ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Οντως θαυμαστός ο κόσμος των εντόμων, «των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο», για να χρησιμοποιήσω έναν στίχο από το 'Αξιον εστί' του Οδυσσέα Ελύτη.όπως είναι γύρω μας. Αυτό μας λένε με τον δικό τους τρόπο, με τις εργασίες που μου έστειλαν, πριν ακόμα κλείσουν τα σχολεία για καλοκαίρι, με ταχυδρόμο τη δασκάλα τους την κα Ευαγγελία Παστρικάκη, τα παιδιά των τεσσάρων πρώτων τάξεων του Δημ. Σχ. Καμισιανών, που φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο.

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΑΜΙΣΙΑΝΩΝ
Ο Θαυμαστός κόσμος των εντόμων

Kαλοί μου φίλοι!
Οντως θαυμαστός ο κόσμος των εντόμων, «των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο», για να χρησιμοποιήσω έναν στίχο από το 'Αξιον εστί' του Οδυσσέα Ελύτη. Ο κόσμος του τζίτζικα και του μυρμηγκιού, της πασχαλίτσας και της λιβελούλας, της πεταλούδας και της μέλισσας, της αράχνης και του σκαραβαίου. Ακόμα και ο κόσμος των ενοχλητικών εντόμων... Ετσι όπως είναι γύρω μας. Αυτό μας λένε με τον δικό τους τρόπο, με τις εργασίες που μου έστειλαν, πριν ακόμα κλείσουν τα σχολεία για καλοκαίρι, με ταχυδρόμο τη δασκάλα τους την κα Ευαγγελία Παστρικάκη, τα παιδιά των τεσσάρων πρώτων τάξεων του Δημ. Σχ. Καμισιανών, που φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. "Φίλοι μας... όλα τα έντομα", ο τίτλος που έβαλαν στην εργασία τους, την οποία έκαναν κατα τη διάρκεια της περασμένης σχολικής χρονιάς, τα Καμισιανάκια. Δεν είχα λόγους για να τον αλλάξω. Ξέρουν τα παιδιά!
Σας χαιρετώ με αγάπη!
Β.Θ.Κ.

Στα ποτάμια και στις λίμνες πολλές φορές βλέπουμε κάποια έντομα να πηδούν πάνω στο νερό και μάλιστα μοιάζουν σαν να κάθονται στην επιφάνειά του. Αυτό το έντομο είναι αυτό που σας ζωγράφισα λέγεται λιβελούλα κι εγώ λέγομαι Κωνσταντίνος Περράκης.
Γ? τάξη

Δεν υπάρχει πιο τεμπελικό έντομο πάνω στη γη από τον τζίτζικα. Κάθε καλοκαίρι κάθεται πάνω στα κλαδιά των δέντρων και τραγουδά τζι τζι τζι. Επειδή είναι τόσο τεμπέλης δεν φροντίζει να μαζεύει τροφή για τον χειμώνα κι έτσι όταν πιάνουν τα πρώτα κρύα ο τζιτζίκας είναι ο πρώτος που πεθαίνει.
Πέτρος Δ? τάξη

Ο σκορπιός είναι καφέ - μαύρος, έχει δαγκάνες και στην ουρά του έχει δηλητήριο. Αν σε τσιμπήσει υπάρχει κίνδυνος να πεθάνεις, βρίσκεται στην εξοχή και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Αλέξανδρος Β? τάξη

Πολλές φορές τα βράδια βλέπουμε κάποια φωτισμένα λαμπάκια που πετούν στον αέρα. Είναι οι πυγολαμπίδες. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι δεν υπάρχουν. 
Το αγαπημένο μου έντομο είναι η πεταλούδα γιατί έχει όμορφα φτερά και χρωματιστά. 
Μαριεύα Δρακάκη, Γ? τάξη

Το πιο εργατικό έντομο είναι το μικροσκοπικό μυρμηγκάκι. Τα βέπουμε όλο το καλοκαίρι να δουλεύουν ασταμάτητα μεταφέροντας σποράκια στις φωλιές τους. Ακολουθούν πάντα τον ίδιο δρόμο και οι αποστάσεις που κάνουν πολλές φορές είναι πολύ μεγάλες. Η ζωή των μυρμηγκιών είναι πολύ οργανωμένη και θυμίζει τη ζωή της μέλισας. 
Βαγγελιώ Κουριδάκη Δ? τάξη

Οι πασχαλίτσες είναι ωραίες γιατί είναι μικρές και έχουν κόκκινο και μαύρο χρώμα. Ερχονται την άνοιξη όταν τα λουλούδια ανθίζουν. Χαίρομαι όταν βλέπω πασχαλίτσες και νιώθω πολύ τυχερή που μένω σε χωριό και έχω την ευκαιρία να βλέπω πασχαλίτσες. 
Κατερίνα Θεοδοσίου, Β? τάξη

Από τα πιο όμορφα έντομα είναι και οι πεταλούδες. Μου αρέσουν τα χρώματά τους και πάντα χαίρομαι όταν τις βλέπω να πετούν από λουλούδι σε λουλούδι. Η άνοιξη είναι η εποχή που μπορούμε να δούμε τις περισσότερες. Σε κάποιες χώρες υπάρχουν μάλιστα κάποιες τόσο μεγάλες όπως αυτή που σας ζωγράφισα. 
Βαγγελιώ Κουριδάκη, Δ? τάξη

Το αγαπημένο μου έντομο είναι η πασχαλίτσα. Είναι πολύ όμορφη και γλυκιά. Τις βλέπουμε περισσότερο το Πάσχα γιατί τότε είναι και η άνοιξη.
Η πασχαλίτσα είναι ένα χρήσιμο έντομο γιατί τρώει τις μελιγκρες από τους κήπους.
Πελαγία Κατσικουλάκη, Γ? τάξη

Η μέλισσα μου αρέσει, έχει έξι πόδια πετάει, παίρνει γύρη από τα λουλούδια και ζει στα δέντρα.
Η μέλισσα φτιάχνει μέλι που είναι υγιεινό πολύ.

Κέϊβιν Β? τάξη

Από όλα τα έντομα μου αρέσει πιο πολύ η πεταλούδα, εξαιτίας των χρωμάτων της. Πετάει από λουλούδι σε λουλούδι. Πριν γίνει πεταλούδα ήταν κάμπια και δεν ήταν όμορφη, αλλά όταν μεγαλώσει είναι πανέμορφη. 
Βίκυ Νταγαδάκη

Η αράχνη είναι μικροσκοπική μαύρη και έχει έξι πόδια. Υφαίνει τον ιστό της και ζει εκεί. 
Στον ιστό της φυλακίζει μύγες και άλλα έντομα και τα τρώει.

Μπουικέλ Μπαϊράμη 
Β? τάξη

Χανιώτικα νέα (17.08.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ μέσα από χθες; Ούτε κατά διάνοιαν! Εντάξει πέρασε η μεγάλη γιορτή της Παναγίας, ωστόσο, ο Αύγουστος καλά κρατεί ακόμα. Ας αποφύγουμε, λοιπόν, να μετράμε τις μέρες που μένουν μέχρι να φύγει κι ας απολαμβάνουμε όλα όσα έχει, κι έχει πολλά, να μας χαρίσει ακόμα. Είναι σπουδαίο πράγμα να μπορεί κανείς να γεμίζει τις μπαταρίες του.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ μέσα από χθες; Ούτε κατά διάνοιαν! Εντάξει πέρασε η μεγάλη γιορτή της Παναγίας, ωστόσο, ο Αύγουστος καλά κρατεί ακόμα. Ας αποφύγουμε, λοιπόν, να μετράμε τις μέρες που μένουν μέχρι να φύγει κι ας απολαμβάνουμε όλα όσα έχει, κι έχει πολλά, να μας χαρίσει ακόμα. Είναι σπουδαίο πράγμα να μπορεί κανείς να γεμίζει τις μπαταρίες του.

ΣΠΟΥΔΑΙΟ επίσης πράγμα είναι να περνάς τις καλές μέρες με τους δικούς σου ανθρώπους. «Στο τέλος της ζωής σου, δεν θα σε τρώει το τεστ που δεν πέρασες, η δίκη που δεν κέρδισες, η συμφωνία που δεν έκλεισες, αλλά ο χρόνος που δεν πέρασες με το ταίρι σου, το παιδί σου, τον φίλο σου ή τον γονιό σου», έχει πει σε μια συνέντευξή της η πρώην πρώτη κυρία των Η.Π.Α. Μπάρμπαρα Μπους. Ετσι είναι...

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ γιορτές είναι για να σμίγουν οι οικογένειες γύρω από το τραπέζι και να συναντιούνται οι χωριανοί στις εκκλησίες και στα καφενεία των χωριών τους. Προσυπογράφω και με τα δυό μου χέρια την άποψη που έχει επί του θέματος ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, που, ας μου επιτραπεί η έκφραση, 'τα παίρνει στο κρανίο' όταν ακούει για 'χωριστά' τριήμερα των μελών της οικογένειας... εκτός εστίας.

ΜΙΑ ΠΕΤΡΕ, που λέει ο λόγος, χωρίζει την Ελλάδα απ? την Αίγυπτο, όπου οι αιματηρές συγκρούσεις τις τελευταίες ημέρες προσθέτουν ολοένα και περισσότερους νεκρούς και δύο πετρές από τη Συρία, όπου το αίμα έχει γίνει πια ποτάμι. Είναι να μην ανησυχούμε;

ΠΑΝΤΑΧΟΥ παρών ο 'Μεγάλος αδελφός'! Σιγά που θα πάρει την άδεια να παρακολουθεί ανά πάσα στιγμή όποιον θέλει είτε μιλά σε τηλέφωνο είτε επικοινωνεί με ηλεκτρονικό μήνυμα είτε εκφράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! Πάει το συνηθίσαμε κι αυτό.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνο η Μαρία Ρεπούση που υποστηρίζει ότι ο χορός του Ζαλόγγου είναι μύθος, υποστηρίζει εμμέσως πλην σαφώς στη μαντινάδα που έστειλε ο Εννιαχωριανός. Γράφει: 'Πως του Ζαλόγγου ο χορός ότ? είναι μύθος τάχα μας είπε βουλευτίνα μας λες να ?ν? αυτή μονάχα;'. Εσύ τι λες Γιάννη;

ΜΕ ΤΟ δεξί! Να ξεκινήσει με νίκη τη δεύτερη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα της Α? Εθνικής Κατηγορίας σήμερα στα Περιβόλια ο ΑΟ Πλατανιάς η ευχή μας. Νίκη να ?ναι κι ό,τι να ?ναι, έστω και με μισό μηδέν. Το θέμα είναι να μπουν οι τρεις βαθμοί στο σακούλι. Για να δούμε τι θα δούμε...

Ο ΚΑΝΔΑΥΛΗΣ, αρχαίος βασιλιάς της Λυδίας, είχε μια εξαιρετικά όμορφη γυναίκα, που τη θεωρούσε ανώτερη από όλες τις άλλες. Επειδή λοιπόν όντας ερωτευμένος, του άρεσε να την επαινεί, ζήτησε από τον έμπιστο σωματοφύλακά του Γύγη να επιβεβαιώσει όσα του έλεγε, βλέποντας τη γυναίκα του γυμνή. Παρά τις αντιρρήσεις λοιπόν του Γύγη, ο Κανδαύλης τον πειθανάγκασε και ένα βράδυ τον έκρυψε πίσω από την πόρτα του βασιλικού κοιτώνα. Από τη θέση αυτή είδε τη βασίλισσα ολόγυμνη πριν αυτή πέσει να κοιμηθεί στο βασιλικό κρεβάτι. Οταν, όμως, έφευγε με προφυλάξεις, προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτός, η γυναίκα, παρόλο που είχε στρέψει τα νώτα της, αντιλήφθηκε την παρουσία του καθώς τον είδε με την άκρη του ματιού της. Ωστόσο, δεν είπε τίποτα, επειδή κατάλαβε ότι όλα όσα είχαν συμβεί ήταν σχέδιο του άντρα της, προσβεβλημένη λοιπόν βαθύτατα και για να ξεπλύνει τη ντροπή, για την οποία υπεύθυνος ήταν ο Κανδαύλης, κάλεσε τον Γύγη και τον έθεσε μπροστά στο δίλημμα ή να αυτοκτονήσει, επειδή τόλμησε να τη δει γυμνή ή να σκοτώσει τον Κανδαύλη και να γίνει εκείνος βασιλιάς και σύζυγός της. Ο Γύγης μη μπορώντας να αποφύγει και τα δύο αυτά ενδεχόμενα προτίμησε να σκοτώσει τον Κανδαύλη, όταν εκείνος κοιμόταν κι έτσι έγινε βασιλιάς. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της ιστορίας' εκδ. 'Σαββάλας').

«Εκείνη προχωρούσε αμίλητη/ κι όλο κάτι της έπεφτε./ Ενα δάχτυλο, μια μύτη/ Ενα μωρό απ? την τρύπια τσέπη της ζακέτας/ Αυτός μονόφθαλμος κατά τη συμφωνία/ κοίταζε μόνο προς τα εμπρός/ Οταν ανέβηκαν στη γη/ την κοίταξε μετά από τόσες χιλιετίες/ Το πρόσωπό της φαγωμένο από την υγρασία/ και δύο λωρίδες φεγγαριού τα μάγουλα/ Της είπε σιγανά: Δεν είσαι εσύ./ Αλλόφρων βούτηξε στο βάραθρο/ Και το πλεούμενο κεφάλι/ ακόμη αποζητά/ τη λάθος/ Ευρυδίκη'. 
Το ποίημα 'Κεφάλι στο νερό' της Χαράς Ναούμ.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (17.08,2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΔΩ, ΣΤΟ Νίππος, στη Μεσοχωριανή Παναγία, εγώ. Όπως κάθε

χρόνο τέτοια μέρα. Με την εικόνα της Κοίμησης των μαθητικών

ερώτων στις κόρες των ματιών μου. Με τη γεύση του άγγουρου

κοκκινάπιδου πάντα στον ουρανίσκο. Μόνο που εσύ, πάλι, λείπεις

, μάνα!

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

“ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΕΚ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθση-

μανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα· και Συ Υιέ και Θεέ μου,

παράλαβέ μου το πνεύμα”. Το εξαποστειλάριο της Κοιμήσεως της

Θεοτόκου.

ΕΚ ΠΕΡΑΤΩΝ κι αυτόν τον Αύγουστο συναθροίζονται στους γε-

νέθλιους τόπους των οι απανταχού. Οπως συναθροίστηκαν τότε

πάνω στα σύννεφα οι μαθητές του Χριστού, για να κατευοδώσουν

την Πάντων Χαρά, στους Ουρανούς, στη Γεθσημανή. Μόνο και

μόνο για να λειτουργηθούν την ημέρα της Χάρης της, για να μπο-

ρούν να λειτουργήσουν στη συνέχεια, συναθροίστηκαν, ετούτοι...

“ΕΔΩ Η Κυρά Γωνιά, η Παναγιά η Θυμιανή, η Κυρά Καλυβιανή και

τόσα άλλα ιερά ονόματα, που ημερώνουνε βουνά και κάμπους με

το γλυκύτατο όνομα της Μεγάλης Μάνας. Πανάρχαια μισοκαμένα

εικονίσματα κι αριστουργήματα Βυζαντινής τοιχογραφίας σε γκρε-

μισμένες εκκλησίες παρασταίνουνε τη Μεγαλόχαρη στις μεγάλες

στιγμές της ζωής της, Εισόδια, Ευαγγελισμός, Κοίμηση, Πλατυ-

τέρα, Γαλακτοτροφούσα και μαρτυρούνε τη βαθιά πίστη στην Παν-

σέβαστη Μητέρα του Θεού”. Από το βιβλίο “Ο Χριστός σημάδεψε

την Κρήτη” του μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη.

ΕΔΩ, ΣΤΟ Νίππος, στη Μεσοχωριανή Παναγία, εγώ. Όπως κάθε

χρόνο τέτοια μέρα. Με την εικόνα της Κοίμησης των μαθητικών

ερώτων στις κόρες των ματιών μου. Με τη γεύση του άγγουρου

κοκκινάπιδου πάντα στον ουρανίσκο. Μόνο που εσύ, πάλι, λείπεις

απ’ το στασίδι σου, μάνα!

ΤΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ πια! Ούτε στο σπίτι μας, στο κρεβάτι

που σε καθήλωσε τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής σου η

αρρώστια, με περιμένεις, για να σου φέρω αντίδωρο και να σου

πω τα “χρόνια πολλά” για τη γιορτή σου, Δέσποινα λεν τηνΠανα-

γιά, μάνα! Μην θαρρείς πως σε ξέχασα. Το ξέρω πως θα με περι-

μένεις στο νεκροταφείο του Αγιού-Αθανάση, εκεί όπου μαζί με τον

πατέρα μου,το τυραννισμένο κορμί σου βρήκε την ανάπαυση...

ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ καλοκαιριού λέει ο λαός μας τη σημερινή γιορτή

Της Κοίμησης της Παναγίας. Μπορεί να μην υπάρχει το δίπολο θά-

νατος - ανάσταση, διάχυτη, ωστόσο, είναι η αντίληψη ότι η ζωή

θριαμβεύει. Ένα βρέφος που το κρατά στα χέρια του ο Χριστός

είναι η ψυχή της Παναγίας. Και βρέφος για τον λαό μας σημαίνει

ζωή!

ΔΥΟ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ κι οι δυο για την Παναγία, σήμερα. “Παρ-

θένα Παναγία μας, θερμοπαρακαλούμε/ από την κρίση σώσε μας

και θα σου το χρωστούμε”. Η μαντινάδα που μου έστειλε ο Ηλίας

ο Σταματάκης. “Σε κάθε ζάλο της ζωής κάνουμε τον σταυρό μας,/

την Παναγία βοηθό θέλουμε στο πλευρό μας”. Από τη Νεκταρία

Θεοδωρογλάκη αυτή.

ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ της Κοίμησης κυριαρχούν τα πολυάριθμα πρό-

σωπα: Στο κέντρο πάνω στη νεκρική κλίνη βρίσκεται ξαπλωμένη η

κεκοιμημένη Θεοτόκος, ενώ στον κατακόρυφο άξονα κυριαρχεί η

μορφή του Χριστού που κρατά στα χέρια Του ένα μικρό βρέφος,

που δεν είναι άλλο από την ψυχή της Θεοτόκου. Γύρω Του άγγε-

λοι μέσα σε φωτεινή δόξα συμμετέχουν στο γεγονός, δίνοντας πα-

ράλληλα μια θριαμβευτική χροιά στα τελούμενα, ενώ άλλοι δύο,

στο ψηλότερο σημείο της εικόνας, ανοίγουν τις πύλες του ουρα-

νού για να υποδεχθούν την αγία ψυχή της. Γύρω από το σώμα της

Παναγίας, οι δώδεκα Απόστολοι και τρεις Ιεράρχες, οι Άγιοι Ιά-

κωβος ο Αδελφόθεος, Ιερόθεος Αθηνών και Διονύσιος Αρεοπαγί-

της, οι οποίοι κατά την παράδοση μεταφέρθηκαν και αυτοί με

νεφέλες στην Ιερουσαλήμ, κηδεύουν με συγκρατημένη θλίψη το

σεπτό σκήνωμα, ενώ τέλος οι μυροφόρες γυναίκες με έντονη την

έκφραση της οδύνης συμμετέχουν στο πένθος. Μπροστά από το

κρεβάτι με τη Θεοτόκο βλέπουμε τον Εβραίο Ιεφωνία, που επε-

χείρησε να βεβηλώσει το σώμα της με κομμένα τα χέρια και τον

Αρχάγγελο Μιχαήλ με προτεταμένο το πύρινο ξίφος του. (Πηγή:

xerouveim.blogspot.gr).

“Παναγία του κάλλους, Μακαρία Χελιδών/ Λυπητερή και Λυπη-

μένη/Ο γλυκασμός των Αγγέλων/ Ακριβή, Κρατίστη και Καλή/ Πα-

ναγία του πάθους και Παναγία της σαρκός/ Ροδινή, Ωραία και

μελαχρινή/ Κυρά της Πέτρας και Πελεκητή/ Αιματούσα, Αιματινή

και Θρηνοδούσα/ Δέσποινα, Δέσποινα Μακαρία”.

Βυζαντινός ύμνος του 7ου αι. για την Παναγία.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (15.08.2013)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Το τάπερ... που περιγελούσαμε

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Το τάπερ... που περιγελούσαμε

Το... ταπεράκι στην παραλία πάει σύννεφο και πλέον είναι απόλυτα απενοχοποιημένο εν συγκρίσει με το παρελθόν. Ξέρεις, το παρελθόν, το αλλοτινό, το... τότε πρό κρίσης, προ Καστελόριζου, προ γενικώς.
Οταν όλα εδώ στη χώρα μας ήταν αλλιώς... Ηταν πιο... γκλαμουράτα και πιο φτιασιδωμένα!
Αλλα ας μη ξεφεύγω από το θέμα που η αλήθεια είναι ότι με παίδεψε έως ότου το... σκεφτώ, αφού ήθελα ένα κείμενο τέτοιου ύφους και χαρακτηριστικών όπως αυτό ακριβώς που συ διαβάζεις ίσως αραγμένος σε μια παραλία ή σε κανένα καφενείο με τον ήλιο να σε κοιτά από ψηλά ή...
Η απενοχοποίηση του τάπερ λοιπόν και μαζί με αυτό και της Ελληνίδας μάνας που παραδοσιακά κουβαλούσε το φαγητό όπου κι αν εξέδραμε μετά της οικογενείας, είναι πια γεγονός!
Η εικόνα που περιγελούσαμε πια δεν 'πειράζει' την αισθητική μας! Αντιθέτως! 
Αν το καλοσκεφτούμε, ίσως και αυτή η αλλοτινή συμπεριφορά μας να ήταν ένα δείγμα νεοπλουτισμού και σνομπαρίας κάποιων που τεχνηέντως ήθελαν να μας κάνουν να νιώθουμε ενοχές για το DNA μας που είχε κι έχει μέσα του και το νοιάξιμο για το παιδί -και τη διατροφή του ίσως βέβαια και σε υπερβολικό βαθμό.
Ομως, τώρα πια που οι εποχές και οι συνθήκες έχουν αλλάξει, έχουμε αλλάξει και μεις το στιλάκι μας και τέτοιου είδους αφ? υψηλού ματιές στη μαμά με το τάπερ στην τσάντα θαλάσσης δεν υπάρχουν.  
Είναι και αυτό ένα σημείο των καιρών, ένα -μικρής ίσως σημασίας- σημειολογικά όμως θετικό στοιχείο από αυτά που μας 'έφερε' η κρίση! Ενα ακόμη θετικό πρόσημο από εκείνα που χρειαζόμαστε για να αντέξουμε και να προχωρήσουμε μπροστά!
Οσον αφορά τους μικρούς μπόμπιρες, τους βλέπεις πια να τρέχουν δίχως άρνηση για να απολαύσουν ό,τι υπάρχει στο ταπεράκι και αυτή η εικόνα είναι άκρως ελληνική, ελκυστική, καλοκαιρινή, όμορφη, αληθινή!
Οι αλλοτινές γκρίνιες και διαφωνίες (γονέα - παιδιού) στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν υφίστανται, είναι πια παρελθόν και πλέον, όταν η ιεροτελεστία του τάπερ δεν παραξενεύει κανέναν.
Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να προξενήσει το όποιο μειδίαμα; Τέτοιες εποχές δύσκολες ποιος θα... κατηγορήσει το σπιτικό φαγητό; Ποιος το νοιάξιμο και το σκεπτικό εκείνου που είναι νοικοκύρης με όλη τη σημασία της λέξης;

Χανιώτικα νέα (14.08.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΑΝΑΜΕΣΑ στις εκατοντάδες Παναγίες των Ελλήνων και η Παναγία η Γοργόνα! Μια Παναγία με ψαρίσια ουρά...Μια Παναγιά, που όπως λέει η ποιήτρια Πόλυ Χατζημανωλάκη, "έπαψε να μοιρολογεί όπως οι άλλες τον πόνο της" και  αναζητά τον Μέγα- Αλέξανδρο για να τον αναστήσει...

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΑΝΑΜΕΣΑ στις εκατοντάδες Παναγίες των Ελλήνων και η Παναγία η Γοργόνα! Μια Παναγία με ψαρίσια ουρά... Τι βιβλίο κι αυτό 'Η Παναγία η Γοργόνα' του Στράτη Μυριβήλη, μα και τι ποίημα το ποίημα 'Η έξοχη ψαρίσια ουρά της Παναγίας', της συμπατριώτισσάς μας, σπουδαίας συγγραφέως και ποιήτριας, Πόλυς Χατζημανωλάκη, που 'αλίευσα' εδώ και καιρό στο Διαδίκτυο! Προπαραμονή της Παναγίας σήμερα! Ο,τι καλύτερο να κλείσω τα 'πεταχτά' με αυτό!

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ, βόηθα! Ολο και πιο λίγο λέμε 'δόξα σοι ο Θεός', τελευταία κι όλο πιο πολύ φωνάζουμε την Παναγία να μας σώσει! Σ? αυτή τα θάρρη μας, όπως θα ?λεγε κι η μάνα μου. Παραδυσκόλεψαν τα πράγματα τα τρία τελευταία χρόνια...

ΤΙ ΩΡΑΙΑ που περνούσαμε αλήθεια στην π.Κ. (προ Καστελόριζου) εποχή. Ούτε οι Συβαρίτες (που λέει ο λόγος) στον καιρό τους! Που δεν μπορούσαν να κοιμηθούν, λέει, τη νύχτα στα φτιαγμένα από φύλλα τριαντάφυλλων στρώματά τους, αν τύχαινε ένα φύλλο να είναι διπλωμένο! Και διηγώντάς τα να κλαις... Πλάκα κάνω, μην το πάρετε σοβαρά.

ΠΛΑΚΑ, πλάκα, αλλά μόνο για πλάκα δεν είναι όλα όσα συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν τελευταία στην πατρίδα μας. Φταίμε κι εμείς ως λαός, δεν λέω, όμως, αν φταίμε εμείς ως λαός μια φορά, οι πολιτικοί, και ιδιαίτερα αυτοί που διαχειρίστηκαν εξουσία, φταίνε τουλάχιστον δέκα!

'ΕΓΩ ΔΕΝ είμαι πολιτικός, λέω την αλήθεια...' δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας τελευταία σε δημοσιογράφο. 'Δηλαδή; Οι πολιτικοί λένε ψέματα, αλλά εγώ δεν είμαι πολιτικός... και λέω την αλήθεια. Ποια είναι, όμως, η αλήθεια του κ. Στουρνάρα; Μία μόνο, ότι οι πολιτικοί λένε ψέματα'. Το σχόλιο που έκανε 'ο βοριάς', στη στήλη του '9 μποφόρ' (βλ. εφ. 'Χριστιανική', Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013).

'ΤΟ ΜΑΞΕΛΑΡΙ γέμισα με γιασεμιά και βιόλες/ όταν μου λείπεις να γροικώ τις μυρωδιές σου όλες'. Και βέβαια του Ηλία του Σταματάκη (το φωνάζουν τα γιασεμιά και οι βιόλες!) είναι η σημερινή μαντινάδα. Ερως ανίκατε μάχαν...

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να δίνει τον δικό της αγώνα για την ειρήνη του κόσμου στο Εργαστήρι της, στην αρχαία Απτέρα, η Μαρία Ορφανουδάκη. 'Ξαναγεννιέμαι απ? τις στάχτες μου', μου είπε τις προάλλες, όταν μαζί με άλλους Χανιώτες βρεθήκαμε στον 'ναό' της για να δούμε τα έργα της, όταν τη ρώτησα 'τι κάνει'. Ο,τι καλύτερο μια επίσκεψη στην έκθεσή της, που είναι ανοιχτή κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη από τις 9 μέχρι τις 11 μ.μ. Ξαναδουλεμένα σε καμβά και προσιτά στην τιμή τα έργα της!..

ΟΤΑΝ ΟΙ Εβραίοι κυνηγούσαν την Παναγία, βρέθηκε σ? ένα χωράφι με λούπινα (λουμπίνους, λουμπίνια). Ο κίνδυνος να την πιάσουν ήταν μεγάλος και η Παρθένα προσπαθούσε να τρέξει να σωθεί μα δεν μπορούσε γιατί τα λούπινα όχι μόνο την τσιμπούσαν και την εμπόδιζαν, αλλά και έκαναν κρότο σπάζοντας τα λουβιά τους. Τότε τα καταράστηκε και είπε: 'Ω που να γενείτε πικρά και να μην σας τρώει άνθρωπος!'. Οι φτωχοί που τα χρησιμοποιούσαν ως φαγητό, άμα τ? άκουσαν έκλαψαν. Τότε η Παναγία τους λυπήθηκε, άλλαξε την κατάρα που είχε δώσει κι είπε: 'Ε, ας τα γλυκαίνουν να τα τρώνε!..'. Από τότε κι ύστερα οι άνθρωποι βάζουν τα λούπινα στο νερό μερικές μέρες, οπότε, γίνονται γλυκά και τρώγονται. Μερικοί ισχυρίζονται ότι η Παναγία δεν έτρεχε μέσα στα λούπινα, αλλά ότι πήγε και κρύφτηκε μέσα σ? αυτά. Εκείνα, βέβαια, δεν τη βοήθησαν, αλλά την τσιμπούσαν και στενοχωρημένη όπως ήταν τους είπε: 'Τη γλυκάδα που ?χουν τα χείλη μου σήμερα να ?χει και ο καρπός σας'... Και γι? αυτό είναι τόσο πικρά. (Από το βιβλίο 'Από τη Γέννα του Χριστού ως την Ανάστασή Του' του Βασίλη Χαρωνίτη).

'Είναι μια Παναγιά/ Που κατάπιε τον πόνο της/ Επαψε να μοιρολογεί όπως οι άλλες τόσα χρόνια/ Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου/ Δεν είχε δάκρυα δηλαδή να κλάψει/ Ούτε φωνή να φωνάξει/ [...] Αφοσιώθηκε στην εκστρατεία της/ Να τον ξαναβρεί/ Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;/ Ο Βασιλεύς των Βασιλέων/ Το Γλυκύτατόν μου Τέκνον/ το Ρόδον το Αμάραντον/ Από τους γοφούς της φύτρωσε ουρά/ Μεγάλη ψαρίσια/ Τη νιώθει να σπαρταρά/ Ως τα νύχια των ποδιών/ Τα λέπια της/ Μεταμορφώθηκε/ Από το έλεός Του/ Εγινε η Γοργόνα του και τον αναζητά/ Να τον αναστήσει'. 
Από το ποίημα 'Η έξοχη ψαρίσια ουρά της Παναγίας' της Πόλυς Χατζημανωλάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (13.08.2013)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Μπορείς να καθηλώσεις το όποιο κοινό στις θέσεις του, ακόμα και τα μικρά παιδιά, παρουσιάζοντας οποιοδήποτε δύσκολο φιλοσοφικό έργο, ακόμα και την κατά Πλάτωνα 'Απολογία του Σωκράτη', αν έχεις το 'σιμωνίδειο' σκηνοθετικό ανάστημα και το 'σιμωνίδειο' τάλαντο της ηθοποιίας.

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Σωκράτης τώρα (1)

Οχι 35, αλλά και 350 να ?ταν τα χιλιόμετρα που χωρίζουν τα Τσικαλαριά, όπου μένω, από το Μπρόσνερο (Μπρόνιερο) του Αποκόρωνα, δεν θα δίσταζα να τα κάνω πήγαινε - έλα, αν ήταν να ξαναζούσα τη μαγεία της δραματοποιημένης από τον Γιάννη Σιμωνίδη, κατά Πλάτωνα, απολογίας του Σωκράτη, έτσι όπως αυτός ο 'ωραίος ως Ελληνας', πανεπιστημιακός καθηγητής Θεατρολογίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και πολυβραβευμένος σκηνοθέτης και ηθοποιός την παρουσίασε το βράδυ της 5ης Αυγούστου τ.ε., στο άψογο αισθητικά και λειτουργικά θέατρο 'Κρεμαστός'. Τόσο πολύ μου άρεσε, μα και τόσο πολύ, κατά κοινή ομολογία, άρεσε! Ηταν όντως μια πνευματική πανδαισία, μια μοναδική εμπειρία αυτό που ζήσαμε, μου είπε, στο περίπου, την άλλη μέρα από τηλεφώνου, ένας καλός φίλος, εκ των θεατών της παράστασης και απένειμε τα εύσημα στους διοργανωτές, τον Δήμο Αποκορώνου και τον γνωστό σε όλους μας Σύλλογο Εθελοντικής Προσφοράς και Στήριξης 'Ορίζοντας'. Συμφώνησα μαζί του απόλυτα. Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να ?ρχεται στον τόπο μας και να παρουσιάζει ενώπιόν μας τον αρχαίο φιλόσοφο, τον μεγαλύτερο φιλόσοφο που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, έτσι όπως σε ενεστώτα χρόνο απολογείται, ο Γιάννης Σιμωνίδης, ύστερα από έναν επιτυχή κύκλο 300 παραστάσεων σε 15 χώρες που τις έχουν παρακολουθήσει περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι!
Ιερός, ιερότατος, ο σκοπός της εν λόγω παράστασης στον 'Κρεμαστό', μια που τα έσοδά της διατέθηκαν αποκλειστικά για τους σκοπούς του 'Ορίζοντα', που στηρίζει, με πολλούς και ποικίλους τρόπους, τα παιδιά, αλλά και τους ενηλίκους, που τα 'χτυπά' ο καρκίνος. Ενα μέρος από το πυκνό δάσος των ηχηρών και παρατεταμένων χειροκροτημάτων των θεατών, που σηκώθηκαν όρθιοι, στο τέλος της παράστασης, ήταν σίγουρα και γι? αυτό. Κυρίως, όμως, το από καρδιάς ευχαριστώ τους (μας) στον Γιάννη Σιμωνίδη, φώναζε. Και γιατί πράττοντας 'σωκρατικά' δεν ήρθε και στον τόπο μας για τα χρήματα, αλλά για την αρετή. Και γιατί 'σε έναν εκπληκτικό συντονισμό κειμένου, κίνησης και λόγου' μας απέδειξε πόσο επίκαιρος είναι πάντα ο Σωκράτης και πόσο έχουμε ανάγκη τη σωκρατική σκέψη. Και γιατί ποιούσε ως ηθοποιός ήθος και κατά τη διάρκεια της ανοιχτής συζήτησης που ακολούθησε μετά τη γεμάτη ανθρωπιά, χιούμορ και απλότητα, παράσταση...

Εναν πίνακα ζωγραφικής, τοπίο απ? τη νησιωτική Ελλάδα, ήταν το δώρο που έδωσαν ο δήμαρχος Αποκορώνου Γρηγόρης Μαρκάκης και ο πρόεδρος του Δ.Σ. του 'Ορίζοντα' Σπύρος Αδοντάκης στον Γιάννη Σιμωνίδη, στο τέλος της παράστασης. «Μικρό αντίδωρο για την προσφορά και την αγάπη σου προς τον 'Ορίζοντα'. Ενα κομμάτι Ελλάδος, πλασμένο με ήλιο και χρώμα γαλάζιο, για να σου θυμίζει την πατρίδα, που έτσι κι αλλιώς κουβαλάς πάντα στην καρδιά σου». Τα που είναι γραμμένα στη συνοδευτική κάρτα.

Μπορείς να καθηλώσεις το όποιο κοινό στις θέσεις του, ακόμα και τα μικρά παιδιά, παρουσιάζοντας οποιοδήποτε δύσκολο φιλοσοφικό έργο, ακόμα και την κατά Πλάτωνα 'Απολογία του Σωκράτη', αν έχεις το 'σιμωνίδειο' σκηνοθετικό ανάστημα και το 'σιμωνίδειο' τάλαντο της ηθοποιίας.

Σωκράτης τώρα (2)

Μπορείς να διδάξεις το ο,τιδήποτε στα παιδιά, όσο μικρά κι αν είναι, αρκεί να βρεις τον έντιμο τρόπο. Να αλλάξω την προς δασκάλους αυτή συμβουλή του Μπρούνερ, έτσι όπως τη θυμάμαι, για την περίπτωση της περί ης ο λόγος, στις σημερινές εύφημες μνείες, θεατρικής παράστασης: Μπορείς να καθηλώσεις το όποιο κοινό στις θέσεις του, ακόμα και τα μικρά παιδιά, παρουσιάζοντας οποιοδήποτε δύσκολο φιλοσοφικό έργο, ακόμα και την κατά Πλάτωνα 'Απολογία του Σωκράτη', αν έχεις το 'σιμωνίδειο' σκηνοθετικό ανάστημα και το 'σιμωνίδειο' τάλαντο της ηθοποιίας. Πράγματι! Ολοι κι όταν λέω όλοι, το εννοώ, όσοι βρεθήκαμε (κι είμαστε πολλοί, πάμπολλοι) το γλυκό σαν το λάδι εκείνο βράδυ στον 'Κρεμαστό', μείναμε στην κυριολεξία καθηλωμένοι στις θέσεις μας σε όλη τη διάρκεια της 75λεπτης παράστασης, παρακολουθώντας, μόνο επί σκηνής, τον Γιάννη Σιμωνίδη να ζωντανεύει, σηκώνοντας στους ώμους του τον ρόλο του Σωκράτη, που κατηγορήθηκε για αθεϊσμό και διαφθορά των νέων, την πιο φημισμένη δίκη της ιστορίας, όπως και η δασκάλα στο Γυμνάσιο Βάμου, συντονίζουσα την όλη εκδήλωση φιλόλογος Αρχόντισσα Παπαδερού - Ναναδάκη, στον πρόλογό της επεσήμανε. Κατηγορήθηκε ή κατηγορείται, όμως, ο Σωκράτης; Απολογήθηκε ή απολογείται; Υπερασπίστηκε μόνο τότε τον εαυτό του ή εξακολουθεί να τον υπερασπίζεται και σήμερα; Καταδικάστηκε, μόνο, τότε το 399 π.Χ. ή  μήπως καταδικάζεται σήμερα (και σήμερα) 2.352 χρόνια μετά; Σε Αόριστο ή σε Ενεστώτα χρόνο, εντέλει, ο χρόνος της δίκης; Ρητορικά τα ερωτήματα, σίγουρα γι? αυτούς που είδαν την παράσταση του Γιάννη Σιμωνίδη, που, όπως έχει γραφτεί, 'θέτει διαρκώς ερωτήματα και προσ(κ)αλεί τους θεατές σε προσωπική ενδοσκόπηση, κριτική σκέψη και δράση'. 'Σωκράτης Τώρα', είναι, άλλωστε ο τίτλος της...

Εναν πίνακα ζωγραφικής, τοπίο απ? τη νησιωτική Ελλάδα, ήταν το δώρο που έδωσαν ο δήμαρχος Αποκορώνου Γρηγόρης Μαρκάκης και ο πρόεδρος του Δ.Σ. του 'Ορίζοντα' Σπύρος Αδοντάκης στον Γιάννη Σιμωνίδη, στο τέλος της παράστασης. «Μικρό αντίδωρο για την προσφορά και την αγάπη σου προς τον 'Ορίζοντα'. Ενα κομμάτι Ελλάδος, πλασμένο με ήλιο και χρώμα γαλάζιο, για να σου θυμίζει την πατρίδα, που έτσι κι αλλιώς κουβαλάς πάντα στην καρδιά σου». Τα που είναι γραμμένα στη συνοδευτική κάρτα.

Χανιώτικα νέα (12.08.2013)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Μέρες Δεκαπενταύγουστου! Μέρες της Παναγίας. Της Τιμιωτέρας των Χερουβείμ και Ενδοξοτέρας των Σεραφείμ. Της Μάνας του Χριστού. Της Μάνας όλων μας. Της Μεγάλης Μάνας, που επειδή πολύ πόνεσε, είναι πάντα έτοιμη να μεσιτεύσει στον Γιo της για τον καθένα που θα της ζητήσει βοήθεια. Σ? Εκείνην είναι αφιερωμένος ο σημερινός Παιδότοπος που φιλοξενεί στην κεντρική θέση του το Συναξάρι και την Εικόνα της Κοίμησης και στις γωνιές του τρία διαλεχτά ποιήματα, διανθισμένα με τις ανάλογες εικόνες. (Εδώ η Παναγία του Χάρου)  Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΑ
Η μάνα του Χριστού και η μάνα όλων μας

Καλοί μου φίλοι!
Μέρες Δεκαπενταύγουστου! Μέρες της Παναγίας. Της Τιμιωτέρας των Χερουβείμ και Ενδοξοτέρας των Σεραφείμ. Της Μάνας του Χριστού. Της Μάνας όλων μας. Της Μεγάλης Μάνας, που επειδή πολύ πόνεσε, είναι πάντα έτοιμη να μεσιτεύσει στον Γιo της για τον καθένα που θα της ζητήσει βοήθεια. Σ? Εκείνην είναι αφιερωμένος ο σημερινός Παιδότοπος που φιλοξενεί στην κεντρική θέση του το Συναξάρι και την Εικόνα της Κοίμησης και στις γωνιές του τρία διαλεχτά ποιήματα, διανθισμένα με τις ανάλογες εικόνες
Σας χαιρετώ με αγάπη!
Καλή Παναγιά!

Στην Παναγίτσα στο Πυργί

Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Χαίρετ' ο Ιωακείμ κι η Άννα,
που γέννησαν χαριτωμένη κόρη
στην Παναγίτσα στο Πυργί!
Χαίρεται όλ? η έρημη ακρογιαλιά
κι ο βράχος κι ο γκρεμός αντίκρυ του πελάγους,
που τον χτυπούν άγρια τα κύματα,
χαίρεται απ? την εκκλησίτσα,
που μοσχοβολά πάνω στη ράχη.
Χαίρεται τ? άγριο δέντρο, που γέρνει
το μισό απάνω στον βράχο, το μισό στον γκρεμό·
χαίρετ? ο βοσκός, που φυσά τον αυλό του,
χαίρετ? η γίδα του, που τρέχει στα βράχια,
χαίρεται το ερίφιο, που πηδά χαρμόσυνα.

Κι η πλάση όλη αναγαλλιάζει
και το φθινόπωρο ξανανοιώνει η γης,
σα σεμνή κόρη, που περίμενε χρόνια
τον αρραβωνιαστικό της απ? τα ξένα
και τέλος τον απόλαψε πριν είναι πολύ αργά·
και σαν τη στείρα γραία, που γέννησε θεόπαιδο
κι ευφράνθη στα γεράματά της!

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν? απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.


Το συναξάρι της Κοίμησης

Όταν ο Χριστός αποφάσισε να πάρει μαζί του τη Μητέρα του, της έστειλε τρεις μέρες νωρίτερα τον άγγελό του να της το πει. Εκείνη, χαρούμενη που θα συναντούσε το παιδί της, πήγε πρώτα στο Όρος των Ελαίων να προσευχηθεί, όπου τα δέντρα έγειραν και τη χαιρέτησαν. Γύρισε σπίτι, ετοίμασε το κρεβάτι της κι όσα νεκρικά θα της χρειαζόταν, άναψε κεριά και κάλεσε γείτονες και συγγενείς να παρεβρίσκονται στο θάνατό της. Τους έκανε γνωστό το μήνυμα του αγγέλου και τους έδειξε κι ένα κλαδί φοινικιάς, που εκείνος της άφησε. Άρχισαν τα κλάματα οι γυναίκες, αλλά η Παναγία τις παρηγορούσε ότι καθόλου δε θα ξεχάσει τον κόσμο. Μοίρασε και τα λιγοστά της φορέματα στις φτωχές. Ύστερα ακούστηκε μια βροντή, σύννεφα σκέπασαν το σπίτι και να οι μαθητές του Χριστού που συνάχτηκαν από τα πέρατα της οικουμένης για τη θανή της. Η Παναγία έτοιμη, έπεσε στη κλίνη της και παρέδωσε το πνεύμα. Οι ίδιοι οι απόστολοι σήκωσαν το νεκροκρέβατο την ώρα της πομπής και την έθαψαν στο κήπο της Γεσθημανής.
(Από το βιβλίο 'Λαογραφικό Ημερολόγιο'
της Αικατερίνης Τσοτάκου - Καρβέλη)

Από το "Αξιον εστί'

Του Οδυσσέα Ελύτη

Χαίρε η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή.
Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί.

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται.
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται.

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία.
Χαίρε της ερημίας των νήσων η Αγία.

Χαίρε η Ονειροτόκος, χαίρε η Πελαγινή.
Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη.

Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο.
Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα.

Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των κήπων.
Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου.

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή.
Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική.

Οι πόνοι της Παναγίας

Του Κώστα Βάρναλη

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ? άδικο φωνάζεις.
Ξέρω πως θά ?χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις.


Συ θά ?χεις μάτια γαλανά, θά ?χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό,
εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος ή προδότης.

Κι αν κάποτε τα φρένα σου, το δίκιο φως της αστραπής,
κι αν η αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου να μην τα πεις,
θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή, σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Χανιώτικα νέα (11.08.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Η ΚΑΘΕ μέρα ανήκει, πρέπει να ανήκει, σε όλα όσα είναι καλά και δίκαια. Προπάντων, όμως, μια ξεχωριστή μέρα, όπως η σημερινή για μένα, που είναι παραμονή του Αγίου Εύπλου και γιορτάζει το μικρό εικονοστάσι που έχω στον κήπο μου.
'ΕΥΠΛΟ ΛΕΝΕ τον Αγιο που αύριο γιορτάζει/ εύχομαι το ταξίδι σας σε ξέφωτο να βγάζει'.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
'AYTH H μέρα ανήκει σε όλα όσα είναι καλά και δίκαια. Είναι  τόσο όμορφη, με τις ελπίδες και τις προκλήσεις της, που δεν υπάρχει λόγος να ξοδέψουμε ούτε λεπτό για το χθες'. Ralph Waldo Emerson (1801 - 1882).

ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ ΚΑΙ με τα δυο μου χέρια τα λόγια του Εμερσον, έτσι όπως τα βρήκα στο σημερινό 'φυλλαράκι' του ημεροδείκτη μου. Ο,τι καλύτερο ν? αρχίσω μ? αυτά τα 'πεταχτά', σκέφτηκα. Ούτε παραγγελιά να τα ?χα!..

Η ΚΑΘΕ μέρα ανήκει, πρέπει να ανήκει, σε όλα όσα είναι καλά και δίκαια. Προπάντων, όμως, μια ξεχωριστή μέρα, όπως η σημερινή για μένα, που είναι παραμονή του Αγίου Εύπλου και γιορτάζει το μικρό εικονοστάσι που έχω στον κήπο μου.

'ΕΥΠΛΟ ΛΕΝΕ τον Αγιο που αύριο γιορτάζει/ εύχομαι το ταξίδι σας σε ξέφωτο να βγάζει'. Από τον Ηλία Σταματάκη (από ποιον άλλον;) η σημερινή μαντινάδα. Πάμε παρακάτω...

ΜΠΟΡΕΙ ΣΤΙΣ διαπροσωπικές σχέσεις να παίζει μεγάλο ρόλο το συναίσθημα, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και στις διακρατικές, όπου όλα παίζονται σε επίπεδο συμφερόντων. Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε επί του προκειμένου, χθες, με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο, με αφορμή το ταξίδι του Ελληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη συνάντησή του με τον Μπαράκ Ομπάμα.

ΚΑΛΠΑΖΕΙ, ΜΗΝΑ με τον μήνα, η ανεργία στην πατρίδα μας. Τίποτα, μα τίποτα, δεν φαίνεται να τη φρενάρει. Ονειρο θερινής, προεκλογικής, νυκτός η περίφημη ανάπτυξη που ούτε στις άκρες ούτε στις αναμεσάδες κάνει την εμφάνισή της. Με τα λόγια, ανώγεια και κατώγεια! 

'ΤΟ ΜΑΚΡΥ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα', για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο ενός απ? τα έργα  του Ιρλανδού συγγραφέα Ευγένιου Ο? Νηλ, δεν φαίνεται να ?χει τελειωμό για τη χώρα μας. Υπομονή! Σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά η νέα Ελλάδα με την οικονομική ανάκαμψη και τη μείωση της ανεργίας θα έχει γίνει πραγματικότητα μέχρι το 2021...

ΓΚΟΛ, ΠΟΛΛΑ γκολ, στα δίχτυα της ανεργίας, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού απ? τις εθνικές ομάδες Αστέγων στο πλαίσιο  του Παγκόσμιου Κυπέλλου, που ξεκινά αύριο στην Πολωνία. Και, βέβαια, συμμετέχει σ? αυτό η Ελλάδα.

ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ στο ενετικό λιμάνι της πόλης μας από αύριο Κυριακή 11 Αυγούστου μέχρι την άλλη Κυριακή 18 Αυγούστου. Οταν ο αναγνώστης δεν πάει να βρει το βιβλίο, πηγαίνει το βιβλίο και βρίσκει τον αναγνώστη.

ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ Επιδαύριοι για να καρποφορήσει η γη τους είχαν λάβει χρησμό να κατασκευάσουν δύο αγάλματα από ξύλο ήμερης ελιάς. Οι Αθηναίοι, λοιπόν, τους επέτρεψαν να κόψουν ένα από τα δέντρα τους, με  τον όρο να στέλνουν κάθε χρόνο προσφορές στην Πολιάδα Αθηνά και τον Ερεχθέα. Αργότερα, οι Αιγινήτες άρπαξαν τα αγάλματα αυτά και οι Επιδαύριοι σταμάτησαν να στέλνουν τις προσφορές. Για τον λόγο αυτό οι Αθηναίοι έστειλαν στρατό στην Αίγινα για να τα πάρουν. Οι Αιγινήτες εξολόθρευσαν το εκστρατευτικό αυτό σώμα, από το οποίο μόνο ένας κατόρθωσε να σωθεί και να επιστρέψει στην Αθήνα. Οταν ανάγγειλε την καταστροφή, οι γυναίκες όσων είχαν συνεκστρατεύσει μαζί του και δεν είχαν γυρίσει στάθηκαν γύρω του και κάθε μια, ρωτώντας τον που ήταν ο άντρας της, τον κεντούσε με την περόνη που συγκρατούσε το φόρεμά της. Με αυτόν τον τρόπο τον σκότωσαν. Υστερα από το έγκλημα αυτό επιβλήθηκε στις γυναίκες της Αθήνας η υποχρέωση να φορούν ιωνικά φορέματα αντί για δωρικά, ώστε να μη μεταχειρίζονται περόνες. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Νυν των λεπιδόπτερων το νέφος το κινούμενο/ Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο/ Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία/ Αιέν η βρώση της Ψυχής και η Πεμπτουσία/ Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο/ Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα/ Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός/ Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο Μέγας Οφθαλμός/ Νυν η ταπείνωση των Θεών/ Νυν η σποδός του Ανθρώπου/ Νυν, Νυν το μηδέν/ και αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!'. 
Από το 'Αξιον Εστί' του Οδυσσέα Ελύτη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (10.08.2013)