπομπή μας!


Ανέκδοτα

-Ηταν στη ζούγκλα δυο.
-Και τι έγινε;
-Πήγε δυο και τέταρτο.
***
-Ποιό ζώο είναι άγριο, ζει στη ζούγκλα και χορεύει νησιώτικα;
-Το λιοντάρι ντάρι-ντάρι….
Γιώργος Ποντικάκης
Β’ τάξη
-Μπαμπά αγόρασέ μου ένα τύμπανο να παίζω! παρακάλεσε ο Λάκης τον πατέρα του.
-Παιδί μου φοβάμαι ότι θα με ζαλίζεις με αυτό.
-Μη στενοχωριέσαι μπαμπά! Δε θα σε ενοχλώ καθόλου. Θα παίζω μόνο όταν κοιμάσαι!
Ελένη Κρητικάκη,
Β’ τάξη

Χανιώτικα νέα (08.10.2016)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Στα βήματα του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη

«Το Ακρωτήρι, ακριβώς απέναντί μου, αγναντεύω…/ την τιμή των τετιμημένων βράχων,/ στ’ ακροβλέφαρα της μνήμης ζυγιάζοντας./ Το άρωμα της αγιοσύνης, στην κολυμπήθρα των ήχων,/ βαφτίζοντας./ Τους σταυρωμένους Χριστούς των πυραύλων,/ στο μπαλκόνι της καρδιάς, υποδεχόμενος./ Τους καπνούς της όποιας ευζωίας,/ μ’ όλους τους πόρους του κορμιού,/ εισπνέοντας./ Το σύρσιμο των μηχανοκίνητων σκουληκιών/ στις στοές των κούφιων σπλάχνων/ διαισθανόμενος./ Το Ακρωτήρι ακριβώς απέναντί μου,/ αγναντεύω./ Και ιδού!/ Την αιμάτινη πορεία/ των γυμνών σου πελμάτων,/ ξεχασμένη Ερημίτη ακολουθώντας,/ στη σπηλιά της άσκησής σου,/ ανυπόδητος, προσέρχομαι./ Όμως, εσύ,/ γνωρίζοντας των κακών κυνηγών/ τις αχρείες ορέξεις,/ έχει απέλθει/ κρατώντας, στο τριμμένο σου ράσο, μια μικρούλα καρδιά που χτυπούσε ακανόνιστα./ Σε διαδήλωση, μαζί με κάποιους άκουρους νέους,/ μου είπαν πως βρίσκεσαι,/ τις ροές των δακρύων,/ των ωραίων, μεγάλων, ματιών τους συλλέγοντας». Το ποίημα του γράφοντος “Ακρωτήρι” (Όταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης”, Χανιά 2013).

Πεδίο των τελευταίων Κρητικών Επαναστάσεων εναντίον των Τούρκων η Χερσόνησος του Ακρωτηρίου, που αποκαλείται Αγιο Ορος της Κρήτης, λόγω των πολλών μοναστηριών που έχει. Εδώ είναι εγκατεστημένες και οι Αμερικανονατοϊκές βάσεις. Ευρύτερα γνωστή είναι και η χαράδρα του Κουρουπητού που μέχρι πριν λίγα χρόνια χρησιμοποιείτο ως σκουπιδότοπος. Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε δυο μέρες μετά τη μεγάλη διαδήλωση της 20ης Ιουλίου 1990 στη Νομαρχία Χανίων. Την ημέρα αυτή που υπογραφόταν στη Βουλή των Ελλήνων η συμφωνία για την παραμονή των βάσεων στην Ελλάδα, οι διαδηλωτές που εξέφραζαν την αντίθεσή τους βρήκαν αντιμέτωπες τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Ακολούθησαν άγριες συμπλοκές και ρίψη δακρυγόνων. Ο “ξεχασμένος Ερημίτης” είναι ο και προστάτης του Ακρωτηρίου ο τοπικός Αγιος Ιωάννης, που ασκήτεψε για πολλά χρόνια στην περιοχή Γουβερνέτο και τον γιορτάζουμε σήμερα, 7 Οκτωβρίου. Ένας θρύλος λέει ότι πυροβολήθηκε κάποια μέρα από κυνηγό που τον πέρασε για ζώο. Ο κυνηγός αυτός ακολουθώντας το αίμα έφτασε μέχρι τη σπηλιά  της άσκησής του, όπου τον βρήκε νεκρό…

“Στα βήματα του Οσίου Ιωάννη του Ερημίτη και των συν αυτώ 98 Θεοφόρων Πατέρων” ο τίτλος του τελευταίου (23ου!) βιβλίου του και συνεργάτη της εφημερίδας μας, επιτίμου προέδρου του Ορειβατικού Συλλόγου Χανίων, πάντα αειθαλούς, Αντώνη Πλυμάκη. “Σπουδαίο και πολύτιμο” το χαρακτηρίζει προλογίζοντάς το, μετά τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο από Κυδωνίας και Αποκορώνου αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος Αθανασιάδης καθώς «παρουσιάζει με τρόπο παραστατικό τους Αγίους μεγάλους ασκητές (σ.σ. ήρθαν στην Κρήτη από την Αίγυπτο) οι οποίοι ετελείωσαν την ζωή των εις το Ακρωτήρι και εις τον Αζωγυρέ Σελίνου».
Το Ακρωτήρι ακριβώς απέναντί μου, τυχαίνει ν’ αγναντεύω κι ενώ γράφω τούτη τη Στάση, παραμονή της Χάρης του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη. Τελειωμό δεν έχουν των “κακών κυνηγών οι αχρείες ορέξεις”, απανταχού της γης, σκέφτομαι.

Η αλληλογραφία μας

Παντελή Ι. Μαριακάκη, εκπαιδευτικό – θεολόγο, Αθήνα: Διάβασα με ξεχωριστό ενδιαφέρον το βιβλίο σας “Ορθοδοξία και Ελληνισμός: η προσφορά του Νεροχωρίου – Δημ. Δ/σμα Παϊδοχωρίου στην Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό” (εκδ. ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗΣ), με πρόλογο του συγχωριανού σας, μακαριστού σήμερα μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη. Εκ βαθέων οι ευχαριστίες μου για την προσφορά του σ’ εμένα ως ιεροψάλτη στα φετινά “Ειρηναία” και στον Πολιτιστικό Σύλλογο των Νεροχωριανών – Παϊδοχωριανών – Μπαμπαλιανών της Αθήνας “Η Παναγία”. Πάντα άξιος!

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Γράφει ο Μανόλης Μαρκαντωνάκης

Τρεις σημαντικοί πνευματικοί δημιουργοί αλλά και δάσκαλοι, οι Σταμάτης Αποστολάκης, Βαγγέλης Κακατσάκης και Βασίλης Χαρωνίτης , συμμετείχαν στην εκδήλωση με τίτλο "Στην έδρα εγώ, στο θρανίο εσύ", που πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στο ιστορικό "Καφέ-Κήπος", με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού.

Οι δάσκαλοι ξετύλιξαν το κουβάρι της εκπαιδευτικής τους σταδιοδρομίας με ανέκδοτες ιστορίες, ποιήματα, και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία, που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον στη κατάμεστη από κόσμο αίθουσα. Η εκδήλωση διοργανώθηκε σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων και την Ένωση Πνευματικών Δημιουργών Χανίων. Αναλυτικό ρεπορτάζ στο φύλλο των "Χ. Ν." της Παρασκευής

Χανιώτικα νέα (6.10.2016)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Παλιά Πόλη Χανίων: και πάλι S.O.S. των κατοίκων της

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

                                                           


Διαβάζοντας την ανακοίνωση που εξέδωσε το Δ.Σ. των κατοίκων της παλιάς πόλης -ένα ακόμη απελπισμένο S.O.S προς τους ιθύνοντες- για την επικρατούσα κατάσταση στην καρδιά των Χανίων, το πρώτο που σκέφτηκα αυτομάτως ήταν «τους καημένους»! Κι αυτό επειδή, έχοντας με τα χρόνια “συνηθίσει” στις παρόμοιες ανακοινώσεις από την πλευρά τους, και γνωρίζοντας ακόμη την αντιμετώπιση από πλευράς υπευθύνων που λογίζεται ως… “μη αντιμετώπιση – αδιαφορία”, η παραπάνω πρώτη σκέψη μου φάνηκε ως φυσιολογική και δυστυχώς. Είναι αυτό που λέει κι ο ποιητής «συνηθίσαμε την ασχήμια μας».
Ωστόσο δεν μπορούσα να μη σταθώ κυρίως σε μία φράση τους, μια θλιβερή διαπίστωση των ίδιων που πια όπως λένε ως μειοψηφία μιλούν για τη διαμορφωμένη κατάσταση στην Παλιά Πόλη, στα σπίτια τους. Κάνουν λόγο λοιπόν για «ένα μέλλον ακατοίκητο για την παλιά πόλη»!
Σκεφτείτε το, κάντε το δικό σας! Η ερήμωση της δικής σας γειτονιάς, η αναγκαστική εγκατάλειψη του τόπου που μεγαλώσατε, που ζήσατε… Είναι τουλάχιστον τραγικό να απαξιώνονται συνεχώς και να μη βρίσκουν ανταπόκριση τουλάχιστον από το «υγιές κομμάτι της κοινωνίας» όπως σημειώνουν σε κάποιο άλλο σημείο της ανακοίνωσής τους!
Ενα επιπλέον που θα πρέπει να προβληματίσει(!) Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
-αν και διατηρώ επιφυλάξεις γι’ αυτήν την έννοια του προβληματισμού από τους αρμόδιους- είναι η διαπίστωσή τους ότι νιώθουν ως «μειοψηφία που αδυνατούμε να πείσουμε και να διεκδικήσουμε όσα δικαιούμαστε». Για άλλη μια φορά λοιπόν, ο νόμος του δυνατού(;), φαίνεται ότι επικρατεί.
Και είναι πολλά ακόμη εκείνα που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε για ένα πρόβλημα που δεν είναι τωρινό! Για ένα πρόβλημα που όπως και τα περισσότερα τούτου του τόπου, είναι πια μια παγιωμένη κατάσταση που μάθαμε να ζούμε με αυτά.
Εξάλλου, το χανιώτικο δυστύχημα είναι ότι παρόλες τις “δεσμεύσεις” των αρμοδίων, κολλούσαμε πάντοτε στην πολιτική βούληση… γνωστά πράγματα. Ομως για να επανελθω στο θέμα της Παλιάς Πόλης, τη ραχοκοκκαλιά μας, οι κάτοικοί της μιλούν για τα αυτονόητα, για ένα προφίλ (της Παλιάς Πόλης) που «δεν συνάδει με αρχαιολογικό χώρο». Δεν έχουν άδικο! Πότε θα το κατανοήσουμε αυτό; Πόσα χρόνια ακόμη πρέπει να περάσουν; Ισως κάποτε να είναι πολύ αργά. Γι’ αυτό, για ακόμη μια φορά, χρειάζεται την καφτή πατάτα είναι στα χέρια των καθ’ ύλην αρμοδίων που επιτέλους χρειάζεται να κινηθούν, να πράξουν και να μην μείνουν μόνο στα λόγια!

 

Χανιώτικα νέα ( 05.10.2016)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Δωρητές συναισθημάτων
Τρέχω για τον “Ορίζοντα”

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης




Δωρητές συναισθημάτων

Από την συνέντευξη Τύπου (πριν από την Εκδήλωση)

«Τη θρησκεία μου ονόμασαν ποίηση/ εκεί δεν έχει θεούς παρά μόνο πίστη».
Η πρώτη πτυχή με τίτλο “Ποίηση” απ’ το ποίημα “Τρίπτυχο” του Γιώργου Δουατζή. «Κάθε πρωί τον φυλάκιζα/ Εκείνος έφτιαχνε σκάλες με στίχους/ ως τον ουρανό πανύψηλες/ Και κάθε σούρουπο τον έβρισκαν ανάμεσά τους/ να μοιράζει φωτοστέφανα στους αδύναμους». Η δεύτερη με τίτλο “Ποιητής”. «Μαζί αιωρούμαστε/ στη μεγάλη μοναξιά/ στις οδύνες της γέννας/ στο σκληρό σκάψιμο/ στην απόλυτη ευθύνη/ στο βάρος του καθαρτήριου λόγου/ στις ανάσες των καταδύσεων/ στην κατάργηση του χρόνου/ στο άπειρο», η τρίτη με τίτλο “ποιητές” (βλ. Ποιητική συλλογή “Το κόκκινο κασκόλ”, εκδ. “Μανδραγόρας”, 2016).

Με αφορμή την ξεχωριστή και πρωτότυπη μουσική – ποιητική εκδήλωση “Διάλογος” (αυτοσχεδιασμοί του πιανίστα Γιώργου Ψυχογιού πάνω στην ποίηση του Γιώργου Δουατζή και με απαγγελία του ηθοποιού Βαγγέλη Λιοδάκη) που διοργάνωσε το περασμένο Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Χανίων, ο ιδιαίτερα δραστήριος Σύλλογος “Οι Φίλοι των Γραμμάτων και των Τεχνών”, με πρόεδρο τον και συνεργάτη της εφημερίδας μας, καθηγητή – ερευνητή Δημήτρη Δαμασκηνό, η παρούσα “Στάση”. Εν είδει χαιρετισμού. Κι ας μην ήμουν παρών (ήταν και η απονομή των βραβείων του 3ου Διαγωνισμού Αφίσας στο Μουσείο Τυπογραφίας της εφημερίδας μας, το ίδιο βράδυ) σ’ αυτήν τη μοναδική, όπως πληροφορήθηκα από πολλές πηγές, μουσικοποιητική πανδαισία.

Δωρητής (και μάλιστα γενναίος) συναισθημάτων, όπως έχει επισημάνει η κριτική, ο δημοσιογράφος – ποιητής ή ο ποιητής – δημοσιογράφος, αν προτιμάτε, Γιώργος Δουατζής. Μια ζωή καθώς μετρά μέχρι τώρα, με τη συμπλήρωση 40 χρόνων εκδοτικής του παρουσίας, είκοσι τέσσερα (24) βιβλία, με τελευταίο “Το κόκκινο κασκόλ”. Τον ίδιο χαρακτηρισμό μπορεί να δώσει κάποιος και στον “εξαίσιο” (κατά Γ. Δουατζή και όχι μόνο) και στον επίσης “μανιώδη” της ποιότητας φίλο μου Δημήτρη Δαμασκηνό. Γενναίοι δωρητές συναισθημάτων κι αυτοί. Δωρεάν έλαβον, δωρεάν δίδουν… Ευτυχής συγκυρία η συνάντησή τους!


Τρέχω για τον “Ορίζοντα”







«Σάββατο βράδυ… ετοιμάζοντας την τσάντα μου για τον αγώνα της επομένης, διάφορες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου. Μήπως να μην πάω; Το έχω κάνει δυο φορές, φτάνει. Πού να… κολυμποποδηλατοτρέχω Κυριακάτικα! Γιατί να το ξανακάνω; Τι έχω να κερδίσω; Κυριακή πρωί… αποφάσισα τελικά να πάω. Και ευτυχώς γιατί θα ήταν τόσα πολλά αυτά που θα είχα χάσει…».

«Πρώτοι απ’ όλους οι εθελοντές. Τόση ενέργεια, τόση ζωντάνια, τόσο μεράκι. Λες και το κάνουν για πρώτη τους φορά. Όμως τα πρόσωπά τους πλέον μου είναι γνώριμα και βλέπω το ίδιο πάθος όπως και τις προηγούμενες φορές. Τη μεγάλη τους προσπάθεια όλα να γίνουν τέλεια, για το κοινό καλό, για τον “Ορίζοντα”.Χωρίς αντάλλαγμα.

Ενα μεγάλο “μπράβο” γι’ αυτά τα παιδιά που κάθε χρόνο χαρίζουν απλόχερα αμέτρητες ώρες για τον ιερό αυτό σκοπό, για τον “Ορίζοντα”, τον Σύλλογο που έχει προσφέρει τόσα πολλά στην τοπική κοινωνία». «Είδα φίλους και γνωστούς να έχουν την ίδια όρεξη με πέρυσι, να είναι εκεί για τον “Ορίζοντα” και για να αθληθούν και για να περάσουν ωραία. Αλλωστε το ποιος θα βγει πρώτος μικρή σημασία έχει. Είδα παλιούς συναθλητές μου από τον στίβο να τρέχουν μαζί με τα παιδιά τους. Είδα πολύ κόσμο να έχει έρθει και να ενθαρρύνει τα “υπερκοπέλια” σε κάθε τους προσπάθεια.
Είδα έναν ήλιο καταπληκτικό, μια φανταστική μέρα. Ακόμα και ο καιρός ήταν σύμμαχος εθελοντής για να πάνε όλα κατ’ ευχήν».

Αποσπάσματα από ένα κείμενο που έγραψε πρόπερσι ο γιος μου ο Θεοκλής (βλ. “Χανιώτικα νέα”, 20.10.2014) για τη συμμετοχή του στον “αγώνα για τη ζωή” που διοργανώνει ο Σύλλογος “Ορίζοντας” κάθε χρόνο με τον γενικό τίτλο “Υπερκοπέλι”. Και βέβαια, πήρε μέρος μαζί με πολλούς άλλους Χανιώτες κι εφέτος, προχθές, Κυριακή 2 Οκτωβρίου, δεύτερη μέρα του ιδιαίτερου αυτού “αγώνα για τη ζωή”… Ο “Ορίζοντας” παραμένει πάντα ιδέα!

Χανιώτικα νέα (04.10.2016)

ΕΥΔΟΚΙΑ

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ – ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ: « Η ΓΙΑΣΕΜΙΑ ΚΑΙ Τ’ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ»

Ένα ακόμα βιβλίο για παιδιά (το δέκατο) από την Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη στα βιβλιοπωλεία.  Είναι  το παραμύθι «Η Γιασεμιά και τ’ αστεράκια» από τις εκδόσεις «Κόκκινη κλωστή δεμένη» σε εικονογράφηση της Κριστίν   Μενάρ.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:

Γη κι ουρανός. Πουλιά και λουλούδια. Τ’ αστέρια και το Φεγγάρι. Κι η άνοιξη. Όλα συνυπάρχουν αρμονικά σε τούτο το παραμύθι. Κι η ζωή μιας Γιασεμιάς, στην άκρη ενός κήπου. Κι η τρυφερή φιλία της  μ’ έναν  γέρο ξύλινο φράχτη κι έναν μικρούλη ονειροπόλο άνεμο.  Και οι προσδοκίες, οι λαχτάρες και τα όνειρά τους.  Ο φράχτης  λέει, λαχταρά  να νιώσει πάλι όμορφα. Όπως μια φορά που…  ήταν δέντρο στο δάσος!  Ο μικρούλης άνεμος πάλι,  ονειρεύεται  να γίνει ποιητής!  Κι η Γιασεμιά; Χμ…  Η Γιασεμιά όχι μόνο  λαχταρά και  ονειρεύεται,  αλλά είναι σίγουρη πως  κάποια νύχτα  θα πέσει στην αγκαλιά της ένα… αστέρι!  Όνειρα και λαχτάρες και προσδοκίες που φαντάζουν μακρινά και άπιαστα.  Άραγε θα γίνουν πραγματικότητα;  Ποιος ξέρει….                       

Το παραμύθι ζωντανεύει   με την ονειρική,  γεμάτη ποίηση και λυρισμό εικονογράφησή της, η Κριστίν Μενάρ.

ΠΟΙΗΣΗ

Με αφορμή την εκδήλωση που θα γίνει την Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου (Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού)  στις 8 μ. μ., στο ΚΑΦΕ- ΚΗΠΟΣ Χανίων. Συντελεστές της Εκδήλωσης: Σταμάτης Αποστολάκης, Βαγγέλης Κακατσάκης, Βασίλης Χαρωνίτης

Μάζεψα*

Μάζεψα όλα όσα ήταν στις γωνίες

κι αποχώρησα

χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Μέσα σ’ αυτά:

το κλάμα μιας καλής μαθήτριας,

που δεν ήξερε κάποια φορά ορθογραφία^.

το χαμόγελο ενός πατέρα μεροκαματιάρη,

γιατί έμαθε ότι ο γιος του θα ’ναι ο σημαιοφόρος^.

τη συγκίνηση μιας νεοδιόριστης δασκάλας,

όταν πρώτη φορά μπήκε στην τάξη…

Και βέβαια το… «Κύριος Διευθυντάς»,

όπως με αποκαλούσε,

ένας καλός γείτονας του σχολείου.

*Επί τη αποχωρήσει μου απ’ τη Δημόσια Εκπαίδευση (όντας Διευθυντής στο 5^ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης ('Όταν γίνεις ποίημα", Πυξίδα της Πόλης, 2013)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Β1 ΤΑΞΗ 5ου ΔΗΜ .ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΙΑΓΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Πέντε ποιήματα από παλιά Αναγνωστικά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, για τον παππού και τη γιαγιά, το καθένα με την ζωγραφιά του, στον σημερινό Παιδότοπο. Να ’ναι καλά και η φίλη διευθύντρια του 5ου Δημ. Σχ. Χανίων, που είχε τον ρόλο του ταχυδρόμου, και βέβαια η δασκάλα της Β1 τάξης του ίδιου Σχολείου Τόνια Σκουλά, που “δίδαξε” στους μαθητές της τα ποιήματα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Τρίτης Ηλικίας, την Ημέρα του Παππού και της Γιαγιάς, που γιορτάζεται σήμερα, ανταποκρινόμενη σε σχετική πρότασή μου. Πάντα αξια, καλή μου συνεργάτις από τα παλιά! Να χαίρεστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας, Δευτεράκια του 5ου και να σας χαίρονται! Χρόνια πολλά και καλά σε όλους τους παπούδες και σε όλες τις γιαγιάδες!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Ο παππούς

Ο παππούς με τη μαγκούρα
και με τ’ άσπρα τα μαλλιά,
μπαίνει πάντοτε στο σπίτι
φορτωμένος με γλυκά!
Τι δε δίνει! Τι δε δίνει!
του παππού η καλοσύνη!

Καραμέλες, σοκολάτες
τυλιγμένες στο χαρτί
στα εγγόνια τις μοιράζει
παίρνοντας ένα φιλί!
Τι δε δίνει! Τι δε δίνει!
του παππού η καλοσύνη!

Μα όταν αταξίες κάνουν
κι ο παππούλης τους θυμώνει,
τότε αντί για καραμέλες
τη μαγκούρα του σηκώνει!
Ξύλο μόνο που δε δίνει
του παππού η καλοσύνη!

Η γιαγιά μας η καλή

Η γιαγιά μας η καλή
έχει κότα στην αυλή,
κότα με κοτόπουλα,
χήνα με χηνόπουλα.

Ασπρη πάπια με παπιά,
γάιδαρο με τόσα αυτιά,
προβατίνα με τ’ αρνάκι,
αγελάδα, μοσχαράκι.

Γάτα με το σκύλο,
Γάτα με το σκύλο,
του σπιτιού το φίλο,
γαλοπούλες κι ένα γάλο,
φουσκωμένο και μεγάλο.

Και τον πρώτο πετεινό
μέσα σ’ όλο το χωριό,
που λαλεί τη χαραυγή
στης γιαγιάς μας την αυλή.

(από το αναγνωστικό Ε’ Δημοτικού Ο πύργος του Βοσπόρου, 1927)

Ο παππούλης


Ο παππούλης σαν κοπέλι
κάθε μέρα πάει στ’ αμπέλι.
Το ραντίζει, το θειαφίζει
και το διπλοκαθαρίζει.

Και το Μάη με τους ανθούς
κορφοκόβει τους βλαστούς.
Κι ως να διπλοξεφυλλίση
η αγουρίδα έχει γυαλίσει.

Τώρα φέρνει στο μαντήλι
κόκκινο γλυκό σταφύλι.
Τώρα κάθεται δραγάτης
ο παππούς ανοιχτομάτης.

Και του πάμε το φαΐ του
και μας δίνει την ευχή του.
Μας φιλέβει και σταφύλια
σε καλάθια, σε μαντήλια.

Βασίλης Ρώτας

Η γιαγιά καιη εγγονή της



Να τη πάλι απόψε
στο κοντό σκαμνί της
η γιαγιά η Φιορούλα
με την εγγονή της.

Να τη πάλι απόψε
στο κοντό σκαμνί της
η γιαγιά η Φιορούλα
με την εγγονή της.

Η εγγονή διαβάζει
κι η γιαγιά προσέχει.
Θε μου, τι ευτυχία,
τι καμάρι που έχει!

«Τώρα εσύ, γιαγιά μου,
λέγε παραμύθια
για βασιλοπούλες
και κουτά ορνίθια.

Εγώ θα σου διαβάζω,
ε γιαγιά, να μάθεις…»
Κι η γιαγιά: «Ψυχή μου,
την ευχή μου να ‘χεις!».

Κώστας Καλαπανίδας (από το ΑλφαβητάριοΗ γλώσσα μου, 1982)


Θέλω  τον παππού και τη γιαγιά κοντούς




Θεέ μου, σε παρακαλώ
τον παππού μου να κοντύνεις
και γιαγιά πολύ ψηλή
στα παιδιά μη δίνεις.

Εύκολα θέλω να φτάνω
τον παππού και τη γιαγιά
να μπορώ να τους χαϊδεύω
τ’ άσπρα κάτασπρα μαλλιά.

Ο παππούλης κι η γιαγιούλα
θέλω να ’ναι πιο κοντά.
Οχι να ’ναι αυτοί στα ύψη
κι εγώ τόσο χαμηλά.

Θέλω να ’μαστε ίσια, ίσια
και να παίζουμε μαζί.
Ετσι πιο όμορφη θα νιώθω
τη ζωή.

Γι’ αυτό άκουσέ με, Θεέ μου,
κάνε τους και τους δυο κοντούς.
Αυτό πάει να πει γιαγιούλα
και γλυκός γλυκός παππούς.


Ρένα Καρθαίου

Χανιώτικα νέα (1.10.2016)