ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

  Ε2 ΤΑΞΗ 9ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΡΑΞΗ ΤΗΝ ΦΙΛΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ 

 

 

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Κάποιες απ’ τις υπέροχες εργασίες που έκαναν τα παιδιά της Ε2 τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων στο μάθημα της Γλώσσας κατά τη διάρκεια της ενότητας “Οι φίλοι μας, οι φίλες μας” και στο πλαίσιο της ευέλικτης ζώνης με θέμα “Κάνω πράξη την φιλία στην τάξη μου”, στον σημερινό και ξεχωριστό Παιδότοπο. Περίπου διπλάσιο το υλικό που μου έστειλε η δασκάλα τους, η και γνωστή στους αναγνώστες της σελίδας και από άλλες εργασίες μαθητών της καλή μου φίλη Αντωνία Αθανασάκη -τι καλά να είχα στη διάθεσή μου δύο σελίδες σκεφτόμουν, ενώ... έκοβα κι έραβα. Την ξέρω καλά την Αντωνία από τότε που διορίστηκε -πρώτο της σχολείο το 5ο της Νέας Χώρας, που ήμουν διευθυντής- μια ζωή χάριν των μαθητών και των μαθητριών της υπάρχει να μην είναι ποτέ κανένα παιδί παραπονεμένο η έγνοια της. Να ’ναι το μάθημα χαρά και η χαρά μάθημα το πιστεύω της! Να χαίρεστε τη δασκάλα σας καλά μου Πεμπτάκια και να σας χαίρεται!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους,

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

 

 

 

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΦΙΛΙΑ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ενωμένοι, ποτέ νικημένοι! ΟΧΙ στη βία, Ναι στη φιλία!
(Νικολέτα Παπαδάκη)

ΠΩΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ

Αρχικά, θα ήθελα ένα φίλο να με σέβεται. Επίσης, θα ήθελα να είναι καλός κι ευγενικός μαζί μου. Ακόμα είναι σημαντικό για μένα να είναι καλοπροαίρετος. να μην είναι ζηλιάρης και να μη χτυπάει. Επιπλέον, έχει αξία για μένα ο φίλος μου να με υποστηρίζει και πάντα να μου συμπαραστέκεται. Τέλος, το πιο σημαντικό είναι να είναι ειλικρινής και να μην τσακωνόμαστε ακόμη κι αν διαφωνούμε.
(Νικόλας Καλιοντζάκης)

ΣΥΝΤΑΓΗ ΦΙΛΙΑΣ

Υλικά:
500 γραμμ. αγάπη
1 κούπα συμπόνια
2 κουταλάκια αλήθεια
1 κιλό αλεσμένη εμπιστοσύνη
7 καψούλια υπομονή

Εκτέλεση:
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τη συμπόνια με την αλήθεια. Μετά σ ένα άλλο μπολ ξεφλουδίζουμε την αγάπη και την πασπαλίζουμε με την εμπιστοσύνη. Στη συνέχεια, ανακατεύουμε τα δυο μείγματα με το μίξερ, ρίχνοντας σιγά σιγά την υπομονή. Τα μεταφέρουμε σε ένα μεγάλο πυρέξ γιατί η φιλία είναι μεγάλο πράγμα και τα βάζουμε στο φούρνο για 25’-30’.
Θα σας εκπλήξει ότι δεν μπαγιατεύει αλλά γίνεται πιο νόστιμο καθώς περνάει ο χρόνος.
(Μιχάλης Νάννου)

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΦΙΛΙΑ

Την εποχή της τουρκοκρατίας, δε θα το πιστέψετε, ένα Ελληνόπουλο είχε για φίλο ένα Τουρκόπουλο. Μια μέρα το Ελληνόπουλο, που ήταν νηστικό για μέρες, ρώτησε το φίλο του πότε θα φύγουν οι φύλακες από το μαγειρείο.
Τουρκόπουλο: Μην πας εσύ, είναι επικίνδυνο, θα το φροντίσω εγώ.
Την επόμενη μέρα, του πήγε ένα καλάθι γεμάτο τρόφιμα, που ήταν ασήκωτο…
Αυτά τα δυο παιδιά έμειναν αχώριστοι σε όλη τους τη ζωή, παρότι ο ένας ήταν δούλος του άλλου… γιατί η φιλία και η αγάπη νικούν όλες τις διαφορές!!!
(Μανόλης Κορακάκης)

ΣΥΝΤΑΓΗ ΦΙΛΙΑΣ

Υλικά:
2 κούπες αγάπη
3 κουταλιές της σούπας εμπιστοσύνη
1 κιλό συμπόνια
3 κούπες ειλικρίνεια
½ κούπας τρυφερότητα
2 κουτ. σούπας καλοσύνη
3 γραμμ. φροντίδα

Εκτέλεση:
Αναμειγνύεις όλα τα υλικά στο μίξερ και ψήνεις το μείγμα στους 50 °C για μισή ώρα.
Το αφήνεις να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου και ρίχνεις τρούφα χαράς, υπομονής και προστασίας.
Έτσι έχετε μια αγνή και τρυφερή φιλία!!!
(Μαρία Καλογρίδη)

ΖΩΝΤΑΝΗ ΦΙΛΙΑ

Είμαστε φίλοι κολλητοί
και για πάντα αγαπητοί
Κι αν ποτέ τσακωθούμε
εμείς δε θα χωριστούμε.

Όλοι τσακώνονται από εγωισμό
και λένε μόνο «εγώ» κι «εγώ»
Μπες στη θέση του αλλουνού
δες τι δύσκολη είν’ η ζωή αυτουνού .
(Μαρία Ισαέβα)

ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ

Σεβόμαστε το διαφορετικό!

Δεν κοροϊδεύουμε ό,τι δε μας αρέσει!

Δε στέλνουμε άσχημα ηλεκτρονικά μηνύματα!

Είναι ανεπίτρεπτο να χτυπάμε τους άλλους!
(Μάριος Λαζάκης και Αντώνης Ζουμαδάκης)

ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ

Ο δικός μου φίλος είναι στην ηλικία μου και κάνουμε πάρα πολύ παρέα .Είναι καλοσυνάτος, ευγενικός και πρόθυμος να με βοηθήσει όποτε του το ζητήσω. Εύστροφος , εργατικός και καλός μαθητής , μα και γρήγορος στο ποδήλατο  . Μου αρέσει που κάνει ωραία και επιτυχημένα αστεία .Κάτι που θαυμάζω σ' αυτόν είναι η ευγένεια και η γενναιοδωρία του . Συχνά με τα δώρα του με κάνει χαρούμενο! Τα πιο σπουδαίο όμως είναι που σε κάθε περίπτωση, εκείνος  φαίνεται υπομονετικός , ευαίσθητος και ώριμος.Νομίζω ότι με συμπληρώνει, για αυτό δεν θέλω να τον χάσω ποτέ!

( Μανόλης Αλισαβάκης)

Η ΦΙΛΗ ΜΟΥ

 Μία από τις φίλες μου είναι η Νεφέλη .Είναι ένα καλόψυχο κορίτσι , ένα χαρωπό παιδί, αλλά και πολύ υπεύθυνη σε όλα!  Ένα χαρωπό , ευγενικό και γενναιόδωρο παιδί.

(Μελίνα Σαλπέα)

ΠΩΣ ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ

Θέλω να είναι καλόψυχος, δίκαιος και ειλικρινής για να παραδέχεται τα λάθη του αλλά και να μου υποδεικνύει τα δικά μου.

( Κωνσταντίνος Πρινιολάκης)

 Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ

Δεν θα ήθελα να είναι απρεπής,για να μη με φέρνει σε δύσκολη θέση , ούτε βίαιος για να μην μπλεκόμαστε σε καβγάδες . Επίσης θα ήθελα να είναι τίμιος ώστε αν του δανείσω κάτι να μου το επιστρέψει.Τέλος δεν θα άντεχα κάποιον που συνέχεια βαριέται.

(Νικόλας Ζωγραφάκης)

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 18.2.23) 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΑΖΕΨΑ ΟΣΑ ΗΤΑΝ ΣΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΑΚ - ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ - ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ  ΧΘΕΣ)

 

 

 ΜΑΖΕΨΑ ΟΣΑ ΗΤΑΝ ΣΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ

«Μάζεψα όλα όσα ήταν στις γωνίες/ κι αποχώρησα,/ χωρίς να κοιτάξω πίσω.// Μέσα σ’ αυτά:/ το κλάμα μιας καλής μαθήτριας,/ όταν δεν ήξερε κάποια φορά ορθογραφία·/ το χαμόγελο ενός πατέρα μεροκαματιάρη,/ όταν έμαθε ότι ο γιος του θα ’ναι σημαιοφόρος·/ τη συγκίνηση μιας νεοδιόριστης δασκάλας,/ όταν πρώτη φορά μπήκε στη τάξη...// Και βέβαια το… “Κύριος Διευθυντάς”,/ όπως με αποκαλούσε,/ ένας καλός γείτονας του σχολείου». Και το ποίημα μου “Μάζεψα” (βλ. ποιητική συλλογή “Όταν γίνεις ποίημα”, 2013), που γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια, «επί τη αποχωρήσει μου από τη Δημόσια Εκπαίδευση (όντας δ/ντης στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων) στον νου μου, ενώ διάβαζα την περασμένη Τρίτη 14 Φεβρουαρίου το ρεπορτάζ του Γιώργου Κώνστα στα “Χανιώτικα νέα” για την εκδήλωση βράβευσης των 110 δασκάλων που συνταξιοδοτήθηκαν την τελευταία τριετία, και που οργάνωσε ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων. «Μια φορά δάσκαλος… πάντα δάσκαλος», ο τίτλος του. Χείμαρρος οι αναμνήσεις της όποιας δασκαλικής διαδρομής, για όποιον-α ευλογήθηκε να υπηρετήσει τη σημαία της Δασκαλοσύνης. Πάντα Ωραίοι ως Έλληνες Δάσκαλοι, καλοί μου συνάδελφοι. 

«Στα μάτια μας βλέπω τη γενιά αυτών που ήλθαν στην εκπαίδευση, όταν έφυγε ο επιθεωρητισμός, αλλά και τη γενιά που φεύγοντας επανέρχεται ο επιθεωρητισμός», είπε μεταξύ των άλλων, σύμφωνα με το προαναφερθέν ρεπορτάζ στον χαιρετισμό του το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου των Δασκάλων Νεκτάριος Πετράκης. «Να μείνουν κοντά στον σύλλογο και να συνεχίσουν την προάσπιση της δημόσιας παιδείας που δέχεται τεράστια επίθεση», κάλεσε τους νέους συνταξιούχους το μέλος του Δ.Σ. Σεραφείμ Ρίζος. «Εύχομαι καλούς αγώνες για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, έχοντας σαν επίκεντρο την ολόπλευρη ανάπτυξη όλων των μαθητών». Τα που έγραψε, μεταξύ των άλλων, επί του θέματος σε ανάρτησή της στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) η γνωστή τοις πάσι διευθύντρια του 11ου Δημ. Σχ. Χανίων Μαρία Κληματσάκη, που επίσης συνταξιοδοτήθηκε. Προσυπογράφω στα που είπαν και οι τρεις τους…

«Οι μαθητές μας μας μαθαίνουν να γινόμαστε σωστοί δάσκαλοι./ Θα σας πω μια ιστοριούλα και θα καταλάβετε τι εννοώ:// Όταν σπουδάζαμε, μας είπαν να βαθμολογούμε τις/ εργασίες των μαθητών/ αλλά να βαθμολογούμε δίκαια./ Μια μέρα είπα στους μαθητές (Β’ τάξη) να γράψουν/ μια έκθεση./ Βαθμολόγησα “δίκαια” αλλά μόνο/ ένας μαθητής πήρε άριστα δέκα./ Τότε ένας μαθητής άρχισε να κλαίει με λυγμούς./ - Γιατί κλαις, αφού εσύ μόνο πήρες άριστα δέκα;/ - Δεν θέλω μόνο εγώ το άριστα./ Θέλω να πάρουν άριστα όλα τα παιδιά.// Από τότε σταμάτησα να βαθμολογώ, αλλά/ να διδάσκω σωστά, να καθοδηγώ και να βοηθώ δίκαια./ Όλοι οι μαθητές χειροκρότησαν./ Όλοι κατάλαβαν τι εννοούσε ο Δάσκαλος». Το ποίημα “Μήπως το δίκιο είναι άδικο;” του Κώστα Καλαπανίδα (από την ποιητική συλλογή “Είπε ο Δάσκαλος”, εκδόσεις ΠΑΣΣΑΡΗ, 2017).

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΑΚ “Αποκαλύπτεται”, όπως όλοι μας άλλωστε, στους διασώστες της ΕΜΑΚ η μαντιναδολόγος μας, η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Οι διασώστες της ΕΜΑΚ, καλά εκπαιδευμένοι,/ προσφέρουν στον συνάνθρωπο, να ‘ναι ευλογημένοι», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα. «Πάντα στην πρώτη τη γραμμή, όπου τους χρειαστούμε/ στις φυσικές καταστροφές άξιοι βοηθούνε», μας λέει στη δεύτερη. Δεν είναι όλα σάπια στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας, δόξα τω Θεώ!

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ Ο αριθμός των ανθρώπων, των συνανθρώπων μας που έχασαν τη ζωή τους, απ’ τους σεισμούς στην Τουρκία και στη Συρία έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη. Οι όποιες ελπίδες για ζωντανούς μέσα στα ερείπια έχουν εκλείψει. Κι όμως… «Υπάρχουν πολλές ελπίδες μετά την απελπισία, υπάρχουν πολλοί ήλιοι μετά το σκοτάδι», όπως είπε ο Ρετζέπ Ερντογάν υιοθετώντας ένα απ‘ τα “τσιτάτα” του Μεβλανά. Ανοίγω παρένθεση. Για τον Πέρση Ποιητή και δάσκαλο του δικαίου και της θεολογίας Τζελαλεντίν Ρουμί που με τη διδασκαλία του καλούσε ανθρώπους από οποιαδήποτε πίστη, θεωρώντας πως ο Θεός των Μουσουλμάνων, των Χριστιανών και των Εβραίων είναι ένας, ο λόγος. “Μεβλανά” τον αποκαλούσαν οι σύγχρονοι του, και σημαίνει «ο δάσκαλος μας». Κλείνω την παρένθεση. 

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΧΘΕΣ - Τσικνοπέμπτη χθες… Τσουκνοπέφτη τη λέγαμε στο χωριό μου, στα μικράτα μου. Από την τσούκνα που πάει να πει τη μυρωδιά απ’ το κρέας που ψήνεται, και την Πέφτη (Πέμπτη), η λέξη. Ούλες οι νοικοκυράδες έπρεπε να τσουκνώσουνε τα τσικάλια τους σαν σήμερα το βράδυ. Και η πρώτη επίσημη εμφάνιση (γύρα) των μασκαράδων (κουκουγέρων) χθες. Τι θυμάμαι τώρα...

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 17.2.2023)  

 https://www.haniotika-nea.gr/mazepsa-ola-osa-itan-stis-gonies/

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 15.2. 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΟΥΤΕ λίγο ούτε πολύ στο 28% εκτινάχτηκε η ανεργία τον περασμένο Νοέμβριο, έναντι 26,3% τον Νοέμβριο του 2012 και 27,7% τον Οκτώβριο του 2013, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία. Ακόμα χειρότερα τα σχετικά ποσοστά στην Κρήτη. Κατά τα άλλα όμως κανένα πρόβλημα! Ισα – ίσα έχουμε και πλεόνασμα. Το λέμε και γεμίζει το στόμα μας! Οπως γέμιζε και το στόμα του Κώστα Βουτσά, για παράδειγμα, όταν έλεγε στην ταινία “Κορίτσια για φίλημα” εκείνο το αμίμητο “Εχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;”.

O ΞΕΝΟΣ πόνος χάχαρα, έλεγε συχνά πυκνά η μάνα μου! Το θυμούμαι σχεδόν κάθε μέρα όταν βλέπω έναν γείτονά μου να βγάζει και να βάζει μπρόκες στις σανίδες της ξυλείας που του απόμεινε, όταν ήταν οικοδόμος, για να νομίζει ότι δουλεύει και να μην τρελαθεί. Ακόμα κι αν μειωνόταν η ανεργία, ένας άνεργος είναι 100% άνεργος.

“ΝΑ είχαμε τον έρωτα πρωθυπουργό στη χώρα/ θα ζούσαμε καλύτερα με του σεβντά τα δώρα”. Για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, για χθες δηλαδή, την έγραψε την παραπάνω μαντινάδα η Νεκταρία η Θεοδωρογλάκη. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι έχασε την επικαιρότητά της. Ακου τον έρωτα πρωθυπουργό! Ολα τα ’χα ακούσει εκτός από αυτό…

ΚΙ ΟΜΩΣ… είχαμε πρωθυπουργό αρκετές φορές τον… έρωτα ή κι αν όχι τον ίδιο τον έρωτα τον… απεσταλμένο του πρωθυπουργό από έρωτα τέλος πάντων. Για σκεφτείτε λιγάκι για σκεφθείτε… Μόνο που, όπως έλεγε συχνά πυκνά η μάνα μου, η αγάπη φούρια δούδει, μα ύστερα κακαποδούδει…

ΕΧΟΥΝ ζεσταθεί για τα καλά τα αίματα στα ανά τον Νομό καφενεία (μένουμε μόνο στα καθ’ ημάς) για τις δημοτικές εκλογές βασικά, αλλά και για τις περιφερειακές και κατ’ επέκταση τις ευρωεκλογές. Δίνουν και παίρνουν τα ονόματα που πέφτουν στα τραπέζια. Ο,τι θέλεις λέεις και ό,τι θέλεις ακούεις.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ σπίτι το κάνεις για τον εαυτό σου, το δεύτερο για τα παιδιά σου και το τρίτο για να το πουλήσεις. Αυτό βέβαια την εποχή που έδεναν τους σκύλους με τα λουκάνικα, αν υποθέσουμε ότι ήταν τέτοια η προ κρίσης εποχή. Τώρα κλάψ’ τα Χαράλαμπε ή όπως αλλιώς σε λένε.

ΚΑΚΟΣ θεωρήθηκε όταν ψηφίστηκε ο περίφημος νόμος Κατσέλη. Τώρα, ωστόσο, όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που ζητούν καταφύγιο σ’ αυτόν για να «κουρέψουν» τα δάνειά τους και να γλυτώσουν τα σπίτια τους με τη λογική απού ζει μεταζώνεται. Από ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα…

ΚΑΛΥΤΕΡΑ χωρίς σταθερό τηλέφωνο, παρά χωρίς ηλεκτρικό. Το λέω για να παρηγοριέμαι καθώς μετρώ δώδεκα μέρες, ενώ γράφω τα “πεταχτά” περιμένοντας την αποκατάσταση της καλωδιακής βλάβης στην ευρύτερη περιοχή. Είδες ο ΟΤΕ; Τα συνεργεία του κάνουν, όπως με διαβεβαιώνουν, το καλύτερο δυνατό, πάντως…

Ο ΜΕΝΕΚΛΙΔΗΣ ήταν πολιτικός αντίπαλος του στρατηγού Επαμεινώνδα. Επειδή, λοιπόν, έβλεπε ότι ο στρατηγός ήταν πολύ καλός στα στρατιωτικά, συμβούλεψε κάποτε τους Θηβαίους να επιδιώξουν με κάθε τρόπο την ειρήνη. Πήρε τότε τον λόγο ο Επαμεινώνδας και του είπε: “Εξαπατάς με τα λόγια σου τους συμπολίτες σου, αφού τους αποτρέπεις από τον πόλεμο και τους συστήνεις την ησυχία, που ισοδυναμεί με δουλεία. Η ειρήνη γεννιέται μέσα από τον πόλεμο. Επομένως, εκείνοι που τη θέλουν για πολλά χρόνια οφείλουν να είναι έτοιμοι για πόλεμο. Αν θέλετε να είστε ηγεμόνες της Ελλάδας, πρέπει να χρησιμοποιείτε το στρατόπεδο και όχι την παλαίστρα”. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Γουλιά – γουλιά νωχελικά ο καφές/ πετρώνει σταλακτίτης δηλητήριο/ στα σωθικά του./ Στο κατακάθι ύστερα/ αργά βουλιάζουν/ συσσωρευμένα όνειρα/ ματαιωμένα./ Μέσ’ από την ντουλάπα/ μοιάζει να τον περιγελά/ το γκρι κοστούμι, σκιάχτρο/ στην κρεμάστρα,/ με τη ριγέ γραβάτα/ κόμπο να του δένει τον λαιμό/ και τα παπούτσια του/ δυο τρύπες μαύρες/ χάσκουν μνήμες/ από δρομολόγια/ ακυρωμένα πια/ οριστικά./ Αδειοι τοίχοι./ Αδεια η μέρα./ Η εφημερίδα άδειο χαρτί/ λες πως πηδήσανε τα γράμματα απ’ το μπαλκόνι./ Βγαίνει κι αυτός αναμετρά/ αφηρημένα το κενό…”.
Από το ποίημα “Ανεργος” της Αγγελικής Σιδηρά.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (15.02.2014)

  https://petaxta.blogspot.com/2014/02/blog-post_15.html?fbclid=IwAR3ZXeydhrj8kpjjwmaMY4CLqzPDlRaF3mA7j8VHJ9g6_pAkman-Iobb6NU

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΑΦΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ...

 

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

...Δεν ήταν απόφαση της στιγμής! Ήταν μια απόφαση ζωής και την κουβαλούσε για χρόνια εντός του, την ταξίδεψε στα πέρατα της γης, όπου κι αν υπήρξε! Ακόμη και στα όνειρά του όταν έπεφτε να κοιμηθεί, ένιωθε πάντα να κουβαλά τούτο το βάρος πάνω στο σώμα του που όλο και λύγιζε πια από τον πανδαμάτορα χρόνο!

Κι αν δεν είχε φτάσει ποτέ έως Εκεί, εκεί όπου το όριο που είχαν οριοθετήσει -Εκείνη ασυναίσθητα- και οι δυνάμεις του, οι νεανικές του δυνάμεις, οι ασυγκράτητες, οι πάντοτε αντίρροπες, ακόμη κι αυτό το πρόσθετο βάρος τον βάραινε τούτη τη μέρα!

Κι ένιωθε όλο και περισσότερο -καθώς ο χρόνος κυλούσε- πως όσο οι δυνάμεις του πια τον εγκατέλειπαν τούτη η “αναβολή” θα τον τυραννούσε ως την τελευταία ημέρα της ζωής του! Φανταζόταν πως όταν έρθει η στιγμή να πετάξει η ψυχή του έξω ψηλά, κάποιος νεαρός γιατρός θα διαγνώσει σχεδόν χαμογελαστά πως ο γέρος έφυγε εξαιτίας της αναβλητικότητας που βάραινε πολύ την ψυχή και την καρδιά του και η οργανική καρδιά δεν άντεξε άλλο!

Χαμογελαστά ναι, γιατί σκεφτόταν πως ο όποιος γιατρός θα αναλάβει τη νεκροψία με τα υπερσύγχρονα μέσα της εποχής, θα αναγνωρίσει αμέσως δίχως πολλή σκέψη την αιτία!

Οι επιστήμονες της εποχής είχαν ήδη διερευνήσει το θέμα παρόλο που θεωρούνταν παλαιικό· μια αρχαία δοξασία(!) των παρελθόντων καιρών... ο έρωτας!

Εύκολο πολύ θα είναι και για κείνους τους επιστήμονες το εξαχθέν συμπέρασμα της έρευνάς τους, πως τούτος ο σορός αυτού το γεράκου που έχουν μπροστά τους είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση, μία ξεχωριστή πολύ, διότι ο συγκεκριμένος όσο ήταν εν ζωή δεν κατάφερε να πει σε Εκείνη που πολύ αγαπούσε μια ολάκερη ζωή, ότι... πολύ την είχε αγαπήσει!

Κι ας έφτασε πολύ κοντά κάποιες στιγμές να της εξομολογηθεί τον έρωτά του! Κι ας την είχε κάθε βράδυ στο όνειρό του απέναντί του, πότε δίπλα στη θάλασσα, πότε με το φουστάνι που κάποτε την είχε πρωτοδεί, πότε με το ροζ μπλουζάκι που άφηνε να φανεί ο αφαλός της, πότε με τη ματιά της καρφωμένη στη δική του!

Ο ίδιος κόμπος στον λαιμό…

Σιωπή πάντα! Η αναβολή και πάλι!

«Τι σημασία έχει;» ίδια πάντα η σκέψη του!

«Αφού την αγαπώ»... 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 15.2.2023)

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 "ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ..."  ΣΤΑ... ΠΕΤΑΧΤΑ (ΠΑΝΔΗΜΟΣ Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΝΟΥΣΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ - ΚΟΝΤΑ ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ - ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ

 

 

 

 "ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ..."

 

«Την έκλεψε στα 18 της. Αυτός 17! Στα 81 της Της έλεγε/ κάθε τόσο -Αν φύγεις πρώτη, θα σε πάω με κλαρίνα στα κρίνα.// Γι’ αυτό τώρα -έμεινε πίσω εκείνη- άγρυπνη κάθε νύχτα/ απ’ τα κλαρίνα να τη ζαλίζουν με το λάγγεμα και το κ-/ άλεσμα τους/… ώσπου σαλέψανε τα λογικά της// έβαψε την ψυχή της στα μαύρα με φρέσκα καρυδόφυλλα/ απ’ την καρυδιά του κήπου/ Κι ένα πρωί τη βρήκαν κρεμασμένη εκεί/ με τα παλιά στέφανα στην κεφαλή/ στο ύψος της Αγάπης του». Το ποίημα “Νέος Υμέναιος” του Γιάννη Κουβαρά (από την ποιητική συλλογή “Του Έρωτα… και του Έρωτα”, εκδ. “Γαβριηλίδη”, 2005)

«Εκείνο το φουστάνι των δεκαοχτώ/ που όλο θυμάται και μου κουβεντιάζει/ παθιάζεται με το blue tango./ Όταν οι νότες μου γλιστράν μες στην ντουλάπα/ ξεσηκώνεται, θροΐζει/ με προκαλεί να το ντυθώ/ να σε αναζητήσω πάλι.// - Είναι μακριά του λέω/ και χορεύω μοναχή μου/ μπορεί και παντρεμένος/ με μια χοντρή που τον ταΐζει μακαρόνια/ ή μπορεί και να κατέληξε στην Αυστραλία,/ λαντζέρης εκείνος ο φιλόδοξος/ ντρέπεται και να γράψει,/ και στροβιλίζομαι, λικνίζομαι ξανά./ Να δεις που θα ’χει καμιά κόρη ασχημομούρα,/ κοντή σαν βλίτο, με προγναθισμό κι όλο λικνίζομαι/ πιο παθιασμένα τώρα.// - Μα ίσως και να ‘ναι πεθαμένος,/ δειλά μου λέει το φουστάνι,/ και παρατάω τον χορό/ και τρέχω να σε βρω/ να σε αναστήσω». Το ποίημα “Διάλογος μ’ ένα φουστάνι” της Αγγελικής Σιδηρά (από την ποιητική συλλογή “Αναπάντεχα κοντά”, εκδ. “Νέος Αστρολάβος/ ευθύνη”, 2013).

«Προσμένω, σα το δάκρυ που σεργιανάει/ στο φυλλοκάρδι σου τ’ απομεσήμερο,/ σα φλούδι που τ’ άνοιξε πυρός αγέρας/ και φύτρωσε στο ματοκλάδι σου,/ σα μια δροσοσταλίδα που στάζει μύρο,/ στο πρόσωπο σου τ’ ακριβοθώρητο!/ σα καταρράχτης που τρέχει στ’ ανέμποδο/ κυνήγημα του ημεροδείχτη σου!/ Προσμένω, πριν ξαναγίνεις της ζωής/ πυγολαμπίδα στο μεσουράνημα!/ και φωτολουσμένη κόρη - λέξη/ που στάζει μέλι στον άσπρο κόρφο σου!» Το ποίημα “Π...Ρ...Ο...Σ...Μ...Ε...Ν...Ω…” του Κώστα Καρούσου (Λογοτεχνική Χρονιά 2021 της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών)

 «Έρωτ’ ανίκητε στον πόλεμο/ που κάνεις χτήμα σου όπου πέσεις,/ που στ’ απαλά τα μάγουλα/ της κορασίδας νυχτερεύεις/ και γυρνάς πάνω από τα πέλαγα και στους απόμερους τους τόπους,/ δε σου ξεφεύγει εσένα ούτε θεός/ ούτε κανείς απ’ τους λιγόζωους ανθρώπους/ κι όποιον θα πιάσεις γίνεται τρελός.// Εσύ και των δικαίων τους λογισμούς/ στην αδικία ξεσέρνεις για όλεθρό τους/ εσύ έχεις και την έχθρ’ ανάψει αυτή/ ανάμεσα σε παιδί και τον γονιό του·/ μα ολόφαντος μέσ’ απ’ τα βλέφαρα/ της νύφης της λαχταριστής νικάει ο Πόθος,/ πάρεδρος των μεγάλων των θεσμών/ που αιώνια κυβερνούν τον κόσμο·/ γιατ’ ανίκητη η Κύπριδα παίζει με μας». Το τρίτο στάσιμο από την τραγωδία του Σοφοκλή “Αντιγόνη”, σε μετάφραση Ι.Ν. Γρυπάρη.

«Έρως ανίκατε μάχαν» μα και «έρωτα ανίκητε στον χρόνο». Ολοχρονίς του χρόνου λειτουργεί και λειτουργείται η Χάρη του κι όχι μόνο σήμερα που είναι, λένε, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΑΝΔΗΜΟΣ Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΝΟΥΣΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ Ωραίος ως Έλληνας Κρητικός, ένας πραγματικά “χαριτωμένος” άνθρωπος, ο βουλευτής Χανίων Μανούσος Βολουδάκης, που έφυγε τις προάλλες, χτυπημένος από την κακιά αρρώστια στα 57 του χρόνια για τη Χώρα των Μακάρων. Πάνδημος, «εν ενί στόματι και μιά καρδία» ο αποχαιρετισμός του, το περασμένο Σάββατο 11 Φεβρουαρίου στον Καθεδρικό Ναό των Εισοδείων (Τριμάρτυρη) Χανίων. Και από τη στήλη τα από καρδιάς συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του. Όλοι όσοι πολύ  ή λίγο τον γνωρίζαμε, κι εμείς που δεν τον ψηφίζαμε, τον ψηφούσαμε. Ωσεί παρόντα στου Θε τον Κήπο να βιγλίζει θα τον ανακαλώ στο κεκλιμένο επίπεδο της μνήμης.

ΚΟΝΤΑ ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ  “Έπρεπε” να γίνουν οι φονικοί σεισμοί στην Τουρκία για να έρθουν πιο κοντά ο ελληνικός με τον τουρκικό λαό; Ρητορική η ερώτηση. «Οι κοινωνίες και οι άνθρωποι είναι πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι πιστεύουν οι ηγεσίες τους», δήλωσε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας…

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ Σιγά που θα ξεχνούσε τον Άγιο Βαλεντίνο η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη σήμερα… Ωστόσο, όπως μας λέει στην πρώτη της μαντινάδα απευθυνόμενη στον δικό της: «Στου Βαλεντίνου τη γιορτή φέτος δεν θα γιορτάσω/ αφού δεν είμαστε μαζί για να σε αγκαλιάσω». Για να συμπληρώσει ωστόσο στη δεύτερη: «Απ’ του σεβντά σου το κρασί εμέθυσα και τώρα/ χωρίς εσένα δεν μπορώ, να ζω ούτε μια ώρα». Από εκείνες - εκείνους που “μνώουν” κάθε μέρα στον φτερωτό θεό η μαντιναδολόγος μας.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 14.2.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/eros-anikate-machan-2/

ΧΡΥΣΑ

ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΝΑΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ

 Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι σχεδον γεννήθηκα με τον Νίκο Ξυλούρη. Δικά του τα πρώτα ακούσματα ακόμη από την κοιλιά της μάνας μου, αφού ηταν ο αγαπημενος όλης της οικογένειας. Η φωνή του δονούσε καθημερινά από τα ερτζιανά του τοπικού ραδιοσταθμού τον αέρα του σπιτιού μας.

Μια φορά είχε έρθει σε ένα πανηγύρι του χωριού και οι κάτοικοι ειχαν προετοιμαστεί σαν να υποδέχονταν έναν θεό. Εκείνος φορούσε ένα μαύρο πουκάμισο, τότε που το ρούχο αυτό ήταν σύμβολο λεβεντιάς και όχι χυδαίου τσαμπουκά. Λιτός και αγέρωχος, εκτελούσε τις παραγγελιές τους χωρίς καθόλου να «αναντρανίσει» (ανασηκώσει) το κεφάλι του από τη λύρα. Οι άντρες δεν μιλούν πολύ κι έτσι το μόνο που ακούστηκε από το στόμα του ήταν ένα «ευχαριστώ για τη βραδιά» . Τον ξαναείδα στο κέντρο «Δίας», κάπου στη Λιοσίων αν θυμάμαι καλά, όπου τραγουδούσε μαζί με τη Σωτηρία Μπέλλου. Το ίδιο δωρικός, το ίδιο αμίλητος. Τι να τα κάνεις τα λόγια μπροστά στη γλώσσα της μουσικής;
Κάποτε η μητέρα μου είχε μπει στο δωμάτιο με τον αργαλειό για να υφάνει. Στο ραδιόφωνο, που βρισκόταν κάπου αλλού, έπαιζε τον «Αργαλειό». Το παίρνει ο πατέρας μου το αφήνει δίπλα στη μητέρα μου και της λέει « Για σένα, Δέσποινα, το παίζει αυτό. Ή μάλλον για μένα»
Κι όλη μέρα τακ τακ τακ, τουκ τουκ τουκ, το πέταλό σου κάνει
και το πανί σου κι η απατή σου σε πειρασμό με βάνει.

*Ο Νίκος Ξυλούρης έφυγε από τη ζωή στς 8 Φεβρουαρίου του 1980

 

ΠΗΓΗ: https://www.pancreta.gr/voices.php?p=4278

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΚΑΓΙΑΛΕ

(Του Θεοκλή)

 

Στο Ακρωτήρι!

Στα φρύδια των βράχων,

όπου η αιμάτινη σφραγίδα

των προγονικών βημάτων

έχει σημαδευτεί και σημαδεύει.

Στο Ακρωτήρι!

Στου ενός λεπτού τη σιγή,

όπου, στις πλεξούδες του θυμιάματος,

η αυστηρή ευωδία της δάφνης

ανοιχτή μνήμη γίνεται.

Στο Ακρωτήρι!

Στο Άγιο Όρος της Κρήτης.

Στο Άγριο Όριο

της των Κρητών Μεγαλοσύνης.

Στο Ακρωτήρι!

Εδώ σε συναντούμε,

να υψώνεις καθ’ εκάστην,

στο κοντάρι του κορμιού σου,

που φτάνει μεσούρανα,

την πληγιασμένη ψυχή

του Τόπου μας!

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ

ΣπύροςΚαγιαλές: Αγωνιστής των Κρητικών Επαναστάσεων εναντίον των Τούρκων. Στις 9 Φεβρουαρίου 1897 «και περί ώραν 15.30», όταν τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων κατέρριψαν την ελληνική σημαία στοΑκρωτήρι Χανίων, αυτός έκαμε το κορμί του κοντάρι (ιστό) για να την κρατήσει ψηλά.Με αφορμή την καθιερωμένη Εκδήλωση Μνήμης που γίνεται σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου στο Ακρωτήρι, η ανάρτηση. Ο ανδριάντας (προσφορά της Παγκρητικής Αμερικής) είναι έργο του Χανιώτη σφαιρικού καλλιτέχνη Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη.

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑΣ ΧΩΡΕΑΝΘΗΣ

ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

 

 

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Κάποια απ’ τα ποιήματα της πιο σπουδαίας για μένα εν ζωή Eλληνίδας ποιήτριας, της και γνωστής στους αναγνώστες της στήλης συναδέλφισσάς μου στη Δασκαλοσύνη Ελένης Χωρεάνθη, απ’ την ποιητική της συλλογή “Στο περιβόλι του Θεού”, που κυκλοφορήθηκε για πρώτη φορά το 1979, απ’ τις εκδόσεις “Δίπτυχο”, διανθισμένα με σχέδια του αξέχαστου συζύγου της δασκάλου - συγγραφέα Κώστα Χωρεάνθη, που έφυγε νωρίς, το 1996 για τον επουράνιο Παρνασσό, στον σημερινό Παιδότοπο. Με σκοπό να φέρει έστω και νοερά τη φύση κοντά στα παιδιά της πόλης, έγραψε κατά δήλωσή της τα ποιήματα της συγκεκριμένης συλλογής η Ελένη Χωρεάνθη. Τα διαχρονικά, τα ιδιαίτερα επίκαιρα σήμερα, ποιήματά της συμπληρώνω. 

Κατάπολλα τα ευχαριστώ μου και γι’ αυτήν μας τη συνεργασία, καλή μου φίλη! Καλή επίσκεψη στο “Χωρεάνθειον” περιβόλι του Θεού, μικροί και μεγάλοι φίλοι, αναγνώστες του Παιδότοπου!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους,

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

 

Η ζωή στο περιβόλι του Θεού

Στο περιβόλι του Θεού

ανθούν μαβιοί και άσπροι κρίνοι

φλισκούνια, κουμαριές και σκίνοι

θάλλουν στα πλάγια του βουνού.

Ανθίζουν οι πορτοκαλιές,

πικρές ελιές και κυπαρίσσια

κι άγρια βουίζουν τα μελίσσια

σε μυρωμένες πασχαλιές.

Στο περιβόλι του Θεού

λαγοί φωλιάζουν και ορτύκια

και κρύβονται μέσα στα ρείκια

τ’ αγρίμια του μεσημεριού.

Άκου τραγούδια και φωνές

που κάνουν τα παιδιά στ’ αλώνια

και λαμπυρίζουνε στα κλώνια

δροσοσταλίδες αυγινές.

Στο περιβόλι του Θεού

σπέρνουν, θερίζουν οι ανθρώποι,

βλασταίνουν με ιδρώτα οι κόποι

στο περιβόλι του Θεού.

Το αηδόνι

Μόνο στο δάσος κελαηδεί

σταχτί γλυκόλαλο πουλάκι,

αόρατο σ’ ένα κλαδί

με τη δροσούλα το βραδάκι.

Σαν μοσχομύριστη αναπνιά

η μουσική περνά απ’ τα φύλλα

και στου βραδιού την καταχνιά

τρέμουν του πλάτανου τα μήλα.

Μικρό πουλάκι μοναχό,

υμνεί στο σύθαμπο τον πλάστη

Και στο λαγκάδι απ’ τον αχό

ως κι ένα αγρίμι αποξεχάστη.

Κοκορομαχία

Τρία κοκόρια πλάι στο φράχτη

φαγωθήκαν στην αυλή

κι ένας τέταρτος αδράχνει

καποιανού την κεφαλή.

Γίνανε μαλλιά, κουβάρια

άσπροι, μαύροι, καστανοί,

πέσαν στην αυλή κουφάρια

του χωριού οι πετεινοί.

Και συνάχτηκαν οι κότες,

μικρομάνες και κυρές,

να θρηνήσουν τους ιππότες.

Τρέξανε κι οι πεθερές.

Και σηκώσαν μοιρολόι.

Κι ένας ξένος πετεινός:

“Μας ξεφτέλισαν το σόι”,

είπε. Κι έγινε καπνός.

Κι οι κοτούλες μαραμένες

κακαρίζαν στην αυλή

και γυρίζανε θλιμμένες

και γεμάτες συλλογή.

Περιστατικό

Ένα μαύρο γαϊδουράκι

βόσκει κάτω απ’ τη φτελιά,

χρατς και χρουτς το χορταράκι

τρώει εκεί στην αντηλιά.

Ξάφνου χώνεται μια μύγα

στα ρουθούνια του μαβιά.

Χελιδόνι την κυνήγα

και τρυπώνει εκεί με βια.

Θύμωσε το βλογημένο,

τα γκαρίσματα αρχινά,

κάνει πήδους χολιασμένο,

ξεσηκώνει τον ντουνιά.

Τρέχουν κότες και κοκόρια,

πάνω κάτω απ’ τη φτελιά,

κακαρίζουν. Τα κοκόρια

τα ‘καναν καρφιά-γιαλιά.

Οι γειτόνοι που ακούνε

κάνουν χάζι. Τρεις γριές

στο σκαλί σταυροκοπιούνται:

“Τι ‘ναι τούτα δω, μαθές!

Μα, το μαύρο γαϊδουράκι

δεν εγνοιάστηκε σταλιά.

Βόσκει πάλι χορταράκι

από κάτω απ’ τη φτελιά.

Στην λίμνη

Βούρλα, καλάμια και ψαθιά

φυτρώνουν τώρα τόσα χρόνια,

και παραμέσα στα βαθιά

βουτούν τ’ αχόρταγα γλαρόνια.

Ψαρόβαρκες δίχως πανί

δεμένες καρτερούν το βράδυ

κι ο μπαρμπα Λιας ρίχνει κι ανοιεί

το δίχτυ καφετί μαγνάδι.

Λουφάζουν ώρα οι βαθρακοί

θωρούν με του ματιού τ’ ασπράδι

τον Μπάρμπα Λια με το βρακί

που ασπρίζει ολόρθος στο σκοτάδι.

Τα γατιά

Καμιά δεκαριά γατιά,

καστανόμαυρα, σταχτιά,

σκάλωσαν στα κεραμίδια

και ξεσπίτωσαν δυο φίδια.

Τα ‘ πνιξαν. Κι απ’ τις ουρές

τα γυρνούν στις γειτονιές.

Κι ένας γάτος με τα νύχια

σκίζει ένα ως τρία πήχια.

Τρόμαξαν οι ποντικοί

και χωθήκαν νηστικοί

μες τις τρύπες στο χαγιάτι

οι έρμοι πού να κλείσουν μάτι.

Μες τη νύχτα έχουν θαφτεί

στήνοντας ξυπνό τ’ αφτί

κι η καρδούλα τους ρολόι

μόλις βγει το γατολόι

πεινασμένο στις αυλές

και γυρνούν ώρες πολλές

στα κατώγια και στα χτίρια

και στην πείνα τους χατίρια

σε κανένα δεν χαλούν.

Πνίγουν, φίλοι μου, ότι, βρουν:

Σαύρες, ποντικούς και φίδια

και παστρεύουν τα σκουπίδια.

Φυσική ζωή

Μες το βαθύσκιωτο ρουμάνι

άκου πώς πέφτει το νερό,

άκου τ’ αηδόνι στο πλατάνι.

Πώς πεταρίζει το φτερό

του κότσυφα που καμαρώνει

κρυμμένος μες την κουμαριά

και της τρυγόνας που ζαρώνει

μόνη στην απάνω μεριά

καθώς ο γέρακας σηκώνει

στο ράμφος του τρανή οχιά,

η σιγαλιά πώς ζευγαρώνει

του λόγγου τ’ άγρια στοιχειά.

Μια πέρδικα εδώ καυχιέται,

εκεί μια σαύρα ακροβατεί,

ο σπίνος ώρα απολογιέται,

κάστανο ο σκίουρος κρατεί.

Μια κίσσα κρύβεται στα φύλλα,

κούμαρο πέφτει παρακεί,

κράζοντας χάνεται μια τσίχλα

και χώνεται μες στο καυκί

κάποια χελώνα και κοιτάει.

Και μια λαφίνα μοναχή

στ’ απόσκια αλαφροπερπατάει

κι έχουν τα πόδια της βραχεί.

Μια πεταλούδα

Μια πεταλούδα τρυφερά

όλα τ’ άνθη χαϊδεύει,

τα βελουδένια της φτερά

ανάλαφρα αναδεύει.

Τρέχει εδώ, πετάει εκεί,

χορεύοντας καθίζει,

πάνω στα άνθη ανάλαφρα

με χάρη τα μυρίζει.

Ανθόσπαρτη η εξοχή

λες κι έχει πανηγύρι

κι η πεταλούδα πεταχτή

νέκταρ ρουφάει· και γύρη

κολλάει στα ποδαράκια της

κι αλλού τη μεταφέρει,

δουλεύοντας για τη ζωή

δίχως διόλου να ξέρει.

Πέτα, πεταλουδίτσα μου,

ξέγνοιαστη όπως είσαι,

από ανθάκι σε κλαδί,

στα όνειρά σου ζήσε.

Γιατί θε να ‘ρθει χειμωνιά

που τ’ άνθη θα ζαρώσουν

και τα ωραία σου φτερά

οι μπόρες θα λερώσουν.

Η ομορφιά σου θα χαθεί

θα λιώσουν τα φτερά σου,

μα θα φυτρώσει νέα ζωή

θ’ ανθίσουν τα όνειρά σου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όλα τα ποιήματα της συλλογής “Στο περιβόλι του Θεού”, τα έχει μελοποιήσει και ερμηνεύσει ο αείμνηστος Μανώλης Κουναλάκης, εξαίρετος καλλιτέχνης, γιατρός από τον Άγιο Νικόλαο Σητείας

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ελένη Χωρεάνθη γεννήθηκε στην Αγία Βαρβάρα Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας το 1936. Εκπαιδευτικός, γράφει ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, κριτική, διασκευάζει αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και ποιητές, συνεργάζεται με παιδαγωγικά και λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες της Αθήνας και της επαρχίας. Κείμενά της ποιητικά και πεζά έχουν συμπεριληφθεί στα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου "Η Γλώσσα μου". Είναι τακτικό μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.Έχει τιμηθεί με πρώτo βραβείο από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων και με διακρίσεις από το Πνευματικό Κέντρο Μεσολογγίου, Κατερίνης, Αγρινίου, Παραβόλας και από άλλους πολιτιστικούς φορείς για την προσφορά της στα Γράμματα ( περίπου 100 βιβλία) και στον πολιτισμό.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 11.2.2023) 

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid034XDB9cwMNN2uJPTTW89SYDhAsRHddhaXjD69sFoqfNehj4f3RPUsS11wQTUrqbSPl?notif_id=1676096318858681&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif