ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ πόλεμο (395 – 386 π.Χ.) χάθηκαν οι πιο γενναίοι άνδρες. Μολονότι οι Σπαρτιάτες που έπεσαν στο πεδίο της μάχης ήταν ελάχιστοι και οι αντίπαλοί τους πολύ περισσότεροι, ο Αγησίλαος δε φάνηκε να χαίρεται ούτε να περηφανεύεται. Αφού αναστέναξε βαθιά, είπε: «Αλίμονο στην Ελλάδα, γιατί μόνη της στερήθηκε τόσους άνδρες που, αν ζούσαν και πολεμούσαν μαζί, μπορούσαν να νικήσουν όλους τους βαρβάρους». (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

Δείτε περισσότερα.. ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ NA τελειώνουμε, αρκετά μ’ εσάς!/ Υπογράψτε επιτέλους την καταδίκη σας!». Το μαχαίρι στο λαιμό της ελληνικής αντιπροσωπίας έβαλαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου Γιούρογκρουπ την περασμένη Δευτέρα ο Σόιμπλε και οι συν αυτώ. Ωστόσο, άλλοι παπάδες είχανε έρθει κι άλλα χαρτιά βαστούσανε. Λέτε η εποχή του «σφάξτε με ευρωαγάδες μου ν’ αγιάσω» να πέρασε; Ετσι φαίνεται προς το παρόν. Στο τέλος πάντως ξυρίζουν τον γαμπρό.

ΤΟΝ ΚΟΛΥΜΠΗΤΗ δεν θα τον χαίρεσαι όταν μπαίνει στη θάλασσα. Ούτε ενόσω κολυμπά θα τον χαίρεσαι. Οταν βγαίνει από τη θάλασσα θα τον χαίρεσαι ή θα τον λυπάσαι. Το ’γραψα προ ημερών, το ξαναγράφω ύστερα απ’ τις τελευταίες εξελίξεις να ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση αίτημα για επέκταση της δανειακής σύμβασης για έξι μήνες, ελαφρά συμπληρωμένο, σήμερα.

ΝΑ ΜΗΝ συμπεριφέρονται στην Ελλάδα σαν να είναι αποικία και στους Ελληνες σαν να είναι παρίες. “Ωραίος ως Ελληνας” ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην απάντησή του στον κύριο Σόιμπλε. Καθαρές κουβέντες στον άνθρωπο της… (Ν)ευρώπης που νομίζει ότι οι λαοί είναι γαλόπουλα κι αυτός μπορεί να τους λαλεί με το καλάμι.

ΑΛΛΟΣ ΕΧΑΣΚΕ κι άλλος μετάλαβε τελικά, όπως έγραψα προχθές. Ο Προκόπης Παυλόπουλος κι όχι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Πάντως η μουσική υπόκρουση που είχε ετοιμαστεί για την… επιδέξια στροφή δεν άλλαξε: «Τα όνειρά μου κόκκινα/ τα όνειρά σου άσπρα/ ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ»…

ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ δεν μας βρίσκω εμάς τους Ελληνες, μου είπε κατά τη διάρκεια της χθεσινής μας κουβέντας ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Για να συμπληρώσει αμέσως. Εκεί που μας βρίσκω εκεί και μας χάνω. Για την εκλογή του νέου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, μα και για τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, μιλούσαμε.

ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙ απ’ τον Βαρουφάκη ζήτησε με δηλώσεις του ο πάντα “αμετροεπής” Θεόδωρος Πάγκαλος απ’ τον πρωθυπουργό της χώρας. Να βάλει πάντως τον ίδιο υπουργό Οικονομικών δεν το ζήτησε. Δεν φτάνει μέχρις εκεί η αμετροέπειά του…

ΜΕΤΑ ΤΟΝ Ρεχάγκελ, ο Σάντος, μετά τον Σάντος, ο Ρανιέρι και μετά τον Ρανιέρι, που αποδείχθηκε “μάρκα μας έκαψε”, ο Μαρκαριάν στο τιμόνι του προπονητή της Εθνικής Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Να μη φτάσουμε στο “παπούτσι απ’ τον τόπο μας κι ας είν’ και μπαλωμένο” η ευχή μου, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πάει… για βρούβες.

«ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ γράφεις “πεταχτά” εγώ θα τα διαβάζω, σαν ανθοδέσμη στης καρδιάς το βάζο θα τα βάζω», η μαντινάδα που μου έστειλε χθες, με αφορμή την προχθεσινή αναφορά ότι η στήλη γράφτηκε στο αναψυκτήριο που είναι απέναντι απ’ το ΠΑ.Γ.Ν.Η., ο φίλος ιερωμένος. Ευχαριστώ, πάτερ! Τα σημερινά, πάντως, στο γραφείο μου τα γράφω…

ΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ πόλεμο (395 – 386 π.Χ.) χάθηκαν οι πιο γενναίοι άνδρες. Μολονότι οι Σπαρτιάτες που έπεσαν στο πεδίο της μάχης ήταν ελάχιστοι και οι αντίπαλοί τους πολύ περισσότεροι, ο Αγησίλαος δε φάνηκε να χαίρεται ούτε να περηφανεύεται. Αφού αναστέναξε βαθιά, είπε: «Αλίμονο στην Ελλάδα, γιατί μόνη της στερήθηκε τόσους άνδρες που, αν ζούσαν και πολεμούσαν μαζί, μπορούσαν να νικήσουν όλους τους βαρβάρους». (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Πώς να καταχωρίσω -τόσα γεγονότα- τόσες απόπειρες./ Πώς να μιλήσω;/ Ενώ οι φωνές επιμένουν -οι ίδιες φωνές-/ ενώ αποκρούομαι -πώς θες να μείνω/ μια αστραπή, ένα κυκλάμινο, μία ρομφαία/ -πώς θες να μείνω επιτύμβια στήλη σε πεδίο μαχών/ σε ποιο σταθερό δάπεδο να οχυρώσω τις λεγεώνες μου;/ Ο επίμονος θόρυβος σε οχήματα, πόλεις, αίθουσες/ οι αδέξιες φωνές σε χώρους εναλλασσόμενους/ το πλήθος έντρομο ενώ προχωρεί γυρίζει απότομα/ κοιτάζει σε ορισμένο σημείο και κουρασμένο κλαίει-/ δεν ξέρει/ δεν υπάρχει/ δεν εξουσιάζεται».
Απ’ το ποίημα “Πώς να καταχωρίσω” του Μιχάλη Κατσαρού.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (19.02.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-249/#ixzz3SBXvCX41 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Παρακολουθούμε λοιπόν ένα θρίλερ παθών και ίντριγκας καθώς πριν από λίγες ώρες ο Yiani έκανε άνω – κάτω τας Ευρώπας αφού γνωρίζοντας από παλιά ότι την… υπογραφή τους οι άντρες πρέπει να ξέρουν πού τη βάζουν, αρνήθηκε να τη βάλει σε άλλο κείμενο από αυτό που του ’χαν παρουσιάσει!Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο Σόιμπλε πήρε την 83η απόχρωσή του, αυτή την κοραλοκοκκινοπορτοκαλί, καθώς δήλωνε ότι μας λυπάται(;)!!!

Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ 

Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Οι πενήντα αποχρώσεις και του,,, Σόιμπλε

Ισως κάποιοι διαβάζοντας τον σημερινό τίτλο του κειμένου, αγνοήσουν το κείμενο, διότι μπορεί να σκεφθούν: «τι σχέση μπορεί να έχει ο ξενέρωτος ο Σόιμπλε με τον κ. Γκρέι;». Ή «τι σχέση μπορεί να έχει η ίδια η ταινία “Οι πενήντα αποχρώσεις του Γκρι” -στην οποία συνειρμικά παραπέμπει ο τίτλος- με την τρόικα, το EUROGROUP κ.λπ.

Λοιπόν έχουν δίκιο, εν μέρει!
Διότι ο ντόρος που έχει γίνει για την ταινία “Οι πενήντα αποχρώσεις του γκρι” που πρόσφατα βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με όλο αυτό το… μπαλαμούτι που γίνεται αυτές τις ημέρες στις αίθουσες των Βρυξελλών, αλλά και σε άλλες τοποθεσίες ανά την Ευρώπη και όχι μόνο, σχετικά με την υπόθεσή μας. Επιπλέον τα όσα σαδομαζοχιστικά της ταινίας δεν πιάνουν μία μπροστά στα δικά μας!
Οσον αφορά στις “αποχρώσεις”, στην περίπτωσή μας αυτές ισχύουν τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά!
Κι αυτό εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να το κατανοήσει και να το δει, παρακολουθώντας τις… αποχρώσεις που παίρνει ο Σόιμπλε κάθε φορά που πρέπει να μιλήσει για την Ελλάδα. Οταν δε αναφέρεται στον Βαρουφάκη, οι αποχρώσεις του αγγίζουν τριψήφιο νούμερο.
Ομως σήμερα δεν θα σταθούμε μόνο στα χρώματα και τους χρωματισμούς αλλά θα εντρυφήσουμε και θα μας απασχολήσουν οι παρορμήσεις των ηρώων μας αλλά και οι ανατροπές οι οποίες είναι συνεχείς με αποτέλεσμα ήδη να παρακολουθούμε απανωτά σίκουελ (μιλώντας με κινηματογραφικούς όρους).
Διότι εκεί που όλοι μας περιμένουμε να δούμε ένα τέλος που θα σημάνει μια νέα αρχή(!), παραμένουμε με αυτό το… αχ ή το ώχ -ανάλογα πώς θα το εκλάβει κανείς- και μετά ξαναπεριμένουμε να δούμε τι επιφυλάσσει η συνέχεια.
Κι έτσι δεν βαριόμαστε από τις εναλλασσόμενες σκηνές, τους διαλόγους και το διεθνές καστ των πρωταγωνιστών.
Ντάισελμπλουμ, Yiani, Σόιμπλε αλλά και Αλέξης που χαμογελά στην Άγγελα, μα το “φιλί” που όλοι περιμένουμε δεν έχει δοθεί ακόμη!
Παρακολουθούμε λοιπόν ένα θρίλερ παθών και ίντριγκας καθώς πριν από λίγες ώρες ο Yiani έκανε άνω – κάτω τας Ευρώπας αφού γνωρίζοντας από παλιά ότι την… υπογραφή τους οι άντρες πρέπει να ξέρουν πού τη βάζουν, αρνήθηκε να τη βάλει σε άλλο κείμενο από αυτό που του ’χαν παρουσιάσει!
Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο Σόιμπλε πήρε την 83η απόχρωσή του, αυτή την κοραλοκοκκινοπορτοκαλί, καθώς δήλωνε ότι μας λυπάται(;)!!!
Το σενάριο εξακολουθεί να γράφεται μέρα τη μέρα και αφορα θεατές που πολύ γουστάρουν το θρίλερ αλλά συγχρόνως έχουν κι ένα βίτσιο που -ομολογώ- πως τον τελευταίο καιρό έχει πέραση εδώ στη χώρα!
Κι αυτό επειδή ακούγοντας λέξεις όπως μνημόνιο, χρέος, διαπραγμάτευση, αλλά και τρόικα, Ντάισελμπλουμ, πια έχουμε μια διαφορετική αίσθηση… πιο ροζαλί!
Ηχούν αλλιώς τούτες οι λέξεις πλέον στ’ αυτιά μας κι ας μην έχει διασαφηνιστεί ποιο ακριβώς θα είναι το μέλλον μας…
Αλλά όπως λέει κι ένας στίχος, τραγουδισμένος από τον Πάριο: «έρωτας δεν είναι να ρωτάς τι γίνεται μετά».

Χανιώτικα νέα (18.02.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/peninta-apochrosis-ke-tou-soimple/#ixzz3S6euMGcQ 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ανθρώπους έρχεται μια μέρα/ που πρέπει το μεγάλο το Ναι ή το μεγάλο Οχι να πούνε»… Και οι στίχοι αυτού του Αλεξανδρινού Ποιητή στο μυαλό μου διαρκώς αυτές τις μέρες. Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε προχθές με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο ξεκινώντας απ’ αυτού

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα ενώ γράφω τα “πεταχτά” που διαβάζετε πάνω σ’ ένα τραπεζάκι του αναψυκτηρίου που βρίσκεται απέναντι απ’ το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑ.Γ.Ν.Η.) όπου ήμουν χθες όλη μέρα, συνοδεύοντας την Ευδοκία σε μια εξέταση ρουτίνας. Τι στο γραφείο μου, τι εδώ! Εχω κάμει το κολάι μου, όπως και την προετοιμασία μου, βλέπετε…

ΑΣ ΛΕΝΕ ό,τι θέλουν κι όσο δυνατά θέλουν οι γύρω μου. Στον κόσμο μου, με το μολυβάκι στο χέρι εγώ. Η καλή νοικοκυρά άλλωστε και με το κουτάλι, αν χρειαστεί, γνέθει… Πάμε! Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλουν να βγουν στο λιακωτό της λευκής σελίδας.

ΜΑΥΡΟΣ ήταν ο καπνός που βγήκε απ’ το Γιούρογκρουπ χθες. Για σκληρή διαπραγμάτευση που δεν θα κατέληγε σε συμφωνία έκαναν εξάλλου λόγο όλες οι πληροφορίες.

ΘΑ ’ΧΕΙ αίσιο τέλος ο αγώνας για μια “ανάσα αξιοπρέπειας” που δίνει για λογαριασμό του ελληνικού λαού και όχι μόνο η ελληνική κυβέρνηση; Το θαυμαστικό περιμένει να πάρει τη θέση του ερωτηματικού. Καλομελέτα κι έρχεται;

«ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ανθρώπους έρχεται μια μέρα/ που πρέπει το μεγάλο το Ναι ή το μεγάλο Οχι να πούνε»… Και οι στίχοι αυτού του Αλεξανδρινού Ποιητή στο μυαλό μου διαρκώς αυτές τις μέρες. Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε προχθές με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο ξεκινώντας απ’ αυτούς.

ΑΛΛΟΣ έχασκε κι άλλος εμετάλαβε! Λέτε να επαληθευθεί η γνωστή αυτή παροιμία σήμερα και αντί για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο να έχουμε άλλη πρόταση για την προεδρία της Δημοκρατίας; Το χθεσινό απίθανο πιθανό σήμερα και το σημερινό πιθανό απίθανο αύριο…

ΠΗΓΕ, λέει, σ’ ένα εστιατόριο (όνομα και μη χωριό) τις προάλλες ο Ηλίας ο Σταματάκης και παράγγειλε φρέσκια φασολάκια, τα οποία όμως ήταν μισοψημένα και ροκανίζανε. «Τα φασολάκια άψητα μοιάζανε με αγγούρι,/ είναι καινούργια συνταγή ή τα ’χετε για γούρι;» τους έγραψε για εκδίκηση. Οχι, θα τους άφηνε!

ΝΑ ΔΟΥΜΕ τον Α.Ο. Χανιά στην Α’ Εθνική εφέτος κομμάτι δύσκολο, για να μην πούμε αδύνατο. Καθόλου δύσκολο, ωστόσο, να πανηγυρίσουμε στο τέλος τόσο την παραμονή του Α.Ο. Πλατανιά στη μεγάλη κατηγορία όσο και την άνοδο του Κισσαμικού στη Β’ Εθνική. Ούτως ή άλλως η άνοιξη στο χανιώτικο ποδόσφαιρο καλά κρατεί…

ΑΠ’ ΤΗ λέξη “δικός” (μας) και τη λέξη “λογία” που σημαίνει συλλογή γίνεται η λέξη δικολογιά που σημαίνει στην Κρήτη το συγγενολόι, τη συγγένεια. «Κατέεις το πως είμαστε δικολογιά;» η φράση που χρησιμοποιεί ο Αντώνης Ξανθινάκης στο “Λεξικό” του “Περί δικολογιάς, ο λόγος” με τον καθημερινό αναγνώστη της στήλης Γιάννη Μαρέντη προχθές. Κατόπιν δικής του παραγγελίας τούτο το “πεταχτό”…

ΜΕΤΑ ΤΗ νίκη των Ελλήνων στη Σαλαμίνα οι Αθηναίοι πολιόρκησαν την Ανδρο και ήθελαν να την κυριεύσουν, γιατί οι κάτοικοί της ήταν οι πρώτοι νησιώτες που αρνήθηκαν να πληρώσουν τα χρήματα που τους είχε ζητήσει ο Θεμιστοκλής. Οταν, λοιπόν, ο Αθηναίος στρατηγός έφτασε στο νησί, είπε στους Ανδριους ότι είχε πάει έχοντας μαζί του δύο θεότητες, την Πειθώ και τον Εξαναγκασμό, και, επομένως, ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν τα χρήματα. Ομως, εκείνοι του απάντησαν ότι ήταν πάμπτωχοι και τη γη τους κατοικούσαν δύο θεές ασήμαντες, η Πενία και η Αμηχανία. Συνεπώς δεν μπορούσαν να δώσουν χρήματα, γιατί η δύναμη των Αθηναίων δεν ήταν ισχυρότερη από τη δική τους αδυναμία. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της ιστορίας”, εκδ. “Σαβάλας”).

«Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα/ που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι/ να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει/ έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα/ πηγαίνει στην τιμή και την πεποίθησή του./ Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι/, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει/ εκείνο τ’ όλο -το σωστό- εις όλην την ζωήν του».
Το ποίημα “Che fece… il gran rifiuto” του Κ.Π. Καβάφη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (17.02.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-248/#ixzz3S0BQn25X 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

"Οι ζωγραφιές μου είναι ένα αποτέλεσμα μιας πολιορκίας που μου γίνεται από ανορθόδοξες σκέψεις κι έπειτα εγώ, ζητώντας τη βοήθεια των χρωμάτων, τρέχω στην έξοδό μου. Εχω στο νου τότε μόνο και τις ζητώ να φροντίσουν για καλές ειδήσεις, για τις καρποφόρες μνήμες της γης… με το φρύδι δριμύ και την άκανθο του ήλιου… που λέει ο Ελύτης." 
Γιάννης Ναζλίδης
Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Εκκοκιστήριο ιδεών
«Οι ζωγραφιές μου είναι ένα αποτέλεσμα μιας πολιορκίας που μου γίνεται από ανορθόδοξες σκέψεις κι έπειτα εγώ, ζητώντας τη βοήθεια των χρωμάτων, τρέχω στην έξοδό μου. Εχω στο νου τότε μόνο και τις ζητώ να φροντίσουν για καλές ειδήσεις, για τις καρποφόρες μνήμες της γης… με το φρύδι δριμύ και την άκανθο του ήλιου… που λέει ο Ελύτης. Είναι γι’ αυτό καμωμένες, για να ταξιδέψουν τα καλά αισθήματα σαν πολύχρωμα λεωφορεία μαθητικών εκδρομών, σαν μυστικά της Αγάπης στο χρόνο, σαν φρουροί, που κρατούν σκοπιά, φυλάγοντας τους τόπους όπου ευδοκιμεί το Αόρατο. Μοιάζουν με τους γαλάζιους ταχυδρόμους, τους αγγέλους που μεταφέρουν τα ευχάριστα στους ανθρώπους που αγαπάμε, που συνεργαζόμαστε, που εκτιμάμε». Τα που γράφει ο καλός μου φίλος Βεροιώτης ποιητής και ζωγράφος Γιάννης Ναζλίδης, προλογίζοντας το συλλεκτικό, χάρμα ιδέσθαι και αναγιγνώσκειν, ευρωπαϊκών προδιαγραφών Ημερολόγιο 2015 του “Εκκοκιστηρίου Τέχνης”, ενός ιδιότυπου χώρου πολιτισμού και ελεύθερης έκφρασης, που εδώ και τρία χρόνια δημιούργησε στις εγκαταστάσεις ενός παλιού εκκοκιστηρίου. Για να τελειώσει με τη φράση: «Να προλαβαίνεις να χωράς στη λάμψη ενός κεριού/ να ζεις το αήττητο της θάλασσας… σκέφτομαι». Τι να προσθέσω εγώ σ’ όλα αυτά που γράφει ο φίλος μου ο Γιάννης, ύστερα και από την απολαυστική περιδιάβαση στις 70 περίπου ποιητικές ζωγραφιές του και τα γεμάτα απαστράπτουσες εικόνες 60 περίπου ποιήματά του, που περιλαμβάνονται στο Ημερολόγιο του “Εκκοκιστηρίου”, εκτός από το τετριμμένο ότι η καλή ποίηση είναι ζωγραφική που μιλά και καλή ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει; Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ένα αγαπητικό «Να χαρώ εγώ», την αγαπημένη φράση που χρησιμοποιεί ο ίδιος στην καθημερινή επικοινωνία του. «Να χαρώ εγώ ζωγράφο και ποιητή!». Και για λογαριασμό όλων εκείνων που έχουν κοινωνήσει ή θα κοινωνήσουν από το δισκοπότηρο της ποίησης και της ζωγραφικής σου, Γιάννη!
Χανιώτικα νέα (16.02.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/evfimes-mnies-12/#ixzz3RzBL32N0 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Σχολειά χτίστε! Διαχρονική η προτροπή του ποιητή! Κάθε είδους σχολειά χτίστε και διατηρήστε! Σαν αρχή σοφίας… Πολιτεία, τοπική και κεντρική, ακούς; Εχεις αντιληφθεί τις υποχρεώσεις σου στην περίπτωση, για παράδειγμα, του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου;
Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Σχολειά χτίστε!
«Λιτά χτίστε τα, απλόχερα μεγάλα/ Γερά θεμελιωμένα, μακριά απ’ τ’ ανήλιαγα σοκάκια/ τα σχολειά χτίστε…/ Οπου απλωσιά, όπου ψήλωμα, όπου υγεία,/ Σχολειά χτίστε/ Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων περίσσια/ Ανοίχτε, να ’ρχεται ο Κυρ-Ηλιος/ Διαφεντευτής να χύνεται, να φέγγει/ Σχολειά χτίστε./ Κι ο δάσκαλος, ποιητής. Και τα βιβλία/ να είναι σαν τα κρίνα./ Σαν τα τραγούδια να ’ναι!/ Αρχή σοφίας. Χτίστε τα σχολειά./ Υψώστε τα παλάτια».
«Αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου» μας λέει στις “Παροιμίες” του ο σοφός Σολομώντας. «Αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις» αντιτείνει κάποιους αιώνες αργότερα ο αρχαίος Ελληνας φιλόσοφος Αντισθένης. «Αρχή σοφίας, χτίστε τα σχολειά», αποφαίνεται στις αρχές του 19ου μ.Χ. αιώνα ο ελάχιστα γνωστός στους σημερινούς Ελληνες εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς στο ποίημα του “Τα σχολειά χτίστε”, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Νουμάς” με το που είχε αναλάβει στα στιβαρά του χέρια το πηδάλιο της διακυβέρνησης της Ελλάδας ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ενα τέτοιο σχολειό «απλόχωρο», «μεγάλο», «γερά θεμελιωμένο», «μακριά απ’ τ’ ανήλιαγα σοκάκια», στην «απλωσιά», με «περίσσια πορτοπαράθυρα», μέσα απ’ τ’ οποία μπαίνει «ο κυρ Ηλιος» της διά βίου παιδείας «διαφεντευτής» είναι και το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου, σκέφτηκα με το που διάβασα στην εφημερίδα μας τις προάλλες για την πραγματοποίηση στις εγκαταστάσεις του, από τις 14 μέχρι τις 18 του Φλεβάρη μιας ακόμα εκδήλωσης, μιας σειράς σεμιναριακών μαθημάτων με θέμα “Πολιτισμός, τουρισμός και περιφερειακά Μ.Μ.Ε.” του προγράμματος “Κωστής Παλαμάς” του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκεί με οδήγησε, συνειρμικά, το όνομα Κωστής Παλαμάς… Κι ας μην είχε στον νου του ο Εθνικός μας ποιητής ένα σχολείο διά βίου Παιδείας, όπως αυτό λειτουργεί και λειτουργείται απ’ το Ινστιτούτο Τύπου στους χώρους του Ιδρύματος “Αγία Σοφία”, που έστησε ο Αγιος Ειρηναίος Γαλανάκης, αφού ανακαινίστηκαν, εκ βάθρων χάρις στο μεράκι και το πάθος του ιδρυτή των “Χανιώτικων νέων” Γιάννη Γαρεδάκη. Σχολειά χτίστε! Διαχρονική η προτροπή του ποιητή! Κάθε είδους σχολειά χτίστε και διατηρήστε! Σαν αρχή σοφίας… Πολιτεία, τοπική και κεντρική, ακούς;
Εχεις αντιληφθεί τις υποχρεώσεις σου στην περίπτωση, για παράδειγμα, του Ινστιτούτου;
Χανιώτικα νέα (16.02.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/evfimes-mnies-12/#ixzz3Rz8Vu1i1 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

ΜΝΗΜΗ  ΜΑΡΙΝΑΣ  ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ-ΠΑΠΑΔΑΚΗ...     Θα σε συναντούμε  ολοζώντανη, και… πάντα  μια χαρά,   μ’ εκείνο το αιώνιο, το αγαπημένο  χαμόγελό σου, παντού!

Δείτε περισσότερα... ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη

ΜΝΗΜΗ  ΜΑΡΙΝΑΣ  ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ-ΠΑΠΑΔΑΚΗ          

                                                     ΘΑ  ΣΕ  ΣΥΝΑΝΤΟΥΜΕ  ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ…

                                               

     Αγαπημένη μου, Μαρίνα.  Κύλησαν κιόλας  σαράντα μέρες από την κοίμηση σου. Κοιμήθηκες ήσυχα. Ειρηνικά. Χωρίς να παραπονεθείς. Χωρίς να βαρυγκωμήσεις. Με το αιώνιο χαμόγελό σου,  κι  ένα  «ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ»  χαραγμένα στα χείλη σου. Μόνο λίγο πριν το τέλος, ένα δάκρυ  λαμπύρισε  στην άκρη του αριστερού σου  ματιού.  Μα  δεν κύλησε. Δεν το  άφησες  να τρέξει. Για  να μην το δούμε και πονέσουμε. Να μην το δούμε και  σε λυπηθούμε! Η αξιοπρέπειά σου, η περηφάνια σου…  η απέραντη ευγένεια, η  έγνοια σου  για τους άλλους. Ως την ύστατη στιγμή σου, Μαρίνα!

 Κοιμήθηκες  κάτω απ’ την άγρυπνη ματιά, μέσα στην αγκαλιά,  τη στοργή, την τρυφερότητα και  την αγάπη του Νίκου σου, του Μανόλη σου, του Κωστή σου, της Θάλειας σου,  της Κατίνας σου. Μέσα στην αγάπη συγγενών και φίλων. Την αγάπη  όλων  μας.  Κι ο λαμπερός κυριακάτικος  ήλιος  που σε έλουζε μπαίνοντας στον  θάλαμο  10  του ογκολογικού  του Νοσοκομείου,  κρύφτηκε λυπημένος. Κι ο άγγελος που πήρε την ωραία ψυχή σου, ξέσπασε σε λυγμούς. Κι ο ουρανός  άρχισε να κλαίει  γοερά, ασταμάτητα.  Ποτάμια τα δάκρυά  του  κυλούσαν στους δρόμους του Βάμου, μαζί με το ατέλειωτο  ανθρώπινο ποτάμι που ήρθε να σε αποχαιρετήσει στο σπίτι σου, στην εκκλησιά του Αϊ Νικόλα, στο κοιμητήρι του Αγίου Στυλιανού. Κι  έσμιγε το κλάμα του ουρανού  με τα βουβά ποτάμια  των ματιών μας…  

Ξέρω, δεν σου ταιριάζουν  κλάματα και μιζέριες, Μαρίνα.  Ο καρκίνος  σε τυραννούσε  κι εσύ, «Μια χαρά! Είμαι μια χαρά!» έλεγες.  Σε βλέπαμε να  λειώνεις , να εξαϋλώνεσαι, να  φεύγεις. Κι εσύ, « Μια χαρά! Είμαι μια χαρά!» έλεγες.  Ακόμα και λίγο πριν πεις  εκείνο το θυμωμένο, το  παλικαρίσιο  «παιδιά ως εδώ ήταν, τέλειωσε!» που ακούστηκε σαν   το «τετέλεσθαι» του Χριστού, πριν  προσπαθήσεις   να πετάξεις από τα χέρια σου τον ορό κι  από το πρόσωπό σου τη μάσκα του οξυγόνου,  χαμογελώντας  μας καθησύχαζες.  «Μια χαρά! Είμαι μια χαρά!»  έλεγες.  Κι  έβαζες  τόση  σιγουριά, τέτοια χαρμόσυνη   χροιά  στη φωνή σου, που σχεδόν μας έπειθες  πως όλα πάνε καλά!  Ακούγοντάς  σε, να ‘ξερες πόσο   θαύμαζα το κουράγιο σου, τη δύναμή της ψυχής σου, την υπομονή  σου,  Μαρίνα!  Αγάπη, θαυμασμός, πόνος, λύπη, αγωνία, θυμός,  αξεδιάλυτο κουβάρι στην αλαφιασμένη καρδιά μου…  

Έφευγες. Μήνα το μήνα, βδομάδα τη βδομάδα, μέρα τη μέρα… Έφευγες. Κι  όλοι εμείς που κοινωνήσαμε από τη φιλία, την καρδιά  και την αγάπη σου, το αισθανόμασταν, το βλέπαμε.  Μα δεν  θέλαμε  να το δεχτούμε.  Πώς να χωνέψεις το αχώνευτο. Πώς να δεχτείς αυτό που δεν θέλεις;   Θα ζήσει, έλεγα. Και προσευχόμουν .  Θα ζήσει, έλεγα.  Και παρακαλούσα  ως  την τελευταία στιγμή την Παναγιά. Τη γιάτρισσα, την ελεούσα, την ζωοδόχο πηγή,  την Παναγιά της Τήνου  και του Έβρου, την τριχερούσα, τη γλυκοφιλούσα…  « Μάννα είσαι, Παναγιά μου! Βλέπεις το παράπονο και την οδύνη στα μάτια των παιδιών της. Άπλωσε το χέρι σου και κάνε το θαύμα σου! Κάνε καλά τη Μαρίνα!». Το περίμενα  το θαύμα Της, Μαρίνα!  

Μα δεν μ’ άκουσε. Ίσως η πίστη μου δεν  φτάνει στο μέγεθος ενός κόκκου σιναπιού!  Ίσως, όπως είπε ο Βαγγέλης στην εξόδιο ακολουθία σου,  είχε ανάγκη ο Θεός από μια γιάτρισσα ανάργυρη.   Ίσως  τα παιδιά που φεύγουν από τούτη τη ζωή πονεμένα, παραπονεμένα, φοβισμένα, να χρειάζονται  την καλοσύνη σου,  την ήρεμη σιγουριά σου,  τη  στοργική αγκαλιά σου.  Που να  ξέρω…

Αυτό που ξέρω,  είναι πως η κοίμησή σου,  έφερε τα πάνω κάτω στη  ζωή των παιδιών σου, του Νίκου, της Θάλειας, της Κατίνας. Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο για κείνους.  Για  μας όλους,  που σε ζήσαμε   και σ’ αγαπούμε.  Που ψυχανεμιστήκαμε   το  βάθος,  την ασύνορη ελευθερία, το στοχασμό, τη γνώση και τη σύνεση του νου σου. Που κοινωνήσαμε   την πραότητα, την καλοσύνη, την αληθινή φιλία, την απέραντη αγάπη, το ανυστερόβουλο δόσιμο της καρδιάς σου και  την παιδιάστικη αθωότητα  της  ψυχής  σου. Αισθανόμαστε  ευλογημένοι   και τυχεροί  που γευτήκαμε   τη φιλία και την αγάπη σου. Κι ας πονάμε   τώρα.  Έχουν κι η αγάπη κι η φιλία  το τίμημά τους, βλέπεις.

 Το μόνο που καταλαγιάζει τον πόνο μας,  Μαρίνα,  είναι ,  πως έτσι  καλή  κι αληθινή που ήσουν, δεν ταίριαζες  στη γη. Σε κέρδισε ο ουρανός, η καλοσύνη του Θεού και των αγγέλων. Και  πως έτσι λεύτερη και ασυμβίβαστη που ήσουν,  δεν  μπορεί να  βρίσκεσαι   περιορισμένη στο κοιμητήρι του Αγίου Στυλιανού, όπου αποθέσαμε το ανάλαφρο σκήνωμά σου.

Αλλά  θα σε συναντούμε  ολοζώντανη, και… πάντα  μια χαρά,   μ’ εκείνο το αιώνιο, το αγαπημένο  χαμόγελό σου, παντού:  Στο βλέμμα   των παιδιών σου, του Νίκου σου, όλων των αγαπημένων σου.  Δικών και φίλων.  Πάνω  στα μικρά και τα μεγάλα που άγγιξες κι αγάπησες,  Μαρίνα!  Μέσα  στη  μουσική  του αγέρα και της θάλασσας, στην ευγενική σιωπή  των λουλουδιών , στην λαμπερή αστροφεγγιά  της νύχτας, στη ζεστή καλοσύνη του ήλιου, στο γέλιο και το κλάμα τ’ ουρανού!  Και  θα κρατούμε,   όσο ζούμε,   τη  θύμηση,  την αγάπη και τη μορφή σου,  φυλαχτά μοναδικά και πολύτιμα,  στο εικονοστάσι της  ψυχής  μας.

                                                                                   Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη

* Λόγος στο 40\ημερο μνημόσυνό της στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Βάμου στις 15 Φεβρουαρίου 2015 (Βλ και Χανιώτικα νέα, 17. 02. 2015)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ζήτω η Αποκριά, ζήτω η τρελή χαρά! μας λένε μέσα από τον σημερινό Παιδότοπο τα παιδιά της Γ1 τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων, με τις εργασίες τους. Με τις υπέροχες ζωγραφιές τους, τις μασκαρεμένες μαντινάδες τους, τα χαρούμενα σκέφτομαι και γράφω τους, τα “πεταχτά” ποιηματάκια τους… 

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

  Γ1 τάξη  9ου Δημ. Σχ. Χανίων

Ζήτω η Αποκριά, ζήτω η τρελή χαρά! 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Ζήτω η Αποκριά, ζήτω η τρελή χαρά! μας λένε μέσα από τον σημερινό Παιδότοπο τα παιδιά της Γ1 τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων, με τις εργασίες τους. Με τις υπέροχες ζωγραφιές τους, τις μασκαρεμένες μαντινάδες τους, τα χαρούμενα σκέφτομαι και γράφω τους, τα “πεταχτά” ποιηματάκια τους… Πολύ τα ευχαριστώ και αυτά και την καλή τους δασκάλα, την κυρία Βάσω Νυσταζάκη, για τον χρόνο που διέθεσαν.
Ευχαριστίες όμως, οφείλω και στον φίλο διευθυντή του Σχολείου Δημήτρη Κωνσταντουλάκη που γι’ άλλη μια φορά έκαμε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι του και για τον αποκριάτικο τούτο Παιδότοπο…

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

Θύμηση από μια γιαγιά
Στο Παλαιοχωρίτικο Καρναβάλι του 2008 βασιλιάς Καρνάβαλος ήταν τα ζωάκια του Αρκά. Φτιάξαμε έναν πελώριο αρουραίο, ένα γουρούνι, μια χελώνα κ.ά.
Το άρμα ήταν πανέμορφο. Ολες οι κυρίες της Καρναβαλικής επιτροπής -περίπου 20- είχαμε ντυθεί ισοβίτισσες με ριγέ ασπρόμαυρα κουστούμια και συνοδεύαμε το άρμα.
Την επόμενη μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο Αρκάς ο οποίος μας ευχαρίστησε για την ωραία ιδέα που είχαμε.

Μάγδα Πατεράκη

Μασκαρεμένες μαντινάδες

Ηρθανε πάλ’ οι Αποκρές, λιγάκι να χαρούμε
με λέρια και παλιόρουχα να μεταμφιεστούμε.

Γυναίκες βάνουν αντρικά κι οι άντρες γυναικεία
στα σπίθια και στα μαγαζιά πολλώ λογιώ αστεία.

Ο ένας ντύνεται γιατρός κι η άλλη βαρεμένη
να ξεγεννήσει πολεμά, μα το παιδί δε βγαίνει.

Ο ένας ντύνεται γαμπρός κι ο άλλος σα ντη νύφη
και στεφανώνει ο παππάς στου πεθερού το σπίτι.

Γιάννης Βιολάκης

Τσ’ απόκριες χορεύουμε, πίνουμε, τραγουδάμε
βαστούμε μέχρι το πρωί δίχως να κοιμηθούμε.

Μικροί μεγάλοι ντύνονται τσ’ απόκριες μασκαράδες
και μεταμφιεζότανε παππούδες ή γιαγιάδες.

Δημήτρης Λαγογιάννης

Ηρθαν και πάλ’ οι Απόκριες
και όλοι μας γλεντάμε
και όλοι μασκαρευτήκαμε
στους δρόμους τριγυρνάμε.

Ολες οι απόκριες
μ’ αρέσουνε πολύ
γιατί διασκεδάζουμε
με όμορφη στολή.

Τα σχολεία ντύνονται
στα γιορτινά και πάλι
και ευχόμαστε να είμαστε
μαζί του χρόνου πάλι.
Ιωάννα Κωστουράκη

Κατασκευή μάσκας
θα χρειαστούμε:
Λεπτό χαρτί, Μολύβι, Ψαλίδι, κοπίδι
Μαρκαδόρους, Κόλα, Λεπτό λάστιχο, Φτερά, πούλιες, χρυσόσκονη, χρωματιστά χαρτιά κ.λπ.
Πρώτα απ’ όλα εκτύπωσε το πατρόν της μάσκας (κάτω) και αντέγραψέ το πάνω σε λεπτό χαρτόνι. Φτιάξε μια γατούλα με μουστάκια.
– Μια άγρια τίγρη
– Μια πεταλούδα
– Μια νυχτερίδα
– Γυαλάκια.
Χρωμάτισε με μαρκαδόρους, κόλησε πούλιες, γυαλιστερά χαρτόνια, φτερά, βάλε χρυσόσκονη. Κόψε τη μάσκα σου γύρω-γύρω προσεκτικά με ένα ψαλιδάκι. Κόψε τα μάτια προσεκτικά με το κοπίδι. Πέρασε λεπτό λαστιχάκι στις άκρες, φόρεσέ την και Καλές Απόκριες!
Γιώργος-Λευτέρης Κοκοτσάκης

Ηρθαν οι απόκριες με γέλια και χαρές,
σερπατίνες θα πετούμε και σακούλες κομφετί
θα πηγαίνουμε στα σπίτια αγκαζέ όλοι μαζί.

Ηρθε η αποκριά με γέλια και χαρά
μασκαράδες θα ντυθούμε
κι όλοι-όλοι βρε παιδιά μες τους δρόμους θα χυθούμε
σαν λιοντάρια γελαστά, κουνιστά, καμαρωτά.

Νικολέτα Βαρβαντάκη

Ξανάρθαν οι απόκριες ωραίες στολές σε πάρτυ,
τραγούδια και χαρά.
Σπανιόλες να χορεύουν
και μάγισσες να μαγεύουν.

Χαρούμενα παιδιά με στολές χοροπηδούν,
ήρθαν οι Απόκριες και όλοι τραγουδούν.

Οι απόκριες είναι καλές με τις στολές τις χρωματιστές
και τις αστείες με τα χαρούμενα καρναβάλια
και τις όμορφες ιστορίες.

Μαρία Κωνστανταράκη

Ηρθε η αποκριά κάθε λύπη μακριά
όλοι μας θε να χαρούμε
μασκαράδες να ντυθούμε.

Γαϊτανάκι κομφετί
να ’την η τρανή γιορτή
χαρτοπόλεμο και κέφι
σκορπίσανε τα νέφη.

Τα μπαλόνια στο σωρό,
μουσική να σας χαρώ
θα χορέψω τι καλά
και ο κόσμος ας χαλά!!

Γρηγόρης Καμπουράκης

Στα χωριά των Σφακίων υπήρχαν οι “κουκούγεροι” που διάλεγαν τις μεταμφιέσεις τους από θέματα εξωπραγματικά όπως διάβολος, νεράιδα, ανασκελάς, δαίμονες με μορφή γαϊδάρου, καταχανάς (βρυκόλακας) ή οικεία όπως οι “κουδούνηδες” ή “λεραδες” που φορούσαν δέρματα ζώων και κουδούνια και γυρνούσαν στους δρόμους.

Νίκος Καβαλιεράκης

Χανιώτικα νέα (14.02.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/zito-apokria-zito-treli-chara/#ixzz3RmsPANty
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΡΩΝΤΑ ΕΛΕΓΕ η μάνα μου τον έρωτα. Αχ αυτή η μετατροπή του “ν” σε “ντ”, πόσο μου άρεσε, έτσι όπως το άκουγα απ’ τα χείλη της να κουδουνίζει ανάμεσα στο “ω” και στο “α”! Τι θυμάμαι τώρα! Ας προχωρήσω, όμως, παρακάτω…

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΨYXOΣABBATO, μα και Ημέρα των Ερωτευμένων, σήμερα! Ημέρα των Ψυχών (του Ψυχού για τη μάνα μου) το Σάββατο πριν απ’ την Κυριακή των Απόκρεω (της Μικρής Αποκριάς), που συνέπεσε φέτος με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, που έχει αναγορευθεί, για διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος, σε προστάτη των ερωτευμένων.

ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ τον έρωτά μας στο έτερο ήμισυ όλες, και τις 365 μέρες του χρόνου, κι όχι μόνο στις 14 του Φλεβάρη θα μου πείτε. Σωστό. Σωστό, βέβαια, και το άλλο. Να θυμούμαστε, να μνημονεύουμε, τους αγαπημένους μας που βρίσκονται στο άλλο ημισφαίριο της ζωής, κάθε μέρα κι όχι μόνο τα δύο Ψυχοσάββατα, που έχει καθιερώσει η Εκκλησία μας. Ωστόσο, δεν είμαι εγώ εκείνος που θα πω ότι πρέπει να καταργήσουμε τις μέρες που έχουν καθιερωθεί για να λειτουργούν σαν καμπανάκια υπενθύμισης…

ΑΓΑΠΩ! Η λέξη που αρχίζει από άλφα και τελειώνει σε ωμέγα. Ενα ρήμα που κυρίως στην κρητική διάλεκτο λειτουργεί και σαν ουσιαστικό. Οχι όμως μόνο σ’ αυτήν. «Ο μ’ αγαπάς κι η σ’ αγαπώ/ έχουν πεθάνει πια από χρόνια/ και στο κρεβάτι αγκαλιασμένοι/ έχουνε μείνει ξεχασμένοι/ στόμα με στόμα κολλημένοι», τραγουδά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Ο αγαπώ, η αγαπώ… Η κραταιά και πέραν του θανάτου αγάπη.

«ΑΝΙΚΗΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ, μαζί του ποιος τα βάζει/ καρδιά και σώμα κατακτά που νου εξουσιάζει». Τα λέει όλα με τη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη.

ΕΡΩΝΤΑ ΕΛΕΓΕ η μάνα μου τον έρωτα. Αχ αυτή η μετατροπή του “ν” σε “ντ”, πόσο μου άρεσε, έτσι όπως το άκουγα απ’ τα χείλη της να κουδουνίζει ανάμεσα στο “ω” και στο “α”! Τι θυμάμαι τώρα! Ας προχωρήσω, όμως, παρακάτω…

ΚΙ ΑΥΤΑ που έχει πετύχει μέχρι τώρα η κυβέρνηση τις λίγες μέρες που βρίσκεται στην εξουσία λίγο δεν είναι, η άποψη που έχει ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Σπουδαία πράγματα μια χαραμάδα ελπίδας, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, μια ανάσα αξιοπρέπειας, μια χαμογελαστή καλημέρα, η αίσθηση ότι η λέξη διαπραγμάτευση δε σημαίνει σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω. Πάμε γι’ άλλα…

ΕΣ ΜΕΘΑΥΡΙΟΝ τα σπουδαία; Ετσι φαίνεται, μα μπορεί έτσι να μην είναι. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να βγάλει στο τέλος το καζάνι  ενός Γιούρογκρουπ. Το φαγητό βέβαια είναι και θέμα σερβιρίσματος…

«ΣΤΟ ΑΛΛΟ ημισφαίριο ο ήλιος που δε σβήνει/ λευκοφορούνε οι ψυχές οι άγιες σαν κρίνοι». Στη μνήμη της μακαριστής Μαρίνας Φανουράκη – Παπαδάκη, με αφορμή το αυριανό 40ήμερο μνημόσυνό της που θα γίνει στον ναό του Αγίου Νικολάου στον Βάμο, η μαντινάδα που μου έστειλε ο φίλος ιερωμένος. Λευκοί πάλλευκοι κρίνοι οι ψυχές όλων των αγαπημένων μας που βρίσκονται στη Χώρα των Μακάρων.

Η ΙΠΠΑΡΧΙΑ (φιλόσοφος από τη Μαρώνεια της Θράκης) ήταν ερωτευμένη με τους λόγους και τη ζωή του Κράτη και δε γύριζε να κοιτάξει κανέναν απ’ όσους τη ζητούσαν σε γάμο κι ας ήταν πλούσιοι, αριστοκράτες ή όμορφοι. Ολα γι’ αυτήν ήταν ο Κράτης. Μάλιστα απειλούσε τους γονείς της ότι θα αυτοκτονήσει, αν δεν τη δώσουν σ’ αυτόν. Οι γονείς της είχαν παρακαλέσει τον ίδιο τον Κράτη να αποτρέψει το κορίτσι από αυτή την απόφαση και ο φιλόσοφος έκανε τα πάντα για να τη μεταπείσει. Οταν είδε και απόειδε, σηκώθηκε όρθιος και αφού έβγαλε όλα του τα ρούχα μπροστά της, της είπε: «Αυτός είναι ο γαμπρός και αυτή είναι η περιουσία του. Σκέψου τι κάνεις. Γιατί δε θα γίνεις σύντροφός μου, αν δε συμμεριστείς τον τρόπο ζωής μου». Η Ιππαρχία τότε πήρε την απόφαση να τον παντρευτεί. Ντυνόταν σαν κι αυτόν, τον ακολουθούσε παντού και, σύμφωνα με τη θέλησή του, εκτελούσε δημοσίως τα συζυγικά της καθήκοντα! (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. Σαββάλας).

«Οπου και να κοιτάξω βλέπω το ανάλαφρο περπάτημά σου/ Σα να φύγαν οι ημερομηνίες από τα ημερολόγια/ Κι ο χρόνος να κόλλησε/ Στις λεπτομέρειες ενός υγρού απογέματος/ Οπου και να κοιτάζω βλέπω το ανάλαφρο περπάτημά σου/ Και μνημονεύω την τύχη/ Που σου χάρισα/ Το νάυλον αδιάβροχο/ Να μαζεύεις τη βροχή/ Για να ξεδιψάς από το λίγωμα του χρόνου».
Το ποίημα “Νάυλον” του Λεωνίδα Κακάρογλου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (14.02.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-247/#ixzz3RioACfMv
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ

Δάσκαλος

Πάλι

στην έδρα εγώ

και στο θρανίο εσύ,

παιδί της ελπίδας.

Μάθημα πρῶτο:

Νά ἀποβληθεῖ ὁ φόβος πού γεννᾶ ἡ διαφορά ἡλικίας καί θέσης καί νά μήν προδοθεῖ ἡ ἐλπίδα τοῦ μαθητῆ ἀπέναντι σέ ἀνθρώπους καί ἰδέες.

ΟΤΑΝ Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΙΛΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

 Στοχασμοί μέ ἀφορμή ἕνα ποίημα

τοῦ Βαγγέλη Κακατσάκη* ἀπό τήν ποιητική του συλλογή

"Ὅταν γίνεις ποίημα", Χανιά 2013)

Δείτε περισσότερα... ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ

Αργυρώ Δελή

ΟΤΑΝ Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΙΛΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

Στοχασμοί μέ ἀφορμή ἕνα ποίημα

τοῦ Βαγγέλη Κακατσάκη* ἀπό τήν ποιητική του συλλογή

"Ὅταν γίνεις ποίημα", Χανιά 2013)

Τῆς κ. Ἀργυρῶς Δελῆ,

Φιλολόγου

 Δάσκαλος

Πάλι

στην έδρα εγώ

και στο θρανίο εσύ,

παιδί της ελπίδας.

Μάθημα πρῶτο:

Νά ἀποβληθεῖ ὁ φόβος πού γεννᾶ ἡ διαφορά ἡλικίας καί θέσης καί νά μήν προδοθεῖ ἡ ἐλπίδα τοῦ μαθητῆ ἀπέναντι σέ ἀνθρώπους καί ἰδέες.

Μη φοβάσαι!

Δε θα σου πω "πάψε",

όταν μου ζητήσεις να μάθεις

την αλήθεια.

Δε θα σε χαρακτηρίσω ανώριμο,

όταν μου πεις

πως έχεις δικές σου ιδέες.

Δε θα σου ζητήσω

να προσευχηθείς

σ' έναν ακίνδυνο θεό,

χρήσιμο στην καταναλωτική μας κοινωνία.

Μάθημα δεύτερο:

Ὁ ἀπόλυτος σεβασμός τῆς προσωπικότητας τοῦ ὅποιου μαθητῆ σε κάθε βαθμίδα τῆς ἐκπαίδευσης. Ἡ ἀποφυγή ἀρνητικῶν χαρακτηρισμῶν καί ἡ

διατήρηση τῆς ἐλπίδας ὅτι ὁ κάθε μαθητής θά βρεῖ τό δρόμο του κι ὁ δάσκαλος δέν μπορεῖ νά εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ὁ ἐμψυχωτής του.

Μάθημα τρίτο:

Νά μάθει στούς μαθητές του "νά μάχονται τή συννεφιά τοῦ κόσμου", ὅπως λέει

ὁ Ἐλύτης, χωρίς να ὑποτάσσονται στις ἀτελέσφορεςλύσεις,   στους προβαλλόμενους σωτῆρες τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας, χωρίς νά αὐτοπαγιδεύονται στήν ἀδράνεια καί τήν ἀβουλία.

Μη φοβάσαι!

Μαζί θα μπούμε στο ναό,

που ήρθε ο Χριστός

με το μαστίγιο στο χέρι

και πέταξε έξω τους εμπόρους.

Μαζί θα σκύψουμε

να μαζέψουμε

τις πεταμένες λέξεις

και θα τους δώσουμε

το νόημα που έχουν.

Μαζί θ' ἀποκυλίσουμε

"τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου".

Μάθημα τέταρτο:

Νά εἶναι συνοδοιπόρος στήν προσπάθεια τοῦ μαθητῆ του γιά αὐτογνωσία και

αὐτοκυριαρχία. Νά τόν μυήσει νά βλέπει πίσω ἀπό τά πράγματα, τήν οὐσία τῆς ζωῆς καί τῆς ὕπαρξης. Νά προσδοκᾶ τήν Ἀνάσταση "τινάζοντας ἀπ'

τή φοβέρα τά κακά μαῦρα σκοτάδια".

Μάθημα πέμπτο καί σπουδαιότερο:

Νά μή φοβᾶται αὐτός γιά νά μή μεταφέρει τό φόβο, τό ἄγχος, τίς ἀγωνίες και

τίς ἀνασφάλειές του στούς μαθητές του.

"Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

Που αρπάει μία χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο

τρέξιμό της

Που πότε θλιμμένη και πότε γκρινιάρα, πέ

στε μου είναι η τρελή ροδιά

Που ξεφωνίζει την καινούρια ελπίδα που

ανατέλλει;"

(Οδυσσέας Ελύτης, Η τρελή ροδιά)

***

Στό ἀγωνιῶδες ἐρώτημα τοῦ Ἐλύτη θά μπορούσαμε ἴσως νά ἀπαντήσουμε ὅτι εἶναι ὁ νέος πού καλπάζει πρός τό μέλλον καί χρέος τοῦ δασκάλου εἶναι νά τόν μυήσει στήν ὀμορφιά μιᾶς  δημιουργικῆς πορείας.

* Ὁ Βαγγέλης Κακατσάκης εἶναι δάσκαλος, συνεργάτης τῆς ἐφημερίδας "Χανιώτικα Νέα" καί ἔχει δημοσιεύσει ἀξιόλογο συγγραφικό ἔργο.