ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΣΑΝ φυλαχτό την πήρανε απ’ την πικρή πατρίδα/ στης Μεσογείου τα νερά χάθηκε η ελπίδα. Στα αθώα θύματα των ναυαγίων της Μεσογείου η αναφορά απ’ τον φίλο ιερωμένο στη σημερινή του μαντινάδα. Εις μνήμηn

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΒΡΑΔΙΑ ανάγνωσης από τέσσερα βιβλία ποικίλης ύλης της και εκλεκτής συνεργάτιδας της εφημερίδας μας, συγγραφέα Αθηνάς Κανιτσάκη απόψε στις 7.30 μ.μ. στη Βιβλιοθήκη Χανίων. Το ήθελα, το ήθελα πολύ, να είμαι και εκεί, αφού πρώτα πήγαινα στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, στις 6 μ.μ., στην εκδήλωση που διοργανώνει η ΙΛΑΕΚ για τον ξεχωριστό Χανιώτη, άνθρωπο και αγωνιστή Βαγγέλη Κτιστάκη, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Και θα ήμουν αν δεν είχα προγραμματίσει πριν έναν μήνα να πατώ σήμερα σταφύλια!

ΚΑΙ βέβαια δεν μπορείς να γίνεσαι δυο και τρία κομμάτια. Δεν μπορείς γενικότερα να είσαι πανταχού παρών, αναγκαστικά επιλέγεις. Οχι πάντως πάντα. Σε πολλές περιπτώσεις (τις περισσότερες;) δεν έχεις περιθώρια. Πρέπει… Μεγάλη κουβέντα που δεν είναι της ώρας… Πάμε παρακάτω!

ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ σε τροχιά ανάπτυξης… Μπαίνουμε σε τροχιά ανάπτυξης… Μπαίνουμε σε τροχιά ανάπτυξης… Το επαναλαμβάνει διαρκώς και σε κάθε ευκαιρία ο πρωθυπουργός μας. Πρώτον για να το πιστέψουμε εμείς, δεύτερον για να το πιστέψει η… ανάπτυξη και τρίτον για να το πιστέψει ο ίδιος! Δουλειά κι αυτή!

ΟΤΑΝ δεν πάει το βουνό στο Μωάμεθ, πάει ο Μωάμεθ στο βουνό. Γνωστό παλαιόθεν αυτό. Γιατί να μην γίνει, λοιπόν, το άλλο; Δεν πρέπει να πάει ο Τσίπρας στον Πάπα, αφού ο Πάπας δεν πάει στον Τσίπρα;

OI “ENΘΕΟΙ” από εδώ, οι άθεοι από εκεί. Άλλος πάλι διαχωρισμός κι αυτός! Και τρέχα γύρευε ποιος είναι “ένθεος” και ποιος είναι άθεος. Ω της υποκρισίας των μη εχόντων τον θεό τους “ενθέων”!

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Πήγε, λέει, τη δεκαετία του 1980 ένας κνίτης στο Αγιο Ορος και ζήτησε να φιλοξενηθεί σε μια μονή, δηλώνοντας ότι δεν πιστεύει. «Δεν δεχόμαστε ανθρώπους που δεν πιστεύουν», του είπε ο υπεύθυνος μοναχός και τον έδιωξε. Ο ηγούμενος ωστόσο που τον είδε να φεύγει τον κράτησε να μη φύγει και γυρίζοντας στον καλόγερο του είπε: «Είσαι σίγουρος ότι πιστεύουμε εμείς; Μια ζωή στην αναζήτηση του Θεού βρισκόμαστε». Κλείνω την παρένθεση.

ΕΦΙΑΛΤΗΣ για την Κρήτη, όπως και για όλη την Ελλάδα, άλλωστε, η ανεργία. “Η ανεργία πληγή και παιδεμός του τόπου/ θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου/ θα μπουν αυτοί που την προκαλούν σε ανεργία”, η άποψη, παραφρασμένη ελάχιστα του Μπρεχτ.

ΣΑΝ φυλαχτό την πήρανε απ’ την πικρή πατρίδα/ στης Μεσογείου τα νερά χάθηκε η ελπίδα. Στα αθώα θύματα των ναυαγίων της Μεσογείου η αναφορά απ’ τον φίλο ιερωμένο στη σημερινή του μαντινάδα. Εις μνήμην…

ΗΤΑΝ χαρά Θεού άνθρωπος. Είχε όλες τις χάρες ο Χάρης, ο γιος των φίλων μου, του Γιώργη και της Μαρίας Κουρμούλη που έφυγε, χθες, πολύ νέος για το δίχως γυρισμό ταξίδι. Γράψε στο μπλοκάκι σου ότι θάνατος είναι μόνο ο θάνατος του παιδιού σου, μου είπε ο Γιώργης, όταν πέρασα για τα συλλυπητήρια. Κουράγιο, Γιώργη! Κουράγιο, Μαρία!

ΣΤΗΝ περιοχή των Μεθάνων συχνά κατά την περίοδο που τα αμπέλια έβγαζαν κληματόβεργες φυσούσε ο ζεστός άνεμος λίβας και τα έκαιγε. Για να ξορκίσουν το κακό, μόλις άρχιζε να φυσά ο καταστροφικός αυτός άνεμος, δυο άτομα έπαιρναν ένα κάτασπρο κόκορα, τον έκοβαν στα δύο και κρατώντας ο καθένας τους από ένα κομμάτι, άρχιζαν να τρέχουν σε αντίθετη κατεύθυνση. Οταν ξανασυναντιούνταν, αφού είχαν κάνει τον κύκλο των αμπελιών, έθαβαν τα κομμάτια του κόκορα. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Ο παππούλης σαν κοπέλι/ κάθε μέρα πάει στ’ αμπέλι./ Το ραντίζει, το θειαφίζει/ και το διπλοκαθαρίζει./ Και το Μάη με τους ανθούς,/ κορφοκόβει τους βλαστούς./ Κι ως να διπλοξεφυλλίσει,/ η αγουρίδα έχει γυαλίσει./ Τώρα φέρνει στο μαντίλι κόκκινο γλυκό σταφύλι./ Τώρα κάθεται δραγάτης/ ο παππούς ανοιχτομάτης/ και του πάμε το φαΐ του/ και μας δίνει την ευχή του./ Μας φιλεύει και σταφύλια/ σε καλάθια και μαντίλια».
Το ποίημα “Ο παππούλης” του Βασίλη Ρώτα.
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (20.09.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-171/#ixzz3DxVaimWD
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

«Ο όλεθρος ξερίζωσε ότι Ελληνικό υπήρχε στη Μ. Ασία, ύστερα από τη μεγάλη εθνική συμφορά που πάθαμε… Μόνο μερικούς τάφους μαρτύρων και Ηρώων που μείνανε εκεί, δεν κατώρθωσε να ξεριζώση. Θ’ αποτελούνε τα σημάδια της Εληνικής κληρονομιάς και μέσα απ’ αυτούς, θ’ ακούεται η φωνή των, να μας καλούν, και να μας προσμένουν εκδικητάς».Το παραπάνω κειμενάκι αποτελεί τη σύντομη εισαγωγή του βιβλίου “Ηρώον πολεμιστών” που συνέγραψε ο Νικ. Καραγιαννάκης, το οποίο εκδόθηκε στα Χανιά το 1926.

Δείτε περισσότερα... ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Επέτειος 92 ετών Μικρασιατικής Καταστροφής

ΗΡΩΟΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ

«Ο όλεθρος ξερίζωσε ότι Ελληνικό υπήρχε στη Μ. Ασία, ύστερα από τη μεγάλη εθνική συμφορά που πάθαμε… Μόνο μερικούς τάφους μαρτύρων και Ηρώων που μείνανε εκεί, δεν κατώρθωσε να ξεριζώση. Θ’ αποτελούνε τα σημάδια της Εληνικής κληρονομιάς και μέσα απ’ αυτούς, θ’ ακούεται η φωνή των, να μας καλούν, και να μας προσμένουν εκδικητάς».

Το παραπάνω κειμενάκι αποτελεί τη σύντομη εισαγωγή του βιβλίου “Ηρώον πολεμιστών” που συνέγραψε ο Νικ. Καραγιαννάκης, το οποίο εκδόθηκε στα Χανιά το 1926.
Νωπές ακόμη, τότε, οι μνήμες από τη μεγάλη εκστρατεία, τις μάχες, τον πόλεμο αλλά και την τελική έκβασή του που ο συγγραφέας και όχι μόνο αυτός, χαρακτηρίζει ως “εθνική συμφορά”.
Με αφορμή τα 92 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή, η αναφορά σήμερα στο συγκεκριμένο βιβλίο που είναι αφιερωμένο «εις τους υπέρ πατρίδος πεσόντας 1912-1922».
Στην πραγματικότητα στο ιδιαίτερο αυτό πόνημα του Νικ. Καραγιαννάκη βρίσκουμε εκατοντάδες ονόματα Κρητών στρατιωτών και αξιωματικών που λαμβάνοντας μέρος στους πολέμους την παραπάνω περίοδο, είτε «έπεσαν γενναίως μαχόμενοι», είτε εξαφανίσθηκαν «κατά την οπισθοχώρησιν του Ελληνικού Στρατού εν Μικρά Ασία», είτε «απεβίωσαν ένεκεν κακουχιών πολέμου», είτε «συνεπεία κακουχιών της εκστρατείας» είτε «συνεπεία τραυμάτων».
Ακόμη συμπεριλαμβάνει ονόματα ανθρώπων που επέστρεψαν πίσω στην Κρήτη τραυματισμένοι ή ανάπηροι, «ανίκανοι συνεπεία κακουχιών πολέμου» κ.λπ..
Ενας μεγάλος -με αλφαβητική σειρά- κατάλογος, λοιπόν, πλαισιωμένος με πάρα πολλές φωτογραφίες των στρατιωτών ενώ σχεδόν για όλους δίνονται πληροφορίες για τον τόπο που σκοτώθηκαν, την ημερομηνία θανάτου τους ή υπάρχουν και βιογραφικά σημειώματα.
Οι περισσότεροι από αυτούς είναι Χανιώτες, από όλες της περιοχές του νομού (αναφέρεται το χωριό καταγωγής του κάθενός) ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις καταγραφής δύο ή και τριών αδελφών που έχασαν τη ζωή τους, ή ο ένας έμεινε ανάπηρος και ο άλλος απεβίωσε κ.ο.κ..
Πέρα από τα παραπάνω, στο βιβλίο βρίσκουμε φωτογραφικό υλικό από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις με κείμενα ή λεζάντες όπως αυτή που αναφέρεται σε φωτογραφιζόμενους “διπλοσκοπούς” (προερχόμενο από το βιβλίο “Πολεμικά φύλλα, από την μικρασιατική εκστρατεία” του πολεμικού ανταποκριτή Κώστα Μισαηλίδη). Διαβάζουμε: «Ακούραστοι στον ήλιο ψηνόμενοι το καλοκαίρι βρεχόμενοι το χειμώνα, φυλάττουν τον τομέα τους, έτοιμοι να φωνάξουν στα όπλα».
Στο βιβλίο του ο Καραγιαννάκης έχει συμπεριλάβει επίσης, κείμενα από στρατιωτικά ημερολόγια, επιστολές του υπουργείου στρατιωτικών, ιστορίες κ.ά. καθώς και αρκετά αποσπάσματα από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Κ. Μισαηλίδη από το οποίο παραθέτουμε ένα αποσπάσμα που καταδεικνύει τη φρίκη -και όχι μόνο- του πολέμου. Ο τίτλος του “Αλληλοελογχίσθηκαν” απλά προϊδεάζει αλλά δεν αποτυπώνει ακριβώς τα όσα σημειώνονται στο κείμενο:
«Στο Μπολατλή. Το τρομερό Μπολατλή. Νυχτομέρα οι επιθέσεις κι’ οι αντεπιθέσεις. Για κάθε σπιθαμή γης, μια πεισματάρα μάχη.
Και το αίμα ποτάμι! Οταν ξαναπήραμε ένα ύψωμα, μια εικόνα απλώθηκε κάτω από τα μάτια των γενναίων μας Αιγαιοπελαγιτών. Βρήκαν αγκαλιασμένους ένα φαντάρο μ’ ένα Τούρκο λοχία. Κι’ αλληλολογχισμένους. Οταν η λύσσα τους, επάνω, βύθισαν ο καθένας τη λόγχη του στην κοιλιά του άλλου κι έπεσαν, μισοσκοτωμένοι, με τις πληγές τους, δεν σταμάτησαν τον αγώνα. Κι ενώ είχαν μέσα στα σωθικά τους τις λόγχες, συνέχιζαν τον αγώνα με τα χέρια και με τα δόντια. Σε κάθε κίνησί τους, οι λόγχες τους ξέσκιζαν τις σάρκες. Και το αίμα τούς έπνιγε.
Μα τους έπνιγε και το μίσος.
Πόσο βάστηξε η πάλη αυτή;
Τους βρήκαμε με τις σάρκες ξεσχισμένες. Σ’ όλο το κορμί, στο πρόσωπο. Τα δόντια αποτελείωσαν το έργο της λόγχης. Τους έθαψαν μαζύ. Τον Ελληνα φαντάρο και τον Τούρκο λοχία. Εθάψαμε τα κορμιά τους. Κρατήσαμε τη λύσσα τους και το μίσος τους».

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/iroon-polemiston/#ixzz3Dliuh5nf
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«ΓΙΑ όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές/ θέλουν να ξέρουν/ ότι σιγά μην κλάψω…». Ανατριχιαστικά προφητικοί ακούγονται οι στίχοι απ’ το διασκευασμένο τραγούδι “Σιγά μην κλάψω” του Αγγέλακα, που τραγουδούσε ο Παύλος Φύσσας. Και στην Ελλάδα, ωστόσο, ο νους μου. Αχ αυτές οι πισώπλατες μαχαιριές που δέχεται η πατρίδα μας, ακόμα κι από μας τους ίδους.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ, Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΚΑΒΑΛΑ σ’ ένα σύννεφο να ο χειμώνας φτάνει/ και με χαρές τα γιασεμιά του πλέκουνε στεφάνι». Τα σύννεφα, που κάνουν αισθητή την παρουσία τους τις τελευταίες μέρες στον ουρανό, στάθηκαν, σίγουρα, η πηγή της έμπνευσης για τον Ηλία τον Σταματάκη -δική του η μαντινάδα, μια μαντινάδα που στάζει ποίηση. Άλλος, βέβαια, με την ικανότητα που έχει ο Ηλίας, άλλα θα έγραφε. Ο καθείς και η ματιά του…

ΣΤΟ θα βρέξει, δεν θα βρέξει ο καιρός έτσι όπως τον βλέπω απ’ το παράθυρό μου, ενώ έχω ήδη αρχίσει να γράφω τη στήλη. Ωστόσο ο νους μου ταξιδεύει αλλού…

ΓΙΑ τους πρόσφυγες, για τους μετανάστες και για τη βία του κατεστημένου μιλούσαν τα τραγούδια του Παύλου Φύσσα που δολοφονήθηκε πριν έναν χρόνο, σαν χθες, απ’ τον Χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Μετανάστες στη Γερμανία υπήρξαν οι γονείς του τελευταίου. Φταίει μόνο η κακιά ώρα για το φονικό;

ΟΧΙ στον φασισμό! Στεντορεία τη φωνή το φωνάζουμε, αντιπαρατιθέμενοι. Δεν φτάνει όμως, σε καμιά περίπτωση μόνο αυτό. Να καταπολεμήσουμε και να εξαλείψουμε όλα εκείνα που εκτρέφουν το φίδι στον κόρφο μας είναι κυρίως το ζητούμενο. Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο χθες για το θέμα με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Παύλο Φύσσα.

«ΓΙΑ όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές/ θέλουν να ξέρουν/ ότι σιγά μην κλάψω…». Ανατριχιαστικά προφητικοί ακούγονται οι στίχοι απ’ το διασκευασμένο τραγούδι “Σιγά μην κλάψω” του Αγγέλακα, που τραγουδούσε ο Παύλος Φύσσας. Και στην Ελλάδα, ωστόσο, ο νους μου. Αχ αυτές οι πισώπλατες μαχαιριές που δέχεται η πατρίδα μας, ακόμα κι από μας τους ίδους.

ΠΗΡΕ κεφάλι, όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ και αυξάνει διαρκώς τη διαφορά απ’ τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι ντε και καλά θα ’ρθει πρώτο κόμμα, έχει να παιχτεί… πολύ κουμάρι ακόμα! Ή για να το γράψω αλλιώς, στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό. Ωστόσο, κατά που δείχνουν τα πράγματα κι αν δεν έρθουν τα πάνω κάτω, πάμε γι’ άλλα…

«ΤΕΛΙΚΑ ποιοι νομοθετούν πιο χριστιανικά οι άθεοι ή οι πιστοί;». Απ’ τον “βοριά” στη στήλη του “9 μποφόρ” (βλ. εφημ. “Χριστιανική”, Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014) το φαινομενικά ρητορικό ερώτημα. Να λάβουμε υπόψη μας, ωστόσο, μας προτρέπει ο ίδιος, πριν απαντήσουμε, ότι το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, όπως και ο νόμος για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, ψηφίστηκαν από τους “ευσεβείς” και πιστούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και καταψηφίστηκαν από τους “άθεους μαρξιστές” του ΚΚΕ.

ΣΤΙΣ λέσχες αξιωματικών σιτίζονται, με απόφαση της Πολιτείας, οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. Ώρα είναι να τους ζητηθεί να κάνουν και τον σταυρό τους γι’ αυτό…

ΡΟΜΠΕΡΤΟ, Ελεμπτελαουί, Μποτία, Αμπιντάλ, Μαζουακού, Μιλιβόγεβιτς, Μανιάτης, Κασάμι, Ντομίνγκες, Αφελάι, Μήτρογλου. Η αρχική ενδεκάδα που παρέταξε η ομάδα του Ολυμπιακού στον αγώνα για το Τζάμπιος Λιγκ εναντίον της Αθλέτικο Μαδρίτης. Πάλι καλά που υπήρχαν σ’ αυτήν και δύο Ελληνες. Ζήτω σαν… τα ελληνικά στρατά!

«Ο ΝΙΚΟΣ Γκάτσος γύριζε τον χειμώνα του ’36 σπίτι του από μια ταβέρνα. Ήμουνα στην Κορυτσά και του είχα στείλει στην Αθήνα σε χειρόγραφο, το “Με τον τρόπο του Γ.Σ.”. Κατά κακή του τύχη -μολονότι πολύ αθώος, είχε κάποτε ύφος φοβερά βλοσυρό- τον έπιασαν και τον πήγαν στο τμήμα. Τον έψαξαν. Στην τσέπη του το χειρόγραφο. “Ρε, τι σου ’κανε η Ελλάδα και σε πληγώνει; Κομμουνιστής, ε;”. “Μα, κύριε αστυνόμε, δεν το ’γραψα εγώ αυτό, το ’γραψε ο κ. Σεφέρης, που είναι πρόξενος”. “Πρόξενος, ε; Τέτοιους πρόξενους έχουμε. Γι’ αυτό πάμε κατά διαβόλου”». (Γ. Σεφέρης, “Μέρες Δ”).

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. [...] Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει, ολοένα ταξιδεύει/ κι αν “ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς”/ είναι εκείνοι, που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το κολύμπι/ εκείνοι, που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπορούν να κινήσουν/ την ΕΛΣΗ, τη ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ, τον ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ».
Από το ποίημα “Με τον τρόπο του Γ.Σ.” του Γιώργου Σεφέρη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (19.09.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-170/#ixzz3Dlek3Sx6
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΣΑΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ ο δάσκαλος έχει φωλιά την τάξη/ κάθε πιτσούνι στη ζωή μαθαίνει να πετάξει. Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς η μαντινάδα του φίλου ιερωμένου. Τι εικόνα κι αυτή της περιστέρας που μαθαίνει στα περιστεράκια της να πετούν!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«ΕΝΑ κουλούρι είμαστε/ στα χέρια ενός παιδιού: του χρόνου/ Αυτός μας ροκανίζει από την πρώτη μας στιγμή./ Κι εμείς οι ανόητοι,/ που κάθε μέρα η έλλειψή μας μεγαλώνει,/ λαχταράμε -ολοζωίς- την ολοκλήρωσή μας!». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΠΕΡΙ χρόνου η κουβέντα που κάναμε με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο τις προάλλες. Για την πορεία του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου και για το μεγαλείο των στιγμών, το μεγαλείο της κάθε στιγμής που περιμένει να το εκμεταλλευτούμε… Κάνουμε ενίοτε και τέτοιας λογής συζητήσεις…

ΣΑΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ ο δάσκαλος έχει φωλιά την τάξη/ κάθε πιτσούνι στη ζωή μαθαίνει να πετάξει. Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς η μαντινάδα του φίλου ιερωμένου. Τι εικόνα κι αυτή της περιστέρας που μαθαίνει στα περιστεράκια της να πετούν!

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Η περιστέρα σε ρόλο μάνας… Η περιστέρα σε ρόλο δασκάλας… Η μάνα σε ρόλο δασκάλας… Η δασκάλα σε ρόλο μάνας… Η μάνα μου σε ρόλο περιστέρας… Ρόλος περιστέρας ο ρόλος της κάθε μάνας, μα και του κάθε δασκάλου… Κλείνω την παρένθεση.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όσον αφορά την κοινωνική δικαιοσύνη, η Ελλάδα σύμφωνα με γερμανική έρευνα. Γύρω στο 60% η νεανική ανεργία, ραγδαία η αύξηση του κινδύνου της φτώχειας για τα παιδιά, τεράστιο το βουνό του χρέους για τις επερχόμενες γενιές. Χώρια όλα τ’ άλλα. Πράγματα που φαίνονται κολαούζο δεν θέλουν, όμως… Ομως κάτι μέσα μου ψιθυρίζει ότι όλα μπορούν ν’ αλλάξουν, ότι τίποτα δεν είναι εν τέλει του χαμού, αν το θελήσουμε. Εχει πολλές κρυμμένες δυνάμεις και πολλές προοπτικές, εν τέλει ο τόπος μας.

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ανέχειας πάντως ο πλανήτης μας. Δραματικά τα στοιχεία που δίνουν κατά καιρούς οι διάφοροι διεθνείς οργανισμοί. Ούτε λίγο ούτε πολύ, 800 εκατομμύρια άνθρωποι, ψάχνουν, λένε, μεταξύ των άλλων, κάθε μέρα να βρουν ένα πιάτο φαγητό. Κι όμως ο ίδιος ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί και ο ίδιος ήλιος δύει κάθε βράδυ για όλους. Σαν δεν ντρέπεται! Σαν δεν ντρεπόμαστε!

ΞΕΓΥΡΙΣΜΕΝΗ (τι λέξη!) η τριάρα που έριξε τις προάλλες ο ΑΟ Πλατανιάς στον Εργοτέλη κι ανέβασε απ’ το ναδίρ στο ζενίθ την ψυχολογία του. Να επαναληφθεί κι άλλες φορές, αρχής γενομένης απ’ τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό στα Περβόλια, η ευχή μας!

ΟΤΑΝ Ο Δαναός ήρθε από την Αίγυπτο στο Αργος, προσπάθησε να πάρει την εξουσία από τον Γελάνορα. Μίλησαν και οι δυο μπροστά στον λαό και εξέθεσαν τις απόψεις τους, υποσχόμενοι πολλά. Αφησαν, στη συνέχεια, τον λαό να αποφασίσει για το ποιος θα γινόταν βασιλιάς. Το ξημέρωμα της επόμενης μέρας παρουσιάστηκε ένας λύκος και ρίχτηκε σε έναν ταύρο που οδηγούσε ένα κοπάδι βοδιών έξω από το κάστρο. Οι κάτοικοι της πόλης θεώρησαν ότι το συμβάν ήταν θεόσταλτο και παρομοίασαν τον Δαναό με τον λύκο και τον Γελάνορα με τον ταύρο. Σκέφτηκαν δηλαδή ότι όπως ο λύκος δεν ζει με τους ανθρώπους, ούτε ο Δαναός μέχρι τότε ζούσε μαζί τους. Κι ακόμα ότι ο λύκος τελικά νίκησε τον ταύρο. Ετσι ανέβασαν στην εξουσία τον Δαναό. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Κατοικώ στη γλώσσα μου, όπως το ψάρι/ μέσα στη θάλασσα, μ’ όλες τις δυσκολίες/ και μ’ όλους τους κινδύνους, που σαν άγρια φίδια/ σε ήμερα περάσματα, ελλοχεύουν κι ανθισμένα./ Βγάζω την όποια ρητορεία στο σφυρί,/ κρατώντας σαν ακριβό πετράδι σιωπηρά την τρέλα μου./ Αλλοτε τραγουδώ κι άλλοτε ψάλλω, αλλάζοντας ρυθμό και προσευχή στο ποίημα, ολοένα/ παλεύοντας με δαίμονες αμέτρητους ακόμη/ και με τον Άγγελό μου κάποτε./ Θαρρείς πως κάθε/ βήμα σου φέρνει κι ένα νέο πρόσωπο/ στην τραγωδία/ που όλο δείχνει να τελειώνει/ μα που ωστόσο διαρκεί χρόνια και χρόνια…/ Είμ’ ο ίδιος θύμα και θύτης, ασυμβίβαστος μέσα στις λέξεις/ και στα κλωνάρια του ποιήματος. Και περιμένω/ την καταδίκη μου ή την αθώωση αργά το βράδυ…».
Το ποίημα “Ασυμβίβαστος” του Π.Β. Πάσχου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (18.09.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-169/#ixzz3DfE4zkLD
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

Υπάρχουν κάποια θέματα – προβλήματα τοπικά που με την πάροδο του χρόνου όχι μόνο δεν λύνονται αλλά αντιθέτως όλο και περισσότερο απασχολούν τους πολίτες που νιώθουν ότι εμπαίζονται από φορείς, αρμόδιους κ.λπ. οι οποίοι αδυνατούν να δώσουν λύση σε αυτά τα πραγματικά ζωής και θανάτου ζητήματα. Ενα από αυτά είναι σίγουρα ο Β.Ο.Α.Κ. που αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κρήτης...

Δείτε περισσότερα... ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Β.Ο.Α.Κ. μια πονεμένη ιστορία

Απορίας άξιον πώς είναι δυνατόν να μην έχει ακόμη επιλυθεί! Υπάρχουν κάποια θέματα – προβλήματα τοπικά που με την πάροδο του χρόνου όχι μόνο δεν λύνονται αλλά αντιθέτως όλο και περισσότερο απασχολούν τους πολίτες που νιώθουν ότι εμπαίζονται από φορείς, αρμόδιους κ.λπ. οι οποίοι αδυνατούν να δώσουν λύση σε αυτά τα πραγματικά ζωής και θανάτου ζητήματα. Ενα από αυτά είναι σίγουρα ο Β.Ο.Α.Κ. που αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κρήτης βάσει μιας ενδελεχούς έρευνας του γράφοντος στον Κρητικό Τύπο αλλά και σε φακέλους του Αρχείου των “Χ.Ν.”. Επί χρόνια η Κρήτη φωνάζει απ’ άκρου σ’ άκρη· φωνές ανθρώπων, συλλόγων, συλλογικοτήτων κ.λπ. καθόλη τη διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους και οι δημοσιεύσεις στον Τύπο (ρεπορτάζ, επιστολές, δημοσιογραφικές έρευνες, σχόλια από Ελληνες αλλά και ξένους επισκέπτες του νησιού) είναι συνεχείς. Κυρίως συνεχή είναι τα δυστυχήματα που έχουν κυριολεκτικά “πλήξει” όλο τον πληθυσμό του νησιού και όχι μόνο. Ολα τα παραπάνω γράφτηκαν με αφορμή τις πρόσφατες αναφορές στον Τύπο όπως οι επισημάνσεις της Ενωσης Τουριστικών Καταλυμάτων Νομού Χανίων για τις εικόνες ντροπής κατά μήκος της «κατ’ ευφημισμόν εθνικής οδού», που αντικρίζει ένας οδηγός.

Επισημάνσεις που γνωστοποιούν με επιστολή τους προς την Περιφέρεια Κρήτης και τον Οργανισμό Ανάπτυξης Κρήτης. Ομως επισημάνσεις αλλά και καταγγελίες είχε κάνει για πολλοστή φορά και το Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης «για πολλοστή φορά» εν έτει 1998 με επιστολή του προς την 3η ΔΕΚΕ (φωτ.). Στην ολοσέλιδη επιστολή – καταγγελία γινόταν τότε λόγος για «πλήθος παράνομων ιδιωτικών συνδέσεων[...] όπου οχήματα και πεζοί ξεπροβάλλουν μέσα από δεντροφυτεύσεις, αιφνιδιάζοντας σε επικίνδυνο βαθμό όποιον κινέιται στον δρόμο[...]» (σ.σ. αναφορά για την περιοχή στη Γεωργιούπολη). Εκτός άλλων γίνεται αναφορά στον φωτισμό αλλά και στις διαφημιστικές πινακίδες. Επιπλέον τις παγίδες και τα επικίνδυνα σημεία του Β.Ο.Α.Κ. επισημαίνει συχνά και η Τροχαία με ανακοινώσεις στις οποίες εφιστά την προσοχή των οδηγών. Τέλος ενδιαφέρον παρουσιάζει και ένα σχόλιο που αλιεύσαμε από την 3η σελίδα των “Χ.Ν.” (βλ. 1-11-2001) όπου απευθύνεται ερώτηση προς τους αρμοδίους αν γνωρίζουν ότι ο Β.Ο.Α.Κ. «έχει χαρακτηριστεί οδός ταχείας κυκλοφορίας από την Ε.Ε. και αν είναι γνωστά επομένως τα μεγάλα πλεονεκτήματα που δίνει αυτός ο χαρακτηρισμός στο νομό, ώστε να (ανα)-ζητηθούν και να εγκριθούν μεγάλες χρηματοδοτήσεις για δαπάνες που άπτονται του κυκλοφοριακού».

Χανιώτικα νέα 917.09.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/v-o-k-mia-ponemeni-istoria/#ixzz3DZEINTry
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ..

Μας έχει πάρει η μπάλα το δίχως άλλο! Και δεν το γνωρίζω βέβαια, αλλά υποθέτω ότι τούτη η κατάσταση πάει να παγειωθεί. Η πλύση εγκεφάλου ή μάλλον η απόλυτη αποχαύνωση του πόπολου συντελείται ήρεμα-ήρεμα κι απλά και μάλλον υπογείως… Ετσι για να επιβεβαιωθεί και το παλιό γνωστό ρητό: “το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού”. Διότι τουλάχιστον η ΝΕΡΙΤSPORTS δεν κάνει πράμα άλλο από το να δείχνει στην οθόνη μπάλα, μπάλα, μπάλα.

Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

NEΡΙΤSPORTS: το όπιο του λαού; 

 Καλημέρα σας… Παρακολουθείτε ΝΕΡΙΤSPORTS; Μπαίνω αμέσως στο κυρίως πιάτο, στο θέμα μας δηλαδή χωρίς φιοριτούρες και εισαγωγές. Ξαναρωτώ: «εσείς παρακολουθείτε το νέο καναλάκι το ΝΕΡΙΤSPORTS στο οποίο μας έχουν ρίξει οι της ανάπτυξης; Μου κάνει εντύπωση όλο αυτόν τον καιρό που στις συχνότητες της δημόσιας (και ουχί κρατικής τηλεόρασης) παρακολουθούμε στη ΝΕΡΙΤ αφενός ένα κάποιο υποτυπώδες πρόγραμμα με εκπομπές, ειδήσεις, ταινίες κ.λπ. και στο άλλο κανάλι στη ΝΕΡΙΤSPORTS παίζουν αβέρτα αθλητικά. Σπορ και θέαμα λοιπόν πρσφέρεται στον λαουτζίκο για να ξεχνιέται;… Το παράλογο του πράγματος είναι ότι όλο αυτόν τον καιρό έχουμε παρακολουθήσει άπειρες φορές σε επανάληψη τής επανάληψης τις κονσέρβες-αθλητικές συναντήσεις είτε αυτές είναι ποδοσφαιρικές είτε μπασκετικές είτε ό,τι άλλο. Και σε μένα τουλάχιστον μοιάζει σαν να μην υπάρχει σταματημός σε αυτόν τον κατήφορο στον οποίο κατρακυλούμε μαζί με μια μπάλα!

Μας έχει πάρει η μπάλα το δίχως άλλο! Και δεν το γνωρίζω βέβαια, αλλά υποθέτω ότι τούτη η κατάσταση πάει να παγειωθεί. Η πλύση εγκεφάλου ή μάλλον η απόλυτη αποχαύνωση του πόπολου συντελείται ήρεμα-ήρεμα κι απλά και μάλλον υπογείως… Ετσι για να επιβεβαιωθεί και το παλιό γνωστό ρητό: “το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού”. Διότι τουλάχιστον η ΝΕΡΙΤSPORTS δεν κάνει πράμα άλλο από το να δείχνει στην οθόνη μπάλα, μπάλα, μπάλα. Ετσι ώστε να έχουμε μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά όλες τις κινήσεις του Χαριστέα και του Ζαγοράκη από το ευρωπαϊκό του 2004, να έχουμε πολλάκις δει τον Ρεχάγκελ και τον Σάντος να κάθονται ανήσυχοι στους πάγκους, ενώ από πάνω έχουμε και τη Μέρκελ να πανηγυρίζει τα γκολ της Γερμανίας στο 4-2 επί της Ελλάδας στον προημιτελικό του EURO 2012 στις οθόνες μας ανά δυο τρεις μέρες. Κι όσο για τη φωνή του Χατζηδημητρίου, στις μπασκετικές μεταδόσεις από τον προηγούμενο αιώνα έως και την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας, αυτή παίζει συνεχώς στα αυτιά μας… Βέβαια θα μου πεις τώρα εσύ: «και τι κάθεσαι και τα βλέπεις αν τα έχεις βαρεθεί».

Μα δεν τα βλέπω… πια! «Τα βαρέθηκε η ψυχή μου τα βαρέθηκε» που λέει και το λαϊκόν άσμα. Το θέμα όμως είναι -και ερωτώ όποιον μπορεί να μου απαντήσει- αν διά του συγκεκριμένου καναλιού επιτυγχάνεται ο σκοπός της πάλαι ποτέ ΕΡΤ που ήταν -εκτός άλλων- «η συμβολή της στην ενημέρωση, στη μόρφωση και στην ψυχαγωγία του ελληνικού λαού». Επίσης δεν μπορώ να κατανοήσω κι ας μου το εξηγήσει κάποιος πώς στο καλό διαφυλάσσεται, προάγεται και διαδίδεται ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική παράδοση (άρθρο 3, παράγραφος 2 του νόμου1730/87), αν ο τηλεθεατής δει σε 10η επανάληψη -έως χθες που γράφτηκε το παρόν- τον αγώνα μπάσκετ Ρωσία-Ισραήλ που διεξήχθη στο ευρωμπάσκετ του 1999; Ψιλά γράμματα θα πεις ε; Υ.Γ. 1 Για την ιστορία να σας πω ότι η Ρωσία είχε νικήσει με σκορ 93-84 στην παράταση. Υ.Γ. 2 “Ελλάς ολέεε-ολέεε, Ελλάς ολέεε ολέεε, δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ”, το σύνθημα του EURO 2004.

Χανιώτικα νέα (17.09.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/eithivola-ke-mi-4/#ixzz3DZASwi00
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Η ΑΣΗΓΩΝΙΩΤΙΚΗ ρίζα… Η αποκορωνιώτικη ρίζα… Η ρίζα των Λευκών Ορέων γενικότερα… Η διαρκής επιστροφή στις ρίζες μας… «Ποτέ δεν πρέπει τα κλαδιά της ρίζας να ξεχνούνε/ γιατί η ρίζα σαν χαθεί κι αυτά θα ξεραθούνε». Τι μαντινάδα κι αυτή!  Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Σήφη Ιωαν. Πετράκη “Μαδαρίτικα Αναστορήματα τσ’ Ασηγωνιώτικης Ρίζας”, που θα γίνει σήμερα 16 Σεπτεμβρίου στους Αγίους Πάντες (Ίδρυμα Αγία Σοφία), μετά τον εσπερινό στις 6.30 μ. μ.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΑΝΑΘΙΒΑΛΛΩ και στοχάζομαι τις παιδικές μου αναμνήσεις. Ολα εκείνα τα ιερά βιώματα που χάρισε και σε μένα η επαρχία μας, ο Αποκόρωνας, με τις χαλέπες και τις ρίζες του, με τα χωριουδάκια και τις εκκλησίες του και προπάντων με τους ανθρώπους και τις παραδόσεις του. Με τους ζευγάδες και τους βοσκούς του, με τους παπάδες και τους δασκάλους του, με τις γιαγιάδες και τις μητέρες του». Από το βιβλίο του Ειρηναίου Γαλανάκη “Στοχασμοί από την Αγία Σοφία”.

ΠΑΡΑΜΟΝΗ της Αγίας Σοφίας και όλοι οι δρόμοι του Αποκόρωνα θα οδηγούν απόψε, γι’ άλλη μια χρονιά, “επί του ηλίου δύσιν”, στους Αγίους Πάντες, εκεί όπου ο μακαριστός μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης έκτισε το ομώνυμο Κοινωφελές Ιδρυμα (στο οποίο, αφού ανακαινίστηκε εκ βάθρων, λειτουργεί και το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου) κι ένα εκκλησάκι της Αγίας στη μνήμη της μητέρας του Σοφίας, το γένος Μαριακάκη. Εκεί για άλλη μια χρονιά απόψε για να τύχω, μετά τον Εσπερινό και στην παρουσίαση του βιβλίου του και συνεργάτη της εφημερίδας μας Σήφη Ιωαν. Πετράκη “Μαδαρίτικα Αναστορήματα τσ’ Ασηγωνιώτικης Ρίζας”…

Η ΑΣΗΓΩΝΙΩΤΙΚΗ ρίζα… Η αποκορωνιώτικη ρίζα… Η ρίζα των Λευκών Ορέων γενικότερα… Η διαρκής επιστροφή στις ρίζες μας… «Ποτέ δεν πρέπει τα κλαδιά της ρίζας να ξεχνούνε/ γιατί η ρίζα σαν χαθεί κι αυτά θα ξεραθούνε». Τι μαντινάδα κι αυτή!

ΩΣΤΟΣΟ οι ανασκαφές στην Αμφίπολη συνεχίζονται και οι εικασίες σε ποιον (ποιαν) ανήκει το ταφικό μνημείο δίνουν και παίρνουν. Αυτό κι αν είναι σίριαλ! Πάνω στο καλύτερο μας έκοψαν, πάντως, προχθές. Χρειάζονται, λέει, μέτρα αντιστήριξης πριν προχωρήσουν οι εργασίες στον τρίτο και σπουδαιότερο θάλαμο που μπήκαν οι αρχαιολόγοι, λέει! Υπομονή! Το καλό πράγμα αργεί…

ΚΑΙ, ΒΕΒΑΙΑ ο Γιώργος Παπανδρέου, που πρώτος το είπε πριν από πέντε χρόνια, είχε δίκιο. Λεφτά υπήρχαν! Καμία αντίρρηση, λοιπόν, ότι υπάρχουν και σήμερα, όπως επιμένει να λέει, χρησιμοποιώντας διαφορετική φρασεολογία, ο Αλέξης Τσίπρας. Και άστρα στον ουρανό υπάρχουν, το θέμα είναι πώς τα κατεβάζεις, λέει ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ, διαμαρτύρονται, διαμαρτύρονται ακόμα και για ψύλλου πήδημα, που λέει ο λόγος διαμαρτύρονται! Της ορθοδοξίας, όμως, τελικά, οι καθολικώς διαμαρτυρόμενοι βουλευτές της συμπολίτευσης. Νομίζω…

ΚΑΡΠΟΣ της κρίσης τελικά οι αυξανόμενες παραβατικές συμπεριφορές στην πόλη μας και όχι μόνο ή μήπως καρπός αυξημένων παραβατικών συμπεριφορών η επελθούσα τελευταία κρίση; Και το ένα ισχύει και το άλλο. Φαύλος κύκλος!

«ΠΟΛΛΑ διηγούνται για τον Πετροστελή και τη σκοπευτική του δεινότητα. Κάποτε λένε, πως έβαλε κάποιον να του κρατά ένα κομμάτι ελιάς. Αυτός σημάδεψε και έκοψε το κλωνάρι. Ο άλλος φοβήθηκε μην τον πάρει η μπάλα και άλλαξε χρώμα. Ο Πετροστελής, που το παρατήρησε, του είπε αυτό που έχει μείνει σαν παροιμία και λέγεται ακόμα και σήμερα. “Είντα φοβάσαι, μωρέ; εγώ σου ’παιξα την μπαλωτέ τρία δαχτύλια από πάνω από τη γκεφαλή σου”. Είχε δηλαδή, τόση εμπιστοσύνη στη σκόπευση που έκανε». Από το βιβλίο “Μαδαρίτικα αναστορήματα τσ’ ασηγωνιώτικης ρίζας” του Σήφη Ιωαν. Πετράκη.

«Οσο κι αν γύρεψα να θέσω την καρδιά μου/ σ’ αυτόν τον κόσμο/ δεν βρήκα πουθενά τη θέση της./ Αλλού, δεν τη χωρούσε ο κόσμος/ κι αλλού την έδιωχνε ο κόσμος./ Εδώ φυτρώνουνε τ’ αγκάθια/ και ’κει λασπώνουνε τα βούρκα./ Φταίει τάχα η καρδιά μου ή ο κόσμος φταίει; Σωστό δεν είναι να κατηγορεί κανείς/ τον τόπο που φιλοξενείται./ Μα για ένα κόσμο που σταύρωσε τον ίδιο/ το θεό του τάχα τι πρέπει να σκεφτούμε;/ Κύριε, πάρε την καρδιά μου ολόκληρη στα χέρια Σου./ Να μην τη φτάνει η αγάπη και το μίσος του κόσμου./ Πόνος, είπαν, υπάρχει και στης καλύτερης αγάπης το ποτήρι./ Μόνο της δικής Σου της Αγάπης/ το ποτήρι είναι καθαρό και κρουσταλλένιο./ Κύριε, πάρε την καρδιά μου ψηλά/ στη χάρη και τη σκέπη Σου».
Το ποίημα “Κύριε, πάρε την καρδιά μου στα χέρια Σου”
του Ειρηναίου Γαλανάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (16.09.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-168/#ixzz3DT1etkqC
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Χτυπούσαν χαρούμενα εκείνο το πρωί, πάνε χρόνια και χρόνια από τότε, οι καμπάνες και οι φωνές τους, μικρά ξεσπάσματα χαράς, διαχέοντας στην πρωινή γαλήνη του νιολουσμένου, απ’ τη νυχτερινή βροχή, χωριού. Κι έτσι όπως οι μικρές καρδιές των ήχων ακροζυγιάζονται στα κούμαρα του γερω-κυπάρισσου, μια ανίδεη καλογιαννού, που μόνο ο δάσκαλος την έλεγε νυφίτσα, έμεινε για ώρα να παρατηρεί δύο χοχλιούς, που ετοιμάζονταν ν’ ανηφορίσουν στον ίσιο κορμό...

Δείτε περισσότερα...  ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Παραμονή του Σταυρού

Δύο ξεφλισίδια σύννεφα που αρμενίζουν κατά το νοτιά δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ανησυχίας ότι ο καιρός θα είναι εμπόδιο για τη συμμετοχή του καθενός στη γιορτή που εντός ολίγου θα διαλαλήσουν οι καμπάνες. Ολα καλά! φωνάζουν με τα λέρια τους τα πρόβατα στο δίπλα χωράφι, απολαμβάνοντας την πλούσια θροφή που τους έχει δώσει ο γείτονας. Δεν θα γίνει, μου είπαν χθες το βράδυ στο καφενείο, γλέντι οφέτος, όπως δεν έγινε εξάλλου χρόνια τώρα, κανένα όμως πρόβλημα. Οι ήχοι των παιδικών μου χρόνων από τη λύρα του Πλακιανού έχουν έρθει και κατασκήνωσαν στ’ αφτιά μου με το που άρχισε να κατηφορίζει ο ήλιος, οδεύοντας προς τη δύση και δεν λένε να φύγουν με τίποτα.
Βασίλειο, όπως πάντα τέτοιαν εποχή, των βασιλικών η αυλή μας, σκέφτομαι, καθώς μια μικρή πνοή ανέμου ανεβάζει μέχρι την νταράτσα του πατρικού σπιτιού, όπου βρίσκομαι, τη μοσκοβόλια τους. Εντάξει τα πράγματα δεν είναι όπως τότε, την εποχή της παιδικής ηλικίας, ο γαλάζιος καπνός, ωστόσο, αναθρώσκει γι’ άλλη μια χρονιά απ’ την καμινάδα μας, παραμονή του Σταυρού. Σκέψη κρυφή. Κάποιος απ’ τους βοστρύχους του δεν μπορεί παρά να φτάσει εκεί, όπου ο πατέρας σε τόπο “αναψύξεως, όπου απέδρα πάσα οδύνη, λύπη ή στεναγμός, αναπαύεται”. “Χρόνια πολλά” ακούγεται μια παράξενη φωνή. Ίσως απ’ τον καλόγερο κοτσυφό που μονάζει στο αγαπημένο μου κυπαρίσσι…

Ξημερώνοντας του Σταυρού

Χτυπούσαν χαρούμενα εκείνο το πρωί, πάνε χρόνια και χρόνια από τότε, οι καμπάνες και οι φωνές τους, μικρά ξεσπάσματα χαράς, διαχέοντας στην πρωινή γαλήνη του νιολουσμένου, απ’ τη νυχτερινή βροχή, χωριού. Κι έτσι όπως οι μικρές καρδιές των ήχων ακροζυγιάζονται στα κούμαρα του γερω-κυπάρισσου, μια ανίδεη καλογιαννού, που μόνο ο δάσκαλος την έλεγε νυφίτσα, έμεινε για ώρα να παρατηρεί δύο χοχλιούς, που ετοιμάζονταν ν’ ανηφορίσουν στον ίσιο κορμό. Ήταν κιόλας το πρώτο δείγμα, το πρώτο σημάδι, πως η σημερινή ημέρα είχε από γεννησιμιού της, χώρια απ’ όλα τ’ άλλα και το στοιχείο της γλυκιάς προσμονής. Ωστόσο από τις καμινάδες των σπιτιών ανέθρωσκε γαλάζιος καπνός, που από μόνος του βέβαια δεν φανέρωνε τίποτε το ξεχωριστό, εκτός από την έγνοια της καθημερινότητας. Έτσι, όμως, όπως οι άτακτοι βόστρυχοί του συναντούσαν τις φωνές που έστελναν οι καμπάνες, έπαιρνε το χρώμα της γιορτής, που είχε κιόλας απλώσει τις φτερούγες της στις στέγες των σπιτιών και στις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό να κατάλαβε άραγε ένας ξεχασμένος γάϊδαρος, που άρχισε ν’ αντιφωνεί, παίζοντας τον ρόλο του αριστερού χορού; Σίγουρα ναι, γιατί η φωνή του, όχι μόνο δεν ακουγόταν παράφωνα, αλλά και γιατί έδινε τον απαραίτητο αναγκαίο γήινο τόνο στην ουράνια κωδωνοκρουσία. Κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για την έκρηξη της περίσσιας χαράς, που είχε κατασκηνώσει στις μικρές θυγατέρες της βροχής.
Πέρα στα Βιγλιά ένας ξενοχωρίτης βοσκός ακούγοντας το χαρούμενο διπλοκάμπανο, θυμήθηκε τι μέρα ξημερώνει κι έστειλε τη ματιά του να καρφωθεί στο δεξί καμπαναριό του Τιμίου Σταυρού, που φαίνονταν στο βάθος του βοριά, να βιγλίζει ολόγυρα. Έτσι δεν άργησε να γίνει κι αυτός συμμέτοχος της γιορτής και γνήσιος ερμηνευτής των. Ωστόσο απ’ τις αυλές και τα μπαλκόνια των σπιτιών του χωριού, αναδύονταν η ευωδία του βασιλικού και του δυόσμου και γινόταν ένα σώμα με τους βοστρυχωτούς γαλάζιους καπνούς και τους γιορτάσιμους ήχους που έστελναν οι καμπάνες. Δύο ζευγάρια ολοκαίνουργια αρβυλάκια, αγορασμένα με χίλιες δυσκολίες απ’ την καλομάνα για τ’ αγόρια της και που περίμεναν να φορεθούν για πρώτη φόρα.
Κάποτε ο παπα-Χρήστος είπε “φτάνει” και οι καμπάνες σταμάτησαν να χτυπούν. Και τότε ένα εξαίσιο “Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…”, που ήρθε σαν απόηχος, έκρουσε με τα θαυμάσια φωνήεντά του τις εξώθυρες, που άνοιξαν διάπλατα, για να φανούν οι αυλές, όπου ζούσαν, απολαμβάνοντας τον θρίαμβό τους οι βασιλικοί και ο ασβέστης. Η εικόνα της γιορτής ήταν πια χειροπιαστή. Το ’βλεπες καθαρά στα φωτεινά, σαν ήλιους, πρόσωπα των ανθρώπων, που είχαν από ώρα ξυπνήσει, το διάβαζες στα διάπλατα, σαν ορθάνοιχτα παράθυρα μάτια τους, το ανάπνεες μαζί με τον αέρα που μύριζε ασβέστη, βασιλικό, δυόσμο, λιβάνι και ουρανό. Τον καταλάβαινες ακόμα κι όταν άκουγες τις συνηθισμένες καθημερινές φαινομενικά κουβέντες όπως: “θα πάω μια στιγμή τη φοράδα στα Πλακάκια”, από τον πατέρα ή “βρήκα ωραίους ανθούς για τους ντολμάδες”, από τη μητέρα. Κι αυτό γιατί ήξερες πως τα λόγια αυτά είχαν φορέσει εκείνη τη στιγμή τα γιορτινά τους… Και σε περιμένουν, κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της Χάρης του. Όπως καλή ώρα και χθες, ξημερώνοντας, γι’ άλλη μια χρονιά, ξημερώνοντας του Σταυρού, στο Νίππος…

Σημείωση: Παλιότερα κείμενα, με κάποιες μικρές αλλαγές, ωστόσο οι σημερινές εύφημες μνείες. Πριν από 11 χρόνια το πρώτο (βλ. και “Χ.Ν.” 12.9.2003) και πριν από 16 χρόνια το δεύτερο (βλ. και “Χ.Ν.”, 15.9.1998).

Χανιώτικα νέα (15.09.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/evfimes-mnies-5/#ixzz3DNKx2BcT
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΜΙΑ γλάστρα με βασιλικό το τάμα μου στον Τίμιο Σταυρό. Μια γλάστρα με βασιλικό και του Μέμνου, του παιδικού μου φίλου, που ζει στη Νέα Υόρκη, αλλά κανονίζει πάντα, τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται στο Νίππος την ημέρα της Χάρης του, αυτός ο... διδάξας με! Και του χρόνου Μέμνο.

Δείτε περισσότερα... ΕΝ ΝΙΠΠΩ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΑΡΑΜΟΝΗ του Σταυρού σήμερα κι από νωρίς, Θεού θέλοντος, στο Νίππος. Γραμμή στο Κοιμητήρι του Αγιού - Αθανάση, με το που θα φτάσω, όπου ο τάφος των γονέων μου. Ηταν και η γιορτή του πατέρα αύριο. Τη 14η του αυτού μηνός, εκτός απ’ την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και ο Άγιος Μάρτυς Θεοκλής ξίφει τελειούται. Και του χρόνου! Και βέβαια χρόνια πολλά στους Σταύρους, στις Σταυρούλες και στους Θεοκλήδες!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΠΑΡΑΜΟΝΗ του Σταυρού σήμερα κι από νωρίς, Θεού θέλοντος, στο Νίππος. Γραμμή στο Κοιμητήρι του Αγιού - Αθανάση, με το που θα φτάσω, όπου ο τάφος των γονέων μου. Ηταν και η γιορτή του πατέρα αύριο. Τη 14η του αυτού μηνός, εκτός απ’ την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και ο Άγιος Μάρτυς Θεοκλής ξίφει τελειούται. Και του χρόνου! Και βέβαια χρόνια πολλά στους Σταύρους, στις Σταυρούλες και στους Θεοκλήδες!

Ο,ΤΙ είναι τα μεσοδόκια για τα παλιά σπίτια είναι και οι μεγάλες γιορτές για τη ζωή μας, άκουσα κάποτε τον μακαριστό μητροπολίτη Ειρηναίο Γαλανάκη να λέει σε μια ομιλία του. Το κεντρικό μεσοδόκι της ζωής των παιδικών μου (μας) χρόνων ήταν η ημέρα του Τιμίου Σταυρού, σκέφτομαι, καθώς με απέραντη νοσταλγία επισκέπτομαι το σπίτι των αναμνήσεων. Προπάντων αυτή ήταν η μέρα που έκοβε τον χρόνο στα δύο...

ΚΑΙ για να ακούσουμε τους θεσπέσιους ήχους της λύρας του Πλακιανού, περιμέναμε το πανηγύρι του Σταυρού. Τους συναντώ κι αυτούς κατασκηνωμένους στους έλικες του μυαλού μου κατά την επίσκεψή μου. Δίπλα - δίπλα στο υπέροχο “Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου”, που εξακολουθεί να λιτανεύει θριαμβευτικά την αναγγελία της εορτής στο χωριό.

ΜΙΑ γλάστρα με βασιλικό το τάμα μου στον Τίμιο Σταυρό. Μια γλάστρα με βασιλικό και του Μέμνου, του παιδικού μου φίλου, που ζει στη Νέα Υόρκη, αλλά κανονίζει πάντα, τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται στο Νίππος την ημέρα της Χάρης του, αυτός ο... διδάξας με! Και του χρόνου Μέμνο.

ΤΟΝ Γιάννη Σωπασή (Βρουβογιάννη) με το συγκρότημά του, απ’ τα Λιβάδια του Μυλοποτάμου, έχουν καλέσει να παίξει και να τραγουδήσει απόψε, μετά τον Εσπερινό, στην Πλατέα του Νίππους, στη Χάρη του Σταυρού, το “Ιπποκορώνιον” και το καφενείο του Κοτσιφογιάννη. Οχι δεν πρόκειται για αναβίωση, αλλά για βίωση. Οσοι πιστοί της γνήσιας κρητικής μουσικής παράδοσης και του γνήσιου κρητικού πανηγυριού προσέλθετε!

ΕΙΣ τας Αθήνας και όχι μόνον... Και εις Παρισσίους και εις... τας Στοκχμόλας παίρνει κεφάλι η ακροδεξιά. Τρίτη δύναμη, λέει, και στη Σουηδία! Πανευρωπαϊκό το φαινόμενο, πανευρωπαϊκός και ο προβληματισμός...

«ΚΑΘΕ γυναίκα προσπαθεί μέρα με την ημέρα/ τ’ άντρα της τ’ ανυπόταχτου να πάρει τον αέρα./ Κι αν καταφέρει τελικά και του επικρατήσει,/ στα χείλη του του δύστυχου το ψάρι θα του ψήσει». Έπιασε τελικά... στασίδι ο Παβλής (Παύλος Πολυχρονάκης) ή μου φαίνεται; Δική του και η σημερινή ρίμα, πάντως.

Α.Ο. ΧΑΝΙΑ - ΑΕΚ, στις 12 Οκτωβρίου για το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. Πάει έχασε τον ύπνο του για έναν μήνα ο φ(θ)ανατικός αεκτζής γείτονάς μου, ο Μήτσος!

«ΑΠΟΣΠΕΡΑΣ του Τιμίου Σταυρού οι καλοί άνθρωποι εθωρούσανε μια φέξη απού το Μπζηλορείτη κ’ επήγαινεν οθέ ντον Αφέντη το Χριστό γη την Ακουμιανή Γιαλιά. Ήτον ο Σταυρός και πολλοί ξωμένανε για να τον-ε ιδούνε [...] Ήταν και μια γριά που λίγο μετά το μεσονύχτι είδε τον ιπτάμενο Σταυρό να τρέχει σαν αστραπή από τον Ψηλορείτη ως τα Αστερούσια. Εκστασιάστηκε και κοιτάζοντας το θεϊκό σύμβολο αναφωνεί: “Πέψε μου, Σταυρέ, χίλια... χίλια... χίλια”. Χίλια φλουριά, χίλια ριάλια, ήθελε να πει, αλλά ώσπου να τελειώσει τη φράση της η ιπτάμενη φλόγα του Σταυρού είχε χαθεί πίσω από τις μαβιές κορφές ή είχε κουρνιάσει στην ψηλή κορφή, στο ξωκλήσι του Σταυρού... Κι όταν είδε τα χείλια της να μεγαλώνουν, να μεγαλώνουν και να κρεμάνε ως κάτω από το πηγούνι, τότε κατάλαβε... Ο Σταυρός της έπεψε ότι του ζήτησε: “χείλια”». Από το βιβλίο “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη” (εκδ. “Καρμάνωρ”) του Νίκου Ψιλάκη.

“Χαίρε Σταυρέ, νοητή ρομφαία·/ χαίρε, Αγίων άγιον βλέμμα./ Χαίρε Προφητών και Δικαίων προκήρυγμα·/ Χαίρε, του Χριστού λαμπροφόρων στρατήγημα./ Χαίρε κάλλος και διάδημα βασιλέων ευσεβών/ Χαίρε κράτος και οχύρωμα ιερέων ευλαβών./ Χαίρε, της αληθείας ευκλεέστατος κόσμος·/ Χαίρε, της σωτηρίας ευτυχέστατος όρμος./ Χαίρε, φαιδρόν απάντων αγλάισμα·/ Χαίρε υιών της Άγαρ φυγάδεμα./ Χαίρε, φωτός ακηράτου λυχνία·/ Χαίρε, ψυχή της εμής θυμηδία./ Χαίρε, Ξύλον μακάριον”.

Από τους Χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (13.09.2014)