ΧΡΥΣΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ: ΘΕΕ ΜΟΥ, ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΕΠΕΣΑ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Ιστορικά καρατσεκαρισμένο πως σε περιόδους κρίσης, που η κανονικότητα της ζωής ανατρέπεται και οι βεβαιότητες κλυδωνίζονται, ο κόσμος στρέφεται στον συντηρητισμό. Άλλο τόσο αποδεδειγμένο πως ακριβώς αυτές οι περίοδοι μπορεί να αποτελέσουν θερμοκήπιο δημιουργίας και έμπνευσης για καλλιτέχνες, συγγραφείς και γενικότερα θεράποντες του πνεύματος. Ο διανοούμενος, σχεδόν εξ ορισμού, έρχεται σαν ιός και διαταράσσει το οικοσύστημα της εφησυχασμένης σκέψης. Η Ελλάδα, ωστόσο, και σ’ αυτό υπήρξε η εξαίρεση του κανόνα. Πολλοί επέλεξαν τον εγκλεισμό στον γυάλινο πύργο της σιωπής, αρνούμενοι την εμπλοκή τους στο σχολιασμό της επικαιρότητας με το επιχείρημα ότι μιλάνε μέσα από το έργο τους. Πειστικό το άλλοθι και ακούρευτες οι δάφνες. Είδος υπό εξαφάνιση και οι διανοούμενοι της Αριστεράς, που παλιά είχαν την πρωτοκαθεδρία με άτομα του διαμετρήματος ενός Πουλαντζά και ενός Καστοριάδη, αφού αναλώθηκαν σε τετριμμένους μηρυκασμούς και τελικά συνετρίβησαν ανάμεσα στην καπιταλιστική Σκύλα και τη σταλινική Χάρυβδη.

Έτσι, μας έμεινε αμανάτι η κατηγορία των λαλίστατων μιντιακών «διανοουμενων», που ήρθαν να προστεθούν στον παλιό διαχωρισμό του Γκράμσι σε παραδοσιακούς και οργανικούς. Είναι όσοι έχουν ανάγκη τον θόρυβο στη δημόσια σφαίρα, καλλιεργητές του cult of personality κι αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται και τα ΜΜΕ για το αμοιβαίο αλισιβερίσι. Μεταπράτες της εξουσίας και αστυνομικοί της ιδεολογίας του συστήματος, συμμετέχουν συνειδητά στην κατά Τσόμσκι, «κατασκευή της συναίνεσης». Σοβαρότερος όλων ο Σ. Ράμφος. Ευγενικό προϊόν ενός παρωχημένου στοχασμού, κατακεραυνώνει από τον ολύμπιο θώκο του κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές, με το ύφος του αδιαμφισβήτητου γκουρού που πήρε στο λαιμό του όσους κρεμόντουσαν από τα χείλη του. Κρίμα που η παρουσία του σαν ροκ σταρ στις εκδηλώσεις του Ποταμιού με το εκκλησίασμα να επευφημεί, καθώς και οι συλλογισμοί του τύπου «εάν η γραβάτα συμβολίζει το ανδρικό γεννητικό μόριο, το οποίο οι πετυχημένοι γραβατωμένοι της ζωής ανεμίζουν ως ένδειξη ταυτότητας, τότε αυτοί που δεν την φοράνε έχουν μειωμένο ανδρισμό», βλάπτει σοβαρά την υστεροφημία του. Όσο για τον αφορισμό «ο καφές καταργεί την πάλη των τάξεων» που εκστασιασμένος ακούει ο Α. Πορτοσάλτε, η συνέχειά του θα μπορούσε να είναι «αν πιω όλο το Βόσπορο, θα αλλάξουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου».

Αυτοί όμως που το έχουν τερματίσει είναι ο Πέτρος Τατσόπουλος, η Σώτη Τριανταφύλλου και ο Θανάσης Χειμωνάς. Οι δύο πρώτοι, της ίδιας περίπου γενιάς, όταν εμφανίστηκαν στα γράμματα κέρδισαν αμέσως τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών και πολλοί πίστεψαν ότι θα φέρουν την ανανέωση στη σύγχρονη λογοτεχνία, ο μεν Τατσόπουλος με τον κοινωνικό σαρκασμό, η δε Τριανταφύλλου με την beatnik γραφή της. Η πραγματικότητα όμως τους διέψευσε, γιατί τα τρομερά παιδιά που θα γεννούσαν τα χρυσά αυγά έκαναν και δυστυχώς κάνουν μόνο κουτσουλιές τόσο συγγραφικά όσο και στις δημόσιες παρεμβάσεις τους. Σαν τον Στέφανο Τζουτζέ στην «Καρδιά του κτήνους», αυτοπαγιδεύτηκαν στην εικόνα τους, σ’ ένα άπληστο είδωλο που καθρεφτίζεται καθημερινά στις τηλεοπτικές οθόνες και τις στήλες του Τύπου, συμπεριφερόμενοι σαν τους μεγαλύτερους βάτραχους του μικρότερου βάλτου. Τον Μ. Φουκώ βέβαια που ξεχώριζε τον ειδικό διανοούμενο, αυτόν δηλαδή που εκφέρει γνώμη μόνο για όσα εμπίπτουν στο γνωστικό του πεδίο, μάλλον δεν τον έχουν ακουστά. Και οι τρεις τους βγαίνουν και μιλάνε επί παντός επιστητού, με ρητορική μίσους σχετικά με τα πολιτικά ζητήματα και με τις κοινοτυπίες του ταξιτζή γαρνιρισμένες με σάλτσα αρνητικής πρόκλησης για τα υπόλοιπα, ώστε να αναπαραχθούν από τα social media και να πάρει σάρκα και οστά το «προκαλώ άρα υπάρχω». Σχήμα λόγου. Το ηφαίστειο της Σαντορίνης δεν έχει ακόμα εκραγεί για να μάθουμε κι εμείς οι αδαείς από τα έγκυρα χείλη τους αν η έκρηξη οφείλεται στις τεκτονικές πλάκες ή σε τουριστικό σαμποτάζ των εξωγήινων.

Στα σοβαρά τώρα. Ο ρόλος του διανοούμενου, όπως έχει οριοθετηθεί διαχρονικά, είναι να παρεμβαίνει δημοσίως ώστε να προασπίζεται τις ηθικές αξίες και την κοινωνική δικαιοσύνη. Μα πώς να ρεφάρει την αξιοπιστία του, τουλάχιστον απέναντι στους εν δυνάμει αναγνώστες του, ένας άνθρωπος που κραδαίνει σαν το σπαθί του Καζανόβα τη σεξουαλική του εποποιία και που μυρίζει το παλτό της συναδέλφου του στη Βουλή εισάγοντας τον φετιχισμό στην πολιτική; Οι μαγκιές και οι χυδαιότητες που αναγράφονται στον προσωπικό λογαριασμό του Τατσόπουλου στο φβ «Γ@@@σέ μας, ρε καραγκιόζη, εσύ και τα άλλα τσόλια, όπως το βλίτο της Κοζάνης» σε καμία περίπτωση δεν συνιστούν πολιτική άποψη και ούτε φυσικά υποκαθιστούν το απωλεσθέν συγγραφικό ταλέντο.

Αφού έμαθε καλά τη συνταγή του best seller η Σ. Τριανταφύλλου, αλλάζοντας απλώς τη διάταξη των λέξεων από βιβλίο σε βιβλίο, έχει αναλάβει εργολαβικά τον πόλεμο κατά του Ισλάμ χωρίς να μπαίνει στον κόπο, έστω για χάρη των μορφωτικά «πληβείων» οπαδών της, να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στον ακραίο και βίαιο φονταμενταλισμό και μια θρησκεία που όχι μόνο σεβάστηκε τις άλλες αλλά και που πολλοί εκπρόσωποί της διέπρεψαν στις επιστήμες και, κατά την περίοδο της σκοταδιστικής μεσαιωνικής Ευρώπης, διέσωσαν τα περισσότερα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που διαφορετικά θα είχαν χαθεί. Με ομοφοβικά παραληρήματα, με τις αντι-αριστερές εμμονές και δηλώσεις ότι η «πολυπολιτισμικότητα είναι ένα χονδροειδές λάθος» έχει καταφέρει να ανακηρυχθεί σε πρωθιέρεια του πιο αντιδραστικού life style.

Το να ασκείς κριτική στο κυβερνών κόμμα, ακόμα και σκληρή αν χρειαστεί, πόρρω απέχει από το να αποκαλείς τον ΣΥΡΙΖΑ «σεξουαλική διαταραχή». Δημοκρατική θέση πάντως δεν τη λες. Κι όμως αυτό έγραψε προ ημερών στο φβ ο Θανάσης Χειμωνάς και στο καπάκι έβαλε και φωτογραφία εξωφύλλου τον εαυτό του μαζί με τον Τράγκα, σε εκπομπή του οποίου εμφανίστηκε προσφάτως. Ε, άμα σε καλεί ο Τράγκας, τύφλα να ‘χει ο Larry King. Το βαρύ οικογενειακό όνομα (πατρός τε και μητρός τε) δεν το υπερβαίνεις με υβρεολόγιο προς πάσα κατεύθυνση. Η «πατροκτονία», μπορεί να αποβεί λυτρωτική όταν σε απελευθερώνει από το φορτίο των επιρροών και σε βοηθά να χτίσεις τη δική σου ταυτότητα. Ατσαλα όμως τσαλαβουτήματα πότε στα θολά νερά της πολιτικής και της αρθρογραφίας και πότε στο συγγραφιλίκι και μάλιστα χωρίς ηθικά μπρατσάκια, μπορεί ν’ αποβούν μοιραία.

Σ’ αυτή λοιπόν την περίοδο, όχι μόνο οικονομικής κρίσης αλλά κυρίως πνευματικής παρακμής, η σύγχυση και οι κίνδυνοι για θανάσιμα παραστρατήματα ελλοχεύουν παντού. Στην εκδήλωση «Παραιτηθείτε», που προγραμματίζεται για τις 15 Ιουνίου, βασικός διοργανωτής είναι και ο Χειμωνάς, όπως μαθαίνουμε από τον ίδιο. Σ’ αυτή την «ακομμάτιστη» διαδήλωση, σύμφωνα με τους εμπνευστές της, θα λάβει μέρος και η Χρυσή Αυγή. Και αναρωτιέμαι: μήπως δεν είναι πλέον μέλος του ΠΑΣΟΚ και η Χ.Α μήπως μεταλλάχθηκε σε περίπτερο; Να διαβάζεις ότι, ίσα για να επιβεβαιωθεί η θεωρία των δύο άκρων, στους συνδιοργανωτές περιλαμβάνεται και ο Mr kollagono αλά μπρατσέτα με τους νεοφιλελέ καθολικώς διαμαρτυρομένους και χορηγούμενη διαφήμιση του Μουρούτη, σίγουρα σου εξασφαλίζει το γέλιο το επιούσιο.

«Ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά». Α, ρε Νιόνιο… εσύ καλά μου τα ‘λεγες και τ’ άκουγα παράλογα.
Συμπερασματικά, όταν δεν μπορείς να παράγεις αυτόφωτες ιδεολογικές γραμμές, υιοθετείς κάποιες άλλες. Και ο Ε. Πάουντ και ο Λ. Πιραντέλο και ο Φ. Σελίν και ο Μ. Χάιντεγκερ φλέρταραν ή και ασπάστηκαν το φασισμό. Αλλά εδώ ταιριάζει η φράση της Γ. Στάιν. « Οι μικροί συγγραφείς έχουν ακριβώς τα ίδια βάσανα και τις ίδιες αγωνίες με τους μεγάλους. Μόνο που είναι μικροί».

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ'ΤΑΞΗ 5ου  ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ {ΠΟΧΗΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο και καλό καλοκαίρι!
Αφιερωμένος στη ζωή του Σχολείου μιας άλλης εποχής ο σημερινός Παιδότοπος, ο τελευταίος για τη φετινή σχολική χρονιά. Με ποιήματα από παλιά βιβλία, που τα έλεγαν “τω καιρώ εκείνω” τα παιδιά στη μεγάλη γιορτή των “εξετάσεων” (“εξετάσεις”, έλεγαν τη μεγάλη γιορτή στο τέλος της σχολικής χρονιάς) και ζωγραφιές, εμπνευσμένων από αυτά, σημερινών παιδιών και συγκεκριμένα μαθητών της Γ’ τάξης του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων. Πολλά, κατάπολλα ευχαριστώ τη  γνωστή και άξια από άλλες εργασίες μαθητών της, δασκάλα Εικαστικών του Σχολείου, Ραφαέλα Μίχτη που είχε την καλοσύνη να μου τις στείλει, όπως και τον φίλο δάσκαλο του Σχολείου Βαγγέλη Παγωνίδη, που έπαιξε” τον ρόλο του ταχυδρόμου.
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος
Υ.Γ.: Και βέβαια ο Παιδότοπος θα λειτουργεί το καλοκαίρι. Είναι τόσο πολλές οι εργασίες που περιμένουν να φιλοξενηθούν!

Οι πειρασμοί

Ένα παιδί διαβάζει
κι από το παραθύρι
μια αχτίδα ήλιου μπαίνει
και το γλυκοκοιτάζει.
«Έλα, μικρούλη μου, έξω
να παίξουμε μαζί!»
Μα το παιδί της γνέφει:
«Μελέτη έχω πολλή!»
Του γλυκοψιθυρίζει
κι ένα μικρό πουλάκι:
«Έξω ουρανός γαλάζιος,
το δάσος πρασινίζει».
Και το παιδί κοιτάζει
μ’ αγάπη το πουλί,
μα λέει: «Όταν τελειώσω
μελέτη και γραφή».
Τα πράσινά της φύλλα
να! κι η μηλιά σαλεύει:
«Έλα να δοκιμάσεις
τα ζουμερά μου μήλα·
κοκκίνισαν, τα βλέπεις;
Δεν είναι πια στυφά!»
«Όταν θα μελετήσω,
θα ‘ρθω», λέει στη μηλιά.
«Ετέλειωσα!» φωνάζει.
«Τώρα, μπορώ να παίξω».
Στον κήπο κατεβαίνει,
τα μήλα δοκιμάζει,
ακούει και το πουλάκι
που γλυκοκελαηδεί
και χαίρεται στον ήλιο
το φρόνιμο παιδί!
Μυρτιώτισσα


Μαργαρίτα



Η μικρούλα, η μικρή
Μαργαρίτα,
να διαβάζει δεν μπορεί
άλφα βήτα.
Στα ματάκια της κυλά
ένα δάκρυ,
το βιβλίο της πετά
σε μιαν άκρη.
Το ποδάρι της χτυπά
και φωνάζει,
την κοιτάζουν τα παιδιά,
κάνουν χάζι.
Να διαβάσει δε μπορεί
άλφα βήτα,
αχ! τι άταχτο παιδί
Μαργαρίτα!
Μιχ. Δ. Στασινόπουλος

Διακοπές




Έφτασε το καλοκαίρι, κλείνουν τα σχολειά,
αύριο θα μοιάζει η τάξη μ’ έρημη φωλιά.
Τα παιδιά θα πλημμυρίσουν μ’ εύθυμες λαλιές
κάμπους, περιβόλια, αμπέλια, δάση, ακρογιαλιές.
Η καμπάνα του σχολείου μήνες θα σιωπά
και παντού θ’ ακούς τραγούδια, γέλια χαρωπά.
Τώρα τα ’χομε απομάθει γράμματα αριθμούς
πήραμε τον έλεγχό μας μ’ άριστους βαθμούς.
Μένουν τα παιχνίδια, τρέξιμο, κρυφτό,
κούνια, κλέφτες, τυφλόμυγα και κουκουβιστό.
Μένει η θάλασσα η γαλάζια κι η πλατιά αμμουδιά,
που σκορπούν χαρά κι υγεία στα μικρά παιδιά.
Κατίνα Παΐζη


Το σχολειό θα κλείσει τώρα



Το σχολειό θα κλείσει τώρα σε λιγάκι
κι -ω χαρά μου- θα ’μαι ελεύθερο πουλάκι.
Δίκιο πια να ξαποστάσουν μια σταλιά
τα παιδάκια, που αγαπήσαν τη δουλειά.
Τι μικρή που μοιάζει τώρα κάθε τάξη.
Θέλει ο νους μου στ’ ανοιχτά για να πετάξει.
Πέρα εκεί, κατά την όμορφη εξοχή,
σαν κελάηδημα η φωνή μας αντηχεί.
Καλοπέραση και γλέντι κάθε μέρα
στο χορτάρι στον ολόδροσον αγέρα.
Κι έξω νου απ’ το ένα στ’ άλλο το πρωί,
θα περάσωμε μια ξένοιαστη ζωή.
Στέλιος Σπεράντσας


Μελέτη


Σώπα, κυρά γατίτσα
και στάσου στη γωνίτσα
χωρίς πηδήματα.
Σώπα και το παιδί μας
γύρισε απ’ το σχολειό του
κι έχει μαθήματα!
– Κυρά, θέλω να τρέξω,
να τρέξω και να παίξω,
θέλω τα χάδια του.
Θέλω να σκαρφαλώσω,
ν’ ανέβω στα βιβλία
και στα τετράδια του!
– Πώ! Πω! Ποτέ δεν κάνει
κανένας να τα πιάνει
αυτά τα πράματα.
Σώπα, κυρά γατίτσα
και το παιδί μου τώρα
μαθαίνει γράμματα!
Γιάννα Βέρα


Χανιώτικα νέα (10.06.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΧΑΝΙΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΔΡΟΜΟΣ

Ένα τραγούδι δρόμος η απόσταση της πόλης μας από τη Θεσσαλονίκη για τη Χορωδία Χανίων και την Πολυφωνική Χορωδία της Νύμφης του Θερμαϊκού. Ένα απ’ τα τραγούδια της καρδιάς μας, που επιμένουμε ν’ αγαπάμε και να θέλουμε να τα ακούμε ξανά και ξανά αλλά και να τραγουδούμε, βάλσαμο για την ψυχή μας. Τα “Μαλαματένια λόγια” του Γιάννη Μαρκόπουλου (στίχοι Π. Ελευθερίου), την “Όμορφη πόλη” του Μίκη Θεοδωράκη (στίχοι Γ. Θεοδωράκη), το “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή” του Σταύρου Ξαρχάκου (στίχοι Λ. Παπαδόπουλου), το Απολυτίκιο του Αγίου Δημητρίου, το “Αρχιπέλαγος” του Οδυσσέα Ελύτη (μουσική: Ηλ. Ανδριόπουλου), τη “Μεσόγειο” του Δημήτρη Χριστοδούλου (μουσική Ζ. Μουστακί), για παράδειγμα… Και βέβαια, το “Εκτορας και Ανδρομάχη” (ποίηση: Ιακ. Καμπανέλη, Μουσική: Μάνου Χατζηδάκη) με το οποίο έκλεισαν από κοινού την εντυπωσιακή χορωδιακή τους συνάντηση στην κατάμεστη από κόσμο μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής 2 Ιουνίου.

Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΧΑΝΙΩΝ

Η μαγεία της ποίησης… Η μαγεία της μουσικής… Η μαγεία της ποίησης όταν γίνεται τραγούδι και το αποδίδουν οι περί ων ο λόγος πολυμελείς χορωδίες, με μαέστρους τον Γιάννη Μεντζελόπουλο και τον Γιώργο Πούλιο, για παράδειγμα. Χρώματα και αρώματα… Μια θάλασσα πλατιά, το Αιγαίο Πέλαγος με τη Θεσσαλονίκη στη μια άκρη και τα Χανιά στην άλλη, μια νοητή γραμμή, ένας άξονας φιλίας δύο πόλεων, ένα πήγαινε κι έλα, μια επίσκεψη σαν ανταπόδοση μιας άλλης επίσκεψης…

Φορτισμένη λογιών των λογιών η βραδιά της μεγάλης Χανιωτο-Θεσσαλονικιάς συναυλίας, όπως επεσήμανε προλογίζοντάς την η ιδιαίτερα δραστήρια πρόεδρος της Χορωδίας Χανίων Κλειώ Κουτουλάκη – Χαρωνίτη. Και γιατί έγινε τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Ημέρα των ψυχών, παραμονές του Αγίου Πνεύματος, στην επέτειο της εκτέλεσης στο Κοντομαρί Κυδωνίας (2 Ιουνίου 1941) του άμαχου πληθυσμού του χωριού από τους επίλεκτους αλεξιπτωτιστές του Χίτλερ. Στη μνήμη τους το τραγούδι “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή”, είπε συγκινημένη η Κλειώ. Στη μνήμη τους που εξακολουθεί να καίει άκαυτη βάτος. Και στις ψυχές τους…

«Θεσσαλονίκη και Χανιά σφίγγουν γερά τα χέρια/ και σμίγουνε πασίχαρα σε μουσικά σεφέρια». Η χαραγμένη στο μαχαίρι – “ενθύμιο” που δόθηκε από την Κλειώ στον πρόεδρο της φιλοξενούμενης Χορωδίας, μαντινάδα λέει πολλά. Και βέβαια άλλα τόσα τα δώρα των Θεσσαλονικέων, που ειρήσθω εν παρόδω είχαν να το λένε με τη χανιώτικη φιλοξενία και τη γνωριμία τους με τις ομορφιές και την ιστορία του τόπου μας, οι προτομές του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Αριστοτέλη. Τι παράδοση κι αυτή απ’ την εποχή του Ομήρου η ανταλλαγή δώρων φιλοξενίας!

Η Χορωδία Χανίων, σύμφωνα με τα στοιχεία που βρήκα στο Πρόγραμμα της Εκδήλωσης, ιδρύθηκε το 1928. Είναι μέλος της Ενωσης Χορωδιών Ελλάδας, του Συνδέσμου για τη Διάδοση των Καλών Τεχνών στην Κρήτη και Εταίρος του Εθνικού Ιδρύματος “Ελευθέριος Βενιζέλος”. Με το έργο της έχει αποσπάσει πολλά βραβεία και η δράση της τιμά τον τόπο. Εχει ερμηνεύσει έργα σε πρώτη εκτέλεση, συνθέσεις του μαέστρου της Γιάννη Μεντζελόπουλου που αφορούν την Ιστορία του Νησιού. Στην ιστορία της ευτύχησε να έχει εξαιρετικούς μαέστρους. Συνεργάστηκε με χορωδίες ελληνικές και ξένες και έχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλη τη χώρα. Πραγματικά άξια εύφημης μνείας η όλη της δραστηριότητα. Ιδιαίτερα αυτή της προβολής του τοπικού μας πολιτισμού με έργα, όπως το “Κρητών Μεγαλυνάρι” (σύνθεση του μαέστρου της σε ποίηση Βασίλη Χαρωνίτη…)

Χανώτικα νέα (09.06.1017)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΟΝΕΩΝ ΤΟΥ 10ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ, 10 ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΟ "Δ. ΒΛΗΣΙΔΗΣ"Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ



Το έργο “Ρωμαίος και Ιουλιέτα, μαζί και ζωντανοί επιτέλους” -διασκευή του βιβλίου του Αμερικανού συγγραφέα Έιβι (Avi)-  ανέβασε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 10ου Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Χανίων.
Κοσμοπλημμύρα στις δυο πρώτες παραστάσεις στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, στις 25 και στις 28  Μαΐου (για την ενίσχυση των σκοπών του Συλλόγου Γονέων του Σχολείου και του Συλλόγου ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ, αντίστοιχα)
Η τρίτη παράσταση θα δοθεί το Σάββατο, 10 Ιουνίου, στις 9 μ.μ. στο Θέατρο “Δ. Βλησίδη” (για την ενίσχυση της ΕΛΕΠΑΠ). .

Στην υπόθεση, ο Έιβι προσαρμόζει την αιώνια ιστορία αγάπης του Σαίξπηρ σε μια δική του εκδοχή που ξεχειλίζει από αισιοδοξία για την αξία της φιλίας και τη δύναμη της αγάπης και απευθύνεται σε παιδιά και μεγάλους με ειλικρίνεια και κέφι.
Ένας μαθητής της β’ γυμνασίου πείθει τους συμμαθητές του να ανεβάσουν το έργο “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” προκειμένου να φέρουν κοντά δύο ντροπαλούς συμμαθητές τους που αγαπιούνται, αλλά δεν τολμούν να το εκφράσουν.

Θεατρική διασκευή – Σκηνοθετική επιμέλεια: Άννα Κοντολέων


Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Γεωργιακάκη Τζένη, Κακατσάκης Νεκτάριος, Κληματσάκη Μαρία, Λάμπρου Κώστας, Μελάκη Πωλίνα, Μελάς Αλέξανδρος, Μουντάκη Αλκμήνη, Μουντάκη Ελένη, Μπομπολάκη Ελένη, Μπυράκη Βιβή, Ξανθουδάκη Νατάσσα, Πάγγειου Βάσω, Σηφοδασκαλάκη Ελια, Σπανουδάκης Νίκος, Τατσοπούλου Μάγδα
Χορηγοί:
Σχεδιασμός αφίσας: Paperdream – Κωνσταντίνα Κουμπάκη
Εκτύπωση αφίσας: Α4 Graphics – Prints, Γιώργος Κοντορουχάς
Συνδιοργανωτές:  10ο Δημοτικό  Σχολείο Χανίων, Δήμος Χανίων, ΚΕΠΠΕΔΗΧ-ΚΑΜ και  Περιφέρεια Κρήτης- Περιφερειακή Ενότητα Χανίων.

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Το Κύτταρο Χαλέπας και η δημιουργική απασχόληση των παιδιών μας το Καλοκαίρι

Γρἀφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ενα από τα άγχη των γονιών μικρών παιδιών είναι η απασχόλησή τους, η δημιουργική απασχόλησή τους.
Στη σύγχρονη πόλη όπου οι ελεύθεροι χώροι, (αλάνες, πάρκα κ.λπ.) είναι πολύ λίγοι ενώ αρκετοί από αυτούς κρίνονται ως μη κατάλληλοι για παιχνίδι, οι επιλογές που έχουν τα παιδιά και οι γονείς τους είναι περιορισμένες.
Κάποιες από αυτές τις επιλογές είναι επ’ αμοιβή -όπερ σημαίνει ότι λόγω οικονομικής στενότητας των γονιών τους, κάποια παιδιά δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτούς.
Ειδικά τώρα το καλοκαίρι, το θέμα “καίει” ειδικά εκείνους τους γονείς που λόγω εργασίας, δεν έχουν πού να “αφήσουν” τα παιδιά τους, τα οποία θα βρίσκονται οσονούπω σε διακοπές με το κλείσιμο των σχολείων.
Η πρόταση που παρουσίασε το “Κύτταρο Χαλέπας”, «για λειτουργία Καλοκαιρινού Προγράμματος Δημιουργικής Απασχόλησης για το 2017 αναγνωρίζοντας την ανάγκη για απασχόληση των παιδιών μικρής ηλικίας (6-12 ετών) των εργαζόμενων οικογενειών της περιοχής μας κατά την περίοδο του καλοκαιριού», αρχικά χαροποίησε πολλούς από τους γονείς που αν μη τι άλλο γνωρίζουν από “πρώτο χέρι” τη λειτουργία και τις δράσεις του “Κυττάρου” συνδράμοντας και οι ίδιοι στις πολύ σημαντικές του προσπάθειες.
Ωστόσο αυτό το ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έχει ήδη χρηματοδοτηθεί από το κράτος, κολλάει σε αγκυλώσεις μίας άλλης λογικής, μίας άλλης εποχής που προβληματίζουν…
Τον τελευταίο καιρό και από τις στήλες της εφημερίδος αλλά και στο διαδίκτυο παρακολουθήσαμε την αντιπαράθεση των εμπλεκομένων στην υπόθεση και εν πολλοίς έχουμε βγάλει τα συμπεράσματά μας!
Ας ελπίσουμε, ότι τελικά θα δοθεί μία από κοινού λύση προς όφελος κυρίως των παιδιών που κανείς δεν τα θέλει έγκλειστα στα σπίτια, μπροστά από οθόνες υπολογιστών, τάμπλετ, “ομήρους” εικονικών παιχνιδιών αλλά ελεύθερα, ανέμελα να χαίρονται τη συντροφιά των συνομιλίκων τους αξιοποιώντας «τον ελεύθερο χρόνο τους κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών του σχολείου» μέσα από «μια σειρά αθλητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων» όπως αναφέρεται και στο πρόγραμμα του Κυττάρου.

Χανιώτικα νέα (07.06.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Την εικόνα της γιορτής την μαρτυρούν από τ’ απομεσήμερο του Σαββάτου η διπλή κεροδεσιά γύρω από την εκκλησία, τα σημαιάκια που υπακούουν στις μικρές πνοές του ανέμου, η ατέλειωτη ευωδία της δάφνης και η αστραφτερή στη φεγγαράδα παρουσία του ασβέστη. Την επιβεβαιώνουν, εξάλλου, οι τελευταίες προετοιμασίες, η αγωνία να προσεχθούν οι λεπτομέρειες, πού τα ξύλα για τη φωτιά, πώς τα αντίσκηνα, εδώ τα καζάνια, εκεί τα τραπέζια, για ν’ αποφανιστεί ο Άγιος. Τίποτα όμως δεν την φωνάζει σαν την φωνή της καμπάνας που στέλνει, το πρωί της Κυριακής, σ’ όλα τα γυρόχωρα, ανάμεσα στο ντιν και στο νταν της, το ευλογητός του Θεού…

Κάποτε η λειτουργία και η ακολουθία της Γονυκλισιάς τελειώνουν κι εμείς, κρατώντας αναμμένα κεριά, ακούμε γύρω από τον κόλυβο τον παπα-Μιχάλη να μνημονεύει καθαρά και στέρεα έναν – έναν του Κατουνιάρηδες που έχουν φύγει από τη ζωή. Παππούδες με ποταμίσια γένια που πριν κινήσουν για πόλεμο, ακομπούσαν στην εικόνα του Γείτονα Αγίου. Γιαγιάδες που καημόδεναν σε τραγούδια τις χαρές και τις λύπες τους. Ανθρωποι ωραίοι στην καθημερινότητά τους, με τα δρεπάνια και τα βοσκοράβδια τους, που τρεις φορές έκτισαν την εκκλησία, που σήμερα είναι από κάθε φορά καλύτερη…

Μέσα στην εκκλησία η παράκληση κοντεύει να τελειώσει κι εμείς εξώ έχουμε κιόλας ανάψει τη φωτιά της Χάρης του και στέλνουμε τα χαιρετίσματά μας στον Μπούμπουλο, που λαμποκοπά, και στ’ άλλα Άγια Πνεύματα της Μαδάρας. Την κρατούμε αναμμένη μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, χτίζοντας πέτρα την πέτρα, με πολλούς και καινούργιους φίλους μας την ιστορία του πανηγυριού μας…

Λαμπερή κι αστραφτερή, μα και δροσερή κι αεράτη, ξημερώνει η Δευτέρα. Ο,τι πρέπει για τους προσκυνητές να συρρεύσουν απ’ όλα τα γυρόχωρα, μα και από τα Χανιά να φτάσουν μέχρι την εικόνα της Χάρης του. Τους βλέπω από το ψαλτήρι, ποτάμι ατέλειωτο, να κατευθύνονται στην Εικόνα Του και το χαίρομαι. Οχι, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ, πως ήταν μια φορά η γιορτή, πως μπορεί να είναι αύριο. Ούτε τι “κουβαλά” μια μικρομάνα που τρέχουν κουτσουνάρι τα μάτια της. Εξάλλου, είναι ώρα να συνοδεύσω τους τρεις από τους έξι ιερείς που ιερουργούν, για την ευλογία των προβάτων. Μια ματιά όμως, έστω και φευγαλέα, στη μάνα μου, που ανάβει τόσα κεριά, όσα τα παιδιά, οι νύφες, οι γαμπροί και τα εγγόνια της, συν ένα ακόμα, δεν μπορώ να την αποφύγω…

Η λιτανεία (της εικόνας του Αγίου) στους δρόμους της γειτονιάς μας είναι ό,τι πιο σπουδαίο και επίσημο, κάνουμε αυτές τις μέρες. Ακόμα κι απ’ το μνημόσυνο για τους πεθαμένους μας κι απ’ τη φωτιά που ανάβουμε κι απ’ το τραπέζι στις τάβλες της φιλοξενίας. Έτσι το αισθάνομαι κι εφέτος βλέποντας τις γειτόνισσες να θυμιάζουν τον Άγιο που περνά απ’ τις πόρτες τους, ενώ οι “άντρες”, ακουμπούν τα μάτια τους στις καντουνάδες των παλιών μας για να πάρουν δύναμη. Μονομεριασμένοι, όπως παλιά κάτω απ’ την Γρεν-Ελέ, που βρίσκεται στο σταυροδρόμι,προς τις Κάτω Κατούνες, περιμένουν να περάσουμε…

Σημείωση: “Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου”, ο τίτλος ενός από τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. “Ρεμβασμός του Αγίου Πνεύματος” ο τίτλος της σημερινής Στάσης που είναι απόσπασμα από παλιότερο δημοσίευμά μου στη στήλη “Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας” (βλ. “Χανιώτικα νέα”, 28 Ιουνίου 2000). Στο εκκλησάκι της Παναγίας της Πρέκλας, στη Σκιάθο εστιάζει τον “φακό” του ο Αγιος των Νεοελληνικών Γραμμάτων. Στο εκκλησάκι του Αγίου Πνεύματος, που βρίσκεται στις Κατούνες του Νίππους ο δικός μου φακός.

Χανιώτικα νέα (06.06.2017)

         

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΟΥΝΕΣ ΤΟΥ ΝΙΠΠΟΥΣ

Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών,ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το Άγιον...

Να το ψάλλεις  στο εκκλησάκι του Γείτονα Αγίου την παραμονή της Χάρης του, κάνοντας φως  τον ίσκιο της Μαδάρας...
Να το ακούς να το τραγουδούν, πριν χαράξει η μέρα της Μεγάλης Γιορτής τα χελιδόνια, με το που ξυπνάς μόνος στο πατρικό σου σπίτι...
Να το ακούς να το διαλαλεί η αγαπημένη, γρια πια, καμπάνα των παιδικών σου χρόνων στις γειτονιές του χωριού και στα γυρόχωρα...
Να το ψάλλεις ξανά και ξανά στεντορεία τη φωνή, μαζί με όλο το εκκλησίασμα, λιτανεύντας τις μνήμες σου που επιμένουν να σταυροδένονται με τις ρίζες σου...
Να το διαβάζεις γραμμένο στα μάτια των προσκυνητών την ώρα που ανάβουν το κερί τους...

ΠΟΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ( ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ Ι. ΚΟΤΣΙΦΑΚΗ) ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ...

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

Αποσπέρας: Αγία Τριάς σώσον ημάς...

Ο παπά-Μιχάλης μπροστά στην εικόνα της Αγίας Τριάδας...

Στο ψαλτήρι ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης και ο Χρίστος Ι. Κοτσιφάκης

Αποσπέρας: Στ' Αγιού Πνευμάτου τις αυλές...

Βεγγέρα στον Γείτονα Άγιο... Aναθιβάλοντας

Αποσπέρας: Η διανομή του άρτου...

Αποσπέρας. Περιμένοντας την άλλη μέρα...

Ανήμερα. Βγαίνουν τα Άγια.. π. Γιώργης Μπουντουράκης, π. Μιχάλης Χριστουλάκης, π. Αντώνης Παπαδοκοκολάκης και π. Μανόλης Βαλσαμάκης

Κάπου εδώ φτερουγίζει και η ψυχούλα της μάνας μου

Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο εστί το αίμα μου...

Ανήμερα. Αντωνίου, γειτόνων και συγγενών...

Μνημονεύμεν Αντώνιο Μανούσου Κακατσάκη  και τους συν Αυτώ προαπελθόντες

Ανήμερα. Λιτανεία. Υπέρ των κεκοιμημένων πατέρων και αδελφών ημών...

Ανήμερα.Το τέλος της Λιτανείας ...

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤ' ΑΓΙΟΥ- ΠΝΕΥΜΑΤΟΥ ΤΣΙ ΑΥΛΕΣ

Εις τσι Κατούνες ήμουνα στσ' αυλές τ' Αγιού-Πνευμάτου
και τα πουλιά ερώτουνα που γύρω μου πετούσαν,
αν βλέπουν τσοι φευγάτους μας στου ουρανού το δώμα.
Κανένα δεν απάντουνε, κανένα δεν εμίλιε
όξω ένα μικρό πουλί, μια μικροποταμίδα,
που είπε πως τσ' αντάμωνε μόλις πέσει η νύχτα
γι' αυτό ομορφοτραγουδεί....


Τ' Αγίού Πνευμάτου το νερό κι ο νιππιανός αἐρας
μασε μονομεριάζουνε το χρόνο τέτοια μἐρα


ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ


Από τα "Νεοριζίτικα"

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΛΙΚΙΑΝΟΥ
ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΤΡΟΠΟΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Τόπος το σχολείο, αλλά και τρόπος, προπάντων τρόπος! Τρόπος που δείχνει, οφείλει να δείχνει, “τον δρόμο για τη δημιουργία, την ευτυχία, αλλά και την ικανοποίηση ότι τα παιδικά κι εφηβικά χρόνια δεν πέρασαν έτσι, αλλά έβαλαν τα θεμέλια για μια ζωή επιτυχημένη”. Αυτό πιστεύουν, οι και υπεύθυνες για την έκδοση του μαθητικού περιοδικού “Εφηβική πένα” καθηγήτριες στο Γυμνάσιο Αλικιανού, Σοφία Δασκαλάκη, Ελένη Δημοπούλου και Δήμητρα Λάμπου. Τι έκπληξη κι αυτή για μένα τα δύο τεύχη της “Εφηβικής πένας”, το περυσινό και το φετινό, που έφτασαν στα χέρια μου! Από που ν’ αρχίσω και πως ν’ αρχίσω για να εκφράσω του ενθουσιασμού μου, για να “κανναλιάσω” όλα όσα ένιωσα ενώ περιδάβαζα στις 56+56 μεγάλου σχήματος έγχρωμες σελίδες των! “Δώσε σε όποιον αγαπάς/ φτερά για να πετάξει/ ρίζες για να… ξαναγυρίσει… και λόγους για να μείνει”. Έμεινα για πολύ και σ’ αυτήν τη φράση, που την βρήκα στο οπισθόφυλλο του με αρ. 4 τεύχους, της περασμένης χρονιάς, όπως και σε πολλές άλλες άλλωστε. Πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα, ωστόσο, αφέθηκα στον “έφηβο άνεμο”, στη χαρά των μαθητικών δημιουργιών, προπάντων του φετινού τεύχους (μου εστάλη στην τελική του μορφή, πριν την έκδοσή του) χωρίς αυτό να σημαίνει οτι δεν είναι εξίσου λίαν ενδιαφέρουσες κι αυτές του περυσινού… Κάποιες απ’ όλες έπρεπε να επιλέξω, βλέπετε, για να φιλοξενηθούν στον σημερινό Παιδότοπο. Κάποια απ’ τα ποιήματα που γράφτηκαν με θέμα το Σχολείο, “όπως το είδαν καθηγήτρια και μαθητές φέτος στην Α’ Γυμνασίου”, η επιλογή μου, ύστερα από πολύ προβληματισμό. Εξ ονυχός ο λέων! Το μόνο που έχω να πω προσώρας, για να συνοδεύσω την υπόσχεσή μου ότι μέσα στο καλοκαίρι θα επανέλθω…
Απο καρδιάς τα συγχαρητήρια μου, κυρία Σοφία, κυρία Ελένη και κυρία Δήμητρα! Και, βέβαια, συνολικά στον Σύλλογο Διδασκόντων, όπως και στα παιδιά, χάριν των οποίων υπάρχετε, για τις υπέροχες εργασίες τους!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος




ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
Το Σχολείο μας                    4
Η κοινωνία μας
(Παγκοσμιοποίηση και πολιτιστικές ταυτότητες)    11
Προβληματισμοί (Μαμά – Μπαμπά τι είναι η αγαπη;)    15
Λογοτεχνία (Νίκος Καζαντζάκης)            17
Αφιέρωμα (Γκάντι)                    20
Διήγημα:
Ο παππούς,… το χθες,… το σήμερα,… το αύριο        22
Από το χθες στο σήμερα                24
Οι φυσικοί επιστήμονες της Αρχαίας Ελλάδας        26
Συνέντευξη: Ένα μνημείο διηγείται            29
Ήξερες ότι                    32
Γεωπονία: Πρακτικές συμβουλές για τον κήπο        33
Μαντινάδες                    34
Τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα            35
Έρευνα: Αλκοόλ και Έφηβοι            38
Υγεία: Καρκίνος και Διατροφή            41
Αθλητισμός                    43
Μαθηματική στήλη                44
Συνταγές – πες μου από που είσαι να σου πω τι τρως    45
Αστειάκια                    47









«Το απέναντι δεντράκι»

Ήταν εκεί πέρα το δεντράκι
στο απέναντι τ’ αυλάκι.
Κάθε μέρα πήγαινα
να το ποτίσω λίπασμα.
Κι όταν έφτανα εκεί
έβγαινε η γριά Κική.
Μου φώναζε πολύ
κι έφευγα σαν το μικρό παιδί.
Όταν έφτανα στο σπίτι
έκλαιγα σ’ ένα ξυλίκι.
Κι όταν ήμουν στο κρεβάτι
έλεγα “που είναι το δεντράκι”
Και την άλλη μέρα εκεί
με περίμενε η Κική
Μου ‘πε έλα να σου πω,
βρε παιδάκι μου καλό!
Κι όταν έφτασα εκεί
ήμουν χαρούμενο παιδί.
Το μίσος λησμονώ
και κακία δεν κρατώ.
Κοτοβός Άγγελος, Α1
Δρακάκης Ραφαήλ Α1


«Το σχολείο να ‘ταν φύση»

Το σχολείο να ‘ταν δάσος
τα φύλλα να ‘ταν τα τετράδια
ο δάσκαλος να μην υπήρχε
να κάναμε σχολείο μόνο τα
Σαββατοκύριακα.
Το καλοκαίρι να ταξιδεύαμε
σε όλον τον κόσμο
να κάναμε φιλίες με ανθρώπους από άλλη χώρα
να μην υπήρχε πόλη
να ήταν εξοχή
να βλέπαμε τα ζώα
να τρέχουν να βρούνε την τροφή.
Τον χειμώνα να χιόνιζε παντού
να παίζαμε με το χιόνι
αντί για ορθογραφία
να παίζαμε με τα ζώα
να κάνουμε φιλία
να μην υπήρχαν τα βιβλία.
Γιώργος Γομπάκης Α3

«Οι άδειες καρέκλες»


Τα παιδιά έφυγαν
τα σχολεία κλείσαν
οι καρέκλες άδειασαν.
Οι καθηγητές έβαζαν βαθμούς
με έναν ενθουσιασμό στα πρόσωπά τους.
Τα παιδιά χαρούμενα
περιμένουν στο προαύλιο του σχολείου με τους γονείς τους.
Ανυπόμονα περιμένουν να πάρουν τους βαθμούς.
Βλέποντας το σχολείο για μια τελευταία φορά
θυμούνται τις αναμνήσεις τους,
πως πέρασαν με τους φίλους
και με τους καθηγητές τους.
Φεύγοντας οι καρέκλες άδειασαν
οι τάξεις ερήμωσαν
και το σχολείο έκλεισε.
Οι καθηγητές φεύγοντας
είδαν για μια τελευταία φορά το σχολείο
συγκινημένοι από χαρά.
Θυμήθηκαν τους αγαπημένους τους μαθητές,
σκεπτόμενοι τις τους δίδαξαν όλα αυτά τα χρόνια.
Κλείνοντας το σχολείο
το αποχαιρέτησαν
κι έφυγαν.
Αντρέας Μαντσέλλι


«Ενα σχολείο για μένα»


Ας μπορούσα το σχολείο μου
να το φτιάξω όπως θέλω εγώ
τη φαντασία μου να βάλω
χωρίς να το σκεφτώ.
Τα παιδιά θα ήταν αγαπημένα, φιλικά
και η ώρα θα περνούσε φανταστικά.
Τα βιβλία θα ήταν συναρπαστικά,
με χρώματα κι εικόνες,
μα λίγα λόγια και σοφά!!
Οι καθηγητές ήρεμοι, ευγενικοί και καλοί,
σαν την κυρία Χελιουδάκη που κάθεται εκεί!!
Θα μάθαιναν στα παιδιά με τρόπο μαγικό
γραφή κι ανάγνωση να ξέρουν,
να είναι πρώτα στο σχολειό…
Όποτε κάναν αταξίες
επιμορφώσεις θα πάρουν κι αντιγραφή,
να μάθουν να σέβονται την ώρα του καθηγητή…
Το σχολείο που ονειρεύομαι είναι αυτό…
μακάρι να βγει το όνειρό μου αληθινό!!!…
Τσαπάκου Αμαλία, Φραγκιουδάκη Θεοδώρα Α3


«Το σχολείο είναι μια αγκαλιά»


Το σχολείο είναι μια αλυσίδα από μαθητές!
Όλοι γελούν, χαμογελούν,
σαν περιστέρια τ’ ουρανού!
Μικροί μεγάλοι δεν έχει διαφορά
αρκεί να έχουν σκληρή καρδιά!
Το σχολείο είναι ένας παράδεισος
όπου μπαίνουν με αγάπη
όλα τα παιδιά!
Νίκος Λαδόπουλος, Ρενάτο Βρετό, Α1

«Ενωμένοι όλοι μαζί»

Το σχολείο μου δεν έχει σύννεφα
και δε θα αποκτήσει ποτέ, ούτε
βροχές, ούτε τυφώνες
γιατί είμαστε ενωμένοι όλοι μαζί.
Υπάρχει μόνο ηλιοφάνεια.
Στο σχολείο μου μόνο δάκρυα χαράς
υπάρχουν,
ούτε λύπης, ούτε τσακωμών
γιατί είμαστε ενωμένοι όλοι μαζί
σαν γροθιά.
Το σχολείο μου αφθονεί
από αγάπη, ειρήνη και φιλία.
Κι όλοι βοηθούν ο ένας τον άλλο,
γιατί είμαστε ενωμένοι όλοι μαζί.
Όταν κλείσουν τα σχολεία
λυπόμαστε πολύ, παιδιά,
όμως όταν ξανανοίξουν,
όλοι θα ‘μαστε μαζί ξανά.
Μανόλης Ψαριανός,
Αλέκος Τσιχλάκης Α3

Χανιώτικα νέα (03.06.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ



“Να χαρώ δασκάλες, όπως την Παυλίνα τη Ρούλα, την Τόνια και δασκάλους όπως τον Νίκο! Να χαρώ μαθητές, όπως τα Τριτάκια του 5ου! Να χαρώ τη Δασκαλοσύνη της Καζαντζάκειας Μαθητείας και τη Μαθητεία της Καζαντζάκειας Δασκαλοσύνης”. Τα που έγραψα, μεταξύ των άλλων, στο Διαδίκτυο (Βιβλίο των Προσώπων – φέισμπουκ) τις προάλλες μετά τη θεατρική παράσταση με τίτλο “Αναζητώντας τον Νίκο Καζαντζάκη”, που ανέβασαν τα παιδιά της Γ’ τάξης του 5ου Δημ. Σχ. Χανίων, με τις δασκάλες τους, την Παυλίνα Δούμου και τη Ρούλα Μουστάκα και τη βοήθεια της δασκάλας Γυμναστικής και του δασκάλου Μουσικής του Σχολείου, Τόνιας Καπετανάκη και Νίκου Περράκη, στο θέατρο “ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΛΗΣΙΔΗΣ” της πόλης μας την Πέμπτη 25 Μαΐου.

”Ένας ουρανός γεμάτος αστέρια… Αυτό ήταν για μένα η σημερινή παράσταση του σχολείου μας “Αναζητώντας τον Καζαντζάκη”. Το κάθε αστεράκι είχε τη δική του θέση σ’ αυτόν τον υπέρλαμπρο ουρανό. Έδωσαν σε όλους μας λίγη από τη λάμψη τους χορεύοντας, τραγουδώντας και παίζοντας δρώμενα με τόση χαρά, τόση ζωντάνια, τόσο σεβασμό και ωριμότητα που μας άφησαν άφωνους”! Τα που έγραψε, επίσης μεταξύ των άλλων, στο ίδιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης η Τόνια. Για να συνεχίσει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο: “Συγκίνηση, χαρά, τρυφερότητα, ήταν τα συναισθήματα που βιώσαμε”. Χρειάζεται να προσθέσω ότι εκφράζει όλους και όλες, τους πολλούς “τυχερούς” και τις πολλές “τυχερές”, που παρακολουθήσαμε την παράσταση;

Να γευτούμε λίγη από τη χαρά της πολύμηνης περιπλάνησής τους, στον κόσμο του Μεγάλου Κρητικού Συγγραφέα, με αφορμή τα 60 χρόνια απ’ το φευγιό του στην Πάνω Κρήτη, η πρόσκληση απ’ τα… Καζαντζάκια και τις… Καζαντζάκαινες. Στον βίο και στην πολιτεία του, στα έργα και στις ημέρες του, μέσα από τα βιβλία του “Τα παλάτια της Κνωσού”, “Καπετάν Μιχάλης”, “Αναφορά στον Γκρέκο” και “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”, κυρίως. Να ταξιδέψουμε μαζί τους. Σαν ανιχνευτές των βημάτων, ενός Μεγάλου Ταξιδευτή. Και σαν ταξιδευτές στα λιμάνια ενός Μεγάλου Ανιχνευτή. “Επειδή τα μεγάλα ταξίδια μας τα κάνουμε με την ψυχή μας”, όπως είχαν γράψει στην πρόσκλησή τους, μια πρόσκληση συλλεκτική, έργο τέχνης.

“Φτάσε, όπου δεν μπορείς! Πολέμα” Μια απ’ τις “προσταγές” του Νίκου Καζαντζάκη. “Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα. Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”. Μια άλλη. “Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μονάχος μου θα σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω”. Μια παράλλη… Σε δεύτερο ενικό πάντα οι καζαντζάκειες εντολές, προσταγές, όπως θέλετε πείτε τ’ αποφθέγματά του, πολλά απ’ τα οποία “χρησιμοποίησαν” τα παιδιά σαν “οδοδείκτες” στην παρουσίασή τους. “Αναζητώντας τον Καζαντζάκη”. “Πολέμα…”, “Μπες στον Παράδεισο…” “Ν’ αγαπάς την ευθύνη…” Μένω ξεχωριστά στην τελευταία. Τι μάθημα κι αυτό, να μιλάς “έμπρακτα” περί ευθύνης και να λειτουργείς υπεύθυνα σε μια εποχή ανευθυνότητας!

Να “παιχτεί και για το ευρύτερο κοινό, στον ίδιο ή σ’ ένα άλλο χώρο, η περί ης ο λόγος υπέροχη παράσταση των “Καζαντζακιών” του 5ου, η πρότασή μου. Και για να γίνει ευρύτερα γνωστή. Αν όχι τώρα, τον Σεπτέμβρη, με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Ούτως ή άλλως, πάντως, εγώ ένας παλιός δάσκαλος που επιμένει να δηλώνει πάντα μαθητής, καλά μου Τριτάκια και καλοί μου συνάδελφοι του Πέμπτου, ενός απ’ τα σχολειά της καρδιάς μου, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ… Τριάντα τρεις χιλιάδες τριακόσιες τριάντα τρεις φορές, όσοι είναι οι στίχοι της Οδύσσειας του Νίκου Καζαντζάκη, σας ευχαριστώ και σας συγχαίρω! Πάντα ψηλά ο πήχης! “Ένας δρόμος οδηγεί στον Θεό, ο ανήφορος!”

Χανιώτικα νέα (02.06.2017)