ΠΟΙΗΣΗ

Όταν

Όταν,

στην προσπάθειά μου

να απευθυνθώ στους ανθρώπους,

ακουστεί η κραυγή μου,

εξήγησέ τους,

διερμηνέα:

Προσπαθώ να συλλαβίσω

τη δική τους αλφαβήτα!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, "΄Οταν γίνεις ποίημα" , ΠΥΞΙΔΑ, Χανιά, 2013

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ...

Μέσα στις δάφνες και στα κυπαρίσσια, το παλιό εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στην Άννιτσα... Ο θρύλος λέει ότι κάποτε το άφησαν οι παλιοί να ρημάξει, γιατί κάθε χρόνο την ημἐρα της Χάρης της χανόταν κι ένας προσκυνητής . Είδαν κι απόειδαν κάποια χρονιά κι αποφάσισαν να δεθούν όλοι μεταξύ τους, εκτός από τον παπά... Στα μικράτα μου τό θυμάμαι χάλασμα ... Κάποτε ωστόσο γύρω στα 1970 η ευσέβεια νίκησε τον φόβο , το εκκλησάκι ανακαινίστηκε και άρχισε πάλι να λειτουργείται.. Κι ας πέθανε αμέσως μετά την λειτουργία ένας από τους προσκυνητές, ο Σταύρος Βασιλαντωνάκης... Η ευσέβεια δεν άφησε καμιά αμφιβολία ότι ο συγκεκριμένος θάνατος ήταν τυχαίος...

Λίαν πρωί σήμερα εκεί .. Λειτουργός ο παπα-Ανδρέας από το Μπρόσνερο, γιατί ο παπά-Μιχάλης λείπει στην Αθήνα...  Στο ψαλτήρι ο Χρήστος Κοτσιφάκης κι εγώ με βοηθοὐς τα τζιτζίκια..

Εκεί και οι πρώτοι καλοκαιρινοί Νιππιανοί...

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ "ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΩ" ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ !& ΙΟΥΛΙΟΥ, ΩΡΑ 8. 30 Μ. Μ. ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΒΑΜΟΥ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου – λευκώματος της Μαρίας Ορφανουδάκη Μ.Ο.“Για να μη χαθώ!”, την Κυριακή και ώρα 8.30 μ.μ. στο Λαμπράκειο Γυμνάσιο Βάμου, ανατρέξαμε σε αναφορές που έχουν γίνει για τη δημιουργό.
Στη Μαρία Ορφανουδάκη και το πλούσιο έργο της έχουν αναφερθεί πολλάκις μεγάλες προσωπικότητες της Τέχνης, του Πολιτισμού, των Γραμμάτων κ.ά.
Και δεν είναι τυχαίο κάτι τέτοιο αφού και η ίδια είναι εγγονή (από τη μεριά της μητέρας της Πηνελόπης Ορφανουδάκη το γένος Περουλάκη) του πρώτου βουλευτή του Ελευθερίου Βενιζέλου καπετά Στάθη Περούλη ο οποίος είχε πολύ πλούσια δράση στα τέλη του 19ου αιώνα ως «πληρεξούσιος εν Κρήτη» -όπως προκύπτει «από τα επίσημα έγγραφα του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ελλάδος 1) Κατά την γενική των Κρητών Επαναστατική Συνέλευση του 1896 από 27 Ιουνίου μέχρι 3 Νοεμβρίου 1896 2) Κατά την Επαναστατικήν Συνέλευσιν των Κρητών του έτους 1897 κ.λ.π από 28 Ιουνίου 1897 μέχρι 24 Ιανουαρίου 1899».
Εχουν δε γίνει σχετικές αναφορές ακόμη και στον Τύπο της εποχής και συγκεκριμένα όπως διαβάζουμε στο φύλλο της “ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ 2/9/1896” «[…]έχουν μαζί τον Μυλονογιάννη και τον ΤΙΤΑΝΑ ΣΤΑΘΗ ΠΕΡΟΥΛΗ έναν γίγαντα Κρήτα Αληθώς Εθνομάρτυρα θαυμαστής γενναιότητας και μεγαλοκαρδύας».
Επιπλέον, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε και στο βιβλίο του Παυλή Γύπαρη “Ελευθέριος Βενιζέλος” τα παρακάτω: «Οπλαρχηγός ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΠΕΡΟΥΛΗΣ. Στενός συνεργάτης του Εθνάρχου στο Ακρωτήρι στο Θέρισο και τους λοιπούς απελευθεροτικούς αγώνες, διεκρίθει διά την γενναιότητά του».
Τέλος παραθέτουμε και τα παρακάτω βιογραφικά στοιχεία όπως έχουν γραφεί στην εφημερίδα “Κήρυξ”: «ΠΕΡΟΥΛΗΣ Ευστάθιος Εξ’ Αποκορώνου Κρήτης, ο πρώτος αιρετός και επί 10ετία Δήμαρχος Βάμου 1906. Γεννήθηκε στη Σούρη. Εχρημάτισεν ολόκληρον δεκαετίαν αιρετός Δήμαρχος ΒΑΜΟΥ. Υπήρξε ο πρώτος Βουλευτής του Ελευθερίου ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ. Διεκρίθει διά την γενναιότητα του υπό την σημαίαν του Ελευθερίου Βενιζέλου. Συνεργάτης του Εθνάρχου στο Ακρωτήρι, στο Θέρισο και λοιπούς απελευθερωτικούς αγώνας… Επανειλημμένως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, εις γενομένας συζητήσεις, έπλεκε το εγκώμιον του γενναίου οπλαρχηγού Ευσταθίου Περουλή, διά το θάρρος και την εντιμότητά του».
Ολα τα παραπάνω έχουν μεταξύ άλλων σαφώς επηρεάσει τη “δημιουργική φαντασία” και οντότητα της δημιουργού Μ.Ο. (Μαρίας Ορφανουδάκη) η οποία με το έργο της εξακολουθεί να στέκεται ψηλά στο μετερίζι που έχει ταχθεί για την παγκόσμια Ειρήνη, για την Ανθρωπότητα κ.ά.
Μία ξεκάθαρη στάση ζωής που αποτυπώνεται και στο έργο της που λειτουργεί προς όφελος όλων εκείνων που έχουν ακόμη πίστη πως ο κόσμος μας μπορεί να ορθοποδήσει, μπορεί να γίνει καλύτερος στο μέλλον. Αυτή η αγωνία της και ο αγώνας της!
Μία αγωνία κι ένας αγώνας που συνεχώς εκφράζονται προς τα εξω. Ετσι το δίχως άλλο τα έχουν αφουγκραστεί -όπως προαναφέραμε- πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι του πνεύματος όπως ο Φρέντυ Γερμανός που σημείωνε απευθυνόμενος προς τη Μαρία Ορφανουδάκη:

«O Kαζαντζάκης έλεγε!
Ο Θεός τση Κρήτης μαζί μας!
Εσύ μ’ έκανες να λέω
Ο Θεός τση Μαρίας μαζί μας!
Σκουτελοβαρίσκω σου!».

Εξάλλου ο ίδιος κάνοντας αναφορά σε μία παρέμβαση της Μ.Ο. για το θέμα της στράτευσης των γυναικών εν έτει 1979 έγραφε στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” (Απρίλιος 1979) υπό τον τίτλο: “Mια φωνή απ’ τη Κρήτη αναστάτωσε πάλι τα νερά”:
«Mια φωνή απ’ τη Κρήτη αναστάτωσε πάλι τα νερά. Ήταν η φωνή της ζωγράφου Μαρίας ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗ, που μιλώντας σε μια κατάμεστη αίθουσα του Δήμου Αθηναίων ζήτησε να σταματήσει η θριαμβολογία γύρω από τη στράτευση των γυναικών. Με Θέμα: “ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΚΙ”. “Ας μην γελιόμαστε” είπε η Oρφανουδάκη Με το να ντυθεί η γυναίκα στο χακί δεν πετυχαίνει τίποτα άλλο παρά να ξεπέσει εκεί που έχει ξεπέσει προπολλού ο άνδρας… Και έχει κάθε δικαίωμα να μάχεται για τις απόψεις της, μια και τις έχει υλοποιήσει σ’ ένα έμψυχο έργο. Τουλάχιστον 200 απ’ τους πίνακες της έχουν σαν θέμα τους δυστυχισμένα παιδιά απ’ όλο τον κόσμο. Απ’ την Μπιάφρα απ’ το Βιετνάμ, απ’ το Κονγκo κι απ’ τη Χιλή…» σημείωνε τότε ο Φρέντυ Γερμανός για τη Μ.Ο.

Χανιώτικα νέα (16.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/i-istoria-piso-apo-ti-maria-orfanoudaki/#ixzz4Eb9UPEsL 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

«Κεράσια, εδώ τα καλά κεράσια!». Στη διαπασών το φωνάζουν στην υπέροχη σχετική εργασία τους τα παιδιά της Β’ τάξης του Δημ. Σχ. Καντάνου. Να ’ναι καλά ο δάσκαλός τους, ο γνωστός και από πολλές άλλες εργασίες μαθητών του, Μύρωνας Παναγιωτάκης που μου την έστειλε. «Κεράσια, εδώ τα καλά κεράσια», μας λένε και με τα δείγματα απ’ την εργασία τους που χώρεσαν στον σημερινό Παιδότοπο…

Β'ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΑΝΤΑΝΟΥ

Κεράσια εδώ τα καλά κεράσια!

Φίλες, και φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Κεράσια, εδώ τα καλά κεράσια!». Στη διαπασών το φωνάζουν στην υπέροχη σχετική εργασία τους τα παιδιά της Β’ τάξης του Δημ. Σχ. Καντάνου. Να ’ναι καλά ο δάσκαλός τους, ο γνωστός και από πολλές άλλες εργασίες μαθητών του, Μύρωνας Παναγιωτάκης που μου την έστειλε. «Κεράσια, εδώ τα καλά κεράσια», μας λένε και με τα δείγματα απ’ την εργασία τους που χώρεσαν στον σημερινό Παιδότοπο…

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Ο Μάιος είναι ο μήνας των κερασιών. Δεν υπάρχει κάποιος που να μην τα λιγουρεύεται. Το πιο ωραίο όμως είναι να τα μαζεύει κατευθείαν από την κερασιά.
Οι κερασιές δεν είναι όμορφες μόνο με κεράσια αλλά κι όταν είναι ανθισμένες. Μάλιστα η Ιαπωνία είναι η χώρα των ανθισμένων κερασιών. Και στην Ελλάδα συναντούμε κερασιές. Βασίλισσα των Κερασιών είναι η Εδεσσα. Πολλές κερασιές υπάρχουν και στο χωριό του κυρίου Μύρωνα, στο Βαβουλέδο…
Ο κύριος Μύρωνας φαίνεται πολύ νέος και φρέσκος επειδή κάθε χρόνο καταναλώνει πάρα πολλά κεράσια. Τα κεράσια μάς κάνουν να φαινόμαστε νέοι. Εχουν βιταμίνες και καθαρίζουν τον οργανισμό μας αφού κάνουμε συχνά… πιπί. Στολίζουν τις τούρτες και όλοι λιγουρεύονται σοκολατάκια γεμιστά με κεράσια σιροπιαστά. Ξαδερφάκι του κερασιού είναι το βύσσινο που κάνει δροσερή βυσσινάδα. Μπαίνουν σε φρουτοσαλάτες, γίνονται μαρμελάδα και βασιλιάς των γλυκών του κουταλιού είναι φυσικά το κεράσι.

Β’ τάξη

“Μια κερασιά”
Εμένα ο παππούς μου έχει πολλές κερασιές, αλλά μια μέρα πήγαμε όλοι μαζί για να μαζέψουμε κεράσια. Μετά ο παππούς μου πήρε μια σκάλα και ανέβηκε για να μαζέψει κεράσια εγώ με την αδερφή μου ανεβήκαμε πάνω στις κερασιές και τρώγαμε κεράσια. Πιο μετά, πήραμε κάτι κλούβες για να μαζέψουμε κεράσια. Μία μέρα μετά πήγαμε σε μια άλλη κερασιά και μαζέψαμε κεράσια.
Στεφανία

Κερασάκι μου καλό
είσαι στρογγυλό και κόκκινο
είσαι πανέμορφο
και πολύ νόστιμο.
Ελένη

Μια κερασιά”

Μου αρέσουν τα κεράσια, γιατί είναι ωραία όταν έχουν ζουμί όταν τα ζουλάω. Είναι πολύ υγιεινά και έχουν επίσης πολλές βιταμίνες, αλλά πρέπει να τα πλύνουμε προτού τα φάμε. Εγώ τα λιγουρεύομαι.

Γεράσιμος

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/kerasia-edo-ta-kala-kerasia/#ixzz4EZ5FdnH8 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Στα "Ψηλά Βουνά"

Η αλληλογραφία μας (Τζίμα Ιμιρζιάδη)

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Στα "Ψηλά Βουνά"

Δεν το συζητώ, ότι απόψε ή αύριο βράδυ, πάντα, βέβαια, Θεού θέλοντος, θα πάω στην Ανατολική Τάφρο για να παρακολουθήσω το θεατρικό έργο “Τα Ψηλά Βουνά”, που στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Αγνωστοι σ’ εμένα οι συντελεστές της παράστασης, για την οποία, ωστόσο, έχω ακούσει και διαβάσει τα καλύτερα. Οποία συγκίνηση για μένα να συναντήσω τον Ανδρέα, τον Φάνη, τον Λάμπρο και τ’ άλλα παιδιά, τους πρώτους ήρωες των παιδικών μου χρόνων, να ζουν, επί σκηνής τις περιπέτειές  τους στα βουνά της Ευρυτανίας, που πήγαν με την άδεια των γονιών τους, μόνα τους, ένα ολόκληρο καλοκαίρι, με το που τέλειωσαν το ελληνικό (τότε Δημοτικό) Σχολείο.

Στην κορυφή των βιβλίων που έχουν γραφτεί για παιδιά στην ελληνική λογοτεχνία, για μένα, “Τα ψηλά βουνά”, του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Αξεπέραστο! Κι ας έχουν περάσει 100 περίπου χρόνια (98 για την ακρίβεια) από τότε που μπήκε ως Αναγνωστικό στην Γ’ Δημοτικού, επί κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου, στο πλαίσιο μιας εμπνευσμένης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Οσοι το ’χουν διαβάσει (κι αν έχει διαβαστεί αυτό το βιβλίο!) ξέρουν για τι βιβλίο μιλώ… Τι να πρωτοπώ για το περιεχόμενό του, τις παιδαγωγικές αρχές που υπηρετεί και τις “περιπέτειες” που είχε ως βιβλίο! Κι αν το ’χω “δουλέψει” με τους κατά καιρούς μαθητές μου… Κι αν το ’χω συστήσει σε μικρά και μεγάλα παιδιά ως ανάγνωσμα… Κι αν επιστρέφω διαρκώς στις σελίδες του…

«“Φάνη! Φάνη! Τρεις φωτιές, τρεις φωτιές!”. Ετσι ακούστηκαν να φωνάζουν δυο παιδιά, που έτρεχαν κατά το μέρος εκείνο για να βρούνε το Φάνη. Ο Φάνης τις είχε ιδεί εκείνη τη στιγμή. Στη μια φωτιά κοντά είχαν ανάψει κι άλλες δύο. Τρεις χρυσές φωτιές έλαμπαν αραδιασμένες στο βουνό, που δεν φαίνεται πια παρά σα θεόρατος γαλανός ίσκιος απάνω στον ουρανό. Ο Φάνης τις κοίταζε με θαυμασμό. “Ποιος τις άναψε;” ρωτά και πάλι ο Μαθιός. “Τι λες εσύ, Φάνη;”. Ο Φάνης απάντησε: “Να είμαστε εκεί απάνω”». Το τελευταίο μέρος του πρώτου κεφαλαίου (τίτλος του “Οι τρεις φωτιές”) του βιβλίου “Τα ψηλά βουνά”. Σαν δείγμα γραφής.

Χείμαρρος ασυγκράτητος οι αναμνήσεις απ’ την καλοκαιρινή εκείνη μέρα, είχα τελειώσει την Ε’ Δημοτικού, που διάβασα απνευστί “Τα Ψηλά Βουνά”, που δεν ήξερα τότε ότι ήταν “Τα ψηλά βουνά”, γιατί του έλειπαν τα ξώφυλλα. Τις πιο πολλές σελίδες του πάνω στον βολόσυρο, όπου έκανα και τις “δούλες” του αδερφού μου. Ευλογημένη η στιγμή που το βρήκα, μαζί με άλλα βιβλία, όπως το “Ραζακί σταφύλι” του Ανδρέα Καρκαβίτσα, για παράδειγμα, σ’ ένα παμπάλαιο μπαούλο, στο διπλανό του πατρικού σπιτιού κατάλυμα. Οπως και η στιγμή που έμαθα απ’ την καθηγήτριά μου της Λογοτεχνίας στη Μαράσλειο Ακαδημία, Μαρία Μιράσγεζη, ποιο βιβλίο ήταν…

Η αλληλογραφία μας (Τζίμα Ιμιρζιάδη)

Τζίμα Ιμιρζιάδη, συγγραφέα, Αθήνα: Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την ξενάγηση που μου κάνετε στην αγαπημένη σας Κυπαρισσία. Στις ομορφιές των τοπίων της και των ανθρώπων της. Στις στράτες της ιστορίας της, στις πλατείες της ευθύνης των κατοίκων της, στις πνευματικές της αναζητήσεις και στην καθημερινότητά της. Αποκαλύπτομαι! Αποκαλύπτομαι στην Κυπαρισσία σας, έτσι όπως αγαπητικά την παρουσιάζετε στο Λεύκωμά σας, που είναι έκδοση του Προγράμματος για την Προστασία και Ανάδειξη της Παλιάς Πόλης της Κυπαρισσίας. Αποκαλύπτομαι, όμως και στη συγγραφέα προσωπικά για την αγάπη της στη γενέθλια γη. Ακριβό, πανάκριβο, το δώρο σας. Δεν μπορεί παρά κάποτε, εύχομαι σύντομα, να την επισκεφθώ. Πρώτη κατάπρωτη στάση στην Αμαθούντα αναζητώντας το στεφάνι του μπάρμπα Γιάννη του Μουσά που κατάλυσε – ακύρωσε τ’ ανάθεμα για τον Βενιζέλο. Τι ιστορία κι αυτή!

Χανιώτικα νέα (15.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-psila-vouna/#ixzz4ETSOh0mP 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΟΥ ΕΧΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ ΣΤΑ ΠΑΤΡΙΑ
Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Γράφει η Μαρίνα Μανιτάκη*

Το Δημοτικό Θέατρο Κρήτης είχε τη θαυμάσια πρωτοβουλία να καλέσει τον Σταμάτη Κραουνάκη. Χρόνια τώρα παρακολουθώ τη δουλειά του και αναρωτιόμουν πάντα γιατί δεν ερχόταν εδώ που είναι και ο τόπος καταγωγής του.
Aπό την πρώτη μουσική του παράσταση με την “Σπείρα Σπείρα” “Ολα μαύρα και ένα πιάνο” κατάλαβα τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη θεατρική και τη μουσική τέχνη διασκεδάζοντας μεν αλλά και φροντίζοντας την επικοινωνία με το ακροατήριό του. Ερευνά, μέσω της σκληρής δουλειάς του από ό,τι έχω πληροφορηθεί, την ουσία, γιατί την ευαισθησία την έχει μαζί του… είναι χάρισμα αυτό! Ερμηνεύει προηγούμενους από εκείνον συνθέτες όπως οι ίδιοι θα ήθελαν να ακουστούν τα τραγούδια τους! Αυτό το διαπίστωσα από την πρώτη παράσταση όταν περιέλαβαν στο πρόγραμμα τραγούδια του Μ. Χατζιδάκι. Συνέχισα να βλέπω σχεδόν όλες τις παραστάσεις και μία παιδική τους “λουκουμάδες”!
Οι μουσικοί και οι ηθοποιοί του είναι πάντα διαλεχτοί και δουλεύουν με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό όταν είναι μαζί του. Η προσεγμένη επιλογή ποιητών, συγγραφέων, συνθετών δίνει πολλαπλή εικόνα στις παραστάσεις του φεύγοντας από το ένα θέμα στο άλλο με εξαιρετική μαεστρία και συντονισμό των τραγουδιστών, της ορχήστρας και των αφηγητών. Η πολυφωνία σε συνδυασμό με τη θεατρικότητα και την εξαιρετική ηχοληψία επεμβαίνει θαυμάσια κάθε στιγμή και προσφέρει πραγματικά το κάτι άλλο, αυτό που ψάχνει συνεχώς ο Κραουνάκης!!!
Ακούσαμε τραγούδια σόλο, τραγούδια σε στιλ φούγκας (φυγής), τραγουδώντας ο πρώτος συμπληρώνει ο δεύτερος ή παρεμβαίνει συγχρόνως με τον πρώτο, αυτά υπάρχουν πάντα στις παραστάσεις του, είναι πολύ ενδιαφέρον άκουσμα και δεν το συναντάς συχνά σε συναυλίες της εποχής μας.
Εκτός από το μουσικό μέρος οι θεατρικοί μονόλογοι ήταν εξαιρετικα ενδιαφέροντες! Αναφέρω μερικούς. Από το ημερολόγιο του Σεφέρη για τους πρόσφυγες, από τον Ματωμένο Γάμο Φ. Γ. Λόρκα σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, από τον Χαρτοπαίκτη του Μ. Χουρμούζη και ο εν Κανά γάμος του Ντάριο Φο που είχε και παραστατική παρουσίαση των λεγομένων από όλη τη μουσική συντροφιά δίνοντάς μας καλή διάθεση και  ευθυμία!
Αναρωτιέσαι τι άλλο μπορούν να κάνουν ακόμα οι καλλιτέχνες! Να όμως ένα ωραιότατο ιταλικό τραγούδι με τίτλο “Μεγάλη Αγάπη” δοσμένο με μεγάλη ευαισθησία… Μετά πάλι τα όμορφα τραγούδια του συνθέτη για τη ζωή, για την αγάπη και στο τέλος η έμπνευσή του  με τον ερχομό του στην Κρήτη όπως μας εξήγησε. Ενα τραγούδι σε ρυθμό πεντοζάλη με όργανα πρόσθετα στην ορχήστρα και πρώτη – πρώτη την λύρα, τουμπελέκια και κτυπήματα για την επιτυχία του κλίματος και του κεφιού.
Η όλη παρουσίαση σε έκανε να νιώθεις ότι εκτός από την ερωτική είχε και πολιτική χροιά και αρκετά μηνύματα με  χαριτωμένη κουβέντα για όλα, για τον εαυτό του και για τους ακροατές – θεατές του που τους παρότρυνε πότε – πότε να σιγοτραγουδούν.
Ο πολυβραβευμένος για τη μουσική και τη δουλειά του σε ταινίες, θέατρα, αφιερώματα και παραστάσεις Σ. Κραουνάκης δεν περιμένει από εμένα να τον εκτιμήσω και να τον βραβεύσω, αλλά έχω την ευχαρίστηση να ασχολούμαι με ανθρώπους της τέχνης που με αληθινή αγάπη γι’ αυτό που κάνουν χωρίς προχειρότητες και επιπολαιότητες, αλλά με υπεύθυνη και έντιμη δουλειά ανεβάζουν συνεχώς τον πήχυ!
Ο απόηχος αυτής της παράστασης όπως και όλων των προηγούμενων θα υπάρχει πάντα μέσα μας αποδεικνύοντας την αξία της!

*μουσικός

Χανιώτικα νέα (12.Ιουλίου 2016) 

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/o-stamatis-kraounakis-sta-chania/#ixzz4EHof1fcL 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΣΤΟΝ ΒΑΜΟ ΣΤΙΣ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ Μ. ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ Ο ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ Μ. Ο.

Η παρουσίαση του βιβλίου – λευκώματος της Μαρίας Ορφανουδάκη Μ.Ο. (χορηγίας “Χανιώτικα νέα”) “Για να μη χαθώ!” θα γίνει την Κυριακή 17 Ιουλίου και ώρα 8.30 μ.μ. στο Λαμπράκειο Γυμνάσιο Βάμου. Την εκδήλωση διοργανώνουν ο Δήμος Αποκορώνου με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βάμου “Ο Πρίνος” και συμπεριλαμβάνει έργα ζωγραφικής επεξεργασμένα από τη Μαρία Ορφανουδάκη σε photo shop. Εκθεση Φωτογραφίας, ποίηση, μουσική της ίδιας κ.ά. Η παρουσίαση θα γίνει από τον δάσκαλο, λογοτέχνη Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη.

Ο ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗ





Με αφορμή την εκδήλωση, αξίζει να θυμηθούμε τι είχαν πει δύο μεγάλες προσωπικότητες για τη Μαρία Ορφανουδάκη. Ο λόγος για τον μακαριστό Ειρηναίο Γαλανάκη και τον Αείμνηστο Μάνο Κατράκη.
Ο Ειρηναίος: «Σίγουρα έχεις το μερίδιό σου από τα ταλέντα που δίνει ο Θεός στα πλάσματά του. Η αγάπη σου στην Κρήτη και την ανθρωπότητα, η ευαισθησία σου στην ΕΙΡΗΝΗ και τη συνεργασία των λαών, δείχνουν άνθρωπο με προσωπική σφραγίδα. Σίγουρα ο κόσμος μας ο χρεοκοπημένος χρειάζεται θεραπεία και σωτηρία… Υπάρχουν ακόμα σκαλοπάτια. Εύχομαι να τ’ ανεβείς και από κει επάνω να δώσεις με την τέχνη σου τη δική σου μαρτυρία όπως την έδωσαν οι Μύστες της ομορφιάς και της αγνότητας και οι μάρτυρες της αλήθειας και της θυσίας. “Ο δρόμος της χάριτος είναι στρωμένος με την πέτρα της θυσίας” – Ίψεν. Με την ευχή και την αναγνώρισή μου στην προσπάθειά σου».
Ο Μάνος Κατράκης: «Η Ορφανουδάκη πρόλαβε την εποχή της. Πήδηξε πρώτη αυτή τα σκαλοπάτια, αυτά που ανεβαίνουν σήμερα οι άλλες γυναίκες.
Η δύναμη της Μαρίας είναι κάτι ξεχωριστό έχει ένα κόσμο μέσα της ατέλειωτο. Δίνει και την ψυχή της για τον φίλο της, δίνει τη ζωή της για την Ελλάδα και ειδικότερα για την πατρίδα  της την Κρήτη…
Η τέχνη της Μαρίας στη ζωγραφική επίσης είναι κάτι ξεχωριστό, δεν μοιάζει με τους άλλους ζωγράφους, έχει μια σφραγίδα δική της, ένα τρόπο δικό της να εκφράζει τα συναισθήματά της που δεν τό χουνε συνήθως οι ζωγράφοι… Η Μαρία δεν αρνιέται τον ρεαλισμό και μέσα στο ρεαλισμό της, υπάρχει η μεγάλη πλήρης ανθρώπινη αγωνία και ο πόνος. Γιατί η Μαρία πονάει. Είμαι βέβαιος ότι τα χαρούμενα λόγια της, τα χαρούμενα βλέμματά της, τα χαρούμενα λόγια της κρύβουν και ένα πολύ βαθύ πόνο. Πιστεύω πως ο πόνος αυτός προέρχεται από την αγωνία της για μια ΕΙΡΗΝΙΚΗ για μια Aνθρώπινη ζωή, το δείξε και το δείχνει κάθε μέρα. Tης σφίγγω βαθειά το χέρι δυνατά και με απέραντη φιλία και αγάπη και την παρακαλώ να δεχθεί τον σεβασμό μου και την παραπέρα φιλία μου!».

Χανιώτικα νέα (13.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/parousiasi-vivliou-tis-marias-orfanoudaki-4/#ixzz4EHqiBF00 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΜΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΑΒΕΑ ΣΥΜΒΟΛΟ-ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ,. Κακατσάκης

Είναι ενδόμυχη αλλά και “συνεχώς σε διέγερση” η περηφάνεια του να είσαι Κρητικός. Να είσαι γεννημένος στο “θεριό που κείτεται στο πέλαγος”. Ισχύει και μπορεί να το νιώθεις καθώς μεγαλώνεις, περνούν τα χρόνια, όταν προσπαθείς να συλλέξεις όλα εκείνα -που ποτέ δεν θα φτάσει η ζωή σου να συλλέξεις- και άπτονται μιας Ιστορίας χιλιάδων χρόνων! Μπορεί να το αιστανθείς ατενίζοντας ή πατώντας τα πόδια σου στα ριζιμιά χαράκια, στα βότσαλα μιας νοτικής παραλίας ή στη ζεστή αμμούδα που χρυσίζει από τα πέλαγα τριγύρω μας!

Και ουκ έστιν αριθμός όλων εκείνων που σε κάνουν να μπορείς να αναφέρεσαι και να μιλάς, καθώς έχεις δίπλα σου μουσαφίρηδες που είτε ρωτούν είτε απλά ακούν για τον τόπο σου! Μια έντονη αυτόματα ανάγκη να μπορέσεις να βάλεις όσα γνωρίζεις σε μια σειρά και να τα προσφέρεις στον φίλο – επισκέπτη του τόπου σου: “Αυτή είναι η Κρήτη!”.
Τα ίδια βεβαίως ισχύουν και για τα Χανιά! Τούτος ο τόπος που κάθε σπιθαμή του, κάθε σημείο του κρύβει όχι μόνο την Ιστορία/τις Ιστορίες -πολύ σημαντικά στοιχεία που έχουν τη δύναμη και δυναμική να δημιουργούν ακόμη και στις ημέρες μας Μύθους- αλλά και την προσωπική διαδρομή του κάθενός από εμάς που εξίσου φέρει εντός του όλες τις εικόνες ενός “παρελθόντος” που εξ ορισμού εξιδανικεύεται και γι’ αυτό μπορεί να φαντάζει το ίδιο γοητευτικό όταν το αφηγείται εκείνος που το ’χει ζήσει.
Ανάμεσα στα πάμπολλα σύμβολα και στους μύριους συμβολισμούς τούτης της πόλης που ζούμε είναι και κάποια, καλά καταγεγραμμένα τόσο δυνατά στο DNA αυτής της πόλης, που πλέον αποτελούν την καρδιά, τα πνευμόνια την ψυχή της!
Ο Φάρος, τα Νεώρια, το Ρολόι, ο Δημοτικός Κήπος, η Αγορά, η Τριμάρτυρη, το Δικαστικό Μέγαρο αλλά και ο προφήτης Ηλίας και οι Τάφοι των Βενιζέλων, το Γιαλί Τζαμί, τα Ταμπακαριά, τόσα και τόσα άλλα, ολόκληρες περιοχές της πόλης, πλατείες της, κτήριά της που είναι εκεί για να θυμίζουν πρωτίστως αλλά και να εμπνέουν.
Οφείλουμε να τα διαφυλάττουμε όλα αυτά, να τα σεβόμαστε, είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε για πλείστους λόγους -δεν είναι του παρόντος να τους αναφέρουμε αλλά σίγουρα όλοι τους γνωρίζουμε!
Ανάμεσα σε όλα αυτά τα σύμβολα – μνημεία είναι και οι δύο καμινάδες της ΑΒΕΑ που σε πείσμα πολλών… “αέρηδων” ακόμη στις μέρες μας στέκουν και βαστούν γερά εκεί στη συνοικία της Νέας Χώρας.
Διαβάζοντας προ ημερών την επιστολή των φορέων (σχεδόν του συνόλου των Χανιωτών) που τάσσονται «απέναντι στην προοπτική της κατεδάφισης του μοναδικού αυτού μνημείου της Κρήτης, απέναντι στη λογική της κατεδάφισης ιστορικών κτισμάτων και τον αβασάνιστο ακρωτηριασμό πολύτιμων κρίκων στην αλυσίδα της συλλογικής μνήμης» όπως σημειώνουν, σκέφτομαι: αν όλοι “εμείς” οι Χανιώτες είμαστε υπέρ της διατήρησής τους, ποιος μπορεί να έχει τόση δύναμη που θα μπορούσε να τις γκρεμίσει; Και γιατί;

Χανιώτικα νἐα (13.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ke-i-kaminades-tis-avea-simvolo-mnimio-ton-chanion/#ixzz4EHgsWZEX 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΤΕΛΕΙΑ
«…Να βρει κι η καταιγίδα εμένα για αντικλείδι»
Σταμάτης Κραουνάκης,
δημιουργός
Γράφει ο Ανέστης Καζάζης

Eπιστρέφω. Ρήμα ενεργητικό. Στρέφομαι γύρω από τον άξονά μου, μέχρι να εντοπίσω την τελευταία τελεία της προηγούμενης νύχτας. Η απαραίτητη σύνδεση με αυτό που προηγήθηκε. Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθούν άσκοπες επαναλήψεις, παρελθοντικές κακοτοπιές και ήδη κατακτηθέντα. Επιστρέφω. Βλέμμα παθητικό. Ο ήλιος μέγας. Κι ο απένταντι τοίχος, τοίχος σαν πάντα.
Ξυπνάω. Αντί σφυγμού στον καρπό, ο ήχος του Σταμάτη. Εκείνο το γνώριμο μετέωρο άκουσμα. Βίαιο πέρασμα από σκληρό πιάνο σε γλυκιά λατέρνα. «Μοναδική πατρίδα, τα παιδικά μας χρόνια». Ξυπνάω παιδί. Κρύβω κάτω από το σεντόνι την πρώτη ντροπή, του πρώτου ανερμάτιστου ερωτικού αναβρασμού. Το σεντόνι, η ασφάλεια όλου του κόσμου. Είμαι το παιδί που δεν θέλει να πιεί γάλα, δεν θέλει να μάθει εξισώσεις, δεν θέλει να κάνει προσευχή, δεν θέλει να πει καλημέρα, δεν θέλει να σχεδιάσει ξανά χωρίστρα, δεν θέλει να χαμογελάσει δίπλα σε ασθμαίνουσες χύτρες κοκκινιστών. Είμαι το παιδί που γεννήθηκε στην εποχή του «δεν». Κι αυτό το ίδιο «δεν», μοιράζω απλόχερα.
Δρόμος πόλης. Ωριμη μέρα, άγουρη διάθεση. Στον καθρέφτη του αυτοκινήτου, σημάδια μιας αυτάρεσκης εφηβείας, που ανά τακτά διαστήματα, επιμένει να επισκέπτεται μεσήλικα μάτια. Πρώτο χαμόγελο ημέρας. Να κάτι που ίσως να έχει σωθεί. Σταματώ σε διάβαση πεζών. Αμαχητί παραδoμένοι τουρίστες, κάτω απ’ το άπλωμα του ουρανού. Το φρύδι βρίσκει  καμπύλη σαρκασμού. Γιατί διακρίνω στο βλέμμα τους τη ζήλια. Όχι γιατί αυτοί δεν έχουν έναν τέτοιον ουρανό, αλλά γιατί γνωρίζουν καλά, πως όσο κι αν προσπαθήσουν, δεν θα μάθουν ποτέ να τον αντέχουν.
Βρίσκω κατάλληλο σημείο παρατήρησης. Φύση και άνθρωποι, το ένα να σπρώχνει το άλλο. Κι όλα μαζί, ισοπεδωμένα κάτω από το σύρσιμο της παντόφλας. Η εποχή της παντόφλας. Φτέρνες ζυγίζουν το άγριο του πλακόστρωτου, δάχτυλα διαφορών μεγεθών στο πέρα δώθε της περιήγησης, άτριχες γάμπες λόγω ηλικίας ή περιοδικού καλλωπισμού. Κοπέλες που σπουδάζουν να γίνουν γκόμενες. Παλληκαράκια που παρκάρουν ηχηρά σε τραπεζάκια καφετέριας τα τρία κάππα: Κλειδιά, καπνός, κινητό. Το τρίπτυχο της σύγχρονης νεανικής ταυτότητας. Σε μόνιμη προσπάθεια να χωρέσουν τον ανδρισμό τους σε άβολες καρέκλες σκηνοθέτη. Κι όλα γύρω σκηνοθετημένα. I love Greece! Ακίνδυνος παφλασμός στην αποβάθρα κρατάει ρυθμό Αιγαίου, γαλανόλευκη χαριεντίζεται σε καϊκάκι, λιγμός από μπουζούκι επιταχύνει το λιώσιμο της φράουλας στο χωνάκι, γειά σου, γειά μας, ντου γιου λάικ τζατζίκι και μουσακά; Ωραίος συνδυασμός! Να ’ρθει να δέσει το γιαούρτι με τη μπεσαμέλ, να ‘ρθει να σκάσει ο επισκέπτης. Μέχρι να γεμίσει το λιμάνι ηλιοκαμμένα μαγουλάκια και σκανδιναβικά ρεψίματα σκορδίλας.
Σου ανοίγει η όρεξη βρε παιδί μου. Τόσο που όλα πια έχουν να κάνουν με το λάδι της σαλάτας, το τραγανό της επικάλυψης του καλαμαριού, το ζουμερό της μπριζολάρας που ξαπλώνει ράθυμα δίπλα σε πατάτες που η θερινή χαρά βαφτίζει πατατούλες. Τόσο, που ξεχνάς που είναι ο Αλέξης, τι γκριμάτσα πρόβαρε ο Κυριάκος, ποια ξινίλα χτύπησε μετωπικά τη Φώφη, τον λόγο που ο Προκόπης χάρισε μια ακόμη υπογραφή διατάγματος. Σου φτιάχνει η διάθεση ρε φίλε. Πέρυσι τέτοιο καιρό, δεν ξέραμε αν θα μείνουμε ή αν θα βρεθούμε εκτός. Φέτος με σίγουρο το εντός, όλοι και όλα έξω. Εξω καρδιά, έξω πουκάμισα φαρδιά και μέσα ένας ψίθυρος μονάχα. Που η ώρα του ακόμα δεν έχει φτάσει για να εκφραστεί.
Αργότερα πια, βραδιάζω. Ρήμα αδόκιμο, παθητικό. Οπως παθητικά γλυστρούν οι μέρες αθωωμένες από ακλόνητο άλλοθι καλοκαιριού. Αλλάζω και τους συνδυασμούς των αστεριών κατά πως βολεύει την γεωγραφία της σκέψης μου. Γιατί γνωρίζω καλά ότι σε κάποια άχρονη στιγμή, με βρίσκει πάλι ο ψίθυρος του μεσημεριού που δεν ξεχάστηκε επαρκώς. «Χωρίς τελεία, καινούργια παράγραφο δεν μπορείς να ξεκινήσεις. Για να δω λοιπόν. Τι είδους τελεία θα βάλεις σήμερα;» με ρωτά. «Άνω τελεία» του απαντώ. «Κι αύριο βλέπουμε!».
Κι η νύχτα προχωρά. Κι η λογική σκαλώνει στο γρύλισμα των χωραφιών. Κι η πόλη σβήνει κάποια απ’ τα φώτα, να δώσει χώρο σε έρωτες που μεγαλώνουν μόνο σε ημίφως. Κι ακουμπώ το μυαλό στο μαξιλάρι. Και του ζητώ για άλλη μια φορά, να βρει αιτία καθαρή για γέννηση νέων ονείρων.

Χανιώτικα νέα (11.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/mia-kapia-telia/#ixzz4EC7lt7VP
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Όνειρο Ιουλιανής νύχτας

Μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Όνειρο Ιουλιανής νύχτας

Τα ψηλά κυπαρίσσια [ή μήπως πρόκειται για αρμυρίκια (;)] λιχνίζουν την ιουλιανή κάψα και τη μετατρέπουν διαρκώς σε δροσιά. Χαρά Θεού, λοιπόν, για μένα, όπως και για τους πολλούς γνωστούς και τους άγνωστους συνοδίτες μου να βαδίζουμε υπό σκιάν, ακούγοντας τους κελαηδισμούς των πουλιών, τυλιγμένοι στους ανασαμούς της αρίγανης, του θύμου, της δάφνης και του φλισκουνιού.

Στάση Αγίων Αναργύρων, φωνάζει κάποιος εκ των συνοδιτών με τραγουδιστή φωνή και μας δείχνει ένα πάλλευκο εκκλησάκι στο πρώτο πλάτεμα να μας περιμένει. Το δάφνινο στεφάνι της ορθάνοιχτης εξώθυρας μαρτυρά τη γιορτή που είχε στήσει τ’ αντίσκηνά της πέριξ, τι πιο φυσικό, λοιπόν, από το ν’ ανάψουμε κερί στο μανουάλι των όποιων προσδοκιών μας και να κάνουμε τον σταυρό μας στο εικονοστάσι των όποιων ενθυμημάτων μας!

Στάση Αγίας Κυριακής… Στάση Αγίας Μαρίνας… Στάση Προφήτη Ηλία… Στάση Αγίας Αννας… Στάση Αγίας Παρασκευής… Στάση Αγίου Παντελεήμονα, του “πρώτου γιατρού του κόσμου”, “απού γιατρεύει τσι πληγές και διασκορπά τσοι πόνους”. Τις όποιες πληγές, τους όποιους πόνους. “Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα” τραγουδεί στεντορεία τη φωνή ένας από τους γνωστούς σ’ εμένα και σ’ όλους συνοδίτης, ο Σταμάτης Κραουνάκης…

Μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

«Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια […]. Άμυνα περί πάτρης: θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας». Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (εφ. “Ακρόπολις”, 1896).

«Πόσο τυχεροί είμαστε που αξιωθήκαμε να διαβάσουμε έστω και λίγο ως έφηβοι Παπαδιαμάνη, κάτι σκίρτησε στην ψυχή μας έκτοτε», μου γράφει μεταξύ των άλλων ο καλός μου φίλος, φίλος ζωής, Αναστάσης (Τάσος) Βαλμάς που κατοικοεδρεύει στον Αγιο Λουκά της Εύβοιας και επιμένει να επικοινωνεί γραφτά μαζί μου. «Θέλω να βρεθούμε ένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα (Μοναστηράκι, Αγιο Ελισσαίο, Ψυρρή) για να νιώσουμε το παπαδιαμάντειο αεράκι να μας σκέπει. Να ζήσουμε έναν εσπερινό στο εκκλησάκι του».

Συνεχίζουμε και μάλιστα μετά “ιερής μανίας” να διαβάζουμε τα “γραμμένα” απ’ τον Άγιο των Νεοελληνικών μας Γραμμάτων. Και ο φίλος μου και εγώ. Περισσότερο από ποτέ τον τελευταίο καιρό. Να ξαναδιαβάζουμε είναι το σωστό. Ισως γιατί μας συγκινεί περισσότερο τώρα, απ’ ό,τι στα μαθητικά μας χρόνια το ύφος του, ως αντανάκλαση του ήθους του. «Δεν γνωρίζω αν αληθεύει ή είναι μύθος, αλλά είναι τόσο ανθρώπινος που υποκλίνομαι έως εδάφους στην ψυχούλα του», μου γράφει στο προαναφερθέν γράμμα ο Αναστάσης. Κι εγώ, φίλε!

«Εύρον πρασίνην πέτραν ωραιοτάτην ελθέ». Το μετάνιωσε πικρά ο Νίκος Καζαντζάκης που δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Ζορμπά να τ’ αφήσει όλα και να πάει στη Σερβία για να δει την πράσινη “ωραιοτάτην” πέτρα. Μου το θύμισε κι αυτό με το γράμμα του ο φίλος μου. Και βέβαια τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη: «Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,/ όπου και να θολώνει ο νους σας,/ μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό/ και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».

Χανιώτικα νέα (12.07.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/oniro-ioulianis-niktas/#ixzz4EC39VeUe 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook