ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ...     και εις το επανιδείν, καλοί μου Φίλοι!                      

Το Άξιον Εστί” σχίζει τα ήσυχα νερά και συνοδεία γλάρων κατευθύνεται για τη Δάφνη, το λιμανάκι του Αγίου Ορους. Ένα καρυδότσουφλο στο χέρι του Θεού είναι, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο, σκέφτομαι, και συνειδητοποιώ ότι καμιά αγωνία για το “πού”, το “πότε”, το “πώς” και το “τι” δεν έχω. Το ρολόι μου το έχω κιόλας γυρίσει έξι ώρες μπροστά και έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν είναι 26 αλλά 13 Ιουνίου. Τις περισσότερες από τις βιοτικές σκέψεις για την καθημερινότητα τις άφησα να με περιμένουνε στην Ουρανούπολη, ενώ μία-μία αισθάνομαι να ξελεπίζονται από πάνω μου και οι υπόλοιπες. Είμαι μόνος μα δεν αισθάνομαι μοναξιά...

Οδεύουμε για την Ιβήρων, έχοντας μόλις μοιραστεί μια τομάτα στα τέσσερα, με τους τρεις προσκυνητές απ' το Άργος που γνωριστήκαμε πριν από είκοσι μόλις λεπτά στην Κουτλουμουσίου, όταν σε μια στροφή του δρόμου βλέπουμε σ' ένα πανέμορφο εκκλησάκι, ν' ανεμίζει ένα μαύρο ράσο. Είναι ο υποτακτικός του γέροντα Μαξίμου του κτήτορος, μαθαίνουμε αμέσως μετά το “ευλογείτε” και το “ευλόγησον”, τους αγιορείτικους χαιρετισμούς που ανταλλάσσουμε. Ντάλα μεσημέρι και τα τζιτζίκια ψέλνουν στην διαπασών τον παρακλητικό κανόνα, ειδικά στην Παναγία τη Δώτηρα.. Ωστόσο εμείς καθόμαστε στο κελί του 94χρονου τυφλού Γέροντα και ακούμε από τα χείλη του την ιστορία της δικής του Παναγίας, ενώ απολαμβάνουμε τ' αγιορείτικα κεράσματα: το κρύο νερό, το λουκούμι και το τσίπουρο...

Όλα εδώ είναι ενδεδυμένα το μεγάλο, το πλούσιο και το πολύ! Η πρώτη σκέψη με το που φτάνω, παρέα με δυο Κύπριους (οι παρέες στο Αγιο Ορος σχηματίζονται μα και διαλύονται εύκολα) πρωί, ώρα κόσμου 10:30, στη Μονήτης Αγίας Λαύρας. Μου την “υπαγόρευσε” μπαίνοντας στην είσοδο, κοιτάζοντάς με απ' την εικόνα του, ο και ιδρυτής της, Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, όρθιος στον αριστερό τοίχο, φορώντας τον τεράστιο σιδερένιο σταυρό του και κρατώντας το ίσαμε δίμετρο μπόι του, σιδερένιο, μυτερό στην άκρη, ραβδί του. Το διαπιστώνουμε, όμως κι ιδίοις όμμασι. Ωστόσο είμαστε κιόλας στο μπαλκόνι του Αρχονταρικιού, σ' ένα μετέωρο μπαλκόνι μεταξύ ουρανού και γης, απολαμβάνουμε το αγιορείτικο κέρασμα και ταυτόχρονα γράφουμε στο βιβλίο των επισκεπτών τα στοιχεία των διαμονητηρίων μας...

Θα 'χω πολλά να θυμάμαι, όταν θα βγω στον κόσμο, σκέφτομαι: Την πρωινή λειτουργία σ' ένα απ' τα παρεκκλήσια του Καθολικού της Μονής της Μεγίστης Λαύρας. Το πρωινό νηστίσιμο πρωινό (τσάι, ελιές, μαρμελάδα, ταχίνι, σταφίδες και ψωμί) στην τράπεζα της ίδιας μονής. Μια κουβέντα με τον αρχοντάρη, λίγο πριν την αναχώρησή μας. Τη δίωρη διαδρομή που καλύψαμε με το HANOMAG του πατρός Χριστοφόρου, κελιώτη μοναχού, απ' το Λασίθι, μέχρι να φτάσουμε στη Μονή του Αγίου Παύλου. Τη μεγάλη κουβέντα που είχαμε μαζί του, περί Αγίου Όρους. Τη συνάντηση με τον γέροντα Ιλαρίωνα στο κελί του πηγαίνοντας για τη σκήτη της Αγίας Άννας...

Ο ήλιος έχει μόλις βασιλέψει και οι απλοκαμοί του έχουν ήδη αρχίσει να βάφουν με τις ανταύγειες τους τα ήρεμα σαν λάδι νερά του Σιγγιτικού και το πόδι της Σιθωνίας. Τέσσερα πέντε χελιδόνια, φτερωτοί μοναχοί, επιμένουν να αντιφωνούν τους ύμνους του απόδειπνου στην Πάντων Χαρά. Ο χρόνος κρατά την αναπνοή του κι έχω την αίσθηση ότι απέθανε οριστικά. Εδώ στο εξωτερικό κιόσκι της Μονής του Αγίου Παύλου. Αύριο βγαίνω στον κόσμο...

Κάποτε, πριν από 23 χρόνια, έκανα ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος. Την επόμενη χρονιά έκανα άλλο ένα ταξίδι. Από καθαρή περιέργεια ξεκίνησε το πρώτο, το παραδέχομαι. Από μια βαθιά εσωτερική ανάγκη, έγινε το δεύτερο (σ' αυτό οι “Στάσεις”) το ομολογώ. Από σήμερα το μεσημέρι, Θεού θέλοντος θα είμαι για τρίτη φορά στο περιβόλι της Παναγίας. Εις το επανιδείν, Ουρανούπολη! 

ΠΟΙΗΣΗ

Η μόνη του επιθυμία

Να φτάσει κι αυτός στη Χώρα του Φωτός Σου,

η μόνη επιθυμία του, Κύριε.

Βλέπει τους αγγέλους Σου

ν’ ανεβοκατεβαίνουν με άνεση

την ατέλειωτη σκάλα που ενώνει

τη γη με τον ουρανό

και παίρνει κουράγιο.

Ιδού ο δρόμος…

Σκοντάφτει στο πρώτο σκαλί.

Βαρύ και βρώμικο το φορτίο

των γήινων που κουβαλεί.

«Καταβήσεται ως υετός επί πόκον

και ωσεί σταγών η στάζουσα επί γην».

Παρηγοριά του η φράση του Ψαλμωδού.

Μην αργήσεις να του στείλεις

τον υετό του ελέους Σου

και τη σταγόνα της καλοσύνης Σου,

Κύριε!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

[Από την ανέκδοτη ποιητική του συλλογή ΩΣΕΙ ΑΡΤΟΣ (ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ")  

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

 Ο ΓΆΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ                                      Τρέχουν τα νερά τρέχουν οι βρύσες /    τρέχουν οι άρχοντες να παν να δουν τον γάμο/ κι οι αρχόντισσες να παν να δουν τη νύφη,/ πώς την λούζουνε και πώς τηνέ στολίζουν/ νύφη ολόχρυση...                                Με το ριζίτικο τραγούδι "τρέχουν τα νερά " που τραγούδησαν με στεντόρεια φωνή κάποιοι από τους καλεσμένους του γαμπρού, άρχισε στους ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ  της Έδεσσας το γλέντι στον γάμο του διευθυντή  των Χανιώτικων νέων Παρασκευά Περάκη με την εκλεκτή της καρδιάς του Νάντια Αιβάτογλου. "Χίλια καλώς εσμίξαμε  φωνάζουνε οι κράχτες/  Έδεσσα με το πράσινο και με τους καταρράχτες", η πρώτη από τις μαντινάδες που ακολούθησαν...           Το μυστήριο έγινε στο γραφικό εκκλησάκι του Σωτήρος σ' ένα ειδυλλιακό τόπο λίγο έξω από την Έδεσσα από τρείς ιερείς, εκ των οποίων ο ένας ήταν ο εφημέριος του  Ναού του Αγίου Ιωάννη Χανίων παπα- Μανόλης Τζατζάνης, με κουμπάρες την Ελένη Α. Γαρεδάκη και την Έφη Κογιάννη. Στο γλέντι έπαιξαν και ενθουσίασαν οι οργανοπαίχτες Μανόλης Λενταράκης, Λευτέρης Λενταράκης,Χάρης Ανδρουλάκης και Νίκος Σταματάκης,  που ήρθαν επί τούτου από τα Χανιά, μαζί με πολλούς συγγενείς και φίλους του γαμπρού.  Μεγάλη η συγκίνηση ιδιαίτερα της μητέρας του γαμπρού, των γονέων της νύφης  (ο πατέρας της Δημήτρης Αιβάτογλου είναι γιατρός) και βέβαια του ιδρυτή των Χανιώτικων νέων θείου του γαμπρού Γιάννη Γαρεδάκη.                                   Αυτό δα έλειπε να μην έχει μεταξύ των άλλων πλούσιων εδεσμάτων στο  τραπέζι ξεροτήγανα και γαμοπίλαφο...                      Η δάφνη κι ο κυπάρισσος εσμίξανε τους κλώνους/  να τους αξιώσει ο Θεός να ζήσουν χίλιους χρόνους. 

ΕΔΏ ΈΔΕΣΣΑ ΕΔΏ ΒΕΡΟΙΑ

Φωτογραφίες

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Δ2 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ.ΚΑΛΥΒΩΝ               ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ: ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΛΠΙΔΑ                                          Τις εντυπώσεις των παιδιών της Δ2 τάξης του Δημ. Σχ. Καλυβών Αποκορώνου, από το διάβασμα του βιβλίου της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη “Με λένε Ελπίδα” που έγινε τις ώρες της Ευέλικτης Ζώνης και από την παράσταση κουκλοθεάτρου που έδωσαν στο τέλος της σχολικής χρονιάς με θέμα ένα απ’ τα κεφάλαιά του (“Το συνέδριο των παιδιών”), φιλοξενούμε στον σημερινό Παιδότοπο. Διάχυτος στα γραφτά ο ενθουσιασμός των παιδιών για την ενασχόλησή τους αυτή, πολλά τα “ωφέλη” που απεκόμισαν. Σπουδαία υπόθεση η καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας στις αίθουσες διδασκαλίας! Το ξέρει καλά αυτό η δασκάλα των συγκεκριμένων παιδιών, η Χριστίνα Γρηγοράκη. Και, βέβαια, ξέρει να το υποστηρίζει με “γνώση και με τρόπο” όπως φαίνεται μέσα από τις εργασίες των μαθητών της. Καθρέφτης της δουλειάς της οι εργασίες τους… Καλό καλοκαίρι, κυρία Χριστίνα και καλά μου Τεταρτάκια (διορθώνω Πεμπτάκια) των Καλυβών!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Νιώσαμε μεγάλη χαρά που η Ελπίδα κατάφερε να θέλει και τελικά μπόρεσε να πάει στο Συνέδριο των παιδιών και ανυπομονησία για να δούμε αν η Ελπίδα ξαναδεί την Αχνα, όμως και απορία επειδή η Αχνα ήταν φανταστική φίλη της Ελπίδας, οπότε η Αχνα πως εμφάνισε ένα χρυσαετό για να πάει την Ελπίδα στο χορό των αγγέλων. Μας άρεσε η λέξη σιδηρόδρομος “αγγελοπουλοπαιδοσυννεφοπανηγύρι”. Γιατί δεν έχουμε ακούσει πότε τόσο μεγάλη λέξη. Διαλέξαμε το βιβλίο “Με λένε Ελπίδα” γιατί μας εντυπωσίασε ο τίτλος του με τη λέξη “Ελπίδα”.
Χατζησταύρου Θεοδώρα, Σπαθαράκης Παύλος, Κριστιάνα Μεμισαχάι, Εύα Νικολουδάκη

Μας άρεσε πολύ και το ξεχωρίσαμε από το κοριτσάκι που έμαθε να πετάει με τη φαντασία της, που γινόταν ψάρι, αέρας και πουλί, αρκεί να πιστέψει στον εαυτό της και να φωνάξει αποφασιστικά “Μπορώ”! Μας έκανε εντύπωση το συνέδριο των παιδιών και περισσότερο μας άρεσε που την πρωτοέμαθε να ταξιδεύει με την φαντασία της και έκανε αμέτρητες σκανδαλιές στο χιόνι! Επιλέξαμε αυτό το βιβλίο διότι μιλούσε για ένα κορίτσι που δεν πίστευε στον εαυτό της μέχρι που ήρθε η Αχνα που της έδινε ελπίδα και χαρά και έδιωξε τον θυμό από μέσα της! Νιώθαμε συγκίνηση, ευτυχία, χαρά, στενοχώρια, λύπη και ανυπομονησία… είχε τόση ησυχία που δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα! Μετά το Πάσχα αποφασίσαμε να φτιάξουμε κούκλες! Με πολλή διασκέδαση καταφέραμε να φτιάξουμε και τους ρόλους. Επειτα κάναμε πολλές πρόβες και στις 13 Ιουνίου παρουσίασαμε την παράστασή μας. Ηταν μια συναρπαστική εμπειρία!

Ζωή Σαρτζετάκη – Γκούστη

[…] Μας εντυπωσίασε που η Ελπίδα για να παίρνει κουράγιο και δύναμη δημιούργησε τη φανταστική της φίλη την Αχνα που ζούσε στο τζάκι του σπιτιού τους.
Επιλέξαμε το βιβλίο “Με λένε Ελπίδα” γιατί έχει έναν ιδιαίτερο τίτλο. Μας εντυπωσίασε η λέξη “αγγελοπουλοπαιδοσυννεφοπανηγύρι” που έμοιαζε με σιδηρόδρομο!
Μας άρεσε το γέλιο της Αχνας που η Ελπίδα το παρομοίαζε με νερό που βράζει στην τσαγέρα!
Φτιάχναμε κούκλες και μας ήρθε η ιδέα να το παίξουμε σε θέατρο. Περάσαμε τέλεια όταν φτιάχναμε τις κούκλες! Το διασκεδάσαμε…
Μετά μοιράσαμε τους ρόλους και αρχίσαμε τις πρόβες. Η αγωνία μας κορυφώθηκε την μέρα της παράστασης! Είχαμε καλεσμένους τα παιδιά, τους γονείς και φυσικά την κα Κακατσάκη.
Ολοι μας χειροκρότησαν και μας θαύμασαν.
Είμαστε χαρούμενοι και περήφανοι γι’ αυτό που κάναμε!

Αγγελος Νικολακάκης
Παναγιώτης Μπουντάκης
Κοσμάς Μπαλαμπάκης
Παναγιώτης Μουσουράκης
Αλεξάνδρα Ντόκα

Κάθε φορά που διαβάζαμε ένα κεφάλαιο είχαμε την αγωνία να διαβάσουμε παρακάτω! Φωνάζαμε όλοι “Κι άλλο! Κι άλλο!”.
Ηταν ένα μαγικό ταξίδι μέσα στο βιβλίο και στην καρδιά της Ελπίδας! Αλλες φορές γελούσαμε με τα καμώματά της άλλες φορές νιώθαμε λύπη και συγκίνηση.
Για παράδειγμα σκάσαμε στα γέλια με τις σκανδαλιές που φαντάστηκε ότι έκανε η Ελπίδα μια κρύα, χειμωνιάτικη μέρα στο χιόνι με τα άλλα παιδιά. Ηταν μοναδική και ξεχωριστή. Συγκινηθήκαμε με την “Επιχείρηση Ατλας” όταν ήθελαν να πάνε στην παραλία μαζί με τη μαμά της!
Πιο πολύ όμως μας συγκίνησε το Συνέδριο των παιδιών! Από εκεί μας ήρθε η ιδέα να οργανώσουμε μία παράσταση με κουκλοθέατρο! Χρειαστήκαμε πολύ καιρό για να τελειώσουμε πολλά υλικά και πολλή υπομονή.
Μετά από καιρό αρχίσαμε τις πρόβες, ώσπου έφτασε η μεγάλη μέρα. Μας παρακολούθησε η συγγραφέας του βιβλίου κα Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη και την ευχαριστούμε πολύ!
Περάσαμε πολύ ωραία.

Μαρία Ρουμπεδάκη
Φαμπιάνα Μπραχουσάι
Ευα Νικολουδάκη
Ελευθερία Τζομπανάκη
Πέτρος Γιανκόλοβ

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ....

ΦΩΤΟ: Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, Ωδή στον Χρίστο Αρδίζογλου

«Από το ότι, ορμώμενος, τα χρόνια περνούν γρήγορα/ και αυτό το βρίσκω πικρό και άδικο/ […] θα υμνήσω και εγώ με τη φτωχή την πένα μου/ τον ιδιόρρυθμο πλην όμως φιλότιμο χαρακτήρα/ του παίκτου της Α.Ε.Κ. και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου./ Θα υμνήσω γιατί το παιδί αυτό/ από τις ταπεινές τις γειτονιές του Περισσού προερχόμενο,/ της Ριζουπόλεως και της Σαφράπολης,/ ήταν το μόνο από πολλούς άλλους/ που παρά την υπεροψία της νεότητάς του/ εκράτησεν ενός λεπτού στα μυστικά σιγή/ για όσους βετεράνους δεν επέτυχαν το γκολ σε κρίσιμη στιγμή/ απορρίπτοντας έτσι ακόμα και τον θάνατο/ μια και αγνόησε όλους αυτούς τους αθλητές/ που τώρα βρίσκονται στο χώμα». Από το ποίημα “Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστος Αρδίζογλου”, του Γιώργου Μαρκόπουλο


«Μου αρέσει να σκέφτομαι πως για εσάς, η καριέρα μου έγινε ένα παραμύθι. Τώρα είναι το πραγματικό τέλος. Θα βγάλω αυτή τη φανέλα για τελευταία φορά. Θα την φυλάξω, ακόμα και αν δεν είμαι έτοιμος να πω “φτάνει”. Ίσως δεν θα είμαι ποτέ. Συγχωρέστε με που δεν έδωσα συνεντεύξεις και δεν ξεκαθάρισα τις σκέψεις μου, αλλά δεν ήταν εύκολο για εμένα να “σβήσω το φως”. Φοβάμαι. Δεν είναι ο ίδιος φόβος που νιώθεις όταν στέκεσαι μπροστά στο τέρμα, έτοιμος να εκτελέσεις πέναλτι. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να σκεφτώ πώς θα μοιάζει το μέλλον μέσα από τις τρύπες του διχτυού. Επιτρέψτε μου να φοβάμαι. Αυτή τη φορά, είμαι εγώ που χρειάζομαι εσάς και την αγάπη που πάντα μου δείχνετε…» Απ’ τα που είπε μεταξύ των άλλων ο για 28(!) χρόνια ποδοσφαιριστής της ιταλικής ομάδας Ρόμα Φραντζέσκο Τότι, αποχαιρετώντας τους οπαδούς της, στον τελευταίο του αγώνα, τον περασμένο Μάιο.



“Σ’ έναν αγώνα πήρε/ Και του διαιτητή το πορτοφόλι!/ Τίναζε χούφτα χώμα/ Στου αμυντικού τα μάτια να σκοράρει/ Κι ένα θρυλικό απόγευμα/ Τον φέραν χωροφύλακες με χειροπέδες απ’ το κελί του/ Να παίξει το κρίσιμο παιχνίδι ΑΕΚ-ΠΑΟ/ Νίκησε η Ένωση με δυο γκολ δικά του/ Και τον οδήγησαν αμέσως ξανά/ Εκεί από όπου τον είχαν φέρει/ (Τα επινίκια ανήκανε σ’ άλλους)/ Έτσι πικραμένον/ Τον βρήκαν αργότερα κρεμασμένον/ Με των παπουτσιών τα κορδόνια στο κελί του. Κι εμείς δεν ψάλλαμε ακόμη/ Ένα τρισάγιο Για την ανάπαυση της παιδικής/ Μετέωρης/ Ψυχής του». Από το ποίημα “Κρέμασε την Ζωή του στα Γκολπόστ” (αναφέρεται στον ποδοσφαιριστή Λάκη Σοφιανό) του Γιάννη Κουβαρά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένας Ιταλός ποδοσφαιριστής, παγκόσμιας κλάσης, μιλά για τον εαυτό του, απευθυνόμενος στους οπαδούς της μοναδικής ομάδας που υπηρέτησε, επί τη αποχωρήσει του από τα γήπεδα, ύστερα από 28 χρόνια σ’ αυτά… Ένας σημαντικός σύγχρονος Έλληνας ποιητής υμνεί με την πένα του έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο αλλά και ιδιόρρυθμο ποδοσφαιριστή, όταν αυτός βρισκόταν στις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, ενώ ένας ζωγράφος τον κάνει πίνακα… Ένας άλλος σημαντικός σύγχρονος Έλληνας ποιητής κάνει “τρισάγιο” για την ψυχή ενός άλλου επίσης ταλαντούχου, πλην όμως με “ιδιαιτερότητες” ποδοσφαιριστή κάποια χρόνια μετά το τραγικό φευγιό του από τη ζωή… Και στην ποίηση του ποδοσφαίρου και στο ποδόσφαιρο της ποίησης αφιερωμένες οι σημερινές στάσεις…

Χανιώτικα νέα (07.07.2017)

ΠΟΙΗΣΗ

Δόξα τω Θεώ

Όταν με απειλεί το χειρότερο, Κύριε,

νιώθω το χέρι σου να με προστατεύει,

και να κατευθύνει τα διαβήματά μου.

Ξέρεις, Εσύ, μέχρι πού φτάνουν οι αντοχές μου,

το βάρος του Σταυρού που μπορώ να σηκώνω.

 Περαστικά σύννεφα

οι όποιες κακές σκέψεις, σαν καπνός

διαλύονται στον ήλιο του ελέους Σου.

Και τα καλά δεχούμενα

Και τα κακά δεχούμενα

«Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν!»


ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ( Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "ΩΣΕΙ ΑΡΤΟΣ" ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΝΑΣ ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ Ο ΚΑΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Είχα ακουστά για το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης και για το πόσο σημαντική θεωρείται κυρίως από τους ερευνητές που ασχολούνται με αυτήν αλλά και με τους χρηματοδότες των ερευνητικών προγραμμάτων.
Σε σχετική συζήτηση που είχα με άτομο που γνωρίζει περί αυτής, έμεινα άκρως εντυπωσιασμένος αλλά και ολίγον -δεν το κρύβω- προβληματισμένος για το... μέλλον.
Αλλά, ποιο μέλλον; Αφήστε το αυτό. Στην Ελλάδα ζούμε, και εδώ δεν ενδιαφερόμαστε για τους επερχόμενους. Εμείς να ’μαστε καλά κι οι άλλοι ας τα βρουν μπροστά τους και ολόγυρά τους!
Πάντως στην περίπτωσή μας έχω την αίσθηση ότι ίσως “η τεχνητή νοημοσύνη” να μας δώσει λύσεις και να μας βγάλει από τα αδιέξοδα!
Κι εξηγώ:
Διάβασα ότι κάποιοι ερευνητές αμερικανικών πανεπιστημίων έχουν αναπτύξει ένα σύστημα δημιουργικής τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί να εφευρίσκει νέα στιλ ζωγραφικής! 
Οι συγκεκριμένοι έχουν στόχο να δημιουργήσουν ένα νέο είδος αυτόματης τέχνης που να είναι πρωτοποριακή, αλλά όχι υπερβολικά πρωτοποριακή. «Για τον σκοπό αυτό, χρησιμοποιείται ένας αλγόριθμος, που χρησιμοποιεί δύο νευρωνικά δίκτυα, εκ των οποίων το ένα... κατεβάζει ιδέες και το άλλο τις αξιολογεί».
Αυτό λέγεται ότι μπορεί να δημιουργήσει ακόμη και νέο ρεύμα στην Τέχνη...
Κάπου εδώ ακριβώς μου 'ρθε η αναλαμπή: «Αυτό χρειάζεται η χώρα» σκέφτηκα! Ενα αλγόριθμο που εμείς δεν θα του δώσουμε μόνο δύο νευρωνικά δίκτυα αλλά πολλά... Ας πούμε, πέντ' εξι, αρκετά περισσότερα δηλαδή από αυτά που χρησιμοποιούν οι δικοί μας εθνοσωτήρες.
Επειτα τον βάζουμε σε μια από τις πολλές μπρίζες στο Μαξίμου και τον αφήνουμε εκεί, ελεύθερο να παράξει έργο! Αυτό που θέλουμε να γίνει στην Ελλαδίτσα!
Να σημειώσω εδώ ότι το ποσοστό λάθους επιλογών σε συνεργάτες κ.λπ. είναι μηδενικό! Δεν θα ’ναι κακή ιδέα να έχουμε αλγόριθμους σε όλες τις υπουργικές θέσεις! Αλγόριθμους για βουλευτές, αλγόριθμους για ιδιαίτερους γραμματείς, για συμβούλους, παρασυμβούλους κ.λπ.
Για αργομισθία ούτε λόγος βέβαια. Ασε που αυτοί
-οι αλγόριθμοι ντε- δεν κλείνουν μάτι παρά δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο.
Και βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάζουν άποψη κι άλλα να λένε κι άλλα να πράττουν! Κι ούτε βέβαια θα τους δίνουμε εντολή για “ΟΧΙ” κι εκείνοι θα το μετατρέπουν σε “ΝΑΙ”!

Χανιώτικα νέα (05.07.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

ΦΩΤΟ: Γρηγόρης Γεωργουδάκης

Τζίτζικας ελάλησε, μαύρη ρώγα γυάλισε… Μέρες τώρα έχουν αρχίσει να λαλούν τα τζιτζίκια. Πιστοί κι εφέτος στο ετήσιο ραντεβού τους, οι τραγουδιστάδες – διαλαλητάδες του καλοκαιριού. Πού θα πάει! Θέμα ημερών να γινώσουν τα σταφύλια και κοντά σ’ αυτά τα σύκα, για να μην την “βγάλουμε” μόνο με τ’ αγγούρια. «Ο Προκόπης κόφτει αγγούρια,/ η Αγιά Μαρίνα σύκα,/ και ο Άι Λιας τα σταφυλάκια/ μες στα βεργοπανεράκια», μάς λέει ένα παλιό τραγουδάκι. Το ξέρουν οι τζιτζίκοι, για να πω τα τζιτζίκια στα… νιππιανά, και δεν βάζουν… γλώσσα στο στόμα τους.

Σαν ταπεινό σκουλήκι ζει για πολλά χρόνια (από τέσσερα μέχρι και δεκαεφτά) κάτω απ’ το έδαφος το τζιτζίκι. Κάποτε, βέβαια, φτάνει η στιγμή να βγει στην επιφάνεια, να σκαρφαλώσει στα δέντρα, να βγάλει φτερά και ν’ αρχίσει να τραγουδεί, με την ειδική ηχητική συσκευή που υπάρχει στον θώρακα και στην κοιλιά του. Τότε, όμως, αρχίζει γι’ αυτό και η αντίστροφη μέτρηση, μόνο λίγες εβδομάδες είναι η διάρκεια της ανέμελης ζωής του. Καμιά έγνοια να συνάξει προμήθεια για τον χειμώνα, λοιπόν! Κι ας τα λέει αλλιώς ο Αίσωπος στον γνωστό μύθο του “Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας”.

Ανδρας της θεάς Ηούς, ήταν μάς λέει ένας άλλος, λιγότερο γνωστός μύθος, ο τζίτζικας, που τον έλεγαν Τιθωνό. Να  τον κάνει αθάνατο ήταν το “ρουσφέτι” που ζήτησε η Ηώ απ’ τους προϊσταμένους της Ολύμπιους θεούς, όταν αυτός γέρασε κι όλα έδειχναν ότι πάει για τον Αχέροντα ποταμό. Δεν της χάλασαν το χατήρι αυτοί, την λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σ’ ένα ζαρωμένο έτνομο, που μιλά ακατάπαυστα. Σαν να διαμαρτύρεται, λέω εγώ. Ίσως γιατί ξέχασε η συμβία του να ζητήσει να τον κάνουν και νέο οι Ολύμπιοι…

«Τζιτζίκια στήσαν το χορό/ στο ντάλα μεσημέρι/ και στέκουν γύρω τα παιδιά/ και παίζουν παλαμάκια./ Μια πεταλούδα διάφανη πορτοκαλιά και μαύρη/ στου γέρου κόσμου στάθηκε τα φρύδια επάνω αντήλιο,/ κι έπαιζε και κρυφόγνεφε της πίκρας μαντηλάκι». Να τελειώσω με “Τα τζιτζίκια” του Οδυσσέα Ελύτη, σκεφτόμουν, όταν άρχισα να γράφω τούτη τη Στάση, άλλαξα όμως “καθ’ οδόν” γνώμη. Πιο πολύ ταιριάζει για κλείσιμο το συγκεκριμένο ποίημα, “Τζιτζίκια στήσαν τον χορό”, του Γιάννη Ρίτσου, νομίζω…


Το “εμείς” των Ωραίων Ελλήνων

“Το “εμείς” των Ωραίων Ελλήνων”… Και αυτόν τον τίτλο θα μπορούσε να έχει η όμορφη μουσική εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, γι’ άλλη μια χρονιά, ο Δήμος Χανίων και η Κ.Ε.Π.ΠΕ.ΔΗ.Χ. – Κ.Α.Μ. με τη συμμετοχή όλων των Συλλόγων της άλλης Ελλάδας που δραστηριοποιούνται στην πόλη μας. Με την Αδελφότητα Μικρασιατών Ν. Χανίων “Ο Αγιος Πολύκαρπος”, με τον Ποντιακό Σύλλογο “Παναγία Σουμελά” Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Ηπειρωτών Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Θεσσαλών Ν. Χανίων “Νικ. Πλαστήρας”, με τον Σύλλογο Κυπρίων Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Μακεδόνων – Θρακιωτών Ν. Χανίων “Ο Μέγας Αλέξανδρος”, με τον Σύλλογο Πελοποννησίων Ν. Χανίων, με τον Σύλλογο Ποντίων Π.Ε. Χανίων “Η Ρωμανία” και με τον Σύλλογο Ρουμελιωτών Ν. Χανίων. Ολοι οι σύλλογοι μια αγκαλιά… Όλες οι επιμέρους πατρίδες ενωμένες κάτω απ’ τον ίσκιο της ελληνικής σημαίας…
“Ποτέ δεν πρέπει τα κλαδιά τις ρίζες να ξεχνούνε/ γιατί αν ξεραθούν αυτές κι αυτά θα ξεραθούνε”. Δεν ξεχνούν τις ρίζες τους οι συμπολίτες μας που κατάγονται από τα άλλα μέρη της Ελλάδας. Τα παράριζα της κοινής ελληνικής ρίζας τους (μας), διορθώνω…

Χανιώτικα νέα (04.07.2017)

          

ΧΡΥΣΑ

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Μπορώ να πω και θα το πω αμέσως ότι αξίζει να είναι κανείς αληθινός, κι αυτό τα περιλαμβάνει όλα, και την ανθρωπιά και την απλότητα. Και πότε λοιπόν είμαι αληθινός αν όχι όταν είμαι ο κόσμος; Τώρα δεν εύχομαι πια να είμαι ευτυχισμένος αλλά να έχω συνείδηση της πραγματικότητας. Ενας άνθρωπος παρατηρεί με θαυμασμό τον κόσμο κι ένας άλλος σκάβει τον τάφο του: Πώς να ξεχωρίσω τους ανθρώπους και τον παραλογισμό τους; Αλλά να το μειδίαμα του ουρανού Αλλά να τα μάτια και η φωνή εκείνων που πρέπει ν’ αγαπώ. Είμαι δεμένος με τον κόσμο με όλες μου τις κινήσεις, με τους ανθρώπους, με όλο τον οίκτο και την ευγνωμοσύνη μου. Ανάμεσα σε τούτη την καλή και την ανάποδη του κόσμου, δεν θέλω να επιλέξω. (…)

Το πραγματικό θάρρος είναι να κρατά κανείς τα μάτια ανοιχτά στο φως, όπως και στον θάνατο. Άλλωστε, πώς να εκφράσω αυτό που συνδέει την τρομερή αγάπη της ζωής μ’ εκείνη τη μυστική απελπισία; Αν δεχτώ την ειρωνεία, κρυμμένη στο βάθος των πραγμάτων, εκείνη τότε αποκαλύπτεται αργά. Κλείνοντας το μικρό και φωτεινό μάτι της, λέει: «Ζήστε σαν…» Παρά τις τόσες έρευνες, η γνώση μου σταματά εδώ.