ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

 Ο ΓΆΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ                                      Τρέχουν τα νερά τρέχουν οι βρύσες /    τρέχουν οι άρχοντες να παν να δουν τον γάμο/ κι οι αρχόντισσες να παν να δουν τη νύφη,/ πώς την λούζουνε και πώς τηνέ στολίζουν/ νύφη ολόχρυση...                                Με το ριζίτικο τραγούδι "τρέχουν τα νερά " που τραγούδησαν με στεντόρεια φωνή κάποιοι από τους καλεσμένους του γαμπρού, άρχισε στους ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ  της Έδεσσας το γλέντι στον γάμο του διευθυντή  των Χανιώτικων νέων Παρασκευά Περάκη με την εκλεκτή της καρδιάς του Νάντια Αιβάτογλου. "Χίλια καλώς εσμίξαμε  φωνάζουνε οι κράχτες/  Έδεσσα με το πράσινο και με τους καταρράχτες", η πρώτη από τις μαντινάδες που ακολούθησαν...           Το μυστήριο έγινε στο γραφικό εκκλησάκι του Σωτήρος σ' ένα ειδυλλιακό τόπο λίγο έξω από την Έδεσσα από τρείς ιερείς, εκ των οποίων ο ένας ήταν ο εφημέριος του  Ναού του Αγίου Ιωάννη Χανίων παπα- Μανόλης Τζατζάνης, με κουμπάρες την Ελένη Α. Γαρεδάκη και την Έφη Κογιάννη. Στο γλέντι έπαιξαν και ενθουσίασαν οι οργανοπαίχτες Μανόλης Λενταράκης, Λευτέρης Λενταράκης,Χάρης Ανδρουλάκης και Νίκος Σταματάκης,  που ήρθαν επί τούτου από τα Χανιά, μαζί με πολλούς συγγενείς και φίλους του γαμπρού.  Μεγάλη η συγκίνηση ιδιαίτερα της μητέρας του γαμπρού, των γονέων της νύφης  (ο πατέρας της Δημήτρης Αιβάτογλου είναι γιατρός) και βέβαια του ιδρυτή των Χανιώτικων νέων θείου του γαμπρού Γιάννη Γαρεδάκη.                                   Αυτό δα έλειπε να μην έχει μεταξύ των άλλων πλούσιων εδεσμάτων στο  τραπέζι ξεροτήγανα και γαμοπίλαφο...                      Η δάφνη κι ο κυπάρισσος εσμίξανε τους κλώνους/  να τους αξιώσει ο Θεός να ζήσουν χίλιους χρόνους. 

ΕΔΏ ΈΔΕΣΣΑ ΕΔΏ ΒΕΡΟΙΑ

Φωτογραφίες

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Δ2 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ.ΚΑΛΥΒΩΝ               ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ: ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΛΠΙΔΑ                                          Τις εντυπώσεις των παιδιών της Δ2 τάξης του Δημ. Σχ. Καλυβών Αποκορώνου, από το διάβασμα του βιβλίου της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη “Με λένε Ελπίδα” που έγινε τις ώρες της Ευέλικτης Ζώνης και από την παράσταση κουκλοθεάτρου που έδωσαν στο τέλος της σχολικής χρονιάς με θέμα ένα απ’ τα κεφάλαιά του (“Το συνέδριο των παιδιών”), φιλοξενούμε στον σημερινό Παιδότοπο. Διάχυτος στα γραφτά ο ενθουσιασμός των παιδιών για την ενασχόλησή τους αυτή, πολλά τα “ωφέλη” που απεκόμισαν. Σπουδαία υπόθεση η καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας στις αίθουσες διδασκαλίας! Το ξέρει καλά αυτό η δασκάλα των συγκεκριμένων παιδιών, η Χριστίνα Γρηγοράκη. Και, βέβαια, ξέρει να το υποστηρίζει με “γνώση και με τρόπο” όπως φαίνεται μέσα από τις εργασίες των μαθητών της. Καθρέφτης της δουλειάς της οι εργασίες τους… Καλό καλοκαίρι, κυρία Χριστίνα και καλά μου Τεταρτάκια (διορθώνω Πεμπτάκια) των Καλυβών!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Νιώσαμε μεγάλη χαρά που η Ελπίδα κατάφερε να θέλει και τελικά μπόρεσε να πάει στο Συνέδριο των παιδιών και ανυπομονησία για να δούμε αν η Ελπίδα ξαναδεί την Αχνα, όμως και απορία επειδή η Αχνα ήταν φανταστική φίλη της Ελπίδας, οπότε η Αχνα πως εμφάνισε ένα χρυσαετό για να πάει την Ελπίδα στο χορό των αγγέλων. Μας άρεσε η λέξη σιδηρόδρομος “αγγελοπουλοπαιδοσυννεφοπανηγύρι”. Γιατί δεν έχουμε ακούσει πότε τόσο μεγάλη λέξη. Διαλέξαμε το βιβλίο “Με λένε Ελπίδα” γιατί μας εντυπωσίασε ο τίτλος του με τη λέξη “Ελπίδα”.
Χατζησταύρου Θεοδώρα, Σπαθαράκης Παύλος, Κριστιάνα Μεμισαχάι, Εύα Νικολουδάκη

Μας άρεσε πολύ και το ξεχωρίσαμε από το κοριτσάκι που έμαθε να πετάει με τη φαντασία της, που γινόταν ψάρι, αέρας και πουλί, αρκεί να πιστέψει στον εαυτό της και να φωνάξει αποφασιστικά “Μπορώ”! Μας έκανε εντύπωση το συνέδριο των παιδιών και περισσότερο μας άρεσε που την πρωτοέμαθε να ταξιδεύει με την φαντασία της και έκανε αμέτρητες σκανδαλιές στο χιόνι! Επιλέξαμε αυτό το βιβλίο διότι μιλούσε για ένα κορίτσι που δεν πίστευε στον εαυτό της μέχρι που ήρθε η Αχνα που της έδινε ελπίδα και χαρά και έδιωξε τον θυμό από μέσα της! Νιώθαμε συγκίνηση, ευτυχία, χαρά, στενοχώρια, λύπη και ανυπομονησία… είχε τόση ησυχία που δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα! Μετά το Πάσχα αποφασίσαμε να φτιάξουμε κούκλες! Με πολλή διασκέδαση καταφέραμε να φτιάξουμε και τους ρόλους. Επειτα κάναμε πολλές πρόβες και στις 13 Ιουνίου παρουσίασαμε την παράστασή μας. Ηταν μια συναρπαστική εμπειρία!

Ζωή Σαρτζετάκη – Γκούστη

[…] Μας εντυπωσίασε που η Ελπίδα για να παίρνει κουράγιο και δύναμη δημιούργησε τη φανταστική της φίλη την Αχνα που ζούσε στο τζάκι του σπιτιού τους.
Επιλέξαμε το βιβλίο “Με λένε Ελπίδα” γιατί έχει έναν ιδιαίτερο τίτλο. Μας εντυπωσίασε η λέξη “αγγελοπουλοπαιδοσυννεφοπανηγύρι” που έμοιαζε με σιδηρόδρομο!
Μας άρεσε το γέλιο της Αχνας που η Ελπίδα το παρομοίαζε με νερό που βράζει στην τσαγέρα!
Φτιάχναμε κούκλες και μας ήρθε η ιδέα να το παίξουμε σε θέατρο. Περάσαμε τέλεια όταν φτιάχναμε τις κούκλες! Το διασκεδάσαμε…
Μετά μοιράσαμε τους ρόλους και αρχίσαμε τις πρόβες. Η αγωνία μας κορυφώθηκε την μέρα της παράστασης! Είχαμε καλεσμένους τα παιδιά, τους γονείς και φυσικά την κα Κακατσάκη.
Ολοι μας χειροκρότησαν και μας θαύμασαν.
Είμαστε χαρούμενοι και περήφανοι γι’ αυτό που κάναμε!

Αγγελος Νικολακάκης
Παναγιώτης Μπουντάκης
Κοσμάς Μπαλαμπάκης
Παναγιώτης Μουσουράκης
Αλεξάνδρα Ντόκα

Κάθε φορά που διαβάζαμε ένα κεφάλαιο είχαμε την αγωνία να διαβάσουμε παρακάτω! Φωνάζαμε όλοι “Κι άλλο! Κι άλλο!”.
Ηταν ένα μαγικό ταξίδι μέσα στο βιβλίο και στην καρδιά της Ελπίδας! Αλλες φορές γελούσαμε με τα καμώματά της άλλες φορές νιώθαμε λύπη και συγκίνηση.
Για παράδειγμα σκάσαμε στα γέλια με τις σκανδαλιές που φαντάστηκε ότι έκανε η Ελπίδα μια κρύα, χειμωνιάτικη μέρα στο χιόνι με τα άλλα παιδιά. Ηταν μοναδική και ξεχωριστή. Συγκινηθήκαμε με την “Επιχείρηση Ατλας” όταν ήθελαν να πάνε στην παραλία μαζί με τη μαμά της!
Πιο πολύ όμως μας συγκίνησε το Συνέδριο των παιδιών! Από εκεί μας ήρθε η ιδέα να οργανώσουμε μία παράσταση με κουκλοθέατρο! Χρειαστήκαμε πολύ καιρό για να τελειώσουμε πολλά υλικά και πολλή υπομονή.
Μετά από καιρό αρχίσαμε τις πρόβες, ώσπου έφτασε η μεγάλη μέρα. Μας παρακολούθησε η συγγραφέας του βιβλίου κα Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη και την ευχαριστούμε πολύ!
Περάσαμε πολύ ωραία.

Μαρία Ρουμπεδάκη
Φαμπιάνα Μπραχουσάι
Ευα Νικολουδάκη
Ελευθερία Τζομπανάκη
Πέτρος Γιανκόλοβ

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ....

ΦΩΤΟ: Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, Ωδή στον Χρίστο Αρδίζογλου

«Από το ότι, ορμώμενος, τα χρόνια περνούν γρήγορα/ και αυτό το βρίσκω πικρό και άδικο/ […] θα υμνήσω και εγώ με τη φτωχή την πένα μου/ τον ιδιόρρυθμο πλην όμως φιλότιμο χαρακτήρα/ του παίκτου της Α.Ε.Κ. και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου./ Θα υμνήσω γιατί το παιδί αυτό/ από τις ταπεινές τις γειτονιές του Περισσού προερχόμενο,/ της Ριζουπόλεως και της Σαφράπολης,/ ήταν το μόνο από πολλούς άλλους/ που παρά την υπεροψία της νεότητάς του/ εκράτησεν ενός λεπτού στα μυστικά σιγή/ για όσους βετεράνους δεν επέτυχαν το γκολ σε κρίσιμη στιγμή/ απορρίπτοντας έτσι ακόμα και τον θάνατο/ μια και αγνόησε όλους αυτούς τους αθλητές/ που τώρα βρίσκονται στο χώμα». Από το ποίημα “Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστος Αρδίζογλου”, του Γιώργου Μαρκόπουλο


«Μου αρέσει να σκέφτομαι πως για εσάς, η καριέρα μου έγινε ένα παραμύθι. Τώρα είναι το πραγματικό τέλος. Θα βγάλω αυτή τη φανέλα για τελευταία φορά. Θα την φυλάξω, ακόμα και αν δεν είμαι έτοιμος να πω “φτάνει”. Ίσως δεν θα είμαι ποτέ. Συγχωρέστε με που δεν έδωσα συνεντεύξεις και δεν ξεκαθάρισα τις σκέψεις μου, αλλά δεν ήταν εύκολο για εμένα να “σβήσω το φως”. Φοβάμαι. Δεν είναι ο ίδιος φόβος που νιώθεις όταν στέκεσαι μπροστά στο τέρμα, έτοιμος να εκτελέσεις πέναλτι. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να σκεφτώ πώς θα μοιάζει το μέλλον μέσα από τις τρύπες του διχτυού. Επιτρέψτε μου να φοβάμαι. Αυτή τη φορά, είμαι εγώ που χρειάζομαι εσάς και την αγάπη που πάντα μου δείχνετε…» Απ’ τα που είπε μεταξύ των άλλων ο για 28(!) χρόνια ποδοσφαιριστής της ιταλικής ομάδας Ρόμα Φραντζέσκο Τότι, αποχαιρετώντας τους οπαδούς της, στον τελευταίο του αγώνα, τον περασμένο Μάιο.



“Σ’ έναν αγώνα πήρε/ Και του διαιτητή το πορτοφόλι!/ Τίναζε χούφτα χώμα/ Στου αμυντικού τα μάτια να σκοράρει/ Κι ένα θρυλικό απόγευμα/ Τον φέραν χωροφύλακες με χειροπέδες απ’ το κελί του/ Να παίξει το κρίσιμο παιχνίδι ΑΕΚ-ΠΑΟ/ Νίκησε η Ένωση με δυο γκολ δικά του/ Και τον οδήγησαν αμέσως ξανά/ Εκεί από όπου τον είχαν φέρει/ (Τα επινίκια ανήκανε σ’ άλλους)/ Έτσι πικραμένον/ Τον βρήκαν αργότερα κρεμασμένον/ Με των παπουτσιών τα κορδόνια στο κελί του. Κι εμείς δεν ψάλλαμε ακόμη/ Ένα τρισάγιο Για την ανάπαυση της παιδικής/ Μετέωρης/ Ψυχής του». Από το ποίημα “Κρέμασε την Ζωή του στα Γκολπόστ” (αναφέρεται στον ποδοσφαιριστή Λάκη Σοφιανό) του Γιάννη Κουβαρά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένας Ιταλός ποδοσφαιριστής, παγκόσμιας κλάσης, μιλά για τον εαυτό του, απευθυνόμενος στους οπαδούς της μοναδικής ομάδας που υπηρέτησε, επί τη αποχωρήσει του από τα γήπεδα, ύστερα από 28 χρόνια σ’ αυτά… Ένας σημαντικός σύγχρονος Έλληνας ποιητής υμνεί με την πένα του έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο αλλά και ιδιόρρυθμο ποδοσφαιριστή, όταν αυτός βρισκόταν στις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, ενώ ένας ζωγράφος τον κάνει πίνακα… Ένας άλλος σημαντικός σύγχρονος Έλληνας ποιητής κάνει “τρισάγιο” για την ψυχή ενός άλλου επίσης ταλαντούχου, πλην όμως με “ιδιαιτερότητες” ποδοσφαιριστή κάποια χρόνια μετά το τραγικό φευγιό του από τη ζωή… Και στην ποίηση του ποδοσφαίρου και στο ποδόσφαιρο της ποίησης αφιερωμένες οι σημερινές στάσεις…

Χανιώτικα νέα (07.07.2017)

ΠΟΙΗΣΗ

Δόξα τω Θεώ

Όταν με απειλεί το χειρότερο, Κύριε,

νιώθω το χέρι σου να με προστατεύει,

και να κατευθύνει τα διαβήματά μου.

Ξέρεις, Εσύ, μέχρι πού φτάνουν οι αντοχές μου,

το βάρος του Σταυρού που μπορώ να σηκώνω.

 Περαστικά σύννεφα

οι όποιες κακές σκέψεις, σαν καπνός

διαλύονται στον ήλιο του ελέους Σου.

Και τα καλά δεχούμενα

Και τα κακά δεχούμενα

«Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν!»


ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ( Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "ΩΣΕΙ ΑΡΤΟΣ" ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΝΑΣ ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ Ο ΚΑΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Είχα ακουστά για το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης και για το πόσο σημαντική θεωρείται κυρίως από τους ερευνητές που ασχολούνται με αυτήν αλλά και με τους χρηματοδότες των ερευνητικών προγραμμάτων.
Σε σχετική συζήτηση που είχα με άτομο που γνωρίζει περί αυτής, έμεινα άκρως εντυπωσιασμένος αλλά και ολίγον -δεν το κρύβω- προβληματισμένος για το... μέλλον.
Αλλά, ποιο μέλλον; Αφήστε το αυτό. Στην Ελλάδα ζούμε, και εδώ δεν ενδιαφερόμαστε για τους επερχόμενους. Εμείς να ’μαστε καλά κι οι άλλοι ας τα βρουν μπροστά τους και ολόγυρά τους!
Πάντως στην περίπτωσή μας έχω την αίσθηση ότι ίσως “η τεχνητή νοημοσύνη” να μας δώσει λύσεις και να μας βγάλει από τα αδιέξοδα!
Κι εξηγώ:
Διάβασα ότι κάποιοι ερευνητές αμερικανικών πανεπιστημίων έχουν αναπτύξει ένα σύστημα δημιουργικής τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί να εφευρίσκει νέα στιλ ζωγραφικής! 
Οι συγκεκριμένοι έχουν στόχο να δημιουργήσουν ένα νέο είδος αυτόματης τέχνης που να είναι πρωτοποριακή, αλλά όχι υπερβολικά πρωτοποριακή. «Για τον σκοπό αυτό, χρησιμοποιείται ένας αλγόριθμος, που χρησιμοποιεί δύο νευρωνικά δίκτυα, εκ των οποίων το ένα... κατεβάζει ιδέες και το άλλο τις αξιολογεί».
Αυτό λέγεται ότι μπορεί να δημιουργήσει ακόμη και νέο ρεύμα στην Τέχνη...
Κάπου εδώ ακριβώς μου 'ρθε η αναλαμπή: «Αυτό χρειάζεται η χώρα» σκέφτηκα! Ενα αλγόριθμο που εμείς δεν θα του δώσουμε μόνο δύο νευρωνικά δίκτυα αλλά πολλά... Ας πούμε, πέντ' εξι, αρκετά περισσότερα δηλαδή από αυτά που χρησιμοποιούν οι δικοί μας εθνοσωτήρες.
Επειτα τον βάζουμε σε μια από τις πολλές μπρίζες στο Μαξίμου και τον αφήνουμε εκεί, ελεύθερο να παράξει έργο! Αυτό που θέλουμε να γίνει στην Ελλαδίτσα!
Να σημειώσω εδώ ότι το ποσοστό λάθους επιλογών σε συνεργάτες κ.λπ. είναι μηδενικό! Δεν θα ’ναι κακή ιδέα να έχουμε αλγόριθμους σε όλες τις υπουργικές θέσεις! Αλγόριθμους για βουλευτές, αλγόριθμους για ιδιαίτερους γραμματείς, για συμβούλους, παρασυμβούλους κ.λπ.
Για αργομισθία ούτε λόγος βέβαια. Ασε που αυτοί
-οι αλγόριθμοι ντε- δεν κλείνουν μάτι παρά δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο.
Και βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάζουν άποψη κι άλλα να λένε κι άλλα να πράττουν! Κι ούτε βέβαια θα τους δίνουμε εντολή για “ΟΧΙ” κι εκείνοι θα το μετατρέπουν σε “ΝΑΙ”!

Χανιώτικα νέα (05.07.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

ΦΩΤΟ: Γρηγόρης Γεωργουδάκης

Τζίτζικας ελάλησε, μαύρη ρώγα γυάλισε… Μέρες τώρα έχουν αρχίσει να λαλούν τα τζιτζίκια. Πιστοί κι εφέτος στο ετήσιο ραντεβού τους, οι τραγουδιστάδες – διαλαλητάδες του καλοκαιριού. Πού θα πάει! Θέμα ημερών να γινώσουν τα σταφύλια και κοντά σ’ αυτά τα σύκα, για να μην την “βγάλουμε” μόνο με τ’ αγγούρια. «Ο Προκόπης κόφτει αγγούρια,/ η Αγιά Μαρίνα σύκα,/ και ο Άι Λιας τα σταφυλάκια/ μες στα βεργοπανεράκια», μάς λέει ένα παλιό τραγουδάκι. Το ξέρουν οι τζιτζίκοι, για να πω τα τζιτζίκια στα… νιππιανά, και δεν βάζουν… γλώσσα στο στόμα τους.

Σαν ταπεινό σκουλήκι ζει για πολλά χρόνια (από τέσσερα μέχρι και δεκαεφτά) κάτω απ’ το έδαφος το τζιτζίκι. Κάποτε, βέβαια, φτάνει η στιγμή να βγει στην επιφάνεια, να σκαρφαλώσει στα δέντρα, να βγάλει φτερά και ν’ αρχίσει να τραγουδεί, με την ειδική ηχητική συσκευή που υπάρχει στον θώρακα και στην κοιλιά του. Τότε, όμως, αρχίζει γι’ αυτό και η αντίστροφη μέτρηση, μόνο λίγες εβδομάδες είναι η διάρκεια της ανέμελης ζωής του. Καμιά έγνοια να συνάξει προμήθεια για τον χειμώνα, λοιπόν! Κι ας τα λέει αλλιώς ο Αίσωπος στον γνωστό μύθο του “Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας”.

Ανδρας της θεάς Ηούς, ήταν μάς λέει ένας άλλος, λιγότερο γνωστός μύθος, ο τζίτζικας, που τον έλεγαν Τιθωνό. Να  τον κάνει αθάνατο ήταν το “ρουσφέτι” που ζήτησε η Ηώ απ’ τους προϊσταμένους της Ολύμπιους θεούς, όταν αυτός γέρασε κι όλα έδειχναν ότι πάει για τον Αχέροντα ποταμό. Δεν της χάλασαν το χατήρι αυτοί, την λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σ’ ένα ζαρωμένο έτνομο, που μιλά ακατάπαυστα. Σαν να διαμαρτύρεται, λέω εγώ. Ίσως γιατί ξέχασε η συμβία του να ζητήσει να τον κάνουν και νέο οι Ολύμπιοι…

«Τζιτζίκια στήσαν το χορό/ στο ντάλα μεσημέρι/ και στέκουν γύρω τα παιδιά/ και παίζουν παλαμάκια./ Μια πεταλούδα διάφανη πορτοκαλιά και μαύρη/ στου γέρου κόσμου στάθηκε τα φρύδια επάνω αντήλιο,/ κι έπαιζε και κρυφόγνεφε της πίκρας μαντηλάκι». Να τελειώσω με “Τα τζιτζίκια” του Οδυσσέα Ελύτη, σκεφτόμουν, όταν άρχισα να γράφω τούτη τη Στάση, άλλαξα όμως “καθ’ οδόν” γνώμη. Πιο πολύ ταιριάζει για κλείσιμο το συγκεκριμένο ποίημα, “Τζιτζίκια στήσαν τον χορό”, του Γιάννη Ρίτσου, νομίζω…


Το “εμείς” των Ωραίων Ελλήνων

“Το “εμείς” των Ωραίων Ελλήνων”… Και αυτόν τον τίτλο θα μπορούσε να έχει η όμορφη μουσική εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, γι’ άλλη μια χρονιά, ο Δήμος Χανίων και η Κ.Ε.Π.ΠΕ.ΔΗ.Χ. – Κ.Α.Μ. με τη συμμετοχή όλων των Συλλόγων της άλλης Ελλάδας που δραστηριοποιούνται στην πόλη μας. Με την Αδελφότητα Μικρασιατών Ν. Χανίων “Ο Αγιος Πολύκαρπος”, με τον Ποντιακό Σύλλογο “Παναγία Σουμελά” Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Ηπειρωτών Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Θεσσαλών Ν. Χανίων “Νικ. Πλαστήρας”, με τον Σύλλογο Κυπρίων Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Μακεδόνων – Θρακιωτών Ν. Χανίων “Ο Μέγας Αλέξανδρος”, με τον Σύλλογο Πελοποννησίων Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Ποντίων Π.Ε. Χανίων “Η Ρωμανία” και με τον Σύλλογο Ρουμελιωτών Ν. Χανίων. Ολοι οι σύλλογοι μια αγκαλιά… Όλες οι επιμέρους πατρίδες ενωμένες κάτω απ’ τον ίσκιο της ελληνικής σημαίας…
“Ποτέ δεν πρέπει τα κλαδιά τις ρίζες να ξεχνούνε/ γιατί αν ξεραθούν αυτές κι αυτά θα ξεραθούνε”. Δεν ξεχνούν τις ρίζες τους οι συμπολίτες μας που κατάγονται από τα άλλα μέρη της Ελλάδας. Τα παράριζα της κοινής ελληνικής ρίζας τους (μας), διορθώνω…

Χανιώτικα νέα (04.07.2017)

          

ΧΡΥΣΑ

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Μπορώ να πω και θα το πω αμέσως ότι αξίζει να είναι κανείς αληθινός, κι αυτό τα περιλαμβάνει όλα, και την ανθρωπιά και την απλότητα. Και πότε λοιπόν είμαι αληθινός αν όχι όταν είμαι ο κόσμος; Τώρα δεν εύχομαι πια να είμαι ευτυχισμένος αλλά να έχω συνείδηση της πραγματικότητας. Ενας άνθρωπος παρατηρεί με θαυμασμό τον κόσμο κι ένας άλλος σκάβει τον τάφο του: Πώς να ξεχωρίσω τους ανθρώπους και τον παραλογισμό τους; Αλλά να το μειδίαμα του ουρανού Αλλά να τα μάτια και η φωνή εκείνων που πρέπει ν’ αγαπώ. Είμαι δεμένος με τον κόσμο με όλες μου τις κινήσεις, με τους ανθρώπους, με όλο τον οίκτο και την ευγνωμοσύνη μου. Ανάμεσα σε τούτη την καλή και την ανάποδη του κόσμου, δεν θέλω να επιλέξω. (…)

Το πραγματικό θάρρος είναι να κρατά κανείς τα μάτια ανοιχτά στο φως, όπως και στον θάνατο. Άλλωστε, πώς να εκφράσω αυτό που συνδέει την τρομερή αγάπη της ζωής μ’ εκείνη τη μυστική απελπισία; Αν δεχτώ την ειρωνεία, κρυμμένη στο βάθος των πραγμάτων, εκείνη τότε αποκαλύπτεται αργά. Κλείνοντας το μικρό και φωτεινό μάτι της, λέει: «Ζήστε σαν…» Παρά τις τόσες έρευνες, η γνώση μου σταματά εδώ.

ΠΟΙΗΣΗ

Πορεία

Επί τραχείας οδού, μια ζωή, η πορεία του.

Συχνά θλιμμένος, ποτέ θλιβερός.

Πάντα ορθοστατών και ορθοβαδίζων.

Με αναπεπταμένη τη σημαία της ευθύνης.

Επιμένοντας

να καλημερίζει τον ήλιο

και να καλησπερίζει το φεγγάρι.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

(Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ")

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Δ' ΤΑΞΗ  ΔΗΜ. ΣΧ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!

Ιδιαίτερα κατατοπιστικό, “δημοσιογραφικό” το κείμενο που μου έστειλε ο γνωστός στους αναγνώστες του Παιδότοπου και από άλλες εργασίες μαθητών του δάσκαλος των Εκπαιδευτηρίων Θεοδωροπούλου Μανόλης Κουναλάκης, για το διαθεματικό σχέδιο εργασίας με θέμα το αρχαίο θέατρο, που “δούλεψε” εφέτος στην τάξη του. Καλογραμμένες, ωστόσο, και οι εργασίες των μαθητών του, που μας “μιλούν” για τις εντυπώσεις τους. Κατά τον δάσκαλο οι μαθητές, αλλά και κατά τους μαθητές ο δάσκαλος. Συγχαρητήρια και για την επιλογή του θέματος, και για τη προσέγγισή του, Μανόλη! Περιμένω κι άλλες δουλειές σου!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος







Φέτος οι μαθητές της Δ’ δημοτικού των Εκπαιδευτηρίων Θεοδωροπούλου υλοποίησαν ένα διαθεματικό σχέδιο εργασίας με θέμα το αρχαίο θέατρο. Αρχικά τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες εργασίας και δούλεψαν στο σπίτι πάνω σε ορισμένα αρχαία θέατρα. Συγκεκριμένα εργαστήκαμε για το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, της Δήλου, του Διονύσου, των Δελφών και το Ηρώδειο.
Στη συνέχεια πραγματοποιήσαμε δράσεις θεατρικού παιχνιδιού με αφορμή το κείμενο την κωμωδία του Αριστοφάνη με τίτλο Όρνιθες. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε δύο ομάδες εργασίας και με την τεχνική της παγωμένης εικόνας απεικόνιζαν σκηνές από το έργο του αρχαίου κωμωδού και στη συνέχεια ηχογραφήθηκαν όταν διάβαζαν το κείμενο από το οποίο εμπνεύστηκαν. Όλ’ αυτά ενώθηκαν και φτιάχτηκε ένα πολύ ωραίο εκπαιδευτικό βίντεο.
Στη συνέχεια κατασκευάσαμε ένα ρομπότ το οποίο αποδίδει την ίδια κωμωδία. Πιο συγκεκριμένα μέσα στην τάξη φτιάξαμε μια περίληψη του έργου, με βάση την παιδική διασκευή του Φίλιππου Μανδηλαρά Τα παιδιά ηχογραφήθηκαν ξανά όταν διάβαζαν την περίληψη. Στη συνέχεια μέσα στο εργαστήριο καλλιτεχνικών εικονογάφησαν την κωμωδία αυτή και μετά χρησιμοποιήσαμε τις δυνατότητες της τεχνολογίας και έτσι το ρομπότ το το οποίο προγραμμάτισαν οι μαθητές, ήταν σε θέση να παρουσιάσει ολοκληρωμένα -με τη χρήση τριών κινητήρων- το έργο του Αριστοφάνη. Το ρομπότ αυτοπαρουσιάστηκε από τα παιδιά στο έβδομο φεστιβάλ ψηφιακής δημιουργίας που έγινε φέτος και στα Χανιά.
Στη συνέχεια είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά ένα από τα αρχαία θέατρα για τα οποία κάναμε εργασία και συγκεκριμένα το Ηρώδειο. Η επίσκεψη αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της πολιτιστικής εκδρομής που πραγματοποίησε το σχολείο μας στην Αθήνα.
Τέλος επισκεφτήκαμε το αρχαίο θέατρο της Απτέρας στο νομό Χανίων, το οποίο αποτελεί το τελευταίο αρχαίο ελληνικό θέατρο που ανακατασκευάστηκε. Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα από αυτό το σχέδιο εργασίας. Έμαθαν πολλά και παράλληλα χάρηκαν.
Μανόλης Κουναλάκης
Δάσκαλος







Εντυπωσιάστηκα πολύ με τις εργασίες που κάναμε για το αρχαίο θέατρο και μου άρεσαν όλα. Κάναμε για το αρχαίο θέατρο της Δήλου, της Επιδαύρου, το Ηρώδειο και το αρχαίο θέατρο των Δελφών. Επίσης κάναμε και μια επίσκεψη στο αρχαίο θέατρο της Απτέρας και μου άρεσε πολύ.
Aρτεμις Κανελάκις


Αυτόν τον χρόνο έχουμε κάνει αφίσες για τα αρχαία θέατρα. Επιπλέον έχουμε κάνει επισκέψεις σε μέρη που έχουν σχέση με το αρχαίο θέατρο. Επίσης έχουμε κάνει βίντεο και αρκετές ζωγραφιές και στο τέλος του χρόνου κάναμε και παρουσιάσεις στις άλλες τάξεις για αυτά.
Νικόλας Σταθόπουλος

Εμένα μου αρέσει περισσότερο το ρομποτικό θέατρο που κάναμε. Για να φτιάξουμε το ρομποτικό θέατρο έπρεπε να ζωγραφίσουμε τους ηθοποιούς και το φόντο. Επιπρόσθετα ηχογραφηθήκαμε και στο τέλος δώσαμε στο ρομπότ μας τις οδηγίες δηλαδή το προγραμματίσαμε.
Σοφία Πάτερου








Φέτος έχουμε κάνει πάρα πολλά πράγματα στην τάξη μας για το αρχαίο θέατρο, αυτά που μου άρεσαν περισσότερο είναι τα εξής: οι αφίσες που φτιάξαμε για τα αρχαία θέατρα, το ρομποτικό θέατρο που είχαμε φτιάξει με τη βοήθεια αρκετών εκπαιδευτικών, οι θεατρικές δραστηριότητες που κάναμε στο μάθημα της θεατρικής αγωγής και το βίντεο από παραστάσεις που είχαμε παρακολουθήσει.
Βασίλης Γιαννενάκης








Εμένα από τα πράγματα που έχουμε κάνει για το αρχαίο θέατρο μου άρεσαν πάρα πολύ τα εξής: το ρομποτάκι που φτιάξαμε με την κωμωδία Ορνιθες του Αριστοφάνη, η παρουσίαση για το αρχαίο θέατρο που κάναμε και που πήγαμε στο αρχαίο θέατρο της Απτέρας.
Αναστασία Σταθάκη
Φέτος κάναμε αρκετά πράγματα για το αρχαίο θέατρο. Αυτά που μου έκαναν εντύπωση ήταν ότι φτιάξαμε ένα ρομπότ για το αρχαίο θέατρο και ότι πήγαμε στο αρχαίο θέατρο της Απτέρας. Πάνω στο θέμα της ιστορίας έχουμε κάνει: αφίσες, ρομποτικό θέατρο, εκδρομές, ζωγραφιές, βιβλία, εκδηλώσεις και πολλά άλλα ακόμη. Πιο πολύ μου έκανε εντύπωση το ρομποτικό θέατρο.
Μαρία Μυλωνάκη








Από τα πράγματα που κάναμε για το αρχαίο θέατρο μου άρεσαν όλα, αλλά πιο πολύ μου άρεσε το αρχαίο θέατρο στην αρχαία Απτέρα.
Ιάκωβος Στεφανουδάκης
Το αρχαίο θέατρο ενδιαφέρει όλα τα παιδιά γιατί έχουμε κάνει τα εξής: αφίσες, ρομποτικά θέατρα, επισκεφθήκαμε το αρχαίο θέατρο της Απτέρας και τέλος μιλήσαμε για το αρχαίο θέατρο με όνομα Ηρώδειο. Το αγαπημένο μου από όλα αυτά ήταν το ρομποτικό θέατρο.
Μανώλης Κουρκουτάκης