ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Τα Χανιά των Γραμμἀτων και των Τεχνών

Εξι νεοριζίτικα για τον Κοτσιφογιάννη (*)

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Τα Χανιά των Γραμμἀτων και των Τεχνών

Σε πανηγυρική ατμόσφαιρα και σε συναδελφικό κλίμα έκοψαν την περασμένη Κυριακή 14 Φεβρουαρίου, την πρωτοχρονιάτικη πίτα τους τα μέλη της Ενωσης Πνευματικών Δημιουργών και του Συλλόγου Φίλων Θεάτρου, που δραστηριοποιούνται στον τόπο μας, στο “Κονάκι” του Ακρωτηρίου. Σχεδόν όλοι εκεί, με… προεξάρχοντες τους κινούντες τα νήματα, προέδρους των Δ.Σ., τον Δημήτρη Νικολακάκη και τη Βάσω Νυσταζάκη, αντίστοιχα. Καιρό ήβρηκες, καιρό μην ανημένεις, λέει μία παλιά παροιμία. Ευκαιρία, ευκαιρία πρώτης τάξεως, να τα πουν πίνοντας και να τα πιουν λέγοντας τα δικά τους, οι ερωτευμένοι μια ζωή με τη γραφίδα και με το θεατρικό σανίδι ή και με τα δύο, την ημέρα των ερωτευμένων.

Τόπος των Γραμμάτων και της Τέχνης κατ’ εξοχήν κι όχι μόνο των Αρμάτων, τα Χανιά ως Περιφερειακή Ενότητα στο σύνολό της. Το επεσήμαναν με έμφαση στους χαιρετισμούς των η βουλευτής του Νομού Βάλια Βαγιωνάκη, ο δήμαρχος Χανίων Τάσος Βάμβουκας (το “παρών” έδωσαν και οι αντιδήμαρχοι Βαρβάρα Περράκη και Μανώλης Φραγκάκης) και ο αντιπεριφερειάρχης Κρήτης για θέματα Παιδείας, Διά βίου Μάθησης και Απασχόλησης Παναγιώτης Σημανδηράκης. Να είμαστε όλοι μαζί με κοινές προτάσεις, υπογράμμισε η πρώτη. Στη χαρά της δημιουργίας  στάθηκε ιδιαίτερα ο δεύτερος. Περήφανος για την πολιτισμική παραγωγή των Χανίων δήλωσε ο τρίτος.

Οδός Γιώργη Μανουσάκη η οδός Πειραιώς… Οδός Μιχάλη Γρηγοράκη μια απ’ τις άλλες “καλές” οδούς της Νέας Χώρας… «Το παίρνω απάνω μου», μου είπε ο Δημήτρης Νικολακάκης, όταν κάποια στιγμή του μετέφερα την κουβέντα που είχαμε στο τραπέζι μου, με τον γιατρό – ποιητή Γρηγόρη Γεωργουδάκη. Τον πιστεύω. Ξέρει να κινεί τα νήματα ο Δημήτρης. Οχι, δεν μας τιμά, ως Πόλη των Γραμμάτων και της Τέχνης  ότι δεν έχει ακόμη βρεθεί τρόπος να γίνει αυτό που έπρεπε να έχει χρόνια τώρα γίνει… Ας είναι. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ…

Εξι νεοριζίτικα για τον Κοτσιφογιάννη (*)

Εσείς ανάβετε κερί κι εγώ θα σας δηγούμαι/ κι εγώ θα σας διηγηθώ για τον Κοτσιφογιάννη,/ για έναν άρχο Νιππιανό, καλά καλό μου φίλο/ που ήτανε ξεχωριστός σ’ όλη την επαρχία/ όλοι τονε κατέχανε…

Λευκοφορούνε τα βουνά, όπως λευκοφορούσαν/ και πέρυσι τέτοιον καιρό, σαν χτύπησ’ η καμπάνα/ κι έστειλε μήνυμα πικρό για το φευγιό σου, φίλε/ στις μπάντες τ’ Αποκόρωνα και στων Χανιών τα μέρη/ και όλα μαύρα βάφτηκαν…

Εκεί που είναι οι πολλοί οι πολυαγαπημένοι/ που φύγανε παντοτινά απ’ τη ζωή ετούτη/ εκεί ’ναι από πέρυσι και ο Κοτσιφογιάννης/ στη μέση του Παράδεισου άνοιξε καφενείο/ εκεί κερνά τους φίλους του…

Είντα να πρωτοθυμηθώ, να πρωταναθιβάλω/ από τα όσα ζήσαμε εξήντα πέντε χρόνους/ κι από τα όσα είπαμε με τον Κοτσιφογιάννη/ που σαν μελισσοκόφινο βουίζ’ η κεφαλή μου/ σήμερο που ’ν’ τα χρόνια του…

Να κουμαντάρει η καρδιά τα λόγια και τις πράξεις/ να ’ναι η πόρτα ανοιχτή κι η τάβλα τους στρωμένη/ να μην ντροπιάζουνε ποτές το γένος των προγόνων/ ήτανε η παραγγελιά π’ άφησες στους τρεις γιους σου/ σιγά που θα παράκουγαν…

Θα ’ρθ’ η στιγμή να σμίξουμε στη Χώρα των Μακάρων/ για να γλεντήσουμε μαζί να πούμε τα δικά μας/ μα και για να τελέψουμε κουβέντ’ αρχινισμένη/ για την πρεπιά, την αρχοντιά που είχαν οι παλιοί μας/ αυτοί που μας μεγάλωσαν…

(*) Σαν σήμερα πριν από έναν ακριβώς χρόνο έφυγε για τη Χώρα των Μακάρων ο και πρώην πρόεδρος της πρώην κοινότητας Νίππους, φίλος των παιδικών μου χρόνων, μα και φίλος ζωής, Γιάννης Νικ. Κοτσιφάκης, ο Καφετζής. Κερί στη μνήμη του τα παραπάνω νεοριζίτικα, στο ετήσιο μνημόσυνό του που έγινε στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, στο Νίππος, την περασμένη Κυριακή 14 Φεβρουαρίου.

Χανιώτικα νέα (19.02.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ta-chania-ton-grammaton-ke-tis-technis/#ixzz40cglS07v 

Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Φτάσε όπου δεν μπορείς*

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Αυτή τη φράση σήμερα “θωρώ” εμπρός μου. Και μάχομαι να τη βαστάξω εντός όσο θα διαρκέσει τούτος δω ο λόγος. Να την κρατήσω μες στα μάτια μου, να τη μετρήσω και να αναρωτηθώ τον λόγο της: «Φτάσε όπου δεν μπορείς».
Μια αφορμή η είδηση πως ο Νίκος Καζαντζάκης επανέρχεται με… ορμή στον “σύγχρονο” κόσμο, στα “ορατά του κόσμου τα διάσελα”, σε τούτον εδώ τον τόπο που ’μοιάζει να ’χει κλειστά τα μάτια μπρος στις ιδέες και τα λόγια του Κρητικού στοχαστή.
Ο καζαντζακικός λόγος επανέρχεται στη μεριά της γης που ’χει απωλέσει εν πολλοίς τα βασικά που δεν μετρούνται με το μέτρο, πάει να πει τα σύνεργα τ’ ανθρώπου, της ανθρώπινης φύσης ίσως της ιδανικής, ίσως της κρητικής, ίσως της πανάρχαιας της δοσμένης από τον δημιουργό του σύμπαντος. Κείνης που μπορεί να ορθώσει κάστρα απόρθητα που ’ναι δυνατόν να λειτουργήσουν προς όφελος της ζωής ή του μικροπεράσματος του καθενός μας από τούτη εδω τη ζήση.
…Ο λόγος λοιπόν του Ν. Καζαντζάκη μέσα από το μυθιστόρημά του “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, θα “παρουσιαστεί” προς όλους για να μπορέσουν να τον εννοήσουν· αυτή είναι η είδηση η καλή εν πρώτοις, μια καλή είδηση μέσα στις τόσες και τόσες ασχήμιες. Μια είδηση που δεν πρόκειται αυτόματα να φτιάξει τα πράγματα…
Ωστόσο σε μένα τουλάχιστον έφερε τη δροσινάδα του πνεύματος και την ωραιότητα του σημαντικού· πως κάτι καλό γίγνεται, κάτι καλό συμβαίνει στον τόπο μου/μας, (και βέβαια δεν είναι το μοναδικό), ωστόσο είναι σπουδαίο διότι αντιλαμβάνομαι την “αντίσταση” που φέρει εντός της. Τον σπόρο που θα φυτευθεί ακόμη και σε αρκετά πολλά μυαλά μιας αποχαυνωμένης σύγχρονης συγκυρίας του νεόκοσμού μας.
Ο Καζαντζάκης λοιπόν, ο σύγχρονος προβληματισμός του επανέρχεται και ξεκινά από τον τόπο που τον ανάθρεψε. Και αφουγκράζομαι πως ο λόγος του θα λειτουργήσει σα δυνατό σήμαντρο για όλους μας, έτσι όπως -το εύχομαι- να συμβεί μέσα από την ταινία “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” που θα φέρει την υπογραφή του “δικού μας” Θοδωρή Παπαδουλάκη με την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά που όλοι θαυμάζουμε.
Τούτο το σπουδαίο μυθιστόρημα του Κρητικού στοχαστή που θα μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη με τη συμβολή της Περιφέρειας Κρήτης μακάρι να αποτελέσει μια απαρχή για να επαναπροσεγγίσουμε και να ανακαλύψουμε τις δυνάμεις και τις δυναμικές που έχει αυτός ο τόπος και οι άνθρωποί του.
Το συγκεκριμένο εγχείρημα σίγουρα είναι πολύ μεγάλο και μακάρι να ευοδοθεί, να δικαιώσει – να δικαιωθεί.
\

*Από την “Αναφορά στον Γκρέκο”
του Νίκου Καζαντζάκη.

Χανιώτικα νέα (17.02,2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ftase-opou-den-boris/#ixzz40RhDoYUm 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Θα σου μιλώ ώσπου να φέξει

Η αλληλογραφία μας

Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης

Θα σου μιλώ ώσπου να φέξει

“Θα σου μιλώ ώσπου να φέξει”, ο τίτλος του θεατρικού μονόπρακτου της Μαρινέλλας Βλαχάκη που παρουσιάστηκε την Παρασκευή και το Σάββατο, 12 και 13 Φλεβάρη αντίστοιχα, στο ξετρουλιαχτό από κόσμο και τις δύο βραδιές, μοναδικό στην Ελλάδα δικό μας Μουσείο Τυπογραφίας. Θέλω να χειροκροτώ μέχρι να ξημερώσει, σκεφτόμουν στο τέλος της πρώτης παράστασης που παρακολούθησα. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο, στο περίπου, θα  σκέφτονταν και όλοι οι θεατές, χωρίς καμιά εξαίρεση· ατέλειωτο δάσος τα χειροκροτήματα… «Το χειροκρότημα το αντιλαμβάνομαι ως μία χειραψία αμοιβαιότητας με το κοινό» είχε πει στην εφημερίδα μας σε συνέντευξή της στη Μαρία Μυστακίδου (βλ. φύλλο της ίδιας μέρας) η Μαρινέλλα. Χαιρετούμε σε διά χειραψίας και αγαπούμε σε για όλα όσα μέχρι τώρα έχεις κάνει και για όλα όσα είμαστε σίγουροι ότι θα κάνεις στον τομέα του τοπικού πολιτισμικού μας γίγνεσθαι καλή μου φίλη!

Εν αρχή ην, βέβαια, το έργο, το συγκεκριμένο ιδιαίτερο, ευαίσθητης ουσίας έργο που αφορά τις αδελφές Ελλη Αλεξίου και Γαλάτεια Καζαντζάκη, οι οποίες άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στα ελληνικά γράμματα· τη μεταξύ τους σχέση, αλλά και τον διαρκή αγώνα τους για έναν καλύτερο κόσμο. Ενα έργο που έτσι όπως είναι μαστορικά δομημένο (ξέρει καλά την τέχνη και την τεχνική η Μαρινέλλα) μπορεί να παρουσιαστεί οπουδήποτε. Σε μία αίθουσα ενός Πολιτιστικού Συλλόγου, σ’ ένα σχολείο, στην πλατεία ενός χωριού… Τίποτα καλύτερο, ωστόσο, απ’ την παρουσίαση του, κατ’ αρχάς, σ’ ένα Μουσείο Τυπογραφίας, στο συγκεκριμένο Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη. “Κομμένος και ραμμένος”, για να χρησιμοποιήσω τη φράση της Ελιας Κουμή, της διευθύντριάς του, γι’ αυτό το έργο, ο χώρος. Και γιατί ένα είδος Μουσείου Τυπογραφίας ήταν το πατρικό σπίτι των δύο αδελφών, της Ελλης και της Γαλάτειας, που ήταν κόρες του λόγιου, δημοσιογράφου και εκδότη Στυλιανού Αλεξίου…

«Την Γαλάτειαν και μίαν καλύβην!». Η φράση που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης σ’ ένα μαθητικό λεύκωμα κάτω απ’ την ερώτηση «Τι επιθυμείτε περισσότερον εις την ζωήν σας;», για να φανερώσει τον έρωτά του. Και γιατί ήταν προχθές η ημέρα των ερωτευμένων, κάνω στάση σ’ αυτήν, χρησιμοποιώντας την ως δείγμα της συγγραφικής δουλειάς που έκανε με πολύ σεβασμό και περίσσια αγάπη η Μαρινέλλα, ανοίγοντας την “κιβωτό” της “μνήμης” της.

«Στη Μαρινέλλα, κοπέλα με γερό μυαλό, που αργά ή γρήγορα θα βγει στο φως. Με την ευκή μου για ούριο άνεμο». Η αφιέρωση που έγραψε η Ελλη Αλεξίου στο βιβλίο της “Σπονδή”, με ημερομηνία 26.3.1979. Ανασύρει και προβάλλει και αυτό το ντοκουμέντο στον πρόλογο του αφιερωμένου στη μνήμη των γονιών της, Δημήτρη και Χρυσούλας Βλαχάκη, ιδιαίτερα επιμελημένου βιβλίου – προγράμματος (χορηγός έκδοσης “Χανιώτικα νέα”) η Μαρινέλλα, “Κιβωτός μνήμης”, ο τίτλος του.

«Σ’ αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο που βιώνει και πάλι η χώρα μας με τις βεβαιότητες να καταρρέουν και ολόκληρη την Ευρώπη να κλυδωνίζεται “ανεστορούμαι” συχνά τους αγώνες και τις αγωνίες των προηγούμενων γενιών για τα δικά τους δεινά και νιώθω να με στηρίζουν ηθικά και να με εμψυχώνουν», γράφει στην αρχή του προλόγου της η Μαρινέλλα. Εστία αντίστασης στην όποια κρίση εν τέλει ο πολιτισμός, που υπηρετεί, έτσι όπως με πάθος υπηρετεί!

Η αλληλογραφία μας

Αντώνη Βακάκη, θεολόγο – γραμματέα Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, Κίσαμος: Συλλεκτικό το αφιερωμένο στους Γυναικείους Συλλόγους των Ενοριών Κισάμου και Σελίνου “Εορτολόγιο 2016” της Μητροπόλεως που μου εστάλη καιρό τώρα. Και γιατί παρουσιάζει, όπως παρουσιάζει, το μέγα έργο που συντελείται σαν συνέχεια του έργου που άφησε ο αοίδιμος Ειρηναίος Γαλανάκης. Εμεινα πολύ στα περιεχόμενά του περιδιαβάζοντας τις 160 (!) σελίδες του. Οντως έχει πολλούς λόγους να σεμνύνεται η Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου. Ενας απ’ αυτούς και «η ύπαρξη και δραστηριοποίηση στους κόλπους της, των Γυναικείων Συλλόγων», έργο κι αυτό του Παππού, όπως επισημαίνει ο άξιος διάδοχός του μητροπολίτης Αμφιλόχιος. Καλή κι ευλογημένη χρονιά και σε σας!

Χανιώτικα νέα (16.02.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/tha-sou-milo-ospou-na-fexi-4/#ixzz40M0TrYkY 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

Παίζοντας με τις συλλαβές

         

    1

Το «ρο» της ροδιάς

ανυπόμονα έκοψα

και στο «πο» των ποδιών σου

ταπεινά το απέθεσα^.

τον «πόρο» της σκέψης σου

αναζητώντας.

                   2

Απ’ τη ράχη του έψιλον

το «ψι» περιμάζεψα

και το «χα» της χαράς μου

δίπλα του το ’βαλα.

Να μια «ψίχα» του έρωτα,

τροφή της ψυχής μου.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

"΄Οταν γίνεις ποίημα", Χανιά, 2013

ΠΟΙΗΣΗ

Επιστρέφω

Επιστρέφω

στο «μη μου άπτου»

της πρώτης συνάντησης^.

στο «μη με λησμόνει»

του πρώτου φιλιού σου^.

στο «σ’ αγαπώ»

των μεγάλων ματιών σου…

Αγνοώντας

το λευκορείτη άνεμο

που φυσά στα μαλλιά σου.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

"΄Οταν γίνεις ποίημα", Χανιά 2013

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Στο Ναυτικό Μουσείο Κρήτης, για δεύτερο κατά σειρά Σάββατο, κάνει στάση ο Παιδότοπος. Παρέα μας τα παιδιά του 34ου Νηπιαγωγείου Χανίων στο πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα “Μικροί ναύτες σε νέες περιπέτειες”, αυτή τη φορά. Εδώ, βέβαια, και οι δασκάλες τους, η Πηνελόπη Κοπανάκη, η Σπυριδούλα Τζιανουδάκη και η Μαρία Γκούση. Τίποτα δεν τους ξεφεύγει απ’ όλα όσα θαυμαστά γίνονται με εμψυχώτρια την μουσειοπαιδαγωγό του Μουσείου Τζίνα Βασιλάκη. 

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ- 34ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ

Μικροί ναύτες σε νέες περιπέτειες

Καλοί μου φίλοι,
καλό Σαββατοκύριακο!

Στο Ναυτικό Μουσείο Κρήτης, για δεύτερο κατά σειρά Σάββατο, κάνει στάση ο Παιδότοπος. Παρέα μας τα παιδιά του 34ου Νηπιαγωγείου Χανίων στο πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα “Μικροί ναύτες σε νέες περιπέτειες”, αυτή τη φορά. Εδώ, βέβαια, και οι δασκάλες τους, η Πηνελόπη Κοπανάκη, η Σπυριδούλα Τζιανουδάκη και η Μαρία Γκούση. Τίποτα δεν τους ξεφεύγει απ’ όλα όσα θαυμαστά γίνονται με εμψυχώτρια την μουσειοπαιδαγωγό του Μουσείου Τζίνα Βασιλάκη. Φαίνεται ξεκάθαρα στο “δημοσιογραφικό” κείμενό τους (δεν χώρεσε όλο), που, μαζί με άλλο υλικό, μου εστάλη. Πάντα άξιες Πηνελόπη, Σπυριδούλα, Μαρία και, βέβαια, Τζίνα!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

[…] Φτάνοντας στο Μουσείο διαπιστώσαμε ότι όντως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Εν προκειμένω, η υποδοχή και το καλωσόρισμα ήταν άψογα! Ενθουσιαστήκαμε διπλά. Πρώτα από το χώρο της υποδοχής με την εικόνα του προστάτη του Ναυτικού Αγ. Νικολάου, τη σημαία, τα εντυπωσιακά ναυτικά εκθέματα, αλλά και από το επιβλητικό πιστό αντίγραφο του αγάλματος του Θεού Ποσειδώνα, που δεσπόζει στο χώρο. Επιπλέον, η πρώτη γνωριμία και η ενημέρωση από την καταρτισμένη μουσειοπαιδαγωγό ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστη. Καταλάβαμε ότι θα περάσουμε όμορφα, θα μάθουμε πολλά και δεν θα κουραστούμε καθόλου.
Σκοπός μας ήταν να έρθουμε σε επαφή με χώρους και αντικείμενα που αφορούν στη θάλασσα και τα καράβια. Είχαμε επιλέξει το πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα “Μικροί Ναύτες σε νέες περιπέτειες”. Μέσα από ευχάριστες δραστηριότητες θα εξοικειωνόμασταν με τα εκθέματα, θα παίζαμε δημιουργικά, για να ανακαλύψουμε τους “θησαυρούς” του μουσείου και να ταξιδέψουμε στη “θάλασσα της γνώσης” του.
Οι “μικροί ναύτες” εντυπωσιάστηκαν από τον μεγάλο αριθμό των αξιόλογων και σπάνιων εκθεμάτων που βρίσκονταν μπροστά και ολόγυρά τους. Θυμούνται έντονα τις λεπτομερέστατες και αριστοτεχνικά δουλεμένες μακέτες των πλοίων. Θυμούνται τα όργανα και τις ναυτικές συσκευές, τις φωτογραφίες, τους πίνακες ζωγραφικής, τα κειμήλια και τα ναυτικά εξαρτήματα που με δέος πληροφορηθήκαμε ότι κάποια ανασύρθηκαν από το βυθό της θάλασσας.
Στη συνέχεια η μουσειοπαιδαγωγός μας έδειξε 3 φωτογραφίες καραβιών με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά η κάθε μία και τα παιδιά μας έπρεπε με προσοχή και παρατηρητικότητα να βρουν μέσα στο χώρο τα καράβια που ήταν στημένα σε βιτρίνες. Στο τέλος είχαν μια έκπληξη που βρισκόταν μέσα σε ένα κουτί. Αυτό το κουτί και με τη βοήθεια μιας πορτοκαλί κλωστής μας οδήγησε στον πρώτο όροφο σε μια μακέτα ενός πολεμικού καραβιού. Καθίσαμε στο πάτωμα και παρατηρήσαμε αυτό το καράβι και ένα – ένα παιδί έβγαζε μέσα από το σακούλι που βρισκόταν στο “κουτί – έκπληξη” ένα αντικείμενο, το οποίο έπρεπε να τοποθετηθεί από το παιδί στη σωστή θέση του καραβιού. Ηταν σύμφωνα με τη γνώμη των παιδιών ένα καράβι “πάζλ”. Τέλος, οδηγηθήκαμε στη γέφυρα του καπετάνιου, ενός υποβρυχίου. Εκεί γίναμε όλοι καπετάνιοι, πιάσαμε το τιμόνι και μετά κάθε παιδί πάτησε το αρχικό του ονόματός του με σήματα Μορς.
Τέλος η πιο χαλαρωτική στιγμή. Ξαπλωμένοι στο πάτωμα με χαρτιά και ξυλομπογιές, ζωγραφίσαμε ψάρια, φώκιες, φάλαινες…
Οφείλουμε να επισημάνουμε με χαρά ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχαμε, ήταν όντως φτιαγμένο για μικρά παιδιά. Οργανωμένο με μεράκι, αγάπη, γνώσεις και εμπειρία. Επιπλέον, εξελισσόταν με γνώμονα τα ενδιαφέροντα και τις ικανότητες των παιδιών της προσχολικής ηλικίας. Πρόσφερε χώρο και χρόνο στη σκέψη και φαντασία των παιδιών. Τους δίδαξε μέσα από τη συζήτηση και το διάλογο. Προώθησε την παρατηρητικότητα, τη σύγκριση, τη σύνθεση, τη δημιουργική σκέψη, την καλλιτεχνική δημιουργία. Ενθουσίασε με το παιχνίδι, την ατομική και την ομαδική δράση.
Ολα τα παραπάνω διακρίναμε κατά την εξέλιξη των άρτια δουλεμένων δραστηριοτήτων, στις οποίες συμμετείχαμε.
Με όλη αυτή την εμπειρία και τα μικρά ενθύμια στο χέρι, επιστρέψαμε στο σχολείο μας.
Συζητήσαμε και ζωγραφίσαμε ό,τι μας έκανε περισσότερο εντύπωση, φτιάχνοντας το λεύκωμα αναμνήσεών μας από αυτή την ευχάριστη και δημιουργική έξοδο. Επίσης, κατασκευάσαμε τα δικά μας χάρτινα καράβια και τα στολίσαμε Χριστουγεννιάτικα.
Ευχαριστούμε όλους τους ανθρώπους του Μουσείου και τους ευχόμαστε καλή δύναμη στο έργο τους. Για όλους τους επόμενους μικρούς και μεγάλους επισκέπτες, ευχόμαστε να νιώσουν τόσο ευχάριστα και όμορφα, όπως νιώσαμε εμείς.

Οι Νηπιαγωγοί
Πηνελόπη Κοπανάκη,
Σπυριδούλα Τζιανουδάκη,
Μαρία Γκούση

Τα Εκπαιδευτικά Προγράμματα του Ναυτικού Μουσείου Κρήτης συνεχίζονται με έντονους ρυθμούς και καθημερινά ανακαλύπτουμε με πολλή χαρά ότι πλέον οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί αντιλαμβάνονται την αξία να μπορούν τα παιδιά από μόνα τους να έρχονται σε επαφή με τη γνώση σε μέρη πέραν της σχολικής αίθουσας.
Eνα από τα Νηπιαγωγεία που μας επισκέφτηκαν φέτος, ήταν και το 34ο Νηπιαγωγείο Χανίων. Εντυπωσιαστήκαμε από την πρώτη στιγμή καθώς οι μικροί μας φίλοι γνώριζαν αρκετά από τα εκθέματά μας και έδειχναν έντονο ενθουσιασμό όταν τα αναγνώριζαν μέσα στο Μουσείο μας. Επέλεξαν να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα: “Μικροί ναύτες σε νέες περιπέτειες” και τα παιδιά ως ναυτάκια κλήθηκαν να συλλέξουν στοιχεία και να φτιάξουν ένα τρισδιάστατο πλοίο το οποίο δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες των Εκπαιδευτικών μας Προγραμμάτων.
Οι “Μικροί Ναύτες” δεν δυσκολεύτηκαν να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους, με τις νηπιαγωγούς να είναι καθ’ όλη τη διάρκεια της επίσκεψης δίπλα τους και να τους ενθαρρύνουν, δείχνοντας σε όλους μας την αγάπη και την αφοσίωσή τους στο επάγγελμα που έχουν επιλέξει να κάνουν.
Τα εκπαιδευτικά προγράμματα του Ναυτικού Μουσείου Κρήτης εκτός από τα Νηπιαγωγεία, αφορούν και όλες τις τάξεις του Δημοτικού Σχολείου, ενώ για κάθε τάξη υπάρχουν δύο προγράμματα, από τα οποία μπορούν να επιλέξουν οι εκπαιδευτικοί μαζί με τους μαθητές το θέμα που είναι πιο κοντά στα ενδιαφέροντά τους.

Τζίνα Βασιλάκη
Μουσειοπαιδαγωγός Ν.Μ.Κ.

Χανιώτικα νέα (13.02.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/mikri-naftes-se-nees-peripeties/#ixzz403K4rloL 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Στο Ακρωτήρι

Ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Στο Ακρωτήρι

«Τεμάχιον σφαίρας κατέρριψε την σημαίαν, αλλ’ ο γενναίος οπλαρχηγός Μιχ. Καλορρίζικος διέταξε ν’ αναστηλώσωσιν αυτήν. Πάραυτα ο ατρόμητος οπλίτης Σπύρος Καγιαλεδάκης εν τω μέσω της χαλάζης των βολιδοφόρων οβίδων ήρπασε τον κοντόν και ανεστήλησε την σημαίαν εις την προτέραν αυτής θέσιν». Μνημειώδες το απόσπασμα του Ημερολογίου του Επαναστατικού Στρατοπέδου Ακρωτηρίου που αφηγείται το συγκεκριμένο περιστατικό (Ημερολόγιον Ακρωτηρίου, επιμέλεια: Γ.Α. Σήφακα, εκδ. περ. “Κρητικής Εστίας”).

Η καθιερωμένη εκδήλωση τιμής και μνήμης για την επέτειο βομβαρδισμού του Επαναστατικού Στρατοπέδου Ακρωτηρίου, μεθαύριο, Κυριακή 14 Φλεβάρη, στα Φρούδια του Ακρωτηριού. Ας μας οδηγήσει εκεί όλους, γύρω στις 11 το πρωί, χωρίς καμιά εξαίρεση η σκέψη μας, αν δεν μας οδηγήσουν τα βήματά μας. Εστω για ένα λεπτό. Εκεί όπου ο “ατρόμητος οπλίτης” Σπύρος Καγιαλεδάκης στις 9 του Φλεβάρη 1897, έκαμε το κορμί του κοντάρι για να αναστηλώσει την ελληνική σημαίαν “εις την προτέραν αυτής θέσιν”. Εκεί όπου 39 χρόνια αργότερα αναπαύθηκε ο Μέγας Ελευθέριος Βενιζέλος. Για να ατενίσουμε, έστω και νοερά, τον ανδριάντα του Ηρωα, έργο του Γιάννη Μαρκαντωνάκη, που ύψωσε η αγάπη της Παγκρητικής Ενωσης Αμερικής, με πρωτοστάτη τον Δημήτρη Χαλιβελάκη, για τη γενέθλια γη.

«Στο Ακρωτήρι!/ Στα φρύδια των βράχων/ όπου η αιμάτινη σφραγίδα/ των προγονικών βημάτων/ έχει σημαδευτεί και σημαδεύει/ Στο Ακρωτήρι!/ Στου ενός λεπτού τη σιγή/ όπου, στις πλεξούδες του θυμιάματος, η αυστηρή ευωδία της δάφνης/ ανοιχτή μνήμη γίνεται./ Στο Ακρωτήρι! Στο Αγιο Ορος της Κρήτης/ Στο Αγριο Οριο/ της των Κρητών Μεγαλοσύνης./ Στο Ακρωτήρι/ Εδώ σε συναντούμε/ να υψώνεται καθ’ εκάστην/ στο κοντάρι του κορμιού σου/ που φτάνει μεσούρανα/ την πληγιασμένη ψυχή/ του Τόπου μας!». Το ποίημα του γράφοντος “Στον Σπύρο Καγιαλέ” (βλ. ποιητική συλλογή “Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πολιτιστική εταιρεία Κρήτης – Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013).

Ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα 

«Η Πούλια σε ζωγράφισε στου φεγγαριού τον δίσκο/ το βάζω μαξιλάρι μου κι έρχομαι και σε βρίσκω». Και βέβαια επιμένει να γράφει μαντινάδες και να τις δωρίζει στους φίλους του, ο γνωστός “τοις πάσι” και από τη στήλη μου “στα πεταχτά”, Ηλίας Σταματάκης. Επί παντός επιστητού, κυρίως όμως ερωτικές. Δεν παίζεται στο συγκεκριμένο είδος ο άνθρωπος, όπως έχω ξαναγράψει. Μια ακόμα απόδειξη του ισχυρισμού μου η παραπάνω, που μου υπαγόρευσε από τηλεφώνου πριν από μια βδομάδα κι είπα να τη φυλάξω για σήμερα ημέρα των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου σε δύο μέρες γαρ.

Γιορτή που μας ήρθε απ’ τη Δύση και μας “επεβλήθη” απ’ τις “αγορές” η μεθαυριανή. Στο κενό οι όποιες προσπάθειες του Λουδοβίκου των Ανωγείων, ύστερα από πρόταση του μακαριστού Γιάννη Χατζηφώτη, να καθιερωθεί ως ημέρα των ερωτευμένων, η γιορτή του Αγίου Υακίνθου που τιμάται στις 3 Ιουλίου, για το ευρύ κοινό. Μην το πάρουμε κατάκαρδα ωστόσο. Είχαν και οι αρχαίοι Ελληνες μια ανάλογη γιορτή, τα θεογάμια, προς τιμή του Δία και της Ηρας, αυτές τις μέρες, τον μήνα Γαμηλιώνα που αντιστοιχούν στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιανουαρίου και το πρώτο του Φεβρουαρίου, άλλωστε.

Ερωτας είναι ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα. Απ’ τους πιο γνωστούς αφορισμούς του Βίκτωρα Ουγκώ κι αυτός για τον έρωτα ισχύει για όλες τις μέρες και όχι μόνο για σήμερα. Ακόμα και την εποχή της κρίσης.

Χανιώτικα νέα (12.02.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sto-akrotiri/#ixzz3zyPDcBKo 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

Κλαδεύω , κλαδεύω , κλαδεύω (τις ελιές) στα Λιβάδια κι αποκλαδεμούς δεν έχω. Εντάξει, 8 από τις 72 ρίζες μου έμειναν. Άντε να τελειώνω! Με περιμένει το κάψιμο των κλαδιών...Πάντως τις κρεβατίνες τις τελείωσα. Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην ξανοίγεις, μου έλεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου.

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Από την εποχή του “λεφτά υπάρχουν” και του Καστελόριζου, των Ζαπείων, της Ανάπτυξης, του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, του σκισίματος των μνημονίων, των τόσων και τόσων άλλων ων ουκ έστιν αριθμός, με άλλα λόγια από την εποχή που οι πλείονες μάς έταζαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες έως και τούτες τις μέρες που… εξακολουθητικά μας τα τάζουν, η ουσία παραμένει η ίδια. Κι η ουσία είναι ότι η κατάσταση δεν σώζεται. Οπως δεν επρόκειτο να σωθεί με τις τακτικές που ακολουθήθηκαν τόσο χρόνια -από την αρχή δηλαδή- τότε που ο Ολι Ρεν μας ευχόταν “kalo kouragio”.

Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Το καλό " kouragio" κί οι λάθος πολιτικές

Είναι οι εκλογές η λύση στο πρόβλημά μας; Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται. Ομως, είναι σωστό αυτό το ερώτημα; Ιδού η απορία!
Διότι αν το καλοσκεφτούμε, λύση στο πρόβλημά μας δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει αφού ακόμη και τώρα θεωρούμε ως λύση στο πρόβλημά μας την προσφυγή στις κάλπες· δηλαδή να πιάσουμε την καυτή πατάτα και να την πετάξουμε στους όποιους άλλους έρθουν στην εξουσία…
Λες και δεν έχουμε καταλάβει τόσο καιρό ότι η καυτή πατάτα, καυτή θα παραμείνει σε όποιου τα χέρια κι αν πέσει.
Βέβαια από την άλλη, πλέον έχουμε δοκιμάσει και τα πάντα αλλά δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση…
Τα πράγματα είναι πολύ απλά… Κι ίσως επειδή είναι τόσο απλά δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι και η λύση είναι απλή.
Λύση δεν πρόκειται να δοθεί με τις συνήθεις τακτικές που έχουμε ακολουθήσει έως τώρα.
Και δεν θα δοθεί γιατί εάν θεωρητικά υπήρχε λύση, θα είχε πια βρεθεί, θα υπήρχε μια εξέλιξη. Αντιθέτως τα πράγματα όχι μόνο δεν “παραμένουν στάσιμα”(!) -που αυτό θα ήταν το ιδεατό- αλλά αντιθέτως πάμε από το κακό στο χειρότερο!
Από την εποχή του “λεφτά υπάρχουν” και του Καστελόριζου, των Ζαπείων, της Ανάπτυξης, του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, του σκισίματος των μνημονίων, των τόσων και τόσων άλλων ων ουκ έστιν αριθμός, με άλλα λόγια από την εποχή που οι πλείονες μάς έταζαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες έως και τούτες τις μέρες που… εξακολουθητικά μας τα τάζουν, η ουσία παραμένει η ίδια.
Κι η ουσία είναι ότι η κατάσταση δεν σώζεται. Οπως δεν επρόκειτο να σωθεί με τις τακτικές που ακολουθήθηκαν τόσο χρόνια -από την αρχή δηλαδή- τότε που ο Ολι Ρεν μας ευχόταν “kalo kouragio”.
(Κι έχουν περάσει 6 χρόνια…)
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ο εκείνος ο άνθρωπος ευχόμενος στον Ελληνα να κάνει κουράγιο δεν μπορούσε τότε να διανοηθεί ότι το κουράγιο τό ’χαμε αλλά σωστές επιλογές “πολιτικής” δεν θα ’χαμε! Και πού να το ξέρει δηλαδή; Ούτε να το φανταστεί δεν θα ήταν ικανός. Στην Ελλάδα όμως συμβαίνουν και τα απονεννοημένα.
Και κάπως έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα, σε ένα αποδιοργανωμένο παρόν μιας χώρας που φθείρεται συνεχώς δίχως πλέον kouragio… και δυστυχώς δίχως σοβαρές “πολιτικές”!

Χανιώτικα νέα (10.02.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/to-kalo-kouragio-ke-i-lathos-politikes/#ixzz3zmYWJIkj 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Εδώ Λαμπεντούζα, εδώ Λέσβος

Η αλληλογραφία μας

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Εδώ Λαμπεντούζα, εδώ Λέσβος

Πήραν στα χέρια τους ένα συγκλονιστικό κείμενο και μας το έδωσαν στη σκηνή μ’ έναν ακόμη πιο συγκλονιστικό τρόπο. Τα που μου είπε μια καλή φίλη, με την οποία παρακολουθήσαμε μαζί το Σάββατο 30 Ιανουαρίου, στο θέατρο “Κυδωνία” της πόλης μας, το έργο “Λαμπεντούζα” του Αντερς Λοστγκάρντεν (μετάφραση: Δημήτρης Κιούσης), σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Βιρβιδάκη, με τον ίδιο στον ρόλο του Στέφανο και την Κατερίνα Μαντίλ στον ρόλο της Ντενίζ, επί σκηνής. Με τον Αιμίλιο Καλογερή στον ρόλο του βοηθού – σκηνοθέτη και με τη βοήθεια της Ξανθής Κόντου, του Δημήτρη Ιατρόπουλου και της Μαρίας Μπαλαντίνου, που είχαν την ευθύνη των σκηνικών – κοστουμιών, της σύνθεσης των ήχων και των φωτισμών, αντίστοιχα.

Συγκλονιστική παράσταση! Συνυπογράφω. Ολοι όσοι είδαν το έργο συνυπογράφουν κι όλοι όσοι θα το δουν (οι παραστάσεις συνεχίζονται και τον Φεβρουάριο, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, θα συνυπογράψουν. Μετά λόγου γνώσεως. Είμαι βέβαιος. Συγκλονισμός (βλ. “Μείζον Λεξικό” των Τεγόπουλου – Φυτράκη) πάει να πει συντάραξη, τράνταγμα και μεταφορικά ψυχική αναστάτωση, σφοδρή συγκίνηση. Βαθιές ρωγμές στον εφησυχασμό της συνήθειας και στη συνήθεια του εφησυχασμού, συμπληρώνω. Βαθιές ρωγμές στο βάθος των οποίων, όμως, επιμένουν να φυτρώνουν κυκλάμινα. Οσο υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να υψώνουν τη σημαία της καλοσύνης, η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο δεν δολοφονείται. Ποιος είπε ότι το θέατρο δεν πρέπει να έχει πρωτίστως παιδαγωγικό χαρακτήρα και ότι δεν πρέπει να λειτουργεί και σαν εργαλείο αφύπνισης;

Ξαναδιαβάζω το κείμενο της “Λαμπεντούζα” απ’ το ιδιαίτερα επιμελημένο πρόγραμμα – βιβλίο που κυκλοφόρησε η “ΜΝΗΜΗ”, η Εταιρεία Θεάτρου, τα νήματα της οποίας κινεί ο δημιουργός της Μιχάλης Βιρβιδάκης (μέσα σ’ όλες τις έγνοιες του και η έκδοση των έργων που ανεβάζει) που είχε την πρόνοια να αγοράσει η φίλη μου. Ξαναζώ σκηνή – σκηνή την παράσταση με το μολυβάκι ανά χείρας. Τη “διήγηση” του Στέφανο και τη “διήγηση” της Ντενίζ, εναλλάξ. Του Στέφανο ενός Ιταλού ψαρά, που ζει στη Λαμπεντούζα, στο μικρό αυτό νησί καταμεσής στη Μεσόγειο και η δουλειά του (δουλειά να σου πετύχει!) είναι να περισυλλέγει τα σαπισμένα πτώματα των μεταναστών που πνίγονται μπροστά στην πύλη του ευρωπαϊκού παραδείσου και τη διήγηση της μιγάδας Ντενίζ που ζει σε κάποια άθλια γωνιά της Μεγάλης Βρετανίας και η δουλειά της (επίσης δουλειά να σου πετύχει) είναι να γυρνά από πόρτα σε πόρτα για να μαζεύει τις καθυστερημένες δόσεις δανείων κι έτσι να γίνεται αυτόπτης μάρτυς της ενυπάρχουσας δίπλα στον “παράδεισο” ευρωπαϊκής “κόλασης”. Συμπάσχω, θυμώνω, αγανακτώ, δακρύζω, ελπίζω! Γιατί ο άνθρωπος δείχνει καλοσύνη; Ερώτηση. «Διότι ο άνθρωπος είναι γεννημένος να δείχνει καλοσύνη». Η απάντηση.

«Εκτός από μια ελάχιστη μειοψηφία κοινωνικά ψυχοπαθών, το ανθρώπινο είδος έχει έμφυτη την τάση να συμπάσχει. Μονάχα όταν στερούμε από τα άτομα την ανθρώπινη διάστασή τους -όταν δηλαδή παύουμε να τους φανταζόμαστε σαν ανθρώπινα όντα που δεν διαφέρουν καθόλου από μας τους ίδιους- τότε διαβρώνεται η ικανότητά μας να συμπάσχουμε». Τα που γράφει, μεταξύ άλλων, σε άρθρο του με τίτλο “Και οι μετανάστες άνθρωποι είναι. Αυτό το απλό γεγονός φαίνεται να το έχουμε ξεχάσει”, το οποίο υπάρχει στο πρόγραμμα – βιβλίο, ο Owen Jones στην εφ. “The Gurdian” (28.8.2015). Συμφωνώ.

Σπάνιο είδος στη φύση και στην ιστορία ο άνθρωπος! Οταν είναι άνθρωπος! Αλήθεια τι μορφή θέλουμε να έχει η κοινωνία που ζούμε; Εδώ Λαμπεντούζα, εδώ Λέσβος! Τα φώτα ανάβουν! Αχ αυτό το υγρό αλλοπρόσαλλο λάμδα!

Η αλληλογραφία μας

Σύλλογο Διδασκόντων Λαμπρακείου Γυμνασίου Βάμου: Καλοσύνη σας να μου στείλετε το αφιερωμένο στο περιβαλλοντικό πρόγραμμα “Μία φορά κι έναν καιρό στην καστροπολιτεία του Αποκόρωνα” Ημερολόγιο 2016 του Σχολείου σας (μας). Πολλά, κατάπολλα, τα ευχαριστώ μου, γι’ αυτό. Σας εύχομαι να ολοκληρωθεί με επιτυχία η μελέτη των 5 κάστρων (Απτέρας, Ιτζεδίν, Καλυβών, Ν. Χωριού και Κυριακοσελίων) της πάλαι ποτέ Επαρχίας μας. Συγχαρητήρια για όλα όσα συλλογικά, αλλά και ατομικά, πράττετε χάριν των μαθητών σας!

Χανιώτικα νέα (09.02,2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/edo-lampentouza-edo-lesvos/#ixzz3zgiBIMYg 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook