ΕΝ ΝΙΠΠΩ

Στον Άγιον Αθανάση, στο Νίππος



Με το που  ξημέρωσε η μέρα της γιορτής του Αγίου Αθανασίου, έδειξε ο ήλιος την αθανασία του και φώτισε τα χιόνια, που έφταναν μἐχρι τα μπροσπόδια της Μαδάρας, έτσι να 'κανα τα χέρια μου θα τα ‘φτανα. Γι' άλλη μια χρονιά στο πανηγύρι του Αγιου- Αθανάση, στο παμπάλαιο, βυζαντινό, εκκλησάκι του Νίππους, όπου και το κοιμητήριο της Ενορίας κι εφέτος. "Ήλιε, ήλιε, αρχηγέ!" Ποια  σύννεφα! Ούτε ένα δείγμα τους στον ουράνιο θόλο. Αλκυονίδα, σίγουρα η μέρα, μέρα για τις αλκυόνες για να κάνουν τα’αυγά τους, μα και μέρα των ψυχών, των λευκών ψυχών!



Ένα κοπάδι πρόβατα που συναντώ, λίγο πριν μπω στο χωριό, ερχόμενος από τον μπαμπαλιανό δρόμο, στον Άσπρουγα, με βάνει σε ιδέα. Να ‘ναι άραγε οι ψυχές των πεθαμένων μας, μια αντιπροσωπία τους ίσως, που ήρθε για να με συνεπάρει; Ούτως ή άλλως αρχίζω να τις αναθιβάλλω μια μια  στο κεκλιμένο επίπεδο της μνήμης. Όλους,  ως υπήρξαν ωραίοι!  Στα μνήματά τους θα τους συναντήσω σε λίγο, το ξέρω.!



"Ορθοδοξίας ακτίσι  περιλαμπόμενοι, οι νοητοί αστέρες υπερηύγασαν λόγοις..." Και για τον άγιο Κύριλλο, επίσης πατριάρχη Αλεξάνδρειας, μιλά ο αίνος που ψάλλω, εκτός από τον Άγιο Αθανάσιο. Μόνο στον δικό μας Άγιον- Αθανάση, όμωε, εμένα ο νους μου. Στον Άγιο των πεθαμένων μας, μα και σε τελική ανάλυση όλων μας, αφού όλοι εδώ, κάτω από τα κυπαρίσσια του, θα βρούμε την ανάπαυση.



Τι παράξενη λειτουργία, αλήθεια, η σημερινή! Λίγοι οι εντός του μικρού ναίσκου, μαζί με τους Αγίους του τέμπλου και των τοίχων με τα "βγαρμένα" από τους Τούρκους μάτια, περισσότεροι αυτοί που περιέρχονται από τάφου εις τάφον, ανάβοντας τα καντήλια των προαπαλθόντων πατέρων  και αδελφών και θυμιάζοντάς τους. "Καλότυχοι νεκροί που λησμονάνε την πίκρα της ζωής(;)". Με ερωτηματικό ο πρώτος στίχος από τη "Λήθη" του Λορέντζου Μαβίλη στον νου μου, ενώ λέω τον "Απόστολο". "Ου γαρ έχομεν πόλιν αλλά την μέλλουσαν  επιζητούμεν", απαξάπαντες. Κατόπιν αυτού, "της δε ευποιίας και κοινωνίας μη επιλανθάνεσθαι, τοιαύτης γαρ θυσίας ευαρεστείται ο θεός.'"






Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών... Η λειτουργία τελειώνει. "Χρόνια πολλά σε όλους και ο Θεός να συγχωρέσει τους πεθαμένους μας». Διπλή η ευχή από τον παπα- Μιχάλη, πριν μοιράσει το αντίδωρο και τον άρτο. Ο ήλιος, βέβαια, εξακολουθεί να είναι απόλυτος ἀρχοντας, χωρίς καμιά αμφισβήτηση, διαλαλώντας την αθανασία του. Ό, τι καλύτερο για τους πεθαμένους μας, που έχουν να κουβεντιάσουν τα δικά τους, μόλις φύγουμε...

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Κάθε στιγμή έχει το μεγαλείο της, ζήσε το!

          



Μη χολοσκάς για τ’ αύριο αφού δεν ήρθ’ ακόμη/ και λύπη και μετανιωμό μη νιώθεις για το χτες/ αφού κι αυτό δεν είναι πια παρά μια χούφτα χώμα./ Το σήμερα, που γύρω σου από ζωή γεμάτο/ κοίτα να ζήσεις!… Αύριο θα ‘ναι κι αυτό φευγάτο”. Μιχάλης Γρηγοράκης

Το χθες (το πρίν) έφυγε, το αύριο (το μετά) είναι αβέβαιο, μόνο το σήμερα (το τώρα) υπάρχει κι αυτό είναι που πρέπει να ζήσεις, μας λέει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο ο αξέχαστος Μιχάλης Γρηγοράκης, ο “μίγρης” των Χανιώτικων νέων, σε μια απ’ τις “νοσταλγικές ρίμες” του. Οι ποιητές φεύγουν, τα που έχουν γράψει, ωστόσο, μένουν και για να μας “παρηγορούν”, αλλάζοντάς μας προς το καλύτερο τη διάθεση, και γιατί όχι για να μας χρησιμεύουν σαν οδοδείκτες στην καθημερινότητα, σε πολλές περιπτώσεις. Μια φράση τους, κάποιοι στίχοι τους, ένα ποίημά τους, όπως αυτό που βρίσκεται “κορνιζωμένο” στα γραφεία της εφημερίδας μας στην Μπουνιαλή. Χώρα, βέβαια, όλα τ’ άλλα…

Γιατί ετούτο, γιατί το άλλο, γιατί το παράλλο… Ξετρουλιαχτό το κεφάλι μου από “γιατί” πριν “συναντήσω” το εν λόγω ποίημα του Γρηγοράκη τις προάλλες. Ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν, τουλάχιστον για λίγο, μετά την ανάγνωση του. “Βγάλε από την καθημερινότητά σου τη λέξη “γιατί”, με την έννοια ότι το ένα “γιατί” φέρνει το άλλο και βάλε στη θέση του το “αρα”. Και η συμβουλή ενός φίλου μου στον νου μου. Εστω για λίγο… Είναι τόσα πολλά αυτά που μας τρέχουν, αυτά που μας έχουν πάρει φαλάγγι! Όμως…




Έργο του “εμείς" το έργο του Ιδρύματος “Βενιζέλος”

Μια στάση στην κατά κοινή ομολογία θαυμαστή πορεία του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, που ξεκίνησε να λειτουργεί και να λειτουργείται το 2000 στην Πόλη μας με εμπνευστή τον Μακαριστό Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου, Άγιο στη λαϊκή συνείδηση Ειρηναίο Γαλανάκη με ιθύνοντα του τον και γενικό διευθυντή του Νίκο Παπαδάκη, η καθιερωμένη κοπή της βασιλόπιτας του Συλλόγου των Φίλων του, που έγινε στη Λέσχη Αξιωματικών του Πεδίου Βολής Κρήτης (Αστέρια) το περασμένο Σάββατο 14 Ιανουαρίου. Μια ευκαιρία για επαναβεβαίωση της στήριξης των πάντα υψηλών στόχων του, παρά τις δυσκολίες των καιρών απ’ το χανιώτικο εμείς…

Στολή και στολίδι για τον τόπο μας, αλλά και εξ’ αδιανεμήτου πλούτος για τους όπου γης, κι όχι μόνο για τους εντός Ελλάδος, Έλληνες, όπως κι άλλες φορές έχω γράψει, είναι το Ίδρυμα που φέρει το όνομα του Εθνάρχη. Το υπογράμμισαν όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, όσοι μίλησαν μετά την ευλογία της βασιλόπιτας από τον μητροπολίτη μας, τον Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό Παπαγιαννάκη, συντονίζοντας του και αντιπροέδρου του Συλλόγου των Φίλων… συνήθως υπόπτου Σήφη Μαρκάκη. Από τον ίδιο τον Μητροπολίτη από τον πρόεδρο του Συλλόγου των Φίλων Μανόλη Καλογερή, από την βουλευτή Βάλια Βαγιωνάκη, από τον θεματικό Αντιπεριφερειάρχη Κρήτης, Νίκο Καλογερή, τον δήμαρχο Χανίων Τάσο Βάμβουκα και βέβαια τον Νίκο Παπαδάκη. Στάθηκε σε πολλά ονόματα αυτός για ευχαριστίες, αφού εξήρε τη συνεισφορά της Βάλιας Βαγιωνάκη για την ανάληψη της προεδρίας του Ιδρύματος από τον νυν πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Νίκο Βούτση, με πρώτο αυτό του Μανόλη Καλογερή, που προσφέρει, με άκρα ανιδιοτέλεια από ιδρύσεως του Ιδρύματος, τα “μάλλα”. Σε πολλά ονόματα αναφέρθηκε στον χαιρετισμό του και ο ίδιος ο Πρόεδρος του Συλλόγου, άλλωστε. Προς επιβεβαίωση του ήδη λεχθέντος, ότι πρωτίστως έργο του “εμείς”, είναι το έργο του Ιδρύματος.






«Βενιζέλε μας, πατέρα της πατρίδας/ Βενιζέλε μας, πατέρα της φυλής/ κάθε πόθου μας και κάθε μας ελπίδα/ είσαι συ ζωή και φως κι αγωνιστής”… Ο ύμνος του Βενιζέλου στον νου μου ακούγοντας τη θαυμάσια ορχήστρα των φαντάρων της Μεραρχίας Κρητών να παίζει στην προαναφερθείσα εκδήλωση, μετά την τελετή και τους χαιρετισμούς. Κοντά σ’ αυτό και το αρχαίο ρητό: “το φυλάξαι τ’ αγαθά χαλεπώτερον του κτήσασθαι”. Έχουν γνώση οι φύλακες!

Χανιώτικα νέα (17.01.2017)

          

ΧΡΥΣΑ

ΕΚΘΕΣΗ ΜΠΟΜΠΟΥ
ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ*

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Αντί για πρόλογο, θα γράψω πως ούτε μια μέρα, κυρία, δεν μας αφήσατε να προσαρμοστούμε και αμέσως μας βάλατε έκθεση. Τέλος πάντων, το προσπερνάω και αρχίζω.

Παραμονή Χριστουγέννων βγήκα για τα κάλαντα με τον παππού μου. Με το τρίγωνο εγώ, με το κλαρίνο αυτός. Παραδοσιακά, όχι σαν εκείνα που είπαν στην εκπομπή του Σ. Παπαδόπουλου με τη συνοδεία μπουζουκιού. Οι περισσότεροι μας έδιναν ψιλά και μόνο μια κυρία μας εδωσε ένα 5ευρω . ..
.Μόλις βγήκαμε έξω, ο παππούς σημείωσε τη διεύθυνσή της για να ξαναπάμε και του χρόνου. Το μεσημεράκι που γυρίσαμε, βρήκα τη γιαγιά μου χαρούμενη, γιατί είχε πάρει το επίδομα και μπορούσε να μου αγοράσει δώρο. Πλήρωσε, ωστόσο κάτι λογαριασμούς κι ετσι δεν έμειναν για γαλοπούλα που πέταξε στη χώρα του ποτέ. Την επομένη πήγα με τον πατέρα μου στο Σύνταγμα και είδαμε μια ακίνητη ρόδα. Του ζήτησα να με ντύσει Γαλιλαίο και να λέω «κι όμως γυρίζει», αλλά μου εδωσε μια σφαλιάρα και με απομάκρυνε αμέσως.


Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς είχαμε καλέσει τους γονείς της Ελενίτσας και του Κωστάκη. Οι πρώτοι μας έφεραν δώρο ξύλα για τη σόμπα, γιατί εδώ και 3 χρόνια δεν βάζουμε πετρέλαιο στην πολυκατοικία, και οι δεύτεροι μερικές σοκολάτες που ειχαν πάρει από το συσσίτιο. Οσο οι μεγάλοι αντάλλασσαν χρόνια πολλά, έριξα μια ματιά στο φβ. Το ένα ποστ ευχόταν το 2017 να μην υπάρχουν παιδάκια που να πεινάνε και το αμέσως επόμενο έδειχνε φωτογραφία με τα άφθονα φαγητά τους. Εκανα dislike και στα 2. Υστερα κόψαμε την πίτα. Ούτε φέτος μου έπεσε το φλουρί. Την ατυχία μου μέσα… .

Ανήμερα ο πατέρας μου έβλεπε ειδήσεις και μονολογούσε: «Πολύ άσχημα ξεκίνησε η χρονιά, με 40 νεκρούς ανθρώπους». Τον ρώτησα τι εννοούσε αλλά αντί να μου απαντήσει μ’ εσφιξε στην αγκαλιά του και μου είπε « Από δω και πέρα, Μπόμπο, δεν πρόκειται να σε ξαναμαλώσω όσες ζαβολιές κι αν κάνεις. Αυτά είναι φυσιολογικά πράγματα, άλλα είναι τα παράλογα».
Αν μου λέγατε κι εσείς, κυρία, κάτι τέτοιο, θα με κάνατε πραγματικά ευτυχισμένο

* Δμοσιεύθηκε στην PANCRETA (09.01,2017)

ΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΤΑΝΤΙΑ

Φαλακρά γερόντια, ξεδοντιασμένα,

οι πάλλαι ποτέ μεγάλες λέξεις,

ξεθωριασμένες, άθλιες, με βακτηρίες,

παρελαύνουν, μπροστά

στ’ ανελέητα νήπια ερωτηματικά,

τους επίσημους της νεότητας.

Τρεμάμενες, σκονισμένες,

προσέρχονται μπροστά

στην εξεταστική επιτροπή∙

κι εκλιπαρούν έναν βαθμό,

γύρω εκεί… στη «βάση».

Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης, ΚΑΖΟΒΑΡ,

Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης, Γ'  Έκδοση Χανιά, 2014

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

2ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΧΑΝΙΩΝ
Το ντοκιμαντέρ μας για την Αρχαία Απτέρα

Καλοί μας φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για το ντοκιμαντέρ του 2ου Γυμνασίου Χανίων, με θέμα το αρχαίο θέατρο της Απτέρας, που απέσπασε πέρυσι το 2ο πανελλήνιο βραβείο στον διαγωνισμό που προκήρυξαν από κοινού το Υπουργείο Παιδείας, το Υπουργείο Πολιτισμού, η ΕΡΤ και το σωματείο “Διάζωμα”, με θέμα “Οι μαθητές μας ξεναγούν στα αρχαία θέατρα;”, ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Να ΄ναι καλά ο ιδιαίτερα δραστήριος διευθυντής του ιστορικού σχολείου της πόλης μας Αντώνης Αθανασάκης, που ανταποκρίθηκε στην πρόταση που του έκανα και μου έστειλε το σχετικό υλικό. “Τι ευλογία κι αυτή να είσαι Δάσκαλος”, είχα γράψει στο εισαγωγικό μου σημείωμα σ’ έναν προηγούμενο Παιδότοπο (28.11.2016), στον οποίο φιλοξενούνταν εργασίες παιδιών του ίδιου Σχολείου για την μοναδική στο είδος της εκδήλωση υιοθεσίας (συμμετείχε σ’ αυτήν και μαθητές του Γυμνασίου Βάμου, εργασίες των οποίων είχαν φιλοξενηθεί σε προηγούμενο Παιδότοπο) του αρχαίου θεάτρου της Απτέρας… Επανέρχομαι και σ’ αυτήν σήμερα, όπως και στην άλλη σχετική, με κάποιο συμπλήρωμα. Τί ευλογία για τον Παιδότοπο να φιλοξενεί τέτοιας λογής εργασίες, που λειτουργούν και σαν προκλητικές προσκλήσεις μα και σαν προσκλητικές προκλήσεις!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

«Η συμμετοχή μου στο ντοκιμαντέρ που ετοίμασε το σχολείο μου για το αρχαίο θέατρο της Απτέρας ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη. Ένιωσα χαρά και αλλά και άγχος, αφού εγώ ήμουν στην ομάδα του σκίτσου του σχολείου μου και δεν είχα ασχοληθεί ποτέ σοβαρά με τον κινηματογράφο. Ο χαρακτήρας που θα έπρεπε να υποδυθώ στην ταινία ήταν ένας ονειροπόλος μαθητής με ταλέντο στο σκίτσο και πολύ φαντασία. Επειδή αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά έχω και γω, ήταν σαν να «έπαιζα» τον εαυτό μου και έτσι χαλάρωσα αρκετά και το απόλαυσα. Τα γυρίσματα ήταν για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία για την ζωή μου Έμαθα ουσιαστικά πώς γυρίζονται οι ταινίες και πόσο κόπο και προσπάθεια χρειάζεται για να έχεις ένα καλό αποτέλεσμα. Επίσης, ήμουνα ενθουσιασμένος και για το ότι γνώριζα παράλληλα και την ιστορία αυτού του μαγικού τόπου με το υπέροχο αρχαίο θέατρο της Απτέρας.
Τέλος, θα μου μείνει αξέχαστη η στιγμή που πρωτοείδα τελειωμένη την ταινία μας στην μεγάλη οθόνη του κινηματογράφου μαζί με ολόκληρο το σχολείο μου. Ο ενθουσιασμός μου και η περηφάνεια μου δεν περιγράφεται.»
Γιώργος Πεπές, ο μικρός πρωταγωνιστής της ταινίας,
μαθητής του 2ου Γυμνασίου Χανίων





«Το να γυρίσει κανείς ένα ντοκιμαντέρ για έναν αρχαιολογικό χώρο σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί όχι μόνο ιστορικές γνώσεις αλλά και έναν τρόπο παρουσίασης που να προσελκύει το ενδιαφέρον του θεατή. Όταν, βέβαια, δημιουργήσαμε το σενάριο, ομολογώ ότι όλες οι επιφυλάξεις παραμερίστηκαν και αισθάνθηκα σίγουρη πως θα έχουμε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Την προσπάθεια αυτή αγκάλιασαν με ενθουσιασμό οι μαθητές του 2ου Γυμνασίου αναλαμβάνοντας διάφορους ρόλους και αποκομίζοντας οφέλη σε πολλά επίπεδα: και σε επαφή με την ιστορία του τόπου τους ήρθαν και ανακάλυψαν νέες τους ικανότητες. Κυρίως όμως γεύτηκαν τη χαρά της συνεργασίας και της δημιουργίας. Η συμμετοχή του ντοκιμαντέρ στο διαγωνισμό του σωματείου “Διάζωμα” «Οι μαθητές μας ξεναγούν στα αρχαία θέατρα» και η κατάκτηση της δεύτερης θέσης αποτέλεσε το επιστέγασμα του όλου εγχειρήματος και μας έδωσε μεγάλη ηθική ικανοποίηση. Βέβαια, όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα, εμείς, ως εκπαιδευτικοί, είχαμε ήδη ανταμειφθεί αντικρίζοντας τη λάμψη στα νεανικά μάτια των μαθητών μας και ερχόμενοι σε μία πιο ουσιαστική επαφή με αυτόν τον τόσο μαγευτικό τόπο, της αρχαίας Απτέρας.»
Μπιλάλη Μαρία, Φιλόλογος




«Η συμμετοχή μου στη δημιουργία του ντοκιμαντέρ για το αρχαίο θέατρο της Απτέρας ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Αν και κουραστήκαμε λιγάκι με τις πολλές ώρες των γυρισμάτων κάτω από τον καυτό ήλιο, η αίσθηση της δημιουργίας αλλά και η ατμόσφαιρα που πρόσφερε ο μαγικός χώρος του αρχαίου θεάτρου μας γέμιζε ενέργεια. Παράλληλα μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω και την ιστορία του τόπου και να ταυτιστώ μαζί του. Νιώθω περηφάνια και ξεχωριστή χαρά που ήμουν ένα μικρό κομμάτι της υπέροχης αυτής συλλογικής προσπάθειας.»
Παυλίνα Μπαϊλάκη
Μαθήτρια του 2ου Γυμνασίου Χανίων





«Η συμμετοχή του σχολείου μας στον Πανελλήνιο διαγωνισμό «οι μαθητές μας ξεναγούν στα αρχαία θέατρα» που συνδιοργάνωσαν το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, η ΕΡΤ και το σωματείο “Διάζωμα”. μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε με βιωματικό τρόπο τον μοναδικά ξεχωριστό τόπο της αρχαίας Απτέρας και να ανακαλύψουμε τον απίστευτο πολιτισμό μας αλλά και την δυνατότητα για ξεχωριστές εμπειρίες συνεργασίας. Η αρμονική συνεργασία της κινηματογραφικής, της θεατρικής και της ομάδας σκίτσου – animation του σχολείου μας απέδωσε εκπληκτικά αποτελέσματα και παράλληλα δόθηκε η ευκαιρία στους μαθητές μας να ξεδιπλώσουν όλες τις δυνατότητες και δεξιότητές τους αλλά και την φαντασία και αστείρευτη δημιουργικότητά τους. Έμαθαν να συνεργάζονται και κυρίως διαπίστωσαν βιωματικά την ολότητα της γνώσης και την αξία του πολιτισμού και της τέχνης, εμπλέκοντας την τοπική ιστορία, τα αρχαία ελληνικά, τα αγγλικά με την τέχνη του κινηματογράφου, του σκίτσου, του animation και της θεατρικής παιδείας.
Ήταν μια πρωτόγνωρη και αξέχαστη εμπειρία για όλους μας και μας έδειξε τον δρόμο για ένα «άλλο» σχολείο δημιουργικό και ευχάριστο τόσο για τους μαθητές όσο και τους εκπαιδευτικούς.»
Αθανασάκης Αντώνης, Δ/ντής του 2ου Γυμνασίου Χανίων και
υπεύθυνος του προγράμματος «οι μαθητές του 2ου Γυμνασίου Χανίων
μας ξεναγούν στο αρχαίο θέατρο της Απτέρας»




Περπατώντας μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, στην πλευρά του λόφου που κοιτάζει προς τα Λευκά Όρη, θα συναντήσετε το θέατρο σε μία κατάφυτη με ελιές περιοχή. Στα αρχαία χρόνια η θέση του ήταν μέσα στα τείχη της αρχαίας Απτέρας και, μάλιστα, κοντά σε μία από τις εισόδους της πόλης. Το θέατρο χτίστηκε στα ελληνιστικά χρόνια και για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε ασβεστόλιθος, μία τοπική πέτρα από την οποία ήταν χτισμένα τα περισσότερα κτήρια της αρχαίας Απτέρας. Είναι, μάλιστα, το αρχαιότερο θέατρο που έχει ανασκαφεί μέχρι στιγμής στην Κρήτη. Βέβαια στη ρωμαϊκή εποχή, τον 1ο αι. μ.Χ., στο αρχικό του σχέδιο έγιναν αλλαγές και προσθήκες. Με το πέρασμα των αιώνων το θέατρο εγκαταλείφθηκε και το μεγαλύτερο μέρος του καλύφθηκε από χώμα. Ξαναήρθε στο φως από τους αρχαιολόγους με την ανασκαφή που ξεκίνησε το 2008. Μην φανταστείτε όμως ότι η διαδικασία αυτή ήταν εύκολη και χωρίς εμπόδια.
ΠΗΓΗ: \\\C:Userw\user\Downloads\theatro-apteras(2)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΕΥΘΥΜΗΣ ΒΑΡΛΑΜΗΣ: ΞΑΝΑΓΙΝΕ ΕΛΛΗΝΑΣ

«Τώρα είμαι λεύτερος για πάντα/ και πετάω σαν πούπουλο στον άνεμο/ μέσα στους γαλαξίες των ιδεών./ Πόσες ψυχές ανάλαφρες πετάνε γύρω μου/ και χαίρονται μαζί μου και χαμογελούν.» Προφητικός ο και ποιητής, σφαιρικός, πολυμήχανος, αναγεννησιακός καλλιτέχνης- αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης,designer, συγγραφέας και παιδαγωγός- Ωραίος Έλληνας της Διασποράς Ευθύμης  Βαρλάμης, στο τελευταίο ποίημά του, που το έγραψε λίγες μέρες πριν φύγει, με το έβγα της περασμένης  χρονιάς, ύστερα από πολύμηνη ασθένεια, στα 75 του χρόνια, για την Επουράνια Ελλάδα. Τις προάλλες, 9 του Γενάρη, η αποχαιρετιστήρια τελετή στον ορθόδοξο εφημεριακό ναό του Σρεμς της Κάτω Αυστρίας παρουσία του μητροπολίτη Βιένης Αρσενίου και αύριο, 14 του Γενάρη, ο ενταφιασμός  της σορού του, στην αγαπημένη του Βέροια, στην πόλη που είδε για πρώτη φορά το ελληνικό φως κι έζησε τα παιδικά του χρόνια. Κερί στη μνήμη του τούτη η Στάση
Ευλογία, ευλογία μεγάλη για μένα η γνωριμία τόσο με τον Ευθύμη Βαρλάμη και το έργο του (έχω αναφερθεί κατ’ επανάληψη σ’ αυτό στην εφημερίδα μας) όσο και με τους «αποστόλους»  του, στο Πειραματικό Εργαστήρι της Βεργίνας, τον Αστέρη Νένο, τον Παύλο Τροχόπουλο και τα  άλλα «παιδιά» . Μια γνωριμία που άρχισε το καλοκαίρι του 1998, εδώ στα Χανιά, όπου παρουσιάστηκε στα Νεώρια η πολυσήμαντη έκθεσή του «Αλέξανδρος 2000», η μεγαλύτερη συλλογή έργων τέχνης στον κόσμο για την πολυθρύλητη προσωπικότητα του Μεγάλου Στρατηλάτη και κορυφώθηκε τρία χρόνια αργότερα στην Ελούντα, στο Elounda Porto, όπου μαζί με τον πρωτοπόρο συνθέτη και μαέστρο Θεόδωρο Αντωνίου παρουσίασαν σε επιλεγμένο κοινό σε μια μοναδική στο είδος της εκδήλωση (συμμετείχαμε σ’ αυτήν με την Ευδοκία διαβάζοντας κείμενά του) τα καινούργια του έργα για τον Μακεδόνα Κοσμοκράτορα. Να γράφω για τον διάσημο Έλληνα σφαιρικό καλλιτέχνη και να μην τελειώνω…
Ένα από τα κεφάλαια του πολυσἐλιδου βιβλίου με τίτλο «Ο Ευθύμης Βαρλάμης και το έργο του», που θα μπορούσα να γράψω θα ήταν κι αυτό για τη συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο Συνέδριο Λογοτεχνίας που έγινε στη Βεργίνα από το ομώνυμο Πειραματικό Εργαστήρι τον Σεπτέμβρη του 2008. «Και στην Κρήτη ο Μέγας Αλέξανδρος ζει», ήταν ο τίτλος της εισήγησής μου. Πόσες αναμνήσεις και πόσες γνωριμίες!






«Αλέξανδρος 2000», «Τα βουνά της πατρίδας μου», Ο Χριστός σήμερα», ¨Η τέχνη της ομορφιάς», «Ἁγιο Όρος», «Ποιητική Αρχιτεκτονική», «Η πόλη των παιδιών», «Το άγνωστο σύμπαν»,  οι τίτλοι κάποιων από  τις εκθέσεις του Ευθύμη Βαρλάμη, που εκτός των άλλων έχει διατελέσει καθηγητής στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Εφαρμοσμένης Τέχνης της Βιέννης, έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής σε πολλά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και δημιούργησε στην πόλη Σρεμς της Αυστρίας, σε μια έκταση 14.000 τ. μ., το περίφημο Μουσείο Βάλντφιρτελ», στο οποίο φιλοξενείται το καλλιτεχνικό έργο της 50χρονης δουλειάς του και η συλλογή με το όνομά του.
«Με τον Μάκη Βαρλάμη η Κάτω Αυστρία χάνει ένα μεγάλο καλλιτἐχνη διεθνούς κύρους, ο οποἰος υπήρξε μια πολύπλευρα ταλαντούχος προσωπικότητα, που δώρισε πολλά και εμπλούτισε πολύμορφα τη χώρα μας», υπογράμμισε αποχαιρετώντας τον ο κυβερνήτης της Κάτω Αυστρίας Έλβιν Περλ.  Και η Ελλάδα χάνει έναν από τους μετρημένους στα δάχτυλα πρεσβευτές του διαχρονικού πολιτισμού της, η πρώτη σκέψη που κάνω. Ποιος είπε, όμως, ότι ο Ευθύμης Βαρλάμης δεν θα εξακολουθήσει να ζει με το έργο του και ότι δεν θα συνεχίσει να  ξεναγεί «με μεγάλη χαρά», όπως γράφει στο τελευταίο του βιβλίο «Ξαναγίνε  Έλληνας», «τον Γκαίτε και τον Μότσαρτ , στην Ελλάδα των θαυμάτων και των αινιγμάτων»;

διαβαστε επισης

ΕΥΔΟΚΙΑ

ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ-ΚΑΚΑΤΣΑΚἩ: H GIASEMIA KAI T' AΣTERAKIA



Γράφει ο αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Χατζηνικολάου*

Μέσα στην παγωνιά του χειμώνα έλαβα το ανοιξιάτικο άρωμα του γιασεμιού και φώτισαν την ψυχή μου τα αστεράκια τ’ ουρανού με το γλυκύτατο και αρωματισμένο βιβλίο της χαρισματικής συγγραφέως κ. Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη “Η Γιασεμιά και τ’ αστεράκια”.
Eνα σμαραγδένιο βιβλίο, πολύτιμος θησαυρός για μικρούς και μεγάλους. Άλλωστε, είμαστε, ή πρέπει να είμαστε, παιδιά. Και όλοι έχουμε ανάγκη από κάποια όμορφη, μοσχόβολη γιασεμιά -ψυχή να μας αγκαλιάσει και να μας ευφράνει με τ’ άρωμά της και μάλιστα σ’ ώρες μοναξιάς και κάποιας θύελλας, κάτι που στοχαζότανε κι ο μεγάλος Ρ. Ρολλάν όταν σημείωνε μέσα στο βιβλίο του “Μαγεμένη Ψυχή”: «Ω, τι γλυκύτητα να έχεις βρει μια ψυχή, όπου να μπορείς να φωλιάζεις την ώρα της θύελλας». Και πόσο ωραίο είναι να έχουμε στην πορεία της ζωής μας, φορτωμένοι μ’ ένα σωρό βάρη, κάποιον Κυρηναίο να βαστάζουμε αλλήλων τα βάρη, εφαρμόζοντας τον αποστολικό λόγο «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε…» (Γαλ. 6, 2).
Σαν τον φράκτη περιμένουμε κάποια γιασεμιά αγάπης, τρυφερότητας και πιστότητας να μας αγκαλιάσει και σαν κάποια γιασεμιά να στηριχθούμε πάνω σ’ ένα ακλόνητο φράκτη – βράχο.
Η εκλεκτή συγγραφέας, και κοσμαγάπητη κ. Ευδοκία, έχει αγκαλιάσει με το ψυχικό της άρωμα και με το χαρισματικό της γράψιμο, αλλά και τον προφορικό εναρμόνιο λόγο της, χιλιάδες ψυχές επί σειρά ετών και από πολλά μετερίζια. Εστήριξε πολλούς. Αρωμάτισε πολλούς ως μοσχοβολούσα γιασεμιά. Στάθηκε κοντά σ’ αδύναμους. Έγινε και φράκτης – βράχος πάνω στον οποίο ακούμπησαν πολλοί, αρκετοί από τους οποίους ζούσαν κάποια ερημιά…
Την κ. Ευδοκία την ξέρω, και την εκτιμώ, ευγνώμονα και βαθύτατα, από την πρώτη της, αν δεν κάνω λάθος, διακονία της στον τόπο μας, αρχής γενομένης από το Καστέλλι Κισάμου, πολύτιμος και ένθερμος συνεργάτις στο μεγαλόπνοο έργο του μακαριστού Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου. Κατά ευλογημένη σύμπτωση στο ίδιο έργο και τόπο διακονούσε αδιόριστος τότε διδάσκαλος, και λίαν αγαπητός μας με την συνεχιζόμενη αφειδώλευτη προσφορά στα Γράμματα, κ. Ευάγγελος Θ. Κακατσάκης. Τους καμάρωνα και ευχαριστούσα τον Θεό που είχαμε τέτοιους συνεργάτες. Και, χαιρόμαστε που αυτοί οι δυο υπέροχοι άνθρωποι ενώθηκαν με τα άγια δεσμά του γάμου και εδημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια με εκλεκτά και ευγενικά παιδιά και εγγόνια, στα οποία (εγγόνια) αφιερώνει το βιβλίο της αυτό «Στα εγγόνια μου, Βαγγέλη, Ευδοκία και Ευρυδίκη, τ’ αστεράκια που φωτίζουν την αγκαλιά και την ζωήν μου».
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το τρυφερό αυτό βιβλίο. Γίνομαι παιδί. Συντροφεύομαι. Βλέπω τα τωρινά παιδιά σε πόσο διαφορετικό κόσμο ζούνε, που αντί για παραμύθι, αυτόν τον μεγάλο δάσκαλο, κολλούνε στα διάφορα ηλεκτρονικά και άψυχα μέσα.
Πάει η γιαγιά και ο παππούς. Όμως, μας χρειάζεται το παραμύθι, η παραμυθία. Όμως, όλοι ονειρευόμαστε. Η άγια λαχτάρα τρώει τα σωθικά μας.
Και γράφοντας αυτά, βρίσκομαι στο οπισθόφυλλο και διαβάζω: «Γη κι ουρανός, πουλιά και λουλούδια, τ’ αστέρια και το φεγγάρι… κι η άνοιξη. Όλα συνυπάρχουν αρμονικά σε τούτο το παραμύθι, που περιγράφει τη ζωή μιας γιασεμιάς, την τρυφερή φιλία της μ’ έναν γέρο ξύλινο φράχτη κι έναν μικρούλη ονειροπόλο άνεμο… και μας αποκαλύπτει τα όνειρα, τις προσδοκίες, και τις λαχτάρες τους. Ο φράχτης λέει, λαχταρά να νιώσει πάλι όμορφα, όπως μια φορά που ήταν δέντρο στο δάσος… Ο μικρούλης άνεμος ονειρεύεται να γίνει ποιητής. Κι η Γιασεμιά Χμ… η Γιασεμιά όχι μόνο λαχταρά και ονειρεύεται, αλλά είναι σίγουρη ότι κάποια νύχτα θα πέσει στην αγκαλιά της ένα… αστέρι! Άραγε θα γίνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους; Ποιος ξέρει;»
Εμείς πάντως ξέρουμε ότι έπεσε ένα άσβεστο και μυρωμένο γιασεμίτικο αστέρι στην καρδιά μας με το βιβλίο της αυτό, και από καρδίας συγχαίρουμε και ευχαριστούμε την κ. Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη, το διαμάντι αυτό της ανθρώπινης ψυχής και της λογοτεχνίας.
Συγχαρητήρια και στην Κριστίν Μενάρ για την υπέροχη εικονογράφηση.


*Θεολόγος – τ. Λυκειάρχης

Χανιώτικα νέα (12.01.2017)

ΕΥΔΟΚΙΑ

Ιστορίες για μικρά και μεγάλα παιδιά

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ



Γράφει η Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη

Με…θυμάμαι, μικρό παιδί, να έχω πάντα την ίδια λαχτάρα κι ανάγκη: Ν’ ακούω ιστορίες και θρύλους, μύθους και παραμύθια, στίχους και δημοτικά τραγούδια, ακόμα ακόμα και νανουρίσματα. Να δραπετεύω μέσα στ’ όνειρο και τη φαντασία, να γίνομαι μέρος του παραμυθιού και της ζωής των ηρώων του!
Είμαι γιαγιά πια, κι όμως δεν μπορώ και δεν θέλω να αποκόψω τον ομφάλιο λώρο που με δένει με το παραμύθι. Πετώ τη…σκούφια μου, που λένε,  για να αφηγηθώ, να ακούσω, να διαβάσω ένα παραμύθι!  Ή να μιλήσω γι αυτό.
Πιστεύω πως τα παραμύθια είναι πλασμένα από την ίδια στόφα της παιδικής ψυχής: Του ονείρου, της ποίησης, της ομορφιάς, της φαντασίας. Κι ότι  ακόμα και σήμερα τα παιδιά έχουν την ίδια ανάγκη και λαχτάρα κι αγάπη για τα παραμύθια. Το ένιωθα κάνοντας την εκπομπή «παραμύθι…μυθικό», για πολλά χρόνια, στο «Ράδιο-Μαρτυρία». Το ζω με τα εγγόνια μου, με τα παιδιά των δημοτικών σχολείων και των νηπιαγωγείων που επισκέπτομαι. Με τα νηπιαγωγάκια για το παραμύθι συνήθως καθόμαστε  σε κύκλο πάνω στη μοκέτα. Κι ως να σωθεί το παραμύθι, τα παιδιά πλησιάζουν, πλησιάζουν κι ο κύκλος στενεύει και  χάνεται και το τέλος μας βρίσκει τον έναν δίπλα στον άλλο, τον έναν αγκαλιά και πάνω στον άλλο, όλους μαζί  αξεδιάλυτο  τσαμπί σταφύλι! Γιατί  το παραμύθι μας βγάζει από το εγώ και την αποξένωση, μας θέλει μαζί, συντροφιά, μια  αγκαλιά μικρούς και μεγάλους!
Ναι, τα παιδιά αγαπούν το παραμύθι.  Παιδί, παραμύθι, ποίηση και παιχνίδι, πάνε μαζί. Αλλά ο λόγος σήμερα, για το παραμύθι.

-Να κάνουμε κηνή (σκηνή), να πούμε παλαμύθιαααα; Με ρωτά η εγγονή μου, χαρίζοντάς μου το πιο γλυκό της χαμόγελο. Και τα ματάκια της ακτινοβολούν λαχτάρα και προσμονή.

Δεν μπορώ να της αρνηθώ τίποτα, πόσο μάλλον ένα παραμύθι! Είναι δυόμιση χρονών κι έχει κιόλας  ανακαλύψει  τη μαγεία και την ομορφιά των παραμυθιών!
Στο άψε-σβήσε λοιπόν, σκαρώνουμε τη σκηνή μ’ ένα μεγάλο σεντόνι πάνω στο κρεβάτι. Κουκουλωνόμαστε, αφήνουμε έξω όλο τον υπόλοιπο κόσμο, κοιταζόμαστε στα μάτια, χαμογελούμε η μια στην άλλη και πάει…φύγαμε!

Καλπάζουμε με ταχύτητα φωτός πάνω στο άσπρο άλογο της φαντασίας και βρισκόμαστε από τη μια στιγμή στην άλλη, στον μαγικό κόσμο του «μια  φορά κι έναν καιρό», σ’ εκείνον τον υπέροχο χωροχρόνο όπου τα πουλιά και τα ζώα μιλούν «μ΄ανθρώπινη λαλίτσα» κι έχουν συναισθήματα και λογική. Εκεί όπου  όλα, και τα πιο αδύνατα πράγματα είναι μπορετό να συμβούν!

-Είναι καλός; Με ρωτά κάθε φορά που κάποιος καινούργιος ήρωας κάνει την εμφάνισή του. Κι είναι έτοιμη, πριν καλά-καλά αποσώσω το «ναι, αμέ!...», να τον εμπιστευτεί, να ταχτεί με το μέρος του, να ταυτιστεί μαζί του, να βιώσει τις χαρές και τις λύπες του, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του! Κι όσο βαστά η αφήγηση, όχι μόνο  ακούει με προσοχή, μα συμμετέχει στο παραμύθι, κουνώντας τα χεράκια  και το κεφαλάκι της, κάνοντας γκριμάτσες, εκφράζοντας τη γνώμη της για το πως μπορεί ο καλός να νικήσει τους κακούς! Είναι στιγμές που παιζογελά η χαρά και την τυλίγει,  άλλες που στάζει η λύπη από τα σφιγμένα της χειλάκια κι άλλες, που  η αγωνία σκιάζει το πράσινο φως των ματιών της…

-Και μετά; Τι έγινε μετάαα; Ρωτάει με ανυπομονησία κάπου-κάπου.
Κι όταν φτάνει η μεγάλη στιγμή για το αναμενόμενο, το γεμάτο ανακούφιση «και… ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…», η μικρή Ευδοκία παίρνει βιαστικά το νήμα της αφήγησης από το στόμα μου και αναγγέλλει τρισευτυχισμένη  το αίσιο τέλος! Και ξεσπά σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές και πανηγυρίζει ξέφρενα και χοροπηδά  πάνω στο κρεβάτι!

Θαυματουργό  το παραμύθι, συλλογιέμαι.  Χαρίζει χαρές, στήνει πανηγύρια!
Μαγεύει  και γοητεύει! Ταξιδεύει και  παιδαγωγεί και  ψυχαγωγεί!  Ελευθερώνει από τα άγχη και τις φοβίες, φτερώνει τη φαντασία κι οδηγεί  το παιδί  φυσικά κι αβίαστα, από το πραγματικό στο φανταστικό, από τη ζωή  στο όνειρο, από  το χειροπιαστό στο συμβολικό! Αναπτύσσει  τη νόηση, καλλιεργεί τη γλώσσα, αυξάνει  τη γνώση. Μα  προπάντων πλουτίζει τον συναισθηματικό και πνευματικό του κόσμο. Χωρίς νανουρίσματα, τραγούδια και παραμύθια, λένε οι ψυχολόγοι, τα παιδιά γίνονται φτωχότερα πνευματικά και ψυχολογικά.

Το  παραμύθι  μιλάει στα παιδιά  για της ζωής τα μικρά και τα μεγάλα.  Για την ομορφιά, την ασκήμια, τη φιλία, την αγάπη, την προδοσία, την  αρρώστια, την απώλεια, ακόμα και για το θάνατο! Για την αέναη πάλη του καλού με το κακό. Η ζωή  και η αλήθεια της  είναι μέσα στο παραμύθι και θέλει να την κοιτούν κατάματα. Αλλά η ομορφιά και η μαγεία του παραμυθιού βρίσκεται σ’ αυτό ακριβώς: Στο ότι κρύβει την αλήθεια κάτω από την κρούστα του παραμυθιού και την περνάει στην ψυχή του παιδιού σαν μια γλυκιά εκκρεμότητα. Είναι αλήθεια; Είναι παραμύθι; Και του αφήνει πάντα την ελπίδα για έναν παράδεισο που μπορεί να φαίνεται ότι χάθηκε, αλλά κάπου υπάρχει και θα τον ξαναβρεί… Λένε την αλήθεια τα παραμύθια στα παιδιά. Μια αλήθεια ωστόσο που μπορεί η παιδική ψυχή να αντέξει. Όσο βαρύ και να’ ναι το θέμα του παραμυθιού, πρέπει να διώχνει το φόβο, να απαλύνει  την αγωνία,  να χαρίζει  παραμυθία και κουράγιο. Και την ελπίδα, πως στο τέλος, όλα  πάνε, ή θα πάνε καλά, και θα ζήσουνε αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα!...
 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο δικός μου Ιορδάνης







«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε, η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις…». Ο δικός μου Ιορδάνης βρίσκεται πάντα στο Νίππος, καταμεσίς στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, κάτω απ’ τον μεγάλο πολυέλαιο. Εδώ παλιότερα σε μια τενεκεδένια λεκάνη και τα τελευταία χρόνια σε μια μικρή κολυμπήθρα βαφτίζεται κάθε χρόνο ο Χριστός. Εδώ βαφτίστηκε κι εφέτος απ’ τον παπά Μιχάλη, ενώπιον του περιεστώτος λαού, των ενοριτών του, που όπως κάθε χρόνο, την ημέρα των Θεοφανίων, πάντα γεμίζουν την εκκλησία. Αυτό δα έλειπε… να λείπω.

«Ευφράνθητι έρημος διψώσα, αγαλλιάσθω έρημος και ανθείτω ως κρίνον…». Είμαι ένας απ’ αυτούς που επιμένουν να επιστρέφουν στη γενέθλια γη κάθε καλήν ημέρα, για να πάρουν, όπως τον Ανταίο δυνάμεις, για τη συνέχεια. Στα πατρογονικά μας, για προσκύνημα, στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού για να λειτουργηθούμε, στην πλατεία του Αϊ Γιώργη και στο καφενείο του Κοτσιφογιάννη, για να λειτουργήσουμε το κοινωνείν και, βέβαια, στο Κοιμητήρι του Αγιού Αθανάση για να χαιρετίσουμε τους πεθαμένους μας. Ερημος που διψά και που ανθίζει σαν κρίνο η ψυχή μας και το χωριό μας. Μπορούμε να δώσουμε κι αυτές τις ερμηνείες στην προφητεία του Ησαΐα, που διαβάζεται στην τελετή του Μεγάλου Αγιασμού.

Τω καιρώ εκείνω, ήλθεν ο Ιησούς από Ναζαρέτ της Γαλιλαίας… Ολη η βάφτιση του Χριστού σαν σε κινηματογραφική ταινία. Να ο Χριστός, ο Ιωάννης, τα νερά του ποταμού που πάνε ξανάστροφα, οι ανοιχτοί ουρανοί, το άγιο πνεύμα “εν είδει περιστεράς”, ο Θεός ο ίδιος… Οπως τότε, τω καιρώ εκείνω. «Να ’μουν του σταύλου εν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι,/ την ώρα π’ άνοιγε ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι», μας λέει ο Κωστής Παλαμάς για λογαριασμό ενός παιδιού. Να ’ταν μια σταγόνα νερού στον Ιορδάνη, την στιγμή της βάφτισης του Χριστού, η επιθυμία ενός παιδιού που πολύ του άρεσε το ποίημα του Παλαμά “τω καιρώ εκείνω”…



Ο Βασιλιάς των Ονείρων






«Ενας αλλιώτικος Βασιλιάς, καλόκαρδος, ειρηνικός και σοφός, χωρίς παλάτια και χρυσάφια, δίχως όπλα και σπαθιά, βασιλεύει στην Ονειρούπολη! Μονάχο του βιος μια βρύση μαγική που σταλάζει φως, χαρά, αγάπη και ό,τι άλλο λαχταρά η ψυχή μικρών και μεγάλων! Κάθε σούρουπο, ο Βασιλιάς ανοίγει τη βρύση του μ’ ένα κλειδάκι και τα Ονειρα γεμίζουν τα τάσια τους με τα υπέροχα υλικά της. Μια μέρα έρχεται στην Ονειρούπολη ένας μαύρος καβαλάρης και ζητά από τον Βασιλιά το κλειδί της βρύσης. Εκείνος αρνείται να του το παραδώσει…» Από το εξώφυλλο του παραμυθιού της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη “Ο βασιλιάς των Ονείρων”.
Όταν θέλουμε κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχουμε… Στον απόηχο των τεσσάρων παραστάσεων του Βασιλιά των Ονείρων” που έδωσε ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Χανίων (τρεις τελικά στο κατάμεστο και τις τρεις, Πνευματικό Κέντρο της πόλης και μία στο 7ο Γυμνάσιο) με κοινωνικό εισιτήριο, η φράση αυτή του Πάολο Κοέλιο στο νου μου. Να δώσουν χαρά στα παιδιά, και σ’όλους όσοι αισθάνονται παιδιά, κι εφέτος χριστουγεννιάτικα, ήθελαν το ήθελαν πολύ, οι φίλοι του Θεάτρου που λειτουργούν και λειτουργούνται στο “εμείς” του Συλλόγου τους. Κι αν δούλεψαν αμέτρητες εργατοώρες, καταθέτοντας την ψυχή τους γι’ αυτό, ως ιππότες στην υπηρεσία του καλού! Κι αν έλαμπαν τα πρόσωπά τους στο τέλος κάθε παράστασης!
Ο κόσμος μας δεν είναι μονοσήμαντος, αέναη η μάχη του καλού και του κακού, η αλήθεια του Βασιλιά των Ονείρων. Και υπηρέτες της αλήθειας ο Νάσος Αθανασόπουλος, η Μαρία Ραμουτσάκη, με τη μεγάλη παρέα τους, που γράφει την δική της ιστορία στην μικρή μας πόλη…

Χανιώτικα νέα (10.01.2017)

          

ΧΡΥΣΑ

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ



Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Με το πρόσφατο μακελειό της Κωνσταντινούπολης,   η σημειολογία του ισλαμικού φονταμενταλισμού αποκτά σιγά σιγά το λεξικό της. Το χτύπημα παραμονή Πρωτοχρονιάς και η πορεία του τρελού φορτηγού μέρες Χριστουγέννων  στο Βερολίνο και κατά την επέτειο της γαλλικής επανάστασης στη Νίκαια, για πολλούς επιβεβαιώνουν τις απόψεις του Χάντιγκτον  περί σύγκρουσης  πολιτισμών, που είχαν διατυπωθεί μερικά χρόνια πριν το σοκ της παγκόσμιας κοινής γνώμης από την πτώση των Δίδυμων Πύργων. Τότε αρκετοί προοδευτικοί διανοούμενοι υποστήριξαν πως επρόκειτο για ένα θεωρητικό  τέχνασμα το οποίο ενίσχυε περισσότερο την αμυντική αλαζονεία του δυτικού πολιτισμού  παρά ενδυνάμωνε την  αντίληψη για την πολυμορφία του σύγχρονου κόσμου.

 Αν, ωστόσο, αφήσουμε στην άκρη τις θεωρίες συνωμοσίας  και εξετάσουμε το φαινόμενο καθαρά στην πολιτική του διάσταση, θα  δούμε  ότι οι αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις  αποτελούν  τα τοξικά απόβλητα  του πολιτικού και στρατιωτικού διαμελισμού των ισλαμικών κρατών σε προτεκτοράτα και ζώνες επιρροής. Τη δυσφορία των κατοίκων τους για την αποικιοκρατική κυριαρχία, την οικονομική εκμετάλλευση και την κοινωνική καταπίεση  αναλαμβάνουν να εκτονώσουν με  βίαιο τρόπο οι φανατικοί μουσουλμάνοι. Διαπιστώνοντας πως οι ευρωπαϊκές αξίες περιθωριοποιούν τις δικές τους και πως ο δυτικός τρόπος ζωής μεταβάλλεται σε αίσθηση υπαρξιακής απειλής στρέφονται στη θρησκεία, έναν αρχέγονο συνεκτικό δεσμό της κοινότητας. Στο μυαλό τους, η αντίσταση στον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό υπεραπλουστεύεται μανιχαϊστικά και περιορίζεται στο δίπολο Ανατολή –Δύση. Γι’ αυτούς η  θρησκεία λειτουργεί ως μια μορφή θεοδικίας και οι μαχητές του ISIS σαν άγγελοι εξολοθρευτές που καλούνται  να εξαλείψουν το οντολογικό Κακό.

Στη δεκαετία του 70, τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών, της Μπάαντερ Μάινχοφ, ακόμη και της δικιάς μας 17 Νοέμβρη πίστευαν πως εκτελώντας  ανώτερους δικαστικούς, πολιτικούς  και αστυνομικούς θα σώσουν τον κόσμο από τα δεινά του καπιταλισμού. Στον  τζιχαντιστή όμως  υπάρχει μια ιδιοτέλεια  και ένας  υφέρπων ναρκισσισμός. Σκοτώνοντας τους άπιστους  θα σώσει την ψυχή του και θα κερδίσει τον Παράδεισο. Η ουράνια ευδαιμονία   που ονειρεύεται απορρέει από έναν επίγειο μηδενισμό, όπως τον συναντάμε στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογέφσκι. Ο  Πιοτρ Βερχοβένσκι,  μυθιστορηματική ενσάρκωση του Νετσάγιεφ, είναι αμείλικτος εχθρός του κόσμου, κι αν συνεχίζει να ζει ανάμεσά του,  το κάνει με σκοπό να τον καταστρέψει πιο αποτελεσματικά. 

Αυτή είναι και μια σημαντική διαφορά  μεταξύ επανάστασης και  τρομοκρατίας. Η πρώτη ξεκινάει με την αφύπνιση  της συνείδησης,  η δεύτερη με την εκθαμβωτική λάμψη της πράξης, σαν μια σιδερένια ακίδα μπηγμένη στην ασθμαίνουσα σάρκα της ανθρωπότητας Το χρώμα του τρόμου επομένως είτε μεταφράζεται στο αίμα των ανυποψίαστων θυμάτων είτε στην περιστολή των ατομικών ελευθεριών λόγω της διάχυσης του φόβου, είναι μαύρο. Πίσσα μαύρο, όπως ο θάνατος, που υπέρτατο στόχο έχει να τινάξει στον αέρα την αντίληψή μας για την πραγματικότητα, σ’ ένα χρονικό προαναγγελθέντος παραλογισμού.

PANKRETA (08.01.2017)