ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΜΜΕ ΗΜΑΘΙΑΣ:
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ "ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ"
(ΕΚΚΟΚΚΙΣΤΗΡΙΟ ΙΔΕΩΝ, 14 ΜΑΙΟΥ 20018)*

Ήρθε από τα Χανιά, με μια ποιητική συλλογή «όπως το ψωμί», που μυρίζει παιδικά χρόνια ζυμωμένα από τα χέρια των μανάδων, από καλό προζύμι. «Έτσι είναι το ποίημα που θέλω να γράφω εγώ… Έγνοια για τον άνθρωπο, έγνοια για τα προβλήματά του, έγνοια για την καθημερινότητά του» είπε ο εκπαιδευτικός-συγγραφέας και δημοσιογράφος (χρόνια στα Χανιώτικα Νέα) Βαγγέλης Κακατσάκης, στον ΑΚΟΥ 99.6 («Πρωινές σημειώσεις» της Σοφίας Γκαγκούση). 
ΔΕΙΤΕ... 

https://www.laosnews.gr/article/62674-poihsh-opos-to-psomi-ton-paidikon-tou-xronon

Μετά την Κίσσαμο και τα Χανιά, στην Βέροια παρουσίασε την νέα του ποιητική συλλογή με τίτλο «Όπως το ψωμί» ο Χανιώτης δάσκαλος – δημοσιογράφος – λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης

ΔΕΙΤΕ... 

http://www.pliroforiodotis.gr/index.php/news/culture/book/43001-2018-05-14-21-00-06

"Για τον άνθρωπο που «χορεύει το μολύβι πάνω στο χαρτί» με την …ταπεινή του γραφή και απόλυτα ειλικρινή, μίλησε πρώτος για τον ποιητή  και φίλο Βαγγέλη Κακατσάκη, ο Γιάννης Ναζλίδης (ιδιοκτήτης και εμπνευστής του χώρου), καλωσορίζοντάς τον στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών, που πρώτα απ’ όλα– όπως είπε - είναι τόπος συνάντησης φίλων και συναισθημάτων, σε μια εποχή που όλα γίνονται για το θεαθήναι." 

ΔΕΙΤΕ...

https://www.imerisia-ver.gr/αρθρο/7731-παρουσιαστηκε-στο-εκκοκκιστηριο-ιδεων-βεροιας-η-4η-ποιητικη-συλλογη-του-χανιωτη-λογοτεχνη-βαγγελη-κακατσακη-οπως-το-ψωμι

Τη συγκίνησή του για την ιδιαιτερότητα της βραδιάς από την άποψη του χώρου, της παρουσίας της κρητικής ψυχής, της προσέγγισης της συλλογής του αλλά και της επικοινωνίας με το κοινό, έδωσε αρχικά ο ποιητής Βαγγέλης Κακατσάκης, για να προχωρήσει μιλώντας για τους ακατάλυτους δεσμούς Μακεδόνων και Κρητικών, ολοκληρώνοντας με τη φράση:«Ο καθένας αντιλαμβάνεται την ποίηση, όπως την εισπράττει. Η ποίηση είναι επικοινωνία κι εγώ γράφω για να επικοινωνήσω. Σας ευχαριστώ για τη συγκινητική βραδιά.»

ΔΕΙΤΕ... 
http://faretra.info/2018/05/15/parousiastike-ekkokkistirio-ideon-poiitiki-sillogi-vangeli-kakatsaki-opos-psomi/

Τον ιδιαίτερα ξεχωριστό λόγο, με τον οποίο απαγγέλει ποιήματα ο Ηλίας Τσέχος, εξήρε ο κ. Γιάννης Γαρεδάκης εκδότης της εφημερίδας των Χανίων «Χανιώτικα Νέα», μιας από τις μεγαλύτερες περιφερειακές εφημερίδες της χώρας. Ο κ. Γιάννης Γαρεδάκης, που βρέθηκε το βράδυ της Δευτέρας 14 Μαϊου στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών Βέροιας, για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Όπως το ψωμί», του επί πολλά χρόνια, με μόνιμες στήλες, συνεργάτη της εφημερίδας του, Βαγγέλη Κακατσάκη.

ΔΕΙΤΕ...

https://www.imerisia-ver.gr/αρθρο/7707-ελπιζουμε-να-ενθουσιαστηκε-με-τα-κερασια-της-ημαθιωτικης-γης


Η πληροφόρηση βασικά από τη σελίδα στο Βιβλίο των Προσώπων του ΕΚΚΟΚΚΙΣΤΗΡΙΟΥ ΙΔΕΩΝ του φίλου ποιητή Ηλία Τσέχου .Να χαρώ Μαίρη και Γιάννη Ναζλίδη! Σας ευχαριστώ όπως και τον Ηλία, τον Ανδρέα Μαρολαχάκη και τον Δημήτρη Αλιγιζάκη.. ΔΕΙΤΕ...
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1465705646908258&id=100004065111074

Σ. Σ. * Ευρύτατη η δημοσιότητα από τα ΜΜΕ Ημαθίας στην παρουσίαση του ποιητικού μου έργου. Υπόχρεος! Καμπάνα κάνω την καρδιά και λέω της να παίξει
 στης Βέροιας τα ΜΜΕ ευχαριστώ να μπέψει!

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

 ΚΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΓΙΑ ΑΜΟΙΒΗ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙ

ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΔΕΙΑΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΤΙΣ ΓΕΜΙΖΕΙ

Γράφει ο Παύλος Πολυχρονάκης* 

Όταν έμαθα ότι κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Κακατσάκη με τον τίτλο “Oπως το ψωμί” είπα μέσα μου: Παλιά μας τέχνη κόσκινο…
Οταν το πήρα, στην παρουσίαση στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων στις 5/5/2018 κομπλάρισα στην αρχή από τα εκατομμύρια των επαίνων των ομιλητών που μας βομβάρδιζαν επί έξι χιλιάδες δευτερόλεπτα με λογοτεχνικές κορώνες αναλογιζόμενος ότι δεν θα αφήσουν τίποτα να πω όταν θα έγραφα και εγώ την κριτική μου. Το ξεπέρασα όμως όταν θυμήθηκα τα σοφά γνωμικά των αρχαίων Ελλήνων, “Ου γαρ εν τω πολώ τω ευ”, “το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν” και το νέο ελληνικό “το πολύ περίσσιο χαλά το ίσιο” και σήμερα τρεις μέρες μετά, κάθισα και το μελέτησα με την ησυχία μου επί 10 ώρες και τα συμπεράσματα μου είναι τα παρακάτω:
Ο Κακατσάκης είναι ποιητής και μάλιστα προικισμένος ποιητής γιατί έχει πιεί νερό από την πηγή της Αγανίππης, την πηγή, των ποιητών στην αρχαιότητα. Είναι μορφωμένος. Έχει απέραντες γνώσεις. Είναι δάσκαλος προοδευτικός. Είναι ακούραστος εργάτης του πολιτισμού και μάλιστα ο ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ του στον τόπο μας. Είναι καταξιωμένος. Είναι εύπορος που σημαίνει ότι δεν γράφει για το χρήμα. Είναι εκκλησιαστικός συγγραφέας. Είναι έμπειρος. Έχει ζήσει μικρός όλες τις δυσκολίες της ζωής και ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ είναι άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξεως. Ύστερα από αυτά, μια ποιητική συλλογή που το θέμα της είναι ο ποιητής που σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου κουβαλά (περιγράφει) τον Σταυρό που κουβαλά ο σημερινός άνθρωπος, ειδικά τις μέρες μας, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να μην είναι ένα πάρα πολύ καλό πόνημα. Συνοπτικά και για να μην πλατειάζω θα προσπαθήσω όλα τα παραπάνω να τα περιγράψω έμμετρα ως παρακάτω:
Αν ο Βαγγέλης έγραφε για δόξα και για πλούτη / Θαν ΄ήταν ο πιο πλούσιος μες τη ζωή ετούτη./ Μα αυτός την δόξα δεν κοιτά, χρήματα δεν ζητάει,/ τίτλους και αξιώματα ποτέ δεν κυνηγάει. / Τον πόνο κάνει πάντοτε γλυκύτατο τραγούδι/ και την αγάπη, της ζωής το πιο όμορφο λουλούδι. / Υμνεί της φύσης τσ΄ομορφιές , τον Ήλιο, τα αστέρια, / την Άνοιξη και τα πουλιά, πονά για τη μιζέρια. / Πονά για τη φτωχολογιά, τα νιάτα τα θλιμμένα/ και κλαίει για τα όνειρα τα αδικοχαμένα./ Και επιθυμεί για αμοιβή μονάχα να ελπίζει/ πως κάποιες αδειανές καρδιές ίσως να τις γεμίζει.
(Ο τελευταίος στίχος γράφτηκε ύστερα από μια σχετική δήλωσή του στην τηλεόραση).
Και για να μην κατηγορηθώ ότι είμαι εκτός του βιβλίου γιατί δεν αναφέρθηκα σε συγκεκριμένα ποιήματα θα πω τούτο: Όλα τα ποιήματα είναι ωραία και όλα μου αρέσανε, ξεχώρισα όμως το ποίημα της σελίδας 21 με τον τίτλο “Της Υπαπαντής” που αναφέρεται σε μια ανύπαντρη δεκαπεντάχρονη κοπέλα που μπαίνει με το μωρό της στην εκκλησία για να τη σαραντίσει ο παπάς που όμως λείπει. Το ποίημα της σελίδας 64 με τον τίτλο “Ενθάδε κείται” όπου ο ποιητής επιμένει να ταξιδεύει στη θάλασσα των ματιών της αγαπημένης του γυναίκας της Ευδοκίας παρά τα σαράντα χρόνια συμβίωσης και εκφράζει την επιθυμία να τον θάψουνε σε αυτή (τη θάλασσα). Και της σελίδας 67 με τίτλο “Της καρδιάς” για τα βαθιά νοήματα του και γιατί είναι γραμμένο στη γλυκιά και απόλυτη ομοιοκαταληξία που είναι η μεγάλη μου αγάπη στην ποίησή μου.
Τέλος εκτός από τα κατάπολα! συγχαρητήρια μου στη συγγραφέα έχω να πω και είμαι σίγουρος γι ΄αυτό γιατί μιλώ εκ πείρας ότι: Το πιο ωραίο ποίημα του Κακατσάκη είναι αυτό που δεν το έχει γράψει ακόμα…

Χανιώτικα νέα ( 19.05.2018)

Σ. Σ. * Όποια χανιώτικη πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις τον Παβλή (τον Παύλο Πολυχρονάκη) από κάτω... Πραγματικά πανταχού παρών και τα πάντα πληρών , ο και εμπνευστής και ιδρυτής του Παγκόσμιου Διαγωνισμού Έμμετρης Σάτιρας "Παύλος Πολυχρονάκης",  ξεχωριστός για πολλούς λόγους συμπολίτης μας. Κατ' εξοχήν σατιρικός ( αλλά όχι μόνον) ποιητής και συγγραφέας με δεκάδες βιβλία στο ενεργητικό του... Πολύ τον ευχαριστώ για τα που έγραψε για μένα και την ποιητική μου συλλογή...

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ...



Με τα παιδιά της Ε1 τἀξης του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων σήμερα το πρωί για δυο ώρες. Τι ευλογία κι αυτή, στον απόηχο της παρουσίασης της ποιητικής μου συλλογής "Όπως το ψωμί", στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων στις 5 Μαίου.  Να μιλάμε για τις εντυπώσεις τους από την παρουσίαση, που ήταν εκεί με τους γονείς τους , με πρωτοβουλία του δασκάλου τους…  Να παρουσιάζουν με τον δικό τους αγαπητικό τρόπο τα ποιήματα μου... Να μου διαβάζουν τα δικά τους ποιήματα... Να ρωτούν, να ρωτούν, να ρωτούν... Να χτυπά το κουδούνι για διάλειμμα και να μην το ακούνε… Κατά το δάσκαλο, τον φίλο μου τον Βαγγέλη Παγωνίδη και οι μαθητές του!

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου, καλά μου Πεμπτάκια του Ογδόου! Για όλα! Για τον τρόπο που με υποδεχτήκατε με τη λύρα... Για την προσέγγιση στα ποιήματα μου... Για τις ερωτήσεις σας... Για την ευγένειά σας... Για την αισιοδοξία που μου χαρίσατε...  Και για τον πίνακα με το  πορτρέτο μου που φιλοτέχνησες , Νίκο Μυλωνάκη με τη μαμά σου, τη Χριστίνα Βακάκη,

μαθήτριά μου στο Δημ. Σχ. Στροβλών Σελίνου, τα πρώτα χρόνια της Υπηρεσίας μου, ευχαριστώ! ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟΥ 

http://8dimchania.blogspot.gr/2018/05/1_24.html

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΑΣ

Γράφει ο αρχιμανδρίτης - θεολόγος Ιγνάτιος Χατζηνικολάου

Με το ταπεινό μου αυτό γραφτό δεν θέλω να κάνω “βιβλιοπαρουσίαση” του εκλεκτού βιβλίου του λίαν αγαπητού και πολυτάλαντου κ. Ευάγγελου Κακατσάκη “Όπως το ψωμί”.
Aλλωστε, άξιοι του γραπτού λόγου έγραψαν γι’ αυτό και το πρόσωπο του συγγραφέα με αποκορύφωμα την παρουσίασή του στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, το Σάββατο 5 Μαΐου. Λυπάμαι που, λόγοι ανεξάρτητοι της θελήσεώς μου, μού στέρησαν τη χαρά να είμαι ανάμεσα στους καλότυχους  ακροατές. Ωστόσο έχουμε τον τρόπο και τον χρόνο να διαβάζουμε τα υπέροχα γραφτά του. Η εύκαρπη γραφίδα, της όμορφης ψυχής του το απαύγασμα, χρόνια τώρα μάς γλυκαίνει, και η δροσοπηγή των στοχασμών του, ποτίζει κάθε ιχνοστοιχείο της ύπαρξής μας.
Πλάστης, ζυμωτής, μα και φούρναρης, μάς τρέφει αφειδώλευτα κι εμείς, ως πεινώντες του πνευματικού άρτου, ευγνώμονα το παίρνουμε, γιατί πολύ το ‘χουμε ανάγκη.
Δεν είναι μονάχα ο ποιητικός λόγος του κ. Κακατσάκη, ο ίδιος είναι ένα ποίημα, ένα στιχουργικό άγαλμα, το οποίον προκαλεί και προσφέρει την αγαλλίαση. Αλλωστε, για να θυμηθώ το λεξικό “άγαλμα παν εφ’ ω τις αγάλλεται”. Και έτσι έπρεπε να είμαστε, αγάλματα για τον πλησίον μας. Οπως ο ίδιος ο ποιητής μας χαρακτηριστικά αναφέρει. «Κεντρικό πρόσωπο μέσα σ’ αυτή την ποιητική συλλογή είναι ο ποιητής. Ο ποιητής που σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου φέρει το σταυρό του κόσμου, ο ποιητής που έχει πατρίδες του τις αισθήσεις του και πατρίδα την καρδιά του, ο ποιητής που αρέσκεται να επιστρέφει στον ίσκιο του κυπαρισσιού του και να ετοιμάζει την αναχώρησή του» (Χ.Ν. 29/3/2018).
Ο κ. Κακατσάκης δεν έχει ανάγκη από προβολές και παρουσιάσεις. Εμείς έχουμε την ανάγκη να προστρέχουμε σε τέτοιες δροσοπηγές. Είναι δικός μας ο ποιητής. Πατρίδες του οι καρδιές μας, το alter ego. Συνέχεια αναγεννάται μέσα μας ό,τι αγαπάμε και για να θυμηθώ τον ποιητή: «Ο,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα/ ό,τι αγαπώ βρίσκεται πάντα στην αρχή του». Χαρά σ’ αυτούς που φτάνουν στο σημείο να γεννιόνται αδιάκοπα στων άλλων τις καρδιές, κάτι που έχει πετύχει ο κ. Ευάγγελος Κακατσάκης.
Τον ευχαριστούμε για ό,τι μας προσφέρει, τον συγχαίρουμε για το σύνολο των χαρισμάτων του και του ευχόμαστε πάντοτε ανθηρός και επί έτη πολλά να μάς τρέφει με την έγνοια του και την αγάπη του.

Σ. Σ. * Ούτε λίγο ούτε πολὐ  27 είναι τα βιβλία που έχει γράψει μέχρι τώρα ο π. Ιγνάτιος Χατζηνικολάου. Και τι βιβλία! Μια ζωή προσφοράς στον καθημερινό άνθρωπο, στην κοινωνία, στην εκπαίδευση και στην εκκλησία η ζωή του. Απέραντος ο σεβασμός μου στο πρὀσωπο και το έργο του. Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου για την αγάπη του, που ξεχειλίζει στο γραφτό του...

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Η ΧΑΝΙΩΤΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ



Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Πρέπει κάποια στιγμή να το πάρουμε απόφαση… Σε τούτη εδώ την πόλη δεν πρόκειται να πάμε μπροστά! Πολλοί οι λόγοι και κυριότερος όλων ένας και… απλός: Δεν θέλουμε να πάμε μπροστά! Δεν επιθυμούμε το καλό τούτης της πόλης! Αντιθέτως, νοιαζόμαστε για το καλό της δικής μας πάρτης! Η δική μας πάρτη είναι… uber alles και αν κάποιος σταθεί εμπόδιό μας θα τον φάμε ζωντανό από κοινού με τους ημέτερους μας που είναι πρόθυμοι να στήσουν το… μπέτη τους για μας!
Εν ολίγοις, είμαστε εμπλεκόμενοι σε αυτόν τον φαύλο κύκλο των γνωστών του γνωστού κι ο μπάρμπας στην Κορώνη κι αυτός είναι πάντα εκεί για να μας εξασφαλίσει και να διασφαλίσει τα συμφέροντά μας! Οι κύκλοι ομόκεντροι τούτου του μικρού χωριού, περιπλέκονται κι όποιος βρεθεί έξω από αυτούς, τον τρώει ο… “λύκος” που πάντα καιροφυλακτεί!
Μια πικρή διαπίστωση του γράφοντος μετά και από τα τελεταία γεγονότα: η πολλή “χανιωτοσύνη” βλάπτει σοβαρά τούτη την πόλη και δεν την αφήνει να αναπνεύσει!
Ο καλύτερος επικεφαλής μας θα ήταν ένας ουρανοκατέβατος, μη εντεταγμένος στη χανιωτοσύνη “μας” και μη εμποτισμένος από αυτήν  ο οποίος με το όραμά του θα μπορούσε να σπάσει αυγά αφουγκραζόμενος τις ανάγκες της! Εκείνος  θα τολμούσε να συγκρουστεί με… παγιωμένες αντιλήψεις περί του “καλού των Χανίων”.
Ωστόσο… ένας τέτοιος ποτέ δεν θα έπαιρνε την ψήφο μας, διότι δεν θα μιλούσε τη γλώσσα μας!
Ωστόσο, για να μη φανώ ισοπεδωτικός, δεν υποννοώ ότι σήμερα στην πολιτική σκηνή της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις… αλλά δυστυχώς κι αυτοί “χάνονται”…
Ισως για το κακό το ριζικό των Χανίων να φταίει και το γεγονός ότι: «τη χανιωτοσύνη πολλοί αγάπησαν, τα Χανιά κανείς».
Υ.Γ. Η έννοια της χανιωτοσύνης θα επεξηγηθεί εν καιρώ!

Χανιώτικα νέα (23.05.2018)

http://www.haniotika-nea.gr/i-chaniotosini-tis-polis/

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

Ο Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ΣΤΟ 8^ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

 Την Ε1 τάξη του 8^ου Δημ. Σχ. Χανίων θα επισκεφθεί την Πέμπτη 24 Μαΐου από τις 10 – 12 π. μ. ο δάσκαλος – λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης, στον απόηχο της παρουσίασης της ποιητικής του συλλογής «Όπως το ψωμί», στις 5 Μαΐου, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων. 

Να σημειωθεί ότι τα παιδιά της συγκεκριμένης τάξης, μαζί με τους γονείς τους, ύστερα από πρωτοβουλία του δασκάλου των Βαγγέλη Παγωνίδη, ήταν στην προαναφερθείσα παρουσίαση , κρατώντας πολλές σημειώσεις, που θα αποτελέσουν αφόρμηση για παραπέρα συζήτηση περί ποίησης…

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ

Εμείς έξω, αυτοί μέσα… Μπορεί να συνέβαινε, ωστόσο και το αντίθετο. Να μέναμε εμείς ή κάποιοι από εμάς (μπορεί οι περισσότεροι μπορεί οι λιγότεροι) πάλι μέσα και αυτοί ή κάποιοι από αυτούς (μπορεί οι περισσότεροι μπορεί οι λιγότεροι) να έβγαιναν πάλι έξω… Η βασική σκέψη που έκανα το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης, 17 Μαΐου, με το που βρέθηκα έξω από την καγκελόπορτα των Φυλακών Υψίστης Ασφαλείας της Αγιάς Χανίων, ύστερα από ένα μάθημα που “έκαμα” (που “πήρα” είναι το σωστό) περί ποίησης.

Τι εμπειρία κι αυτή η επίσκεψή μου στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας που λειτουργεί στις Φυλακές της Αγιάς! Πολλά τα μαθήματα που πήρα απ’ το μάθημα που έγινε ύστερα από πρόσκληση του και για χρόνια εθελοντή-δασκάλου του Χώρου, ιστορικού καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, Μιχάλη Αεράκη, με συντονιστή τον ίδιο και “βοηθούς” δασκάλους τους μουσικούς, Γιάννη Γιαννακάκη και Χρήστο Κοτσαύτη. Ο δάσκαλος πρέπει να παραμένει πάντα μαθητής, μια ζωή το πιστεύω μου. Επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά. Κι αν πήρα μαθήματα απ’ τους “κρατούμενους” μαθητές μου, αλλά και από τους δασκάλους τους, που ήταν εκεί!…

«Γιατί ο άνθρωπος δείχνει καλοσύνη;/ Διότι ο άνθρωπος είναι γεννημένος να δείχνει καλοσύνη!/ Γιατί ο άνθρωπος δε δείχνει καλοσύνη;/ Διότι έκαναν τον άνθρωπο να ξεχάσει να δείχνει καλοσύνη!/ Δύσκολες ερωτήσεις εύκολες απαντήσεις;/ Εύκολες ερωτήσεις, δύσκολες απαντήσεις;». Eνα απ’ τα ποιήματά μου που μας απασχόλησε στο μάθημα και το “Συμπεριφορές”. Συν δυο ακόμα, “Της καρδιάς” και “Ιθάκη μου η ποίηση” που τα τραγούδησε κιόλας ο Χρήστος Κοτσαύτης. Περισσότερο, ωστόσο, ασχοληθήκαμε με τα ποιήματα των κρατουμένων ποιητών… Οπως για παράδειγμα με το ποίημα “Η αξία του Εντμοντ”, το οποίο επίσης έχει μελοποιήσει και τραγούδησε ο Χρήστος Κοτσαύτης: “Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζούμε/ τα πλούτη και η ομορφιά/ δεν έχουν σημασία/ αυτό να ξέρεις από μένα/ που έχω εμπειρία/ πάνω απ’ όλα μετράει η αξία./ Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζούμε/ η δόξα και η εξουσία δεν έχουν σημασία/ αυτό να ξέρεις από μένα/ που έχω εμπειρία/ πάνω απ’ όλα μετράει η αξία….

ΟΙ ΠΑΙΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΗΛΙΑ ΤΣΕΧΟΥ

«Φλέγεσαι άνοιξη/ Μελανοπόρφυροι βυθοί/ Προς Βέρμιο καλπάζουν, Τζένα, Πάικο/ κοπάδια αγριολούλουδα/ Βαθείς Παίονα μύθοι/ “πασάων βοτανέων βασιληίδα”!/ Παιώνιες περήφανες εταίρες/ Αιώνιες αγάπες στα μέρη μας/ Μυρώστε Αλιάκμονα, Γιαννακοχώρι/ Στολίστε έρωτες επιταφίους, μέθες/ Χαρές Βεργίνας, Πέλλας/ Μίεζας». Το ποίημα “Παιώνιες Κράστας, Παιώνιες βασιλείες Κράστας” του Ηλία Τσέχου (από την ποιητική του συλλογή “Ή σταγόνα ή ωκεανός”)

“Ή σταγόνα ή ωκεανός” η ποίηση, συμφωνώ μαζί σου “ηλιότατε” Ηλία Τσέχο! Κι ένα ματσάκι γιασεμιά, όμως… Κι ένα κόκκινο της φωτιάς και του έρωτα τριαντάφυλλο… Και βέβαια, ένα μπουκέτο παιώνιες Κράστας. Οπως αυτές που έφερες μαζί με τα κεράσια απ’ το χωριό σου, το Γιαννακοχώρι Ημαθίας για να στολίσεις το τραπεζάκι του Εκκοκιστηρίου Ιδεών της Βέροιας, όπου η παρουσίαση τη Δευτέρα 11 Μαΐου, της ποιητικής μου συλλογής “Οπως το ψωμί”… “Ποιήματα” οι παρουσιάσεις των ποιημάτων μου τόσο από σένα όσο και “να (τον) χαρώ”, Γιάννη. Ναζλίδη. Ποίημα ποιημάτων, ωστόσο οι παιώνιές σου φίλε ποιητή!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 22.05.2018)

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

Ο ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΙΒΕΤΑΙ ΜΕ ΖΩΟΓΟΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ... ΔΕ ΜΕΤΑΝΟΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΔΕ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΤΟΥ

((Η ομιλία του Γιάννη Ναζλίδη * στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Όπως το ψωμἰ" του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη, στο Εκκοκιστήριο Ιδεών Βέροιας , στις 14 Μαίου 2018)

Αν θέλεις να διαβάσεις το Σύμπαν,

ν` ακούσεις τη φωνή του, τα νταούλια του,
πρέπει πρώτα - πρώτα να κρεμάσεις την ενηλικίωσή σου
στην ντουλάπα μαζί και τις εγκυκλοπαίδειές σου
κι έπειτα να τραγουδήσεις το χάρτινο το φεγγαράκι.
Κάτι τέτοιο κάνει ο Κακατσάκης
κοιτώντας τον Ψηλορείτη σιγομουρμουρίζοντας…
… άστρα μη με μαλώνετε που τραγουδώ στη νύχτα…

Ένα μακρόσυρτο τεριρέμ που
ψάλλεται απ` την εφηβική απεραντοσύνη είναι ο Κακατσάκης.

Ένας σημαιοστολισμός στο στήθος μιας περήφανης στιγμής,
που εδρεύει στη σεμνότητα η στην αγαθότητα του ανθρώπου
που πιστεύει στη γονιμότητα της γης και
στα αναπάντητα ερωτήματα του κόσμου.

Ο γιορτασμός των δένδρων που απλώνονται και κατοικούν
στα ανυπότακτα λημέρια του δάσους του Καζαντζάκη,
η ύψωσης των Τιμίων Δώρων στην εκκλησιά που ιερουργεί η Σεμνότητα,
αυτό είναι ο κρητικός από το Νίππος των Χανίων
που φοράει εσώστηθα την ευαισθησία και
την πνευματική πανοπλία της Κρήτης.

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών
Θανάτω θάνατον πατήσας ψέλνει το αγροτόπαιδο
που περισσότερο γοητεύεται από την αλφαβήτα του ουρανού

Ένας που δεν μετανοεί για τις λέξεις που γράφει
λέξεις που δεν μετανοούν που ακολουθούν το μολύβι του.
Δεν τις στέλνει για σπουδές στο εξωτερικό τις λέξεις ο Κακατσάκης.
Καλύτερα εδώ μέσ` τα χωράφια και τον ήλιο,
καλύτερα εδώ στη σπηλιά του ΔΙΑ
καλύτερα εδώ στην άκρη των ακριών,
εδώ που δυνάμεις πεισματικά φυλάγουν την παρθενία του Κόσμου.

Καθόμουν σ` ένα καφενείο μαζί με τον Νίκο το Ξυλούρη το 1975
όταν ήμουν φοιτητής και θυμάμαι που όλουσδιόλου ξαφνικά
καθώς καθόμασταν άρχισε…
Όοοοσοοοο βαααρούννν τα ααα σίδεράααα αμαν άμαννν
Βαααααρουουουννν τα μαύρα ρούχα…

Αυτόν τον στίχο τον έχει διαβασμένο καλά ο Κακατσάκης.
Δέστε την ματιά του!!!.
Μισή είναι μαζί σου και μισή στα μοναστήρια της βαθιάς ύπαρξης.

Υπάρχει μια στιγμή η
μια περίοδος στην ποίηση
πριν αρχίσουν οι λέξεις να κατρακυλούν στο χαρτί.
Ένα ξυπνητήρι που στα καλά καθούμενα σε παρακινεί η σε διατάζει
να πάρεις το μολύβι σου
και να τρέξεις εθελοντικά στο πόλεμο του Αγνώστου.

Αυτή την στιγμή
όπου βαδίζεις ανυποψίαστος σαν ένας φιλήσυχος περιπατητής
και συναντάς ξάφνου μια προκλητική πνευματική ανησυχία.
Είναι αυτό η αρσενική «εγκυμοσύνη»!

Εκεί,
που στα καλά του καθουμένου
αρχίζει ένας απροειδοποίητος όρθρος,
η γενεσιουργός στιγμή
αυτή που δίνει στον Κακατσάκη
το αίσθημα μιας έντονης και απόλυτης απεξάρτησης από την πεζότητα,
για να μεταταγεί
στο τάγμα των ΑΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ.
Εκεί που λένε πως κατοικεί
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ
ΤΟ ΑΓΙΟΝ
ΤΟ ΚΥΡΙΟΝ
ΤΟ ΖΩΟΠΟΙΟΝ.

Στην πληθώρα των κατασκηνώσεων των καθημερινών λέξεων
η
καλύτερα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των
αιχμάλωτων πολυχρησιμοποιημένων λέξεων
ο ποιητής παρ` όλο που έχει να κάνει με
ξεψυχισμένες, φθαρμένες και λεηλατημένες λέξεις,
τις παίρνει στην αγκαλιά του, τις περιθάλπει , τις χαϊδεύει,
ως που να ξαναβρούν το κέφι τους και την ζωντάνια τους,
και τότε τις ενθαρρύνει
να ξαναβρούν την τόλμη
να δραπετεύσουν
να αποφυλακισθούν
και να ξεκινήσουν ξανά την σταδιοδρομία τους.

Αυτός είναι ο Κακατσάκης
αυτός που παίζει με το χάος
και αμείβεται με ζωογόνα ερωτηματικά
Ένας δικαστής της ευτελούς πραγματικότητας
αυτοανακηρυσσόμενος
επιτελάρχης της εαρινής επίθεσης
εναντίον της πνευματικής φθοράς

Επειδή πολύ αγάπησε
ο ζητιάνος το ξεροκόμματο του…. γράφει ο Κακατσάκης
το παιδί την δεκάρα του,
ο γύφτος το τσαντίρι του,
και η πόρνη την απόγνωσή της
όταν άφησε η μέρα την τελευταία της πνοή
σταύρωσαν ένα κυκλάμινο
Επειδή πολύ αγάπαγε την ομορφιά.!!!

Ο κουμπαράς του εκκοκκιστηρίου Ιδεών
δέχεται και ενισχύεται σήμερα
από τον ΕΡΑΝΟ των ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
που κηρύσσει το ποιητικό έργο του Βαγγέλη Κακατσάκη.

Πριν χρόνια σε μια συνάντησή μας
μουπε καλημέρα Γιάννη και γω του ανταπάντησα
Να χαρώ εγώωωω….
Του άρεσε πολύ αυτή η έκφραση και
έκτοτε μου το επαναλαμβάνει κάθε φορά που βρισκόμαστε.

Σήμερα όμως θα τον προλάβω. Θα του το πω εγώ.
Να σε χαρώ εγώ Κακατσάκη μου και
οι φίλοι που ήρθαν για να σε τιμήσουν. 


* Γιάννης Ναζλίδης ο ποιητής που ζωγραφίζει και ο ζωγράφος που γράφει ποιήματα. Ο δραπέτης της καθημερινότητας και ο κυνηγός του ονείρου. Ο ιδρυτής μαζί με τη γυναίκα της ζωής του , τη Μαίρη, του ΕΚΚΟΚΚΙΣΤΗΡΙΟΥ ΙΔΕΩΝ στη Βέροια. Δέσαμε από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας, πάνε 20 χρόνια, από τότε, Κρητικός εγώ, Πόντιος αυτός. Τιμή και χαρά , μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά, για μένα η φιλοξενία στο ΕΚΚΟΚΚΙΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΟΥ! Εκ βαθέων το ευχαριστώ μου και για τη φιλοξενία και βέβαια για τα που είπες, έτσι όπως εσύ αγαπητικά τα είπες για την ποίησή μου, ΝΑ ΣΕ ΧΑΡΩ! Κατάπολλα βέβαια τα ευχαριστώ μου και στην πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα  Μαίρη!

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΘΑΝΑΣΙΑ*

Η Μάχη στον Γαλατά, όπως την είδε και τη ζωγράφισε ο Πέτρος Βλαχάκης

Αντί για ψωμί τις μέρες αυτές
δείπνησαν τη λεβεντιά.
Ήπιαν το κρασί της δόξας.
Έτσι χορτάτους του βρήκε ο θάνατος.
Η Κρήτη φόρεσε το μαύρο τσεμπέρι της
κι έψαλε το "Χριστός Ανέστη".

Ο θάνατος αυτός ονομάστηκε
Αθανασία.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
("ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ Έκδοση, "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2014)

* Μικρό αφιέρωμα στη Μάχη της Κρήτης ( Μάιος 1941)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

  

ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ                       

Της Καρδιάς

Καμπάνα κάνω την καρδιά και λέω της να παίξει,

ελπιδοφόρο μήνυμα σ’ όλη τη γη να μπέψει.

Φωτιά την κάνω την καρδιά και λέω της ν’ ανάψει,

όπου υπάρχει σκοτεινιά για να σκορπίσει λάμψη.

Βρύση την κάνω την καρδιά και λέω της να τρέξει,

μ’ ανθόνερο της ανθρωπιάς τη γη να καταβρέξει.

Ρόδο την κάνω την καρδιά, λέω της να μυρίσει,

την ευωδιά της άνοιξης σε όλους να χαρίσει.

Χέρι την κάνω την καρδιά και λέω της να δώσει,

όρκο τιμής στον ουρανό πως δεν θα με προδώσει. 

Το ποίημά μου "Της καρδιάς"  (από την ποιητική συλλογή "Ὀπως το ψωμί") απήγγελα στην εκδήλωση που διοργάνωσε σήμερα, 20 Μαίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Μουσείων, το Μουσείο Σχολικής Ζωής στα Νεροκούρου Χανίων. 

Από καρδιάς τα συγχαρητήρια, αλλά και τα ευχαριστήριά μου στον Σύλλογο των Φίλων του, στην πρόεδρό του Μαρία Δρακάκη και τους συνεργάτες της. Και, βέβαια στον Χρήστο Κοτσαύτη, που μεταξύ των άλλων τραγούδησε με την αισθαντική φωνή του και το "Της καρδιάς", που το έχει άλλωστε μελοποιήσει ο ίδιος.

Και του χρόνου με υγεία!