ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

ΘΛΙΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

Σε ηλικία 98 ετών έφυγε χθες από τη ο δάσκαλος των δασκάλων ο Νίκος Πετρουλάκης.

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1921 και υπηρέτηση την εκπαίδευση από το 1940, σπούδασε στην παιδαγωγική ακαδημία Ηρακλείου και μετεκπαιδεύτηκε στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Εδιμβούργου και Θεσσαλονίκης όπου έκανε και το διδακτορικό του. Δίδαξε σε δημοτικά σχολεία, παιδαγωγικές ακαδημίες, κολλέγια, στρατιωτικές σχολές, σχολές νηπιαγωγών, στα προγράμματα εξομείωσης των εκπαιδευτικών, ενώ για πολλά χρόνια υπήρξε γενικός διευθυντής στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης.

Είχε διατελέσει και γενικό διευθυντής παιδαγωγικών θεμάτων, εκπαιδευτικός σύμβουλος, προϊστάμενος του τμήματος Μελετών του Υπουργείου Παιδείας, μέλος του Ανώτατου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου του Υπουργείου Παιδείας. Παράλληλα συνέγραψε πάνω από 30 βιβλία, εκατοντάδες άρθρα παιδαγωγικού και ψυχολογικού περιεχομένου σε ελληνικά και ξένα περιοδικά, δεκάδες επιφυλλίδες στον Αθηναϊκό και τον επαρχιακό τύπο.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και επίτιμος γενικός γραμματέας της Παιδαγωγικής Εταιρείας Ελλάδας ενώ οι έρευνες του επικεντρώθηκαν κυρίως σε θέματα ψυχολογίας, ιστορίας, λαογραφίας. Έχει τιμηθεί με παράσημα, μετάλλια, επαίνους από το Υπουργείο Παιδείας, τα Πανεπιστήμια Αθηνών, Κρήτης, Πάτας, ενώ υπήρξε εταίρος πολλών εταιρειών όπως της “Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας”, της “Ελληνικής Εταιρείας Γλώσσας και Γραμματισμού” και του Ιδρύματος “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”.

Η κηδεία του θα γίνει από τον Ι.Ν. Ευαγγελίστριας Χαλέπας στις 2 το μεσημέρι της Τρίτης.

Χανιώτικα νέα (Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019)

ΧΡΥΣΑ

ΑΓΑΠΩ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

To φως και το σκοτάδι. Η μέρα και η νύχτα. Η αγάπη και το μίσος. Από τη μια ιεράρχες που θεωρούν πίστη τις μανάδες που βυζαίνουν τα προσφυγόπουλα, από την άλλη αυτοί που χαρακτηρίζουν τους μουσουλμάνους μετανάστες σαν απεσταλμένους κατακτητές. Στην πρώτη κατηγορία μαζί με ελάχιστους συνοδοιπόρους ανήκει ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος. Ο κατά κόσμον Αναστάσιος Γιαννουλάτος αντί να εξαπολύει κατάρες και να ηδονίζεται με ρατσιστικά παραληρήματα, καταυγάζει με λόγια και πράξεις τις ψυχές των ταπεινών και καταφρονεμένων απανταχού της γης.

Σε παλιότερη συνέντευξή του στον Παπαχελά, οι τηλεθεατές ένιωθαν πως ταυτίζεται με τον ορισμό του ρόλου της Εκκλησίας. Το πλούσιο βιογραφικό των σπουδών και των μελετών του αποτελεί φυσικά ένα γερό θεωρητικό οπλοστάσιο, αλλά δεν είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει. Η πραότητα που εκπέμπει ως άνθρωπος, η προσήλωσή του στη δράση και στην προσφορά όπως απαιτεί δεοντολογικά το ιερατικό του σχήμα είναι εκείνα τα στοιχεία που του χάρισαν την ύψιστη τιμή- ανάμεσα σε τόσες άλλες- την υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης. Έχει μόλις επιστρέψει από τα βάθη της ζούγκλας στην αφρικανική ήπειρο, όπου έχει μάθει ακόμα και σουαχίλι για να συνεννοείται με τους ιθαγενείς της Ουγκάντα, και το 1992 εκλέγεται αρχιεπίσκοπος Αλβανίας. Είναι η εποχή που μαίνεται ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος με άμεση παρενέργεια την κρίση στο Κοσσυφοπέδιο. Περιθάλπει χιλιάδες αλβανόφωνους, πιστεύοντας ακράδαντα πως στη σύγχρονη πλουραλιστική κοινωνία η μόνη δυνατότητα για ειρηνική συμβίωση είναι η αποδοχή της ιδιαιτερότητας του άλλου, ο σεβασμός της αξιοπρέπειας και της θρησκευτικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου. Βρίσκει στη γειτονική χώρα μια κατάσταση χάους. Η Ορθοδοξία υπό διωγμόν από ένα χρόνιο αθεϊστικό καθεστώς. Οι λειτουργίες τελούνται κάτω από τα δένδρα Δεν πτοείται, όπως δεν πτοήθηκε από την ελονοσία, τον καρκίνο, την τύφλωση.

Ανασκουμπώνεται και ξεκινάει το έργο του. Η αναστήλωση των ερειπωμένων ναών και η ανέγερση δεκάδων άλλων κρίνεται απαραίτητη ώστε να υπάρχει μια στέγη όπου θα σταλάζει στους πιστούς θάρρος και ελπίδα. Συνεχίζει ακάθεκτος με προγράμματα για την εκπαίδευση, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την αγροτική ανάπτυξη, τον πολιτισμό και την οικολογία. Δεν είναι τυχαίο πως χρησιμοποιεί συχνά τη φράση από τις Παροιμίες του Σολομώντα: «ποιεῖν δίκαια καὶ ἀληθεύειν ἀρεστὰ παρὰ Θεῷ μᾶλλον ἢ θυσιῶν αἷμα», θέλοντας να δείξει πως δεν είναι οι εικόνες, τα χειροφιλήματα και τα κομποσκοίνια αυτά που σε κάνουν καλό χριστιανό.

Αυτές τις μέρες έσπευσε να συμπαρασταθεί στον δοκιμαζόμενο αλβανικό λαό, ανοίγοντας όλα τα μοναστήρια για να στεγασθούν οι σεισμόπληκτοι. Κι αυτό γιατί ασπάζεται έμπρακτα τη ρήση του Αποστόλου Παύλου «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ». Ήταν και παραμένει ο μοναδικός Έλληνας κληρικός που ένιωσε επείγουσα την ανάγκη, ήδη από το 1975, να εκδώσει ένα συνθετικό και εμπεριστατωμένο βιβλίο για να καλύψει ένα ιστορικό κενό: αυτό της άγνοιας για τον πολιτισμό των μουσουλμάνων, «δίπλα ή εν τω μέσω των οποίων έζησαν επί αιώνες οι Έλληνες».

Στρέφει το γαλήνιο βλέμμα του στο παράθυρο του γραφείου του, πάνω στο οποίο συνήθως βρίσκονται ακουμπισμένα τα ποιήματα του Καβάφη και οι «Αδελφοί Καραμάζοφ» του Ντοστογέφσκι. Στην επικίνδυνη ραδιενέργεια του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας ο Αναστάσιος, σαν σύγχρονος στάρετς Ζωσιμάς, αντιστρέφει το καρτεσιανό «σκέφτομαι άρα υπάρχω» σε «αγαπώ άρα υπάρχω». Τι πιο ευφρόσυνο μήνυμα για το πνεύμα των Χριστουγέννων;


ΠΗΓΗ: http://www.pancreta.gr/voices.php?p=19760

ΠΟΙΗΣΗ

ΝΙΣΕΡ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ



Άγιος ΝΙΣΕΡ-
Κατά το δοκούν ο τόνος
Τη 6η Δεκεμβρίου η μνήμη του,
μαζί μ'αυτήν του Αγίου Νικολάου-
μόνο τους κοινό σημείο
η πρώτη συλλαβή

Άγιος Νισερ-
κατά το δοκούν ο τόνος
Άγνωστος μάρτυρας
στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου-
μονο κοινό σημείο και μ' εκείνον
η πρώτη συλλαβή

Ἀγιος Νίσερ ή Νισέρ
Καμιά αναφορά γι αυτόν
στα εκκλησιαστικά μηναία
γνωστός, ωστόσο,
σε κοσμικούς ημεροδείκτες.
αφού τον ανακάλυψε το Διαδίκτυο,
όπου ανώνυμοι  κι επώνυμοι
συνυπάρχουν και συναγελάζονται
έτοιμοι, πάντα, να παρουσιαστούν
στην όποια όποιου αναζήτηση

Άγνωστοι για τους ανθρώπους οι γνωστοί
και γνωστοί για τον Θεό οι άγνωστοι
Όπως και στον κόσμο του Διαδικτύου...

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Το χελιδόνι του μοναχού")

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΗ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΔΑΚΗ
ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Στις δύο κάτω γωνίες του σημερινού Παιδότοπου δυο ποιήματα της γνωστής δασκάλας – ποιήτριας Ελισάβετ Διαμαντάκη – Κωνσταντουδάκη. Για τους προλόγους στο πρώτο και στο δεύτερο βιβλίο της με τον κοινό τίτλο “Τραγουδώ τα παραμύθια”, πρόκειται… Μαζί μ’ αυτά, στον υπόλοιπο χώρο και οι πρώτοι στίχοι από δυο άλλα βιβλία της, “Το λυχνάρι με το γαλάζιο φως” και “Η πιστή κόρη και ο Ρολάνδος”, που επίσης κυκλοφόρησαν όπως και ένα τρίτο (“Ο βασιλιάς του χρυσού βουνού”) πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “ΕΡΕΙΣΜΑ” του Χρήστου Μαχαιρίδη, εικονογραφημένα αισθαντικά απ’ τον Γρηγόρη Νιόλη. Κι αυτά σαν συνέχεια των 248 σελίδων βιβλίων της με παιδικά ποιήματα “Καλημέρα κάθε μέρα” και έξι (6) ακόμη ποιητικών της συλλογών που κυκλοφόρησαν πέρυσι από τις ίδιες εκδόσεις… «Η ποίηση είναι ζωγραφική που σωπαίνει και η ζωγραφική είναι ποίηση που μιλά», είχα γράψει παρουσιάζοντας στη στήλη (βλ. “Χ.Ν.”, 3.2.2019) το “Καλημέρα, κάθε μέρα”. Το ξαναγράφω και σήμερα καταθέτοντας τον απέραντο θαυμασμό μου για την Ωραία ως Ελληνίδα Δασκάλα (έφυγε από την υπηρεσία το 1991 από το 14ο Δημ. Σχ. Χανίων) κυρίως για την ποιότητα που υπάρχει μέσα στην ποσότητα του ποιητικού της έργου, ιδιαίτερα αυτού που απευθύνεται στα παιδιά. Ενός έργου που αξίζει σίγουρα παραπέρα προβολής και ιδιαίτερης βράβευσης… Σας χαιρετώ με αγάπη όλους! Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, Δάσκαλος Σημείωση: Η παιδική ποίηση της Ελισάβετ Διαμαντάκη – Κωνσταντουδάκη θα παρουσιαστεί μεθαύριο Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου και ώρα 7 μ.μ. στο Ενοριακό Κέντρο “Κωνσταντινουπολειάδα” του Ι.Ν. των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ν. Χώρας. Διοργανωτές η Ενορία, η Τοπική Επιτροπή του Ελλ. Τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Ν. Καζαντζάκη και οι Εκδόσεις “Έρεισμα”. Θα μιλήσει η φιλόλογος – συγγραφέας Ρούλα Βουράκη. Θα χαιρετίσει ο αντιπρόεδρος του Ελ. Τμημ. της Δ.Ε.Φ.Ν.Κ. Σήφης Μιχελογιάννης. Συντονιστής ο εκδότης – συγγραφέας Χρήστος Μαχαιρίδης. Θεατρική απόδοση των παραμυθιών από την ηθοποιό Σοφία Πατέλη.

Το βασιλιά του ένας καλός στρατιώτης χρόνια πολλά πιστά ‘χε υπηρετήσει μα όταν τα πρώτα νιάτα τον αφήσαν και δύσκολο ‘ταν πια να πολεμάει, τον κάλεσε ο βασιλιάς και του ‘πε: – Όσους μ’ υπηρετούν εγώ πληρώνω μα τώρα εσένα πέρασε ο καιρός σου γι’ αυτό ετοιμάσου, φίλε, να σχολάσεις άλλος πιο νιος τη θέση σου να πάρει!… Έτσι τον έδιωξε χωρίς συμπόνια αδιάφορος αν πέθαινε απ’ την πείνα δίχως χρήματα διόλου να του δώσει. Τέτοι’ αδικία δεν την φανταζόταν ο άξιος εκείνος στρατιώτης μα τι να κάνει; Πρέπει να υπακούσει! Να φύγει, αφού ο βασιλιάς τον διώχνει… Εφυγε, και περπάτησε όλη μέρα ώσπου το βράδυ έφτασε στο δάσος. Σαν μπήκε μέσα εκεί, λίγο πιο πέρα είδ’ ένα φως και κατά κείνο πήγε. Όταν πλησίασε, είδ’ ένα σπίτι που μέσα εκεί μια μάγισσα βρισκόταν. – Παρακαλώ σε, άφησε δω πέρα τη νύχτα μου ο δόλιος να περάσω και δος μου αν θέλεις κάτι τι να φάω, κάτι να πιω, τι άλλο δεν αντέχω την κούραση, την πείνα και τη θλίψη… – Δε με γελάς εμένα, στρατιώτη! Ξέρω εγώ πως είσαι λιποτάχτης, μα σε λυπάμαι, και για τούτο μείνε τη νύχτα σου εδώ να την περάσεις. Αφού πεινάς και φαγητό σου δίνω Μα πρώτ’ ας κάνουμε μια συμφωνία: – Τι συμφωνία; ρώτησ’ ο στρατιώτης. – Αύριο το πρωί θέλω να σκάψεις τον κήπο μου που βρίσκεται πιο πέρα. Δέχτηκ’ αυτός. -Τι άλλο θα μπορούσε έτσι φτωχός ως ήτανε να κάμει;-

Δυο κόρες είχε η μάγισσα η κακιά αλλά τη μια μονάχα αγαπούσε. Την άλλη, -που της ήταν προγονή- τη ζήλευε, μαζί και τη μισούσε γιατ’ ήταν όμορφη, μα και καλή, πάντοτε γελαστή και προκομμένη ενώ η δική της, άσχημη πολύ, πολύ ζηλιάρα, μα και φαντασμένη! Της αδερφής την όμορφη ποδιά οπού ‘χε η μητέρα της κεντήσει και πριν να βγει ψηλά στον Ουρανό στην όμορφη κορούλα είχε χαρίσει, από τη μάνα – μάγισσα ζητά απ’ το πρωί ως το βράδυ κι επιμένει, τρόπο να βρει, από την αδερφή να πάρει, όπου τόσο τη ζηλεύει… Η μάγισσα μια μέρα με χαρά λέει στην κόρη της πως τρόπο βρήκε η όμορφη ποδιά που λαχταρά να γίνει πια ολότελα δική της σα βγάλει από τη μέση την καλή που τώρα τη φοράει αδερφή της. – Άκουσε, κόρη μου, τι θα σου πω: Το βράδυ, σαν θα πάτε στο κρεβάτι, απ’ τη μεριά του τοίχου να ‘ναι αυτή και συ να κοιμηθείς από την άκρη. Εγώ θα ‘ρθω μεσάνυχτα εκεί κι όπως βαθιά εκείνη θα κοιμάται, θα τη ραντίσω μαγικό ποτό από τον ύπνο πια να μην ξυπνήσει… Έτσι η ποδιά που τόσο λαχταράς θα γίνει πια -όπως ποθείς,- δική σου!..

Σαν καινούργια… Εδώ μέσα ησυχάζουν κι από πλήξη στενάζουν παραμύθια παλιά, με φτερά διπλωμένα με σιωπή τυλιγμένα και πολλή μοναξιά! Όλ’ αυτά τα υπομένουν και μ’ ελπίδα προσμένουν τη δική σου ματιά, δρόμους κείθε να βρούνε να μπορέσουν να μπούνε στη ζεστή σου καρδιά! …Κι όπως θα ‘σαι κοντά τους και θ’ ακούς τη λαλιά τους έτσι ως τραγουδούν, σαν καινούργια θα μοιάζουν και ζεστά θ’ αγκαλιάζουν και καρδιά σου και νου!

Τα φιλαράκια
Ως πότε πια θα μένουμε κλεισμένα εδώ
 μέσα στη σκοτεινή, την άχαρη, μικρή μας φυλακή;
Έτσι αναρωτιόμασταν κλεισμένα στο συρτάρι
μέχρι όπου μας τ’ άνοιξαν και βγήκαμε στο φως…
Εδώ τώρα βρισκόμαστε σε τούτο το βιβλίο,
και τη δική σου τη ζεστή προσμένουμε ματιά
ν’ ανοίξει ο δρόμος διάπλατα, να μπούμε στην καρδιά σου
 με τ’ άλλα τ’ αδελφάκια μας να σμίξουμε ξανά
 (αν ίσως και τ’ αντάμωσες μες στο βιβλίο το πρώτο,
 κι αν τ’ άφησες να μπουν κι αυτά βαθιά μες στην καρδιά)
και να μας έχεις όλα μας δικά σου φιλαράκια,
να σ’ αγαπάμε αληθινά, και να μας αγαπάς!

Ελισάβετ Διαμαντάκη – Κωνσταντουδάκη 

Γεννήθηκε στον Φουρφουρά Ρεθύμνου και ζει στα Χανιά. Σπούδασε παιδαγωγικά και εργάστηκε ως δασκάλα. Ασχολείται με την ποίηση και γράφει σε παραδοσιακό, ελεύθερο στίχο και σονέττο. Συνεργάστηκε με παιδαγωγικά και λογοτεχνικά περιοδικά.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ,ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΤΑΝ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ...

Όταν η Δημοσιογραφία γιορτάζει… Οταν η Δημοσιογραφία γιορτάζει την έκδοση ενός βιβλίου, όπως το βιβλίο του Αντώνη Σκαμνάκη “Πολιτική Εξουσία και ΜΜΕ στη σύγχρονη Ελλάδα (1821-1940)” που αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας… Οταν η Δημοσιογραφία γιορτάζει την παρουσίαση αυτού του βιβλίου, με πρόσκληση της εφημ. “Χανιώτικα νέα” και των εκδόσεων “Ζυγός”… Εδώ είμαστε Κατάμεστη από κόσμο η μοναδική στο είδος της, μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του ιστορικού Καφέ – “Κήπος” της πόλης μας, πριν απ’ την προγραμματισμένη ώρα έναρξης τής προαναφερθείσης παρουσίασης, το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής 29 Νοεμβρίου. Ιδιαίτερα αγαπητός στη χανιώτικη κοινωνία ο γέννημα – θρέμμα Νεοχωρίτης συγγραφέας, που είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ τους Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Οπως και στους συναδέλφους του και ευρύτερα στους δημοσιογραφικούς κύκλους σε πανελλήνιο επίπεδο και στους φοιτητές του εξάλλου. Και βέβαια ένα απ’ τα “καντούνια” της Μεγάλης των “Χανιώτικων νέων” Σχολής. Αναμενόμενη λοιπόν η προσέλευση του κόσμου, δεδομένο το υψηλό επίπεδο των ομιλιών και απόλυτα δικαιολογημένη η περιρρέουσα συγκίνηση. Η σκέψη που κάνω ενώ ο συντονιστής της εκδήλωσης, δημοσιογράφος του Αθηναϊκού – Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων Μιχαήλ Λαμπαθάκης παίρνει θέση μπροστά απ’ το μικρόφωνο για να ξεκινήσει η διαδικασία…

Και σαν ένα μυθιστόρημα με κυρίαρχο ήρωα σε ρόλο Προμηθέα (λυόμενου και πυρφόρου) τον Ελληνα Τύπο που αντέχει σε πολλές αναγνώσεις και σε πάμπολλες αναλύσεις μπορεί να “ιδωθεί” το περί ου ο λόγος βιβλίο. Η τελική μου σκέψη, αφού άκουσα και τους τέσσερις ομιλητές: Την επίκουρο καθηγήτρια του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ., δημοσιογράφο Ιωάννα Κωσταρέλλα, τον καθηγητή του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ίδιου Πανεπιστημίου Γιώργο Μαργαρίτη, τον καθηγητή και πρόεδρο του Τμήματος Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, δημοσιογράφο Νίκο Μπακουνάκη και τον δημοσιογράφο, πολιτικό επιστήμονα, διευθυντή των “Χ.Ν.”, Παρασκευά Περάκη. Και σαν ένα πολύτιμο εγχειρίδιο για τους φοιτητές αλλά και για όλους τους ενδιαφερόμενους, “είδε” το βιβλίο η πρώτη. «Πρόκειται για μια δουλειά που έχει πολύ ψάξει τις διάφορες εποχές» και που «μας βοηθά να καταλάβουμε πού είμαστε σήμερα», υπογράμμισε ο δεύτερος. «Το βιβλίο του Αντώνη Σκαμνάκη είναι και ένα πολιτικό δοκίμιο το οποίο μας επιτρέπει να δούμε το σήμερα μέσα από την προοπτική του παρελθόντος», τόνισε ο τρίτος. «Σήμερα η κοινή γνώμη είναι αυτή που έχει ανάγκη τις εφημερίδες για να ελέγχει την πολιτική εξουσία και να προωθεί θέσεις και αιτήματα», υπερθεμάτισε ο τελευταίος για να εκφράσει στη συνέχεια την αισιοδοξία του για το μέλλον του Επαρχιακού Τύπου.

Συγκινημένος και συγκινητικός στην αντιφώνησή του ο Αντώνης Σκαμνάκης. Ιδιαίτερα όταν αναφέρθηκε στη συνεργασία του με τον ιδρυτή των “Χ.Ν.” Γιάννη Γαρεδάκη, που άρχισε μέσα από τον Σύνδεσμο Ημερησίων Επαρχιακών Εφημερίδων πριν από 23 χρόνια και συνεχίζεται στο Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου. Κυρίως αυτός μ’ έκανε ν’ αγαπήσω τα Χανιά, περισσότερο απ’ ό,τι τ’ αγαπούσα και να παραμείνω μόνιμος κάτοικός τους, είπε μεταξύ των άλλων. Ανοίγω παρένθεση. Ξεχωριστή η αναφορά και του Βασίλη Σταθάκη, του οικοδεσπότη της βραδιάς, στον Γιάννη Γαρεδάκη, όταν πήρε τον λόγο στο τέλος της εκδήλωσης για να προσφέρει μια ανθοδέσμη στον συγγραφέα. Να μάθουμε να λέμε “ευχαριστώ” στους ανθρώπους που κάνουν καλό στον τόπο, που τον βγάζουν με τα έργα τους, έξω από τα τείχη του, υπογράμμισε, κάνοντας αναφορά στην εφημερίδα, στο Μουσείο Τυπογραφίας και στο Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου. Κλείνω την παρένθεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μίλησε ο συγγραφέας τόσο για το συγκεκριμένο βιβλίο, όσο και για τα άλλα δύο που θα ακολουθήσουν για να καλύψουν το ένα την περίοδο 1940-1974, και το άλλο την περίοδο 1974 μέχρι σήμερα. Και στις παρουσιάσεις των με το καλό Αντώνη!

Με το που επιστρέφω στο σπίτι, μετά την εκδήλωση που έκλεισε με παραδοσιακά κεράσματα κι ένα κρασί, νιώθω την ανάγκη ν’ αρχίσω να διαβάζω το 240 σελίδων πυκνοτυπωμένο βιβλίο με το ομιλητικό εξώφυλλο, που επιμελήθηκε η Δέσποινα Βάλλα στα “Χ.Ν.” Στην Ειρήνη, στον Κυριάκο και την Ιωάννα, στα παιδιά του, αφιερώνει το βιβλίο του ο Αντώνης. Και σ’ εμένα και σ’ εσένα και σε όλους τους αναγνώστες του, ωστόσο. Οταν η Δημοσιογραφία γιορτάζει…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 6.12.2019)
http://www.haniotika-nea.gr/otan-i-dimosiografia-giortazei/

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ σήμερα, τ’ Αγίου Σάββα αύριο, τ’ Αγίου Νικολάου, μεθαύριο! Τα 'Νικολοβάρβαρα' ήρθαν, πλήν όμως ούτε με το κυάλι δεν βλέπουμε βροχή. Βρε, μπας και μας έχουν μετακομίσει, δίχως να το καταλάβουμε, κάπου στο νότιο ημισφαίριο; Δεκέμβρης είναι αυτός ή Ιούνης; Τι Γαστούνη, τι Μελβούρνη!

ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ το καθήκον μου θα το κάνω! Την παροιμία που ξέρω θα την γράψω κι ας κάνει ο καιρός του κεφαλιού του. Αγιος Νικόλας φώναξε, Σάββας απηλοήθη/ κι Αγία Βαρβάρα έτρεξε να πάει να λειτουργήσει, πάει την έγραψα!

ΟΙ ΜΑΓΟΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ έρχονταν από την Ανατολή. Τώρα τους περιμένουμε να έρθουν από τη Δύση. Ενας εξ’ αυτών και ο Ντομινίκ Στρος Καν που καταφτάνει οσονούπω φέρνοντας δώρα. Στους τραπεζίτες βεβαίως - βεβαίως. Οπου φτωχός κι η μοίρα του...

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία. Τα γουρούνια, PIGS στα αγγλικά. Από τα αρχικά των τεσσάρων προβληματικών χωρών της Ευρώπης. Κατά τους συντηρητικούς κύκλους της Ευρώπης, λέει. Αν μη τι άλλο πετυχημένο το αιχμηρό λογοπαίγνιο που έκανε από το βήμα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου.

ΣΥΓΚΡΑΤΗΜΕΝΑ αισιόδοξος για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας εμφανίστηκε, λέει, ο πρωθυπουργός. Μισογεμάτο το είδε το μισοάδειο ποτήρι...

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ οι συνταξιούχοι την Τρίτη που μας έρχεται και στα Χανιά. Οσο το άδικο γίνεται νόμος ο αγώνας είναι καθήκον, όπως επεσήμανε και ο πρόεδρος των Συνταξιούχων του ΙΚΑ, Ηρακλής Αναγνωστόπουλος.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ. Ναι! Στις 25 Δεκεμβρίου θα έχουμε, όπως κάθε χρόνο, Χριστούγεννα. Ανεξαρτήτως καιρού. Ακουσα τζιτζίκους ή μου φάνηκε; Τέλος διαλείμματος.

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ υπάρχει θέμα αν είναι ακριβότερο ή φτηνότερο το φετινό χριστουγεννιάτικο τραπέζι, κύριε διευθυντά. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο σπουδαιότερο θέμα. Αν υπάρξει εφέτος χριστουγεννιάτικο τραπέζι για κάποιους...

ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ απ’ όξω! Το θέμα είναι ποιοι θα το πούνε πρώτοι. Εμείς οι... Γήινοι στους... Αρειανούς ή οι... Αρειανοί σ’ εμάς τους... Γήινους!

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΛΕΟΝΤΗ - ΔΕΜΕΡΤΖΗ, Σάμος: Να, λοιπόν, που τα 'Χανιώτικα νέα' φιλοξενούν, εκτός των άλλων και... σαμιώτικα νέα! Με αφορμή το τόσο ευγενικό ευχαριστήριο γράμμα σας για κάποια δημοσιεύματά μου αυτό. Κατάπολλα ευχαριστώ για τα βιβλία που μου στείλατε. Για το 'Φωτογραφικό Λεύκωμα' της 29χρονης δράσης του Συλλόγου Κυριών Παγώνδα, του οποίου είστε πρόεδρος και για το 'Λαογραφικό Μουσείο' του, όπως και για τις δύο ποιητικές σας συλλογές, 'Στιγμές' και 'Σπαραγμούς'. Τι προϊόντα ουσιαστικής ευαισθησίας!

ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ κάποτε ο Οκταβιανός Αύγουστος τα ποιήματα ενός Ελληνα ποιητή που απαιτούσε δώρα για τους στίχους του, έγραψε κάποιους στίχους και του τους έδωσε. Ο ποιητής απήγγειλε τους στίχους, επαίνεσε φωναχτά τον αυτοκράτορα και του είπε δίνοντάς του κάποια μικρής αξίας κέρματα: 'Θα σου έδινα περισσότερα αλλά δεν έχω άλλα'.

'Με φρίκιασε η γλώσσα σου/ η κρεμασμένη!/ Με ικέτευσε το βλέμμα σου/ και το χέρι σου το τεντωμένο./ Το κορμί σου αναδεύτηκε/ στη σκέψη πως/ κι εγώ θα σε πατήσω!/ Η ταχύτητα του καιρού μου/ η δικιά μου ανημποριά/ η ταχύτητα της ρόδας/ ξαναπλήγιασαν/ το ματωμένο κορμί σου/ με λουρίδες ντροπής/ της πολιτισμένης ζωής μας'.
Το ποίημα 'Μια γάτα στο δρόμο'
της Αγγελικής Βαλεοντή - Δεμερτζή

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΒΟ ΤΟ ΚΛΙΜΑ, ΤΟ...  ΤΡΩΜΕ ΚΙ ΟΙ ΓΑΙΔΑΡΟΙ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Χανιά! Το θέμα της προσβασιμότητας. Μέγα θέμα! Οπως κι εκείνο του κυκλοφοριακού! Mέγιστον και αυτό! Και βεβαίως δεν είναι ντροπή να το παραδεχθούμε, πως για να γίνουμε αυτό που προσδοκούμε, μια πόλη που θα μπορούν όλοι να ευχαριστιούνται τη βόλτα τους με τα πόδια, θα πρέπει να βοηθήσουμε όλοι προς σ’ αυτό! Διότι αυτήν τη στιγμή όσο κι αν έχουν γίνει κάποιες παρεμβάσεις, δεν μοιάζουν να είναι αρκετές!
Ασε που σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν και πολλές αστοχίες! Δεν είναι ανάγκη και πάλι να επαναλαμβανόμαστε! Πολλάκις έχουν καταγραφεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ, αλλά και οι γονείς με τα καροτσάκια των μικρών τους κ.λπ., κ.λπ.
Μιλώντας ωστόσο για αστοχίες, θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει τη χαρακτηριστική περίπτωση ενός οδηγού τυφλών που οδηγεί κατευθείαν στον τοίχο της… Τριμάρτυρης στην αναπλασμένη πλατεία, (φωτ. δημοσιεύεται σήμερα! Για γέλια και για κλάμματα και αυτή η περίπτωση! Κι η επιστήμη να σηκώνει ψηλά τα χέρια!



Ωστόσο δεν πρέπει να μένουμε μόνο στις… αστοχίες αλλά και στη δική μας έλλειψη παιδείας, στην αναισθησία που μας δέρνει και εξακολουθούμε να παρκάρουμε πάνω σε πεζοδρόμια, να καβαλούμε -τώρα τελευταία- και τα κολωνάκια ή ακόμη χειρότερα να κλείνουμε με τα οχήματά ράμπες πεζοδρομίων και θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ.

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4.12.2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΤΗΝ 106η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ

"Ἐνας γέρος Κρητικός εστεκόταν εμπρός στην έπαλξιν του Φιρκά και εκοίταζεν, εκοίταζε, εκοίταζε την σημαία. Είχε βγάλει το μαντήλι της κεφαλής του, ο ήλιος τον έψηνε· και αυτός, ακουμπησμένος στο προπέτασμα του μώλου, εκοίταζε την σημαίαν. Ήτο η δευτέρα ημέρα της επάρσεώς της, η τρίτη ημέρα μετά την λήξιν της διεθνούς Κατοχής. Τον αντελήφθησαν δυο τρεις περαστικοί. Εξαναπέρασαν αργότερα· και αυτός εκοίταζεν, εκοίταζε την σημαία. “Τι τηνε θωρείς, καπετάνιε, τη σημαία; Δεν την εχόρτασες να τηνε θωρείς; Δεν την είδες εχτές!”, τον ερώτησεν ένας. “Την είδα παιδί μου· την είδα χτές για τον απατό μου! Σήμερα… σήμερα τηνε θωρώ για άλλονε, για ένα σύντεκνό μου, που λαβώθηκε στα ’97 και πέθανε από την πληγή”. Πριν να ξεψυχήσει, όμως, απλώνοντας τη χέρα του κατά τα Χανιά, επρόφτασε και μου είπε: “Αν εσύ ζήσεις, σύντεκνε, κι αξιωθείς να δεις την σημαία μας να στηθεί ετσά, στην ντάπια, να πας να τηνε δεις, να την εκαλοδείς και να ’ρθεις στο μνήμα μου να μου φωνάξεις δυνατά: ”Την είδα σύντεκνε! Κι εγώ, έννοια σου, και θα σ’ ακούσω…””. Εσώπασεν ο γέρο – Κρητικός, κοιτώντας πάντα την σημαία και αυτοί που τ’ άκουσαν εδάκρυσαν. Και τα δάκρυα έσβησαν τη περιέργειαν να μάθουν το όνομα του γέρου και το όνομα του συντέκνου του. “Ποιος ήταν ο γέρο – καπετάνιος;” Ερώτησα έναν που μου έλεγε το γεγονός, μετά πάροδον δύο εβδομάδων. “Δεν το κατέχω. Δεν εσυλλογίστηκα να τον ρωτήσω…” Εφύγαμε… Εφυγαν – και ο γέρος εκοίταζε, εκοίταζε…». Νικόλαος Ποριώτης (Από το πανηγυρικό Λεύκωμα της εφ. “Εστία”, 1934). 
«Ο Εθνικός ύμνος -ο ελληνικός εθνικός ύμνος- στο φρούριο του Φιρκά. Η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Παλέψαμε τόσο γι’ αυτήν, ναι. Αλλά έμοιαζε τόσες φορές με μακρινό όνειρο που το κυνηγούσαμε μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχαμε να λιγοψυχήσουμε κι ας ξέραμε πως δεν πιάνεται. Αναρωτιόμουνα συχνά αν θα έφτανα να το ζήσω, και το ζω πριν φτάσω ούτε τα σαράντα μου. Από τους πατριώτες μας, μου φαίνεται πως δεν βλέπω κανέναν που να μην κλαίει. Οι κραυγές του κόσμου μέσα κι έξω από το φρούριο, “Ζήτω η Κρήτη! Ζήτω η Ελλάδα! Βενιζέλος!” μοιάζουν να βγαίνουν από λαρύγγια θηρίων. Ο Βενιζέλος γυρίζει προς τα πίσω και μου ψιθυρίζει, την ώρα που οι δυο γέροι οπλαρχηγοί, ο Αναγνώστης Μάντακας και ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης, ανεβαίνουν να υψώσουν την ελληνική σημαία: “Εκείνο το μπαλκόνι το βλέπεις; που είναι γεμάτο κόσμο;” “Εχω βάλει άνθρωπό μας εκεί, δεν κινδυνεύσεις από ελεύθερο σκοπευτή”. “Οχι, όχι, δεν σκέφτομαι αυτό, εκείνο ήταν το πατρικό της Μαρίας, το μπαλκόνι της”». Από το βιβλίο “Οταν ήταν ευτυχισμένος” του Πολυχρόνη Κουτσάκη. 

«Μεριάστε, κάστρα και νησιά και πολιτείες και χώρες,/ και ‘σεις, Νίκες λευκόφτερες και Νίκες λευκοφόρες/ ανοίξτε δρόμο διάπλατο για να περάσει η Κρήτη!/ Παλεύοντας με τον καιρό τον κόσμο καταλύτη/ πατώντας σε χαλάσματα, σε κόκκαλα σε στάχτη,/ γκρέμισε με τα χέρια της και το στερνό το φράχτη/ που δράκοι τον εφύλαγαν, δράκοι τον είχαν κτίσει/ με χώμα απ’ την Ανατολή, με πέτρα από τη Δύση./ Ερχεται ψιλομέτωπο μ’ ορθάνοιχτες αγκάλες·/ από τα χέρια της γλιστρούν μαύρων αιμάτων στάλες/ κι όπου πατούν τα πόδια της μένουν βαθιά τα χνάρια/ οι βράχοι, οι πέτρες, τα νερά, τα δέντρα, τα χορτάρια». Το ποίημα “Στην Κρήτη” του Ιωάννη Πολέμη. 

Λαμπρός ο φετινός εορτασμός της 106ης Επετείου της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Όπως σχεδόν όλοι άλλωστε, εδώ και 20 χρόνια που λειτουργεί το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, τα νήματα του οποίου κινεί ο γενικός δ/ντής του Νίκος Παπαδάκης. Παρουσία του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, προχθές, 1η Δεκεμβρίου στον Μητροπολιτικό Ναό της πόλης των Χανίων, όπου εψάλη δοξολογία και στο Φρούριο Φιρκά, όπου έγινε η έπαρση της σημαίας, με τη συμμετοχή τμήματος της Προεδρικής Φρουράς. Και παρουσία του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Κωνσταντίνου Τασούλα την παραμονή, στην καθιερωμένη εκδήλωση που έγινε στις εγκαταστάσεις του Εθνικού Ιδρύματος. Ωσεί παρόντες και σ’ αυτόν, ως υπήρξαν ωραίοι, και οι πρόγονοί μας που αγωνίστηκαν για να έρθει η Ημέρα Εκείνη, με πρώτο τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Σε στάση προσοχή μάλιστα κατά την έπαρση της Γαλανόλευκης στον Φιρκά (φωτ. Παύλος Μπουζάκης)…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 3.12.2019)

http://www.haniotika-nea.gr/stin-106i-epeteio-tis-enosis-gia-tin-enosi/

ΧΡΥΣΑ

Η ΣΙΩΠΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΡΑΥΓΗ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Σώματα που σαρώνονται από ανεπιθύμητες ορέξεις, ψυχές που σχίζονται σαν λεπτό ύφασμα και ζωές σαν κλεψύδρα που αδειάζει λεπτό το λεπτό προκειμένου να σωθεί η ανδρική τιμή, τα στερεότυπα που φωλιάζουν στα χωριά και στις πόλεις. Από την αντιστροφή μιας παλάμης που ήρθε και προσγειώθηκε καυτή σε ανυποψίαστα πρόσωπα αρχίζουν όλα. Οι μελανιές που κρύβονται με το μακιγιάζ της θυματοποίησης. Τα 50 ευρω ακουμπισμένα στο κομοδίνα για τα γρανάζια του σεξ . Τσιγάρα που σβήνουν στο ανθρώπινο δέρμα, μαχαιριές που φτάνουν ως το κόκαλο, σπασμένα δόντια χυμένα στο κρύο δάπεδο ή σε λιμνες αίματος. Αυτά ανεβάζουν τα στατιστικά στοιχεία. 7 εκατομμύρια γυναικες υφίστανται κάθε χρόνο σωματική βία ή σεξουαλική κακοποίησηη σε χώρες της ΕΕ. 140 γυναίκες σε ολο τον κόσμο δολοφονούνται κάθε μέρα από γνωστό ή άγνωστο χερι.
Η σιωπή, η ενοχή, η ανοχή , η σακατεμένη αυτοεκτίμηση που δεν μπορεί να καταλάβει πως η ταπείνωση των γυναικών είναι η στιγμιαία απόλαυση και υπεροχή κάποιων άλλων. Και ακριβώς έτσι γεννιούνται οι ιστορίες, στις οποίες πρωταγωνιστούν βασανιστές και βασανισμένοι.
Εκείνες που μας αποκαλύπτονται μόνο όταν το φως διώχνει το σκοτάδι, μόνο όταν η αγάπη τολμά να αποδεκατίσει το μίσος. Για τις κλειστές πόρτες, για τους ζοφερούς λυγμούς, για κάθε κραυγή στην οποία κωφεύουν όσοι κυκλοφορούν στους δρόμους, μία είναι η λύση: όλα αντιμετωπίζονται όταν δε σωπαίνεις. Όλα παίρνουν ζωή όταν δεν αδιαφορείς. Όλα σου αξίζουν, και πιο πολύ η ελευθερία. Κι η ευτυχία που μέσω αυτής, ρέει στο αίμα σου.

http://www.pancreta.gr/voices.php?p=19700

ΠΟΙΗΣΗ

1η ΔΕΚΕΜΒΡΗ1913* 

Επιστροφή στην Ημέρα Εκείνη.

Στη χειροπιαστή πραγματικότητα

της πρώτης λέξης της φοβερής επωδού:

«Ένωσις ή Θάνατος».

Για να δουν τα μάτια, ν’ αφουγκραστούν τ’ αυτιά,

να ψαύσουν τα χέρια, να μυρίσει η μύτη,

να γευτεί η γλώσσα, να νιώσει ο νους

το σώμα της γιορτής.

Όπως οι παππούδες μας.

Τι η καρδιά πολλές φορές τους είχε ξεγελάσει.

Στο φρικτό Φιρκά.

Εδώ όπου, η σημαία της Ελλάδας,

για πρώτη φορά επισήμως,

κυμάτισε στον κρητικό ουρανό

στέλνοντας «πρωτίστως,

το γλυκύ της ελευθερίας σάλπισμα,

εις τας ψυχάς, αι οποίαι

δεν ηυτύχησαν να ζήσωσιν».

* 1η Δεκεμβρίου 1913: Η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Η επίσημη τελετή έγινε στο φρούριο του Φιρκά (Χανιά), το οποίο χτίστηκε από τους Ενετούς. Οι Τούρκοι το χρησιμοποιούσαν και ως φυλακή των επαναστατών.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

('΄Οταν γίνεις ποίημα". Εκδ. "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά, 2013)