ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Λειτουργούμε  με το copy paste (σ.σ. αντιγραφή-επικόλληση στην ορολογία Η/Υ) επικοινωνώντας με τις ιδέες τρίτων ή τέταρτων που έτσι μπορούν ακόμη και να ελέγχουν τις αντιδράσεις μας, την ίδια τη ζωή μας.Λύση σε αυτό υπάρχει; Ναι και δεν είναι άλλη από τη συνεχή εγρήγορση αλλά και αμφισβήτηση όσων ακούμε. Και μετά βέβαια την υπομονή, τον έλεγχο και την απόκτηση οποιασδήποτε πληροφορίας από διαφορετικές πηγές και όχι μόνον από τις ίδιες.

Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Oi copy paste απόψεις μας... μισές ή καθόλου γνώσεις

Η ημιμάθεια λέγεται πως είναι χειρότερη από την αμάθεια. Αυτό ιδίως στις ημέρες μας γίνεται αντιληπτό σε καθημερινή βάση. Επιπλέον είναι επίσης γνωστό ότι πολλοί έχουν επενδύσει πάνω σε τούτη τη ρήση για… ίδιον όφελος.

Είχα διαβάσει πρόσφατα την άποψη του προέδρου της Κ.Ο.Π. (Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) κ. Κωστάκη Κουτσοκούμνη περί του συγκεκριμένου ρηθέντος και πιστεύω ότι αξίζει να την παραθέσω. Ελεγε λοιπόν μεταξύ άλλων ο κ. Κουτσοκούμνης ότι ένας δάσκαλός του χρησιμοποιούσε αυτή την κλισέ έκφραση “Η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια”, όταν «κάποιος από εμάς προσπαθούσε να απαντήσει σε ερώτηση του, με μισές γνώσεις και μισόλογα».

Και παρακάτω σημείωνε ο ίδιος: «Η ρήση του δασκάλου δεν ήταν ποτέ περί των μισών γνώσεων. Οι μισές γνώσεις δεν είναι αρνητικό. Η ρήση του δασκάλου ήταν για το υπόλοιπο μισό. Γιατί αν το υπόλοιπο μισό είναι κενό ή συγχυσμένο τότε η αμφιβολία της γνώσης (η μη γνώση) επιτρέπει θεληματικά ή όχι σε άλλους να σου υποβάλλουν ως αλήθεια την κάθε αρλούμπα και κάθε λογής θεωρία. Επί σκοπώ. Για να είσαι ελεγχόμενος. Πρόβατο».

Τα παραπάνω έκρινα ως απαραίτητα εισαγωγικά για να αναφερθούμε στην περίπτωση εκείνων των απόψεων και όσων τις εκφράζουν πως στην περίοδο της Χούντας τα πάντα ήταν “ωραία και καλά” ή πως δεν υπήρχε διαφθορά ή ακόμη πως υπήρχε χρηστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος κ.λπ., κ.λπ.

Ο κόσμος που εκφέρει τέτοιες απόψεις ποικίλλει ενώ πολύ ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι με την άνοδο των ποσοστών της “Χ.Α.”, οι συγκεκριμένες απόψεις διαδίδονταν ως ιός από τον οποίο δεν μπορούσε κανείς να προστατευθεί. Ή τουλάχιστον η εξάπλωσή του δεν μπορούσε να ελεγχθεί. Μια ακόμη παιδική αρρώστια; Εμοιαζε με τέτοια και ίσως να ήταν. Διότι σταδιακά, για όσους μπορούσαν να ελέγξουν τις πηγές από όπου εκπορεύονταν τέτοιες απόψεις κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα, αυτό της εξάπλωσης μιας άποψης η οποία μέσα στη γενική σύγχυση της παρούσας δύσκολης συγκυρίας που περνούμε ως χώρα, μπορούσε εύκολα να κατακάτσει όπως το κατακάθι στο φλυτζάνι του καφέ. Από την άλλη για κάθε παιδική αρρώστια υπάρχει και η κατάλληλη αγωγή που άλλους πιάνει αμέσως και άλλους λίγο αργότερα…

Στην περίπτωσή μας λοιπόν η αγωγή είναι να μην αναμασούμε ό,τι μας προσφέρεται δίχως να το ελέγχουμε. Εξάλλου δεν είναι κακό να καθυστερήσουμε λίγο να… διαδώσουμε κάτι το οποίο μας είπαν ή που είδαμε γραμμένο στο διαδίκτυο. Αυτή η τάση: με βία να παπαγαλίζουμε άκριτα ότι ακούμε δίχως να ελέγχουμε, δυστυχώς χαρακτηρίζει την εποχή μας που κατά πολύ βασίζεται στην άμεση ανταλλαγή σκέψεων ή απόψεων που στην πλειοψηφία τους δεν είναι καν δικές μας. Λειτουργούμε λοιπόν με αυτό το copy paste (σ.σ. αντιγραφή-επικόλληση στην ορολογία Η/Υ) επικοινωνώντας τις ιδέες τρίτων ή τέταρτων που έτσι μπορούν ακόμη και να ελέγχουν τις αντιδράσεις μας, την ίδια τη ζωή μας.

Λύση σε αυτό υπάρχει; Ναι και δεν είναι άλλη από τη συνεχή εγρήγορση αλλά και αμφισβήτηση όσων ακούμε. Και μετά βέβαια την υπομονή, τον έλεγχο και την απόκτηση οποιασδήποτε πληροφορίας από διαφορετικές πηγές και όχι μόνον από τις ίδιες.

Οσο για την περίπτωση της Χούντας, σε μια διαφορετική εποχή, υπό ένα απολυταρχικό καθεστώς εύκολα μπορεί κάποιος να συμπεράνει γιατί δεν μπορούσε ο πολίτης να εκφραστεί ελεύθερα, να εκφέρει διαφορετική άποψη όντας υπό τον φόβο του Καθεστώτος που είχε επενδύσει σε αυτόν το φόβο για να ελέγχει τις αντιδράσεις…

Α! και κάτι τελευταίο: τα πράγματα τότε δεν ήταν όπως κάποιοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν.

Ελέγξτε το!

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/i-copy-paste-apopsis-mas-mises-i-katholou-gnosis/#ixzz3Y2FMrCF1 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Χανιώτικα νέα (22.04.2015)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΧΩΡΙΣ προηγούμενο οι τελευταίες τραγωδίες στη Μεσόγειο, με περισσότερους από 1.000 νεκρούς. Τρέχουν και δεν προλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι. Φταίνε οι δουλέμποροι. Μόνο οι δουλέμποροι. Γενικά και αόριστα. Και για τους τρεις νεκρούς μετανάστες στη Ρόδο χθες οι δουλέμποροι φταίνε. Να δείτε που θα πλύνουν και θα ξεπλύνουν τα χέρια τους οι διευθύνοντες τις τύχες της γηραιάς ηπείρου. Δίχως σύνορα η ευρωπαϊκή αφασία.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη!

H 48η επέτειος από το απριλιανό πραξικόπημα, απ’ την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην πατρίδα μας, σήμερα. Η Δικτατορία πάντα παραμονεύει πώς θα πιάσει στον ύπνο τη Δημοκρατία, μου είπε ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος σαν επιστέγασμα μιας μεγάλης κουβέντας που κάναμε χθες. Φύλακες αγρυπνείτε! Η δημοκρατία, για να θυμηθούμε τη φράση του Ουίνστον Τσώρτσιλ, είναι το χειρότερο πολίτευμα, με την εξαίρεση όλων των άλλων που έχουν δοκιμαστεί.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ δύσκολη εβδομάδα για την πατρίδα μας αυτή που διανύουμε, που άρχισε με τη δίκη για τη μακροχρόνια δράση της Χρυσής Αυγής, άσχετα αν αυτή διακόπηκε για τις 7 Μαΐου. Περισσότερο από ποτέ κοντά ο Ρουβίκωνας που θα πρέπει να διαβούμε. Παραείναι ορμητικά τα νερά του, μια κουβέντα είναι να τον διαβούμε.

ΟΥΚ εάν με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον. Δεν τον άφηνε να κοιμηθεί η δόξα του Μιλτιάδη τον Θεμιστοκλή και το ’λεγε σε κάθε ευκαιρία. Ουκ εάν με καθεύδειν το του Γιώργου Παπανδρέου πάθημα. Κατ’ αναλογίαν, κάπως έτσι θα σκέφτεται, λέω εγώ, ο νυν πρωθυπουργός της χώρας Αλέξης Τσίπρας και πορεύεται όπως πορεύεται.

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. “Αρχιτέκτονας” της νίκης των Αθηναίων επί των Περσών στον Μαραθώνα ο Μιλτιάδης το 490 π.Χ., βασικός συντελεστής της νίκης των Ελλήνων πάλι επί των Περσών στη ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Θεμιστοκλής 10 χρόνια αργότερα. “Κακό” το τέλος και των δύο, αφού ο μεν Μιλτιάδης πέθανε στη φυλακή καταδικασμένος για προδοσία, ο δε Θεμιστοκλής πέθανε εξόριστος (κατά μια εκδοχή αυτοκτόνησε) στην Περσία, όπου είχε καταφύγει. Κλείνω την παρένθεση.

ΧΩΡΙΣ προηγούμενο οι τελευταίες τραγωδίες στη Μεσόγειο, με περισσότερους από 1.000 νεκρούς. Τρέχουν και δεν προλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι. Φταίνε οι δουλέμποροι. Μόνο οι δουλέμποροι. Γενικά και αόριστα. Και για τους τρεις νεκρούς μετανάστες στη Ρόδο χθες οι δουλέμποροι φταίνε. Να δείτε που θα πλύνουν και θα ξεπλύνουν τα χέρια τους οι διευθύνοντες τις τύχες της γηραιάς ηπείρου. Δίχως σύνορα η ευρωπαϊκή αφασία.

«ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ τους πολέμους που προκαλούν τα κύματα προσφύγων. Σταματήστε όσους κερδοσκοπούν στην πλάτη απελπισμένων φτωχών ανθρώπων που επενδύουν το βιος τους για μια ελπίδα που καταλήγει να μην έχει αντίκρισμα και τους κοστίζει τη ζωή τους». Απόσπασμα απ’ τη δήλωση του αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος για την τελευταία τραγωδία στη Μεσόγειο. Εις ώτα μη ακουόντων…

ΚΑΠΟΤΕ, στο στρατόπεδο του βασιλιά Αντίγονου, ο ποιητής Ανταγόρας ετοίμαζε το μεσημεριανό του φαγητό, βράζοντας ψάρια. Ο Αντίγονος θέλοντας να κάνει πνεύμα τον ρώτησε: «Άραγε, Ανταγόρα, νομίζεις ότι ο Όμηρος έγραψε την εκστρατεία του Αγαμέμνονα βράζοντας ψάρια;». Κι ο Ανταγόρας απάντησε: «Κι εσύ νομίζεις ότι ο Αγαμέμνονας έκανε την εκστρατεία του δείχνοντας ενδιαφέρον για το ποιος έβραζε ψάρια στο στρατόπεδό του;». Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας, εκδ. “Σαββάλας”.

«Θα ’θελα τον Ίωνα Δραγούμη/ και τον Νίκο Μπελογιάννη μαζί./ Ξέρω, θα χάσω και με τους δύο μαζί./ Μα μήπως θα κέρδιζα με τον καθένα χωριστά;/ Έτσι κι αλλιώς χαμένος θα βγω./ Αλλάζουν τα πράγματα,/ αν αλλάξουμε τις δοξασίες μας γι’ αυτά;/ Τους θέλω τέλος πάντων μαζί αυτούς τους δύο./ Μαζί να κρατούν το δοιάκι της επανάστασης των ίσκιων/ και της σύγκλισης των ιδανικών/μες στο αλώνι της ομορφιάς των ωφέλιμων ιδεών./ Τους θέλω μαζί να δικάζουν τ’ αθύρματα των ισχυρών/ (τα φοβισμένα ανθρωπάκια που τα ’παν στρατοδίκες/ και τ’ αντρείκελα των εξουσιαστών/ που μετρούν το μπόι τους με το μήκος της κάννης/ του ντουφεκιού τους)./ Και να τους εκτελέσουν κάπου ανάμεσα/ “Βασιλίσσης Σοφίας” και “Σωτηρίας”/ να μεμεσιάσουν την απόσταση δηλαδή./ Και να βρει η Ελλάδα το άλλο χαμένο μισό της». Από το ποίημα “Τους θέλω μαζί” του Αυγερινού Ανδρέου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (21.04.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-282/#ixzz3XwRNWjWk 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

«Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακούσει τη μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω απ’ το πηγάδι;».
Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

«Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακούσει τη μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω απ’ το πηγάδι;». Η γιορτή της θεάς γης, της μάνας γης, μεθαύριο 22 Απριλίου. Τι καλύτερο απ’ το να θυμηθούμε, λοιπόν, εν είδει αφιερώματος, στις σημερινές εύφημες μνείες, ένα μικρό απόσπασμα απ’ τη συγκλονιστική απάντηση που έδωσε ο Ινδιάνος αρχηγός των Σιάτλ, το 1830, στον εκπρόσωπο των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν η κυβέρνησή τους αποφάσισε να μετακινήσει βίαια προς τα δυτικά 60.000 συμπατριώτες τους, που έμεναν στον Μισισιπή! Και για να λειτουργήσει σαν ξυπνητήρι μιας νυσταλέας συνείδησης. Πάμε… «Πώς μπορείτε ν’ αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης; Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα, ούτε του φέγγους του νερού. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε; Είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας. Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός είναι αδέλφια μας. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, αυτά σβήνουν τη δίψα μας. Τα ποτάμια κουβαλούν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τον δικό μας τρόπο ζωής. Η γη δεν είναι αδελφός του, αλλά εχθρός του. Αφού την κατακτήσει, την εγκαταλείπει και συνεχίζει τον δρόμο του. Αφήνει πίσω του τους τάφους των γονιών του, χωρίς να τον πειράζει. Αρπάζει τη γη απ’ τα παιδιά της χωρίς να την πειράζει. Ξεχνάει τον τάφο του πατέρα του και τα δικαιώματα των παιδιών του. Μεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα, που μπορεί κανείς να αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες. Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και θ’ αφήσει πίσω του μόνο έρημο. Δεν το καταλαβαίνω. Ο δικός μας τρόπος είναι διαφορετικός από τον δικό σας. Δεν υπάρχει καμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί να ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων ή το φτερούγισμα ενός εντόμου. Αλλά ίσως να είναι έτσι, επειδή εγώ είμαι ένας αγριάνθρωπος και δεν μπορώ να καταλάβω τα πράγματα. Ο θόρυβος της πόλης φαίνεται ότι βρίζει τ’ αφτιά. Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακούσει τη μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω από το πηγάδι;»… (Πηγή www.news247.gr). Επιμύθιο: Και στραβό βρήκαμε τον γιαλό και στραβά αρμενίζουμε. Λευκοί γαρ, εμείς που κάνουμε το κουμάντο. Κάθε μέρα, είναι ώρα, ωστόσο, για ν’ αλλάξουμε ρότα.

Χανιώτικα νέα (20.04.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/echthros-tis-gis-o-lefkos-anthropos/#ixzz3Xqgik8Aq 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Εμετρήθη, όταν χρειάστηκε, και το μπόι του βρέθηκε πολύ πιο ψηλό απ’ το ύψος των περιστάσεων. Ιδιον του ήρωος, μια δεδομένη χρονική στιγμή να στέκεται όρθιος στο διάσελο της ιστορίας, ανεμίζοντας, με λίγους ακόμα, για λογαριασμό των πολλών, τη σημαία της ευθύνης. Ο συμπολίτης μας Γιάννης Μ. Κλωνιζάκης (περί αυτού ο λόγος), ωστόσο, που έφυγε τις προάλλες χτυπημένος απ’ την κακιά αρρώστια στα 74 του χρόνια για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, δεν ήταν ο αγωνιστής της μίας στιγμής, ο ήρωας της όποιας συγκυρίας.
Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

 Αγάπησε πολύ το φως

Εμετρήθη, όταν χρειάστηκε, και το μπόι του βρέθηκε πολύ πιο ψηλό απ’ το ύψος των περιστάσεων. Ιδιον του ήρωος, μια δεδομένη χρονική στιγμή να στέκεται όρθιος στο διάσελο της ιστορίας, ανεμίζοντας, με λίγους ακόμα, για λογαριασμό των πολλών, τη σημαία της ευθύνης. Ο συμπολίτης μας Γιάννης Μ. Κλωνιζάκης (περί αυτού ο λόγος), ωστόσο, που έφυγε τις προάλλες χτυπημένος απ’ την κακιά αρρώστια στα 74 του χρόνια για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, δεν ήταν ο αγωνιστής της μίας στιγμής, ο ήρωας της όποιας συγκυρίας. «Στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και στση τιμής το χρέος εκειά ’στεκε πάντα ορθός κι ας ήταν τελευταίος». Η γνωστή μαντινάδα σε παράφραση, όπως μου ’ρθε στον νου όταν έμαθα, μετά το τέλος της παρουσίασης του βιβλίου του Γιώργου Κοκκινάκου “Οταν αχνίζουν τα πηγάδια”, το προαναμενόμενο τέλος της άνισης μάχης που έδινε, σαν άλλος Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια με τον Χάροντα. Τη σημείωσα για λογαριασμό του στο μπλοκάκι μου (πάντα του άρεσε να με πειράζει όταν με έβλεπε στις εκδηλώσεις να το χρησιμοποιώ, θυμήθηκα). Μια ζωή όρθιος στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και στση τιμής το χρέος ο Κλωνίζος, που δεν διανοήθηκε ποτέ να επαναπαυθεί στις αντιστασιακές του δάφνες, εξαργυρώνοντας τους αγώνες του για τη Δημοκρατία, αλλά επέμενε μέχρι τέλους, όπου η ψήφος του λαού τον έταξε, αλλά και στην καθημερινότητά του, σε αξίες κι όχι σε αξιώματα. «Η ζωή σου υπήρξε φως και αίμα. Φως το όραμα, το ήθος και οι αγώνες. Η παρουσία σου στα κοινά, η οικογένεια και το παράδειγμά σου. Αίμα τα βασανιστήρια και οι φυλακές. Οι δοκιμασίες της υγείας, οι πικρίες και η αγωνία. Αλλά φεύγεις δικαιωμένος. Σήμερα σε κατευοδώνει με τιμή η Κρήτη και σε υποδέχεται η απάνω Κρήτη των αγωνιστών της Ελευθερίας». Τα που είπε, μεταξύ των άλλων, ο πρώην δήμαρχος Σητείας Νίκος Πετράκης, αποχαιρετώντας τον στον Αγιο Νικόλαο του Μεϊντανιού, όπου εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία. Να κλείσω όμως με κάποιους στίχους ενός απ’ τα ποιήματα που έγραψε ο Αλέκος Παναγούλης, που μαζί σχεδίασαν την απόπειρα εναντίον του δικτάτορα Παπαδόπουλου: «Αγάπησα το φως πολύ/ έτσι κατώρθωσα ένα κερί ν’ ανάψω/ και το θαμπό το λιγοστό του φως/ το κέρναγα».

Χανιώτικα νέα (20.04.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/echthros-tis-gis-o-lefkos-anthropos/#ixzz3XqeyHEDG 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Στο πλαίσιο του προγράμματος της φιλαναγνωσίας που εφαρμόζεται την φετινή σχολική χρονιά στα ολοήμερα πιλοτικά σχολεία της πατρίδας μας και η επίσκεψη του διακεκριμένου στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας και όχι μόνο, συγγραφέα Μάνου Καντανολέων λίγες μέρες πριν απ’ τις διακοπές του Πάσχα, στο 13ο Δημ. Σχ. Χανίων. Μια επίσκεψη-επισφράγισμα της τρι- μηνιαίας ενασχόλησης των παιδιών των δυο τμημάτων της Τρίτης τάξης και ενός τμήματος της Δευτέρας, με τα βιβλία του. Σ’ αυτήν την επίσκεψη είναι αφιερωμένος ο σημερινός Παιδότοπος,,,

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

13ο ΔΗμ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

Ο Μάνος Κοντολέων στο σχολείο μας

Καλοί μου φίλοι, Καλό Σαββατοκύριακο!

Στο πλαίσιο του προγράμματος της φιλαναγνωσίας που εφαρμόζεται την φετινή σχολική χρονιά στα ολοήμερα πιλοτικά σχολεία της πατρίδας μας και η επίσκεψη του διακεκριμένου στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας και όχι μόνο, συγγραφέα Μάνου Καντανολέων λίγες μέρες πριν απ’ τις διακοπές του Πάσχα, στο 13ο Δημ. Σχ. Χανίων. Μια επίσκεψη-επισφράγισμα της τρι- μηνιαίας ενασχόλησης των παιδιών των δυο τμημάτων της Τρίτης τάξης και ενός τμήματος της Δευτέρας, με τα βιβλία του. Σ’ αυτήν την επίσκεψη είναι αφιερωμένος ο σημερινός Παιδότοπος με βάση το πλούσιο φωτογραφικό και άλλο υλικό που μου εστάλη, από τις διασκά- λες των παιδιών, τη Σοφία Κλάδου και τη Σοφία Βόλτσου της Τρίτης και την Ευτυχία Παπαδαντωνάκη της Δευτέρας. Πού και πώς να χωρέσουν όλα όσα έγιναν έτσι όπως έγιναν και κυρίως η χαρά που πήραν τα παιδιά απ’ την ενα- σχόλησή τους με τα βιβλία του Μάνου Κοντολέων, σε μια σελίδα! Συγχαρητήρια στις δασκάλες, όπως και σ’ όλους τους άλλους που δούλε- ψαν για το πρόγραμμα. Χάριν των παιδιών υπάρχουμε όλοι ως γονείς, ως δάσκαλοι και βέβαια ως συγγραφείς. Το ξέρει καλά και ο Μάνος Κοντολέων αυτό.... Σας χαιρετώ με αγάπη όλους! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, 

δάσκαλος

Τη Δευτέρα 30 Μαρτίου 2015, λοιπόν, παιδιά της Δευτέρας και Τρίτης τάξης, εκπαιδευτικοί, η δι- ευθύντρια κα Χρύσα Τερεζάκη και ο σχολικός σύμβουλος κ. Μυλωνάκης Αντώνης υποδέ- χτηκαν τον Μάνο Κοντολέων στην είσοδο του 13ου δημοτικού σχολείου με χειροκροτήματα. Τα παιδιά της Δευτέρας τάξης παρουσίασαν με τη βοήθεια του μουσικού του σχολείου κ. Σαρό- γλου Στέργιου ένα τραγούδι που ξεπήδησε μέσα από ένα βιβλίο του Μάνου Κοντολέων “Το πρώτο λουλούδι”. Αφού ολοκλήρωσαν το τρα- γούδι τους, παρουσίασαν ένα δρώμενο παρμένο από το βιβλίο του κ. Μάνου Κοντολέων “Εγώ και το Ρομπότ μου” με τη βοή- θεια της κας Φραγκοπούλου Νίκης, δασκάλας θεατρικής αγωγής και της κας Παπαδαν- τωνάκη Ευτυχίας, δασκάλας του τμήματος. Ενας ενήλικος απο- φασίζει να αγοράσει ρομπότ που θα του κάνει όλες τις δουλειές και αυτός θα έχει την πολυτέ- λεια να απολαμβάνει τη ξάπλα και την ξεκούραση. Τελικά το ρομπότ απορυθμίζεται και απο- μακρύνεται. Ο ενήλικος βρίσκει παρηγοριά σε ένα αδέσποτό που μπορεί να μην του κάνει δου- λειές, όμως, του κρατάει συν- τροφιά. Στη συνέχεια ο συγγραφέας ξε- ναγήθηκε στα έργα των παιδιών που είχαν επιμεληθεί και φρον- τίσει με πολλή αγάπη. Τα παιδιά μέσα από τα έργα τους ξεδί- πλωσαν το ταλέντο τους και τη δημιουργικότητά τους, όπως επισήμανε και ο ίδιος ο συγγρα- φέας. Επειτα ο κ. Μάνος Κοντολέων απάντησε στις ερωτήσεις των παιδιών, που έπεφταν σαν βροχή καθόλη τη διάρκεια της συνέντευξης που του πήραν οι μικροί μαθητές. Απάντησε με πολλή ειλικρίνεια και αγάπη προς τους μικρούς δημοσιογρά- φους. Τέλος υπέγραψε τα βιβλία των μικρών μαθητών που είχαν δια- βάσει καθόλη τη διάρκεια του προγράμματος και άλλα που από μόνα τους τα παιδιά είχαν βρει ενδιαφέροντα καιτα διάβα- σαν... Το απόγευμα της ίδιας μέρας ακολούθησε book-bazar στην είσοδο του σχολείου και μικροί και μεγάλοι είχαν την ευκαιρία να αγοράσουν μεταχειρισμένα βιβλία σε πολύ καλή κατάσταση. Στη συνέχεια ο κ. Μάνος Κοντο- λέων μαζί με την ψυχολόγο κα Κουράκη συνομίλησε με γονείς του σχολείου μας για τη σημα- σία της ανάγνωσης παραμυθιών και γενικότερα για τη μεγάλη σημασία της ανάγνωσης λογο- τεχνικών βιβλίων. Τονίστηκε στη συζήτηση πως οι γονείς λει- τουργούν σαν πρότυπα θετικά προς τα παιδιά τους, αν οι ίδιοι διαβάζουν..

. (Β’ Τάξη)

Για να έρθει ο κ. Μάνος Κοντολέων δουλέψαμε τρεις ολόκλη- ρους μήνες με τα βιβλία του. Διαβάσαμε, ζωγραφίσαμε, γρά- ψαμε ιστορίες, ποιήματα, κατασκευάσαμε κούκλες με ανα- κυκλώσιμα υλικά, παίξαμε κουκλοθέατρο, τραγουδήσαμε... Μοιραστήκαμε όλοι δίκαια τις δουλειές... Για όλα τα βιβλία που διαβάσαμε, φτιάξαμε κι από ένα ταμπλό. Στις 30 Μάρτη, ο κ. Κοντολέων ήρθε επιτέλους στο σχολείο μας. Παρακολούθησε το κουκλοθέατρο που παίξαμε και του τρα- γουδήσαμε το τραγούδιτου “θα δείξει”, που γράψαμε μόνοι μας. Στη συνέχεια τον ξεναγήσαμε στα έργα μας όπου μας είπε πως του άρεσαν πολύ. Στο τέλος μας δόθηκε η ευκαιρία να συζητή- σουμε μαζί του και να τον ρωτήσουμε ό,τι θέλουμε. Εκείνος απάντησε πρόθυμα σε όλες τις ερωτήσεις μας. Στο τέλος μας έγραψε αφιερώσεις και υπέγραψε στα βιβλία που είχαμε αγοράσει. Περάσαμε υπέροχα. Ηταν μια θαυμάσια εμπειρία.

 (Γ΄ τάξη ) 

Το τραγούδι του Θα Δείξει

Είμαι σκυλάκι όμορφο, 

μα δε με αγαπούνε. 

Θα Δείξει με βαφτίσανε 

δίχως να το σκεφτούνε.

 Ενας με θέλει φύλακα, 

άλλος για στολιδάκι 

και κυνηγό με κάνανε 

να πιάσω λαγουδάκι. 

Φίλε μου αχ και γαβ γαβ γαβ 

δώσε λίγο φαγάκι 

και μ’ ένα αχ και γαβ γαβ γαβ 

αγάπα με λιγάκι. 

Πρέπει να τ’ αποδείξετε 

όλοι πως μ’ αγαπάτε 

γι’ αυτό που είμαι αληθινά

 και μη πολυρωτάτε. 

Είμαι αξιολάτρευτο, 

γλυκούλικo σκυλάκι 

στον κόσμο πλέον ξακουστό 

το πιο πιστό ζωάκι.

Χανιώτικα νέα (ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ) 18.04.2015

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΣΦΙΓΓΟΥΝ ολοένα και περισσότερο τη θηλιά στον λαιμό της ελληνικής οικονομίας οι δανειστές μας διά των εκπροσώπων τους. Η “λογική της κανονιοφόρου” του 19ου αιώνα παραμένει αναλλοίωτη τον 21ο, με άλλα μέσα πιο προχωρημένα και πιο σύγχρονα, μου είπε, μιλώντας για το θέμα, ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος. Υπάρχει αντίρρηση; Ε, όχι δα!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη!

«ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ πως ο Αυτοκράτορας θα μας βγάλει από την Ευρώπη; Οσο αφοσιωμένος κι αν του είμαι προσωπικά, δεν μπορώ επ’ ουδενί να θαυμάζω όλα όσα βλέπω γύρω μου· ως άνθρωπος των γραμμάτων πικραίνομαι· ως άνθρωπος που έχει υποστεί ζημιά θυμώνω. Μα σου ορκίζομαι, με τίποτα στον κόσμο δεν θα άλλαζα τη χώρα μου με άλλη, ούτε θα ήθελα να έχω άλλη ιστορία από την ιστορία των προγόνων μου, έτσι όπως μας την έδωσε ο Θεός». Αλέξανδρος Πούσκιν, γράμμα στον Πίοτρ Τσατάγεφ, Αγία Πετρούπολη, 19 Οκτωβρίου 1836.

ΚΥΡΙΑΚΗ του Θωμά, του Απίστου Θωμά, αύριο! Αλλο πράγμα η επιμονή του να βάλει τη “χείρα” του εις τον “τύπον των ήλων” του σώματος του Χριστού για να πιστέψει. Δεν κάκισε ο Χριστός τη συμπεριφορά του άσχετα αν είπε εκείνο το «Μακάριοι οι μη ειδότες και πιστεύσαντες». Η πίστη δεν αντιτίθεται στην έρευνα. Πίστευε και ερεύνα!

ΣΦΙΓΓΟΥΝ ολοένα και περισσότερο τη θηλιά στον λαιμό της ελληνικής οικονομίας οι δανειστές μας διά των εκπροσώπων τους. Η “λογική της κανονιοφόρου” του 19ου αιώνα παραμένει αναλλοίωτη τον 21ο, με άλλα μέσα πιο προχωρημένα και πιο σύγχρονα, μου είπε, μιλώντας για το θέμα, ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος. Υπάρχει αντίρρηση; Ε, όχι δα!

ΣΕΙΣΜΟΣ… Εκεί που δεν τον περιμέναμε να σου και ο Εγκέλαδος! Είμαι κι εγώ εδώ μας είπε ταρακουνώντας μας για τα καλά. Καθησυχαστικοί, ωστόσο, οι σεισμολόγοι. Πάλι καλά! Μόνο τα καμώματά του μας έλειπαν…

ΣΙΓΑ που δεν θα έπεφτε… μπαλτάς στον νόμο Διαμαντοπούλου που αφορά όλους τους τομείς της εκπαίδευσης. Εδώ Ελλάδα! Από μεταρρύθμιση σε μεταρρύθμιση και… ω της απορρύθμισης το κάγκελο! Κάθε υπουργός Παιδείας και η μεταρρύθμισή του. Κανόνας αυτός!

ΕΚΕΙ που είσαι ήμουνα κι εκεί που είσαι θάμαι… Ενα πρώτο, φαινομενικά ουδέτερο, σχόλιο για τη συνάντηση του νυν πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί!

«ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ απόμερη γωνιά/ της γλώσσας που μιλάω, που γράφω, με περιμένει ένας Ιούδας, εφιάλτης./ Ήθος η γλώσσα και το λάθος αμάρτημα». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΑΝΝΑ Μπουρατζή – Θώδα, συντ. εφοριακό – ποιήτρια, Αθήνα: Ζώσα κραυγάζουσα η Ελληνίδα γη και κραυγάζουσα ζώσα η Ελληνίδα γλώσσα και στα ποιήματα της συλλογής σου “Στων αιώνων το φάος” (εκδ. “εντός”, που μου έστειλες για να μου ευχηθείς “καλή Ανάσταση” και για να μου εκφράσεις τη χαρά για τη γνωριμία μας στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, Αννα. Εζησα κι εγώ, διαβάζοντάς τα, τους “κατακλυσμούς” που “συντάραζαν τον κόρφο σου”, ενώ έγραφες. Συγκινησιακή, σε υπέρτατο βαθμό, η γλώσσα της ποίησής σου. Σ’ ευχαριστώ!

ΛΕΝΕ πως ο Αλκιβιάδης -κι αυτό ήταν μια από τις μεγάλες ικανότητές του και μέσο για να κατακτά τους ανθρώπους- μπορούσε να προσαρμόζεται και να συμπεριφέρεται κατά τα έθιμα και τον τρόπο ζωής κάθε τόπου και να μεταμορφώνεται καλύτερα κι από χαμαιλέοντα. Δεν υπήρχε τίποτα που να μην μπορεί να το μιμηθεί και να το επιτηδευτεί. Στη Σπάρτη, λοιπόν, ήταν αθλητικός, ολιγαρκής, σκυθρωπός, ενώ στην Ιωνία ήταν φιλήδονος, φιλάρεσκος, τεμπέλης, στη Θράκη επιρρεπής στη μέθη, στη Θεσσαλία φίλος της ιππασίας. Κι όταν έκανε παρέα με τον σατράπη Τισσαφέρνη, ξεπέρασε την περσική μεγαλοπρέπεια στον όγκο και την πολυτέλεια. Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”.

«Ταξιδεύω με τα πουλιά της νοσταλγίας/ στη χώρα της πλάνης/ που μπεκροπίνουν οι αυταπάτες του χθες/ και σβήνουν τις ανάγκες του σήμερα./ Γύρω παιδιά στα πεζοδρόμια/ με χάρτινα πρόσωπα/ γυρνούν στα στενά σαν μαραμένοι επιτάφιοι./ Σ’ ένα κλουβί το ανθρώπινο σώμα/ με χαλκάδες/ κι ο βάλτος με στόμα ανοιχτό/ ίδιος ο Άδης./ Τ’ αγρίμια πήραν θέση στο κατάστρωμα/ και απειλούν τον Κυβερνήτη./ Άγρια νερά και στόματα βρίζουν τον ήλιο/ και τρεμοσβήνει μια ψυχή στο κατάρτι./ Η διάβρωση με πήρε στο κατόπι./ Πού να κρυφτώ;/ Κλείνω το λίθο στη σπηλιά μου,/ υφαίνω ένα κόκκινο λάβαρο/ και το κεντώ με φως από τις χαραμάδες». Το ποίημα “Χώρα της πλάνης” της Αννας Μπουρατζή – Θώδα.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (18.04.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-281/#ixzz3XeFHDfZr 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΙΜΑΙ κι εφέτος εδώ, μου φωνάζει στη διαπασών, έξω απ’ το παράθυρό μου η άνοιξη. Ποιος χειμώνας! Ούτε ίχνος σύννεφου στον διάφανο ουρανό. «Ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε». Ετσι φαίνεται, κι έτσι είναι, όμως «κι όσα άνθια βγαίνουν και καρποί τόσα οσ’ άρματα σε κλειούνε» όπως υπογραμμίζει στον επόμενο στίχο των “Ελεύθερων Πολιορκημένων” του ο Διονύσιος Σολωμός.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη!

«EΣΕΝΑ να το ξέρεις/ εσένα θα σε ψάχνω». Εμεινα πολύ και σ’ αυτούς τους τους δύο στίχους, έτσι όπως τους βρήκα σ’ ένα από τα ποιήματα της ανέκδοτης ποιητικής συλλογής “Σπουδή στην απουσία” της μόλις 20 ετών Χανιώτισσας φοιτήτριας Αρχαιολογίας Δήμητρας Γεωργουδάκη, που μου έστειλε σε ηλεκτρονική μορφή ο πατέρας της, ο γνωστός και ως ποιητής, φίλος γιατρός Γρηγόρης Γεωργουδάκης. Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά. Σε ψάχνω, με ψάχνεις, ψαχνόμαστε! Υπάρχει ελπίς!

ΕΙΜΑΙ κι εφέτος εδώ, μου φωνάζει στη διαπασών, έξω απ’ το παράθυρό μου η άνοιξη. Ποιος χειμώνας! Ούτε ίχνος σύννεφου στον διάφανο ουρανό. «Ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε». Ετσι φαίνεται, κι έτσι είναι, όμως «κι όσα άνθια βγαίνουν και καρποί τόσα οσ’ άρματα σε κλειούνε» όπως υπογραμμίζει στον επόμενο στίχο των “Ελεύθερων Πολιορκημένων” του ο Διονύσιος Σολωμός.

ΑΝΩΜΑΛΗ η προσγείωση στην πραγματικότητα. Σκληρός, πολύ σκληρός, μήνας ο Απρίλης αυτός για την πατρίδα μας καθώς οι απειλές των θηρίων ότι θα την κάνουν μια χαψιά πληθαίνουν. Ζητείται Άι Γιώργης. Η βασιλοπούλα πρέπει, έστω και την ύστατη στιγμή, να σωθεί!

ΘΟΛΟ το τοπίο εν όψει του Γιούρογκρουπ της 24ης Απριλίου. Κανείς δεν ξέρει να πει με σιγουριά αν πηγαίνουμε για ρήξη ή αν πηγαίνουμε για συμφωνία. Ή μήπως κάποιοι ξέρουν και κάνουν ότι δεν ξέρουν; Πάντως ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος είναι απόλυτα βέβαιος ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Απρίλης Μάης, κοντά το θέρος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

ΑΠΟΘΑΝΕΤΩ η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων… Δεν ξέρω αν παίζει κι αυτό το “σενάριο” που πρώτος ως γνωστό εμπνεύστηκε κι έκανε πράξη, κατά που μας λέει η Παλαιά Διαθήκη, ο Σαμψών. Μια υποψία, ωστόσο, ότι το φοβούνται οι εταίροι μας, την έχω.

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Ο Σαμψών ήταν κριτής του Ισραήλ και φημιζόταν για τη σωματική του δύναμη που του έδιναν τα μακριά μαλλιά του, τα οποία, ωστόσο, του έκοψε η ερωμένη του και οι Φιλισταίοι τον συνέλαβαν και τον έδεσαν στις κολόνες του ναού. Κάποτε, όμως, τα μαλλιά του μεγάλωσαν, ξαναβρήκε τη δύναμή του κι έριξε με τα χέρια του τον ναό φωνάζοντας πριν σκοτωθεί τη γνωστή φράση. Κλείνω την παρένθεση.

Ο “ΘΑΝΑΤΟΣ” του Πανθρακικού η ζωή του Α.Ο. Πλατανιάς! Καλά να ’ναι ο Ολυμπιακός που νίκησε προχθές και μάλιστα εκτός έδρας την ομάδα της Θράκης. Να τον μιμηθεί και ο Παναθηναϊκός για να δέσει… τον γάιδαρό της η ομάδας μας, η ευχή μας.

«ΤΣΙ ΡΙΜΕΣ τους εσμίξανε δυο κουζουλοί γερόντοι/ για στίχους μάλλον όψιμα τους πόνεσε το δόντι». Τάδε γράφει στην τελευταία μαντινάδα που μου έστειλε, είναι καιρός τώρα, ο Εννιαχωριανός. Στον εαυτό του, βέβαια, και στο “συνεταίρο” του τον Γιώργη Καμβυσέλλη, με τον οποίο διασταυρώνουν “ριμαδολογώντας” τα ξίφη τους, μέσω της εφημερίδας μας, αναφέρεται. Ουδέν σχόλιον!

ΟΤΑΝ στη Σπάρτη βασίλευε ο Άγης, ήλθε στην πόλη ο Αλκιβιάδης, που ήταν φυγάς από τη Σικελία. Δεν πέρασε πολύς καιρός και κατηγορήθηκε ότι είχε σχέσεις με την Τιμαία, τη γυναίκα του βασιλιά. Ο Άγης, τότε, δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει το παιδί που γεννήθηκε απ’ αυτήν, επειδή ήταν σίγουρος πως ήταν παιδί του Αλκιβιάδη. Λένε ότι η Τιμαία, δεν στεναχωριόταν και πολύ γι’ αυτό και ότι στο σπίτι της αυτή και οι σκλάβες της φώναζαν το παιδί όχι Λεωτυχίδη, που ήταν το όνομά του, αλλά Αλκιβιάδη. Και ο ίδιος ο Αλκιβιάδης έλεγε ότι συνδέθηκε με την Τιμαία όχι με σκοπό προσβλητικό, αλλά επειδή είχε τη φιλοδοξία να βασιλέψουν στη Σπάρτη και δικοί του απόγονοι. Παρ’ όλα αυτά, όμως, φοβήθηκε τον Άγη και εγκατέλειψε την πόλη. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Η αίσθηση του ανικανοποίητου./ Εναλλάσσω ταυτότητες ψάχνοντας εκείνη που θα αποδέχεσαι./ Ποια είσαι εσύ; Ποια είμαι εγώ και τι αξίζω;/ Το εσύ που δεν θα βρω./ Τον εαυτό που θα χαραμίσω./ Διαρκής αναζήτηση, πόνος, απογοήτευση./ Αναπτερώνοντας ετοιμοθάνατες ελπίδες./ Εσένα να το ξέρεις,/ Εσένα θα σε ψάχνω». Από την ανέκδοτη συλλογή “Σπουδή στην απουσία” της Δήμητρας Γεωργουδάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ! (petaxta.blogspot.com)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-280/#ixzz3XZ8TBblE 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΚΕΙΜΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

Ο θείος σου ο Μανώλης είναι γεμάτος καλοσύνες, συνήθιζε να λέει, κάθε φορά που αναφερόταν σ’ αυτόν η μάνα μου, που του είχε μεγάλη αδυναμία. Απέπνεε πράγματι καλοσύνη, μια ευγενική καλοσύνη, μα και μια καλοσυνάτη ευγένεια αυτός ο άνθρωπος, που γεννήθηκε, μεγάλωσε και παντρεύτηκε στο Νίππος, επέστρεφε μια ζωή στο Νίππος, κάτω απ’ τη σκιά του Τιμίου Σταυρού και κηδεύτηκε  στο Νίππος, μια καλοσυνάτη μέρα, όπως το επιθυμούσε.

Δείτε περισσότερα... ΕΚΕΙΜΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

EKEINOI ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ Εμμανουήλ Κων/νου Κουργιαντάκης, ετών 89*

Αν ήμουν υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσω μια μόνο λέξη για να χαρακτηρίσω τον αδελφό της μητέρας μου, θείο Μανώλη, τον Εμμανουήλ, Κωνσταντίνου και Αναστασίας, το γένος Παπασταματάκη, Κουργιαντάκη, που έφυγε προχθές, την ημέρα της Λαμπρής, πλήρης ημερών, στα 89 του χρόνια, για εκεί όπου όλοι οδεύουμε (το μόνο σίγουρο στη ζωή μας είναι ο θάνατος) θα διάλεγα τη λέξη “καλοσυνάτος”. Ο θείος σου ο Μανώλης είναι γεμάτος καλοσύνες, συνήθιζε να λέει, κάθε φορά που αναφερόταν σ’ αυτόν η μάνα μου, που του είχε μεγάλη αδυναμία. Απέπνεε πράγματι καλοσύνη, μια ευγενική καλοσύνη, μα και μια καλοσυνάτη ευγένεια αυτός ο άν- θρωπος, που γεννήθηκε, μεγάλωσε και παντρεύτηκε στο Νίππος, επέστρεφε μια ζωή στο Νίππος, κάτω απ’ τη σκιά του Τιμίου Σταυρού και κηδεύεται σήμερα στο Νίππος, μια καλοσυνάτη μέρα, όπως το επιθυμούσε.

Ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα! Αυτός θα ήταν ο τίλος του πρώτου κεφαλαίου της μυθιστορηματικής ζωής του, έτσι όπως εγώ τη γνώρισα στα μικράτα μου. Ημουν δεν ήμουν 4 χρονών, θυμούμαι, όμως, σαν χθες τις περασάδες του απ’ τις Κατούνες για να συναντήσει τη θεία Βαγγελιώ, τη γυναίκα της ζωής του. Φτωχός αγάπησε φτωχιά από μια άποψη, με το μέγα πλούτος της αγάπης για προίκα, καρποί της οποίας υπήρξαν εφτά παιδιά, που ερχόταν το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο με δικαιώματα στη ζωή, σαν απόδειξη ότι “κραταιά ως θάνατος η αγάπη”. Δύσκολα, κάποτε και πέτρινα, τα χρόνια. Και να λείπει τουλάχιστον στην αρχή ακόμα και η μια ρίζα της ελιάς που χρειάζεται κανείς για να κρεμαστεί. Καμιά λιποψυχία! “Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος, να ’ν’ ήμερος/ να ’ναι άκακος, λίγο ψωμί, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση”, κατά που γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης. Τα δύο τους χέρια, τα δύο συν δύο, που γίνονταν τέσσερα κι αν το καλούσαν οι περιστάσεις σαράντα τέσσερα, να ’ναι καλά! Στην Αθήνα, στην αρχή και στη Γερμανία στη συνέχεια, αυτός για να βγαίνει το ψωμί, στο χωριό αυτή για ν’ αναθρέφει τα παιδιά. Στην Αθήνα, αργότερα κι οι δύο, μια ζωή στα λεωφορεία στην αρχή ως εισπράκτορας και στη συνέχεια ως οδηγός αυτός, μέχρι που πήρε σύνταξη. “Πρέπει να κοιμούμαι νωρίς Δεσποινιώ, γιατί παίρνω ανθρώπους στον λαιμό μου”, τον άκουσα να λέει μια φορά στη μάνα μου.

“Του κύκλου τα γυρίσματα π’ ανεβοκατεβαίνουν

 και του Τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνουν”...

Χαρές και λύπες ανάκατα, οι γάμοι των παιδιών, οι γεννήσεις των εγγονών, τα προβλήματα που ποτέ δεν ξελείπουν, τα πήγαινε έλα στο Νίππος, η εξηνταδυάχρονη κοινή πορεία ενός Νιππιανού Ερωτόκριτου και μιας Νιππιανής Αρετούσας... Είχα την ευλογία ν’ ακούσω την πρώτη τους γνωριμία, πέρυσι στις 2 του Φλεβάρη, την ημέρα της Παναγίας του Κλάδου, όταν σκόλασε η εκκλησία, απ’ την ίδια τη θεία Βαγγελιώ, παρόντος του ίδιου, στο σπίτι που εξακολουθεί να κατοικεί ένας Κουργιαντοκωστής! Πώς τα σιάξανε, πώς κλεφτήκανε την πρώτη Κυριακή του Ιούνη του 1953, μετά τη γιορτή των εξετάσεων στην αυλή του σχολειού, πώς βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι του Σαντάλη στου Βάμου, πώς στεφανώθηκαν αργότερα, όταν μπήκαν στη μέση οι μεγάλες δυνάμεις... Και να τραγουδήσουμε μαζί με τον θείο μου τον Μανώλη ριζίτικα σε χαρές, είχα την ευλογία.

Καμάρι πάνε τα ωζά, στολή πάνε οι γ’ αίγες

μα πλεια στολή ’ναι οι γ’εδικοιόντε μονομεργιούνε

περίτου να ’ναι αδερφοί γή να ’ν’ πρωτοξαδέρφια

γή να ’ναι μπάρμπας κι ανιψιός!

Μονομεριασμένοι σήμερα, κάτω απ’ τον θόλο του Τιμίου Σταυρού, σ’ αποχαιρετούμε και σου λέμε το τελευταίο αντίο, μπάρμπα! Εδώ η συντρόφισσά σου η Βαγγελιώ, τα παιδιά σου, ο Αντώνης, η Τασία, η Μαρία, η Δέσποινα, ο Κωστής, η Βαγγελιώ, η Αρετώ. Εδώ τα εγγόνια σου, οι νύφες και οι γαμπροί σου. Εδώ οι συγγενείς και οι χωριανοί σου. Με τη δακρυσμένη υπόσχεση ότι θα έχουν, θα έχουμε, όσο ζούμε, ανα- πνέουμε και σωφρονούμε αναμμένο το καντήλι της μνήμης σου. Και βέβαια με την παραγγελιά μας να πεις χαιρετίσματα στους προαπελθόντες και στις προαπελθούσες, στους πολλούς και καλούς μας, που κατοικοεδρεύουν στο επουράνιο Νίππος. Στους γονέους και στ’ αδέρφια σου, ξεχωριστά στην αδερφή σου (ήταν και αδυναμία σου ξέρω!) όπως και όλους τους υποδέλοιπους. Ελαφρό, ανάλαφρο το νιππιανό χώμα που θα σε σκεπάσει!..

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

*Επικήδειος λόγος στον Ι.Ν. του Τιμίου Σταυρού Νίππους.

Χανιώτικα νέα (16.04.2015)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη!
ANTI για “καλημέρα” το “Χριστός ανέστη” θα χρησιμοποιώ για κάποιες μέρες, αρχίζοντας τα “πεταχτά”. Κατ’ έθιμο. Σαράντα μέρες, απ’ την ημέρα της Λαμπρής μέχρι και την παραμονή της Ανάληψης τις φράσεις “Χριστός ανέστη” και “Αληθώς ανέστη” έλεγαν οι παλιοί μας ολημερνίς της μέρας, όταν χαιρετιόνταν. Μια απ’ τις διδαχές της μάνας μου “εξ απαλών ονύχων” κι αυτή.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη!
ANTI για “καλημέρα” το “Χριστός ανέστη” θα χρησιμοποιώ για κάποιες μέρες, αρχίζοντας τα “πεταχτά”. Κατ’ έθιμο. Σαράντα μέρες, απ’ την ημέρα της Λαμπρής μέχρι και την παραμονή της Ανάληψης τις φράσεις “Χριστός ανέστη” και “Αληθώς ανέστη” έλεγαν οι παλιοί μας ολημερνίς της μέρας, όταν χαιρετιόνταν. Μια απ’ τις διδαχές της μάνας μου “εξ απαλών ονύχων” κι αυτή.

ΕΒΔΟΜΑΔΑ των Σκολώ (των μεγάλων εορτών δηλαδή) λέγαμε την εβδομάδα που διανύουμε στα μικράτα μου. Ασπροεβδομάδα, άσπρη εβδομάδα, επιμένουν να τη λένε ακόμη σε κάποια μέρα. Διακαινήσιμο, επιμένει να τη λέει η Εκκλησία μας.

«ΧΡΙΣΤΟΣ ανέστη, σήμαντρα χαρμόσυνα σημαίνουν/ για να τ’ ακούουν τα πουλιά κι οι ανέμοι να σωπαίνουν». Από τον φίλο ιερωμένο η σημερινή μαντινάδα. Φυσικά αναστάσιμη.

«ΔΕΝ ΠΑΣΧΑΖΟΥΝ, δεν καλοτρώνε δηλαδή, μόνο ανήμερα τη Λαμπρή. Το αρνί βαστάει ακόμη κι έτσι το φαγοπότι κι ο χορός, η χαρά κι η ευθυμία συνεχίζονται όλη την επόμενη βδομάδα, τη βδομάδα της Διακαινησίμου. Ανοιξη είναι, χαρά θεού, φαγητά άφθονα και αργίες άφθονες. Κανείς δε δουλεύει· είναι το ασπροβδόμαδο. Φοβούνται το χαλάζι». Αικατερίνη Τσοτάκου – Καρβέλη “Λαογραφικό Ημερολόγιο – Οι δώδεκα μήνες και τα έθιμά τους”.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ έψαχναν κι εύκολα την έβρισκαν οι παλιοί μας για να ξεκλέβουν μέρες του Χάρου. Τρέχουμε με φρενήρεις ρυθμούς και δεν προλαβαίνουμε εμείς. Ολο και πιο σπάνια βγαίνουμε απ’ το λούκι που εκόντες – άκοντες έχουμε μπει. Γενικά μιλάω. Εν πάση περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση…

ΟΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους μας, ωστόσο, συνεχίζονται. Κολλάνε, βέβαια, κάποτε – κάποτε, συχνά πυκνά, διορθώνω, αλλά εκεί, που κολλάνε και λέεις ότι πάει… έφαγε η γάτα το παστόψαρο, εκεί ξεκολλάνε. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και ο θεριό τον Γιάννη, πράγμα που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει, η άποψη που έχει επί του θέματος ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος.

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, η θάλασσα που ενώνει τους λαούς, μα και η θάλασσα που γίνεται νεκροταφείο για κάποιους απ’ αυτούς. Αλλοι 400 πρόσφυγες πνίγηκαν προχθές στα νερά της, όταν το πλοιάριο στο οποίο επέβαιναν βυθίστηκε μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας. Πάντως Ευρωπαίοι δεν ήταν…

ΔΕΝ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ να δώσει απαντήσεις και κατά δήλωσή του ο και συνεργάτης της εφημερίδας μας ψυχίατρος Γιώργος Κοκκινάκος, με το βιβλίο του “Οταν αχνίζουν τα πηγάδια”, που παρουσιάστηκε προχθές στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων. Ερωτήματα θέτει. Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω;

ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ δήμαρχος Χανίων, ο Γιάννης Κλωνιζάκης, που έφυγε απ’ τη ζωή στα 74 του χρόνια, νικημένος από την κακιά αρρώστια. Πάνδημη η κηδεία του χθες στην πόλη μας, που θα τον θυμάται, όπως και ο λαός, πάντα ορθοστατούντα και ορθοβαδίζοντα. Κυρίως για τη στάση του ως μέλος της Ελληνικής Αντίστασης στα χρόνια της Δικτατορίας. Οταν δοκιμαζόταν το ατσάλι…

Η ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ εβδομάδα αρχίζει την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την επόμενη, την Κυριακή του Θωμά. Η ονομασία της οφείλεται πιθανότατα στο γεγονός ότι κατά τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα βαφτιζόταν ομαδικά οι κατηχούμενοι οπότε και άρχιζε η πνευματική ανακαίνισή τους. Σε ένδειξη αυτής της ανακαίνισης και ταυτόχρονα αναγέννησης και πνευματικής καθαρότητας οι νεοβαπτισμένοι έφεραν καθ’ όλην την εβδομάδα λευκά ενδύματα, εξ ου και αποκαλούμενη “λευκή εβδομάδα” (πηγή: el.wikipedia.org).

«Σταύρωσης άλγος του πολύπαθου κορμιού,/ έγινες σπόρος της αγάπης και ειρήνης/ για να ριζώσεις στην ψυχή κάθε θνητού,/ το μεγαλείο της θυσίας που μας δίνεις./ Κάθε σταγόνα από το αίμα του Χριστού,/ δώρισε πίστης τους ανθούς καθαγιασμένους/ και η αγωνία του εγκαρτέρηση κρουνού/ ροή ελπίδας για το θαύμα στους χαμένους./ Η αδυναμία λυκαυγές ανατολής,/ η συντριβή θνητής καρδιάς μας θεραπεία/ της απολύτρωσής Του μέτοχοι κι εμείς,/ συσταυρωμένοι στου Χριστού την τραγωδία./ Το θείον κάλλος Αναστάσεως πυρσός,/ απελπισμένων και παιδιών παρηγορία,/ η Ευσπλαχνία Σου, Χριστέ μου, Αγιο Φως,/ και η αγάπη Σου σε μας κληρονομία».
Το ποίημα “Σταύρωση και Ανάσταση Κυρίου Ιησού Χριστού” του Παναγιώτη Δ. Ιωαννίδη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (16.04.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-279/#ixzz3XT9q8oqo 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Λοιπόν η επικαιρότητα τούτες τις ημέρες  έχει και την αναγγελία ενός θανάτου, αυτόν του Γκύντερ Γκρας, του Γερμανού συγγραφέα που είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ και ανάμεσα στα άλλα είχε γράψει το ποίημα “Η ντροπή της Ευρώπης” με το οποίο εν έτει 2012 τασσόταν υπέρ της Ελλάδος και κατά της Ε.Ε., των αγορών κ.λπ. για τη στάση τους απέναντι στη χώρα μας εν μέσω κρίσης…"Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι/ Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο./ Οσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες,/ τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν/ σκουριασμένα παλιοσίδερα..."

Δείτε περισσότερα...ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ
Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης...

Γκίντερ Γκρας: O Γερμανός φίλος μας

Ανάμεσα σε ένα θάνατο κι ένα… λάστιχο αυτοκινήτου αυτό που θα επικρατήσει στα “στόματα” θα το ορίσουν οι… Ελληνες! Ή μάλλον οι νεοέλληνες όσο κι αν δεν είμαι απόλυτα σίγουρος πώς στ’ αλήθεια θα έπρεπε να αυτοαποκαλούμαστε. [Είναι μια μεγάλη συζήτηση το παραπάνω που δεν είναι και του παρόντος…]
Λοιπόν η επικαιρότητα τούτες τις ημέρες -εν μέσω πλείστων όσων που… μας παρουσιάζονται στα ΜΜΕ- έχει και την αναγγελία ενός θανάτου, αυτόν του Γκύντερ Γκρας, του Γερμανού συγγραφέα που είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ και ανάμεσα στα άλλα είχε γράψει το ποίημα “Η ντροπή της Ευρώπης” με το οποίο εν έτει 2012 τασσόταν υπέρ της Ελλάδος και κατά της Ε.Ε., των αγορών κ.λπ. για τη στάση τους απέναντι στη χώρα μας εν μέσω κρίσης…
Ηταν τότε από τις πρώτες διεθνείς προσωπικότητες που φανερά είχαν ταχθεί υπέρ της χώρας μας και μάλιστα το συγκεκριμένο ποίημά του είχε κάνει αίσθηση όχι μόνο εδώ σ’ εμάς αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Γκύντερ Γκρας κάλλιστα μπορεί να χαρακτηρισθεί ένας καλός σύμμαχος, ένας φίλος της Ελλάδος, ένας τους πολλούς φιλέλληνες είχε σαφώς ταχθεί και κατά της γερμανικής πολιτικής όντας για πάνω από μισό αιώνα «ένα είδος “ηθικής συνείδησης” της Γερμανίας, καθώς με το σύνολο του λογοτεχνικού του έργου και τις δημόσιες παρεμβάσεις του προσπάθησε να εμποδίσει τον εφησυχασμό των συμπατριωτών του που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν, ξεχνώντας τα ναζιστικά εγκλήματα», όπως αναφέρεται στο βιογραφικό του στη wikipedia.
Τώρα πώς εμείς “επαινέσαμε” και τιμήσαμε κάποιον άλλον Γερμανό τον συμπατριώτη του Γκρας, Χάιντς Ρίχτερ, αυτό είναι ακόμη υπό… διερεύνηση.
Από τέτοια παράξενα προς διερεύνηση γεγονότα, όμως είμαστε γεμάτοι και πλέον αποτελούν μια ιδιότυπη παραδοξότητα που δεν ξενίζει!
Ωστόσο μια ακόμη παραδοξότητα -όχι απαραιτήτως ελληνική- είναι ότι τούτος ο θάνατος δεν πουλάει πολύ όπως π.χ. ένα σκασμένο λάστιχο μιας εκπροσώπου της Ελληνικής Βουλής και όλης της παραφιλολογίας που έχει να κάνει με τη στάση της απέναντι σε απλούς πολίτες. Εις τα υπόψη ότι ουδείς ακόμη δεν γνωρίζει αν η ιστορία που έχει ξεσπάσει είναι αληθινή ή ένα αποκύημα της φαντασίας εκείνου που τη γνωστοποίησε. Ο ντόρος που συνεχίζεται είναι τεράστιος και ξεπερνά κατά πολύ τον θάνατο του Γκράς· διόλου παράξενο… Δεν προκειται να “σταθώ” στην ίδια πεπονόφλουδα ωστόσο…
Ο λόγος και η στάση του Γκύντερ Γκρας για τον οποίο ο λόγος σήμερα όφειλε να είχε εισακουστεί από την ελληνική μας συνείδηση, και να μην είχε απλά ξεχαστεί όπως ξεχνιούνται ως συνήθως οι βαρύνουσες απόψεις σε αντίθεση με τις ελαφρολαϊκές εκείνες παρλάτες που εύκολα αναμασώνται και ανακυκλώνονται.
Τούτη είναι όμως η μοίρα των ποιητών και των λόγων τους…
Το αστείο είναι ότι σε διάφορες κατά καιρούς εξάρσεις εθνικοφροσύνης και αρχαιοφροσύνης, επαιρόμαστε για τους ποιητές και τους συγγραφείς προγόνους μας…
Αντί επιλόγου, κάποια αποσπάσματα από το ποίημα “Η ντροπή της Ευρώπης” που αποδυκνείουν πόσο πολύ επίκαιρος είναι ιδιαίτερα σήμερα ο λόγος του Γκύντερ Γκρας:
Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι/ Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο./ Οσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες,/ τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν/ σκουριασμένα παλιοσίδερα./ Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια/ Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις,/ προσφέρεις λόγια κενά./ Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος/ της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις./ Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη/ Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν./[…] Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι./ Σ’ Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ’ όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε./[…] Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των/ Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το/ κύπελλο γεμάτο ώς επάνω./ Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που/ τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν’/ απαλλοτριώσει./ Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα,/ που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, εδημιούργησε.

Χανιώτικα νέα (15.04.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/gkinter-gkras-o-germanos-filos-mas/#ixzz3XNGs9spE 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook