ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΘΛΙΨΗ ΚΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ, ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ)

 

 

 

 

«Τα  όσα τραγικά και θλιβερά ζήσαμε, τις ημέρες αυτές, γεγονότα που προκάλεσαν σε όλους μας απέραντη θλίψη και πόνο, μαζί με οργή και αγανάκτηση, θέτουν όλους μας ενώπιον των ευθυνών μας, ως πρόσωπα, ως κοινωνία, ως λαό. Οι πάσης φύσεως αλληλοκατηγορίες και καταγγελίες που θα ακολουθήσουν τον επόμενο καιρό, δεν φτάνουν για να λύσουν το πρόβλημα, εάν δεν αφυπνιστούμε και δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή δεν είναι δεδομένη και ότι είμαστε όλοι υπαίτιοι για τη Χώρα που χτίσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες». Τα που είπε, μεταξύ των άλλων, ο και πρόεδρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος, αναφερόμενος στην «πρόσφατη εθνική τραγωδία», του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, κλείνοντας την καθιερωμένη εκδήλωση γιορτή του Ιδρύματος που έγινε την περασμένη Κυριακή, Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ύστερα απ’ την καθιερωμένη λειτουργία στο Μοναστήρι της Γωνιάς και τη λιτάνευση των εικόνων πέριξ του ναού (φωτ.). Αφού είχε ευχαριστήσει, εκτός των άλλων, προπάντων τον κεντρικό ομιλητή, αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης δρα Κωνσταντίνο Σπανουδάκη που μίλησε για τον άγνωστο χριστιανό ποιητή του 5ου μ.Χ. αιώνα Νόννο Πανοπολίτη, μετά τον και σε ρόλο συντονιστή γεν. διευθυντή της Ακαδημίας, δρα Κων/νο Ζορμπά που αναφέρθηκε στην 55ετή πορεία λειτουργίας και προσφοράς της. 

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες. Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω». Η σε πρώτο ενικό πρόσωπο προτροπή του Νίκου Καζαντζάκη, για τον καθένα μας, όπως παρατίθεται στην “Ασκητική”, στον νου μου, ακούγοντας τόν και διάδοχο στον επισκοπικό θρόνο του Παππού, του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη. Η ορθοδοξία της ευθύνης. Η ορθοδοξία που είναι ορθοπραξία. Για τον καθένα μας ξεχωριστά. Με τη σημείωση ότι άλλη η ευθύνη του ενός και άλλη του άλλου…

«Ένας από τους Αθηναίους πολίτες,/ που καταδίκασαν τον Σωκράτη/ να πιει το κώνειο,/ ως μέλος της Ηλιαίας,/ σε διατεταγμένη υπηρεσία/ μιας ευνοούμενης πολιτείας,/ ο πρώτος.// Ένας από τους Ιουδαίους,/ που κραύγαζαν στην αυλή του Πιλάτου/ “άρον άρον σταύρωσαν αυτόν”,/ ως μέλος του όχλου,/ με την προτροπή των Φαρισαίων,/ ενός έθνους σε κατοχή,/ ο δεύτερος.// Ανευθυνότητα η ευθύνη των πολλών;» Το ποίημα μου “Περί ευθύνης”, απ’ την ποιητική συλλογή “Τα χελιδόνια του μοναχού”. «Ορθοδοξία είναι/ και η ανοιχτή πόρτα για τον ζητιάνο/ και η λειτουργία στην εκκλησία του εμείς/ και ο σεβασμός στις όποιες επιλογές των άλλων/ και ο πλούτος του μη έχειν/ και η ενατένιση του ουρανού/ και...// Η ορθοδοξία είναι ορθοπραξία». Το αφιερωμένο στον μητροπολίτη κ. Αμφιλόχιο ποίημα μου “Ορθοδοξίας ανάγνωσμα” απ’ την ίδια ποιητική συλλογή. Και τα δυο για προβληματισμό...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΘΛΙΨΗ ΚΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ «Θλίψη κι απογοήτευση νιώθουμε όλοι τώρα,/ το τραγικό δυστύχημα σημάδεψε τη χώρα.// Στα Τέμπη νύχτωσε νωρίς και ήλιος πια δεν βγαίνει/ η μέρα μελαγχολική, βουβή συννεφιασμένη». Τα που μας λέει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στις δυο πρώτες της μαντινάδες. Για να καταλήξει στην τρίτη: «Οι φταίχτες να τιμωρηθούν, να ‘ρθει δικαιοσύνη/ μια τραγωδία σαν κι αυτήν, ποτέ ξανά μη γίνει». Οι φταίχτες, των φταιχτών, τους φταίχτες, φταίχτες! Στον πληθυντικό η κλίση της λέξης. Και τώρα στον ενικό… Ο φταίχτης, του φταίχτη, τον φταίχτη, φταίχτη! Από τον πληθυντικό στον ενικό… Και περί συλλογικής και περί ατομικής ευθύνης ο λόγος.

ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Κι ενώ σχεδόν “συντεταγμένα” πηγαίναμε στις 9 Απριλίου, σε τριάντα μέρες από σήμερα, δηλαδή, σε εκλογές, ήρθε η σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών να φέρει τα πάνω κάτω. Τίποτα δεν είναι ίδιο στην πατρίδα μας, μετά το “προαναγγελθέν έγκλημα”, όπως αναγράφεται στα πανό των διαδηλώσεων, που “συνέβη” την τελευταία νύχτα του Φλεβάρη…

ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,/ τούτο προσπάθησε τουλάχιστον/ όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις/ μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου/ μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.// Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,/ γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την,/ στων σχέσεων και των συναναστροφών/ την καθημερινήν ανοησία,/ ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική». Το ποίημα “Όσο μπορείς” του Κ. Π. Καβάφη.

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2023) 

 

 https://www.haniotika-nea.gr/i-orthodoxia-tis-eythynis/

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 8 MΑΡΤΙΟΥ 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“Η ΓΥΝΑΙΚΑ δημιουργήθηκε από το πλευρό του άντρα και όχι από τα πόδια για να μη ποδοπατιέται, όχι από το κεφάλι για να μην είναι ανώτερη, αλλά από τα πλευρά για να είναι ίση, που βρίσκεται κάτω από το μπράτσο για να προστατεύεται και ν’ αγαπιέται”. Από το Διαδίκτυο.

ΣΤΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ των γυναικών τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α. που ζητούσαν στις αρχές του 20ού αιώνα ίσα δικαιώματα, καλύτερες συνθήκες εργασίας και δικαίωμα ψήφου έχει τις ρίζες της η καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας που γιορτάζεται κάθε χρόνο, σαν σήμερα, 8 Μαρτίου. Στην πορεία, ωστόσο, το αγωνιστικό – πολιτικό νόημα του εορτασμού έχασε την αίγλη του και η ημέρα έμεινε σαν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τους άνδρες να εκφράσουν την αγάπη τους στο λεγόμενο “ασθενές” φύλο. Χρόνια σας πολλά, φίλες αναγνώστριες.

“ΓΥΝΑΙΚΑ πλάσμα τρυφερό, τον κόσμο ομορφαίνει/ με νάζια και με πείσματα τον άνδρα κουζουλαίνει”. Από μια γυναίκα, τη μαντιναδολόγο μας τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη, η σημερινή μαντινάδα. Και τιμής ένεκεν. Και για την ίδια και για τις γυναίκες…

“ΕΙΝΑΙ οξύμωρο ο ελληνικός λαός να καλείται να υλοποιεί, άνευ συζητήσεως, επώδυνα προαπαιτούμενα και υποχρεώσεις και η Γερμανία να αρνείται να συνομιλήσει για υποχρεώσεις που εκκρεμούν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο”. Του τα ’ψαλε και μάλιστα κατάμουτρα του Γερμανού προέδρου ο δικός μας. Κάλλιο αργά παρά ποτέ από μια άποψη…

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ λέει ότι διαφωνούν για την κρίση στην Ουκρανία σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Να δείτε ότι στην επόμενη τηλεφωνική τους επικοινωνία θα διαφωνήσουν ότι συμφωνούν. Σε δουλειά να βρίσκονται και η δουλειά να γίνεται.

ΑΠΟ ΣΙΓΑΝΟ ποταμό ψηλά τα ρούχα σου! Οχι, δεν μιλούσαμε για το υπό ίδρυση κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη με τον φίλο μου τον γερω – δάσκαλο, όταν “πέταξε”, εν είδει ρουκέτας τη γνωστή παροιμία. Για τους υποψηφίους δημάρχους στους Δήμους του Νομού μας ήταν η κουβέντα μας. Κι αν υπάρχουν υποψήφιοι δήμαρχοι, σιγανά ποτάμια!

ΕΙΝΑΙ ισοπεδωτικό και άδικο να πει κανείς ότι Μας Κλέβαν Ολες οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Κάθε κανόνας, όπως πάντα, έχει τις εξαιρέσεις του. Να το πούμε αυτό.

και οι ΛΙΘΟΙ κεκράζονται! Παλλαϊκό το όχι του τόπου στην καταστροφή του χημικού οπλοστασίου στη Μεσόγειο αύριο, Κυριακή 9 Μαρτίου, στις 12 το μεσημέρι, στο λιμάνι της Σούδας. Η Μεσόγειος ανήκει στους λαούς της! Δική τους υπόθεση η σωτηρία της!

ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ, εκτός από το κλίμα τους, που ήταν διαφορετικό από αυτό των άλλων χωρών, είχαν όλα σχεδόν τα ήθη και έθιμά τους αντίθετα από αυτά των άλλων ανθρώπων. Στην Αίγυπτο οι γυναίκες πήγαιναν στην αγορά και αυτές έκαναν το λιανεμπόριο, ενώ οι άνδρες έμεναν στο σπίτι και ύφαιναν. Και ενώ οι άλλοι άνθρωποι ύφαιναν σπρώχνοντας το υφάδι προς τα επάνω, αυτοί το έσπρωχναν προς τα κάτω. Τα φορτία οι άνδρες τα κουβαλούσαν στο κεφάλι τους, ενώ οι γυναίκες στους ώμους. Οι γυναίκες ουρούσαν όρθιες, ενώ οι άνδρες καθιστοί. Οι Αιγύπτιοι αποπατούσαν μέσα στα σπίτια τους, αλλά έτρωγαν έξω στους δρόμους, με το επιχείρημα ότι οι αισχρές ανάγκες πρέπει να γίνονται κρυφά και οι μη αισχρές φανερά. Ιέρειες δεν υπήρχαν καθόλου, ούτε για Θεούς ούτε για Θεές. Ολων των θεοτήτων οι ιερείς αρσενικών και θηλυκών ήταν άνδρες. Τα αγόρια δεν ήταν υποχρεωμένα να τρέφουν τους γονείς των, αν δεν το ήθελαν, αλλά τα κορίτσια ήταν υποχρεωμένα, έστω και αν δεν το ήθελαν. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Είμαι η πρώτη και η έσχατη/ Εκείνη που τιμούν και περιφρονούν/ Η αγία και η πόρνη/ Η παρθένος και η σύζυγος/ Η γνώση και η άγνοια/ Η δύναμη και ο φόβος/ Η άθεη και το μεγαλείο του Θεού”.
Γνωστικός ύμνος στη γυναίκα, 5ος αιώνας μ.Χ.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

 Χανιώτικα νέα (8.3.2014)

https://petaxta.blogspot.com/2014/03/blog-post_8.html?fbclid=IwAR23HEaz4tM7KBN_QeWzr8QXYFr4eLEreP67xilXm0hHT9tZVnWGGFfHXA8

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΟΛΜΗΜΑ ΚΙ ΑΤΟΠΗΜΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Τίποτα παραπάνω από τη σιωπή...Στον ανείπωτο πόνο τι να πρωτοχωρέσει ο νους, η ψυχή, η καρδιά τ’ ανθρώπου; Τις διαπιστώσεις; Τις ωμές αλήθειες; Τα λάθη; Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα; Τόλμημα κι ατόπημα οι όποιες λέξεις σήμερα!

Τόλμημα κι ατόπημα είναι ακόμη κι η σιωπή…

Τόλμημα κι ατόπημα τούτο το κείμενο για τα όσα συνέβησαν από κείνη τη στιγμή της 28ης Φεβρουαρίου ώρα 23:21 στην καρδιά της Ελλάδας!

Τίποτα παραπάνω δεν χρειάζεται παρά σιωπή!

Σιωπή ν’ ακουστεί το θρόισμα του φευγιού τόσων ψυχών…

Σιωπή για τους ανθρώπους που χάθηκαν...

Σιωπή για τους δικούς τους που… έμειναν αδειανά σαρκία…

Σιωπή για όλες τις ανάκατες κραυγές, εκείνων που άδικα δικαίωμα “απέκτησαν” στην τραγωδία των Τεμπών, να πρωταγωνιστούν!

…Σιωπών και σιγανά… στ’ άκρα της ψυχής, αιωρείται κόμπος το δάκρυ, έπειτα απ’ όλα τα δάκρυα…

…Σιωπών και σιγανά ο λυγμός που κρύβεται από ντροπή μπροστά σε όλες τις οικογένειες που ζουν το παράλογο θανατικό…

…Σιωπούσα και σιγανά, οργισμένη η θύελλα εντός που ξεσηκώνεται και πιέζει τα μηλίγγια, καθώς μπροστά στις κάμερες μιλώντας, έπιασαν στασίδι εκείνοι που δεν πρέπει να μιλούν…

Μια παρατεταμένη Μεγάλη Παρασκευή μοιάζει στο διηνεκές ο χρόνος από κείνη την αποφράδα ημέρα με απανωτές τις δύσεις ήλιων, με επαναλαμβανόμενο τον επιτάφιο Θρήνο!

Τόσες ζωές εν τάφω· εκείνων των μικρών, διαττόντων αστέρων, που χάθηκαν βίαια για πάντα και των άλλων, κυρίως των πολύ δικών των αδικοχαμένων, που έμειναν εδώ να βιώνουν τη “ζωή εν τάφω πάνω απ’ το χώμα”!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 8.3.2023) 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

" ΣΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ, ΕΣΤΕΡΕΨΑΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ" - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΡΑ,ΧΩΡΑ ΤΗΣ "ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ)

 

 

«Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρην ομπόλια,/ για να πάψει ο νους με τα μάτια να βλέπει.../ Ξεφαντώνουν τ’ αηδόνια στα γύρω περβόλια,/ λεμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβολιά.// Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου, καλέ μου,/ Άνοιξη μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις./ Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,/ δε μιλάς, δεν κοιτάς πως μαδιέμαι, γλυκέ μου!// Καθώς κλαίει σαν της παίρνουν το τέκνο η δαμάλα,/ ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια./ Στύλωσε μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα:/ τρέχουν αίμα τ’ αστήθια, που βύζαξες γάλα». Από το ποίημα «Η μάνα του Χριστού» του Κώστα Βάρναλη.

«Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου/ καρδούλα της καρδιάς μου,/ πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,// πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω/ και δε σαλεύεις, δεν γρικάς τα που πικρά σου λέω;// Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου, που μάντευες τι πέρναγα κάτου απ᾿ το τσίνορό μου/ τώρα δε με παρηγοράς και δε μου βγάζεις άχνα/ και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;// Πουλί μου, εσύ που μου ‘φερνες νεράκι στην παλάμη,/ πώς δε θωρείς που δέρνομαι και τρέμω σαν καλάμι;// Στη στράτα εδώ καταμεσής τ᾿ άσπρα μαλλιά μου λύνω/ και σου σκεπάζω της μορφής το μαραμένο κρίνο.// Φιλώ το παγωμένο σου χειλάκι που σωπαίνει/ κι είναι σαν να μου θύμωσε και σφαλιγμένο μένει.// Δε μου μιλάς κι η δόλια εγώ τον κόρφο, δες, ανοίγω και στα βυζιά που βύζαξες, τα νύχια, γιε μου, μπήγω». Από τον “Επιτάφιο” του Γιάννη Ρίτσου, όπου μια μάνα θρηνεί το σκοτωμένο παιδί της στην απεργία των καπνεργατών τον Μάη του 1936.

«Πέρασαν εννιά μήνες/ που εγκυμονώ τον θάνατό σου.// Καταιγισμός δακρύων/ σπάσαν τα νερά./ Απόψε, ξέρεις, ξανά θα σε γεννήσω/ κι όπως θα σ’ αποθέτω στοργικά/ στο ακριβό λίκνο της μοναξιάς μου/ θα σε νανουρίζω:/ Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά/ μη μου το πάρεις τούτο./ Εννέα μήνες το περίμενα/ και το μεγάλωσα μετά/ κι αντρείεψε και...// Τόσο ακριβό, τόσο εξωφρενικό/ είναι επιτέλους ένα θαύμα,/ θεέ μου;» Το ποίημα της Αγγελικής Σιδηρά «Τοκετός» από την ποιητική της συλλογή “Οίμοι λέγουσα” (2020), για τον μικρότερο γιο της που έφυγε νωρίς.

«Ποιες μάνες κλαίνε τα παιδιά/ ποιοι έρωτες χαθήκαν./ Ποιοι πατεράδες στέναξαν/ ποια όνειρα κλαπήκαν...// Λούλουδα εμαράθηκαν/ Πουλιά εβουβαθήκαν/ Άγγελοι πριν την ώρα τους/ Στους ουρανούς εβγήκαν...// Στης Άνοιξης τον ερχομό/ Εστέρεψαν τα λόγια/ Κι ο Μάρτης σιγομουρμουρά/ Μονάχα μοιρολόγια...» Άτιτλο ποίημα της Χανιώτισσας βρεφονηπιοκόμου Αγγελικής Κοκολογιάννη. Εν είδει επιλόγου στο σημερινό ποιητικό Ανθολόγιο. Εις μνήμην...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ Την ημέρα της Γυναίκας που γιορτάζεται αύριο, 8 του Μάρτη, μας θυμίζει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στις σημερινές της μαντινάδες. Στους άνδρες απευθύνεται. «Τη μέρα την αυριανή, άνδρες να θυμηθείτε,/ στο έτερό σας ήμισυ χρόνια πολλά να πείτε», μας λέει στην πρώτη. «Με ένα ρόδο τσ’ άνοιξης κάθε γυναίκα μοιάζει,/ χαρίστε της μια αγκαλιά, αύριο που γιορτάζει», μας λέει στη δεύτερη.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΡΑ Ως Ημέρα μνήμης των αγώνων του Κινήματος για τα Δικαιώματα των Γυναικών καθιερώθηκε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Την ημέρα αυτή συνηθίζεται σε πολλά μέρη να προσφέρουν οι άνδρες δώρα στις γυναίκες της ζωής τους (μητέρες, συζύγους, κόρες, φίλες, αδελφές, συναδέλφους κ.λπ.). Στην Ιταλία για παράδειγμα οι άνδρες τούς δίνουν κίτρινες μιμόζες… Αν υπάρχει Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα; Και βέβαια υπάρχει και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 19 Νοεμβρίου σε 70 περίπου χώρες του κόσμου. Όχι πάντως στην Ελλάδα. Στα νησιά Τρίνινταντ και Τομπάκο της Καραϊβικής, το 1999 ο πρώτος εορτασμός. Κοίτα να δεις τι μαθαίνεις όταν ψάχνεις στο Διαδίκτυο…!

ΧΩΡΑ ΤΗΣ "ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ Αποδιοπομπαίος τράγος ο σταθμάρχης των Τρένων της Λάρισας, λένε. Ξεχνώντας τον Χαρίλαο Τρικούπη. Απαλλάσσοντάς τον από κάθε ευθύνη. Αν δεν έφτιαχνε αυτός, όντας πρωθυπουργός, το σιδηροδρομικό δίκτυο, δεν θα γινόταν αυτό που έγινε. Για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή. Χώρα της “φαιδράς πορτοκαλέας” ήταν και παραμένει η Ελλάς...

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 7.3.2023) 

 ΟΛΜΗΜΑ ΚΙ ΑΤΟΠΗΜΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Τίποτα παραπάνω από τη σιωπή...Στον ανείπωτο πόνο τι να πρωτοχωρέσει ο νους, η ψυχή, η καρδιά τ’ ανθρώπου; Τις διαπιστώσεις; Τις ωμές αλήθειες; Τα λάθη; Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα; Τόλμημα κι ατόπημα οι όποιες λέξεις σήμερα!

Τόλμημα κι ατόπημα είναι ακόμη κι η σιωπή…

Τόλμημα κι ατόπημα τούτο το κείμενο για τα όσα συνέβησαν από κείνη τη στιγμή της 28ης Φεβρουαρίου ώρα 23:21 στην καρδιά της Ελλάδας!

Τίποτα παραπάνω δεν χρειάζεται παρά σιωπή!

Σιωπή ν’ ακουστεί το θρόισμα του φευγιού τόσων ψυχών…

Σιωπή για τους ανθρώπους που χάθηκαν...

Σιωπή για τους δικούς τους που… έμειναν αδειανά σαρκία…

Σιωπή για όλες τις ανάκατες κραυγές, εκείνων που άδικα δικαίωμα “απέκτησαν” στην τραγωδία των Τεμπών, να πρωταγωνιστούν!

…Σιωπών και σιγανά… στ’ άκρα της ψυχής, αιωρείται κόμπος το δάκρυ, έπειτα απ’ όλα τα δάκρυα…

…Σιωπών και σιγανά ο λυγμός που κρύβεται από ντροπή μπροστά σε όλες τις οικογένειες που ζουν το παράλογο θανατικό…

…Σιωπούσα και σιγανά, οργισμένη η θύελλα εντός που ξεσηκώνεται και πιέζει τα μηλίγγια, καθώς μπροστά στις κάμερες μιλώντας, έπιασαν στασίδι εκείνοι που δεν πρέπει να μιλούν…

Μια παρατεταμένη Μεγάλη Παρασκευή μοιάζει στο διηνεκές ο χρόνος από κείνη την αποφράδα ημέρα με απανωτές τις δύσεις ήλιων, με επαναλαμβανόμενο τον επιτάφιο Θρήνο!

Τόσες ζωές εν τάφω· εκείνων των μικρών, διαττόντων αστέρων, που χάθηκαν βίαια για πάντα και των άλλων, κυρίως των πολύ δικών των αδικοχαμένων, που έμειναν εδώ να βιώνουν τη “ζωή εν τάφω πάνω απ’ το χώμα”!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 8.3.2023) 

 

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

(Ξεχωριστή και λίαν αγαπητική η προσέγγιση της ΞΕΣΤΕΡΙΑΣ από την αγαπημένη μου συμμαθήτρια στο Γυμνάσιο και Λύκειο Βάμου. δασκάλα - ποιήτρια  Πόπη Γαβριλάκη. Δεν θα το κρύψω ό τι γι άλλη μια φορά με κατασυγκίνησε. Από τα βάθη της καρδιάς  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε. ΠΟΠΗ!)

«ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ…,  ΛΟΙΠΟΝ!

Γράφει η Πόπη Λαμπρινέα – Γαβριλάκη*

 

Πρέπει να είναι η τρίτη με τέταρτη φορά που επιχειρώ μια άλλη ανάγνωση στην τελευταία συλλογή διηγημάτων του Βαγγέλη Κακατσάκη.

Πριν ξεκινήσω, ζυγίζω στα χέρια μου το βιβλίο. Το μετρώ με το μάτι όπως μετρούσαν οι γονέοι μας όλα τα πράγματα, από τα πιο μικρά ως τα μεγαλύτερα. Με συνεπαίρνει η μυρωδιά της μελάνης στο τυπωμένο χαρτί. Ξεφυλλίζω τα τριζάτα του φύλλα και ξεκουράζομαι στη φωτεινότητα των ασπρόμαυρων σελίδων.

Ευτυχής και καλαίσθητη η έκδοση των Χανιώτικων Νέων. Προσεγμένη ως την τελευταία της λεπτομέρεια, δικαιώνει στους δύσκολους εκδοτικούς καιρούς την έντυπη έναντι της ψηφιακής έκδοσης και δένει σε μια ευτυχή τριαδική σχέση συγγραφέα, εκδότη και αναγνώστη. Το παιγνίδι παίζεται κι εδώ στις λεπτομέρειες . Στο καλαίσθητο εξώφυλλο, στην ποιότητα του χαρτιού, στα διαστήματα- αναπνοές που φωτίζουν το κείμενο, στα περιθώρια πλαίσια, που το αναδεικνύουν, στην ευαναγνωσία της γραμματοσειράς, στην λιτή αλλά άκρως παραστατική και ζωντανή εικονογράφηση.

«Πότες θα κάμει ξεστεριά…!» λοιπόν

Έτσι όπως το έλεγαν και το τραγουδούσαν οι παλαιότεροι. Αγνό κι αμόλευτο από γλωσσικές επιμέλειες και γραμματικούς καλλωπισμούς και με τα αποσιωπητικά να υπαινίσσονται τον ενθουσιασμό, που φούσκωνε τις παιδικές μας καρδιές από περηφάνια όταν το τραγουδούσαμε στις γιορτές και στις εκδρομές μας στο Βάμο, αλλά και τη λαχτάρα μας για ελευθερία και δημοκρατία όταν το ξανατραγουδούσαμε για ν΄ αναπνεύσουμε λίγο πιο ελεύθερα, στα δύσκολα χρόνια της χούντας.

Προχωρώ και διαβάζω:

«- Τι πάει να πει χρεωμένος;

- Χρεωμένος είναι , είπε ύστερα από πολλή σκέψη η Μαρία, όποιος ζει χάρις στο αίμα που ‘χυσε ένας άλλος… Όποιος έχει αγοράσει τη ζωή του με αίμα. Το αίμα αυτό του φωνάζει μερόνυχτα και δεν τον αφήνει να κοιμηθεί.

- Είσαι κι εσύ χρεωμένη γερόντισσα;

-Εγώ κι αν είμαι, παιδί μου…»

Χρεωμένος και ο Βαγγέλης στον αγώνα για ελευθερία. Χρεωμένος κι Εθελοντής μαζί με τους εθελοντές- ήρωες στο τελευταίο του διήγημα. Να υπενθυμίσει, να επιβραβεύσει και να τιμήσει.

« Το μεγάλο χαμπέρι του Σηκωμού του Γένους , στη Βλαχιά, και στο Μωριά, είχε κατρακυλήσει ίσαμε την Κρήτη μαζί με τους ανθούς και τις ευωδιές της άνοιξης… κι ο Ξενοθοδωρής ….ήθελε να χυμήξει στα μέρη του, τ΄Αποκορωνιότικα , για να φέρει το χαμπέρι κι εκεί , που αιώνες το περίμεναν.» στο οπισθόφυλλο.

Εμφανής ο στόχος και η πρόθεση του συγγραφέα μέσα από τον επίκαιρο και χρήσιμο λόγο . Χωρίς διδακτικές κραυγές, χωρίς υπερβολές, κλισέ κι άλλες αδυναμίες. Η αφήγηση του αυθόρμητη κι άμεση ρέει και γλιστρά αβίαστα από τα χείλη του στο χαρτί του βιβλίου

Με λόγο λειασμένο από την έμπειρη πλέον και δόκιμη γραφίδα του, επιμένει κι αυτή τη φορά στο τριαξονικό αξιακό πλαίσιο, στο οποίο στηρίζεται η ζωή και το έργο του. Με ιδιαίτερη αναφορά στην ελευθερία στην πιο εξιδανικευμένη της μορφή, την αγάπη. Αγάπη στον τόπο, αγάπη στο Θεό αγάπη και στον άνθρωπο. Αυτή η Αγάπη πλανάται πάνω από τον βίαια καταχτημένο και καθημαγμένο Τόπο, παραστέκει τον αδούλωτο και περήφανο άνθρωπο, γίνεται μέτρο και όριο της ζωής και της συμπεριφοράς του.

Με την ίδια πίστη και την ίδια αγάπη μπαίνει στα «παπούτσια των ηρώων του ο Β. Κ Εμπλέκεται συναισθηματικά μαζί τους και βιώνει τα ίδια μέτρα και τις ίδιες αξίες με κείνους. Κατανοεί τα διλλήματα και τους ενδοιασμούς τους και συμμετέχει στις δύσκολες αποφάσεις τους. Έτσι καταφέρνει να τους ιστορήσει με τέχνη και να τους ανυψώσει από τα ανθρώπινα και καθημερινά σε ηρωικά υψίπεδα.

Διακόσια χρόνια μετά την εθνεγερσία κι ενώ ακούγονται ανησυχητικές οι αναθεωρητικές κραυγές από τις απέναντι ακτές του Αιγαίου, στο δυστοπικό οικονομικό περιβάλλον της φιλελεύθερης αγοράς, ο Β. Κ. γυρνά στην εποχή του κατατρεγμού και του Σηκωμού με πνεύμα σημερινό κι επίκαιρο.

Μπολιασμένος από την εναγώνια κραυγή του ποιητή « Πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου», γίνεται η γέφυρα και ο συνδετικός κρίκος του επώδυνου ιστορικού παρελθόντα χρόνου και του νεώτερου τωρινού, με όλους τους κινδύνους που ελλοχεύει .

Σημαντικός και ο ρόλος και η μεγάλη συναισθηματική φόρτιση της ντοπιολαλιάς και του ζωντανού τοπικού ιδιώματος, σε συνδυασμό πάντα με το επιμελημένο γλωσσάρι . Να δείχνει το σεβασμό και την αγάπη στο τοπικό ιδίωμα, παράλληλα όμως να σέβεται και να μην αγνοεί τον εκτός των στενών τοπικών ορίων αναγνώστη, που δικαιούται να το γνωρίσει και να το κατανοήσει.

Εν κατακλείδει

Ο Β.Κ. τεντώνει τη γραφή του στα όρια του γραπτού λόγου , από την ελευθερία και το συμβολισμό της ποίησης στο ρεαλισμό και τη σαφήνεια του πεζού λόγου. Ζωγραφίζει και ιστορεί το θαύμα της ζωής και τις συγκρουσιακές καταστάσεις που δημιουργούνται όταν κινδυνεύουν τα ιδανικά της ελευθερίας και της ορθοδοξίας .

Όλα τα διηγήματα είναι ανοιχτά σε πολλές αναγνώσεις. Αλλιώς τα διάβασα στην οθόνη του υπολογιστή μου, διαφορετικά όταν ήρθε το καλαίσθητο βιβλίο και τελείως διαφορετικά στην τελευταία μου ανάγνωση προκειμένου να σταχυολογήσω και να σχολιάσω. Σε όλες τις αναγνώσεις χάρηκα από την πρώτη ως την τελευταία ενότητα τις δόκιμες αφηγηματικές τεχνικές του συγγραφέα.

Σκέφτομαι ότι αν θέλει κάποιος να κρίνει χωριστά τον Β.Κ. σαν ποιητή ή σαν διηγηματογράφο θα δυσκολευτεί.. Γιατί σε κάθε είδος του έργου του θα βρεις και τις δυο του ιδιότητες να δένουν και να λειτουργούν αρμονικά. Τόσο στα ποιήματα όσο και στα πεζά του είναι διάχυτος ο περιγραφικός λυρισμός. Θα ξαναπώ βέβαια ότι έξω από την πίεση της μικρής φόρμας ελευθερώνεται ο ποιητής και πετά η γραφίδα του συγγραφέα.

Αν η μεγάλη παγίδα για το γραφιά είναι η επανάληψη και ο μανιερισμός, στην περίπτωση του Β.Κ. δεν υφίσταται τέτοιος κίνδυνος. Πάντα καταφέρνει να μας εκπλήσσει. Πότε σαν ποιητής, πότε σαν χρονογράφος και τώρα σαν διηγηματογράφος. Κι αυτό βέβαια το γνωρίζουν από παλιά οι αναγνώστες του τόσο στις επιτυχημένες στήλες του στα Χ Ν όσο και οι πολλοί φίλοι της ποίησης και της πεζογραφίας του.

Ξαναγυρίζω στον τίτλο των διηγημάτων και στην ερώτηση που κυριολεκτικά ή μεταφορικά απευθύνει στον αναγνώστη των διηγημάτων« Πότες θα κάμει ξεστεριά…» . Δεν μπορώ βέβαια ν’ απαντήσω στο κρίσιμο ερώτημα για τον καθένα μας. Εκείνο όμως που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι για τον δημιουργό Β. Κ. έχει ήδη ξαστερώσει. Έχει πάρει από καιρό την όμορφη πένα του κι έχει καλοστρατήσει στην ιερουργία της ποίησης και της διηγηματογραφίας. Με το τελευταίο του μάλιστα πόνημα αναδεικνύει αρετές αφήγησης, που σε προϊδεάζουν για την δυνατότητα του να τολμήσει το εγχείρημα μεγαλύτερης φόρμας.

Εμείς οι αναγνώστες του τον περιμένουμε.

*Δασκάλα - ποιήτρια

(Χανιώτικα νέα, 2.3.2023)  

ΠΟΙΗΣΗ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 

Ορθοδοξία είναι

και η ανοιχτή πόρτα για τον ζητιάνο

και η λειτουργία στην εκκλησία του εμείς 

και ο σεβασμός στις όποιες επιλογές των άλλων 

και ο πλούτος του μη έχειν 

και η ενατένιση του ουρανού  

και…

 

Η ορθοδοξία είναι ορθοπραξία. *

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ( "Τα χελιδόνια του μοναχού". Β' Έκδοση, Κοινωφελές Ίδρυμα "Αγία Σοφία" και "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2020)

1.     Τη φράση «η ορθοδοξία είναι ορθοπραξία» τη χρησιμοποιούσε συχνά στις ομιλίες του ο μακαριστός μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης (ΦΩΤΟ)

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 3ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

Π. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΕΥΧΕΣΑΙ

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Για την επίσκεψη του συγγραφέα Παναγιώτη Δημητρόπουλου στο 3ο Δημ. Σχ. Χανίων, όπου παρουσίασε, μεταξύ των άλλων, και το βιβλίο του “Πρόσεχε τι εύχεσαι”, που κυκλοφορεί με εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη απ’ τις εκδόσεις “Ελληνοεκδοτική”, ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Να ’ναι καλά η γνωστή στους αναγνώστες της στήλης δασκάλα του σχολείου Ευαγγελία Φουντουλάκη που είχε την ευθύνη για τη συγκέντρωση και την αποστολή του σχετικού υλικού, όσοι “δούλεψαν” γι’ αυτό, και βέβαια ο καλός συγγραφέας που κατά που φαίνεται “έκλεψε” τις καρδιές των παιδιών. Εκ των ων ουκ άνευ ότι αξίζουν συγχαρητήρια στη δ/νση και στον Σύλλογο Διδασκόντων του Σχολείου και γι’ αυτήν τους τη δράση.

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

 

ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

 

 

Στo πλαίσιo της φιλαναγνωσίας το 3^ο Δ.Σ. Χανίων φιλοξένησε λίγο πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, τον συγγραφέα κ. Δημητρόπουλο, ο οποίος ήρθε από την Αθήνα για να «ταξιδέψει» μικρούς και μεγάλους μέσα από το παραμύθι του «Πρόσεχε τι εύχεσαι» (εκονογράφηση:

Οι μικροί μαθητές συνεργάστηκαν για να υποδεχτούν τον συγγραφέα πραγματοποιώντας διάφορες δράσεις, τόσο τις πρωινές όσο και τις απογευματινές ώρες. Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά του σχολείου μας στόλισαν τις αίθουσες με πανό και ζωγραφιές σχετικές με το παραμύθι και σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς έκαναν δραματοποίηση του κειμένου, τραγούδησαν και χόρεψαν για να καλωσορίζουν τον κ. Δημητρόπουλο. Στο πλαίσιο των δράσεων τα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου έγιναν «δημοσιογράφοι» και πήραν συνέντευξη από τον συγγραφέα, ο οποίος με τη σειρά του είχε προετοιμάσει διάφορα στοχευμένα παιχνίδια για να αφυπνίσει όχι μόνο τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους λ.χ. ζητήθηκε από δυο άτομα να καθίσουν πλάτη ο ένας στον άλλον και να πουν τι βλέπουν απέναντι τους, τα αντικείμενα που ανέφερε καθένας ήταν διαφορετικά, έπειτα ζητήθηκε να ανταλλάξουν θέση, έτσι ο ένας πήρε τη θέση του άλλου… Η κούπα του Πυθαγόρα, που ταξίδεψε επίσης από την Αθήνα, μας δίδαξε πώς μπορούμε να αρκεστούμε σε όσα διαθέτουμε, ενώ ένα κοινό μπαλόνι λειτούργησε ως σημείο αφόρμησης για έγκαιρη εξωτερίκευση των συναισθημάτων μας ώστε να μπορεί να αποφευχθεί μια εκρηκτική συμπεριφορά και να προστατευτεί όχι μόνο το περιβάλλον μας αλλά κι εμείς οι ίδιοι. Οι δράσεις ολοκληρώθηκαν με χάρτινα στολίδια- αστέρια που κατασκευάστηκαν από παιδιά, γονείς κι εκπαιδευτικούς, επάνω τους γράφτηκαν ευχές, κάθε στολίδι διαβάστηκε στην ολομέλεια κι έπειτα πήρε τη θέση του στο δέντρο της τάξης. 

 

Στα πλαίσια ενδυνάμωσης της συνεργασίας και των σχέσεων σχολείου –οικογένειας πραγματοποιήθηκε, επίσης, απογευματινή εκδήλωση για γονείς και εκπαιδευτικούς με καλεσμένο τον κ. Π. Δημητρόπουλο και την ψυχολόγο, στέλεχος του κέντρου Πρόληψης Εξαρτησιογόνων Ουσιών, κα Ελένη Κουράκη (Msc), κατά την οποία συζητήθηκαν πολύ ενδιαφέροντα θέματα, τα οποία άπτονται του ενδιαφέροντος γονέων και εκπαιδευτικών.

Εκπαιδευτικοί και μαθητές ευχαριστούμε θερμά τον κ. Δημητρόπουλο για την επίσκεψη του στο σχολείο μας. Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως, επίσης, τον κ. Βαγγέλη Κακατσάκη και τους συνεργάτες του για την παρουσίαση της δράσης αυτής στον «Παιδότοπο» της εφημερίδας Χανιώτικα Νέα.

Μαρία Τζαγκαράκη και Μαριάννα Κουρουκίδου

Δασκάλες Παράλληλης Στήριξης

ΕΙΠΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το παραμύθι δίνει ένα πολύ σημαντικό ηθικό δίδαγμα

Σμαραγδή, Στ2

Με εντυπωσίασε πολύ σε αυτό το παραμύθι που δυο μικρά κοριτσάκια που κάηκαν στο Μάτι πριν μερικά χρόνια και το βιβλίο τις χαρακτηρίζει ως «νεράιδες»

Μαρία Μπερεδάκη Στ2

Αυτό το παραμύθι μου άρεσε πολύ για την εικονογράφησή που είχε και κυρίως γιατί βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα

Μαρία Τσοχαντάρη, Στ2

Στο βιβλίο αυτό μου άρεσε πολύ η εικονογράφηση. Επίσης, μου έμαθε πως δεν πρέπει να ζητάω συνέχεια καινούρια πράγματα αλλά να εκτιμώ αυτά που ήδη έχω.

Κώστας Σκαρπέντζος, Στ2

Το βιβλίο είναι ένα χαρούμενο βιβλίο και ταυτόχρονα ένα θλιβερό βιβλίο. Με τάραξε λίγο γιατί μου θύμισε τον παππού μου

Βαγγέλης, Στ2

Μου άρεσε πολύ η εικονογράφηση και ο τρόπος που μας πέρασε αυτό το ηθικό δίδαγμα.

Φένια, Στ2

ΔΥΟ ΔΑΣΚΑΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Ο Παναγιώτης Δημητρόπουλος μέσα από μια ανατρεπτική ιστορία μιλά για τη σημασία που έχουν η ευγνωμοσύνη και η αλληλεγγύη στη ζωή μας. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αγγίζει κάθε παιδί αλλά και κάθε γονιό.

Ράνια Σαββίδου, Ε2

«Το βιβλίο του κ. Δημητρόπουλου, έδωσε την πολύτιμη ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και μαθητές να έρθουν σε επαφή με τα βαθύτερα συναισθήματά τους για μια πληθώρα θεμάτων, όπως ο ελεύθερος χρόνος και η χρήση του, οι προτεραιότητες που θέτουμε στη ζωή, η χρησιμότητα των ορίων μέσα στην οικογένεια, η ανάγκη να κάνουμε λάθη και να μάθουμε από αυτά και τι σημαίνει τελικά να εκτιμάμε πρόσωπα και καταστάσεις και να μην τα θεωρούμε δεδομένα.»

Φουντουλάκη Ευαγγελία, Ε1

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ

Τερεζάκη Χρύσα (Διεθύντρια), Μαντζουράνης Ανέστης, Αποστολίδης Νίκος, Δασκαλάκη Αλίκη, Θεολόγη Ελλισάβετ, Κουκουρίκου Μαριάννα, Σολυδάκης Μάνος, Χατζηαναγνώστου Σοφία, Τοζακίδου Βασιλική, Φουντουλάκη Ευαγγελία, Λαδάκης Γιάννης, Σαλτσίδου Σημέλα, Σημαντηράκης Αλέξανδρος, Σκουφίδου Κατερίνα, Σαβιολή Αδαμαντία, Παπαδάκη Γεωργία, Χριστουλάκη Ευαγγελία, Ράνια Σαββίδου, Τζαγκαράκη Μαρία

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Παναγιώτης Δημητρόπουλος γεννήθηκε το 1976 στα Χανιά, αλλά έζησε ως και τα εφηβικά του χρόνια στην Αμαλιάδα. Το 1997 πέτυχε σε Πανελλαδικό Διαγωνισμό των Ενόπλων Δυνάμεων και κατατάχθηκε με τον βαθμό του Λοχία στον Ελληνικό Στρατό, όπου υπηρετεί μέχρι τώρα με τον βαθμό πλέον του Αρχιλοχία (ΠΖ). Ασχολείται μεταξύ των άλλων και με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 4.3.2023 )

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΕ ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΘΡΗΝΟ ΑΡΧΙΣΕ Ο ΜΑΡΤΗΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ ( ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΤΙΝΟ ΜΑΡΤΗ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΟ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ)

 

Μεσίστιες οι σημαίες στις καρδιές όλων των Ελλήνων με το έμπα του Μάρτη. Με επιτάφιο θρήνο άρχισε ο τρίτος μήνας του χρόνου. Όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται. Με πρώτα τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο που γονάτισαν τα Τέμπη, για τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια. Μετρώντας νεκρούς, και ανασύροντας πτώματα μέσα απ’ τις λιωσμένες λαμαρίνες των τρένων που συγκρούστηκαν, θρηνώντας εκ μέρους όλων εκείνων που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αποδίδοντας στίχους του ποιητή απ’ τους “Μοιραίους”. Για δικό μας λογαριασμό. Εκ μέρους μας. Φταίει το ζαβό το ριζικό μας… Φταίει ο θεός που μας μισεί… Φταίει το κεφάλι το δικό μας… Κανένα στόμα δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα, το “ποιος φταίει”.

Αλλιώς είχα “στελιώσει ” τις σημερινές Στάσεις… Μάρτης ο μήνας των πολλών ονομάτων… Μάρτης ο μήνας των παροιμιών… Μάρτης ο πρώτος μήνας της άνοιξης… Μάρτης ο μήνας του Ευαγγελισμού και των Χαιρετισμών… Μάρτης ο μήνας της εαρινής ισημερίας… Μάρτης ο μήνας των  χελιδονιών- των μελιδονιών… Κι αν είχα να γράψω γι’ αυτόν! «Έβγα Φλεβάρη να μπει ο Μάρτης να ‘ρθει το χελιδόνι απού τη θάλασσα./ Τα δέντρα ανθούσι/ μοσκοβολούσι./ Η γη βλαστάνει/ καρπούς μας βγάνει/ και ρόδα κι άνθη/ η ψυχή ευφράνθη/ ήρθεν ο Μάρτης/ πάει ο Φλεβάρης./ Καλές κεράδες,/ και νιες και γράδες,/ τα μελιδόνια, τα χελιδόνια/ όπου πετούσι/ και κελαηδούσι/ ταΐσετε τα/ ποτίσετέ τα/ καληνωρίσετε τα». Ιδιαίτερα σ’ αυτούς τους στίχους από ένα “χελιδόνισμα” ήθελα να σταθώ… Λογαριασμοί χωρίς τον ξενοδόχο.

«Νυχτερινό τρένο στον δρόμο της άνοιξης/ δρομολόγιο τελευταίο στον τόπο μιας άλωσης./ Νυχτερινό τρένο στο τοπίο του πάθους/ σέρνει επιβάτες στις ράγες του λάθους.// Νυχτερινό τρένο με κομμένα γρανάζια/ απλώνει σκοτάδια στης μοίρας τα νάζια./ Νυχτερινό τρένο κουβαλά τους αγγέλους/ για τη χώρα την ξένη του αιώνιου φέγγους.// Νυχτερινό τρένο που την άνοιξη έσπρωξε/ στο βαρύ το φορτίο των ονείρων που έσβησε./ Νυχτερινό τρένο με σβησμένα τα φώτα/ στο σκοτάδι κοιμήθηκε σε απόγνωσης χνώτα.// Νυχτερινό τρένο.../ μην περάσεις ξανά απ’ των ανθρώπων τις στάσεις/ δεν αντέχει η καρδιά τόσων πόνων εντάσεις». Ένα απ’ τα κείμενα που γράφτηκαν στο διαδίκτυο για τη δίχως κάθαρση “τραγωδία” των Τεμπών, το ποίημα της γνωστής Χανιώτισσας φιλολόγου - συγγραφέα Εύας Μαζοκοπάκη, με τίτλο “Το τελευταίο τρένο”.

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΤΙΝΟ ΜΑΡΤΗ  «Τρεις γιους έχει η άνοιξη, Μάρτη, Απρίλη, Μάη/ ο πρώτος επιπόλαιος, μια κλαίει, μια γελάει.//Του Μάρτη του πεντάγνωμου, μάτια μου, πόσο μοιάζεις/ τη μια με διώχνεις μακριά, την άλλη μ’ αγκαλιάζεις.// Όπως τον Μάρτη άστατη είσαι πανάθεμα σε/ με βασανίζεις άδικα δίχως να με λυπάσαι». Οι μαντινάδες που μου είχε στείλει για τη στήλη η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη, το βράδυ της τελευταίας μέρας του Φλεβάρη, για να ευχηθεί μαζί μ’ εμένα “Καλό Μάρτη”. «Τόσα αθώα θύματα, δικαίωση θα βρούνε/ μόνο αν οι υπεύθυνοι στη φυλακή θα μπούνε.// Η σύγκρουση μετωπική, νεκροί μες στο βαγόνι,/ τα τρένα είχαν δυστυχώς τον χάρο στο βαγόνι». Οι μαντινάδες που μου έστειλε για τη στήλη η ίδια, προχθές 1η του μήνα. Δίχως σχόλια. 

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ Μια μάχη κερδισμένη η μάχη που δώσαμε όλοι μαζί οι Χανιώτες, άρχοντες και αρχόμενοι, για τους Αγίους Αποστόλους, κόντρα στα όποια, πολλά, συμφέροντα. Μια μάχη κερδισμένη θα ‘ναι κι αυτή που “δίνεται” στις μέρες μας για τα Φαλάσαρνα, αν ακολουθηθεί ίδια συνταγή. Φύλακες γρηγορείτε! Στον απόηχο του φετινού εορτασμού της Καθαράς Δευτέρας, το “πεταχτό”.

ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΟ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ«Ήθελα και να ‘ξερα πόσοι δεν πλέρωσαν τα τέλη κυκλοφορίας και δεν πρόκειται να τα πληρώσουν ποτέ μέχρι να τους χαριστούν», μου είπε. Άκου να δεις τι ‘θελε το... αυτοονομασθέν “κορόιδο των κορόιδων”!...

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 3.3.2023)

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 28 ΦΛΕΒΑΡΗ 2014

 “ΔΕΝ ΕΧΩ το δικαίωμα να πω πως δε με νοιάζει/ που τη Μεσόγειο διάλεξαν με κόλαση να μοιάζει”. Η μια απ’ τις δυο μαντινάδες που μου υπαγόρευσε, μέσω κινητού, ο και καλός μου φίλος παπα-Αποστόλης Διαμαντούδης. Πάνω στο ίδιο θέμα, και σαν συνέχεια της πρώτης, η δεύτερη: “Στσ’ απλοκαμούς τση ρύπανσης μια μαχαιριά θα δώσω/ γιατί χρωστώ το στις γενιές Μεσόγειο να σώσω”. Φωνή λαού, οργή θεού!

Περισσότερα ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ” ο τίτλος της ποιητικής συλλογής του συμπολίτη μας Χριστόφορου Δ. Σκλαβενίτη που κυκλοφορήθηκε πρόπερσι. Τι ταξίδι κι αυτό, το ταξίδι με τα όνειρα, τα όνειρά μας! “Τ’ αμετανόητα όνειρά μας”, όπως και ο, και κοινός μας φίλος, μακαρίτης σήμερα, ποιητής Κώστας Θεοφάνους είχε γράψει “Στον αστερισμό του Καρκίνου”.

“ΔΕΝ ΕΧΩ το δικαίωμα να πω πως δε με νοιάζει/ που τη Μεσόγειο διάλεξαν με κόλαση να μοιάζει”. Η μια απ’ τις δυο μαντινάδες που μου υπαγόρευσε, μέσω κινητού, ο και καλός μου φίλος παπα-Αποστόλης Διαμαντούδης. Πάνω στο ίδιο θέμα, και σαν συνέχεια της πρώτης, η δεύτερη: “Στσ’ απλοκαμούς τση ρύπανσης μια μαχαιριά θα δώσω/ γιατί χρωστώ το στις γενιές Μεσόγειο να σώσω”. Φωνή λαού, οργή θεού!

ΛΕΦΤΑ υπήρχαν, πετρέλαιο δεν υπήρχε κατά τον Γιώργο Παπανδρέου. Κατά τον Αντώνη Σαμαρά λεφτά δεν υπάρχουν και πετρέλαιο υπάρχει. Αφού υπήρχαν λεφτά, τι να το κάνουμε το πετρέλαιο, η βάση της τοποθέτησης του πρώτου. Αφού δεν υπάρχουν λεφτά, πρέπει να υπάρχει πετρέλαιο, η βάση της τοποθέτησης του δεύτερου.

ΚΑΝΩ ένα κόμμα ψαρεύοντας στα θολά νερά του ποταμού ή ψαρεύω στα θολά νερά  του ποταμού κάνοντας ένα κόμμα. Και το ένα και το άλλο. Ο καλόγερος μπορεί και να προσεύχεται καπνίζοντας και να καπνίζει προσευχόμενος.

ΠΟΛΛΗ κουβέντα για την περίφημη “Ελιά” της Κεντροαριστεράς τελευταία. Αν έχει ή δεν έχει δάκο, αν ξεράθηκε ή δεν ξεράθηκε, αν ευδοκιμήσει ή δεν ευδοκιμήσει σε τελευταία ανάλυση…. Σε δουλειά να βρισκόμαστε…

ΜΕΓΑΛΗ, τεράστιας σημασίας, η νίκη του Ολυμπιακού επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την περασμένη Τρίτη το βράδυ, καμία αντίρρηση. Το γεγονός, ωστόσο, ότι στην αρχική ενδεκάδα της θρυλικής ομάδας του Πειραιά αγωνίστηκαν δυο μόνο Ελληνες παίχτες (άντε τρεις, αν υπολογίσουμε εκτός από τους Μανωλά – Μανιάτη και τον Χολέμπας) δεν μου άρεσε. Μέχρις ενός σημείου, όλα καλά, από εκεί και πέρα…

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ Δ. Σκλαβενίτη, γλύπτη, κεραμίστα, συγγραφέα, ποιητή, Χανιά: Σας ευχαριστούμε εκ βαθέων και διά της στήλης, για το όντως “σημαντικό από πολλές απόψεις” βιβλίο σας “Μοιρολόγια Πόρου Λευκάδας” (Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, 2012) και την ποιητική σας συλλογή “Ταξίδι με τα όνειρα” (Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2012) που είχατε την καλοσύνη να μας στείλετε με ιδιαίτερα θερμές αφιερώσεις. Εχει να πει πολλά και για τα δυο αυτά  βιβλία σας κανείς, Δάσκαλε! Και βέβαια για την όλη παρουσία και προσφορά σας, μια ολόκληρη ζωή στον τόπο μας. Οσα, όμως, κι αν πει, λίγα θα ’ναι! Μπορούμε να κάνουμε άπειρα ταξίδια με τα όνειρά σας!

“ΕΙΧΑΜΕ σταματήσει με το Σικελιανό απέξω από τη Σπάρτη. Είχε πάρει το μάτι μας ένα παράξενο λουλούδι απάνω σ’ ένα φράχτη και καθίσαμε να το κόψουμε. Τα παιδιά μαζώχτηκαν γύρω μας. “Πώς το λένε αυτό το λουλούδι;” ρωτούν. Κανένας δεν ήξερε. Τότε πετιέται ένα μελαχρινό αγοράκι. “Η θεία το Λενιό θα ξέρει!”, είπε. “Πήγαινε να τη φωνάξεις!”, του λέμε. Το αγοράκι έτρεξε προς την πολιτεία κι εμείς περιμέναμε κρατώντας το λουλούδι. Το καμαρώναμε, το μυρίζαμε, μα ήμαστε ανυπόμονοι, λαχταρίζαμε τη λέξη. Και να, σε λίγο το παιδί έφτασε. “Η θεία το Λενιό”, είπε, ’πέθανε προχτές. Η καρδιά μας σφίχτηκε. Νιώσαμε πως είχε πεθάνει μια λέξη· πέθανε και δεν μπορεί κανένας πια να την τοποθετήσει σ’ έναν στίχο και να την κάμει αθάνατη. Τρομάξαμε. Ποτέ θάνατος δε μας φάνηκε τόσο ανεπανόρθωτος. Κι αφήκαμε το λουλούδι απάνω στο φράχτη, απλωτά, σαν πτώμα”. Νίκος Καζαντζάκης (Ταξιδεύοντας Ιταλία-Αίγυπτος-Σινά-Ιερουσαλήμ-Κύπρος-Μοριάς).

“Σφιχτά τα δέσαμε στο στήθος μας./ Και προχωράμε,/ -σταυρούς και χαϊμαλιά,/ πληγή μας και καμάρι/ και χαρά μας-/ τα φοράμε,/ Τ’ αμετανόητα όνειρά μας./ Ετσι, όπως περνάμε, στολισμένοι,/ σε μερικούς φαινόμαστε φιλόδοξοι/ κι εγωιστές./ Σ’ άλλους ανόητοι/ και ονειροπαρμένοι./ Πικροί κι αμετανόητοι./ Πεισματικά μικρά παιδιά/ και ποιητές…/ Εμείς, τους κοιτάζουμε απλώς,/ περνώντας μες τα όνειρά μας τυλιγμένοι./ Με τρυφερά λουλούδια και με λόγχες στην καρδιά./ Συγκαταβατικά χαμογελώντας./ Ξένοι./ Κι ούτε μας αγγίζουνε τα λόγια τους./ Ποτές”.
Από το ποίημα “Τα όνειρά μας” του Χριστόφορου Δ. Σκλαβενίτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)1

Χανιώτικα νέα (28.02.2014)

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Με πόνο ψυχής και ύστερα από πολλή σκέψη η κοινοποίηση των, γραμμένων χθες, σημερινών "ΕΥΘΥΒΟΛΩΝ ΚΑΙ ΜΗ" του Νεκτάριου...  Σήμερα, 1η Μαρτίου, η ΕΛΛΑΔΑ από το ένα άκρο μέχρι το άλλο πενθεί!  Σήμερο όλα θλίβονται και τα βουνά λυπούνται... Με πρώτα τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο που σκύβουν στα Τέμπη και μετρούν νεκρούς και τραυματίες...

 ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΟ ΣΥΝΟΝΘΥΛΕΥΜΑ
 

 Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Ήταν ωραίο το καρναβάλι μας κι εφέτος! Κομφετί και σερπαντίνες ο κόσμος όλος! Μασκαράδες και κέφι τρελό με όλα τα πιθανά κι απίθανα!
Το ’χε πολλή ανάγκη ο κόσμος· να ξεχαστεί, να ξεχάσει για λίγο τη μουντή πραγματικότητα!
Έριξε όλο το βάρος στο γλέντι! Το δικαιούται! Γιατί όχι!
«Ο λαός τραγούδι θέλει»! Το ’λεγε ο Στράτος Διονυσίου πριν χρόνια!
Ακόμη ισχύει!
Υπάρχουν οι φωνές, σύγχρονες κι αυτές, οι πιο “λελογισμένες”, αυτές που δεν παρασύρονται από τις μουσικές και τα καρναβαλικά κοστούμια!
Είναι αυτοί που εξακολουθούν να αναρωτούν και να αναρωτούνται ποια ρότα οφείλει να ακολουθήσει τούτη η πατρίδα όλων!
Μιλούν για τους ανθρώπους που αξίζουν και δεν τους γνωρίζουμε! Καταδεικνύουν τους φελούς που μπορούν κι επιπλέουν!
Θυμούμαι κάποιον που πριν χρόνια τραγουδούσε «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».
Πόσο πολύ δίκιο κι αυτός…
…Τα σοκαριστικά επίκαιρα της μιας εβδομάδας, αποτελούν μακρινό παρελθόν την επόμενη! Τούτη τη λαίλαπα, τη δίνη δεν είμαστε ικανοί να τη σταματήσουμε, και τριγυρνούν... αχταρμάς οι ειδήσεις, οι σοβαρές ανάμεσα στα σκουπίδια…
Κι εμείς πιανόμαστε από τα σκουπίδια!
«Ο λαός τραγούδι θέλει», ακούω από τα μεγάφωνα!
Μα ποιο τραγούδι είναι ικανό πια;
Κάποιοι επιμένουν γι’ αυτά τα... διαφορετικά που έχουν μπορούν να μαζέψουν τις παρέες σιμά ο ένας με τον άλλο, τα τραγούδια που μιλούν κατάβαθα στην καρδιά, που τα λόγια τους είναι κατανοητά, πού ’χουν τη δύναμη και πλησιάζουν πιο κοντά στην αλήθεια, στη… σωτηρία!
…Προσπαθούν και προσπαθούν να πιαστούν από κάπου μα η επικαιρότητα τους τραβά βίαια!
«Το παιχνίδι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο», ακούω κάποιους ψιθύρους, αλλά και κάποιες δυνατές παιδίσιες φωνές να τραγουδούν καθόλου παράφωνα…
 
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2023)