ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΤΑ ΛΟΓΙΑ που έχουμε πει, τα χρόνια που έχουν περάσει... Τα λόγια και τα χρόνια που μπορεί να είναι χαμένα, όπως λέει ο Μάνος Ελευθερίου στο γνωστό τραγούδι που πρωτοτραγούδησε ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, και το οποίο ακούω ενώ αρχίζω να γράφω τη στήλη, μπορεί όμως να είναι και κερδισμένα. Εξαρτάται από ποια οπτική γωνιά βλέπουμε κάθε στιγμή τα πράγματα...

ΧΑΜΕΝΗ υπόθεση η σωτηρία της Ελλάδας, λένε. Να το ξαναγράψω. Τίποτα δεν χάνεται αν εμείς δεν το αφήσουμε να χαθεί και τίποτα δεν κατακτιέται αν εμείς δεν αγωνιστούμε να το κατακτήσουμε. Οτι χανόμαστε πάντως στις λεπτομέρειες, χανόμαστε...

ΠΡΟΣΕΧΩΣ η εκταμίευση της δόσης στην Ελλάδα. Είναι νωρίς ακόμα για την εκταμίευση της δόσης στην Ελλάδα. Στο ψυγείο η δόση για την Ελλάδα. Το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι (και μη με ρωτήσετε ποια είναι η γάτα και ποιο το ποντίκι) σε εξέλιξη.

ΒΡΗΚΑΝ και παίζουν! Τα ?χει πάρει στο κρανίο, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Κάποτε πρέπει να ορθώσουμε το ανάστημά μας, σαν χώρα, μου είπε. Πριν να ?ναι αργά, πολύ αργά, συμπλήρωσε.

ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ την Ελλάδα μας οι βουλευτές να σώσουν/ τα πλούσια τα μηνιάτικα που παίρνουν να μειώσουν. Εντάξει, δεν είναι τόσο απλή υπόθεση η σωτηρία της πατρίδας, Νεκταρία Θεοδωρουλάκη. Οτι θα πρέπει να δώσουν πρώτοι αυτοί το παράδειγμα, μειώνοντας δραστικά τις αποδοχές τους είναι εκ των ων ουκ άνευ, ωστόσο.

'ΤΙ ΠΡΟΕΤΙΜΑΣ, ω σοφέ; Να σου δώσω 100 χιλιάδας νέων δραχμών ή να σου εμπνεύσω 100 χιλιάδας νέων ιδεών; Η ακόμη τι προετίμας; Να εσφετερίζεσο εν εκατομμύριον ξένων δραχμών από ένα τραπεζίτην ή εν εκατομμύριον ξένων ιδεών από ένα φιλόσοφον, με την βεβαιότητα, ότι δεν θα σε εννοήση κανείς; Μη λαμβάνης τον κόπον ν? απαντήσης, διότι την απάντησίν σου την μαντεύω'... Από την 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΔΕΥΤΕΡΑ, Τετάρτη, Παρασκευή τα νερά στα χωριά του δήμου Αποκορώνου είναι καθαρά. Μιλά η Συμπολίτευση. Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο είναι μολυσμένα. Μιλά η Αντιπολίτευση. Ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα;

ΕΦΤΑΣ? ο καιρός, καλέ μου, που πέφτουν οι ελιές/ και τα λιόφυτα θα πιάσουν πάλι οι κοπελιές... Να τ? ακούω τούτο το τραγούδι ξανά και ξανά, έτσι όπως το τραγουδεί ο αξέχαστος Κώστας Μουντάκης και να χάνομαι στο παρελθόν, ρεμβάζοντας. Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες που έφτασε ο καιρός για το λιομάζωμα...

ΟΤΑΝ Ο ΦΕΙΔΙΑΣ είχε τελειώσει το περίφημο άγαλμα του Δία στην Ολυμπία, θέλησε να εξακριβώσει κατά πόσο έμοιαζε με τον βασιλιά των Θεών και κατά πόσο του άρεσε. Προσευχήθηκε λοιπόν στον Θεό και τον παρακάλεσε να του φανερώσει με κάποιο σημάδι αν ήταν αυτό που ήθελε. Πριν καλά - καλά τελειώσει την προσευχή του, έπεσε ένας κεραυνός στο ναό και άνοιξε μια τρύπα στο δάπεδο, πλάι στο άγαλμα. Ο Δίας είχε δείξει την ευαρέσκειά του. Στο σημείο που έπεσε ο κεραυνός τοποθέτησαν μια χάλκινη υδρία' (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

«Περπατάμε και τα λόγια μας κάποτε/ είναι σαν χαλάζι, σαν θύελλα/ σαν ξεροβόρι ή σαν θαλασσινή αύρα./ Μετά είναι δέντρα εκεί στην άκρη των ίδιων δρόμων/ Περνούμε και παίρνουμε τα φρούτα τους/ Κάθε φορά αλλάζουν γεύση, άλλο χρώμα/ Πότε γλυκά, πότε ξινά/ Πότε γλυκόπικρα/ Γι? αυτό πολύτιμα τα λόγια, μαγικά».

Ατιτλο αδημοσίευτο ποίημα του Γρηγόρη Γεωργουδάκη

Χανιώτικα νέα (10.11. 2012)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

 ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Μια βόλτα στο Ρέθυμνο, στο νέο Ρέθυμνο, το καλωπισμένο και προσεγμένο, με τις ιδιαίτερες γωνιές του, είναι άκρως αναζωογονητική!

Άμεσα διαπιστώνει ο οποιοσδήποτε επισκέπτης που το γνωρίζει από παλιά, πόσο πολύ έχει αλλάξει!

Μία διαφορετική, “φρέσκια” πόλη που πλέον μπορεί να χαίρεται ότι κοιτά κατάματα τον βορρά, το κρητικό πέλαγος, και σε καλεί να την περπατήσεις, έχοντας αφήσει το αυτοκίνητό σου σε θέσεις ελεγχόμενης στάθμευσης ή πάρκινγκ.

Ο κόσμος του, οι επισκέπτες του διαχέονται παντού δίχως ίχνος συνωστισμού, μιας και οι επιλογές τους πλέον δεν είναι αποκλειστικά η επίσκεψη εντός της παλιάς πόλης! Μια παλιά πόλη που και αυτή έχει… ανανεωθεί!

Πόσο πολύ έχει ομορφύνει η γείτονάς μας; Εκπλήσει ευχάριστα, προσκαλώντας σε να την περπατήσεις, να “περιηγηθείς” στο παραλιακό μέτωπο βλέποντας τη μαρίνα όπου υψώνονται τα κατάρτια των αραγμένων σκαφών, να απολαύσεις την τεράστια αμμουδιά που ηρεμεί το μάτι…

Και φυσικά μπαίνοντας στην “απλωμένη”(!) παλιά πόλη, συνειδητοποιείς την αναβάθμιση που έχει συντελεστεί και τη διαφορά εν συγκρίσει με τις αρχές της χιλιετίας που διανύουμε!

Και υπάρχουν πολλά ακόμη που μπορεί να διαπιστώσει κάποιος, π.χ. πράσινο, φοίνικες που στέκουν… ολοζώντανοι(!)! Κυρίως την… αλληλοσύνδεση του παραλιακού μετώπου που μπορείς να το περπατήσεις απ’ άκρη σ’ άκρη, με την παλιά αλλά και με τη νέα πόλη!

https://www.haniotika-nea.gr/perpatontas-se-mia-ananeomeni-poli/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

" ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ" 

«Υπακούω σ’ εντολή, που έρχεται από πάνω γράφοντας αυτές τις γραμμές. Σ’ εντολή που τη στέλνει η αγωνία. Από την Ελλάδα μου κάνουνε δεύτερη έκκληση. Πήρα ένα γράμμα απ’ το στρατόπεδο των επαναστατών χρονολογημένο απ’ τον Ομαλό της επαρχίας Κυδωνίας, βαμμένο με το αίμα των μαρτύρων, καταμεσής στα ερείπια γραμμένο, ανάμεσα στους νεκρούς ανάμεσα στην τιμή και στη λευτεριά. Φέρνει μέσα του την πύρη της ηρωικής προσταγής. Έχει αυτή την επιγραφή: Ο Kρητικός λαός στον Βίκτωρ Ουγκώ. Αυτό το γράμμα μου λέει: ξακολούθα ό,τι αρχίνησες. Ξακολουθάω, και, αφού το θέλει η Κρήτη, που ξεψυχάει, ξαναπαίρνει τον λόγο. Το γράμμα έχει την υπογραφή: Ζυμπρακάκις. […]

Το μοναστήρι έγινε κόσκινο από διακόσιες μπόμπες. Ένα τειχί τινάχτηκε κι οι Τούρκοι χύνονται μέσα. Οι Έλληνες ξακολουθάνε τη μάχη. Εκατόν πενήντα ντουφέκια έχουν ανάψε, μα παλεύουν ακόμα έξη ώρες από κελί σε κελί κι από σκαλί σε σκαλί. Δύο χιλιάδες κουφάρια είναι στοίβα στην αυλή. Η στερνή αντίσταση λυγάει. Μυρμήγκια οι Τούρκοι νικητές πλημμυράνε το μοναστήρι. Δεν απομένει παρά ένα δώμα φραγμένο, όπου βρίσκεται η μπαρουταποθήκη και σ’ αυτό το δώμα σ’ αυτήν την παλαίστρα, κοντά στην άγια τράπεζα, τριγυρισμένος απ’ τα γυναικόπαιδα, ένας παπάς, ο ηγούμενος Γαβριήλ προσεύχεται. Έξω πέφτουνε στη μάχη οι πατεράδες κι οι άντρες. Μα να μη σκοτωθούνε και να ζήσουνε, θα ‘ταν η πιο τρανή κακοτυχία για τις γυναίκες και τα παιδιά που θα συρθούνε σε δυο χαρέμια. Την πόρτα την πελεκάνε οι Τούρκοι με τσεκούρια. Τώρα θα τηνε σκίσουνε και θα πέσει. Ο γέροντας παίρνει από την Αγία Τράπεζα ένα κερί, απλώνει τη ματιά του πάνω στις γυναίκες αυτές και σ’ αυτά τα παιδιά γέρνει τη φλόγα του του κεριού πάνω στο μπαρούτι και τις σώζει. Μια τρομερή επέμβαση, η έκρηξη, στυλώνει τους νικημένους, η αγωνία γίνεται θρίαμβος, κι αυτό το ηρωικό ταπεινό μοναστήρι, που πολέμησε σαν κάστρο, πεθαίνει σαν ένα ηφαίστειο. […]

Βασιλιάδες. Μια λέξη θα ‘σωνε τον λαό αυτό. Και μια λέξη της η Ευρώπη τη λέει γρήγορα. Πέστε τη. Για τι πράγμα θα ‘σαστε καλοί, αν όχι γι’ αυτό; Μα όχι. Σωπαίνουνε και θέλουνε βουβά να ‘ναι όλα. Απαγορεύεται να μιλάς για την Κρήτη. Αυτό είναι το πρεπούμενο. Ενάντια σ’ έναν μικρό λαό συνωμοτούνε έξη ή εφτά μεγάλες δυνάμεις. Ποια είναι η συνωμοσία αυτή; Η συνωμοσία της σιωπής. Μα τ’ αστροπελέκι δεν είναι βουβό. Το αστροπελέκι έρχεται από ψηλά και στη γλώσσα της πολιτικής, τ’ αστροπελέκι το λένε επανάσταση».

Αποσπάσματα απ’ την επιστολή διαμαρτυρίας του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρα Ουγκώ, με ημερομηνία 17 του Φλεβάρη του 1867 “προς τους ισχυρούς της Γης” (πηγή: περιοδ. “Κρητική Πρωτοχρονιά” 1961). Σαν χθες, πριν από 155 χρόνια (8 Νοεμβρίου 1866) το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου.

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ ( ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΣΠΛΑΝΤΖΙΑΣ - ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΝΟΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) - ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ)

«Όποιος ζητήσει ένα πιάτο φαγητό θα το έχει… είναι πολύ σημαντικό ότι έχουμε διαθέσιμους πολλούς εθελοντές που θέλουν να βοηθήσουν την προσπάθειά μας». Απ’ τα που είπε τις προάλλες σε συνέντευξη του στον δημοσιογράφο της εφημερίδας μας Γιώργο Κώνστα ο νέος πρόεδρος των “Συσσιτίων της Σπλάντζιας”, Γιώργος Τραχαλάκης. Λειτουργεί και λειτουργείται η αλληλεγγύη στην πόλη μας, δόξα τω θεώ. «Ευτυχώς στα Χανιά υπάρχει και ευαισθησία και ανθρωπιά», κατέληξε.

Να παραιτούνται και οι έξι υποψήφιοι για την προεδρία του ΚΙΝΑΛ, με πρώτο τον Γιώργο Παπανδρέου, και να προτείνουν όλοι να κατέβει μόνος υποψήφιος, ο γραμματέας του Μανόλης Χριστοδουλάκης. Το όνειρο που βλέπει κάθε βράδυ στον ύπνο του, από τότε που έφυγε για το Επέκεινα η Φώφη Γεννηματά, ένας φίλος μου, διαχρονικός ψηφοφόρος του κινήματος…

Τον Άγιο Νεκτάριο θυμάται σήμερα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Στη Σούδα και στα Παχιανά δυο εκκλησιές γιορτάζουν./ Και οι πιστοί στον άγιο μία λαμπάδα τάζουν.// Στου Άγιου Νεκτάριου το πανηγύρι πάμε,// ένα κερί ν’ ανάψουμε τη μάσκα θα φοράμε». Χρόνια πολλά, Νεκταρία! Χρόνια πολλά, Νεκτάριε!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2021) 

ΧΡΥΣΑ

 ΣΤΟΥΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ 

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη 
O Άρης Βελουχιώτης και ο Νίκος Μπελογιάννης. Ο Tσε Γκεβάρα και ο Τζον Κένεντι. Ο Τσαρούχης και ο Μόραλης. Ο Ντισάν και η Κρήνη του. Ο Σεζάν και οι Χαρτοπαίκτες του. Ο Βερμέερ και η Κεντίστρα του. Ο επισκέπτης της μεγάλης αναδρομικής έκθεσης του Δήμου Σκουλάκη στο Μουσείο Μπενάκη έχει την αίσθηση ότι ξεφυλλίζει μια εικονογραφημένη αυτοβιογραφία στην οποία εμπεριέχεται ένα ένθετο Ιστορίας Τέχνης.

Οι πρώτες του ζωγραφικές απόπειρες που ξεκινούν στη δεκαετία του 60 έχουν να κάνουν με την αριστερή του ιδεολογία. Κορυφώνονται μάλιστα την περίοδο της Χούντας που αποτυπώνεται, με αρκετή δόση πικρής σάτιρας, στον πίνακα του Εθνικού λαχείου όπου ο ένας στους δύο κερδίζει: τη σύλληψη και τα βασανιστήρια από τους αστυνομικούς. Ο ίδιος επέλεξε τη λύση της απόδρασης στην Αμερική και την Ευρώπη, αλλά κυρίως στο Παρίσι όπου ανοίγουν τα μάτια, η ματιά και οι εικαστικοί ορίζοντες. Τα έργα του αρχίζουν να αποπνέουν ένα άρωμα κοσμοπολιτισμού από την ανάποδη, αφού τον στοιχειώνουν οι καταραμένοι Τουλούζ Λοτρεκ, Αμεντεέ Μοντιλιάνι και Βαν Γκογκ. Άσκηση προσομοίωσης ο εθισμός στο αλκοόλ ή μήπως απελπισμένη διέξοδος στη διάψευση από την πολιτική; Όπως και να ‘χει, εσωτερικοί και εξωτερικοί  δαίμονες τον κρατούν για ένα διάστημα μακριά από τα τελάρα και τη μαγεία των χρωμάτων. Τον μίτο της εξόδου από τους σκοτεινούς λαβυρίνθους του ποτού και της ζωγραφικής απραξίας, του προσφέρει η τέταρτη σύζυγός του, Αθηνά Ραπίτου.

Με χέρι σταθερό και σχέδιο καθαρό, δεξιότητα που είχε αποκτήσει από την ενασχόλησή του με το σκίτσο και τη γελοιογραφία σε διάφορα ελληνικά και ξένα έντυπα, διανύει μια περίοδο δημιουργικής εφηβείας. Μελετά, ψάχνεται, αμφισβητεί και στο τέλος φθάνει στην φροϊδική πατροκτονία. «Σκοτώνει»τους μεγάλους δασκάλους για να απαλλαγεί από τη βαριά σκιά τους, διατηρεί όμως γι’ αυτούς  τρυφερότητα και ευγνωμοσύνη, Ο Σκουλάκης διδάσκεται από τα περισσότερα ρεύματα του μοντερνισμού. Παίρνει όμως από το καθένα ό,τι του χρειάζεται για να αρθρώσει τη δική του γλώσσα. Από τον φωτορεαλισμό την επιμονή στη λεπτομέρεια και την αναπαράσταση της πραγματικότητας, από την pop art την κριτική στο αμερικάνικο μοντέλο, από τον μαγικό ρεαλισμό την ποίηση της μεταφυσικής, σαν να ξετυλίγει στον καμβά κάποιο μυθιστόρημα της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας.

Η τελευταία ενότητα είναι αφιερωμένη σε σκηνές από τα υπόγεια του ηλεκτρικού. Ο Σκουλάκης φαίνεται να ασπάζεται τον ορισμό του Γ. Ιωάννου πως Αριστερά είναι η διαρκής ευαισθησία. Το πορτρέτο ενός επαναστάτη είναι συναισθηματικά ισοδύναμο με τους ανώνυμους επιβάτες που περιμένουν το τρένο.

Αυτή την αγάπη για τον άνθρωπο που υπερβαίνει σχολές και τεχνοτροπίες ανέδειξε με μαεστρία και οργανωτική ικανότητα η επιμελήτρια της έκθεσης Ελένη Αθανασίου. Με την ίδια σεμνότητα που διέκρινε και τον καλλιτέχνη μας τον ξανασυστήνει ως τον μεγάλο αντιφατικό. Κομψός και μποέμ, πολιτικοποιημένος μα και ανένταχτος, χιουμορίστας μα και σοβαρός, διέτρεξε αγέρωχος την  οδύσσεια της τέχνης. Παραφράζοντας τα λόγια του Πατρίκιου, είχε πλήρη επίγνωση πως κανένας πίνακας δεν ανατρέπει καθεστώτα. Συνάμα ήταν σίγουρος πως η τέχνη είναι σαν ένα μάθημα  ανατομίας μέσω του οποίου γνωρίζουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο.

Πηγή:https://www.pancreta.gr/voices.php?p=17134

ΠΟΙΗΣΗ

 

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (Γ) 

Έκθετο το «μ» του Σεπτεμβρίου

που φιλοξενούσε στην καρδιά του.

Στ’ αζήτητα απ’ τον Οκτώβριο- 

αρνήθηκε να το παραλάβει η αφεντιά του.

Ούτε που το σκέφτηκε ο Νοέμβριος-

χαρά γι’ αυτόν να το υιοθετήσει 

και να το παραδώσει στον Δεκέμβριο. 

Προφήτευσε ότι θα γίνει κεφαλαίο,

και μάλιστα δύο φορές, 

των μηνών ο πρεσβύτερος. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

("Τα χελιδόνια του μοναχού" , εκδ. Κοινωφελές Ίδρυμα " Αγία Σοφία" και " Πυξίδα της Πόλης" , Χανιά 2020)

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10220381842672341

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

11ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΊΟ ΧΑΝΊΩΝ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΩΔΙΚΑ 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

“Παιδιά ρομπότ στην τάξη”, “Ας σχεδιάσουμε μια ιστορία” και “Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα”, οι τίτλοι στα ελληνικά των τριών δραστηριοτήτων που διοργάνωσε με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς το 11ο Νηπιαγωγείο Χανίων συμμετέχοντας στην “Εβδομάδα Κώδικα” που διοργάνωσε η Εθνική Συμμαχία για τις ψηφιακές Δεξιότητες και την Απασχόληση... Γι’ αυτές τις δραστηριότητες ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο απ’ την και καλή μου φίλη προϊστάμενη της Σχολικής Μονάδας Μαρία Σκορδύλη και τις συνεργάτιδες της. Ζητούμενα η ανάπτυξη νέων ψηφιακών δεξιοτήτων και η ανακάλυψη νέων καινοτόμων ιδεών στην εποχή μας, μας λένε στην αρχή του άρθρου που υπογράφουν, για να μας “μιλήσουν” στη συνέχεια για τα που “έπραξαν” χάριν των παιδιών, χάριν των οποίων επιμένουν να υπάρχουν! Πάντα άξιες και ωραίες ως Ελληνίδες νηπιαγωγοί, καλές μου συναδέλφισσες! Πάντα στην πρωτοπορία για έναν σύγχρονο νηπιαγωγείο, για ένα νηπιαγωγείο ανοικτό στις προσκλήσεις και τις προκλήσεις των καιρών! 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

 

οί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Στο ψηφιακό περιβάλλον της εποχής μας, των ραγδαίων εξελίξεων, η συγγραφή κώδικα συμβάλλει στο να κατανοήσουμε καλύτερα το νέο περιβάλλον, να αναπτύξουμε νέες ψηφιακές δεξιότητες και να ανακαλύψουμε νέες καινοτόμες ιδέες.

Γιατί είναι απαραίτητη η εκμάθηση συγγραφής κώδικα (coding);

• Κατανοούμε καλύτερα τον κόσμο που εξελίσσεται ταχύτατα γύρω μας,

• Διευρύνουμε περισσότερο τις γνώσεις μας για τον τρόπο λειτουργίας της τεχνολογίας και

• Αναπτύσσουμε δεξιότητες και ικανότητες,

• Ανακαλύπτουμε νέες ιδέες και παράγουμε καινοτομία

H Εθνική Συμμαχία για τις Ψηφιακές Δεξιότητες και την Απασχόληση (https://www.nationalcoalition.gov.gr/), έχοντας ως στόχο τη μείωση του ψηφιακού χάσματος και την προώθηση ευρωπαϊκών πολιτικών στην ελληνική κοινωνία που αφορούν στις ψηφιακές δεξιότητες διοργάνωσε για 9η συνεχόμενη χρονιά την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Προγραμματισμού από τις 9 έως και τις 24 Οκτωβρίου 2021.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Προγραμματισμού, μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στοχεύει να φέρει την κωδικοποίηση και την ψηφιακή γνώση σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται για το αντικείμενο, με έναν διασκεδαστικό και ελκυστικό τρόπο

Το 11ο Νηπιαγωγείο Χανίων συμμετέχοντας στην Εβδομάδα Κώδικα, οργάνωσε τρεις δραστηριότητες και δημιούργησε συμμαχίες με ελληνικά και ευρωπαϊκά σχολεία.

Kidbots in classroom (Παιδιά – ρομπότ στην τάξη)

Οι μαθητές ενήργησαν ως προγραμματιστές και εφάρμοσαν βασικές γνώσεις προγραμματιστικών γνώσεων και ακολουθίας για να δώσουν εντολή σε ένα ρομπότ να κινηθεί. Σε αυτή τη δραστηριότητα τα παιδιά απλώς έδωσαν οδηγίες σε ένα ανθρώπινο ρομπότ και ανακάλυψαν ποιες οδηγίες μπορεί να ακολουθήσει το ρομπότ και πώς λαμβάνονται κατά γράμμα οι οδηγίες του.

Πιο συγκεκριμένα:

1)Για να ξεκινήσουμε, δημιουργήσαμε ένα επιδαπέδιο πλέγμα (αυτό ήταν ένα μάθημα μαθηματικών από μόνο του).

2)Μόλις δημιουργήσαμε το πλέγμα μας, σημειώσαμε ένα "Χ" ή τοποθετήσαμε ένα αντικείμενο σε ένα από τα τετράγωνα για να αντιπροσωπεύσουμε τον τελικό προορισμό μας. Συζητήσαμε ποιο μονοπάτι θα πρέπει να περπατήσουν τα παιδιά, για να φτάσουν στο Χ.

3)Μόλις τα παιδιά κατανόησαν την έννοια της μέτρησης των τετραγώνων και της κίνησης μέσα στο πλέγμα, επιλέχθηκε ένα παιδί για να είναι το «ρομπότ» και ένα παιδί ως «προγραμματιστής».

4) Ο προγραμματιστής χρησιμοποίησε κάρτες με τα βέλη και να πει προφορικά στο «ρομπότ» προς ποια κατεύθυνση να κινηθεί και «προγραμμάτισε» το kidbot με αγγίγματα (κεφάλι ευθεία, ώμος για αριστερά ή δεξιά).

https://codeweek.eu/view/374526/kidbots-in-classroom

Let’ s plan story! (Ας σχεδιάσουμε μια ιστορία!)

Η αφήγηση ιστοριών είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να βοηθηθούν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να αναπτύξουν δεξιότητες κωδικοποίησης. Χωρίζοντας την ιστορία σε κομμάτια, με εικόνα, τα παιδιά βάζουν την ιστορία στη σωστή σειρά. Θα πρέπει να μελετήσουν κάθε κομμάτι και να σκεφτούν λογικά για να καταλάβουν ποιο κομμάτι της ιστορίας πηγαίνει πρώτο και να τοποθετήσουν κάθε κομμάτι στη σωστή σειρά για να μπορούν να διαβάσουν την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτό διδάσκει τις σημαντικές δεξιότητες της αλληλουχίας, η οποία είναι ένα ζωτικό μέρος της κατανόησης του τρόπου κωδικοποίησης.

Οι φάσεις εργασίας μας περιλάμβαναν:

•Την ανάγνωση μιας ιστορίας. Για τα προνήπια ήταν ο Λύκος και τα τρία Γουρουνάκια και για τα νήπια η Χρυσομαλλούσα.

•Τον προσδιορισμό των πληροφοριών που ήταν απαραίτητες για να είναι ξεκάθαρη η ιστορία για όσα παιδιά την αναπαραστούν και για όσα την ακούν (χαρακτήρες, ακολουθίες, ρυθμίσεις…)

•Τη δημιουργία σκηνικών για τη σκηνοθεσία της ιστορίας

• Τη σκηνοθεσία της τρισδιάστατης παράστασης-αφήγησης με χρήση ρομπότ αρχικά με βέλη και μετά με προγραμματισμό του ρομπότ μας.

https://codeweek.eu/view/398783/lets-plan-a-story

Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα

Ένα ταξίδι στον κόσμο του προγραμματισμού, με έναν επιδαπέδιο χάρτη όπου τοποθετήσαμε πάνω του ένα πλέγμα 4X4 με διαστάσεις τετραγώνων 15 εκ Χ 15 εκ.

· Πάνω στο χάρτη της Ελλάδας εντοπίσαμε τους εταίρους μας.

· Επιλέξαμε έναν εταίρο στόχο πχ στη Θεσσαλονίκη και καταστρώσαμε μια διαδρομή με βήματα.

· Δημιουργήσαμε βέλη μπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά για να αναλύσουμε την επιλεγμένη διαδρομή σε βήματα.

· Αξιοποιήσαμε για την εκτέλεση αρχικά τις επιλεγμένες διαδρομές με το σώμα μας και μετά με το επιδαπέδιο ρομπότ (Beebot) ή με playmobil.

https://codeweek.eu/view/385501/taksideuontas-stin-ellada

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ (Σάββατο, 6. 11. 2021)

Για τις δραστηριότητες αυτές λάβαμε τα πιστοποιητικά συμμετοχής και θέσαμε υποψηφιότητα για Πιστοποιητικό Αριστείας της Εβδομάδας Προγραμματισμού αφού συμμετείχαμε στην πρόκληση «Εβδομάδα Προγραμματισμού Για Όλους» (CodeWeek 4 Challenge) https://codeweek.eu/codeweek4all η οποία ενθαρρύνει τους συμμετέχοντες να διασυνδέσουν τις δραστηριότητές τους με άλλες που διοργανώνονται από φίλους, συναδέλφους και γνωστούς.

Για το 11^ο Νηπιαγωγείο Χανίων

Μαρία Σκορδύλη, Ελένη Βλησίδη, Δήμητρα Κωστούρου, Τζένη Σαλαγκούδη,

Γιώτα Κατάκη, Γιώτα Τραχαλάκη

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΟΡΤΗ

Στο αιωνόβιο Μεγάλο Αρσενάλι του Λιμανιού της πόλης μας, της πόλης των Χανίων, όπου έχει την έδρα του, τις τελευταίες δεκαετίες το Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου (Κ.Α.Μ.), η απονομή των βραβείων και των επαίνων του φετινού, 6ου κατά σειρά Διεθνούς Διαγωνισμού Αφίσας, που επιμένει να διοργανώνει, κόντρα σ’ όλα, το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, το Μουσείο Τυπογραφίας των “Χανιώτικων νέων”, το βράδυ της περασμένης Κυριακής 31 Οκτωβρίου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, 628 από 68 χώρες(!) ήταν οι φετινές συμμετοχές στον εν λόγω διαγωνισμό που ήρθε στα τελευταία(;) στάδια της πανδημίας να στείλει τα δικά του πολλαπλά μηνύματα αισιοδοξίας. Ένα από αυτά και τα “καλά” που μπορεί να έχει άμεσα και μακροπρόθεσμα ο τόπος μας, αν οι φορείς του δουν το Μουσείο, όπως πρέπει να το δουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν, γιατί έτσι γεννήθηκαν, να προτιμούν τον ρόλο του δημιουργού κι όχι αυτόν του προπέτη. Γι’ άλλη μια φορά, με το που ανέβηκε στο βήμα για την εισαγωγική του ομιλία ο ιδρυτής του Μουσείου Γιάννης Γαρεδάκης, η φράση αυτή σαν παράφραση μιας ανάλογης του Κοπέρνικου που μας παραγγέλνει «να προτιμούμε τον ρόλο του δημιουργού κι όχι αυτόν του προπέτη», στον νου μου. Και μια άλλη του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζον Κένεντι: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου». Τη σημείωσα κι αυτήν στο σημειωματάριό μου με το μολυβάκι μου. Όπως και μία ακόμα, αμέσως μετά: «Ανθός αγάπης για την τυπογραφία και καρπός έγνοιας για τον τόπο», προφανώς αναφερόμενος στο Μουσείο.

Να πηγαίνεις νωρίς στην περί ης ο λόγος εκδήλωση, βεβαίως, φορώντας τη μάσκα σου, όπως όλοι άλλωστε, και να “μελετάς” τις αφίσες που εκτίθενται, για να ψηφίσεις την κατά τη γνώμη σου καλύτερη… Να νιώθεις ευλογημένος, γιατί λειτουργεί και λειτουργείται το κοινωνείν… Να κάθεσαι μαζί με φίλους, συμπολίτες και να “ακούεις” μετά τον Γιάννη Γαρεδάκη, τη διευθύντρια του Μουσείου, Έλια Κουμή και τους άλλους ομιλητές, τα μέλη της κριτικής επιτροπής και άλλους… Να παρακολουθείς τα που λένε οι “διακριθέντες” που δεν μπόρεσαν να έρθουν απ’ τα πέρατα του κόσμου, απ’ την Κίνα για παράδειγμα, “βιντεοσκοπημένα”… Να ζεις τη συγκίνηση των βραβευθέντων που είναι παρόντες, βλέποντας τους στο βήμα, όπως της Rina Polichenkova από τη Ρωσία, του Dalien Malaj από την Ιταλία και της Μαρίας-Λουκίας Μητράκου από την Ελλάδα, που πήραν το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο βραβείο αντίστοιχα… Να “απολαμβάνεις” την κρητική μουσική, έτσι όπως ο Σταύρος Ψαρουδάκης και ο γιος του την “εκφράζουν” με τη λύρα και το λαγούτο και τη φωνή τους, στο τέλος… Και βέβαια “απολαμβάνοντας” την κουβέντα στο κέρασμα που ακολουθεί με φίλους.

Ατελείωτος ο κατάλογος των επωνύμων αλλά και των ανωνύμων που παρακολούθησαν, ωσεί παρόντες (μαζί μ’ αυτούς που παραβρέθηκαν), κι αυτήν την εκδήλωση του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, απ’ το επουράνιο σπίτι της Γιαγιάς Τυπογραφίας. Και η φράση αυτή, που την έχω κάπως διαφορετικά χρησιμοποιήσει κι άλλη φορά σε ανάλογη εκδήλωση, στον νου μου, φεύγοντας απ’ το Μεγάλο Αρσενάλι. Με πρώτο, κατάπρωτο, τον εφευρέτη της, τον Γουτεμβέργιο.

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

Η... ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ  - ΕΦΤΑΞΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΛΕ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΕΛΙΕΣ - ΚΑΙ Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ... 

«Μπροστά από το σπίτι σου να παρελάσω θέλει,/ αφού με ελαβώσανε του έρωτα τα βέλη.// Σημαία της αγάπης μου το σ’ αγαπώ θα κάνω/ γιατί μόνο εσένανε στην αγκαλιά μου βάνω»… Βεβαίως, της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη οι παραπάνω ερωτικές μαντινάδες, που μου έχουνε “ξωμείνει”, αφού η εφημερίδα δεν κυκλοφόρησε την επαύριο της 28ης Οκτωβρίου… Πάντα επίκαιρες!

«Έφταξε ο καιρός καλέ, που πέφτουν οι ελιές/ και τα λιόφυτα θα πιάσουν πάλι οι κοπελιές./ Μυλωνάδες και μαζώχτρες θα τα λέμε πότες πότες κι αφορμή θα ‘ναι οι ελιές, να ‘χουμε χρυσές δουλειές»… Εμένα στο αξέχαστο τραγούδι του αξέχαστου και αξεπέραστου Κώστα Μουντάκη ο νους μου, αυτές τις μέρες, που άρχισε το λιομάζωμα… Τι θύμησες κι αυτές απ’ τα χρόνια εκείνα!

Τα πράγματα με τον κορωνοϊό οδεύουν, συνεχώς, προς το χειρότερο, καθώς το τέταρτο κύμα της πανδημίας ξεπερνά με σχετική ευκολία τα όποια εμπόδια συναντά στο διάβα του και κάνει τα δικά του. Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται, όπως τέλος πάντων συνεχίζεται…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 5.11.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/sti-megali-tis-typografias-giorti/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΑΥΤΗ ΣΤΟ ΧΩΜΑ... ΚΙ ΕΜΕΙΣ; 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Ξημερώνει και βραδιάζει πάντα στον ίδιο τον σκοπό!

Τούτος ο σκοπός δεν είναι μουσικός! Δεν είναι αυτός που αγιάζει τα μέσα!
Αυτός ο σκοπός είναι πια ανελέητο σφυροκόπημα στα μηλίγγια κάθε νοήμονα ατόμου που αδυνατεί να κατανοήσει των καιρών τα φαινόμενα!
Δεκατρείς γυναίκες, δεκατρείς ψυχρές δολοφονίες από την αρχή του χρόνου έως και σήμερα στη χώρα μας!
Έως και σήμερα!
Δυστυχώς τελούμε εν αναμονή της δέκατης τέταρτης, της δέκατης πέμπτης της νιοστής! Δεν χρειάζονται μαντικές ικανότητες! Τα σημεία, οι συμπεριφορές το αποδεικνύουν!
Ποιος μπορεί να το κατανοήσει, να το ανεχθεί, να “συμφιλιωθεί” με το άκουσμα τέτοιου είδους είδήσεων: “Έπεσε νεκρή από το χέρι του άντρα της!”. “Τη σκότωσε ο εν διαστάσει σύζυγός της!” “Την πυροβόλησε ο σύντροφός της!”.
Καμία απολύτως σημασία δεν έχουν τα άκλιτα μέρη του λόγου “πρώην”, “νυν”, “τέως”!
Κι άλλη μία γυναίκα κείτεται στο χώμα, άλλη μια σύντροφος, άλλη μια ερωμένη, μια μάνα, μια Παναγιά!
Στο “θολωμένο” του μυαλό κατόρθωσε να τη στείλει στο χώμα, στο θολωμένο του μυαλό, κατόρθωσε να βρει τη… δικαίωση, τη δικαιολογία για την πράξη του να κατακρεουργήσει την “άπιστη”! Κι όταν αυτό ξεθολώσει -αν ξεθολώσει- θα ζητήσει ίσως συγγνώμη και συγχώρεση!
Αυτός που δεν είναι ο πρώτος διδάξας, αυτός που ακολουθεί μια… πεπατημένη!
Αδύνατον να κατανοηθούν όλα αυτά…
…Απανωτά τα σφυροκοπήματα στα μηλίγγια του κοινού που… δεν βρίσκει δικαιολογίες για τον δολοφόνο!
Κανένα “σφυροκόπημα” όμως σε ένα άλλο κοινό που προσπαθεί να βρει αιτίες, αφορμές για αυτήν την πράξη· αυτούς τους τελευταίους να φοβάστε, αυτούς που τάσσονται με τον θύτη, με την ανίερη αυτή πράξη! Μέ κάθε είδους ανίερη πράξη!
Μιλήστε ξεκάθαρα, μην τους αφήσετε να ελεινολογούν, μην τους αφήνετε να… συγκαλύπτουν το θύτη ενώ αυτή κείτεται νεκρή στο χώμα!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 3.11.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/ayti-sto-choma-ki-emeis/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

" Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ" 

Το φευγιό απ’ τη ζωή, την επίγεια ζωή, της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής, Φώφης Γεννηματά, στα 56 της χρόνια, πριν από 8 μέρες… Το φευγιό απ’ τη ζωή, την επίγεια ζωή, του σπουδαίου Κρητικού πνευματικού δημιουργού και δημιουργού του μοναδικού στο είδος του Λαογραφικού Μουσείου “Λυχνοστάτης”, Γιώργου Μαρκάκη, στα 92 του χρόνια, την περασμένη Παρασκευή 29 Οκτωβρίου… Το φευγιό απ’ τη ζωή, την επίγεια ζωή, του συναδέλφου μου στη Δασκαλοσύνη, τ. προϊσταμένου της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων, και προέδρου του τοπικού Συνδέσμου Πολιτικών Συνταξιούχων Γιάννη Λουπάκη, στα 73 του χρόνια, μια μέρα πριν, ανήμερα της Εθνικής μας Επετείου… Τρεις απ’ τους θανάτους με τους οποίους “συναντήθηκα” τις τελευταίες μέρες. Μαζί με όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες στην πρώτη περίπτωση. Μαζί και με όλους τους πνευματικούς δημιουργούς του Νησιού μας, και όχι μόνο, στη δεύτερη. Μαζί και με τα περισσότερα μέλη της Μεγάλης Δασκαλικής Οικογένειας του νομού μας, και όχι μόνο, στην τρίτη…

Σπουδή θανάτου μα και αθανασίας ταυτόχρονα… Ιδιαίτερα στην τρίτη περίπτωση, καθώς ήμουν παρών στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής Περιβολίων κι “άκουγα” τα τροπάρια της νεκρώσιμης, μα αναστάσιμης ταυτόχρονα, ακολουθίας. «Ως άνθος μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται και διαλύεται πας άνθρωπος. Πάλιν δε ηχούσης της σάλπιγγος νεκροί ως εν σεισμώ, πάντες αναστήσονται προς την σην υπάντησιν, Χριστέ ο θεός…». Σαν να τα άκουγα πρώτη φορά. Και βέβαια τις πολλές και αγαπητικές επικήδειες ομιλίες που ακολούθησαν. Αναθιβάλλοντας τον “κεκοιμημένον”στο κεκλιμένο επίπεδο της μνήμης, ως υπήρξε στην επίγεια διαδρομή του. Τι είναι ο άνθρωπος… Ένα “άνθος” που μαραίνεται, ένα όνειρο που παρέρχεται, σε μια πρώτη προσέγγιση. Ένα άνθος που επιμένει ωστόσο ν’ ανθίζει κι ένα όνειρο που επιμένει να υπάρχει, όσο λειτουργεί και λειτουργείται η μνήμη…

«Χειροτερεύουν οι πληγές μου,/ συχνά ματώνουν,/ και κινδυνεύω,/ αν δεν τρελαθώ,/ να πεθάνω από αιμορραγία…/ Τα λόγια ενός προσκυνητή/ σε δημόσια εξομολόγηση/ στο αρχονταρίκι του μοναστηριού./ Πήγαινε παρακάτω,/ η συμβουλή του ηγούμενου./ Χαμογέλασαν οι προσκυνητές-/ ο καθείς και οι πληγές του.// Η ζωή συνεχίζεται…/ Σε τρεις λέξεις/ που τις ακολουθούν αποσιωπητικά,/ ο ορισμός της». Και το ποίημα μου “Η ζωή συνεχίζεται”, απ’ την ποιητική συλλογή “Τα χελιδόνια του μοναχού”, στον νου μου, ενώ αρχίζω να γράφω την παρούσα στάση. Εις μνήμην… Και για πολλαπλή ανάγνωση..!

ΚΑΙ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΑΦΙΣΑΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ " ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ" Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

" ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΘΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ" ΣΤΟΝ ΒΑΜΟ

ΤΟΥ ΑΗ -  ΓΙΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΘΥΣΤΗ

Η καθιερωμένη Μεγάλη, του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, του Μουσείου Τυπογραφίας των “Χανιώτικων νέων”, Γιορτή, προχθές Κυριακή 31 Οκτωβρίου, στο Μεγάλο Αρσενάλι (ΚΑΜ) της πόλης μας. Για μια εορτή εορτών και πανηγύρι πανηγύρεων, όπως είχα γράψει και σε μια ανάλογη προ κορωνοϊού εκδήλωση, κατά τη διάρκεια της οποίας έγινε η απονομή των βραβείων και των επαίνων του 6ου Διεθνούς Διαγωνισμού Αφίσας που διοργάνωσε το Μουσείο, και που ολοκληρώθηκε με 628 συμμετοχές από 68 χώρες, ο λόγος. Κάποιοι (ο Γιάννης και η Ελένη Γαρεδάκη στην προκειμένη περίπτωση) επιμένουν στον ρόλο του δημιουργού από αυτόν του προπέτη! Μόνο αυτό προσώρας…

Και στην τελετή αναγόρευσης της προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου σε επίτιμη πρόεδρο και εταίρο του Εθνικού Ιδρύματος “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, που έγινε το περασμένο Σάββατο 30 Οκτωβρίου στην έδρα του Ιδρύματος, στη Χαλέπα Χανίων… Πολλά τα “χρωστούμενα” για γράψιμο και γι’ αυτήν την εκδήλωση και κυρίως για την αντιφώνηση της προέδρου αλλά και για την ομιλία του κινούντος τα νήματα του Ιδρύματος, Νίκου Παπαδάκη – Παπαδή…

Στον Βάμο, στην ιστορική πρωτεύουσα της πάλαι ποτέ επαρχίας των Αποκορώνων και του νομού Σφακίων, και συγκεκριμένα στον φιλόξενο χώρο του τοπικού Πολιτιστικού Συλλόγου “Ο πρίνος”, το βράδυ της ίδιας μέρας. Η παρουσίαση ενός ξεχωριστού βιβλίου της συλλογής διηγημάτων “Ευτυχώς δεν πάθαμε τίποτα”, της Βαμιανής συγγραφέως (ζει στον Πειραιά), Χρυσούλας Διπλάρη, από τον και καλό μου φίλο σκηνοθέτη, Κώστα Νταντινάκη εκεί…

Για τον φθινοπωρινό Άη Γιώργη, που τον λέμε και Μεθυστή και γιορτάζει αύριο, οι σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας. «Τ’ Άη Γιωργιού του Μεθυστή ανοίγω το βαρέλι,/ να δοκιμάσω το κρασί που ‘ναι γλυκό σαν μέλι», μας λέει στην πρώτη. Για να το γυρίσει “ερωτικά” στη δεύτερη: «Το φετινό μας το κρασί, ντελόγο διαφέρει/ γιατί το κάναμε μαζί, μελαχρινό μου ταίρι».

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 2.11.2021) 

ΧΡΥΣΑ

Μ. ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ 

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Η σειρά εκδηλώσεων και αφιερωμάτων για τα 26 χρόνια από τον θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι το πιθανότερο είναι ότι τον ίδιο δεν θα τον εύρισκε σύμφωνο. Εξάλλου επανειλημμένως είχε δηλώσει: «Δε μ' αρέσει η αναμνησιολογία, την απεχθάνομαι. Είναι χειρότερη κι από μνημόσυνο. Τους ανθρώπους που έχουν φύγει, αλλά παραμένουν ζωντανοί, τους έχουμε καθημερινά τοποθετημένους μέσα μας και τους κουβαλάμε σ' ολόκληρη τη ζωή μας».

Και όντως αυτό συμβαίνει για όσους λάτρεψαν τη μουσική του, για όσους στηνόντουσαν στο Γ’ Πρόγραμμα να ακούσουν τα παρεμβατικά του σχόλια. Και αν τα τραγούδια του έμειναν, η  φυσική του απουσία ωστόσο είναι σχεδόν οδυνηρή. Ασυμβίβαστος και ανατρεπτικός, οι απόψεις του  ποτέ δεν χώρεσαν κάτω από το τενεκεδένιο σήμα ενός κόμματος. Είχε στηλιτεύσει σε στιγμές ανύποπτες τον ηθικοπλαστικό εθνικισμό που όλοι εκμεταλλεύονται για ιδιοτελείς σκοπούς. Είχε  εντοπίσει τους εχθρούς της πολιτικής που δεν είναι άλλοι από τον λαϊκισμό και τον ελιτισμό. Πίστευε σε μια δημογεροντία του πνεύματος και όχι σε μια αγία αποστολική οικογένεια του πρίγκιπος Φρανκεστάιν, όπως θεωρούσε την ΕΕ.   Είχε μιλήσει για το τέρας του  φασισμού σε μια περίοδο που οι περισσότεροι με θολωμένο το μυαλό από την πασοκική ευδαιμονία είτε δεν το έβλεπαν είτε ασχολούνταν με ψευδεπίγραφες διανοητικές κράμπες. Για την αιρετική του στάση πλήρωσε βαρύ τίμημα, πέφτοντας θύμα του χυδαίου αυριανισμού. Έμεινε τότε όρθιος, αλλά μόνος μες στη φοβερή ερημία του πλήθους. Ούτε η φίλη του η Μελίνα δεν τον στήριξε,  γιατί ποτέ του δεν κολάκεψε  εξουσίες, δεν ασπάστηκε κοινωνικά στερεότυπα, δεν διασκέδασε την οικογενειακή πλήξη, δεν σιγοντάρισε την ερωτική ανεπάρκεια, αλλά ύμνησε τον ίδιο τον έρωτα στον ανεπανάληπτο «Μεγάλο Ερωτικό».

Ο Χατζιδάκις δεν κατατάσσεται στους στρατευμένους καλλιτέχνες, ήταν όμως πάντα παρών όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν ή το υπαγόρευε η συνείδησή του. Ελάχιστοι πχ γνωρίζουν ότι υπήρξε Επονίτης και μάλιστα στα Δεκεμβριανά συνέθεσε ένα χριστουγεννιάτικο ορατόριο (ανέκδοτο μέχρι σήμερα) για να εμψυχώσει τον χειμαζόμενο λαό. Περίπου 30 χρόνια αργότερα θα γράψει τη μουσική για την ταινία Faccia di spia, αφιερώνοντας  μια μακρόσυρτη σουίτα στον Τσε Γκεβάρα. Γιατί η μουσική του για το σινεμά δεν περιορίζεται στα εύκολα  σουξεδάκια για τις ανάγκες του βιοπορισμού,  τύπου «νιάου νιάου βρε γατούλα», αλλά κινείται σε όλη την γκάμα των αισθήσεων και των παραισθήσεων, άλλοτε αγγίζοντας τον νεορεαλισμό της μετεμφυλιακής Ελλάδας  στον «Δράκο» και άλλοτε  υπογραμμίζοντας την απελευθέρωση από τα εσωτερικά και εξωτερικά  δεσμά όπως στο αναρχικό παραμύθι του «Sweet movie». Δεν κραύγασε συνθήματα, αλλά  ήταν αρκετά διαυγής στην καταδίκη του αγοραίου και την παλιννόστηση της Ιστορίας και της Ελευθερίας στην «Εποχή της Μελισσάνθης» και στα «Παράλογα».  

Στην ουσία μελοποίησε την  έννοια του Έλληνα, όπως αυτός την φανταζόταν,  στην πολιτισμική κοινωνική και γεωγραφική του υπόσταση, παραδίδοντας μαθήματα αισθητικής και αισθηματικής αγωγής. Γηγενής και κοσμοπολίτης, οδοιπόρος στις φαρδιές λεωφόρους της πραγματικότητας, αλλά και μύστης στις κρυφές κόχες της ποίησης. Όντας μεταξύ Ανατολής και Δύσης βάζει το μπουζούκι να συνομιλεί με το βιολί, το ρεμπέτικο με τις συμφωνίες του Μάλερ και τη Σαπφώ με τον Λόρκα, σε μια θαυμαστή ισορροπία λόγιου και λαϊκού.  

Αν ο Χατζιδάκις ήταν επιχείρηση, θα είχε για λογότυπο το όνειρο που βγάζει τα πράγματα από την φθορά και μας ξεναγεί στην οδό της συλλογικής ευαισθησίας. Γι’ αυτό εκείνος θα βρίσκεται πάντα ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τα άστρα και μαζεύονται οι ποιητές, ενώ εμείς θα φυλάσσουμε σαν εγκόλπιο τα λόγια και τις πράξεις του που δεν εννοούν να λιποθυμήσουν αλλά μας κρατάνε ξάγρυπνους μέσα στο άγχος των καιρών.

Πηγή: https://www.pancreta.gr/voices.php?p=18206