ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 ΜΑΘΗΤΕΣ - ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ 11ου ΔΗΜ. Σχ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ, ΚΥΡΙΑ ΜΑΡΙΑ !

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Μέσα στην αγάπη των συναδέλφων της, των γονέων και των κηδεμόνων του τελευταίου σχολείου που υπηρέτησε ως διευθύντρια τη Δασκαλοσύνη, αλλά και όλων των κατοίκων της μεγάλης και ιστορικής συνοικίας της Χαλέπας, συνταξιοδοτήθηκε (τυπικά) η εντός και εκτός αιθουσών Διδασκαλίας ΔΑΣΚΑΛΑ Μαρία Κληματσάκη, όπως “μαρτυρούν” οι πάμπολλες εκδηλώσεις που έγιναν γι’ αυτήν. Δεν θα το κρύψω ότι την καμάρωνα από τότε που τη γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν συναντήθηκαν τα βήματά μας σ’ ένα άλλο σχολείο της Χαλέπας, στο ΕΝΑΤΟ, στο σχολείο της Αγίας Μαγδαληνής… Ούτε ότι κατέφευγα συχνά σ’ αυτήν για να μου στέλνει υλικό για τον Παιδότοπο… Ούτε ότι κουβεντιάζαμε συχνά τα της Δασκαλοσύνης… Στα παιδιά του 11ου, ωστόσο, σήμερα ο λόγος… Σε κάποια απ’ τα παιδιά, διορθώνω. Ούτε ένα τετρασέλιδο της εφημερίδας δεν θα έφτανε για να χωρέσει το υλικό που έφτασε στα χέρια μου! Επιμένουμε, Μαρία! «Δημιουργοί και φορείς πολιτισμού οι δάσκαλοι, κι όχι μόνο συνδικαλιστές του μισθού», για να χρησιμοποιήσω δύο στίχους του Κώστα Καλαπανίδα. Θα επανέλθω, θεού θέλοντος, να το ξέρεις!

Σας χαιρετώ με με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

Κυρία Μαρία θέλουμε να σου πούμε

πόσο πολύ σε αγαπούμε!!

Και με λύπη μας μεγάλη

Τώρα σε αποχαιρετούμε!!!!

Στην καρέκλα που καθόσουν

Θα σε αναζητούμε

Και με προσμονή μεγάλη

Θα κοιτούμε να σε δούμε!!

Όσα χρόνια κι αν περάσουν

στην καρδιά μας θα υπάρχεις

και του χρόνου στη γιορτή μας

θα χαρούμε να σε δούμε!!!

Eύα, Φωτεινή ,Άλκηστις (Α΄και Β’ Τάξεις)

Στο βιβλίο του σχολειού μας θα γραφτεί

η δυναμική αυτή μορφή

που τα τελευταία χρόνια

τις σελίδες του κοσμεί!!!

Πόσα έπαθλα βραβεία

Πόσες νίκες και πρωτιές

Το σχολειό μας αναδείξαν

Και πολλούς μας μαθητές!!

Και όλα τούτα με θυσίες και ξενύχτια

και με έννοιες τρομερές

που κανείς δεν θα ξεχάσει

για πολλές πολλές χρονιές!!!

Όσα λόγια κι αν σου πούμε

Όσα δώρα ,ζωγραφιές , σίγουρα θα

είναι λίγα ,μπρος σε τόσες προσφορές

Ο Θεός να προστατεύει

να χαρίζει ,να φωτίζει

να σας δίνει την υγειά σας

και σε όλη την οικογένειά σας!!!

Μαρία Αποστόλου –Κατερίνα Πατεράκη- Ελισάβετ Βασιλάκη (Γ΄τάξη)

΄Ενας κύκλος τελείωσε για την κυρία Μαρία

και στο σχολείο που δίδαξε έγραψε ΙΣΤΟΡΙΑ

Με καλοσύνη φέρεται κι όλα τα προλαβαίνει

στα θέατρα , στις εκδρομές και στα συμβούλια βγαίνει.

Ευχόμαστε τη σύνταξη όλη να σπαταλήσει,

Μόνο σε γλέντια , σε χαρές, χίλια χρόνια να ζήσει

Ερασμία Βακάκη ,Δ΄τάξη

ΣΤΗΝ … ΑΡΕΤΟΥΣΑ ΜΑΣ

Τ’ ακούσατε όλοι εσείς τα θλιβερά μαντάτα;

Η Αρχόντισσά μας η κυρά θα πάει σ’ άλλη στράτα.

Κατέχω το Διευθύντρια πως φεύγεις ,μας αφήνεις

Την ησυχία σου να βρεις που τόσο την αξίζεις!!!

Να κάτσεις να ξεκουραστείς, σκοτούρες να μην έχεις,

μαζί με τον Λευτέρη σου , σ’ όλη τη γη να τρέχεις!!

Μα πως να σε αποχωριστώ, πως να’ ρχομαι σχολείο,

Χωρίς την παρουσία σου και το δικό σου μπρίο.

Θαρρείς πως είναι δύσκολο πίσω να μας αφήσεις

Ο νους σου όλο να γυρνά στις αξιολογήσεις!!!

Θα παίρνεις τον ανήφορο και θάρχεσαι επά πέρα,

Όλους εμάς να μας θωρείς ,να λες μια ΄΄ΚΑΛΗΜΕΡΑ΄΄

Θα αναπολείς και θα λες, 11^ο πού είσαι;

Πού είναι τα κοπέλια σου και οι φωνές πού είναι;

Και κάθε μήνα μια φορά μέσα στην κάμαρά σου

τις ζωγραφιές μας θα θωρείς και θα πονά η καρδιά σου!!!

Και διάβαζέ τις , θώρειε τις κι αναθυμού τα χρόνια

Που ήσουν Διευθύντρια και χάριζες ομόνοια!!!

Και πήγαινε και εις το blog που έφτιαξες στο σχολειό μας

Αν θέλεις να θυμίζεσαι όλη την πρόοδό μας!

Μαθητές Ε’ τάξης. Το τραγούδησε ο ΄Αγγελος Κολοβός - Ρουτζάκης ,με συνοδεία λαούτου και φορώντας κρητική στολή

Τα τελευταία 5 χρόνια είχαμε μια ιδιαίτερη παρουσία στο σχολείο μας, τη διευθύντριά μας κ. Μαρία Κληματσάκη, η οποία ήρθε με όρεξη και κέφι και στάθηκε δίπλα μας ,όλο αυτό τον καιρό,σε ότι κι αν χρειαζόμασταν. Θα θέλαμε όλοι να της πούμε ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, αρχικά για τη βοήθειά της στην βελτίωση της εικόνας του σχολείου μας, έγινε πιο ευχάριστος και λειτουργικός για εμάς τα παιδιά. Επίσης διοργάνωνε μαζί με τους δασκάλους διάφορες δράσεις , που μαθαίναμε με δημιουργικό βιωματικό τρόπο. Δοκίμαζε επιπλέον τις ικανότητες και τις γνώσεις μας μέσα από διαγωνισμούς που μας παρότρυνε να συμμετέχουμε και ήταν πάντα δίπλα μας σε ότι πρόβλημα και αν αντιμετωπίζαμε. Τέλος θα θέλαμε να της πούμε ότι θα μας μείνει αξέχαστη και δεν θα τη λησμονήσουμε ποτέ, γιατί είναι μια Διευθύντρια , που κάθε παιδί θα ήθελε στο σχολείο του!!!

Νατάσα Βενέτη , Στ’ τάξη

Αποχαιρετώντας λοιπόν το σχολειό μας, διπλός πόνος, αποχαιρετούμε και την αγαπημένη μας Διευθύντρια κ. Μαρία Κληματσάκη, που μέσα σε πέντε χρόνια κατάφερε να μεταμορφώσει το σχολειό μας , αλλά και τις ψυχές μας. […] Μας ενθάρρυνε να συμμετέχουμε σε δράσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα και σημαντικές διακρίσεις ερχόταν συνέχεια στο σχολείο μας. Μας εξασφάλισε επιστάτη, σχολική νοσηλεύτρια, ψυχολόγο και η πόρτα της ήταν πάντα ανοιχτή για οτιδήποτε χρειαζόταν δάσκαλοι, γονείς και παιδιά! Μας δίδαξε την αγάπη για τους γύρω μας, συγκεντρώνοντας κάθε τόσο τρόφιμα για όσους τα είχαν ανάγκη. Ερχόταν πάντα πρώτη στο σχολείο και έφευγε τελευταία. Θα τη θυμόμαστε πάντα με ΑΓΑΠΗ, της ευχόμαστε καλή ΔΥΝΑΜΗ σε ότι συνεχίσει να κάνει από δω και πέρα, μιας και δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι απλά θα ξεκουράζεται, χωρίς να προσφέρει με ότι τρόπο μπορεί στους μας.Εύχομαστε στο σχολείο μας να υπάρξει άξιος αντικαταστάτης της και τα επόμενα παιδιά που θα ρθουν να είναι το ίδιο τυχερά με εμάς!

Θίσβη Αντωνακάκη, Στ΄τάξη

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ

«Όλες τις γλώσσες των ανθρώπων κι αν μιλώ/ και των αγγέλων,/ μα αν δεν έχω αγάπη,/ είμαι ένα χάλκινο δοχείο που θορυβεί/ ή ένα κύμβαλο που αλαλάζει./ Κι αν έχω χάρισμα να προφητεύω/ και όλα τα μυστήρια να γνωρίζω/ κι όλη τη γνώση να κατέχω,/ να έχω μέσα μου όλη την πίστη,/ που και βουνά ακόμα να μετακινώ,/ μα αγάπη αν δεν έχω, είμαι ένα τίποτα!/ Κι αν μοιράσω τους φτωχούς/ όλα μου τα υπάρχοντα,/ και στη φωτιά κι αν πέσω ακόμα να καώ,/ χωρίς να έχω αγάπη,/ κανένα όφελος δεν έχω./ Η αγάπη είναι μακρόθυμη γλυκιά,/ η αγάπη δεν φθονεί και δεν περηφανεύεται,/ δεν παραφέρεται και τίποτα άσχημο δεν κάνει/ τίποτα για τον εαυτό της δεν ζητάει/ δεν εξοργίζεται/ και το κακό· ποτέ δεν  βάνει ο νους της,/ δεν χαίρεται όταν γίνεται αδικία,/ μα χαίρεται μαζί μ’ εκείνους/ που εφαρμόζουν την αλήθεια./ Πάντα η αγάπη συναινεί,/ πάντα πιστεύει,/ πάντα ελπίζει,/ πάντα υπομένει./ Η αγάπη ουδέποτε ξεπέφτει,/ ακόμα κι αν καταργηθούν οι προφητείες,/ ακόμα κι αν οι άνθρωποι πάψουνε να μιλούν, ακόμα κι αν καταργηθεί η γνώση! […] Ό,τι μας απομένει τώρα/ είναι η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη./ Μα πιο μεγάλη από όλες είναι η αγάπη!». Ο υπέροχος ύμνος της Αγάπης, του Αποστόλου των Εθνών, του Αποστόλου Παύλου, όπως τον συνέθεσε στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του (κεφ. ΙΓ, 1-9-13). Σε μετάφραση εδώ της και καλής μου φίλης, δασκάλας, ποιήτριας και συγγραφέως Ελένης Χωρεάνθη.

Εν είδει προλόγου στο πρόγραμμα του Πειραματικού Εργαστηρίου Βεργίνας “Η οδοιπορία του Αποστόλου Παύλου στη Μακεδονία», που ξεκίνησε τις προάλλες απ’ την Αμφίπολη της Μακεδονίας το συγκλονιστικό κείμενο του Αποστόλου των Εθνών για την αγάπη. Μια ακόμα «φωνή βοώντος εν τη ερήμω», στον ρημαγμένο απ’ τους πολέμους (δεν είναι μόνο αυτός στην Ουκρανία) και πάμπολλα άλλα δεινά πλανήτη μας, θα μου πείτε! Κι αν έχουμε ανάγκη πάντα, και βέβαια στις μέρες μας από τέτοιες φωνές, ωστόσο. Όλοι μαζί, αλλά και ξεχωριστά ο καθένας μας. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω». Ακριβό φυλαχτάρι τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη στην Ασκητική του!

Σημείωση: Τα περί ου ο λόγος στις σημερινές “Στάσεις” πρόγραμμα αναφέρεται στην οδοιπορική διαδρομή από την Καβάλα μέχρι τις ακτές της Πιερίας, όπως περιγράφεται στις “Πράξεις των Αποστόλων” (κεφ. 16) και βοηθάει έναν οδοιπόρο να περπατήσει πάνω στα βήματα του Παύλου σήμερα μέσα από τα μονοπάτια και τους αγροτικούς δρόμους της Μακεδονίας μας. «Για ένα έργο πνοής, ένα παγκόσμιο έργο της Ελλάδας για όλη τη Χριστιανοσύνη» κάνουν λόγο οι μια ζωή συνεργάτες του Ωραίου ως Έλληνα σφαιρικού καλλιτέχνη και δημιουργού αξέχαστου Ευθύμη Βαρλάμη, που επιμένουν να κρατούν ανοιχτό το Πειραματικό Εργαστήρι της Βεργίνας, φίλοι μου Αστέρης Νένος και Παύλος Τροχόπουλος.  

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

"AΘΛΗΤΙΚΕΣ"  ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ - ΚΑΙ Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ - ΚΡΗΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΓΛΑΪΑΣ ΚΥΡΜΙΖΑΚΗ

“Αθλητικές” οι σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. Εξαιρετικά αφιερωμένες στους Έλληνες αθλητές που μας κάνουν περήφανους με τις επιτυχίες τους. Η πρώτη για την εθνική ομάδα Πόλο. «Και στην υδατοσφαίριση ξανά πανηγυρίζουν/ το χάλκινο μετάλλιο επάξια κερδίζουν», μας λέει. Στην Άννα Κορακάκη που ενσαι άσος στο σημάδι η δεύτερη. «Τ’ αεροβόλο που κρατά η Κορακάκη Άννα/ στον στόχο είν’ αλάνθαστη και πετυχαίνει διάνα», μας λέει. Για την καταδική μας Άννα, την Χανιώτισσα Άννα Ντουντουνάκη που σάρωσε στους μεσογειακούς η τρίτη. «Άριστη κολυμβήτρια πάντα τα καταφέρνει/ η Ντουντουνάκη άξια, πολλά μετάλλια παίρνει», μας λέει…

Ωστόσο ο κορωνοϊός, ιδιαίτερα στις τουριστικές περιοχές, κάνει τα δικά του, παίζοντας στην κυριολεξία χωρίς αντίπαλο. Βρίσκει και τα κάνει, τον αφήνουμε και τα κάνει… Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό…

«…Η δίδα Αγλαΐα Κυρμιζάκη είναι δασκάλα γεννημένη κι αναθρεμμένη στα Χανιά. Επειδή υπηρέτησε περί τα δέκα χρόνια σ’ αγροτικές περιφέρειες γνώρισε από κοντά τον Κρητικό λαό, τα τραγούδια και την άλλη του παραγωγή και μάζεψε πολύ λαογραφικό υλικό. Μια τέτοια συλλογή της βραβεύτηκε στον Καλοκαιρίνειο Λαογραφικό υλικό (1930)». Τα που διαβάζω, μεταξύ των άλλων, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της Αγλαΐας Κυρμιζάκη (1904-1983) “Παραμύθια από την Κρήτη” που κυκλοφορήθηκε απ’ τις εκδόσεις “νόβολι” το 2011 και που μου έστειλε η έχουσα την επιμέλεια του Βάντα Ιωαννίδου. Κι ένα άρθρο του Δασκάλου των Δασκάλων, ξεχωριστού παιδαγωγού, μακαριστού Νίκου Πετρουλάκη στον νου μου, περιδιαβάζοντας στις ιδιαίτερα επιμελημένες και διανθισμένες με ιδιαίτερα ομιλητικά σκίτσα (και ζωγράφος η Αγλαΐα Κυρμιζάκη) σελίδες του. Δεν το συζητώ ότι θα αφιερώσω σ’ αυτό το βιβλίο έναν Παιδότοπο.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 8.2022) 

ΑπάντησηΠροώθηση

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 6 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΙΟΥΛΗΣ, εδώ και έξι μέρες και έχουν αρχίσει ήδη, από σιγά - σιγά να καταφθάνουν στα χωριά μας οι 'απανταχού', ψάχνοντας, για να χρησιμοποιήσω λέξεις της ποιήτριας Μαρίας Μαρκαντωνάτου, 'μια πέτρα ασβεστωμένη', στην παμπάλαια αυλή. Αγιασμένα τα χέρια των μανάδων που την άσπριζαν ή και που εξακολουθούν να την ασπρίζουν...

ΕΡΡΙΦΘΗ λέει, 'ο κύβος' για τη μετακίνηση 12.500 υπαλλήλων έως το φθινόπωρο είτε με απευθείας μετατάξεις είτε με διαθεσιμότητα έως 9 μήνες. Με άνεση το διαβάζεις, όταν δεν σε αγγίζει το θέμα και το προσπερνάς. Και για απολύσεις να γίνεται λόγος, πάλι το προσπερνάς. Ο ξένος πόνος χάχαρα, όπως έλεγε η μάνα μου. 

'ΜΙΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ρώτησα κι αυτή σοφή θα ξέρει/ τη δόση αν την πάρουμε αυτό το καλοκαίρι'. Δεν είναι ανάγκη να ζητάς απ’ τη μαργαρίτα να σου πει, Νεκταρία Θεοδωρογλάκη (δική της η σημερινή μαντινάδα) αν θα πάρουμε τη δόση. Ο πολύς Σόιμπλε, που πολύ 'γνοιάζεται' για μας, είπε -εμμέσως πλην σαφώς- ότι θα την πάρουμε. Και γιατί να μην την πάρουμε! Και με το παραπάνω κάνουμε ό,τι και αν μας ζητήσουν. Είμαστε 'υπάκουα' παιδιά, εμείς...

'ΑΠΟΘΑΝΕ να σ’ αγαπώ και ζιε να μη σε θέλω!'. Οσο ζούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου άκουγε τα 'εξ αμάξης' για τη δεξιά του πολιτική, εξ αριστερών, ενώ τώρα... Μετέωρο άφησε τον συλλογισμό του ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.

'ΠΡΟΕΤΙΜΑ ν’ αγωνίζεσαι ισοβίως διά να φθάσης την Αρετήν, παρά να την καταβιβάζης και ιππεύων επί των νώτων της, να την μεταχειρίζεσαι ως υποζύγιον κατά τας ορέξεις και τας ανάγκας σου'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ φύλλο της εφημερίδας μας 'έπαιξε' στην πρώτη σελίδα το θέμα της ύπαρξης υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης. Υπάρχει 'πολύ ψωμί' εδώ. Και δεν εννοώ, βέβαια, μόνο 'δημοσιογραφικό ψωμί'.

ΑΝ ΔΕΝ φωνάξει το παιδί η μάνα δεν του δίνει, πολύ δε περισσότερο δεν του δίνει η μητριά, που έχει δικά της παιδιά. Γιατί το γράφω; Μα γιατί τώρα, κι όταν λέω τώρα εννοώ πριν, είναι (ήταν;) καιρός να πιέσουν οι θεσμικοί φορείς της Κρήτης για τη διατήρηση του ραδιοφωνικού σταθμού της Σούδας...

ΑΛΛΗ ΜΙΑ σπουδαία διεθνής διάκριση για τον τέως πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης Γιάννη Φίλη. Το βραβείο εξαίρετων επιτευγμάτων αποφοίτων στον ακαδημαϊκό τομέα, θα του απονείμει, λέει, η Σχολή Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, όπως διάβασα στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας μας. Τιμή και για τον τόπο μας, στον οποίο επέλεξε να ζει, ο εξ Ασίνης Ναυπλίου, ορμώμενος, φίλος Γιάννης Φίλης. Ας χαίρεται διπλά γιατί μοιράζεται μαζί μας τη χαρά του! 

Ο ΖΗΝΩΝ πρώτος παρουσίασε το επιχείρημα που λέγεται 'Αχιλλέας', επειδή σε αυτό επιχειρείται να αποδειχθεί ότι ο γοργοπόδαρος Αχιλλέας δε θα φτάσει ποτέ τη χελώνα που κινείται μπροστά του, προς την ίδια κατεύθυνση. Το πρόβλημα που έμμεσα έθεσε ο Ζήνων δεν είναι αν θα φτάσει ο Αχιλλέας τη χελώνα, αλλά πώς θα τη φτάσει, αφού τρέχοντας επ’ άπειρον θα υπολείπεται λίγο απ’ αυτήν, γιατί, για να τη φτάσει, πρέπει να διανύσει τη μισή απόσταση και για να διανύσει τη μισή πρέπει να διανύσει το 1/2 της μισής κ.ο.κ. Επειδή, λοιπόν, οι διαιρέσεις είναι άπειρες, ο Αχιλλέας δε θα φτάσει ποτέ τη χελώνα. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Το είδωλό μου στον καθρέφτη/ της παμπάλαιης αυλής/ φούστα λευκή με νταντελένιο γύρο/ στο μέτωπο μια μαργαρίτα/ ύστερα χάθηκε. Ο πατέρας μου/ παρατημένος στο κατώφλι/ -άργησες- είπε και τον πήρε ο ύπνος./ Μια πεταλούδα στάθηκε/ στην έρημη παλάμη του/ άσπρο και κίτρινο μετάξι/ κι εγώ που αιώνες μέτραγα το γυρισμό/ μια πέτρα ψάχνω ασβεστωμένη/ να σωριάσω κύκλους πεντήκοντα'.

Το ποίημα 'Εσωτερική μετανάστευση' 
της Μαρίας Μαρκαντωνάτου.  

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (06.07.2013)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΜΜΟΥΤΣΑ 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ελληνικός ήλιος, ελληνικό φως, ελληνικό καλοκαίρι, ελληνική αμμουδιά, ελληνική θάλασσα και τώρα τελευταία όλο και πιο έντονα κάνει την εμφάνισή της η… ελληνική ξαπλώστρα, μόνη της ή σε σετ, επί πληρωμή βεβαίως βεβαίως και σε τιμές που μοιάζουν τουλάχιστον απαγορευτικές για ένα μέσο πολίτη τούτης της χώρας!
Ο.Κ., υπήρχε και παλαιότερα η ελληνική ξαπλώστρα, δεν είναι νέο το φαινόμενο αλλά όσο περνούν τα χρόνια παρατητρείται να… απλώνει όλο και πιο πολύ την αρίδα της!
Δεν γνωρίζω πού στηρίζεται όλη αυτή η λογική τής ολοένα και μεγαλύτερης καταπάτησης των παραλιών μας· ο χώρος που απομένει για τους… επίδοξους λουόμενους -που δεν έχουν τον τρόπο ή δεν επιθυμούν να πλερώσουν χρυσό το σετάκι ειδικά σε τέτοιες εποχές- συρρικνώνεται συνεχώς!
Κάποιος να μας εξηγήσει πώς χρόνο με τον χρόνο, οι ελεύθεροι χώροι… σε ένα -ας πούμε- χανιώτικο ακρογιάλι μειώνονται και στη θέση τους ξεφυτρώνουν σετάκια ξαπλώστρες – ομπρέλες!
«Δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σ’ ανέβει στο κρεβάτι», μου είπε κάποιος!
Μόνο που στην περίπτωσή μας, ο χωριάτης πράττει νόμιμα(;) έχοντας τις πλάτες όλων εκείνων που γνωμοδοτούν για τη δική του καταπάτηση, είπε κάποιος άλλος!
Ξύδι…! Ξυδάκι είπε και ένας τρίτος!
Ξύδι για όλους που το βλέπουν, που το συζητούν κατ’ ιδίαν ή ακόμη και στα social media αλλά απάντηση δεν παίρνουν! Και μεταξύ μας ούτε πρόκειται να πάρουν!
«Βρε παιδιά μήπως πρέπει να το δούμε ολίγον τι ολιστικά; Να βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας;», είπα κι εγώ!
«Δεν πρέπει να μας πειράζει που δεν έχουμε δικαίωμα να βάλουμε εγώ και καμιά 30αριά ακόμη την πετσέτα μας εκεί που έως πριν 3 χρόνια… προ κορωνοϊού μπορούσαμε να τις τοποθετήσουμε πάνω στην αμμούτσα!
Ούτε πρέπει να με νοιάζει που πέρυσι υπήρχε χώρος στην ίδια παραλία για 10 πετσέτες και φέτος χωράει μόνο πέντε!
Οφείλουμε να σκεπτόμεθα ολιστικά!
Και διό πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί που τουλάχιστον και αυτό το καλοκαίρι η θάλασσα είναι free of charge! Ελληνιστί.. δωρεάν!
Γιατί του χρόνου ποιος το ξέρει αν θα το ’χουμε το δικαίωμα στη βουτιά!

https://www.haniotika-nea.gr/gia-mia-choyfta-ammoytsa/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ... 

«Προσευχήθηκα, με θέρμη πολλή -είναι αλήθεια-/ και συγκίνηση./ Το εκτιμώ αυτό… από το υγρό σπάραγμα της ψυχής μου./ Δεν φίλησα το άγιο ξύλο,/ γιατί το εικονοστάσι ήταν ψηλά στον τοίχο,/ και δεν το έφτανα./ Το προσκυνούσε η σκέψη, η καρδιά…// Κι όμως, η Γλυκοφιλούσα συγκλονίστηκε,/ καθώς φαίνεται·/ γιατί, τη στιγμή που τράβηξε/ την ερυθρομέταξη σκέπη Της,/ για να σκουπίσει τα μεγάλα Tης μάτια,/ κάποιες στάλες με βρήκαν στο πρόσωπο,/ έτσι καθώς κοίταζα ψηλά…// Δεν είχα τελειώσει ακόμα την ικεσία μου…,/ κι η Μεσίτρια άρχισε να κλαίει…». Το ποίημα “Ανταπόκριση” από την ποιητική συλλογή “Οινοχόος…” της Φωτεινής Σεγρεδάκη, που παρουσιάστηκε στο Τσατσαρωνάκειο Κέντρο στην Κίσσαμο, τη Δευτέρα 27 Ιουνίου, ώρα 7 μ.μ..

«“Ενθύμηση”, λοιπόν, ο τίτλος του βιβλίου της Γιούλας Κανιτσάκη […] μέσα στο βιβλίο […], οι αναμνήσεις, οι θύμησες, οι μνήμες, η αναφορά στα μνήματα, στο παρελθόν, πολλές φορές και οι σκέψεις των ηρώων που ανατρέχουν στο παρελθόν και όχι μόνο, κυριαρχούν! Η συγγραφέας από την πρώτη κιόλας στιγμή καταφέρνει να συμπαρασύρει τον αναγνώστη στον κόσμο της, στον κόσμο των ηρώων της, στις ιστορίες ενός άνδρα και μίας γυναίκας! Τις ιστορίες του Χ. και της Ψ. Εδώ ας σταθούμε λίγο. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με μία όχι και τόσο συνηθισμένη συνθήκη. Οι δύο κεντρικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν έχουν ονόματα. […] Παρόλο που η Γιούλα είναι φιλόλογος, εδώ στο πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα μάς ξαφνιάζει, αφού δανείζεται από τα Μαθηματικά τα δύο σύμβολα (Χ και Ψ), για να πρωταγωνιστήσουν στην ιστορία της, και ως σύμβολα σε μια εξίσωση που ζητά τη λύση της! Θα λυθεί; Μένει να το δούμε». Αποσπάσματα από όσα είπε ο Νεκτάριος Eυ. Κακατσάκης για τη νουβέλα “Ενθύμηση” της Γιούλας Κανιτσάκη που παρουσιάστηκε στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, τη Δευτέρα 27 Ιουνίου τ.ε., ώρα 8:30 μ.μ.

«Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως η γνωστή μας Ευρώπη πριν από το 1945, δηλαδή η Ευρώπη από το Γιβραλτάρ ως τα Ουράλια, υπήρξε μια μεγάλη δύναμη που παρ’ όλα τα αποικιοκρατικά της σφάλματα, πρόσφερε στον κόσμο ελευθερία και πρόοδο. Η δύναμή της, όμως, κλονίστηκε σοβαρά και μόνο η ένωση και η συνεργασία των λαών της μπορούνε να τη συντηρήσουν και να την κρατήσουν τώρα, έστω σαν τρίτη ή τέταρτη υπερδύναμη για την ισορροπία του κόσμου». Απόσπασμα από το βιβλίο – ντοκουμέντο “Κείμενα από τη Γερμανία – Επί τον ποταμόν Ρήνον” (Εκδ. Ραδάμανθυς) του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη (φωτ.) που παρουσιάστηκε στο ξενοδοχείο “Porto Veneziano” των Χανίων, τη Δευτέρα 27 Ιουνίου τ.ε., ώρα 8 μ.μ.

Σε τρεις εκδηλώσεις την ίδια μέρα… Δεν θα το συγχωρούσα με τίποτα στον εαυτό μου να μην πήγαινα στην πρώτη -φίλη ζωής η και για χρόνια γειτόνισσα μου στην 3η σελίδα της εφημερίδας μας, Φωτεινή Σεγρεδάκη- τις “Εύφημες Μνείες”, εγώ, τις “Αφορμές” της, που τις συνεχίζει αυτή. Ούτε να το διανοηθώ ότι θα απουσίαζα απ’ τη δεύτερη -μεταξύ των συντελεστών της παρουσίασης ο πρώτος μου γιος ο Νεκτάριος. Να έπαιρνα απουσία στην τρίτη – «πολλά μπορεί ο άνθρωπος, παιδί μου, όταν θέλει, πολλά μπορεί με τη βοήθεια του Θεού», μια απ’ τις πολλές κουβέντες του Παππού, που τις έχω “οδηγούς” στη ζωή μου. Απίστευτο και για μένα ότι τα κατάφερα να πάω και στις τρεις. Για τη συνωμοσία του σύμπαντος θα έκανε λόγο ο Κοέλιο…

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΥΗΕΡΙΝΟΥ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΧΤΑΚΗΣ - ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΝΙΩΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΑΡΙΣΤΕΥΣΑΝ 

“Στους δρόμους του Αυγερινού” για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο ενός από τα βιβλία του, μια ζωή ο Αντώνης Ελ. Σχετάκης, που έφυγε τις προάλλες στα 80 του χρόνια για τη Χώρα των Μακάρων. Ως μαθητής, ως Δάσκαλος της Έδρας, ως δημοσιογράφος (για χρόνια συνεργάτης των “Χ.ν.”), ως ενεργός πολίτης, ως δήμαρχος για τρεις θητείες στον Δήμο Κισσάμου, ως άνθρωπος της δράσης και της προσφοράς. Πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα ως άνθρωπος που επιβεβαίωνε καθημερινά με την όλη στάση του και τις πολυποίκιλες δράσεις του τη σπανιότητα του ανθρώπινου είδους στη φύση και στην ιστορία. Αναγεννησιακή προσωπικότητα ο φίλος μου (στις αυλές του Οικοτροφείου Αρρένων της Μητρόπολης Κισσάμου και Σελίνου επί εποχής Ειρηναίου Γαλανάκη, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η γνωριμία μας- καθηγητής Μαθηματικών στην Τεχνική Σχολή αυτός, επιμελητής στο Οικοτροφείο Αρρένων εγώ). Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα, Γείτονα!

Το καλό να λέγεται… Και με μαντινάδες… Προπάντων με μαντινάδες. Πάμε! «Τα Χανιωτάκια γράφουνε, καλά και αριστεύουν/ και στις ανώτατες σχολές, περνούν και προοδεύουν.// Με διάβασμα κι υπομονή τον στόχο πετυχαίνουν/ και στο Πανεπιστήμιο με το σπαθί τους μπαίνουν». Βεβαίως της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη, καλά το καταλάβατε!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 5.7.22) 

https://www.haniotika-nea.gr/se-treis-ekdiloseis-tin-idia-mera/
 

ΧΡΥΣΑ

ΟΛΙΣΤΙΚΟ ΓΙΟΚ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη* 

Υπάρχει ένας αλληγορικός μύθος του Κόντογλου που τον έγραψε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν εμφανίστηκαν οι Νεότουρκοι. Παρακολουθούσε ανήσυχος τον εθνικιστικό τους φανατισμό και συνάμα τις αυξανόμενες διώξεις σε βάρος των Μικρασιατών με κατασχέσεις περιουσιών, αναγκαστικό εκπατρισμό, μετατοπίσεις ελληνικών πληθυσμών στα βάθη της Ανατολίας, τα οποία εντάθηκαν το 1914 και φυσικά αποκορυφώθηκαν με την τραγωδία του ’22. «Η χταπόδα βοσκά στον πάτο της θάλασσας, μαζί με το μικρό της. Ξαφνικά το καμακώνουν κάτι ψαράδες και το χταποδάκι φωνάζει: “Με πιάσανε, μάνα!”. Εκείνη το καθησυχάζει. “Μη φοβάσαι, παιδί μου!”. “Με βγάζουν από τη θάλασσα! Με κοπανάνε στα βράχια”. “Μη φοβάσαι, παιδί μου”. “Με κόβουνε με το μαχαίρι!”. “Μην φοβάσαι παιδί μου”. “Με βράζουνε, μάνα!”. “Μη φοβάσαι, παιδί μου”. “Με μασάνε, μάνα!”. “Μη φοβάσαι, παιδί μου”. “Πίνουνε κρασί, μάνα!”. “Αχ! Σ’ έχασα, παιδί μου!”»

Αν αντικαταστήσουμε τη χταπόδα με την Ελλάδα, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η τουρκική προκλητικότητα έχει και παρελθόν και παρόν και απευχόμαστε ένα δυσοίωνο μέλλον. Η κυβέρνηση ωστόσο με τον πρωθυπουργό, τους καθ’ ύλην αρμόδιους υπουργούς και τα φερέφωνά της σε ρόλο γεωπολιτικού αναλυτή αρέσκονται στην επίκληση του διεθνούς δικαίου και την τακτική του κατευνασμού της εγχώριας κοινής γνώμης, διανθισμένη και με μια δόση περηφάνιας για προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Μόνο τις τελευταίες μέρες που ο Ερντογάν είπε «γιοκ Μητσοτάκης», αρνούμενος επί της ουσίας συνέχιση των διμερών συνομιλιών, χτύπησε το αλάρμ. Η επιστολή, π.χ., στον ΟΗΕ με την οποία η χώρα μας αποκρούει τις αιτιάσεις και το αίτημα για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών στάλθηκε πολύ καθυστερημένα.

Ομως οι γκρίζες ζώνες που υπάρχουν στο Αιγαίο υπάρχουν και στην εξωτερική πολιτική. Τι να πρωτοπιστέψει ο καλόπιστος πολίτης; Οτι η κλιμάκωση της έντασης είναι αποτέλεσμα του ελληνικού θριάμβου στο Κογκρέσο; Οτι προορίζεται για εσωτερική κατανάλωση για να ξεχνάνε οι γείτονές μας τη φτώχεια τους και τα οικονομικά προβλήματα;

Η Τουρκία βαδίζει βάσει μακροπρόθεσμης στρατηγικής και τακτικής προσαρμοζόμενης στις εκάστοτε συγκυρίες. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αναβάθμισε τη θέση της ασυζητητί. Το στόμα του διοικητή του ΝΑΤΟ στάζει μέλι για τον Ερντογάν. Οι Αμερικανοί στην πραγματικότητα υψώνουν σημαία ουδετερότητας, αρκεί οι δουλίτσες να γίνονται. Οι ευρωπαϊκές εταιρείες, με πρώτες και καλύτερες τις γερμανικές, έχουν τεράστια συμφέροντα στην Τουρκία. Αν προσθέσουμε και τον μόνιμο εκβιασμό του μεταναστευτικού, καταλαβαίνουμε ότι ο Τούρκος πρόεδρος τούς είναι πολύ πιο χρήσιμος από τον Μητσοτάκη. Αν ανατρέξουμε μάλιστα και στο παλιότερο φιάσκο των δήθεν σκληρών κυρώσεων, δεν είναι καθόλου ασύμβατες οι πρόσφατες δηλώσεις των αξιωματούχων της ΕΕ με την πάγια θέση της. Μέχρι και η Ντόρα Μπακογιάννη άφησε κατά μέρος την αστική της ευγένεια: «Με ενόχλησε η στάση των Ευρωπαίων για την Τουρκία. Το ’χουν χάσει».

Αγνοια κινδύνου; Μυστικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι ή ευκαιρία για την κούρσα των εξοπλισμών που έχουν και τις καλύτερες μίζες; Οι πτήσεις πάντως πάνω από την Αλεξανδρούπολη και η αντισυνταγματική αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία, χωρίς καμία υπεύθυνη ενημέρωση, κυοφορούν περιπέτειες.

Το λαβράκι στην Κωνσταντινούπολη, αν και ελαφρύ φαγητό, αποδείχτηκε τελικά δύσπεπτο. Ο δε περιβόητος χαλβάς στη λάθος πλευρά του στομαχιού βρέθηκε και ξίνισε.

*H Χρύσα Κακατσάκη είναι φιλόλογος ιστορικός Τέχνης

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/olistiko-giok/

ΠΟΙΗΣΗ

 ΟΠΩΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

Όπως τα κύματα

λειαίνουν τις πέτρες,

παρόμοια κι εγώ,

τώρα που ο αλέκτορας,

αρχίζει να κράζει,

πασχίζω να λειαίνω

τις απουσίες που θέλω να ξεχάσω

και τις παρουσίες που δε θέλω να θυμούμαι…

Όμως, των κυμάτων της σκέψης

οι μικρές θυγατέρες,

που πολλοί τις ονομάζουνε τύψεις,

προσθέτουν μόρια όγκων

στη λεία τους επιφάνεια^.

ακριβώς

όπως τους αλάτινους κόκκους,

που γνωρίζω πως υπάρχουν

στα λειασμένα χαλίκια.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
"Ὀπως το ψωμί", Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013)

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid02PqaiGkVpqZPvhRGigkKj5nNrGfyxskr9PTixec3geE9ehBXiS46CAPD1MrMk9zxJl?comment_id=706966550625389&reply_comment_id=345556701098088&notif_id=1656874228764140&notif_t=feed_comment&ref=notif

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Δ1 ΤΑΞΗ 5ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΚΥΡΙΑ ΠΑΥΛΙΝΑ!

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Τη δασκάλα τους που βγήκε στη σύνταξη φέτος, την και καλή μου συναδέλφισσα και αγαπημένη φίλη Παυλίνα Δούμου με την οποία συνυπηρετήσαμε στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων για οχτώ χρόνια (1997 - 2005), όταν ήμουν εκεί ως διευθυντής, αποχαιρετούν οι τελευταίοι μαθητές της. Και εκ μέρους όλων των άλλων, πολλών μαθητών της στη μακρόχρονη δασκαλική της διαδρομή. Με τον δικό τους ξεχωριστό, λίαν αγαπητικό τρόπο. Μαζί με όλους τους γονείς τους και δυο απ’ τους αγαπημένους συναδέλφους μας, την Τόνια Καπετανάκη και τον Σεραφείμ Ρίζο. Χάριν των παιδιών υπάρχουν οι δάσκαλοι! Κι αν υπηρέτησε αυτή τη φράση σ’ όλη της την πορεία η Παυλίνα Δούμου! Καλή συνέχεια σε όλα τα ωραία, αγαπημένη μου συναδέλφισσα!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

Υ.Γ. «Επήγα στον γιατρό για να τονέ ρωτήσω/ αν υπάρχει φάρμακο το πέμπτο να νικήσω./ Κι εκείνος μου απάντησε “τι λες, ρε πατριώτη/ το Πέμπτο είν’ ανίκητο σε όλη την Ευρώπη”». Το τραγουδάκι αυτό που το τραγουδούσαμε με στεντόρεια τη φωνή μαθητές και δάσκαλοι, ύστερα από κάθε εκδήλωση που κάναμε, την οκταετία 1997-2005, διαρκώς στον νου μου, ενώ ετοίμαζα τον σημερινό Παιδότοπο. Μαζί με μύρια άλλα…

Περιοχή συνημμένων

Μπορεί να σου φανεί παράξενο, αλλά η ύπαρξη σου στο σχολείο ενέπνεε εκπαιδευτική και ανθρώπινη στιβαρότητα και απόλυτη συναδελφικότητα. Γι' αυτό θεωρώ ότι η απουσία σου θα γίνει έντονα αισθητή. Ας είναι!! Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται λίγο βαρύγδουπα, αλλά ξέρεις ότι τα εννοώ!! Είσαι από τους ανθρώπους που κατά τη διάρκεια της αποχώρησής τους υποκλίνομαι (βουρκώνοντας κρυφά) !!!

Σεραφείμ Ρίζος, Δάσκαλος

Για μένα τόσα χρόνια ήταν η Παυλίνα μου, η δασκάλα του παιδιού μου, η φίλη μου…Αυτή που με τον ήρεμο, μεστό της λόγο με γαλήνευε στις φουρτούνες και με ανέβαζε πιο πάνω σαν άνθρωπο!!! Εγώ έναν τέτοιο άνθρωπο από τη ζωή μου δεν τον χάνω….Εκεί μέσα στην καρδιά μου δίπλα μου θα τον έχω!!!!!!!!

Τόνια Καπετανάκη, Δασκάλα Γυμναστικής

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑ ΠΑΥΛΙΝΑ

Σας ευχαριστούμε που ήσασταν τόσο δίκαιη μαζί μας και δεν κάνατε διακρίσεις. Επίσης, σας ευχαριστούμε που μας ανεβάσατε τόσα σκαλιά ως ανθρώπους και μας μάθατε να αγαπάμε τα βιβλία, γιατί ένα βιβλίο μπορεί να γίνει ο καλύτερός μας φίλος. […] Σας ευχαριστώ που μας μάθατε τόσα πράγματα και σας εύχομαι να περάσετε μια όμορφη σύνταξη γεμάτη αναμνήσεις από τα χρόνια εργασίας. «Όλοι διαφορετικοί και όλοι ίσοι» Με αγάπη Σταυρούλα Χρυσικοπούλου

Καλό καλοκαίρι, κυρία! Σας αγαπάμε! Νεφέλη

Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι! Ήσασταν η καλύτερη κυρία και πέρασα τέλεια αυτά τα χρόνια! Θα θυμάμαι για πάντα την εκδρομή στο Συρίλι, στο χωριό σας που πέρασα τέλεια! Σας αγαπώ πολύ και θα σας θυμάμαι για πάντα! Με πάρα πολύ αγάπη Βένια Κακαβελάκη!

Θα σας θυμάμαι για πάντα. Ήσασταν η καλύτερη κυρία που είχα ποτέ! Να με θυμάστε, πάντως εγώ δε θα σας ξεχάσω. Σας αγαπώ! Γεια. Να θυμάστε τα γατάκια μου. Και αυτών θα τους λείψετε. Ελπίζω να σας βλέπω! Υβόννη

Ήσασταν πάρα πολύ καλή κυρία. Ήσασταν ευγενική καμιά φορά λίγο φωνάζατε. Αλλά και πάλι είστε η αγαπημένη μου δασκάλα. Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο!!! Στέλλα Μαρεντάκη

Η ζωγραφιά αυτή είναι για την καλύτερη κυρία του κόσμου, που η καλύτερη στιγμή που πέρασα μαζί της ήταν όταν πήγαμε στο χωριό της που είναι το Συρίλι. Ευτύχης Σταυρουλάκης

Σας ευχαριστώ για όλη αυτή τη γνώση που μου προσφέρατε με τόση χαρά και αγάπη. Όλοι μαζί περάσαμε υπέροχες στιγμές που θα μου μείνουν αξέχαστες. Θα μου λείψετε πολύ. Καλή ξεκούραση! Γεωργία Βασιλάκη

Ελπίζουμε να σας ξαναδούμε κυρία. Σας αγαπάμε κυρία Παυλίνα Γιάννης Παπαδάκης

Σας ευχαριστούμε που ήσασταν τόσο καλή μαζί μας. Μας μάθατε πολλά πράγματα, όπως τα δικαιώματα του παιδιού. Επίσης μας κάνατε να λατρέψουμε την Ιστορία. Όταν στα Μαθηματικά, Γλώσσα, Ιστορία είχαμε κάποιο πρόβλημα, μας βοηθούσατε να το ξεπεράσουμε. Είστε η καλύτερη δασκάλα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Γιάννης Αρχοντάκης

Σας εύχομαι καλή σύνταξη. Λοιπόν ήσασταν μια από τις καλύτερες δασκάλες. Το μόνο μου παράπονο είναι ότι δεν κάναμε ολόκληρη την Τρίτη τάξη μαζί (από κοντά). Σας ευχαριστώ για όλα. Μαριάννα Πεταλά

Θάνος Κατσανεβάκης 

Στα δυο χρόνια που ήσασταν δασκάλα μου περάσαμε φανταστικά και θα έχω άπειρες αναμνήσεις. Οι αγαπημένες μου φέτος ήταν: όταν μας καλέσατε στο χωριό σας και είδαμε όλα τα ζωάκια, όταν με προσέξατε στην «Κνωσό» που ήμουν άρρωστη και όταν περπατήσαμε μαζί τον δρόμο υγείας. Κατερίνα Κατσομπενάκη

Μου άρεσε, επίσης, που δε μας μάθατε μόνο Γραμματική, Ιστορία και Μαθηματικά, αλλά και πολλά χρήσιμα πράγματα για τη ζωή μας και τη συμπεριφορά μας. Στενοχωριέμαι πολύ που είναι η τελευταία σας χρονιά στο σχολείο και δε θα μπορώ να σας βλέπω κάθε μέρα, αλλά χαίρομαι πολύ που ήμασταν το τελευταίο σας τμήμα!Δε θα σας ξεχάσω ποτέ και θα μείνετε στην καρδιά μας για την υπόλοιπη ζωή μας! Με αγάπη και εκτίμηση! Κατερίνα

Η κυρία μου είναι η καλύτερη. Την αγαπώ, τη λατρεύω και εύχομαι να πάρει την αγάπη μου, να προσέχει, να περνάει καλά για την υπόλοιπη ζωή της!!! LOVE YOU Μανώλης Μεραμβελιωτάκης

Είμαι πολύ χαρούμενη που ήσασταν η δασκάλα μας για δύο χρόνια, όμως όλα έχουν ένα τέλος. Είστε ο πιο καλόκαρδος άνθρωπος που ξέρω. Ευχαριστώ για ό,τι μας μάθατε! Με αγάπη η μαθήτριά σας Λίζα Αγγελίδη

Σας ευχαριστώ για όσο ήσασταν δασκάλα μου. Με πολλή αγάπη
Λευτέρης Περάκης

-Παιδιά, σας έχω μία έκπληξη! Η κ. Παυλίνα είναι πάντα εκπλήξεις!!!! Παναγιώτης Τσιάκαλος

Σας αγαπώ κ.Παυλινα!!! Νικόλ Τυλιπάκη

Αλέξανδρος Στράλλης 

Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Αγαπημένη μας κυρία Παυλίνα, 

Πήρατε τα χέρια των παιδιών μας και τα οδηγήσατε στον κόσμο της γνώσης και της  ανθρωπιάς, με αγάπη και φροντίδα.  Πιστή και ευγενική, γεμίσατε τις ψυχές των παιδιών με ομορφιά, αγνότητα, ελπίδα,  όνειρα και στόχους σαν σωστός μέντορας!  […] Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την αφοσίωσή σας όλα αυτά τα χρόνια. Σας ευχαριστούμε για το ανεκτίμητο έργο και την καθημερινή σκληρή δουλειά σας,  την τεράστια προσφορά σας στην ανατροφή και την διαπαιδαγώγηση των παιδιών  μας. Σας ευχαριστούμε που μας παραδώσατε μορφωμένα και χαρούμενα παιδιά, που δεν αφήσατε ποτέ και κανένα από τα παιδιά μας μόνο του με φόβο και  αμφιβολία!  

Για όλους εμάς τους γονείς και τα παιδιά είστε και θα παραμείνετε η δασκάλα της  καρδιάς μας, η δική μας κυρία Παυλίνα!

Σημείωση: Η αρχή και το τελευταίο μέρος ενός υπέροχου, λίαν αγαπητικού κειμένου που έστειλαν στην Παυλίνα Δούμου οι γονείς των τελευταίων μαθητών της.

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2022

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο "ΘΕΙΟΣ" ΙΟΥΛΙΟΣ ΜΗΝΑΣ

(Γιάννης Τσαρούχης) 

«Φορά η νύχτα στα μαλλιά του φεγγαριού την άλω/ να γίνει αγάπη διάφανη γυναίκα ποθητή/ από το κάστρο της Ωριάς στέλνει στερνό σινιάλο/ και περιμένει τρέμοντας Ιούλιο Πορθητή.// Με της φωτιάς τα άλογα ο ήλιος ταξιδεύει/ σε παϊτόνι ολόχρυσο στους δρόμους τ’ ουρανού/ και μια ψυχή που καίγεται τον άνεμο αγναντεύει/ να χάνεται στα σύννεφα τσιγάρου πρωινού.// Ένα τζαμπάκι μέλισσες και λιάτικο σταφύλι/ είναι του μήνα Καίσαρα το βιος τ’ αληθινό/ κι ο ποιητής που έψαχνε θαλασσινό τριφύλλι/ έγινε άστρο ανέσπερο και φως εωθινό». Το τραγούδι “Ιούλιος Πορθητής” του Παντελή Θαλασσινού από το βιβλίο του “Το καλαντάρι” (στίχοι- ανθολογία Ηλίας Κατσούλης).

Ιούλιος… Ο πρώτος απ’ τους δυο αυτοκράτορες μήνας. Ο μήνας με το λάμδα του ήλιου στην πλάτη. Ο πάλαι ποτέ αλωνάρης μήνας που επιμένει να το κουβαλεί στην πλάτη του σαν θρινάκι. Ο μήνας των πολλών, των περισσότερων από κάθε άλλο, Αγίων. Των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, που δωρεάν έλαβαν και δωρεάν γιατρεύουν τους πάσχοντες. Της Παναγίας της Καψαλωνούς που τη λέμε και Χιλιαρμενίτισσα. Της Αγίας Κυριακής που θεραπεύει αδιακρίτως ανθρώπους και ζώα. Του Αγίου Προκόπη που “κόφτει αγγούρια”, της Αγίας Μαρίνας που “κοφτεί σύκα” και του Άη Λια που κόφτει σταφυλάκια, “μες στα βεργοπανεράκια”. Της Αγίας Άννας, της μάνας της Παναγίας και της Αγίας Παρασκευής που γιατρεύει τα πολυτιμότερα όργανα του ανθρώπου, τα μάτια του. Και βέβαια του Αγίου Παντελεήμονα, του πρώτου γιατρού του κόσμου “απού γιατρεύει τσι πληγές και διασκορπά τσοι πόνους”, όπως λέει το τραγουδάκι του. Και άλλων πολλών, λιγότερο γνωστών, όπως των Αγίων Ασωμάτων για παράδειγμα. Ο “θείος”, κατά Καβάφη, Ιούλιος μήνας. Ο μήνας που πολύ αγαπούν οι ποιητές…

«Γυμνός, Ιούλιο μήνα το καταμεσήμερο./ Σ’ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά,/ ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου,/ που το γλύφω και γεύομαι την αρμύρα του./ Κοιτάζω τον ασβέστη αντίκρυ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας./ Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια./ Πιο χαμηλά την κασέλα, όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα:/ δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα η καρέκλα με την πελώρια ψάθα./ Χάμου στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια,/ τα δυο μου σάνταλα./ Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο./ Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα./ Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ./ Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε». (Οδυσσέας Ελύτης, “Ο μικρός ναυτίλος”)

Καλό μήνα, φίλες και φίλοι! Και στην υποδοχή του Αυγούστου, του μήνα που τον θέλουμε να είναι δυο φορές τον χρόνο, με το καλό!

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ - ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΡΕΝΟ Η ΖΩΗ... ΠΡΟΣΦΥΓΑ ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ... 

Βλέπω τα χαμόγελα στα πρόσωπα των δεκαοχτάχρονων παιδιών, αγοριών και κοριτσιών, που πέτυχαν και μάλιστα με καλή σειρά στα Ανώτατα και Ανώτερα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Χώρας και γυρίζω πολλά χρόνια πίσω. Ολόκληρος απ’ τα μαύρα σγουρά μαλλιά της κεφαλής μου, μέχρι τις πατούσες ένα χαμόγελο ήμουν, θυμούμαι, γυρίζοντας με τα πόδια απ’ τον Φρε, όπου είχα πάει να πάρω εφημερίδα για τον Νίππο κι είχα δει τ’ όνομα μου μεταξύ των πρώτων επιτυχόντων στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Και την “απόγνωση” μιας συμμαθήτριας μου, καλύτερης στα μαθήματα από μένα, είδα την επόμενη μέρα - τι δεν είχε πετύχει αυτή. Μετριάστηκε πολύ η χαρά μου. Μια μάχη είχα κερδίσει, δεν είχα κερδίσει τον πόλεμο. Μια μάχη είχε χάσει εκείνη κι όχι τον πόλεμο. Όλη η ζωή μπροστά μας ήταν… Συγχαρητήρια παιδιά, για τον όποιο αγώνα σας! Η ζωή συνεχίζεται. Σε τρεις λέξεις ο ορισμός της.

«Αν φτιάξουν σιδηρόδρομο στην Κρήτη θα ‘ν’ αιτία/ για να πηγαίνουμε συχνά Κνωσό μα και Σητεία./

Με ένα σιδηρόδρομο στην Κρήτη θα μπορούμε/ στου Ψηλορείτη την κορφή με τρένο ν’ ανεβούμε». Τα που μας λέει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στις δυο πρώτες σημερινές της μαντινάδες. Για να το γυρίσει διά… της ερωτικής γραμμής, όπως το συνηθίζει στην τρίτη: «Μοιάζει με τρένο η ζωή, που ταξιδεύεις φως μου,/ εσύ, όμως για μένανε, εισ’ ο προορισμός μου», μας λέει, του λέει…

Ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι πρόσφυγας, σε κάνουν… Πάνω από 11 εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένοι Ουκρανοί, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, από την έναρξη της ρωσικής εισβολής. Ας όψονται οι αίτιοι. Το κάθε είδους και κάθε “περιωπής” βουβάλια που μαλώνουν σε επιλεγμένους απ’ αυτά βάλτους, για να θυμηθώ τον Μπρεχτ και την πληρώνουν τα βατράχια...

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2022)