Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
Μεγάλη εβδομάδα
με... ωμό κρέας
“Πού να σε κρύψω γιόκα μου/ να μη σε φτάνουν οι κακοί/ σε ποιο νησί του ωκεανού/ σε ποια κορφή ερημική...”.
Από το ποίημα "Oι πόνοι της Παναγιάς"
του Κ. Βάρναλη
...Το σώμα του μικρού Χαμιντουλάν κόπηκε δυο στη μέση... Διαμελίστηκε... Χύθηκαν τα όργανά του στους δρόμους, κάποια από αυτά μέσα στον κάδο με τα σκουπίδια! Εντόσθια, μυαλά, ένα πόδι, μικρά δακτυλάκια, αίματα, οι φωνές της μάνας του, όλα ένα..., μια "εικόνα" στο μυαλό μου!
...Κι ύστερα τρέξαν τα κοράκια που μυρίστηκαν το αίμα, το σκοτωμένο κρέας, τον ίδιο το τραγικό το θάνατο που πουλά πιότερο από την ζωή... Δεύτερη εικόνα!
Ενα κέρδος -έξτρα μάνεϊ- από ’κει που κανένας τους δεν το περίμενε! Κάτι τέτοια είναι... θεόσταλτα (κατ’ αυτούς), διαολοσταλμένα για κάποιους πιο "λογικούς"...
Ανάμεσα σε αυτούς τους λογικούς υπάρχουν κι αυτοί που υποστηρίζουν ότι: "ήδη ξεχάστηκε ο μικρός Χαμιντουλάν..."
Λάθος! Αδόκιμη η έκφραση αυτή για τούτο το γεγονός! Διότι για να ξεχάσεις κάποιον, πρέπει κάποια στιγμή να τον είχες στο νου όταν βρισκόταν εν ζωή! Ξεχνιέται μόνον αυτός που παλαιότερα τον... θυμούμαστε, τον γνωρίζουμε ή τουλάχιστον έχουμε ακούσει για την ύπαρξή του!
Εμείς όμως δεν θελήσαμε να ξέρουμε κανένα Χαμιντουλάν όσο ζούσε... Δεν θα τον αφήναμε καν να ψάχνει στα σκουπίδια...
Και σε λίγο καιρό κανένας μας δεν θα θυμάται ακόμη και τον τραγικό θάνατό του! Ενα απλό delete αρκεί στις μέρες μας για να διαγραφούν όλα! Ενα πονηρά ριγμένο "μικρό δόλωμα αποπροσανατολιστικό" αρκεί για να αποξεχαστούμε, να συνεχίσουμε μακάριοι να κοντοθωρούμε... έως τη δική μας τη... μύτη!
Είθισται να λέγονται λόγια ωραιοφτιαγμένα στις περιπτώσεις θανάτων - ειδικά των μικρών παιδιών! Στην ουσία λέγεται η αλήθεια! Γιατί η αθωότητα του παιδιού είναι πέρα για πέρα αυθεντική, γιατί όλα αυτά που χαρακτηρίζουν ένα παιδί είναι αληθινά και μακριά από τις δολιότητες των μεγάλων! Μέρος μιας τέτοιας αλήθεια είναι και τα παρακάτω: ο μικρός πρόσφυγας δεν θα ξαναψάξει τα βράδια στα σκουπίδια παρέα με τη μάνα του τη Ζαχρά και με τη μικρή του την αδερφή να βρουν κάτι να βάλουν στο αδειανό τους το στομάχι! Δεν θα ξανακλειστεί στο κρύο υπόγειο της μοίρας του μακριά από την πάλλουσα -"ζωή"- του φωτός της μέρας!
Δεν θα κάνει όλα εκείνα που εκατοντάδες άλλοι συνομήλικοί του πρόσφυγες θα συνεχίσουν να κάνουν μαζί με τις μανάδες και τα αδερφάκια τους... Κι εμείς στη δουλειά μας...
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Τρίτη 30 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΕΓΑΛΗ Τρίτη, σήμερα και Μεγάλη Κρίση ή ο Χριστός εκρίθη ή και εκρύφθη, για να θυμηθώ σ' όλες τις εκδοχές το τραγουδάκι που λέγαμε, όταν ήμαστε παιδιά. Το θυμάστε, πιστεύω, οι παλιότεροι. Δεν ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα.
ΜΕΓΑΛΗ Τρίτη, λοιπόν, ύστερα απ' τη Μεγάλη Δευτέρα, τη μεγάλη μαχαίρα ή τη μεγάλη φοβέρα και πριν τη Μεγάλη Τετάρτη που ο Χριστός εχάθη. Με ό,τι όλα αυτά σημαίνουν κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η ΜΕΓΑΛΗ μαχαίρα των αναγκαίων πλην όμως άδικων σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μέτρων που λήφθηκαν απ' την Κυβέρνηση. Η μεγάλη κρίση της ελληνικής οικονομίας. Ο ατέλειωτος γολγοθάς που έχουμε να διανύσουμε σαν χώρα. Δεν μπορεί, κάποτε θα έρθει η Ανάσταση!
ΣΤΗ ΓΥΡΑ για δανεικά μεγαλοβδομαδιάτικα. Για να δούμε, τι θα δούμε! Θ' αντέξει η με ραφές Δ.Ν.Τ. ευρωπαϊκή ομπρέλα που μας προσφέρθηκε ή θα αποδειχθεί άνθρακες ο θησαυρός;
ΑΝΑΣΑΝΑΝ, λέει, οι ελληνικές τράπεζες και χαράς ευαγγέλια για τους έλληνες τραπεζίτες. Να 'ναι καλά ο Τρισέ. Άγαλμα θα τον κάνουν, να μου το θυμηθείτε. Μέχρι και νερό θα πίνουν στ' όνομά του. Οι τραπεζίτες...
ΝΕΡΟ στ' όνομα του Τρισέ οι τραπεζίτες, γουλιά γουλιά το φαρμάκι οι εργαζόμενοι. Ασπρο πάτο! Με γεμάτο πιάτο οι πρώτοι, μ' άδειο οι δεύτεροι.
ΟΥΤΕ η μάγισσα Κλοκλώ να ήταν η Άνκελα Μέρκελ. Ούτε η Άνκελα Μέρκελ να ήταν η μάγισσα Κλοκλώ! Ένα νόμισμα σε δύο όψεις ή μια όψη σε δύο νομίσματα;
ΧΑΛΚΙΝΟ μετάλλιο η Ελλάδα, λέει, στις στρατιωτικές δαπάνες! Το χρυσό (αναμενόμενο) οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το αργυρό, (επίσης αναμενόμενο) το Ισραήλ. Πάει τους φάγαμε τους Τούρκους!
ΔΙΠΛΑ δίπλα στον τοίχο οι δύο τηλεοράσεις. Η μια να μεταδίδει τον αγώνα Ατρομήτου - Παναθηναϊκού και η άλλη τον αγώνα Ολυμπιακού - Ξάνθης. Δίπλα δίπλα οι καρέκλες των φιλάθλων των δύο ομάδων. Η τέλεια συνύπαρξη στο καφένείο του συμπεθέρου μου, του Γιώργου του Κοκολογιάννη, προχθές!
ΑΝΤΩΝΙΟ Π. Βακάκη, θεολόγο - ιεροψάλτη, Κίσαμος: Χαράς στους δασκάλους, που αξιώνονται τέτοιας τιμής απ' τους μαθητές τους! Μια απ' τις πολλές σκέψεις που έκανα, περιδιαβάζοντας τον λίαν καλαίσθητο τόμο, που έγραψες για τον άρχοντα - μουσικοδιδάσκαλο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, πρωτοψάλτη και χοράρχη Θεόδωρο Βασιλικό, και που είχες την καλοσύνη να μου στείλεις! Είναι να μην καμαρώνουν οι δάσκαλοί τους, όπως εμένα. Πάντα άξιος!
ΑΝΑΜΕΣΑ στις υποψήφιες που είχε να διαλέξει ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου για γυναίκα του ήταν και η πανέμορφη και πανέξυπνη Κασσιανή. Περνώντας από μπροστά της θαμπώθηκε απ' την ομορφιά της και θέλησε να την πειράξει: “Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα” (απ' τη γυναίκα προέρχονται όλα τα κακά) της είπε, εννοώντας την Εύα. “Αλλά και εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττω” (αλλά και απ' τη γυναίκα προέρχονται όλα τα καλά) του απάντησε αυτή, εννοώντας την Παναγία που γέννησε τον Χριστό. Ο Θεόφιλος κατάλαβε ότι παραήταν έξυπνη κι επέλεξε για γυναίκα του τη Θεοδώρα. Στη συνέχεια η Κασσιανή έγινε μοναχή, και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην ποίηση. Δικό της ποίημα είναι το γνωστό και ως “Τροπάριο της Κασσιανής”, “Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή...” που ψάλλεται απόψε στις εκκλησίες.
“Μαγδαληνή σε φώναζαν/ γιατί πουλούσες μύρο/ μα εγώ στον κόρφο σ' έψαξα και βρήκα δάκρυα/ Απ' τη δουλειά σε σχόλασαν/ γιατί έφαγες το μήλο/ το Σάββατο γονάτισες/ στης γης μιαν άκρια./ Κι ήρθα ν' ακούσω τις φωνές/ που φύλαγες στο στρώμα/ τη νύχτα που μου παίξανε/ στα ζάρια το κορμί./ Ήρθα ν' ακούσω τις φωνές/ μα εσύ κοιμάσαι ακόμα/ με το χεράκι ξέσκεπο/ να φαίνεται η πληγή...”.
Από το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη (στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου) “Μαγδαληνή”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΕΓΑΛΗ Τρίτη, σήμερα και Μεγάλη Κρίση ή ο Χριστός εκρίθη ή και εκρύφθη, για να θυμηθώ σ' όλες τις εκδοχές το τραγουδάκι που λέγαμε, όταν ήμαστε παιδιά. Το θυμάστε, πιστεύω, οι παλιότεροι. Δεν ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα.
ΜΕΓΑΛΗ Τρίτη, λοιπόν, ύστερα απ' τη Μεγάλη Δευτέρα, τη μεγάλη μαχαίρα ή τη μεγάλη φοβέρα και πριν τη Μεγάλη Τετάρτη που ο Χριστός εχάθη. Με ό,τι όλα αυτά σημαίνουν κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η ΜΕΓΑΛΗ μαχαίρα των αναγκαίων πλην όμως άδικων σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μέτρων που λήφθηκαν απ' την Κυβέρνηση. Η μεγάλη κρίση της ελληνικής οικονομίας. Ο ατέλειωτος γολγοθάς που έχουμε να διανύσουμε σαν χώρα. Δεν μπορεί, κάποτε θα έρθει η Ανάσταση!
ΣΤΗ ΓΥΡΑ για δανεικά μεγαλοβδομαδιάτικα. Για να δούμε, τι θα δούμε! Θ' αντέξει η με ραφές Δ.Ν.Τ. ευρωπαϊκή ομπρέλα που μας προσφέρθηκε ή θα αποδειχθεί άνθρακες ο θησαυρός;
ΑΝΑΣΑΝΑΝ, λέει, οι ελληνικές τράπεζες και χαράς ευαγγέλια για τους έλληνες τραπεζίτες. Να 'ναι καλά ο Τρισέ. Άγαλμα θα τον κάνουν, να μου το θυμηθείτε. Μέχρι και νερό θα πίνουν στ' όνομά του. Οι τραπεζίτες...
ΝΕΡΟ στ' όνομα του Τρισέ οι τραπεζίτες, γουλιά γουλιά το φαρμάκι οι εργαζόμενοι. Ασπρο πάτο! Με γεμάτο πιάτο οι πρώτοι, μ' άδειο οι δεύτεροι.
ΟΥΤΕ η μάγισσα Κλοκλώ να ήταν η Άνκελα Μέρκελ. Ούτε η Άνκελα Μέρκελ να ήταν η μάγισσα Κλοκλώ! Ένα νόμισμα σε δύο όψεις ή μια όψη σε δύο νομίσματα;
ΧΑΛΚΙΝΟ μετάλλιο η Ελλάδα, λέει, στις στρατιωτικές δαπάνες! Το χρυσό (αναμενόμενο) οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το αργυρό, (επίσης αναμενόμενο) το Ισραήλ. Πάει τους φάγαμε τους Τούρκους!
ΔΙΠΛΑ δίπλα στον τοίχο οι δύο τηλεοράσεις. Η μια να μεταδίδει τον αγώνα Ατρομήτου - Παναθηναϊκού και η άλλη τον αγώνα Ολυμπιακού - Ξάνθης. Δίπλα δίπλα οι καρέκλες των φιλάθλων των δύο ομάδων. Η τέλεια συνύπαρξη στο καφένείο του συμπεθέρου μου, του Γιώργου του Κοκολογιάννη, προχθές!
ΑΝΤΩΝΙΟ Π. Βακάκη, θεολόγο - ιεροψάλτη, Κίσαμος: Χαράς στους δασκάλους, που αξιώνονται τέτοιας τιμής απ' τους μαθητές τους! Μια απ' τις πολλές σκέψεις που έκανα, περιδιαβάζοντας τον λίαν καλαίσθητο τόμο, που έγραψες για τον άρχοντα - μουσικοδιδάσκαλο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, πρωτοψάλτη και χοράρχη Θεόδωρο Βασιλικό, και που είχες την καλοσύνη να μου στείλεις! Είναι να μην καμαρώνουν οι δάσκαλοί τους, όπως εμένα. Πάντα άξιος!
ΑΝΑΜΕΣΑ στις υποψήφιες που είχε να διαλέξει ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου για γυναίκα του ήταν και η πανέμορφη και πανέξυπνη Κασσιανή. Περνώντας από μπροστά της θαμπώθηκε απ' την ομορφιά της και θέλησε να την πειράξει: “Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα” (απ' τη γυναίκα προέρχονται όλα τα κακά) της είπε, εννοώντας την Εύα. “Αλλά και εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττω” (αλλά και απ' τη γυναίκα προέρχονται όλα τα καλά) του απάντησε αυτή, εννοώντας την Παναγία που γέννησε τον Χριστό. Ο Θεόφιλος κατάλαβε ότι παραήταν έξυπνη κι επέλεξε για γυναίκα του τη Θεοδώρα. Στη συνέχεια η Κασσιανή έγινε μοναχή, και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην ποίηση. Δικό της ποίημα είναι το γνωστό και ως “Τροπάριο της Κασσιανής”, “Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή...” που ψάλλεται απόψε στις εκκλησίες.
“Μαγδαληνή σε φώναζαν/ γιατί πουλούσες μύρο/ μα εγώ στον κόρφο σ' έψαξα και βρήκα δάκρυα/ Απ' τη δουλειά σε σχόλασαν/ γιατί έφαγες το μήλο/ το Σάββατο γονάτισες/ στης γης μιαν άκρια./ Κι ήρθα ν' ακούσω τις φωνές/ που φύλαγες στο στρώμα/ τη νύχτα που μου παίξανε/ στα ζάρια το κορμί./ Ήρθα ν' ακούσω τις φωνές/ μα εσύ κοιμάσαι ακόμα/ με το χεράκι ξέσκεπο/ να φαίνεται η πληγή...”.
Από το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη (στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου) “Μαγδαληνή”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakisv@gmail.com
Λαμπρή στη Δυτική Κρήτη (1)
Ν' αρνηθώ στον παπα - Αντώνη Σαπουνάκη, όταν μου πρότεινε ν' αναλάβω την ευθύνη μιας εκδήλωσης για το Πάσχα, το Σάββατο του Λαζάρου, στο Ενοριακό Πολιτιστικό Κέντρο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της Νέας Χώρας, μου ήταν αδύνατο. Το ότι δέχτηκα δεν σημαίνει πάντως ότι μου χρωστά χάρη. Το αντίθετο. Χάρη του χρωστώ εγώ. Και χάρη που δε λογίζεται, μηδέ μιστό, δεν είναι, κατά που λέγανε οι παλιοί μας. Με την έννοια αυτή, ευχαριστώ και δια της Στήλης, εκ βαθέων τον παπα - Αντώνη. Και γιατί μου έδωσε τη χαρά της επιστροφής σ' έναν χώρο αγαπησιάρικο, στον οποίο, όντας για μια οχταετία (1997 - 2005) διευθυντής στο 5ο Δημ. Σχολείο Χανίων, δεκάδες εκδηλώσεων παιδείας, λόγου και πολιτισμού είχαμε ως Σύλλογος Διδασκόντων, σε συνεργασία με την Ενορία πραγματοποιησεί. Και γιατί είχα τη χάρη της συνάντησης με τα πρόσωπα και τα πράγματα της αγαπημένης μου Νέας Χώρας, στην οποία έμεινα για 15 συναπτά έτη. Και γιατί ξαναείχα την τύχη να συνεργαστώ με την Τόνια την Καπετανάκη και την Ρούλα την Μουστάκα (διάβασαν, εκτός από μένα, τα κείμενα) δυο από τους (τις) συναδέλφους μου στο 5ο Δημοτικό, που συνεχίζουν ν' αποδεικνύουν στην καθημερινότητα της δουλειάς των, ότι δεν αποπαίδισεν ο κλάδος των δασκάλων...
Λαμπρή στη δυτική Κρήτη (2)
...Ωστόσο τα σπίτια συμμαζεύανε τους ανθρώπους των γύρω από το πασχαλινό τραπέζι και κάνανε την οικογενειακή μυσταγωγία: Ο παππούς, η γιαγιά, το αντρόγυνο, τα εγγονάκια, δισέγγονα πολλές φορές, κι ύστερα οι άλλοι. Οι συμπέθεροι, οι κουνιάδοι, οι σύντεκνοι, οι φαμέγιοι, οι φίλοι κι οι αδερφοχτοί, όλοι γύρω από το τραπέζι της γιορτής και της χαράς. Έτρωγαν το φαγητό με την αρχοντιά των Κρητικών εθίμων κι έπιναν το κρασί μ' ευχές κι εγκάρδιες συγκινήσεις: "Χρόνια πολλά, πατέρα!". "Να χαρείτε το στεφάνι σας παιδιά μου!". "Με το καλό να 'ρθουνε κι οι ξενιτεμένοι μας!", "Ο θεός να συγχωρέσει των αποθαμένων μας!!!".
Συχνά μαζί με το κρασί πίνανε και τα δάκρυα που κυλούσαν κρυφά από τα μάτια των, για εκείνους που λείπαν στον κάτω κόσμο και στην ξενιτιά...
Ειρηναίος Γαλανάκης: "Χρονιάρες Μέρες"
(Από το βιβλίο "Ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη".
Μια εκδήλωση για τον Άγιο των Νεοελληνικών Γραμμάτων τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, μου πρότεινε ο παπα - Αντώνης "Ρωμαίικο Πάσχα" απ' το ομώνυμο διήγημά του, να ήταν, λέει, ο τίτλος του. Έχουμε κι εμείς τους δικούς μας Παπαδιαμάντηδες, τους δικούς μας τοπικούς λογοτέχνες αγίους, σκέφτηκα και το κουβέντιασα μαζί του. "Λαμπρή στη δυτική Κρήτη", ο τίτλος της εκδήλωσης που έγινε τελικά. Έχοντας σαν εισαγωγή ένα απόσπασμα από κάποιο κείμενο του Παππού, του μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη, του πιο "σεβάσμιου εν ζωή" Έλληνα, "χρονιάρες μέρες" ο τίτλος του, και οδηγό τα διηγήματα "Πασχαλινές λαμπάδες" του Βελισσάριου Μουστάκα και "Ο παπάς του μιτάτου" του Νίκου Αγγελή. Για μια επιστροφή στις μνήμες που σταυροδένονται με τις ρίζες μας, όπως είπα στον πρόλογό μου. Σε μια προσπάθεια συνάντησης με τους παλαιούς των ημερών μας ημέρες Λαμπρής. Όχι με την έννοια ενός λαογραφικού οδοιπορικού, της περιγραφής των πασχαλινών ηθών και εθίμων, αλλά και της απευθείας επαφής με το χρυσωρυχείο της λαϊκής μας κληρονομιάς. Εν είδει μνημοσύνου. Εις ανάστασιν νεκρών και εις ζωήν αιώνιον. Των χρόνων εκείνων που οι άνθρωποι λειτουργούνταν σε παρατατικό χρόνο μεταξύ τους αλλά και με τα πράγματα σε εικόνες όπως αυτές που περιγράφει ο Παππούς...
Σημείωση: Η όλη εκδήλωση πλαισιώθηκε με μουσικό οδοιπορικό της Μεγάλης Εβδομάδας από τη Χορωδία των σπουδαστών του Βενιζέλειου Ωδείου Χανίων, υπό τη δ/νση του καθηγητή Αντωνίου Κλουβιδάκη και με μικρό θεατρικό δρώμενο με τίτλο "το κρυφό σχολείο" από μαθητές του 6ου Δημ. Σχ. Χανίων.
Τρέξε και διάλεξε ένα βιβλίο...
Με το σύνθημα "Ένα βιβλίο σε περιμένει, βρες το!" κυκλοφορήθηκε εδώ κι ένα μήνα περίπου από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και στα ελληνικά η αφίσα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (ΙΒΒΥ), με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, ημέρα που γεννήθηκε ο δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Εκτός απ' την αφίσα την οποία φιλοτέχνησε η ισπανίδα ζωγράφος Noemivillamuza κυκλοφορήθηκε (σε μετάφραση της Λότης Πέτροβις - Ανδρουτσοπούλου) και το σχετικό μήνυμα που έγραψε η ισπανίδα συγγραφέας Eliacer Cansino. Το μήνυμα αυτό, που απευθύνεται βέβαια στο όποιας εθνικότητας, όποιας γλώσσας και όποιας θρησκείας παιδί, τελειώνει ως εξής: "Μην περιμένεις άλλο λοιπόν! Τρέξε και διάλεξε ένα βιβλίο. Διάβασέ το και θ' ανακαλύψεις ότι, όπως ακριβώς λέει εκείνο το τραγούδι (σ.σ. αναφέρεται στο γνωστό και σε 'μας "Ήταν ένα μικρό καράβι,/ που ήταν αταξίδευτο...") που τραγουδούσα όταν ήμουνα παιδί, δεν υπάρχει καράβι, όσο μικρό κι αν είναι, που κάποτε δεν έρχεται ο καιρός να μάθει να ταξιδεύει."
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakisv@gmail.com
Λαμπρή στη Δυτική Κρήτη (1)
Ν' αρνηθώ στον παπα - Αντώνη Σαπουνάκη, όταν μου πρότεινε ν' αναλάβω την ευθύνη μιας εκδήλωσης για το Πάσχα, το Σάββατο του Λαζάρου, στο Ενοριακό Πολιτιστικό Κέντρο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της Νέας Χώρας, μου ήταν αδύνατο. Το ότι δέχτηκα δεν σημαίνει πάντως ότι μου χρωστά χάρη. Το αντίθετο. Χάρη του χρωστώ εγώ. Και χάρη που δε λογίζεται, μηδέ μιστό, δεν είναι, κατά που λέγανε οι παλιοί μας. Με την έννοια αυτή, ευχαριστώ και δια της Στήλης, εκ βαθέων τον παπα - Αντώνη. Και γιατί μου έδωσε τη χαρά της επιστροφής σ' έναν χώρο αγαπησιάρικο, στον οποίο, όντας για μια οχταετία (1997 - 2005) διευθυντής στο 5ο Δημ. Σχολείο Χανίων, δεκάδες εκδηλώσεων παιδείας, λόγου και πολιτισμού είχαμε ως Σύλλογος Διδασκόντων, σε συνεργασία με την Ενορία πραγματοποιησεί. Και γιατί είχα τη χάρη της συνάντησης με τα πρόσωπα και τα πράγματα της αγαπημένης μου Νέας Χώρας, στην οποία έμεινα για 15 συναπτά έτη. Και γιατί ξαναείχα την τύχη να συνεργαστώ με την Τόνια την Καπετανάκη και την Ρούλα την Μουστάκα (διάβασαν, εκτός από μένα, τα κείμενα) δυο από τους (τις) συναδέλφους μου στο 5ο Δημοτικό, που συνεχίζουν ν' αποδεικνύουν στην καθημερινότητα της δουλειάς των, ότι δεν αποπαίδισεν ο κλάδος των δασκάλων...
Λαμπρή στη δυτική Κρήτη (2)
...Ωστόσο τα σπίτια συμμαζεύανε τους ανθρώπους των γύρω από το πασχαλινό τραπέζι και κάνανε την οικογενειακή μυσταγωγία: Ο παππούς, η γιαγιά, το αντρόγυνο, τα εγγονάκια, δισέγγονα πολλές φορές, κι ύστερα οι άλλοι. Οι συμπέθεροι, οι κουνιάδοι, οι σύντεκνοι, οι φαμέγιοι, οι φίλοι κι οι αδερφοχτοί, όλοι γύρω από το τραπέζι της γιορτής και της χαράς. Έτρωγαν το φαγητό με την αρχοντιά των Κρητικών εθίμων κι έπιναν το κρασί μ' ευχές κι εγκάρδιες συγκινήσεις: "Χρόνια πολλά, πατέρα!". "Να χαρείτε το στεφάνι σας παιδιά μου!". "Με το καλό να 'ρθουνε κι οι ξενιτεμένοι μας!", "Ο θεός να συγχωρέσει των αποθαμένων μας!!!".
Συχνά μαζί με το κρασί πίνανε και τα δάκρυα που κυλούσαν κρυφά από τα μάτια των, για εκείνους που λείπαν στον κάτω κόσμο και στην ξενιτιά...
Ειρηναίος Γαλανάκης: "Χρονιάρες Μέρες"
(Από το βιβλίο "Ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη".
Μια εκδήλωση για τον Άγιο των Νεοελληνικών Γραμμάτων τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, μου πρότεινε ο παπα - Αντώνης "Ρωμαίικο Πάσχα" απ' το ομώνυμο διήγημά του, να ήταν, λέει, ο τίτλος του. Έχουμε κι εμείς τους δικούς μας Παπαδιαμάντηδες, τους δικούς μας τοπικούς λογοτέχνες αγίους, σκέφτηκα και το κουβέντιασα μαζί του. "Λαμπρή στη δυτική Κρήτη", ο τίτλος της εκδήλωσης που έγινε τελικά. Έχοντας σαν εισαγωγή ένα απόσπασμα από κάποιο κείμενο του Παππού, του μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη, του πιο "σεβάσμιου εν ζωή" Έλληνα, "χρονιάρες μέρες" ο τίτλος του, και οδηγό τα διηγήματα "Πασχαλινές λαμπάδες" του Βελισσάριου Μουστάκα και "Ο παπάς του μιτάτου" του Νίκου Αγγελή. Για μια επιστροφή στις μνήμες που σταυροδένονται με τις ρίζες μας, όπως είπα στον πρόλογό μου. Σε μια προσπάθεια συνάντησης με τους παλαιούς των ημερών μας ημέρες Λαμπρής. Όχι με την έννοια ενός λαογραφικού οδοιπορικού, της περιγραφής των πασχαλινών ηθών και εθίμων, αλλά και της απευθείας επαφής με το χρυσωρυχείο της λαϊκής μας κληρονομιάς. Εν είδει μνημοσύνου. Εις ανάστασιν νεκρών και εις ζωήν αιώνιον. Των χρόνων εκείνων που οι άνθρωποι λειτουργούνταν σε παρατατικό χρόνο μεταξύ τους αλλά και με τα πράγματα σε εικόνες όπως αυτές που περιγράφει ο Παππούς...
Σημείωση: Η όλη εκδήλωση πλαισιώθηκε με μουσικό οδοιπορικό της Μεγάλης Εβδομάδας από τη Χορωδία των σπουδαστών του Βενιζέλειου Ωδείου Χανίων, υπό τη δ/νση του καθηγητή Αντωνίου Κλουβιδάκη και με μικρό θεατρικό δρώμενο με τίτλο "το κρυφό σχολείο" από μαθητές του 6ου Δημ. Σχ. Χανίων.
Τρέξε και διάλεξε ένα βιβλίο...
Με το σύνθημα "Ένα βιβλίο σε περιμένει, βρες το!" κυκλοφορήθηκε εδώ κι ένα μήνα περίπου από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και στα ελληνικά η αφίσα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (ΙΒΒΥ), με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, ημέρα που γεννήθηκε ο δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Εκτός απ' την αφίσα την οποία φιλοτέχνησε η ισπανίδα ζωγράφος Noemivillamuza κυκλοφορήθηκε (σε μετάφραση της Λότης Πέτροβις - Ανδρουτσοπούλου) και το σχετικό μήνυμα που έγραψε η ισπανίδα συγγραφέας Eliacer Cansino. Το μήνυμα αυτό, που απευθύνεται βέβαια στο όποιας εθνικότητας, όποιας γλώσσας και όποιας θρησκείας παιδί, τελειώνει ως εξής: "Μην περιμένεις άλλο λοιπόν! Τρέξε και διάλεξε ένα βιβλίο. Διάβασέ το και θ' ανακαλύψεις ότι, όπως ακριβώς λέει εκείνο το τραγούδι (σ.σ. αναφέρεται στο γνωστό και σε 'μας "Ήταν ένα μικρό καράβι,/ που ήταν αταξίδευτο...") που τραγουδούσα όταν ήμουνα παιδί, δεν υπάρχει καράβι, όσο μικρό κι αν είναι, που κάποτε δεν έρχεται ο καιρός να μάθει να ταξιδεύει."
Υμνοι και πασχαλινά διηγήματα
Γράφει η
Ελένη Φουντουλάκη
Με μια ζεστή εκδήλωση που περιελάμβανε ύμνους, διηγήματα και θεατρικό δρώμενο από μικρούς μαθητές το ενοριακό πολιτιστικό κέντρο Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Νέα Χώρα, άνοιξε προχθές το απόγευμα τις εκδηλώσεις για τις άγιες μέρες του Πάσχα.
Εχοντας ως οδηγό αποσπάσματα απ’ τα διηγήματα “Πασχαλινές λαμπάδες” του Βελισσάριου Μουστάκα και ο “Παπάς του Μιτάτου” του Νίκου Αγγελή, οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να βιώσουν το πνεύμα της μεγαλύτερης γιορτής της Χριστιανοσύνης όπως ακριβώς περιγραφόταν στα κείμενα του πρώην μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Ειρηναίου για τις “Χρονιάρες μέρες” και τη “Λαμπρή στη Δυτική Κρήτη”.
Την εκδήλωση “άνοιξαν” μαθητές του 6ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων που παρουσίασαν μικρό θεατρικό δρώμενο με τίτλο “Το κρυφό σχολειό”.
Στη συνέχεια ακολούθησε μουσικό οδοιπορικό της Μεγάλης Εβδομάδας με ύμνους βυζαντινής μουσικής απ’ τη χορωδία των σπουδαστών της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής του Βενιζέλειου Ωδείου Χανίων, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή βυζαντινής μουσικής κ. Αντώνιου Κλουβιδάκη.
Την εκδήλωση προλόγισε και συντόνισε ο δάσκαλος - λογοτέχνης κ. Βαγγέλης Κακατσάκης, ενώ κείμενα διάβασαν εκτός από τον συντονιστή, οι δασκάλες του 5ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων Τόνια Καπετανάκη και Ρούλα Μουστάκα.
Όπως ανέφερε ο κ. Κακατσάκης “η εκδήλωση αυτή γίνεται κάθε χρόνο από το ενοριακό πολιτιστικό κέντρο Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Για φέτος η αρχική πρόταση του π. Αντωνίου Σαπουνάκη ήταν η εκδήλωση να είναι αφιερωμένη στον Παπαδιαμάντη. Αντιπρότεινα να απευθυνθούμε στους δικούς μας «Παπαδιαμάντηδες» αφού η τοπική μας λογοτεχνία ποικίλει. Έτσι βρήκαμε διηγήματα του Βελισσάριου Μουστάκα και του Νίκου Αγγελή και αποφασίσαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στη μνήμη τους.
Η εκδήλωση έχει τίτλο «Λαμπρή στη Δυτική Κρήτη» και στηριχτήκαμε στα διηγήματα «Πασχαλινές λαμπάδες» του Βελισσάριου Μουστάκα και ο «Παπάς του Μιτάτου» του Νίκου Αγγελή. Ως πρόλογο επιλέξαμε ένα εκπληκτικό απόσπασμα απ’ το βιβλίο «Ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη» του μεγάλου Γέροντα της Κρήτης, μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη.
Είναι σημαντικό να προσφεύγουμε μέσα στο «σώμα» της λαϊκής παράδοσης, πλησιάζοντας το ίδιο το χρυσωρυχείο της λαϊκής μας μνήμης και να αντλούμε όλα εκείνα που πρέπει να αντλήσουμε. Να συναντήσουμε τους παλαιούς των ημερών μας, τους παλιότερους ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να περνούσανε πολύ πιο φτωχικά από εμάς, όμως λειτουργούσαν κάτω από το «εμείς» και συνυπήρχαν μέσα σε εικόνες και σκηνές καθημερινής έγνοιας, αγαπημένα και όμορφα”.
Απ’ την πλευρά του ο εφημέριος στο ενοριακό πολιτιστικό κέντρο Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης “Κωνσταντινουπολειάδα”, π. Αντώνης Σαπουνάκης επεσήμανε: “Κάθε χρόνο με αυτή την εκδήλωση προεορτάζουμε το Πάσχα με ύμνους και διηγήματα. Φέτος επιλέξαμε συγγραφείς των Χανίων που έχουν γράψει και έχουν μιλήσει για τη Λαμπρή στη Δυτική Κρήτη. Με τον τρόπο αυτό θέλουμε να δώσουμε το πνεύμα που υπήρχε σε παλαιότερες εποχές, τότε που οι άνθρωποι δεν ζούσανε καταναλωτικά. Αυτήν την ιδιαιτερότητα θέλαμε να τονίσουμε”.
Χανιώτικα Νέα(29.03.2010)
Σάββατο 27 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφειο
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΙ 'ΝΑΙ ο κάβουρας, τι 'ναι το ζουμί του! Πολλές φορές το σκέφτομαι αυτό, καθώς αρχίζω να γράφω τη στήλη. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να γράψω, για τούτο, για τ' άλλο, για το παράλλο κι όλα τ' άλλα παράλλα, ποια να βάλω μέσα και ποια ν' αφήσω έξω! Πολλές φορές όμως "παίζει" η άλλη παροιμία που λέει "μάζωνε κι ας είναι και ρώγες". Κουρκούτι είναι γινωμένο το μυαλό μου, λίγα, πολύ λίγα έχει αποθηκεύψει για τις ανάγκες της στήλης.
ΔΙΑ ΤΗΣ πλαγίας άρχισα, πονηρός ο βλάχος, ο γράφων, θέλω να πω, καλά το καταλάβατε. Πράμα ή σχεδόν πράμα δεν έχει αποθηκέψει το μυαλό μου, αλλού έβοσκε προχθές, ενώ ο Πρωθυπουργός μας έτρεχε στις Βρυξέλλες για να μαζώξει τ' ασυμμάζευτα. Ας ξετζαμπουρίσω, λοιπόν, τους όποιους καμπανούς μάζωξα στο καλάθι μου και ό,τι ήθελε προκύψει.
ΚΑΜΠΑΝΟΙ στην περίπτωσή μου είναι τα πολύ μικρά σταφύλια που κάνουν οι κουρμούλες. Να το εξηγήσω αυτό για όσους δεν το ξέρουν και πηγαίνει ο νους τους, Κύριος οίδε πού.
ΤΙΝΑΞΕ τον αγκίσσαρο να δεις πως πέφτει η σκόνη/ δεν το κουνούμε από παέ, τ' αφεντικό σηκώνει. Την άκουσα να την λένε σε κάποια γιορτή, κάποτε τούτη τη μαντινάδα. Τι λέτε, θα μπορούσε να την πει προχθές στις Βρυξέλλες και ο Γιώργος Παπανδρέου; Κι αν μπορούσε σε ποιον θα την έλεγε; Στον Τρισσέ, στον Σαρκοζί ή στην Μέρκελ;
ΕΙΔΟΣ αρωματικού θάμνου που κάνει εκπληκτικής ομορφιάς μωβ λουλουδάκια είναι ο αγκ(κ)ίσσαρος. Αναζητήστε τον να τον βρείτε όσοι δεν τον ξέρετε. Είναι τόση η ομορφιά του που δεν θα πάει ο κόπος σας χαμένος.
ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ, στα δυο στενά, τον σκοτώσανε τον Σακαφλιά. Στα στενά των Βρυξελλών πάντως μάλλον την έβγαλε, προσώρας τουλάχιστον, καθαρή. Άμποτε να δώσει ο θεός να πάψουν να τον κυνηγάνε. Δεδομένο ότι κι αυτός θ' αλλάξει τρόπο συμπεριφοράς.
ΕΝ ΤΗ παλάμη και ούτω βοήσομεν... Εν τη παλάμη και ούτω βοήσομεν.. Εν τη παλάμη και ούτω βοήσομεν... Το ξέρω ότι το 'γραψα και τις προάλλες, λέτε να μην το ξέρω! Να μην το ξαναγράψω όμως, ενώ η Ελλάδα με δεδομένη την... γερμανικογαλλική απόφαση ετοιμάζεται να βγει στη γύρα για δανεικά;
“ΘΑΥΜΑΣΙΑ” είπε στον Μιχαήλ Άγγελο ένας φίλος του, για ένα άγαλμα που κατασκεύαζε. Όταν τον ξαναεπισκέφτηκε τον ρώτησε αν εργάστηκε κι άλλο κι ο καλλιτέχνης του απάντησε ότι δούλεψε πολύ για να γυαλίσει μια πτυχή του ενδύματος, να κάνει ζωηρότερα τα μάτια, και για να κάνει εκφραστικότερα τα νεύρα του αριστερού χεριού. "Αυτά είναι ασήμαντα", του είπε ο φίλος του. Ο Μιχαήλ Άγγελος του απάντησε: "Ναι, θα ήταν όλα αυτά ασήμαντα το καθένα χωριστά, όλα μαζί όμως κάνουν το άγαλμα τέλειο."
“Απέχω ευβούλως/ Πυρρίχιων ακραίων/ Ενοχών κοπής έωλων/ Ναυμαχία εις ύδατα θολά/ Οξείδωσα εργαλεία αιχμηρά/ Χρησμών ερριμμένων ένθεν κακείθεν/ Οιωνοσκοπώ με την κλεψύδρα του νου/ Περιέπλευσα ακτογραμμές άγονες/ Οδυσσέως ευχή - δοκιμασία/ Ιχνηλατώ κατά βούληση/ Ήρεμος ελέγχω τύχη/ Σοφίας ανάγνωσμα/ Ήδιστα ηχηρό”
Το ποίημα "Απ-Ενοχο-Ποίηση" του Χρίστου Κοντοβουνήσιου
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΙ 'ΝΑΙ ο κάβουρας, τι 'ναι το ζουμί του! Πολλές φορές το σκέφτομαι αυτό, καθώς αρχίζω να γράφω τη στήλη. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να γράψω, για τούτο, για τ' άλλο, για το παράλλο κι όλα τ' άλλα παράλλα, ποια να βάλω μέσα και ποια ν' αφήσω έξω! Πολλές φορές όμως "παίζει" η άλλη παροιμία που λέει "μάζωνε κι ας είναι και ρώγες". Κουρκούτι είναι γινωμένο το μυαλό μου, λίγα, πολύ λίγα έχει αποθηκεύψει για τις ανάγκες της στήλης.
ΔΙΑ ΤΗΣ πλαγίας άρχισα, πονηρός ο βλάχος, ο γράφων, θέλω να πω, καλά το καταλάβατε. Πράμα ή σχεδόν πράμα δεν έχει αποθηκέψει το μυαλό μου, αλλού έβοσκε προχθές, ενώ ο Πρωθυπουργός μας έτρεχε στις Βρυξέλλες για να μαζώξει τ' ασυμμάζευτα. Ας ξετζαμπουρίσω, λοιπόν, τους όποιους καμπανούς μάζωξα στο καλάθι μου και ό,τι ήθελε προκύψει.
ΚΑΜΠΑΝΟΙ στην περίπτωσή μου είναι τα πολύ μικρά σταφύλια που κάνουν οι κουρμούλες. Να το εξηγήσω αυτό για όσους δεν το ξέρουν και πηγαίνει ο νους τους, Κύριος οίδε πού.
ΤΙΝΑΞΕ τον αγκίσσαρο να δεις πως πέφτει η σκόνη/ δεν το κουνούμε από παέ, τ' αφεντικό σηκώνει. Την άκουσα να την λένε σε κάποια γιορτή, κάποτε τούτη τη μαντινάδα. Τι λέτε, θα μπορούσε να την πει προχθές στις Βρυξέλλες και ο Γιώργος Παπανδρέου; Κι αν μπορούσε σε ποιον θα την έλεγε; Στον Τρισσέ, στον Σαρκοζί ή στην Μέρκελ;
ΕΙΔΟΣ αρωματικού θάμνου που κάνει εκπληκτικής ομορφιάς μωβ λουλουδάκια είναι ο αγκ(κ)ίσσαρος. Αναζητήστε τον να τον βρείτε όσοι δεν τον ξέρετε. Είναι τόση η ομορφιά του που δεν θα πάει ο κόπος σας χαμένος.
ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ, στα δυο στενά, τον σκοτώσανε τον Σακαφλιά. Στα στενά των Βρυξελλών πάντως μάλλον την έβγαλε, προσώρας τουλάχιστον, καθαρή. Άμποτε να δώσει ο θεός να πάψουν να τον κυνηγάνε. Δεδομένο ότι κι αυτός θ' αλλάξει τρόπο συμπεριφοράς.
ΕΝ ΤΗ παλάμη και ούτω βοήσομεν... Εν τη παλάμη και ούτω βοήσομεν.. Εν τη παλάμη και ούτω βοήσομεν... Το ξέρω ότι το 'γραψα και τις προάλλες, λέτε να μην το ξέρω! Να μην το ξαναγράψω όμως, ενώ η Ελλάδα με δεδομένη την... γερμανικογαλλική απόφαση ετοιμάζεται να βγει στη γύρα για δανεικά;
“ΘΑΥΜΑΣΙΑ” είπε στον Μιχαήλ Άγγελο ένας φίλος του, για ένα άγαλμα που κατασκεύαζε. Όταν τον ξαναεπισκέφτηκε τον ρώτησε αν εργάστηκε κι άλλο κι ο καλλιτέχνης του απάντησε ότι δούλεψε πολύ για να γυαλίσει μια πτυχή του ενδύματος, να κάνει ζωηρότερα τα μάτια, και για να κάνει εκφραστικότερα τα νεύρα του αριστερού χεριού. "Αυτά είναι ασήμαντα", του είπε ο φίλος του. Ο Μιχαήλ Άγγελος του απάντησε: "Ναι, θα ήταν όλα αυτά ασήμαντα το καθένα χωριστά, όλα μαζί όμως κάνουν το άγαλμα τέλειο."
“Απέχω ευβούλως/ Πυρρίχιων ακραίων/ Ενοχών κοπής έωλων/ Ναυμαχία εις ύδατα θολά/ Οξείδωσα εργαλεία αιχμηρά/ Χρησμών ερριμμένων ένθεν κακείθεν/ Οιωνοσκοπώ με την κλεψύδρα του νου/ Περιέπλευσα ακτογραμμές άγονες/ Οδυσσέως ευχή - δοκιμασία/ Ιχνηλατώ κατά βούληση/ Ήρεμος ελέγχω τύχη/ Σοφίας ανάγνωσμα/ Ήδιστα ηχηρό”
Το ποίημα "Απ-Ενοχο-Ποίηση" του Χρίστου Κοντοβουνήσιου
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“OXI τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνο πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνούμε. Γιατί τα δέντρα μας, αν τα κόψεις και τα κάψεις, τη γη δεν μπορείς να την σηκώσεις. Και η ίδια η γη που τα έθρεψε, αυτή η ίδια γη μένει δική μας και τα μετακάνει".
ΑΥΤΑ, μεταξύ των άλλων απάντησε, εκ μέρους του λαού της Μεσσηνίας στον φοβερό και τρομερό Ιμπραήμ, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν τους ζητήθηκε να προσκυνήσουν για να μην αρχίσει το καταστροφικό έργο του. Αλήθεια, τι απαντάνε οι σημερινοί Κολοκοτρώνηδες στους σημερινούς Ιμπραΐμηδες; Άλλοι οι σημερινοί πολέμοι θα μου πείτε...
ΟΛΗ η δόξα όλη η χάρη, άγια μέρα ξημερώνει, κατά που λέει και το παλιό σχολικό τραγούδι, σήμερα για την πατρίδα μας. Άγια αλλά και ιδιαίτερα δύσκολη για την παραπέρα πορεία της. Μη φοβάστε, συνέλληνες! Μπόρα είναι και θα περάσει. Όσο δυνατή κι αν είναι. Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ο Θεός της Ελλάδας...
ΑΠΟΥ ζει μεταζώνεται. Ούτε θα σωθούμε ούτε θα χαθούμε σήμερα σαν χώρα. Εδώ περάσαμε τόσα και τόσα και δεν βουλιάξαμε!
ΣΤΟΝ ΡΟΛΟ της Ανκελα Μέρκελ, τότε, ο Μέτερνιχ. Στον ρόλο του Μέτερνιχ, τώρα, διακόσια περίπου χρόνια μετά, η Άνκελα Μέρκελ. Πού ανήκε, αλήθεια, τότε το κρατίδιο της Ρηνανίας - Βεστφαλίας;
Ε, ΡΕ και να ήταν σήμερα αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ο μακαριστός Χριστόδουλος! Στ' άρματα στ' άρματα μπρος στον αγώνα! Στη διαπασών θ' ακουγόταν το άσμα. Ακούς εκεί να θέλουν να φορολογήσουν την εκκλησιαστική περιουσία! Πού ξανακούστηκε στην ιστορία του ελληνικού κράτους αυτό;
ΟΠΟΥ ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι. Η κανονική παροιμία. Από κει και πέρα έχουμε και λέμε. Όπου ακούς λίγα κεράσια, κράτα μεγάλο καλάθι. Όπου ακούς λίγα κεράσια, κράτα μικρό καλάθι. Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μεγάλο καλάθι. Όλα παίζουν...
ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ απ' τ' άλλο μας αυτί, γιατί 'ναι η μάνα μας κουφή. Εις ώτα μη ακουόντων οι διαμαρτυρίες των νοσοκομειακών γιατρών, όπως καταγγέλλουν, σε τοπικό επίπεδο. Καλό παιχνίδι η ...πινακωτή.
ΑΠ' ΤΗΝ δοξολογία στην κατάθεση στεφάνων, κι απ' την κατάθεση στεφάνων στην παρέλαση. Η απόλαυση του να είσαι επίσημος. Καμιά κρίση δεν μπορεί να την αλλάξει!
ΟΤΑΝ ο Ιμπραήμ εισέβαλε στην Πελοπόννησο η Κυβέρνηση αναγκάστηκε να ελευθερώσει τον Κολοκοτρώνη, που τον είχε φυλακισμένο. Φτάνοντας στο Ναύπλιο είπε σ' αυτούς που τον υποδέχτηκαν: "Πριν έρθω στ' Ανάπλι έριξα στη θάλασσα όλα τα περασμένα. Το ίδιο να κάνετε κι εσείς. Στον δρόμο που περνούσα είδα να σκάβουν κάποιοι άνθρωποι να βρούνε έναν κρυμμένο θησαυρό. Εκεί να ρίξετε τα δικά σας μίση. Έτσι θα βρεθεί κι ο χαμένος θησαυρός."
"Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,/ κι αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου/ με λογισμό και μ' όνειρο, τι χαρ' έχουν τα μάτια,/ τα μάτια τούτα να σ' ιδούν μες στο πανέρμο δάσος,/ που ξάφνου σου τριγύρισε τ΄αθάνατα ποδάρια/ (κοίτα) με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα του Βαγιώνε!..."
Από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους" (Σχεδίασμα Γ')
του Διονυσίου Σολωμού.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα νέα(25.03.10)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“OXI τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνο πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνούμε. Γιατί τα δέντρα μας, αν τα κόψεις και τα κάψεις, τη γη δεν μπορείς να την σηκώσεις. Και η ίδια η γη που τα έθρεψε, αυτή η ίδια γη μένει δική μας και τα μετακάνει".
ΑΥΤΑ, μεταξύ των άλλων απάντησε, εκ μέρους του λαού της Μεσσηνίας στον φοβερό και τρομερό Ιμπραήμ, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν τους ζητήθηκε να προσκυνήσουν για να μην αρχίσει το καταστροφικό έργο του. Αλήθεια, τι απαντάνε οι σημερινοί Κολοκοτρώνηδες στους σημερινούς Ιμπραΐμηδες; Άλλοι οι σημερινοί πολέμοι θα μου πείτε...
ΟΛΗ η δόξα όλη η χάρη, άγια μέρα ξημερώνει, κατά που λέει και το παλιό σχολικό τραγούδι, σήμερα για την πατρίδα μας. Άγια αλλά και ιδιαίτερα δύσκολη για την παραπέρα πορεία της. Μη φοβάστε, συνέλληνες! Μπόρα είναι και θα περάσει. Όσο δυνατή κι αν είναι. Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ο Θεός της Ελλάδας...
ΑΠΟΥ ζει μεταζώνεται. Ούτε θα σωθούμε ούτε θα χαθούμε σήμερα σαν χώρα. Εδώ περάσαμε τόσα και τόσα και δεν βουλιάξαμε!
ΣΤΟΝ ΡΟΛΟ της Ανκελα Μέρκελ, τότε, ο Μέτερνιχ. Στον ρόλο του Μέτερνιχ, τώρα, διακόσια περίπου χρόνια μετά, η Άνκελα Μέρκελ. Πού ανήκε, αλήθεια, τότε το κρατίδιο της Ρηνανίας - Βεστφαλίας;
Ε, ΡΕ και να ήταν σήμερα αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ο μακαριστός Χριστόδουλος! Στ' άρματα στ' άρματα μπρος στον αγώνα! Στη διαπασών θ' ακουγόταν το άσμα. Ακούς εκεί να θέλουν να φορολογήσουν την εκκλησιαστική περιουσία! Πού ξανακούστηκε στην ιστορία του ελληνικού κράτους αυτό;
ΟΠΟΥ ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι. Η κανονική παροιμία. Από κει και πέρα έχουμε και λέμε. Όπου ακούς λίγα κεράσια, κράτα μεγάλο καλάθι. Όπου ακούς λίγα κεράσια, κράτα μικρό καλάθι. Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μεγάλο καλάθι. Όλα παίζουν...
ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ απ' τ' άλλο μας αυτί, γιατί 'ναι η μάνα μας κουφή. Εις ώτα μη ακουόντων οι διαμαρτυρίες των νοσοκομειακών γιατρών, όπως καταγγέλλουν, σε τοπικό επίπεδο. Καλό παιχνίδι η ...πινακωτή.
ΑΠ' ΤΗΝ δοξολογία στην κατάθεση στεφάνων, κι απ' την κατάθεση στεφάνων στην παρέλαση. Η απόλαυση του να είσαι επίσημος. Καμιά κρίση δεν μπορεί να την αλλάξει!
ΟΤΑΝ ο Ιμπραήμ εισέβαλε στην Πελοπόννησο η Κυβέρνηση αναγκάστηκε να ελευθερώσει τον Κολοκοτρώνη, που τον είχε φυλακισμένο. Φτάνοντας στο Ναύπλιο είπε σ' αυτούς που τον υποδέχτηκαν: "Πριν έρθω στ' Ανάπλι έριξα στη θάλασσα όλα τα περασμένα. Το ίδιο να κάνετε κι εσείς. Στον δρόμο που περνούσα είδα να σκάβουν κάποιοι άνθρωποι να βρούνε έναν κρυμμένο θησαυρό. Εκεί να ρίξετε τα δικά σας μίση. Έτσι θα βρεθεί κι ο χαμένος θησαυρός."
"Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,/ κι αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου/ με λογισμό και μ' όνειρο, τι χαρ' έχουν τα μάτια,/ τα μάτια τούτα να σ' ιδούν μες στο πανέρμο δάσος,/ που ξάφνου σου τριγύρισε τ΄αθάνατα ποδάρια/ (κοίτα) με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα του Βαγιώνε!..."
Από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους" (Σχεδίασμα Γ')
του Διονυσίου Σολωμού.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα νέα(25.03.10)
Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010
Eυθύβολα και μη...
Γράφει ο
Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Είμαστε στο... “ΕΓΩ”
Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη,
γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, ξανασβήνω... Εχει περάσει κάμποση ώρα από κείνη τη στιγμή που ιδέα “τρελή” κατέβασε η κούτρα μου να σου πω τι συμβαίνει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα! Αύριο ξημερώνει 25η Μαρτίου, είναι -θα το γνωρίζεις- εθνική εορτή και έχουμε αργία, κλειστά τα σχολειά, οι υπηρεσίες, τα πάντα!
Μη με ρωτάς αν τα παιδιά σήμερα γνωρίζουνε τους ήρωες, τα ονόματά τους, ακόμα κι αυτή την ίδια τη σημασία της αυριανής ημέρας! Τι φταίνε κι αυτά; Εγώ άλλα θέλω να σου πω μπάρμπα Γιάννη, όσα με χωρέσει τούτος ο χώρος!
Τα πράγματα δεν έχουνε αλλάξει και τόσο από την εποχή που έλεγες ότι “τα δυστυχήματα της πατρίδος προξενήθηκαν από την ανοησίαν μας και ιδιοτέλειά μας και από θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από μας τους στρατιωτικούς”!
“Τα αίτια του κακού”, όπως μας είπες, ναι μεν “τα γράφουνε και τα λένε οι εφημερίδες καθημερινά”, αλήθεια είναι τούτο! Δεν σημαίνει όμως ότι από αυτά έχουμε μάθει κι ας ευχόσουν εσύ ότι πρέπει “να τα βλέπουν οι νεότεροι, και οι μεταγενέστεροι νά ’χουν περισσότερη αρετή και πατριωτισμόν”. Εγώ σκέφτομαι ότι ίσως να φταίει κι αυτή η ίδια μας η ράτσα, δεν ξέρω! Πολλοί προσπαθούν να εντοπίσουν τις αιτίες!
Εξακολουθούμε νά ’χουμε ακόμη στο κεφάλι μας τους ξένους -Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς κ.λπ.- να μας λένε πώς να πράττουμε, γιατί εξακολουθούμε να μην είμαστε άξιοι να διαχειριζόμαστε τις δικές μας καταστάσεις! Και να σου πω κι ένα ακόμη που ίσως σε στεναχωρήσει πιότερο από τ’ άλλα: έχουμε ξεπουλήσει τις πέτρες και το χώμα μας κι επιπλέον μας κάνουν και πλάκα κάποιοι εκ Γερμανίας να μας αγοράσουν και την Ακρόπολη.
Μπάρμπα Γιάννη, τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά για τον λαό! Ανάλογες καταστάσεις ζει, όπως κι εσύ, όταν ήσουν μικρός που γράφεις πως: “έκανα τον υπηρέτη... κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα, να βγάλω το πατρικό μου χρέος που μας χρέωσαν oι χαραμήδες, και να ζήσω κι εγώ σε τούτη την κοινωνία, όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού στο σώμα μου”.
Ετσι κι αυτός ο λαός δουλεύει και δουλεύει για να ξεχρεώσει τα χρέη άλλων που τα φάγαν!
Τι να σου πρωτοπώ όμως; Μόνο ετούτο και σ’ αφήνω: Εξακολουθούμε και είμαστε στο “ΕΓΩ”, μου μοιάζει να είναι το χαρακτηριστικότερον ίδιον τούτης της ράτσας...
Αυτό φταίει και δεν πάμε μπροστά! Κι ας λέμε ότι είμαστε πατριώτες, κανένας δεν νοιάζεται αληθινά για τούτη τη γη, τούτη την πατρίδα...
Χανιώτικα Νέα(24.03.10)
Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Είμαστε στο... “ΕΓΩ”
Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη,
γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, ξανασβήνω... Εχει περάσει κάμποση ώρα από κείνη τη στιγμή που ιδέα “τρελή” κατέβασε η κούτρα μου να σου πω τι συμβαίνει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα! Αύριο ξημερώνει 25η Μαρτίου, είναι -θα το γνωρίζεις- εθνική εορτή και έχουμε αργία, κλειστά τα σχολειά, οι υπηρεσίες, τα πάντα!
Μη με ρωτάς αν τα παιδιά σήμερα γνωρίζουνε τους ήρωες, τα ονόματά τους, ακόμα κι αυτή την ίδια τη σημασία της αυριανής ημέρας! Τι φταίνε κι αυτά; Εγώ άλλα θέλω να σου πω μπάρμπα Γιάννη, όσα με χωρέσει τούτος ο χώρος!
Τα πράγματα δεν έχουνε αλλάξει και τόσο από την εποχή που έλεγες ότι “τα δυστυχήματα της πατρίδος προξενήθηκαν από την ανοησίαν μας και ιδιοτέλειά μας και από θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από μας τους στρατιωτικούς”!
“Τα αίτια του κακού”, όπως μας είπες, ναι μεν “τα γράφουνε και τα λένε οι εφημερίδες καθημερινά”, αλήθεια είναι τούτο! Δεν σημαίνει όμως ότι από αυτά έχουμε μάθει κι ας ευχόσουν εσύ ότι πρέπει “να τα βλέπουν οι νεότεροι, και οι μεταγενέστεροι νά ’χουν περισσότερη αρετή και πατριωτισμόν”. Εγώ σκέφτομαι ότι ίσως να φταίει κι αυτή η ίδια μας η ράτσα, δεν ξέρω! Πολλοί προσπαθούν να εντοπίσουν τις αιτίες!
Εξακολουθούμε νά ’χουμε ακόμη στο κεφάλι μας τους ξένους -Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς κ.λπ.- να μας λένε πώς να πράττουμε, γιατί εξακολουθούμε να μην είμαστε άξιοι να διαχειριζόμαστε τις δικές μας καταστάσεις! Και να σου πω κι ένα ακόμη που ίσως σε στεναχωρήσει πιότερο από τ’ άλλα: έχουμε ξεπουλήσει τις πέτρες και το χώμα μας κι επιπλέον μας κάνουν και πλάκα κάποιοι εκ Γερμανίας να μας αγοράσουν και την Ακρόπολη.
Μπάρμπα Γιάννη, τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά για τον λαό! Ανάλογες καταστάσεις ζει, όπως κι εσύ, όταν ήσουν μικρός που γράφεις πως: “έκανα τον υπηρέτη... κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα, να βγάλω το πατρικό μου χρέος που μας χρέωσαν oι χαραμήδες, και να ζήσω κι εγώ σε τούτη την κοινωνία, όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού στο σώμα μου”.
Ετσι κι αυτός ο λαός δουλεύει και δουλεύει για να ξεχρεώσει τα χρέη άλλων που τα φάγαν!
Τι να σου πρωτοπώ όμως; Μόνο ετούτο και σ’ αφήνω: Εξακολουθούμε και είμαστε στο “ΕΓΩ”, μου μοιάζει να είναι το χαρακτηριστικότερον ίδιον τούτης της ράτσας...
Αυτό φταίει και δεν πάμε μπροστά! Κι ας λέμε ότι είμαστε πατριώτες, κανένας δεν νοιάζεται αληθινά για τούτη τη γη, τούτη την πατρίδα...
Χανιώτικα Νέα(24.03.10)
Τρίτη 23 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΔΙΑΦΑΝΗ μέρα. Ένα ξεσκλίδι σύννεφο κατά Μαλάξα μεριά, όλο το υπόλοιπο που άφησε πίσω του ο χειμώνας. Και ιδού δύο πρώιμες νιόβγαλτες πεταλούδες που κουβαλούν στα φτερά τους την άνοιξη. Στιγμή εαρινής ισημερίας. Της φετινής εαρινής ισημερίας.
ΠΑΡΤΕ μέτρα, μας λέγανε. Πήραμε... χιλιόμετρα. Τόσα που και μόνο στο άκουσμά τους τρομάζει κανείς. Θα σας βοηθήσουμε, μας λέγανε. Αφού χρεωκοπήσουμε πρώτα, εννοούνε. Όμορφος κόσμος ηθικός... ανκελικά πλασμένος, ο κόσμος της Ενωμένης Ευρώπης.
Η ΣΚΥΛΛΑ της Άνκελα Μέρκελ και των συν αυτή από τη μία και η χάρυβδη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από την άλλη. Κακόμοιρε Οδυσσέα που είσαι αναγκασμένος να περάσεις οπωσδήποτε το στενό τους! Κακόμοιροι σύντροφοι του βασιλιά της Ιθάκης!
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ της γάτας με το ποντίκι συνεχίζεται. Θα συνεχίζεται άραγε και μετά τις 25 Μαρτίου; Θα βαρεθεί η γάτα να παίζει μαζί του και θα τ' αφήσει να ζήσει, ή θα το΄χει καταβροχθίσει εν τω μεταξύ; Ες... μεθαύριον τα σπουδαία.
Ο φετινος εορτασμός της απαρχής της εθνικής μας ανεξαρτησίας θα συμπέσει άραγε με την έναρξη της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας; Τι ερώτηση κι αυτή αλήθεια!
ΠΟΙΟΣ είδε κράτος λιγοστό/ σ' όλη τη γη μοναδικό/ εκατό να εξοδεύει/ και πενήντα να μαζεύει;/ Να τρέφει όλους τους αργούς/ να 'χει επτά πρωθυπουργούς/ ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα; Πάνε εκατό περίπου χρόνια από τότε που ο Γεώργιος Σουρής έκανε μαζί με άλλα, μέσα από τον “Ρωμηό” του, και αυτά τα ρητορικά ερωτήματα. Τι λέτε, παραμένουν σε ισχύ σήμερα; Δικό μου το ρητορικό ερώτημα.
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ σ' όλη την χώρα, και στα Χανιά βέβαια, από την ΑΔΕΔΥ σήμερα. Να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι αλλά οι έχοντες και κατέχοντες, το κεντρικό σύνθημα. Εις ώτα μη ακουόντων;
ΜΙΑ η Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων, πολλά, πάμπολλα τα στεφάνια που κατατέθηκαν απ' την Τοπική Αυτοδιοίκηση και προχθές στους Τάφους των Βενιζέλων για το μνημόσυνό τους. Κάθε δήμαρχος και το στεφάνι του! Όπως και κάθε βουλευτής και το στεφάνι του, βέβαια! Να μη μένουν και δίχως δουλειά... οι στεφανάδες, ε!
ΗΘΕΛΑ να 'μουν ποιητής να γράψω σε δυο στίχους/ την ομορφιά της πλάσης μας και της καρδιάς τους ήχους. Η μαντινάδα που μου έστειλε μέσω κινητού, όπως πάντα, προχθές, για την Ημέρα της Ποίησης, ο Ηλίας ο Σταματάκης. Μα είσαι ποιητής, Ηλία! Ποιος είπε οτι οι μαντινάδες, οι ωραίες μαντινάδες, όπως οι δικές σου, δεν είναι ποίηση;
ΚΩΣΤΑΣ Χιωτάκης, Αλέξης Ζερβάνος, Ιωσήφ Βεντούρας! Οι τρεις Χανιώτες ποιητές που τίμησε προχθές, 21 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων του Νομού μας παρουσιάζοντας το έργο τους. Πολύς σχετικά ο κόσμος στο Πνευματικό Κέντρο της Πόλης μας. Για να ευχηθεί χρόνια πολλά και στους ποιητές και στην ποίηση!
ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ της Γιγαντομαχίας η Αθηνά κυνήγησε τον γίγαντα Εγκέλαδο πάνω από τη Μεσόγειο. Πέταξε πάνω του το μεγάλο νησί της Σικελίας και τον έθαψε από κάτω. Ο Εγκέλαδος μούγκριζε κι έβγαζε από το στόμα του φωτιά. Τότε η γη κουνιόταν, γινόταν σεισμός και το μεγάλο υφαίστειο, η Αίτνα, έτρεμε και έβγαζε λάβα και καπνούς που σκέπαζαν τον ήλιο.
“Τ' αγριολούλουδα δεν ανθίζουν με προσταγές/ ούτε κανείς σπέρνει τη φύτρα τους/ ανατρεπτικοί άνεμοι στροβιλίζουν την αυγή/ λιχνίζουν γόνο στις οστεοθήκες των αγρών/ στον κρόταφο των βράχων./ Τη νύχτα/ οι κηποκόμοι φτύνουν τη δροσιά της γης/ φτύνουν την αταξία της.”
Το ποίημα “Τ' αγριολούλουδα” του Ιωσήφ Βεντούρα.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΔΙΑΦΑΝΗ μέρα. Ένα ξεσκλίδι σύννεφο κατά Μαλάξα μεριά, όλο το υπόλοιπο που άφησε πίσω του ο χειμώνας. Και ιδού δύο πρώιμες νιόβγαλτες πεταλούδες που κουβαλούν στα φτερά τους την άνοιξη. Στιγμή εαρινής ισημερίας. Της φετινής εαρινής ισημερίας.
ΠΑΡΤΕ μέτρα, μας λέγανε. Πήραμε... χιλιόμετρα. Τόσα που και μόνο στο άκουσμά τους τρομάζει κανείς. Θα σας βοηθήσουμε, μας λέγανε. Αφού χρεωκοπήσουμε πρώτα, εννοούνε. Όμορφος κόσμος ηθικός... ανκελικά πλασμένος, ο κόσμος της Ενωμένης Ευρώπης.
Η ΣΚΥΛΛΑ της Άνκελα Μέρκελ και των συν αυτή από τη μία και η χάρυβδη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από την άλλη. Κακόμοιρε Οδυσσέα που είσαι αναγκασμένος να περάσεις οπωσδήποτε το στενό τους! Κακόμοιροι σύντροφοι του βασιλιά της Ιθάκης!
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ της γάτας με το ποντίκι συνεχίζεται. Θα συνεχίζεται άραγε και μετά τις 25 Μαρτίου; Θα βαρεθεί η γάτα να παίζει μαζί του και θα τ' αφήσει να ζήσει, ή θα το΄χει καταβροχθίσει εν τω μεταξύ; Ες... μεθαύριον τα σπουδαία.
Ο φετινος εορτασμός της απαρχής της εθνικής μας ανεξαρτησίας θα συμπέσει άραγε με την έναρξη της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας; Τι ερώτηση κι αυτή αλήθεια!
ΠΟΙΟΣ είδε κράτος λιγοστό/ σ' όλη τη γη μοναδικό/ εκατό να εξοδεύει/ και πενήντα να μαζεύει;/ Να τρέφει όλους τους αργούς/ να 'χει επτά πρωθυπουργούς/ ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα; Πάνε εκατό περίπου χρόνια από τότε που ο Γεώργιος Σουρής έκανε μαζί με άλλα, μέσα από τον “Ρωμηό” του, και αυτά τα ρητορικά ερωτήματα. Τι λέτε, παραμένουν σε ισχύ σήμερα; Δικό μου το ρητορικό ερώτημα.
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ σ' όλη την χώρα, και στα Χανιά βέβαια, από την ΑΔΕΔΥ σήμερα. Να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι αλλά οι έχοντες και κατέχοντες, το κεντρικό σύνθημα. Εις ώτα μη ακουόντων;
ΜΙΑ η Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων, πολλά, πάμπολλα τα στεφάνια που κατατέθηκαν απ' την Τοπική Αυτοδιοίκηση και προχθές στους Τάφους των Βενιζέλων για το μνημόσυνό τους. Κάθε δήμαρχος και το στεφάνι του! Όπως και κάθε βουλευτής και το στεφάνι του, βέβαια! Να μη μένουν και δίχως δουλειά... οι στεφανάδες, ε!
ΗΘΕΛΑ να 'μουν ποιητής να γράψω σε δυο στίχους/ την ομορφιά της πλάσης μας και της καρδιάς τους ήχους. Η μαντινάδα που μου έστειλε μέσω κινητού, όπως πάντα, προχθές, για την Ημέρα της Ποίησης, ο Ηλίας ο Σταματάκης. Μα είσαι ποιητής, Ηλία! Ποιος είπε οτι οι μαντινάδες, οι ωραίες μαντινάδες, όπως οι δικές σου, δεν είναι ποίηση;
ΚΩΣΤΑΣ Χιωτάκης, Αλέξης Ζερβάνος, Ιωσήφ Βεντούρας! Οι τρεις Χανιώτες ποιητές που τίμησε προχθές, 21 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων του Νομού μας παρουσιάζοντας το έργο τους. Πολύς σχετικά ο κόσμος στο Πνευματικό Κέντρο της Πόλης μας. Για να ευχηθεί χρόνια πολλά και στους ποιητές και στην ποίηση!
ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ της Γιγαντομαχίας η Αθηνά κυνήγησε τον γίγαντα Εγκέλαδο πάνω από τη Μεσόγειο. Πέταξε πάνω του το μεγάλο νησί της Σικελίας και τον έθαψε από κάτω. Ο Εγκέλαδος μούγκριζε κι έβγαζε από το στόμα του φωτιά. Τότε η γη κουνιόταν, γινόταν σεισμός και το μεγάλο υφαίστειο, η Αίτνα, έτρεμε και έβγαζε λάβα και καπνούς που σκέπαζαν τον ήλιο.
“Τ' αγριολούλουδα δεν ανθίζουν με προσταγές/ ούτε κανείς σπέρνει τη φύτρα τους/ ανατρεπτικοί άνεμοι στροβιλίζουν την αυγή/ λιχνίζουν γόνο στις οστεοθήκες των αγρών/ στον κρόταφο των βράχων./ Τη νύχτα/ οι κηποκόμοι φτύνουν τη δροσιά της γης/ φτύνουν την αταξία της.”
Το ποίημα “Τ' αγριολούλουδα” του Ιωσήφ Βεντούρα.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο
Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης
Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ στα Χανιά
Ένα πανόραμα εκδηλώσεων για πέντε μέρες κάτω απ' το γενικό τίτλο "Αστερίξ και Οβελίξ 50 χρόνια", στην πόλη μας από τον τοπικό Ελληνο-Γαλλικό Σύλλογο σε συνεργασία με την Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, με τη συμμετοχή 26 δημοτικών σχολείων της πόλης και της ύπαιθρης χώρας του Νομού μας. Ένα παιδικό πανηγύρι χαράς και δημιουργίας από ένα σύλλογο που επί 21 χρόνια δίδει διαρκώς απτά δείγματα των προσπαθειών του για την ανάπτυξη και την καλλιέργεια των δεσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Γαλλίας και την διάδοση ενός πνεύματος αλληλεγγύης μεταξύ των δύο χωρών. Σαν συνέχεια ενός δάσους προηγούμενων εξαιρετικών πολιτιστικών, επιστημονικών και κοινωνικών προσπαθειών (συνεδρίων, εορτών, εκθέσεων, συναυλιών, ομιλιών κτλ). Μετά λόγου γνώσεως αυτά, κι ας μην ήμουν παρών στα εγκαίνια των εκθέσεων Αφίσας της Γαλλικής Πρεσβείας και Μαθητικής Δημιουργίας που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 14 Μαρτίου στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης μας κι ας μην παρακολούθησα την θεατρική παράσταση με τίτλο "Αστερικάκης και Οβελιξάκης" (άλλο πράγμα την χαρακτήρισαν όσοι την είδαν) που έδωσαν την ίδια μέρα παιδιά ενός τμήματος της Ε' τάξης του 9ου Δημ. Σχολείου Χανίων. Και γιατί μου μίλησαν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό γι' αυτά και την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα πολλοί και διάφοροι, ιδιαιτέρως όμως, ο Μανώλης Σκουνάκης, η Αθηνά Γαλανάκη και η Ζωή Μητράκη, πρόεδρος, αντιπρόεδρος και ταμίας του εν λόγω Συλλόγου, που με εφοδίασαν και με όλο το σχετικό υλικό. Κυρίως όμως γιατί είχα την τύχη ύστερα από την "ξενάγησή" μου στις προαναφερθείσες εκθέσεις την τελευταία ημέρα λειτουργίας των (Πέμπτη, 18 Μαρτίου τ.ε.) να παρακολουθήσω, μαζί με παιδιά δημοτικών σχολείων της πόλης μας στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης την προβολή της ταινίας "Ο Αστερίξ και οι Βίκινγκς" και να βιώσω τούτο το πανηγύρι...
Το μαγικό φίλτρο της επιτυχίας
Ούτε λίγο ούτε πολύ, γύρω στα 2.000 ήταν τα παιδιά των 26 δημοτικών σχολείων του Νομού μας που συμμετείχαν με έργα τους στην Έκθεση Μαθητικής Δημιουργίας με θέμα τον Αστερίξ και τον Οβελίξ που οργάνωσε ο Ελληνογαλλικός Σύλλογος στο όλο πλαίσιο των, περί ου και στην προηγούμενη εύφημη μνεία λόγος, εκδηλώσεων για την συμπλήρωση 50 χρόνων ζωής των αγαπημένων εκ Γαλατίας ηρώων των παιδιών. Και βεβαίως πολλαπλάσιος ο αριθμός των παιδιών που επισκέφτηκαν τις εκθέσεις και παρακολούθησαν την ταινία. Αυτά μόνο σε επίπεδο αριθμών. Το αποτέλεσμα μιας συλλογικής τετράμηνης εργασίας μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που με πολλή αγάπη και πολύ μεράκι ξεπέρασαν χίλιες μύριες δυσκολίες, ήταν οι εκδηλώσεις αυτές. Ξεκινήσαμε έχοντας 500 όλα κι όλα ευρώ στο ταμείο μας και τα καταφέραμε, μου είπε, εκπροσωπώντας τους, επί του προκειμένου σε γενομένη κουβέντα η αντιπρόεδρος του Συλλόγου Αθηνά Γαλανάκη και αναφέρθηκε με έμφαση ότι αντί για το μαγικό φίλτρο του Δρυΐδη Πανοραμίξ είχαν το μαγικό φίλτρο της συμπαράστασης της Δ/νσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, του δήμου Χανίων, της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, του Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών "Ελευθ. Κ. Βενιζέλος" και του Συλλόγου Αποφοίτων της Ελληνογαλλικής Σχολής Χανίων. Πάνω απ' όλα και πρώτα απ' όλα το μαγικό φίλτρο του δικού τους μερακιού και της δικής τους αγάπης που κινητοποίησε το "Χανιώτικο εμείς", είχαν ωστόσο, κατά τη γνώμη μου. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν σαν Σύλλογος σ' όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να κατέχουν μια από τις καλύτερες θέσεις πανελληνίως που αφορούν στα άριστα αποτελέσματα των εξετάσεων για την απόκτηση διπλωμάτων (70%) ρεκόρ συμμετοχής υποψηφίων, υψηλό επίπεδο σπουδών και πολλών διακρίσεων και συγχαρητηρίων, από τον υπεύθυνο φορέα για τα εκπαιδευτικά θέματα του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών...
Eνας αιώνας μιας όμορφης πόλης
Όντως ξεχωριστή η παρουσίαση του βιβλίου της Ζωής Μητσοτάκη με τίτλο "Ένας Αιώνας Μιας Όμορφης Πόλης - Φωτοαφήγηση" απόψε στις 7.30 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου Χανίων. Και γιατί για το βιβλίο αυτό, που αποτελεί έκδοση του Λυκείου Ελληνίδων, του Δήμου και της Τ.Ε.Δ.Κ. ν. Χανίων, θα μιλήσουν αμέσως μετα από τους χαιρετισμούς που θα απευθύνουν η Συγγραφέας, ως πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων και οι Κυριάκος Βιρβιδάκης και Γρηγόρης Αρχοντάκης, νυν δήμαρχος και νυν νομάρχης Χανίων αντίστοιχα, οι διατελέσαντες δήμαρχοι Χανίων Γιάννης Κλωνιζάκης και Γιώργος Τζανακάκης. Και γιατί την όλη παρουσίαση, σύμφωνα με το πρόγραμματα θα συμπληρώνουν εικόνες και μουσικές που θα μας ταξιδέψουν στα μονοπάτια της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Και γιατί η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί πάντα σύμφωνα με το πρόγραμμα, με παραδοσιακούς χορούς από τις χορευτικές ομάδες, παλαιές και νέες του Λυκείου. Κυρίως όμως γιατί αυτό καθεαυτό το συγκεκριμένο βιβλίο, μια έκδοση χάρμα ιδέσθαι, που περιλαμβάνει πλούσιο και σπάνιο φωτογραφικό υλικό, δεν στέκεται όπως γράφει η πραγματικά αρχόντισσα συγγραφέας του, ούτε στα παλιά ούτε στα καινούργια αλλά στα αιώνια. Σ' όλα αυτά δηλαδή που σαν ανθό αγαπητικής γνώσης και σαν καρπό γνωστικής αγάπης διέσωσε το Λύκειο Ελληνίδων, υπαγορεύοντας το χρέος της συνέχειας...
Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης
Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ στα Χανιά
Ένα πανόραμα εκδηλώσεων για πέντε μέρες κάτω απ' το γενικό τίτλο "Αστερίξ και Οβελίξ 50 χρόνια", στην πόλη μας από τον τοπικό Ελληνο-Γαλλικό Σύλλογο σε συνεργασία με την Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, με τη συμμετοχή 26 δημοτικών σχολείων της πόλης και της ύπαιθρης χώρας του Νομού μας. Ένα παιδικό πανηγύρι χαράς και δημιουργίας από ένα σύλλογο που επί 21 χρόνια δίδει διαρκώς απτά δείγματα των προσπαθειών του για την ανάπτυξη και την καλλιέργεια των δεσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Γαλλίας και την διάδοση ενός πνεύματος αλληλεγγύης μεταξύ των δύο χωρών. Σαν συνέχεια ενός δάσους προηγούμενων εξαιρετικών πολιτιστικών, επιστημονικών και κοινωνικών προσπαθειών (συνεδρίων, εορτών, εκθέσεων, συναυλιών, ομιλιών κτλ). Μετά λόγου γνώσεως αυτά, κι ας μην ήμουν παρών στα εγκαίνια των εκθέσεων Αφίσας της Γαλλικής Πρεσβείας και Μαθητικής Δημιουργίας που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 14 Μαρτίου στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης μας κι ας μην παρακολούθησα την θεατρική παράσταση με τίτλο "Αστερικάκης και Οβελιξάκης" (άλλο πράγμα την χαρακτήρισαν όσοι την είδαν) που έδωσαν την ίδια μέρα παιδιά ενός τμήματος της Ε' τάξης του 9ου Δημ. Σχολείου Χανίων. Και γιατί μου μίλησαν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό γι' αυτά και την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα πολλοί και διάφοροι, ιδιαιτέρως όμως, ο Μανώλης Σκουνάκης, η Αθηνά Γαλανάκη και η Ζωή Μητράκη, πρόεδρος, αντιπρόεδρος και ταμίας του εν λόγω Συλλόγου, που με εφοδίασαν και με όλο το σχετικό υλικό. Κυρίως όμως γιατί είχα την τύχη ύστερα από την "ξενάγησή" μου στις προαναφερθείσες εκθέσεις την τελευταία ημέρα λειτουργίας των (Πέμπτη, 18 Μαρτίου τ.ε.) να παρακολουθήσω, μαζί με παιδιά δημοτικών σχολείων της πόλης μας στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης την προβολή της ταινίας "Ο Αστερίξ και οι Βίκινγκς" και να βιώσω τούτο το πανηγύρι...
Το μαγικό φίλτρο της επιτυχίας
Ούτε λίγο ούτε πολύ, γύρω στα 2.000 ήταν τα παιδιά των 26 δημοτικών σχολείων του Νομού μας που συμμετείχαν με έργα τους στην Έκθεση Μαθητικής Δημιουργίας με θέμα τον Αστερίξ και τον Οβελίξ που οργάνωσε ο Ελληνογαλλικός Σύλλογος στο όλο πλαίσιο των, περί ου και στην προηγούμενη εύφημη μνεία λόγος, εκδηλώσεων για την συμπλήρωση 50 χρόνων ζωής των αγαπημένων εκ Γαλατίας ηρώων των παιδιών. Και βεβαίως πολλαπλάσιος ο αριθμός των παιδιών που επισκέφτηκαν τις εκθέσεις και παρακολούθησαν την ταινία. Αυτά μόνο σε επίπεδο αριθμών. Το αποτέλεσμα μιας συλλογικής τετράμηνης εργασίας μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που με πολλή αγάπη και πολύ μεράκι ξεπέρασαν χίλιες μύριες δυσκολίες, ήταν οι εκδηλώσεις αυτές. Ξεκινήσαμε έχοντας 500 όλα κι όλα ευρώ στο ταμείο μας και τα καταφέραμε, μου είπε, εκπροσωπώντας τους, επί του προκειμένου σε γενομένη κουβέντα η αντιπρόεδρος του Συλλόγου Αθηνά Γαλανάκη και αναφέρθηκε με έμφαση ότι αντί για το μαγικό φίλτρο του Δρυΐδη Πανοραμίξ είχαν το μαγικό φίλτρο της συμπαράστασης της Δ/νσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, του δήμου Χανίων, της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, του Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών "Ελευθ. Κ. Βενιζέλος" και του Συλλόγου Αποφοίτων της Ελληνογαλλικής Σχολής Χανίων. Πάνω απ' όλα και πρώτα απ' όλα το μαγικό φίλτρο του δικού τους μερακιού και της δικής τους αγάπης που κινητοποίησε το "Χανιώτικο εμείς", είχαν ωστόσο, κατά τη γνώμη μου. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν σαν Σύλλογος σ' όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να κατέχουν μια από τις καλύτερες θέσεις πανελληνίως που αφορούν στα άριστα αποτελέσματα των εξετάσεων για την απόκτηση διπλωμάτων (70%) ρεκόρ συμμετοχής υποψηφίων, υψηλό επίπεδο σπουδών και πολλών διακρίσεων και συγχαρητηρίων, από τον υπεύθυνο φορέα για τα εκπαιδευτικά θέματα του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών...
Eνας αιώνας μιας όμορφης πόλης
Όντως ξεχωριστή η παρουσίαση του βιβλίου της Ζωής Μητσοτάκη με τίτλο "Ένας Αιώνας Μιας Όμορφης Πόλης - Φωτοαφήγηση" απόψε στις 7.30 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου Χανίων. Και γιατί για το βιβλίο αυτό, που αποτελεί έκδοση του Λυκείου Ελληνίδων, του Δήμου και της Τ.Ε.Δ.Κ. ν. Χανίων, θα μιλήσουν αμέσως μετα από τους χαιρετισμούς που θα απευθύνουν η Συγγραφέας, ως πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων και οι Κυριάκος Βιρβιδάκης και Γρηγόρης Αρχοντάκης, νυν δήμαρχος και νυν νομάρχης Χανίων αντίστοιχα, οι διατελέσαντες δήμαρχοι Χανίων Γιάννης Κλωνιζάκης και Γιώργος Τζανακάκης. Και γιατί την όλη παρουσίαση, σύμφωνα με το πρόγραμματα θα συμπληρώνουν εικόνες και μουσικές που θα μας ταξιδέψουν στα μονοπάτια της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Και γιατί η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί πάντα σύμφωνα με το πρόγραμμα, με παραδοσιακούς χορούς από τις χορευτικές ομάδες, παλαιές και νέες του Λυκείου. Κυρίως όμως γιατί αυτό καθεαυτό το συγκεκριμένο βιβλίο, μια έκδοση χάρμα ιδέσθαι, που περιλαμβάνει πλούσιο και σπάνιο φωτογραφικό υλικό, δεν στέκεται όπως γράφει η πραγματικά αρχόντισσα συγγραφέας του, ούτε στα παλιά ούτε στα καινούργια αλλά στα αιώνια. Σ' όλα αυτά δηλαδή που σαν ανθό αγαπητικής γνώσης και σαν καρπό γνωστικής αγάπης διέσωσε το Λύκειο Ελληνίδων, υπαγορεύοντας το χρέος της συνέχειας...
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ημέρα Ποίησης, αύριο 21 Μαρτίου και ο λόγος σήμερα αποκλειστικά στην ποίηση...
“...ΕΝΑΣ, επιπλέον, νομοθέτης στο πλήθος/ είναι ο ποιητής/ του προ, του παρά, του μη/ (πρόωρος, πάρωρος, πήγασος)./ Θεσμοθετεί την ενότητα ύπτια/ στα όρια των καθέτων της απουσίας,/ φτάνοντας βαθιά/ μες της φάτνης τις ηχητικές αστραπές”... Από την ποιητική σύνθεση της αξέχαστης Μαρίας Πριπάκη “7 δοκιμές για ένα ορισμό ποίησης”.
“ΤΑ ΛΟΓΙΑ του ποιητή/ είναι από φλόγα και σίδερο/ κι όμως γλιστράνε στις καρδιές/ όπως το ψάρι στο βυθό της θάλασσας./ Είναι τραγούδι όλο οργή/ για τα σκουλήκια του βάλτου,/ άτρεμη δύναμη της αγρύπνιας του/ μεσ' στη μεγάλη νύχτα./ Τα λόγια του ποιητή/ χτίζουν την πέτρα και το μάρμαρο/ για να υψώσουν τους βωμούς της λατρείας/...” Από το ποίημα του Αλέξη Ζερβάνου “Τα λόγια του ποιητή”.
“ΕΝΑ σπουργίτι θέλησε/ γλυκά να κελαηδήσει./ Είν' η φωνούλα του βραχνή/ και ντρέπεται τ' αηδόνια./ Ένα σπουργίτι θέλησε ψηλά για να πετάξει./ Είν' οι φτερούγες του κοντές/ Τους αετούς φοβάται./ Σε χαμοδέντρι κάθησε/ δειλό και πονεμένο/ ένα τραγούδι αρχίνισε/ την ανθρωπιά παινεύει.” Το ποίημα “Το σπουργίτι” της Δέσποινας Μαριαννάκη - Κουτζόγλου.
“ΠΑΡΤΕ την καρδιά μου/ κι όλη την ψυχή μου,/ γήινά μου αδέρφια,/ που σας τα χρωστώ./ Και στο Μέγα Πλάστη,/ που η φωνή του μου 'πε/ να με καίει η αγάπη/ λέω ευχαριστώ.” Το ποίημα “Το στερνό τραγούδι του ποιητή” του Νίκου Μαραγκουδάκη.
“ΙΣΩΣ είναι καλύτερα να ονειρευτώ/ το αύριο που θα 'φτιαχναν οι ερωτευμένοι/ σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης./ Ένα αύριο γαλήνιο/ σαν την καλοκαιριάτικη νύχτα/ βέβαιο/ σαν το στρογγυλό πρόσωπο του φεγγαριού”... Από το ποίημα “Μπορεί το αύριο” της Πηνελόπης Ντουντουλάκη.
“...ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ όμορφα/ παιδιά ποιητών φιλοσόφων πολεμιστών/ μαρτύρων αγίων και ηρώων./ Μου είπαν χωρίς να μιλήσουν καν./ Με το φως απ' τα μάτια τους/ υφαίνω μια σημαία, ένα σταυρό, ένα κύμα”... Από άτιτλο ποίημα της ποιητικής συλλογής του Γρηγόρη Γεωργουδάκη “Σκιές κι άστρα”.
“Η ΠΟΙΗΣΗ από βραδίς χτυπούσε πόρτα και παράθυρα./ Το πρωί/ κάτω απ' την πόρτα, στην αυλή και ως το δρόμο,/ χαρτιά με στίχους, τσαλακωμένα.../ Τι κι αν δεν άνοιξαν την πόρτα, τι κι αν άλλαξα πλευρό.” Το ποίημα “Εξέγερση” της Μαρινέλλας Βλαχάκη.
“ΘΑ 'ΠΡΕΠΕ να υπάρχουν ειδικά μουσεία/ Για τους αυτόχειρες ποιητές/ Ν' αναλύονται συστηματικά/ Οι μέθοδοι αυτοχειρίας σε σχέση με την ποίησή τους/ Γιατί οι ψυχίατροι επιμένουν/ Πως μόνο οι αθώοι αυτοκτονούν/ Λες κι η αθωότητα του ποιητή δεν είναι δεδομένη” Το ποίημα “Αθώοι γόητες” του Λεωνίδα Κακάρογλου.
“...ΚΑΜΠΥΛΕΣ γραμμές σχεδιάζω και τις ενώνω προσεκτικά/ μην και φανεί η ραγισματιά/ συναντηθούν τ' ανόμοια/ ταραχτεί η συνέχεια της καμπύλης και γίνει τεθλασμένη/ κοφτερό μαχαίρι ανεξέλεγκτο/ αιχμή που στάζει στα βαθιά/ ζεστή ανάσα ζώου πληγωμένου”... Από άτιτλο ποίημα της ποιητικής συλλογής της Ελένης Μαρινάκη “Τώρα αίμα”.
“ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ μια φωνή να συντρίβει/ το κρύσταλλο της σιωπής:/ «Πουλιά, σαλέψτε τα φτερά σας/ σπάσετε την ακινησία!»/ Και να βρεθώ ξάφνου/ στο κέντρο ενός στροβίλου/ στην καρδιά ενός μυριόφωνου κελαϊδισμού./ Ν' αναρπαστώ σε σύννεφο φτερών/ ξεθηκαρώνοντας μεσ' απ' το χρόνο/ σε μια ανάληψη που θα με φέρει/ στην πηγή της ασίγαστης μουσικής.” Το ποίημα “Ταριχευτήριο πουλιών” του αξέχαστου Γιώργη Μανουσάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(20.03.10)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ημέρα Ποίησης, αύριο 21 Μαρτίου και ο λόγος σήμερα αποκλειστικά στην ποίηση...
“...ΕΝΑΣ, επιπλέον, νομοθέτης στο πλήθος/ είναι ο ποιητής/ του προ, του παρά, του μη/ (πρόωρος, πάρωρος, πήγασος)./ Θεσμοθετεί την ενότητα ύπτια/ στα όρια των καθέτων της απουσίας,/ φτάνοντας βαθιά/ μες της φάτνης τις ηχητικές αστραπές”... Από την ποιητική σύνθεση της αξέχαστης Μαρίας Πριπάκη “7 δοκιμές για ένα ορισμό ποίησης”.
“ΤΑ ΛΟΓΙΑ του ποιητή/ είναι από φλόγα και σίδερο/ κι όμως γλιστράνε στις καρδιές/ όπως το ψάρι στο βυθό της θάλασσας./ Είναι τραγούδι όλο οργή/ για τα σκουλήκια του βάλτου,/ άτρεμη δύναμη της αγρύπνιας του/ μεσ' στη μεγάλη νύχτα./ Τα λόγια του ποιητή/ χτίζουν την πέτρα και το μάρμαρο/ για να υψώσουν τους βωμούς της λατρείας/...” Από το ποίημα του Αλέξη Ζερβάνου “Τα λόγια του ποιητή”.
“ΕΝΑ σπουργίτι θέλησε/ γλυκά να κελαηδήσει./ Είν' η φωνούλα του βραχνή/ και ντρέπεται τ' αηδόνια./ Ένα σπουργίτι θέλησε ψηλά για να πετάξει./ Είν' οι φτερούγες του κοντές/ Τους αετούς φοβάται./ Σε χαμοδέντρι κάθησε/ δειλό και πονεμένο/ ένα τραγούδι αρχίνισε/ την ανθρωπιά παινεύει.” Το ποίημα “Το σπουργίτι” της Δέσποινας Μαριαννάκη - Κουτζόγλου.
“ΠΑΡΤΕ την καρδιά μου/ κι όλη την ψυχή μου,/ γήινά μου αδέρφια,/ που σας τα χρωστώ./ Και στο Μέγα Πλάστη,/ που η φωνή του μου 'πε/ να με καίει η αγάπη/ λέω ευχαριστώ.” Το ποίημα “Το στερνό τραγούδι του ποιητή” του Νίκου Μαραγκουδάκη.
“ΙΣΩΣ είναι καλύτερα να ονειρευτώ/ το αύριο που θα 'φτιαχναν οι ερωτευμένοι/ σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης./ Ένα αύριο γαλήνιο/ σαν την καλοκαιριάτικη νύχτα/ βέβαιο/ σαν το στρογγυλό πρόσωπο του φεγγαριού”... Από το ποίημα “Μπορεί το αύριο” της Πηνελόπης Ντουντουλάκη.
“...ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ όμορφα/ παιδιά ποιητών φιλοσόφων πολεμιστών/ μαρτύρων αγίων και ηρώων./ Μου είπαν χωρίς να μιλήσουν καν./ Με το φως απ' τα μάτια τους/ υφαίνω μια σημαία, ένα σταυρό, ένα κύμα”... Από άτιτλο ποίημα της ποιητικής συλλογής του Γρηγόρη Γεωργουδάκη “Σκιές κι άστρα”.
“Η ΠΟΙΗΣΗ από βραδίς χτυπούσε πόρτα και παράθυρα./ Το πρωί/ κάτω απ' την πόρτα, στην αυλή και ως το δρόμο,/ χαρτιά με στίχους, τσαλακωμένα.../ Τι κι αν δεν άνοιξαν την πόρτα, τι κι αν άλλαξα πλευρό.” Το ποίημα “Εξέγερση” της Μαρινέλλας Βλαχάκη.
“ΘΑ 'ΠΡΕΠΕ να υπάρχουν ειδικά μουσεία/ Για τους αυτόχειρες ποιητές/ Ν' αναλύονται συστηματικά/ Οι μέθοδοι αυτοχειρίας σε σχέση με την ποίησή τους/ Γιατί οι ψυχίατροι επιμένουν/ Πως μόνο οι αθώοι αυτοκτονούν/ Λες κι η αθωότητα του ποιητή δεν είναι δεδομένη” Το ποίημα “Αθώοι γόητες” του Λεωνίδα Κακάρογλου.
“...ΚΑΜΠΥΛΕΣ γραμμές σχεδιάζω και τις ενώνω προσεκτικά/ μην και φανεί η ραγισματιά/ συναντηθούν τ' ανόμοια/ ταραχτεί η συνέχεια της καμπύλης και γίνει τεθλασμένη/ κοφτερό μαχαίρι ανεξέλεγκτο/ αιχμή που στάζει στα βαθιά/ ζεστή ανάσα ζώου πληγωμένου”... Από άτιτλο ποίημα της ποιητικής συλλογής της Ελένης Μαρινάκη “Τώρα αίμα”.
“ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ μια φωνή να συντρίβει/ το κρύσταλλο της σιωπής:/ «Πουλιά, σαλέψτε τα φτερά σας/ σπάσετε την ακινησία!»/ Και να βρεθώ ξάφνου/ στο κέντρο ενός στροβίλου/ στην καρδιά ενός μυριόφωνου κελαϊδισμού./ Ν' αναρπαστώ σε σύννεφο φτερών/ ξεθηκαρώνοντας μεσ' απ' το χρόνο/ σε μια ανάληψη που θα με φέρει/ στην πηγή της ασίγαστης μουσικής.” Το ποίημα “Ταριχευτήριο πουλιών” του αξέχαστου Γιώργη Μανουσάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(20.03.10)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)