ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΤΗΝΤΡΙΤΗ, 4 Ιανουαρίου, έφυγε πρωί πρωί, στα 90 της χρόνια , για το άλλο ημισφαίριο της ζωής η μάνα μου. Ο άνθρωπος που μέσα στα μύρια πράγματα που με δίδαξε, μ’ έμαθε να λέω και τον χαιρετισμό με τον οποίο κλείνω τη στήλη, το υπέροχο «χαιρετώ σας κι αγαπώ σας! Το ξέρω ότι από εκεί ψηλά που βρίσκεται η ψυχούλα σου, θα συνεχίσεις να χαιρετάς και ν’ αγαπάς, μάνα!

Μια αεί-θάλλουσα πολύκαρπη και καλύκαρπη αιωνόβια ελιά η μάνα μας και η γιαγιά μας! Μια ελιά που άντεξε σ’ όλους τους καιρούς μ’ όλους τους ανέμους. Μια ελιά που είχε απλώσει τις ρίζες της στη σάρκα της λαικής μας παράδοσης και είχε γίνει ένα μαζί της. Μια ελιά στον ίσκιο της οποίας πάντα θα βρίσκουμε καταφύγιο. Προπάντων τώρα που έφυγε κοντά στον πατέρα μας και παππού μας, στη Χώρα των Μακάρων. Όπως βρίσκαμε ακόμα και τα τελευταία χρόνια , όταν α πόδια της είχαν πάψει πια να την υπακούνε και τα χέρια της , αυτά τα αγιασμένα χέρια της, δεν μπορούσαν να κάμουν ούτε τα απαραίτητα. Απέραντος ο θαυμασμός μας γι αυτήν. Για τα που γνώριζε, για το πότε έπρεπε να μιλήσει και πότε να σωπάσει,, για το πώς κανόνιζε τα πράγματα και τις καταστάσεις. Πάνω απ’ όλα όμως καταλυτική η αγάπη μας ! Μια αγάπη, ωστόσο, που ό,τι κι αν κάναμε κι ό,τι κι αν κανουμε γι’ αυτήν, θα μείνει ανεξόφλητη. Όχι! Τίποτα μα τίποτα ενόσω ζούμε αναπνέουμε και σωφρονούμε δεν μπορεί να ξεριζώσει από την καρδιά μας τούτη την ελιά!

«Να πεις δυο λόγια άμα πεθάνω, παιδί μου, εσύ κατέεις και τα συνθέτεις όμορφα»! μου ‘χες παραγγείλει σε ανύποπτο χρόνο. . Το έκανα, μάνα! Αποχαιρετώντάς σε στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού του χωριού μας,εκ μέρους και των άλλων σου παιδιών, του Αντώνη, της Στέλλας και της Χρυσούλας, των γαμπρών σου και των νυφάδων σου,αλλά και των εγγονιών και των δισεγγοννιων σου! Αμέσως μετά τον μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό Παπαγιαννάκη, που προεξήρχε της νεκρωσίμου ακολουθίας και τον μια ζωή φίλο μας,γενικό διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ, Βενιζέλος» Νίκο Παπαδάκη. Και για να συνοδεύσω τα ευχαριστώ μας σε ολους– και ήταν τόσοι πολλοί- που ήρθαν για να σε αποχαιρετήσουν. Να λέτε, παιδί μου, «ευχαριστώ», μια ακόμα παραγγελιά σου.

Σαράντα χρόνια πήγαινε ξυπόλυτη στη Χάρη της, από το Νίππος στον Φρε την παραμονή του Ευαγγελισμού. Ακόμα κι όταν η βροχή ήταν δαρτή κι όταν ο αέρας ξερίζωνε τα δέντρα κι όταν το κρύο δεν το άντεχαν ούτε τα πουλιά. Τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει τη μάνα μου να κάμει το τάξιμό της, το τάξιμο να αποκτήσει παιδί. Η Βαγγελίστρα ήθελε και γεννήθηκες και γι αυτό πήρες το όνομά της» , μου πε κάποτε, όταν της παραπονέθηκα,πήγαινα Πρώτη Δημοτικού, θυμούμαι, γιατί δεν με έβγαλαν Αντώνη, το όνομα του παππού. Και συμπλήρωσε: «Γι’ αυτό με βλέπεις και πηγαίνω ξυπόλυτη κάθε χρονιά». Την έβλεπα, κάποιες φορές την ακολουθούσα κιόλας, μα κι όταν δεν την έβλεπα, γιατί έλειπα από το χωριό, την σκεφτόμουν να περπατά, μη λογαριάζοντας τις πέτρες και τους βάτους που της μάτωναν τα πόδια… Οι μνήμες που είχαν κατασκηνώσει στο μυαλό μου, όταν ψαλλόταν το ¨Αιωνία η μνήμη Αυτής!»

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http\\: petxta.blogspot.com)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΖΗΛΕΥΓΑΝΕ ΤΣΗ ΣΟΥΔΑΣ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ... 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Κι ενώ η Αυστραλία φλέγεται, ο πλανήτης φλέγεται, καταστρέφεται κυρίως λόγω συμφερόντων κ.λπ, ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, εμείς εδώ κόβοντας βασιλόπιτες εορτάζουμε το 2020, δεν ξεμυτίζουμε από το σπίτι μας λόγω της Ζηνοβίας ή του Ηφαιστίωνα και παρακολουθούμε από τη μια μεριά της Σούδας την επέκταση των Αμερικανών και από την άλλη… κατά Πέρα Πλατάνι μεριά, να καταφθάνει όλο και πιο κοντά κι ουχί τόσο με κόπο αλλά με… τρόπο η… ανάπτυξη! Μας επερικυκλώσανε και δεν επήραμε χαμπάρι…; Ρητορικόν το ερώτημα, μιας και τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτές τις δουλειές! Ολα συμβαίνουν με τις ευλογίες μας είτε με την ανοχή μας ή ακόμη και νίπτοντας τας χείρας μας· προχωρούμε δε ολοταχώς στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα υπό μέγγενης πιεζόμενοι, συναλασσόμενοι και απαλασσόμενοι κάθε ευθύνης αφού όταν συντελεστεί το όποιο έγκλημα θα αναφωνούμε όλοι μαζί ομάδι, ότι «δεν είδαμε, δεν ξέρομε»! Κι όμως η αλήθεια είναι μια! Και ξέρουμε και βλέπουμε! Ο κόλπος της Σούδας σιγά-σιγά… “καταστρατηγείται”! Το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου είναι, εξάλλου! Σιγά και με το μαλακό, τώρα που πέφτουν οι αντιστάσεις, περνά σταδιακά στα… ξένα χέρια! Κι αν ερμηνεύσουμε και λίγο “διαφορετικά” το τραγούδι «τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια», μπορούμε να πούμε ότι στο άμεσο μέλλον οι έχοντες τα μαχαίρια θα μπορούν να τα χρησιμοποιούν κατά το δοκούν των συμφερόντων τους· κι αυτά τότε θα πέφτουν επί δικαίων και αδίκων, τότε που εμείς -ίσως να μη ζούμε- αλλά τα παιδιά των παιδιών μας θα προσπαθούν να καταλάβουν τι στο καλό επήγε λάθος και εξεπουλήσανε οι πατεράδες τους τη γη και το νερό τους! Aντί επιλόγου παραθέτω και μια μαντινάδα που “μου ’ρθε” από το… μέλλον: “Ενέργεια” θα βγάνουμε στο Πέρα το Πλατάνι να τη θωρούν απέναντι τση Βάσης οι ’μερκάνοι! 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 8.1.2020)

λιμάνι της Σούδας

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Καλημέρα από τα “Χανιώτικα νέα”! Και καλημέρα με τα “Χανιώτικα νέα”, ωστόσο. Κάθε μέρα καλημέρα! Απ’ τις 17 Δεκεμβρίου 1967 (παιδί ήμουν και γέρασα) μέχρι σήμερα, 1η Ιανουαρίου 2020 κι έπειτα, θεού θέλοντος συνέχεια. Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά με το υπ’ αριθμό 15.950, φύλλο, λίαν πρωί. Με το που ξυπνώ, όπως πάντα, αξημέρωτα. Το ‘χω ξαναγράψει. Ενας απ’ τους λόγους που με κάνουν να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι είναι ότι με περιμένουν για “περιδιάβαση” στις σελίδες των τα “Χανιώτικα νέα”. Μ’ αυτά αρχίζει η μέρα μου. Δεν είμαι σίγουρα ο μόνος. Πολλοί, πάμπολλοι, έχουν την ίδια συνήθεια. “Καρατσεκαρισμένο” όπως θα έλεγε και η αξέχαστη Μαλβίνα. Ενας απ’ τους ορισμούς της ευτυχίας είναι να πίνω τον καφέ μου διαβάζοντας την εφημερίδα μας, μου είπε πριν από 15 περίπου χρόνια ένας εκ των “φ(θ)ανατικών” αναγνωστών της και καλός μου φίλος. Τον… τρίπλαρα κανονικά. Ενας απ’ τους ορισμούς της ευτυχίας, για μένα, είναι να διαβάζω την εφημερίδα μας, πίνοντας τον καφέ μου, του είπα. Και γελάσαμε… αμφότεροι ομού και οι δύο!

Να ‘μαι, λοιπόν, στο γραφείο μου, έτοιμος για την ανάγνωση της εφημερίδας, και σήμερα. Οπως πάντα, τα τελευταία χρόνια (τι συνήθεια κι αυτή!) με το μολυβάκι ανά χείρας έτοιμο κι αυτό (Πάει να πει καλά ξυσμένο) να σημειώσει ότι… γυαλίσει στην “περπατησιά” μου. Μια ματιά στην πρώτη σελίδα “Αισιοδοξία για τη νέα χρονιά” ο τίτλος του κεντρικού θέματος (καλά αρχίζουμε, σκέφτομαι) και… βουρ, ως συνήθως (γιατί να το κρύψω) στις σελίδες των κοινωνικών, όπου μεταξύ των άλλων φιλοξενούνται και οι κηδείες… Μια, δύο, τρεις “φιλοξενούνται” σήμερα. Τι πάει να πει Πρωτοχρονιά και… ξεπρωτοχρονιά! Λεπτομέρεια της λεπτομέρειας η όποια γιορτή. Σ(Τ)η δουλειά του ο Χάρος. Το δρεπάνι του, κι όποιον πάρει… Μόνο την κηδεία μας δεν θα διαβάσουμε στις εφημερίδες μας, είπε πριν από κάποια χρόνια κάποιος εκδότης επαρχιακής εφημερίδας σ’ ένα συνέδριο που έγινε αν θυμάμαι καλά, στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων. Σπάω το μυαλό μου να θυμηθώ ποιος ήταν και πότε έγινε το Συνέδριο, αδύνατο. Σημασία ότι έμεινε η φράση… Σαν σημείο αναφοράς και σαν “σήμα κατατεθέν” του Επαρχιακού Τύπου.

Επιστροφή στην πρώτη σελίδα και η περιδιάβαση αρχίζει. Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί, μια στάση παρά πέρα, πολλές πάμπολλες, και τελειωμό δεν έχουν… (Δεν μιλώ για τη στήλη μου, δεν έχει την… τιμητική της σήμερα άλλωστε). Να διαβάσω και τούτο, να διαβάσω και τ’ άλλο, να διαβάσω και το παράλλο, πολλές, πολλών λογιών, και κ.ά.) οι… “πραμάτιες” που προσφέρονται δωρεάν. Τα ποικίλου περιεχομένου, επί παντός επιστητού, κείμενα που με “προσκαλούν” και με “προκαλούν” να μη τα προσπεράσω… Καλός πολίτης ο ενημερωμένος πολίτης για τα πάντα όλα. Για τα τοπικά και τα παγκόσμια, τα ειδικά και τα γενικά, για τα πρόσωπα και για τα πράγματα και βέβαια για τα πράγματα των προσώπων και για τα πρόσωπα των πραγμάτων. Το ξέρω ότι αν συνοριστώ θα με βρει το μεσημέρι, και ειδικά σήμερα έχω… στρατιά για το Νίππος. Μια ματιά ακόμα στις σελίδες για τον πολιτισμό και των συνεργασιών πριν να φύγω. Ιδιαίτερα στις λογοτεχνικές (πεζές και ποιητικές) πολλών συμπολιτών μας και όχι μόνο (και θησαυροφυλάκιο του λαϊκού αλλά και του σύγχρονου πολιτισμικού γίγνεσθαι του τόπου μας τα “Χανιώτικα νέα” σκέφτομαι). Κι άλλη μια στη δεύτερη και στην τρίτη σελίδα, κι άλλη μια στο σαλόνι , κι άλλη μια στις σελίδες του αθλητισμού, κι άλλη μια… κι άλλη μια… κι άλλη μια, εντάξει, τελευταία, στην τελευταία σελίδα, όπου τα “Εντός εκτός και επί τα αυτά” τα υπογράφει σήμερα ο διευθυντής της, ο Παρασκευάς ο Περράκης, “ωραίος, όπως πάντα”, το σχόλιό μου.

Για μια “καλημέρα” στην αρχή, ο λόγος… Για μια αγαπητική “έγκαιρη” και “έγκυρη” με άποψη “καλημέρα” που επιμένει να λέει κάθε πρωί η εφημερίδα μας στους αναγνώστες της. Μ’ όλους τους καλούς και κακούς καιρούς και μ’ όλους τους φίλιους και ενάντιους ανέμους. Μια “καλημέρα” που πάμπολλοι, καληώρα, όπως εμένα, την περιμένουν πώς και πώς… Χωρίς να θέλω να υποβιβάσω σε αναγνώστες β’ κατηγορίας τους άλλους που τη διαβάζουν άλλες ώρες της ημέρας ή διαδικτυακά. Αυτό δα έλειπε! Και, βέβαια, αυτούς στους οποίους κι εγώ ανήκω, που επιστρέφουν στις σελίδες της, όχι μόνο την ίδια μέρα, αλλά και άλλες όπως κι αυτούς (ξέρω πολλούς που την αποδελτιώνουν).

Σημείωση: Θα μπορούσε να γραφτεί οποιαδήποτε και για οποιαδήποτε μέρα η παραπάνω στάση. Ετυχε να αφορά την πρώτη της νέας χρονιάς που είναι και η πρώτη της νέας δεκαετίας. Καθόλου τυχαία, ωστόσο, η δημοσίευσή της σήμερα κι όχι την περασμένη Παρασκευή του μήνα, που ήταν η αρχική μου σκέψη. Του Αϊ Γιαννιού του Βαφτιστή αύριο και να πω, και μέσω της στήλης “τα χρόνια πολλά” στον ιδρυτή των “Χανιώτικων νέων” τον Γιάννη τον Γαρεδάκη, που γιορτάζει, με αυτόν τον τρόπο, σκέφτηκα…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 7.1.2020)

Χανιώτικα Νέα

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΒΑΠΤΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ....

Τι κι αν έβρεχε βροχή δαρτή... Τι κι αν οι αέρηδες φυσούσαν με όλη τους τη δύναμη... Τι κι αν η κακοσύνη του καιρού έδειχνε τα δόντια της.... Τίποτα δεν στάθηκε εμπόδιο να ΄ρθω στο Νίππος, 30 χιλιόμετρα δρόμος από τα Τσικαλαριά, λίαν πρωί, για να τύχω στη Βάφτιση του Χριστού. Εδώ, στον Τίμιο Σταυρό, κάτω από τον μεγάλο πολυέλαιο, μια χάλκινη κολυμπήθρα, ο δικός μου Ιορδάνης!
"Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε, η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις..."  Στον ρόλο του Ιωάννη Βαπτιστή, κι εφέτος, όπως εδώ και 45 τόσα χρόνια ο παπα - Μιχάλης.





Στον πατέρα του, τον παπα - Χρίστο, ωστόσο, ο νους μου... Αυτός ήταν ο Βαφτιστής του Χριστού, σε μια  τσίγκινη λεκάνη, όταν ήμουν παιδί. Σαν χθες... Ουρανός ο θόλος της εκκλησία, από εδώ κατέβαινε εν είδει περιστεράς το Άγιο Πνεύμα, από εδώ ακουγόταν η φωνή του Θεού... Πόσο μεγάλος ήταν ο μικρός μας κόσμος τότε που ήμασταν παιδιά!  Καλή φώτιση σε όλους μας!

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΒΟΥΒΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ* 

                                           Στη μνήμη της

2, 8, 2, 5, 0, 5, 1…

Τηλεφωνώ.

Να πω στη μητέρα μου

την «καλημέρα» της καινούριας μέρας,

θέλω.

Το τηλέφωνο δεν απαντά.

«Η κυρία Ήρα θα την αλλάζει», σκέφτομαι.

Τηλεφωνώ ξανά, ξανά, ξανά, ξανά, ξανά…

Το τηλέφωνο συνεχίζει να μην απαντά.

Έχω ξεχάσει ότι η μάνα μου

ζει -τώρα και μια εβδομάδα-

στο άλλο ημισφαίριο της ζωής.

Σε άγνωστη διεύθυνση.

Δίχως τηλέφωνο.

Επιμένω.

Κάποτε το τηλέφωνο θ’ απαντήσει,

θα το ακούσει όπου κι αν βρίσκεται,

και θα τρέξει να το σηκώσει.

Η ίδια.

Την ξέρω εγώ καλά τη μάνα μου!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

(Οταν γίνεις ποίημα", Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013)

*  Σαν σήμερα πριν από 9 χρόνια η κηδεία της.... Το ποίημα γράφτηκε μια εβδομάδα μετά το φευγιό της. 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ1 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΓΙΟΡΤΗ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο, Καλά Φώτα και Καλή Χρονιά!

Στη μεθαυριανή μεγάλη των Φώτων γιορτή είναι αφιερωμένος ο πρώτος για τη φετινή χρονιά Παιδότοπος. Στην κεντρική του θέση η εικόνα της Βάφτισης του Χριστού, έργο του Φώτη Κόντογλου και γύρω απ’ αυτήν τα σχετικά “φωτεινά” κείμενα των παιδιών της Γ1 τάξης του Δημ. Σχολείου Ναυστάθμου Κρήτης διανθισμένα με κάποιες απ’ τις ζωγραφιές τους. Να ‘ναι καλά και αυτά και η δασκάλα τους, η κυρία Μαριλένα Γεωργαντά που ανέλαβε να υλοποιήσει την πρόταση μου, όπως και ο διευθυντής του Σχολείου Αριστόκριτος Τωμαζινάκης. Ξεχωριστός ο εορτασμός των Φώτων στη Σούδα, όπου έχει την έδρα του ως γνωστό ο Ναύσταθμος Κρήτης… Να γιατί είναι “φωτεινά” τα κείμενα των συγκεκριμένων παιδιών.

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Τα Φώτα, δηλαδή η βάπτιση του Ιησού, είναι μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της εκκλησίας μας. Ονομάστηκαν έτσι γιατί ο Χριστός γεννήθηκε για να φέρει το φως στη ζωή μας. Ένα από τα έθιμα των Φώτων είναι το να λένε τα κάλαντα. Επιπλέον, ένα ακόμη έθιμο είναι όταν ο παπάς πετάει τον σταυρό στη θάλασσα και κολυμβητές πέφτουν στα νερά να τον πιάσουν. Αυτός που θα τον πιάσει πρώτος θεωρείται ευλογημένος. Συμβολίζει τον τρόπο που βαπτίστηκε ο Χριστός. Επίσης δείχνει πως όπως βουτώντας στη θάλασσα ξεπλενόμαστε έτσι και η χριστιανική πίστη μέσω των διδαγμάτων της μας ξεπλένει από τις αμαρτίες μας. Πιστεύω πως είναι μια σημαντική γιορτή της εκκλησίας μας.

Σαψαλάκης Θάνος

Ένα έθιμο των γιορτών είναι τα Φώτα. Πώς τα γιορτάζουν; Τα γιορτάζουν με το να ανάβουν φαναράκια και τα αφήνουν να πετάξουν πολύ ψηλά. Όταν δεν μπορούμε  να τα δούμε, σημαίνει ότι έχουν πάει στον ουρανό. Έτσι γιορτάζουμε τα φώτα των πνευμάτων.

Πρίτσας Γιώργος

Τη γιορτή των Φώτων τη γιορτάζουμε επειδή έφερε ο Χριστός το φως στη ζωή των ανθρώπων. Οι άνθρωποι που βουτάνε στα κρύα νερά, νιώθουν πιο καθαροί.  Εμένα μου αρέσει που χτυπάει η πόρτα εκείνη τη μέρα για να πουν τα κάλαντα.

Τριανταφύλλου Ραφαέλα

Η γιορτή των Φώτων είναι μια γιορτή που ο Χριστός βαπτίστηκε στη θάλασσα και εμείς γιορτάζουμε τα Θεοφάνεια. Βουτάω και εγώ κάθε χρόνο τέτοια μέρα για το άγιο πνεύμα όπως είμαι αποφασισμένος να κάνω και φέτος.

Τζανακόπουλος Αντώνης

Η γιορτή των Φώτων είναι σημαντική γιατί βαπτίστηκε ο Χριστός και είναι σαν να βαπτιζόμαστε και εμείς εκείνη τη μέρα. Οι άνθρωποι που βουτάνε να πιάσουν τον σταυρό που ο παπάς έχει ρίξει στη θάλασσα, δεν νοιάζονται για το κρύο. Πιστεύουν στο Χριστό και το κάνουν από και με αγάπη.

Κεράνη Άννα

Τα Φώτα είναι μια γιορτή του Χριστιανισμού. Είναι η μέρα που ο Χριστός βαπτίστηκε. Μου αρέσει που ο παπάς πετάει τον σταυρό στη θάλασσα και κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να τον πιάσουν.

Σπυροπούλου Αναστασία

Τα Φώτα είναι μια γιορτή πίστης στο Χριστιανισμό. Η Σούδα είναι ένα προάστιο των Χανιών και υπάρχει λιμάνι. Εκεί κάθε χρόνο άνθρωποι βουτάνε στα παγωμένα νερά για να πιάσουν τον σταυρό που πετάει ο παπάς. Αυτό τους καθαρίζει από τις αμαρτίες τος.

Μούτουπας Ανέστης

Τα Φώτα είναι ένα έθιμο των Χριστιανών. Είναι η γιορτή βάπτισης του Χριστού. Τη μέρα εκείνη πετάγεται στη θάλασσα ένας σταυρός και πολλοί άνθρωποι βουτάνε να τον πιάσουν παρά το κρύο νερό της θάλασσας.

Παπαδάκη Μαρία – Χριστίνα

Ένα έθιμο των Φώτων είναι το πέταγμα του σταυρού στην θάλασσα που πολλοί χριστιανοί βουτάνε για να τον πιάσουν και να γιορτάσουν το Άγιο Πνεύμα.

Φωκιανός Νίκος

Το έχω παρακολουθήσει ως έθιμο και είναι ένα πολύ όμορφο γεγονός και αξίζει να το δει κανείς. Τα Φώτα όμως σημαίνουν ότι βουτάς στο κρύο νερό για να απελευθερωθείς από τις αμαρτίες σου. Αυτός που πιάνει τον σταυρό θεωρείται ευλογημένος.

Κορτέσας Νικόλας

Τα Φώτα είναι μια όμορφη γιορτή με πολλά έθιμα. Ένα από αυτά είναι που πετάμε τον σταυρό στη θάλασσα. Το κάνουμε αυτό για να τιμήσουμε τον Ιησού, για να φύγουν τα άσχημα πνεύματα. Έτσι και οι Χριστιανοί βαπτίζουν το μωρό τους στην κολυμπήθρα που ο παπάς αγιάζει το νερό.

Τσαγγαρά Σαββίνα

Τα Φώτα είναι μια γιορτή που τα περισσότερα παιδιά λένε τα κάλαντα. Επίσης, ο παπάς πετάει τον σταυρό στην θάλασσα και οι άνθρωποι εκεί βουτάνε για να τον πιάσουν.  Οι άνθρωποι βουτάνε για την πίστη τους στον Θεό και γιατί έχουν θέληση. Εκείνη τη μέρα βαπτίστηκε ο Χριστός.

Συμεωνίδης Στέφανος

Η γιορτή των Φώτων είναι ένα ξεχωριστό γεγονός για τον Χριστιανισμό. Στις περισσότερες πόλεις τη Ελλάδας τα δύο μεγαλύτερα έθιμα είναι όταν ο παπάς πετάει τον σταυρό στη θάλασσα και πολλοί άνθρωποι πηδάνε στη θάλασσα για να πιάσουν το σταυρό για ευλογία και για το άγιο πνεύμα. Επίσης ο Ιορδάνης ποταμός που βαπτίστηκε ο Χριστός εκείνη τη μέρα γυρίζει προς τα πίσω.

Φαληδέας Δημήτρης

Τα Φώτα είναι μια γιορτή που βαπτίστηκε ο Χριστός. Η βάπτιση του Χριστού είναι ένα σημαντικό γεγονός γιατί είναι σαν να βαπτίστηκε ένα <<φως>> που ήρθε στον κόσμο. Άνθρωποι που βουτάνε στη θάλασσα εκείνη τη μέρα, κατεβάζουν τον εγωισμό τους και δείχνουν την πίστη τους. Έτσι βαπτίζονται και τα παιδιά στο νερό από τον παπά όπως και ο Χριστός από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Τέλος ονομάστηκαν Φώτα επειδή ήρθε ένα <<φως>> στον κόσμο και το γιορτάζουμε διότι ήταν ένα δώρο για τους ανθρώπους και την Παναγία.

Παππά Δέσποινα

Τα Φώτα είναι ένα έθιμο των ορθόδοξων Χριστιανών. Αγιάζεται το νερό εκείνη τη μέρα και λάμπει το σύμβολο της πίστης μας, που είναι ο σταυρός. Τα Θεοφάνεια συμβολίζουν την αποκάλυψη της Αγίας Τριάδας κατά τη βάπτιση του Χριστού, τον καθαρισμό των πιστών από τις αμαρτίες τους και την ευλογία τους από τον Θεό.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 4.1. 2020)



Τ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ  ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ                   

Η Ανδρονίκη ΙΚοκοτσάκη στην εκπομπή της  "Πολιτισμός εν κινήσει",  αυτό το Σάββατο 4 Ιανουαρίου και ώρα 10 π. μ.παρουσιάζζει στον Super Fm 89,6  εξαιρετικούς καλεσμένους και θέματα!Ο Βαγγέλης Κακατσάκης μας αφηγείται έθιμα των Φώτων του τόπου μας αλλά και των παιδικών του χρόνων στο Νίππος Αποκορώνου,η Βάλια Αλεξίου μας μιλάει για την εμπειρία της στο μουσικό talent show "The voice ",ενώ οι Dromocosmicas μας συστήνονται και μας προσκαλούν στην παράσταση τους "Muamba" στο στούντιο Όξω νου. Μείνετε συντονισμένοι για δωρεάν προσκλήσεις!!!#στις10τοπρωι #μιαπαρεα #τοκαλυτεροποδαρικο

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΝΗΜΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

"Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαύξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος. Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατέστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους […] Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν […] την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ’ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών […παρασίτων…] Aμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος και η πρόληψις, της χρεοκοπίας». Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (άρθρο του στην εφ. “Ακρόπολις”, 1896) «Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια Ελληνικά έθη. Εάν επιλάθωμαί σου, Ιερουσαλήμ, επιλησθείη η δεξιά μου. Κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν ου μη σου μνησθώ, εάν μη προανατάξωμαί σοι ως εν αρχή της ευφροσύνης μου». Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Από τον πρόλογο στο διήγημά του “Λαμπριάτικος ψάλτης”).

«Ισως ήλθεν ο καιρός, όπου θα εκμετρήσω το ζην. Δοκιμάζομαι. Με παραστέκουν οι αδελφές μου οι τέσσερες, οι τρεις οι ανύμφευτες και η μια η παντρεμένη. Μόλις μετέλαβα τρεις φορές, δεν είναι ώρα που ξεπροβόδισαν τον παπά – Μπούρα. Δεν φοβούμαι τον θάνατον, δεν με πτοεί η άφευκτος έλευσίς του. Αν είναι θέλημα Θεού, καλώς να έρθει. Εζησα ως ενάντιος της περίσσειας, υπήρξα φίλος του απλού, θιασώτης του ελαχίστου, οπαδός της περιέξεως. Γονυπετής υπεκλίθην εις την ανθρωπίνην βάσανον». «Αφήνω τον υστερνόν χαιρετισμόν εις πάντα τα ευάρεστα, όσα εν σοφία εποίησας. Τον ήλιον τον ζωοδότην, την θάλασσαν την ατέρμονον. Πετεινά αναβαίνοντα έως των ουρανών, ιχθύς καταβαίνοντας έως των αβύσσων. Πεδία χλοερά και ορμάνια απροσπέλαστα. Φυτά της τέρψεως και άνθεα των αρωματισμών. Δένδρα βαθύσκια προς δρόσον εν θέρμη, θάμνους χθαμαλούς προς ταγήν των κτηνών. Κτίσματα ταπεινά και οικοδομάς κενοδοξίας. Αφήνω τον οίνον και τα άσματα και την συναναστροφήν των ηγαπημένων, τας οπώρας της αναγεννήσεως και τα βερεκέτια σου άπαντα. Τα βιβλία μου, τα έργα μου, τον κλήρον τον πνευματικόν αφήνω. Ναι, μάλιστα, δεν υπάρχει βίος ανέσπερος». «Πάνω από το ήμισυ του βίου μου το επέρασα εις την ξένην. Οποτε ενεθυμούμην τους πτωχούς οικείους μου επέστρεφα εις την μικράν και γλυκείαν μου πατρίδα. Οταν ησθανόμην ότι με είχον βαρεθεί, επανερχόμην εις την πρωτεύουσαν. Να έψαλλα την επαύριον τον εσπερινόν στην Παναγίτσα στο Πυργί, στου Άι -Γιάννη του Μαγκούφη ή στο Χριστό στο Κάστρο! Κάλλιο στην Παναγία την Κουνίστρα! Κανείς δεν ζυγώνει ως εκεί καταχείμωνο! Ω σάν να ακούγω στα ρηχά το μοιρολόγι της φώκιας. “Εγώ είμαι το άμοιρο τρυγόνι”». «Χαιρετώ τον Αρχάγγελο πόχει καθίσει στο προσκέφαλό μου. Παραδίδομαι, Κύριε, τελευτώ. Φέρνω τη δεξιά μου και σφαλνώ τα καπάκια των ομματιών μου, τις εκούρασα τις ομογάλακτες, μην τις βάνω και την υστερνήν μου στιγμή, τις βαριόμοιρες, και σε άλλον, περιττόν έτι κόπον». Αποσπάσματα από το βιβλίο “Το αγγελόκρουσμα – Η τελευταία νύχτα του κυρ – Αλέξανδρου” (εκδ. “Άγρα”) του Θωμά Κοροβίνη.

«Εκλεισε μόνος του τα μάτια του,/ κι έφυγε γαλήνιος/ για το Επέκεινα/ ο κυρ Αλέξανδρος,/ δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα/ της 2ας Ιανουαρίου 1911/ στο σπίτι που γεννήθηκε,/ στη Σκιάθο του,/ λίγο πριν κλείσει τα εξήντα χρόνια του./ Εχοντας μεταλάβει/ των αχράντων μυστηρίων/ κι αφού έψαλε/ το Ιδιόμελον της Παραμονής των Φώτων/ “Την χείρα σου σου την αψαμένην”./ Παρουσία όλων/ των ηρώων και των ηρωίδων του/ των διηγημάτων και των τεσσάρων αδελφάδων του.// “Στο καλό κυρ Αλέξανδρε”/ ψιθύρισε, αποχαιρετώντας τον/ εκ μέρους όλων των παρισταμένων/ η θεία – Αχτίτσα/ που φορούσε ακόμα/ την καινουργή, άδολην μανδήλα της./ “Καλώς ώρισες, κυρ Αλέξανδρε”/ φώναξε δυνατά/ -τόσο δυνατά που ακούστηκε στη γη-/ ο Μιχαήλ Αρχάγγελος/ που παρέλαβε την ψυχή του/ για να την οδηγήσει/ στα Δώματα του Ουρανού/ όπου η χορεία των Αγίων./ Το τέλος (;) του κυρ Αλέξανδρου». Το ποίημά μου “Το τέλος (;) του κυρ – Αλέξανδρου” (από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή “Το χελιδόνι του μοναχού").

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 3.1.2020) 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΗΜΕΡΑ και αν δεν βάλαμε από χθες στην ξώπορτα του σπιτιού μας ασκελετούρα, ας βάλουμε. Η ασκελετούρα, έλεγαν οι παλιοί μας, μπορεί να μας μεταδώσει τη ζωτική δύναμη που έχει μέσα της. Τη δύναμη που έχει να βγάζει πάντα νέα φύλλα. Ακόμα κι αν δεν το πιστεύουμε, ας το κάνουμε! Ας μείνουν και κάποια έθιμα να τα παραδώσουμε έτσι όπως τα βρήκαμε. Καλή χρονιά!

ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΠΟΛΛΕΣ δυνάμεις σαν λαός! Κρύβουμε πολλές δυνάμεις σαν άτομα μέσα μας. Δύσκολη, πολύ δύσκολη η χρονιά που αρχίζει. Ας μην τα βάφουμε, όμως, όλα μαύρα! Ακόμα κι όταν κλείνουν όλες οι πόρτες, πάντα υπάρχει ανοιχτό ένα παράθυρο!

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΗΤΑΝ το 'πεταχτό' που έκανε το ποδαρικό στη στήλη εφέτος. Κανονισμένο από μέρες το 'χα. Σιγά που θ' άφηνα το μολύβι λιμπερτό να μου ξεφουρνίσει πράμα ανεπιθύμητο!

ΟΛΟΙ ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε, για το καλό ποδαρικό! Οχι και να μας το κάνει ο... πρώτος τυχόντας!

'ΑΝ ΕΙΝΑΙ να ’ρθει θε να ’ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει!'. Ο τελευταίος στίχος του ποιήματος 'Η αγάπη' του Κώστα Ουράνη. Στην αγάπη, βέβαια, αναφέρεται. Το ο,τιδήποτε, ωστόσο, 'αν είναι να 'ρθει θε να 'ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει!'.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ δεν ξέρει τι τον περιμένει, όχι μόνο τον επόμενο χρόνο, τον επόμενο μήνα, την επόμενη μέρα, την επόμενη ώρα αλλά και την επόμενη στιγμή. Στην επόμενη στροφή του δρόμου. Την άποψή του πάνω σ' αυτό μου την έχει πει πολλές φορές ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος. Αλλη ιστορία γι' αυτόν το ποδαρικό. Κανονισμένο, απ' τις αρχές του Δεκέμβρη ποιο απ' τα εγγόνια του θα του κάνει, το 'χει!

ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ, ΛΕΕΙ, τις προάλλες στα καφενεία, του μέχρι χθες Δήμου Κρυονερίδας από την Αστυνομία, γιατί έπαιζαν ζάρια και πρέφα. 'Εγώ θυμούμαι ότι παλιά οι κουμαρτζήδες έβαζαν τσιλιαδόρους τέτοιες μέρες που έβραζε το κουμάρι έξω απ' τα καφενεία', μου είπε φίλος απ' τα παλιά που είχε... διαπρέψει, όντας μαθητής Γυμνασίου, στο επάγγελμα του τσιλιαδόρου.

ΘΕΑ ΥΓΕΙΑ, σκιας εσύ, κάμε το το ραέτι/ υγειά για κάθε άθρωπο για χρόνια στο κουρμπέτι! Ενα ακόμα δίστιχο από τη ρίμα με τίτλο 'Στου Μνημονίου την εποχή ευκές καλαντριχούμε', που μου έστειλε ο Κωστής Λαγουδιανάκης.

'ΕΧΩ ΕΝΤΟΛΗ να σου δημεύσω την περιουσία', είπε με σηκωμένο φρύδι ο έπαρχος Μόδεστος στον επίσκοπο της Καισάρειας, Βασίλειο (το δικό μας Αγιο Βασίλη). 'Η περιουσία μου είναι στα χέρια των φτωχών. Δικά μου δεν είναι παρά μερικά βιβλία και το τριμμένο ράσο που φορώ'.

'ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΑΔΕΙΟΙ/κύλησαν οι δείκτες/στην καμπή του χρόνου/και χάραξαν ρυτίδες/ακόμη μια φορά/μένοντας μετέωροι/στη ζυγαριά, που μέτραγε/το βάρος των γεγονότων,/που αφού παρήλθαν,/ρίχτηκαν/στον γκρεμό των αναμνήσεων,/όπου εκεί φυλακίστηκαν/χωρίς διέξοδο/[...]'.
Από το ποίημα 'Οι δείκτες κύλησαν' του Δημήτρη Πετρέλη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ 20

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 
“Παρών” δηλώνει εδώ και λίγες ώρες το 2020Είμαστε από αυτούς που ζούμε τη… “σημαδιακή” σημειολογική επανάληψη! Οπως κι εκείνους που ζήσανε το 1919 ή το 1818 και πάει λέγοντας!

Μια φορά στα εκατό χρόνια συμβαίνει η ιδιότυπη αυτή επανάληψη κι εμείς τη ζούμε σήμερα!
Είναι ένα περίεργο παιχνίδι αυτό με τους αριθμούς που σε κάνει να αναλογίζεσαι, να σηματοδοτείς, να ερευνάς, να προσέχεις τις συνθήκες, τις συμπτώσεις, τις ατυχίες τις ευτυχίες, τους… ανθρώπους!
Κάπως έτσι εξάλλου δεν περάσαμε και στη νέα χιλιετία; Πόσα και πόσα δεν ακούγονταν τότε, 20 χρόνια πριν! Πόσα δεν παρατηρούσαμε λίγο πριν το γύρισμα της χιλιετίας… Κι έπειτα τα χρόνια κύλησαν σαν το νερό!
Ανθρωποι “ήρθανε” και “φύγανε” γύρω μας, υπήρξανε, ανταμωθήκαμε, τους χάσαμε, εξαφανίστηκαν ή εμφανίστηκαν ξαφνικά να σημαδέψουν τη ζωή μας!
Κι όλο αυτό το πανηγύρι που συνεχώς στήνεται και ξεστήνεται, όλη αυτή η δίνη μας καθορίζει! Θέλοντας και μη!
Υπό μία έννοια σημαδιακό είναι και τούτο το κείμενο που τού ’λαχε να εμφανιστεί σε τούτη εδώ τη στήλη με την ανατολή του 2020 στο 15.950ο φύλλο της εφημερίδας μας!
Kι ως είθισται η γραφίδα πάλλεται ανάμεσα στα γεγονότα της ανασκόπησης και στα ευχολόγια για τα μελλούμενα!
Κι αν τα γεγονότα μπορούν να μας ορμηνέψουν και να μας καθοδηγήσουν σε σωστές επιλογές, αυτό θα ήταν ευχής έργον.
Ωστόσο οι αστάθμητοι παράγοντες καραδοκούν και πάντα μας αιφνιδιάζουν, ορίζοντας και αυτοί την πορεία μας!
Οπως και να ’χει όμως, τούτη τη “σημαδιακή” μοναδική ημέρα του σημαδιακού χρόνου που ανέτειλε, ευχή μας είναι να τη ζήσει ο καθένας όπως επιθυμεί!
Και βέβαια το αυτό ισχύει και για ολόκληρη τη χρονιά του σωτηρίου έτους 2020!
…Υγεία, λοιπόν, πρώτα και πάνω απ’ όλα! Να εκλείψει ο πόνος!
Κι η ανέχεια, οι ξεριζωμένοι όπου γης να μειωθούν κατά πολύ!
Και ας ευχηθούμε όλα τα δάκρυα στα μάτια των ανθρώπων που θα αντικρύζουμε, να είναι μοναχά από χαρά και συγκινήσεις ευτυχίας!
Οι στιγμές στη ζωή μας να είναι ουσιαστικές και τα όνειρα όλων να πραγματοποιηθούν!
Καλή χρονιά σε όλους!!!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2020)

http://www.haniotika-nea.gr/dyo-chiliades-20/