ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο θάνατος εκείνος ονομάστηκε αθανασία

«Απόψε θέλω να σου μιλήσω! Θυμούμαι που πέρυσι 21 του Μάη ήρθαμε στον τάφο σου. Ενα παιδί μίλησε για τη Μάχη της Κρήτης. Ο μεγάλος σου γιος μάς έδειξε τη φωτογραφία σου. Μοιάζεις με βράχο που ξεκόλλησε από απέναντι. Υστερα μας μίλησε για τη ζωή σου. Στο τέλος τα εγγόνια σου άφησαν πάνω στον τάφο σου ένα στεφάνι με λουλούδια. Και μία υπόσχεση. Να σου μοιάσουνε. Υστερα σωπάσαμε για ένα λεπτό. Η μορφή σου, τα λόγια σου, οι πράξεις σου, όλα μπαινόβγαιναν στο μυαλό μου. Τότε ήταν που πρωτοσκέφτηκα πως ένα λεπτό σιωπής αξίζει όσο και η αιωνιότητα. Προπάντων όταν το σιωπητήριο αυτό είναι αποκλειστικά αφιερωμένο σ’ έναν άγνωστο ήρωα, που η φωτογραφία του δεν στολίζει κανέναν δημόσιο τοίχο. Που μένει μόνο στη θύμηση των παιδιών του που τ’ άφησε ορφανά. Και των χωριανών του που σε είδαν εκείνο το μαγιάτικο πρωινό να ξεκινάς μαζί με δυο τρεις άλλους για τα Πλακάλωνα, Δημήτρη Βαβουλέ, από τις Στροβλές».

Απόσπασμα από παλιό κείμενό μου με τίτλο “Κουβέντα μ’ έναν ήρωα” (πρώτη δημοσίευση στα “Χανιώτικα νέα”, στις 20 Μαΐου 1977) η αρχή της αφιερωμένης στην 75η επέτειο της Μάχης της Κρήτης σημερινής “στάσης”. Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, στην ιστορία αυτού του κειμένου επιστρέφω. Το ίδιο συνέβη και πέρυσι… “Κουβέντα με έναν ήρωα, η ιστορία μιας ιστορίας και άλλα τινά”, ο τίτλος της εισήγησης που έκανα, στην Επιστημονική Διημερίδα με θέμα “Η Κρήτη και ο πολιτισμός της στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση”, που διοργάνωσε στις 14 Μαΐου στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης μας, ο φίλος σχολικός σύμβουλος της 2ης Περιφέρειας Δημοτικής Εκπαίδευσης Ν. Χανίων Χάρης Στρατιδάκης. Χείμαρρος ασυγκράτητος οι αναμνήσεις…

Μάης του 1976 και ιδού εγώ, νεοδιόριστος δάσκαλος στις Στροβλές Σελίνου, μαζί με τους 36 μαθητές μου κι όλους τους χωριανούς, στον Αγιο Μάμα, γύρω απ’ τον τάφο του Δημήτρη Βαβουλέ, που σκοτώθηκε στη Μάχη των Πλακαλώνων, πολεμώντας τους Γερμανούς, εκείνον τον Μάη. Συγκίνησις μέχρι δακρύων. Μάης του 1977, έναν χρόνο μετά και ιδού πάλι εγώ δάσκαλος στα Πλακάλωνα Κισάμου, εν μέσω άλλων μαθητών, και όλων των Πλακαλωνιωτών, εκεί όπου ο ενενηντατριάχρονος γέροντας Γεώργιος Καρτάκης μας υπέδειξε ότι έπεσε υπέρ πατρίδος, πολεμώντας δίχως να του το επιβάλλει κανείς, ο Στροβλιανός ήρωας. Και πάλι συγκίνησις μέχρι δακρύων. Για όλους! Ιδιαίτερα για τον δάσκαλο που μόλις το προηγούμενο βράδυ είχε μιλήσει με τον ήρωά του…

«Θυμάσαι, δάσκαλε, που γιορτάσαμε τη Μάχη της Κρήτης στο μνήμα του Παππού μου;». Από τη Γεωργία, ένα από τα εγγόνια του Δημήτρη Βαβουλέ, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων πέρυσι, 18 Μαρτίου, μετά το τέλος της παρουσίασης του μοναδικού στο είδος του βιβλίου – λευκώματος “Εις μνημόσυνο αιώνιο – Θύματα Μάχης Κρήτης και Κατοχής από και στον Νομό Χανίων” του θείου της Νίκου Βαβουλέ, η ερώτηση. Θυμούμαι τη στιγμή που κατέθετε, πήγαινε Δευτέρα τάξη, με άκρα σοβαρότητα, μαζί με τα ξαδέρφια της, τον Νεκτάριο, τον Παναγιώτη, τον Παντελή και τον Κωστή, το λουλουδένιο στεφάνι και αρκούμαι σ’ ένα χαμόγελο. Εχουν αρχίσει ν’ ασπρίζουν και τα δικά της τα μαλλιά…

«Αντί για ψωμί τις μέρες αυτές δείπνησαν τη λεβεντιά./ Ηπιαν το κρασί της δόξας./ Ετσι χορτάτους τους βρήκε ο θάνατος./ Η Κρήτη φόρεσε το μαύρο τσεμπέρι της/ κι έψαλε το “Χριστός Ανέστη”./ Ο θάνατος εκείνος ονομάστηκε/ Αθανασία». Το ποίημα “Αθανασία (1941)” του γράφοντος.
Χανιώτικα νέα (20.05.2016)

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/o-thanatos-ekinos-onomastike-athanasia/#ixzz49BxjH5G4 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΤΑ ΜΑΓΙΑ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Γράφει ο Αυγερινὀς Ανδρέου

«Αλαφροΐσκιωτε, καλέ, για πες απόψε τι είδες:
– Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια»,
Διονύσιος Σολωμός.
Ο πειρασμός 16.

«δένετ’ απ’ τα μάγια σου κι από τα ροδοκάλια σου»,
Κωστής Παλαμάς, Ασάλευτη Ζωή.

«Τις γαρ ωδή δύναται μαγεύσαι τον έρωτα;»
Λουκιανός.

Η δημιουργία μαγιών από ειδικούς ανθρώπους, διά τεχνασμάτων, μαγγανειών κ.λπ., είναι παλαιά υπόθεση, που βρίσκει έρεισμα στα προϊστορικά χρόνια.
Στα χρόνια του Χριστιανισμού η κατάσταση απλώς μεταλλάχθηκε και έχουμε συμμετοχή δυνάμεων αγίων κ.λπ. στα δρώμενα της μαγείας. Κάποιοι “δένουν” τα μάγια, που φτιάχνουν από οστά νυχτερίδας, από πράγματά του προς μαγεία ατόμου, τα ρίχνουν σε απρόσιτα μέρη ή πηγάδια και κάποιοι άλλοι (οι καλοί) μάγοι τα “λύνουν”.
Ετσι, λοιπόν, έχουμε επιτυχίες ερωτικές, χωρισμούς ζευγαριών, εκδικήσεις, τιμωρίες και λοιπές ατελεύτητες αθλιότητες, στις οποίες διακρίνουμε εύκολα την έλλειψη ανθρώπινης ευψυχίας και τη λαιμαργία παράνομου πλουτισμού. Στήνονται ολόκληρες ιστορίες, για γέλια, αλλά και για κλάματα, που όμως, δυστυχώς, είναι γερά δεμένες με τον ίδιο τον άνθρωπο: «τον έχει μαγεμένο», «λιώνει σαν το κερί γι’ αυτόν, είναι μαγεμένη», «του ’κανε μάγια στο φεγγάρι και τα ’ριξε στο πηγάδι», «τον μάγεψε η φιλενάδα, δεν θέλει να δει τη γυναίκα του» κ.λ.π.

ΣΤΗ ΔΗΜΩΔΗ ΠΟΙΗΣΗ
Από τη δημώδη ποίηση έχουμε:
«Ανάθεμα ποια μου ’ριξε τα μάγια στο πηγάδι / και μάγεψε τον άντρα μου και θέλ’ να μου τον πάρει. /
Κι αν με χωρίσεις άντρα μου τι λες πως θα μου κάνεις. / Στις δυο στις τρεις θα λούζομαι, στις τέσσερις θ’ αλλάζω, / κι απάν’ στις δεκατέσσερις άλλον άντρα θα πάρω. / Θα κτίσω το σπιτάκι μου αντίκρυ στο δικό σου, / να μπαινοβγαίνω, άντρα μου, να σκας απ’ το κακό σου». Το τραγούδι αυτό είναι Σαρακατσάνικο.

Σε άλλο τραγούδι (Αραβαντινός, 202) ανακοινώνεται στη Μαρούλα ότι έκαναν μάγια στον άντρα της και πήρε άλλη γυναίκα. Αλλά, η Μαρούλα υπερήφανα αντιμετωπίζει τη δημιουργηθείσα κατάσταση:
«Σήκω, Μαρούλα από τη γης και τίναξε το χώμα, / σύρε και στρώσε τον οντά στο πέρα σαχνισάνι, / και πάρε φτιάξε μας καφέ, φέρε να μας κεράσεις, / και πάρε λούσου κι άλλαξε και βάλε τα καλά σου / για να κατέβεις στο χορό, κάτω στο μεσοχώρι, / για να σε ιδούν οι όμορφες κι αυτά τα παλικάρια / και να σε δει κι ο άντρας σου, που πήρε άλλη γυναίκα. /
– Και σαν με χώρισε και τι; κακό έκαμε δικό του. / Εγώ στις δυο θα λούζομαι, στις τέσσερις θ’ αλλάζω / και μες στις δεκατέσσερις άντρ’ άλλον θα διαλέξω. / Θα φτιάσω και τα σπίτια μου αντίκρυ στα δικά του, / θα στήσω και τον κήπο μου κοντά στον εδικό του / να μπαινοβγαίνω να κοιτάει, να σκάζει, να πλαντάζει».
Η Κίρκη στην Οδύσσεια μάγεψε τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του, αλλά ο Οδυσσέας κατάφερε να τους σώσει.
Η Καλυψώ με την ομορφιά της κρατούσε μαγεμένο σε ομηρία τον Οδυσσέα.
Μια άλλη Καλυψώ στην ξενιτειά του Αλμυρού, μάγεψε το ξενιτάκι από τα Ζαγόρια και δεν το αφήνει να γυρίσει πίσω: «Κινήσαν τα καράβια τα Ζαγοριανά, / κίνησε κι ο καλός μου, πάει στην ξενιτειά./
Δώδεκα χρόνια έτρεξαν και δε μώγραψε, / μέσα στα δεκατρία μώστειλε μια γραφή:
– Μ’ άλλον ν’ αρραβωνιάσεις και να παντρευτείς, ή καλογριά να γένεις, μη με καρτερείς, / γιατ’ είμαι παντρεμένος μες στον Αλμυρό / και πήρα για γυναίκα μάγισσας παιδί, / μαγεύει τα καράβια και δεν ξεκινάν./
Εκίνησα για νάρθω χίλιες δυο φορές, / στ’ άλογα ανεβαίνω, χιόνια και βροχές, / εμπαίνω στο καράβι, άνεμος βροντές, / τρέχω, γυρίζω πίσω, με γλυκοφιλεί / και παύει κι ο αγέρας, παύει κι η βροχή!»
(FAURIEL II, 182, Νεοελλ. Ανάλ. 78,13).

Αλλος ξενιτεμένος μαγεύτηκε από μόνος του με τη Βουλγάρα εργοδότριά του:
«Από μικρός ορφάνεψα ’πό μάνα και πατέρα, / κι από μικρός στην ξενιτειά εβγήκα να δουλέψω / κι επήγα κι ερογιάστηκα σε μια κυρά Βουργάρα. /
Δώδεκα χρόνους έκαμα στα μάτια δεν την είδα / κι από τους δώδεκα μπροστά την είδα, την ξανάειδα. / Μια μέρ’ αντικριθήκαμε σε μια μηλιά του κήπου, / βγήκ’ η κυρά ’πό το λουτρό, κι εγώ απ’ το μπαρμπέρη. /
– Δος μου, κυρά, τη ρόγα μου, δος μου τη δούλεψή μου, / γιατ’ οι δικοί μου μώγραψαν να πάω να με παντρέψουν. / Αν σώγραψαν για παντρειά, εγώ θα σε παντρέψω, / από τις τρεις κοπέλες μου διάλεξε ποία σ’ αρέσει, / θέλεις τη ρούσαν έπαρε, θέλεις τη μαυρομάτα, / θέλεις πάρε τη γαλανή που είν’ άσπρη σαν το γάλα. /
– Δεν θέλω κόρη γαλανή, δε θέλω μαυρομάτα, / θέλω κυρά σγουρόμαλλη, θέλω καγγελοφρύδα, / πώχει της χήνας το λαιμό, της πέρδικας τα μάτια, / θέλω την όμορφη κυρά που με γλυκοκοιτάζει / και μ’ έχει σκλάβο δουλευτή στον κήπο της αυλής της».
(Ζαμπέλιος 727,14).

Μάγια και υπνοβότανα έχουν και οι κλέφτες, κατά άλλη λαϊκή δοξασία:
«…Ακούστε εσείς οι όμορφες και σεις οι μαυρομάτες: / Το Μάη κρασί μην πίνετε, στα χόρτα μην κοιμάστε, / τι βγαίνουν κλέφτες για φιλιά και περπατάν τη νύχτα, / σέρνουν ψωμί για τα σκυλιά να τρων να μη γαυγίζουν, / σέρνουν και υπνοβότανο τσ’ όμορφες να ποτίζουν».
(Ζαμπέλιος 725,10, Πάσσωβ 592, Λελέκος 79,18, Χασιώτης 147,22, 218,40).

ΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ - ΕΝΤΕΧΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Στη λόγια ποίηση και στο έντεχνο τραγούδι έχουμε πυκνή παρουσία των μαγιών:
«Φεγγάρι, μάγια μου ’κανες και περπατώ στα ξένα, / είναι το σπίτι ορφανό κι αβάσταχτο το δειλινό / και τα βουνά κλαμένα./
Στείλ’ ουρανέ μ’ ένα πουλί, να πάει στη μάνα υπομονή. / Στείλ’ ουρανέ μ’ ένα πουλί, ένα χελιδονάκι, / να πάει να κτίσει τη φωλιά στου κήπου την κορομηλιά / δίπλα στο μπαλκονάκι. / Να πάει στη μάνα υπομονή, δεμένη στο μαντίλι, / προικιά στην αδελφούλα μου / και στη γειτονοπούλα μου γλυκό φιλί στα χείλη. / Φεγγάρι μάγια μου ’κανες και περπατώ στα ξένα»
(Ερρίκος Θαλασσινός – Μίκης Θεοδωράκης).

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Στο ρεμπέτικο τραγούδι βρίσκουμε σε στίχους Δημήτρη Γκόγκου:
«Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει / η κάθε σκέψη μου κοντά σου τριγυρίζει / δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι / εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι. / Μες στης ταβέρνας τη γωνιά για σένα πίνω / για την αγάπη σου ποτάμια δάκρυα χύνω / λυπήσου με μικρή και μη μ’ αφήνεις μόνο / αφού το ξέρεις πως για σένα μαραζώνω. / Αχ παιχνιδιάρα πάψε τώρα τα γινάτια / και μη μου κάνεις την καρδούλα μου κομμάτια / με μια ματιά σου σαν μου ρίχνεις αχ πώς λιώνω / μαζί σου ξέρεις τον ξεχνάω κάθε πόνο».

Χανιώτικα νέα (7.5.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ta-magia-sto-tragoudi/#ixzz496US3xeu 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 «Στων αμαρτωλών τη χώρα όλοι οι δρόμοι κατηφόρα/ όποιος ζει μέσα στην πλάνη/ θα ’χει μάθει και να χάνει». Αυτά μεταξύ άλλων γράφει ο στιχουργός στο τραγούδι του με τίτλο: “Μάσκα” εν έτει 2007, προ κρίσης δηλαδή. Βέβαια στη χώρα των αμαρτωλών, η πλάνη σίγουρα παίζει κι αυτή τον δικό της ρόλο… Ωστόσο στην περίπτωσή μας φαίνεται πως η πλάνη συνεχίζεται -ίσως και ως εθισμένοι στην παραμύθα να μην αντιδρούμε- με αποτέλεσμα να κατρακυλούμε στις κατηφοριές δίχως φρένα και “φρένα”, μα δίχως και πυξίδα

Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκη

Στων αμαρτωλών τη χώρα και… η “διύληση του Σωκράτη”

Αν όπως λέει η παροιμία “Στων αμαρτωλών τη χώρα το Μάη μήνα βρέχει”, τότε οφείλουμε να αποδεχθούμε όλα αυτά που μας συμβαίνουν και να σταματήσουμε επιτέλους τις μεμψιμοιρίες…
Οταν κάποια στιγμή κατανοήσουμε την κατάσταση, όταν αποφασίσουμε να την αποδεχθούμε, να δούμε και πού φταίξαμε κι εμείς, ίσως τότε να τα διορθώσουμε.
…Ακόμη και ο Σωκράτης -όχι εκείνος της αρχαιότητας, γι’ αυτόν θα πούμε παρακάτω, αλλά ο Μάλαμας- τό ’χει πει, σε ένα πολύ ωραίο ζεϊμπέκικο που συνέθεσε ο ίδιος για να ντύσει μουσικά τους στίχους του Γιάννη Μελισσίδη: «Στων αμαρτωλών τη χώρα όλοι οι δρόμοι κατηφόρα/ όποιος ζει μέσα στην πλάνη/ θα ’χει μάθει και να χάνει».
Αυτά μεταξύ άλλων γράφει ο στιχουργός στο τραγούδι του με τίτλο: “Μάσκα” εν έτει 2007, προ κρίσης δηλαδή. Βέβαια στη χώρα των αμαρτωλών, η πλάνη σίγουρα παίζει κι αυτή τον δικό της ρόλο… Ωστόσο στην περίπτωσή μας φαίνεται πως η πλάνη συνεχίζεται -ίσως και ως εθισμένοι στην παραμύθα να μην αντιδρούμε- με αποτέλεσμα να κατρακυλούμε στις κατηφοριές δίχως φρένα και “φρένα”, μα δίχως και πυξίδα…
Επιπλέον επειδή ως λαός δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την ήττα, δεν έχουμε μάθει να χάνουμε· σημαίνει πως δεν έχουμε διδαχθεί να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, δεν τα παραδεχόμαστε ούτε τα αποδεχόμαστε.
Πώς λοιπόν θα μπορέσουμε να συνετιστούμε, να σχεδιάσουμε, να επανέλθουμε, να επαναφέρουμε το τρένο πάνω στις ράγες; Ανθρωποι που δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους είναι βέβαιο ότι θα τα επαναλάβουν…
Τριγυρίζουμε γύρω από τα ίδια και τα ίδια δηλαδή…
…Ενας φίλος πρόσφατα ανάμεσα στα άλλα, αναφέρθηκε στον Σωκράτη -όχι τον Μάλαμα, γι’ αυτόν μιλήσαμε παραπάνω- τον αρχαίο, και το περιστατικό της συνάντησης του φιλοσόφου με κάποιον γνωστό του ο οποίος του θέλησε να του καταθέσει κάτι πολύ σημαντικό
-όπως προέτρεξε να πει- για έναν μαθητή του Σωκράτη.
Ο τελευταίος τότε -χρησιμοποιώντας την “τριπλή διύληση” τον ρώτησε αν αυτό που θα του πει είναι Αλήθεια; Ο άλλος του απάντησε πως «δεν είναι βέβαιος αλλά απλά το άκουσε».
Επειτα ο φιλόσοφος ρώτησε: «αυτό που θα μου πεις είναι κάτι Καλό;». Ο έτερος αποκρίθηκε πως όχι.
Τέλος ο αρχαίος σοφός ρώτησε αν αυτό που θα του αναγγείλει θα είναι Χρήσιμο γι’ αυτόν (τον Σωκράτη).
«Οχι, δεν νομίζω πως είναι χρήσιμο», η απάντηση.
Τότε ο Σωκράτης σημείωσε «αφού αυτό που θες να μου πεις δεν είναι ούτε Αλήθεια, ούτε Καλό, ούτε και Χρήσιμο, γιατί πρέπει να το ακούσω;».
Στων… αμαρτωλών τη χώρα, πόσα από αυτά που ακούμε είναι αλήθειες, καλά και χρήσιμα;
Εως πού φτάνει η δική μας η ευθύνη;
Πώς θα καταφέρουμε να μην είμαστε από αυτούς που καλλιεργούν και διαιωνίζουν τα λάθη;

Χανιώτικα νέα (18.-05.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ston-amartolon-ti-chora-ke-i-diilisi-tou-sokrati/#ixzz490subiSX 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

«Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα»

Η αλληλογραφία μας

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

«Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα».

«Γιατί να νιώθω άβολα, επειδή είμαι μοναχός κι έχω γράψει για τις πόρνες;». Μια απ’ τις φράσεις του Αλέκου Γαλανού, όπως την έχει διασώσει ο Γιώργος Καμβυσέλλης και την προβάλλει στο φτερό του βιβλίου του “Από τα Κόκκινα Φανάρια στο Περιβόλι της Παναγίας – Η ζωή και το έργο του Αλέκου Γαλανού”. «Γεννήθηκα για το θέατρο και γερνάω με τον καημό του», μια άλλη. «Όπως όλα τα έμβια επί γης έχω κι εγώ το δικαίωμα να ζήσω», μια παράλλη, επίσης στην ίδια θέση και κάτω απ’ τον τίτλο “Είπε ο Αλέκος”…

«Μια έκρηξη ταρακούνησε τη θεατρική πρωτεύουσα», όταν “άναψαν” για πρώτη φορά επί σκηνής, πριν από 54 χρόνια, τα “Κόκκινα Φανάρια” του Αλέκου Γαλανού. “Εκτυφλωτική” η λάμψη τους πάντα, όπου κι αν “άναψαν” κι εξακολουθούν “ν’ ανάβουν”, εντός και εκτός Ελλάδος. Σε σκηνές θεάτρων, σε αίθουσες κινηματογράφων, στις τηλεοπτικές οθόνες. Ξεχωριστό, ιδιαίτερο, το φως τους, ωστόσο, στο Ωδείο της πόλης μας όπου τα “άναψε” τις τελευταίες μέρες (5 – 15 Μαΐου) ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Χανίων σε σκηνοθεσία Νάσου Αθανασόπουλου. Και γιατί όλοι οι συντελεστές της παράστασης λειτούργησαν με τον καλύτερο τρόπο, έναν απ’ τους περικαλλείς ναούς του τοπικού κοινωνικού – θεατρικού μας “εμείς”, με τη φιλική συνδρομή του “δικού” μας εδώ και χρόνια Γιώργου Καμβυσέλλη, που επέλεξε να κατοικοεδρεύει στο Σφηνάρι της Κισάμου. Του ξεχωριστού αυτού πνευματικού δημιουργού, που χώρια όλα τ’ άλλα ανέδειξε με το περί ου ο λόγος βιβλίο του μ’ έναν μοναδικό τρόπο τη ζωή και το έργο του γκαρδιακού του φίλου, ενός σχεδόν “άθεου θεατράνθρωπου” που ανδρώθηκε στην Τρούμπα και βρέθηκε αργότερα για 19 χρόνια στο Αγιο Ορος ως “ένθεος” δόκιμος μοναχός…

«Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Ερχόταν ξανά και ξανά στον νου μου ο στίχος αυτός απ’ το γνωστό τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου, ενώ παρακολουθούσα την προαναφερθείσα παράσταση, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στην ξετρουλιαστή από κόσμο αίθουσα του Ωδείου, “βιώνοντας” το ψυχολογικό δράμα των γυναικών της Τρούμπας να βρουν ένα χέρι για να κρατηθούν κι έχοντας υπόψη το βιβλίο του Γιώργου Καμβυσέλλη για τον φίλο του.

Όσο υπάρχουν στον τόπο μας παρέες (χρησιμοποιώ συνειδητά τη λέξη) όπως ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Χανίων και μεμονωμένοι χαρισματικοί και χαρισματούχοι πνευματικοί άνθρωποι, όπως τον εξ Αντίσης Λέσβου ορμώμενο, Σφηναριώτη Γιώργο Καμβυσέλλη (Καμβυσελλάκη, κατ’ επιλογήν του) υπάρχει ελπίς. Και για τη σωτηρία της ψυχής του τόπου μας, υπάρχει ελπίς! Το σκέφτηκα και αυτό, εν είδει επιμυθίου, ενώ παρακολουθούσα την παράσταση. Προπάντων στην τελευταία σκηνή του έργου, όταν ο γέρος του “άσυλου” (στον ρόλο του ο και πρόεδρος της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Δημήτρης Νικολακάκης) φεύγει με την Κατερίνα του για να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή στην καμωμένη από λαμαρίνες παράγκα τους. Ναι, είναι καλή σε τελική ανάλυση η ζωή!

Η αλληλογραφία μας

Δέσποινα Τραχαλάκη, συγγραφέα, Χανιά: Διάβασα με ξεχωριστό ενδιαφέρον το βιβλίο σας “Οι Αξέχαστοι” που είχατε την καλοσύνη να μου χαρίσετε πρόσφατα. Συμφωνώ μαζί σας: «Νεκροί είναι μόνο οι ξεχασμένοι. Αυτοί που παραμένουν στο μυαλό μας και στην καρδιά μας είναι και θα είναι πάντα ζωντανοί». Με την έννοια αυτή μια διαρκώς αναμμένη πάλλευκη λαμπάδα, στη μνήμη των νεκρών του ναυαγίου της Φαλκονέρας, το 1966, της πτώσης του αεροπλάνου στην Κερατέα το 1969 και του πνιγμού των 21 μαθητριών στη Γεωργιούπολη το 1972, είναι το μυθιστόρημά σας. Καλοτάξιδο! Και από εδώ, μετά από τη χθεσινή πολύ όμορφη παρουσίασή του, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης, η ευχή!

Χανιώτικα νέα (17.05.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/i-sotiria-tis-psichis-ine-poli-megalo-pragma/#ixzz48u7U1Cla 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΡΑΠΑΝΙΑ

Τα γράμματα τση Παναγιάς/ γινήκανε καμπάνες,/ να δίνουν λύπη και χαρά,/ στου κόσμου τσι μανάδες!/ Αιώνια θ’ ακούγονται/ τσι Μεγαλοβδομάδες/ γιατί ’ναι φάρος στην ψυχή/ κι Ανάστασης λαμπάδες./ Σήμαντρα θεία τση ψυχής/ τα Γράμματα θα γίνουν/ και στσ’ εκκλησίες του Χριστού/ κληρονομιά θα μείνουν.
Γιώργος Λέανδρου Κοκολογιάννης

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Λέανδρου Κοκολογιάννης


Το Σάββατο του Λαζάρου, στο χωριό Δραπανιάς, βιώσαμε τα συναισθήματα της Παναγίας, απέναντι στον γιο της που τον βλέπει να βασανίζεται, να υποφέρει και να σταυρώνεται! Εξι γράμματα, ένα για κάθε ημέρα των Παθών, που γράφτηκαν από τον ποιητή, συγγραφέα και παιδαγωγό Βαγγέλη Κακατσάκη. Οι αφηγήσεις έγιναν από γνωστούς συμπολίτες μας, που μας έβαλαν στο πνεύμα των ημερών! Μολονότι ήρθαμε στη θέση της αγαπημένης όλων, της Παναγίας, μας ήρθαν στο μυαλό όλες οι μάνες που υποφέρουν, βλέποντας τα παιδιά τους άνεργα, με προβλήματα υγείας ή προσφυγόπουλα να χάνονται στις θάλασσες. Το Ενοριακό Κέντρο γέμισε από μελωδίες της βυζαντινής χορωδίας που συνόδευσε ενδιάμεσα στα γράμματα της Παναγίας. Μπορείτε να πάρετε μια γεύση μέσα από μαντινάδες, που συνδέονται με κάθε γράμμα και να γνωρίσετε τον δημιουργό, τον Β. Κακατσάκη, τον αγαπημένο των πολιτιστικών εκδηλώσεων, αλλά και τους αφηγητές.





Για τον ευγενικό ποιητή και τα συγκινητικά γράμματά του
Τα γράμματα τση Παναγιάς/ γινήκανε καμπάνες,/ να δίνουν λύπη και χαρά,/ στου κόσμου τσι μανάδες!/ Αιώνια θ’ ακούγονται/ τσι Μεγαλοβδομάδες/ γιατί ’ναι φάρος στην ψυχή/ κι Ανάστασης λαμπάδες./ Σήμαντρα θεία τση ψυχής/ τα Γράμματα θα γίνουν/ και στσ’ εκκλησίες του Χριστού/ κληρονομιά θα μείνουν.


Μ. Δευτέρα – Αριστέα Κορτσιδάκη
Η Αριστέα διάβασε/ το Γράμμα τση Δευτέρας/ κι ένιωθε πόνο στην ψυχή/ τση Παναγιάς μητέρας./
Στσ’ αρρώστους σου σκορπάς χαρά/ σ’ έρημους καλοσύνη/ αυτά που μόνο μια ψυχή/ σα τσ’ Αριστέας δίνει!

Μ. Τρίτη – Δέσποινα Τραχαλάκη
Τση τρίτης μέρας διάβασε/ η Δέσποινα το Γράμμα/ κι εφάνηκε στην όψη της/ να ζει το θείο δράμα./
Τση Παναγιάς τ’ όνειρο/ θαρρώ τη βασανίζει/ μα ’χει μυαλό συγγραφικό/ και το ξεκαθαρίζει.

Μ. Τετάρτη – Φωτεινή Σεγρεδάκη
Η Φωτεινή το διάβασε/ μ’ ένα δικό της τρόπο/ γιατί ’γραφε για τ’ άδικο/ και ψέμα των ανθρώπω!
Η Παναγία διάβασε/ θα ’σκιζε το κορμί της/ να ξαναβάλει μέσα της/ και πάλι το παιδί της!






Μ. Πέμπτη – Σοφία Κοκολογιάννη
Το πέμπτο Γράμμα διάβασες/ Σοφία και πονούσες,/ γιατί ’βλεπες στην Παναγιά/ αίματα στσι πατούσες!
Αίματα πόνου θα ’τρεχαν/ σκέφτηκες κι η ψυχή της,/ γιατί θαρρούσε θα ’χανε/ το θεϊκό παιδί της!

Μ. Παρασκευή – Πόπη Γεωργουδάκη
Το Γράμμα τση Παρασκευής/ η Πόπη το διαβάζει/ κι απάνω στο “Τετέλεσται”/ γιε μου, θαρρώ φωνάζει!
Ο πόνος σβήνει σιγανά,/ τέλειωνε και το Γράμμα/ μ’ αθάνατο θα ζει στη γη/ τση μάννα μας το δράμα!

Μ. Σάββατο – Αργυρώ Δελή
Η Αργυρώ μας διάβασε,/ το Γράμμα του Σαββάτου,/ κι ακούσαμε μηνύματα/ της καιομένου βάτου!
Γίνηκες σπόρος του σταριού/ και θάφτηκες στη γη μας,/ για να δεχτείς στον ουρανό/ Χριστέ μου την ψυχή μας!
Το καλωσόρισμα έγινε από τον αιδεσιμότατο ιερέα του χωριού π. Αλεξ. Φαντάκη και την εκδήλωση διηύθυνε ο δάσκαλος Κωνσταντίνος Πιτσιγαυδάκης.

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ta-grammata-tis-panagias-4/#ixzz48oCKLfO9
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΑΒΕΤΕ ΦΑΓΕΤΕ

Αδιάφοροι κεντυρίονες

βεβαίωσαν τον θάνατο

κι αδιάφθοροι Νικόδημοι,

μέχρι τότε πλαδαροί,

φρόντισαν για την ταφή.

Αυτοί που έμπηξαν το μαχαίρι

στην πόρτα της δικής μας άνοιξης,

κρύφτηκαν μέσα στο πλήθος.

Μίλησαν γι’ Ανάσταση

γυναίκες έντρομες.

Ω! Δεν πρόκειται

να ξαναπεράσουμε απ’ τη Γεθσημανή.

Ο άδειος τάφος απωθεί.

Το σουδάριο σε λίγο

θα γίνει εμπορεύσιμο

κι ο φόβος θα ’ναι

ο καλύτερος αγοραστής.

Βαδίζουμε ξυπόλητοι

στην αθρακιά των ονείρων μας.

Πάνω στο τεντωμένο

σχοινί της ελπίδας,

γινόμαστε καθημερινά ακροβάτες.

Πιο χαμηλά από τα δάκρυα,

δένουμε κόμπο τη σημαία μας.

Εδώ είμαστε!

Μόνοι, ανέστιοι κι ανυπόδητοι…

Λάβετε φάγετε

την αδυναμία μας!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

"ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ 'Έκδοση, Χανιά 2014

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Σχολείο ανοιχτό στη ζωή και στην κοινωνία πάντα το 3ο Δημ. Σχολείο Κισάμου. Το διαπίστωσα με πολλή χαρά γι’ άλλη μια χρονιά εφέτος, τις προάλλες, καθώς περιδιάβαζα τις ιδιαίτερα επιμελημένες έγχρωμες σελίδες του 16ου (πρώτου φετινού) τεύχους του περιοδικού “Τα μυστικά του θρανίου” που είχε την καλοσύνη να μου στείλει ο φίλος διευθυντής του Σχολείου Αντώνης Σπανουδάκης. Απ’ αυτό το τεύχος τα δείγματα που φιλοξενούνται μαζί με τον πίνακα των περιεχομένων, στον σημερινό Παιδότοπο. Εξ ονύχων ο λέων! Ολόθερμα τα συγχαρητήριά μου στον Σύλλογο Διδασκόντων του Σχολείου για το έργο που επιτελεί χάριν των παιδιών, έτσι όπως το επιτελεί και το παρουσιάζει στις σελίδες του περιοδικού που κυκλοφορεί για 8η χρονιά! Καλή συνέχεια!

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

3ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΙΣΑΜΟΥ

Τα πρώτα φετινά μυστικά του θρανίου

 Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Σχολείο ανοιχτό στη ζωή και στην κοινωνία πάντα το 3ο Δημ. Σχολείο Κισάμου. Το διαπίστωσα με πολλή χαρά γι’ άλλη μια χρονιά εφέτος, τις προάλλες, καθώς περιδιάβαζα τις ιδιαίτερα επιμελημένες έγχρωμες σελίδες του 16ου (πρώτου φετινού) τεύχους του περιοδικού “Τα μυστικά του θρανίου” που είχε την καλοσύνη να μου στείλει ο φίλος διευθυντής του Σχολείου Αντώνης Σπανουδάκης. Απ’ αυτό το τεύχος τα δείγματα που φιλοξενούνται μαζί με τον πίνακα των περιεχομένων, στον σημερινό Παιδότοπο. Εξ ονύχων ο λέων! Ολόθερμα τα συγχαρητήριά μου στον Σύλλογο Διδασκόντων του Σχολείου για το έργο που επιτελεί χάριν των παιδιών, έτσι όπως το επιτελεί και το παρουσιάζει στις σελίδες του περιοδικού που κυκλοφορεί για 8η χρονιά! Καλή συνέχεια!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος            1
Γράμμα από το χαμόγελο του παιδιού    2
Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή            3
Γιάννης Τσαρούχης                4
Ακουσε με – Κόμιξ μου αγαπημένα        5
Τα μυαλά που κουβαλάς            6
Επαγγέλματα που χάθηκαν
ή χάνονται σιγά – σιγά        9
Η μεσοστιχίδα των επαγγελμάτων
που σβήνουν ή έσβησαν        11
Οι ζωγραφιές της τρίτης… τάξης    12
Επίσκεψη στο ελαιουργείο            13
Γνωρίζω την ελιά        14
Κύπρος – Βιβλιοπροτάσεις             17
Αινίγματα – Γλωσσοδέτες
– Μαντινάδες            18
Ωρα για ξεκούραση – Κάλαντα
στο Ανουσάκειο Θεραπευτήριο    19
… και οι λύσεις μας            20

Ακουσέ με

Στις 17 Δεκεμβρίου πήγαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου και παρακολουθήσαμε την ταινία “Ακουσε με”. Αναφερόταν στην ιστορία ενός δεκατριάχρονου παιδιού
-του Κώστα- με ιδιαίτερες ανάγκες και τη σχολική του πορεία.
Τελειώνοντας ο Κώστας το δημοτικό σχολείο δε θέλησε να πάει σε γυμνάσιο που φοιτούν παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες αλλά σε γυμνάσιο όπως όλα τα παιδιά. Οι γονείς του όμως δε συμφωνούσαν με τον Κώστα γιατί ήξεραν ότι για να φοιτήσει το παιδί τους με άνεση στο σχολείο έπρεπε το σχολείο να έχει την ανάλογη υποδομή. Ετσι μόνο το παιδί τους θα ένιωθε άνετα και πιθανόν να μην άκουγε και κάποια σχόλια από άλλα παιδιά που θα τον στεναχωρούσαν. Ο Κώστας έκανε τρομερή προσπάθεια αποκατάστασης για το χέρι και το πόδι του όλη τη σχολική χρονιά που είχε σαν αποτέλεσμα στην τελική γιορτή του σχολείου να συγκινήσει όλους τους συμμαθητές και τους δασκάλους του.
Σ’ αυτή του την προσπάθεια τον βοήθησε πάρα πολύ η οικογένεια του και ιδιαίτερα η αδερφή του. Ετσι έφτασε ο Κώστας να πιστεύει: «Αν πέσω, έχω την δύναμη να σηκωθώ. Αν με κοροϊδέψουν, δεν θα κλάψω. Αφήστε με να έχω εγώ την ευθύνη του εαυτού μου».

Βερυκάκη Τόνια, Τάξη Στ’

Κύπρος

Φέτος με το δάσκαλο μας, τον κύριο Γιώργο, αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Κύπρο. Στην ιστορική και μαρτυρική Κύπρο που το 1974 έγινε δύο κομμάτια.
Στο τραγούδι μας δείχνουμε τον πόνο που έζησαν και ζουν οι κάτοικοι της Κύπρου. Στις 20 Ιουλίου 1974 ξέσπασε ο πόλεμος και οι Τούρκοι εισέβαλαν στο νησί. Από τότε και μέχρι σήμερα υπάρχει το τουρκικό κομμάτι της βόρειας Κύπρου και το κυπριακό της νότιας. Στην τάξη μας μόλις τελειώσαμε τους στίχους του τραγουδιού, χωριστήκαμε σε ομάδες και το γράψαμε σε μεγάλα χαρτόνια και τα τοποθετήσαμε στον τοίχο.
Από τότε παραμένουν εκεί γιατί κι εμείς τα παιδιά δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Στη συνέχεια συνεργαστήκαμε με τον κύριο Δημόπουλο, μουσικό, πατέρα της συμμαθήτριας μας Χριστίνας, και δώσαμε στους στίχους και μουσική. Το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο. Το ακούμε σχεδόν κάθε μέρα και το τραγουδάμε συχνά με το δάσκαλο μας και το βασικό του μήνυμα είναι «θέλουμε η Κύπρος μας να ενωθεί ξανά!!!»
Παράλληλα όμως μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα την Κύπρο αφού αφιερώσαμε αρκετό χρόνο “ταξιδεύοντας” στο νησί της Αφροδίτης.
Ελπίζουμε και ευχόμαστε μέσα από τους στίχους του τραγουδιού μας να επηρεάσουμε κάποιους και να πραγματοποιηθεί η Ένωση της Κύπρου, όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Πατεράκη Ελευθερία, Ταξη Στ’

Επαγγέλματα που χάθηκαν
ή χάνονται σιγά – σιγά
Πολλά χάνονται ή αλλάζουν στο πέρασμα των χρόνων. Πολλά παραδοσιακά επαγγέλματα όπως του καλαθά, του σκουπά, του γανωματή, του σαλεπιτζή, του αγωγιάτη, του καρεκλά δεν υπάρχουν πλέον, ενώ άλλα, όπως του σιδερά, του βαρελά, του κουλουρά σβήνουν και χάνονται κι αυτά.

Ο καρεκλάς
Τεχνίτης που επιδιόρθωνε καρέκλες. Γύριζε στα χωριά με το ειδικό χόρτο στην πλάτη, το οποίο μάζευε το καλοκαίρι από τα ποτάμια και τους βάλτους, το έβαζε στον ήλιο να στεγνώσει και μετά επιδιόρθωνε κάθε ψάθινη καρέκλα που είχε χαλάσει. Απαραίτητα εργαλεία: το σύρμα, η τανάλια, το σφυρί και το μαχαίρι.
Τσιχλάκης Σπύρος, Τάξη Δ’

Ο κουλουράς
Μ’ ένα ξύλινο ταβλά στο κεφάλι γεμάτο κουλούρια, γύριζε στους δρόμους και τις γειτονιές διαλαλώντας το νόστιμο και θρεπτικό εμπόρευμα του: «Εδώ τα φρέσκα κουλούρια!» Εργαζόταν από το πρωί ως το βράδυ για να βγάλει το, ψωμί του. «Εδώ τα νόστιμα και ξεροψημένα κουλούρια!» και έτρεχαν οι πελάτες του να αγοράσουν το κουλουράκι.

Καστανοπουλάκης Ιωσήφ, Τάξη Δ’

Επίσκεψη στο ελαιουργείο
Στις αρχές του Δεκέμβρη πήγαμε επίσκεψη σ’ ένα ελαιουργείο.
Το ελαιουργείο αυτό βρίσκεται στα Χαρχαλιανά Κισάμου. Είναι πολύ μεγάλο και μέσα υπάρχουν πολλά μηχανήματα. Επίσης δούλευαν μέσα και έξω περίπου έξι άτομα. Η δουλειά τους, όπως κατάλαβα ήταν δύσκολη και κουραστική. Την ώρα που ήμασταν εκεί, πολλοί άνθρωποι έφερναν γεμάτα τσουβάλια ελιές με τα τρακτέρ και τα αγροτικά τους.
Ενα μικρό όχημα, το κλαρκ, τα μετέφερε μέσα στο ελαιουργείο για να ξεκινήσει η διαδικασία έκθλιψης του ελαιοκάρπου. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν όταν δοκιμάσαμε ψωμί με φρέσκο λάδι. Λάδι που είχε βγει εκείνη τη στιγμή. Ήταν πάρα πολύ νόστιμο.
Αυτή η επίσκεψη μου άρεσε πάρα πολύ γιατί είδαμε και μάθαμε πως ο καρπός της ελιάς μετατρέπεται σε λάδι.

Μαστοράκης Γιάννης, Τάξη Ε’

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ta-prota-fetina-mistika-tou-thraniou/#ixzz48d7MrPx3 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Νίκος Πετρουλάκης: Ο Δάσκαλος των δασκάλων

Είναι ένα αθηναϊκό απόγευμα του 1979, πρώτες Οκτωβρίου, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και ο Νίκος Πετρουλάκης βρίσκεται στην έδρα και παραδίδει στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του πρώτου έτους και πρώτο μάθημα από τα “Διδακτικά Προβλήματα”. Εχει φύγει ήδη δύο χρόνια από την υπηρεσία, ύστερα από τριάντα εφτά συναπτά έτη προσφοράς στην Παιδεία με τον βαθμό του Ειδικού Συμβούλου του ΚΕΜΕ και δεν μπορεί να συνηθίσει στην ιδέα ότι θα αφήσει την έδρα.

Ο Δάσκαλος, έχοντας μόνιμο το χαμόγελο στο πρόσωπο του, μιλά απαλά, σχεδόν βελούδινα και ο ομιλών, ένας από τους μετεκπαιδευόμενους τότε, δεν μπορεί να εξηγήσει ακόμα, γιατί ο απόηχος εκείνος της φωνής, του έφερε στο μυαλό ελαφρό θρόισμα φασκομηλιάς, ούτε γιατί το χαμόγελο εκείνο τον παρέπεμψε στη θέα ενός ολόγιομου φεγγαριού. Μπορεί, όμως, να θυμηθεί τη μαγεία της σιωπής που βασίλευε στην αίθουσα. Οπως και την ευωδία της, που έτσι, όπως έβγαινε από το ανοιχτό παράθυρο, επέβαλε τη σιωπή στα πουλιά, που ήταν καθισμένα στη μοναχική γριά λεύκα.

Μία φορά, γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην “Αναφορά στον Γκρέκο”, ο Νικολιός, ένας συμμαθητής του, είχε πει στον δάσκαλό του να σωπάσει για ν’ ακουστεί το πουλί. Τώρα φαίνεται πως οι μαθητές δεν επέτρεπαν στα πουλιά να κελαηδούν, για ν’ ακούγεται ο δάσκαλος. Σ’ αυτό το πρώτο μάθημα της χρονιάς εκείνης ο Νίκος Πετρουλάκης μιλούσε για το σχολείο  μπροστά στα παγκόσμια προβλήματα και για τον κίνδυνο αφανισμού της ανθρωπότητας…

Ήταν από τα μαθήματα που δεν ξεχνιούνται. Από τα μαθήματα που μόνο δάσκαλοι που αγαπούν γιατί γνοίαζονται ή δάσκαλοι που γνοιάζονται γιατί αγαπούν, μπορούν να παραδίδουν. Μα και απ’ τα μαθήματα -αφετηρία μιας ακριβής, ιδιαίτερα πολύτιμης για τον ομιλούντα σχέσης που χτίστηκε σιγά – σιγά και κρατά εδώ και 37 χρόνια. Και βέβαια, όχι μόνο γι’ αυτόν…

Έχει έναν ξεχωριστό τρόπο ο Δάσκαλος να δίνεται και να δένεται. Ιδιον του χαρακτήρα του μια ζωή… Ως μαθητής της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και ως φοιτητής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου. Ως δάσκαλος σε σχολεία των Χανίων και ταυτόχρονα ως επιμορφωτής στην ΕΠΟΝ Χαλέπας και ως συνδικαλιστής πρώτης γραμμής στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου. Ως μετεκπαιδευόμενος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τη διετία 1952 – 1954 και αμέσως μετά ως μεταπτυχιακός σπουδαστής με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ως καθηγητής, υποδιευθυντής και διευθυντής των Παιδαγωγικών Ακαδημιών Φλωρίνης, Ηρακλείου και Ρόδου, αλλά και ως μέλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και ως διδάσκων σε διάφορες σχολές. Ως προϊστάμενος στη Δ/νση Μελετών του Υπ. Παιδείας και ως εκπαιδευτικός σύμβουλος. Ως διδάσκων στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημ. Εκπαιδεύσεως μέχρι το 1982 και βέβαια ως συγγραφέας δεκάδων βιβλίων και εκατοντάδων  άρθρων παιδαγωγικού, διδακτικού, ψυχολογικού, αλλά και ιστορικού – κοινωνικού περιεχομένου. Μα και ως ερευνητής και πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα, ως ενεργός, πάει να πει υπεύθυνος πολίτης. Πάντα ορθοστατών και ορθοβαδίζων…

Σημείωση: Το πρώτο κεφάλαιο, με τίτλο η “Η πρώτη γνωριμία”, από την ομιλία του γράφοντος στην τιμητική εκδήλωση που έγινε προχθές, Τετάρτη 11 Μαΐου, για τον Νικόλαο Β. Πετρουλάκη, με διοργανωτή τον Φιλολογικό Σύλλογο “Ο Χρυσόστομος” που τον αναγόρευσε επίτιμο μέλος του. Στην προσωπικότητα του τιμώμενου αναφέρθηκαν επίσης ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης Μιχάλης Βάμβουκας και ο σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου ε.τ. Αλέξανδρος Παπαδερός.
Χανιώτικα νέα (13.05.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/nikos-petroulakis-o-daskalos-ton-daskalon/#ixzz48XIbsMc7 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΕ "Δ" ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 Τον άνθρωπο που εκπαίδευσε και επιμόρφωσε χιλιάδες δασκάλους στην ελληνική επικράτεια, τον σύμβουλο ε.τ. του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου του ΥΠ.Ε.Π.Θ. Νικόλαο Β. Πετρουλάκη τίμησε το βράδυ της Τετάρτης ο Φιλολογικός Σύλλογος Χανίων “Ο Χρυσόστομος”.

Σε μία σεμνή τελετή ο εκλεκτός συνεργάτης των “Χ.Ν.”, κ. Πετρουλάκης έλαβε το τιμητικό δίπλωμα και καταχειροκροτήθηκε από τον κόσμο που βρέθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου.

Για «μεγάλο επιστήμονα, εκλεκτό τέκνο των Χανίων, σοφό ερευνητή και άριστο παιδαγωγό» έκανε λόγο ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Μιχάλης Βάμβουκας, που στάθηκε στο πλούσιο συγγραφικό έργο του τιμώμενου και στην τεράστια επίδρασή του στα εκπαιδευτικά δρώμενα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.
Στον «Δάσκαλο με κεφαλαίο Δ» αναφέρθηκε ο δάσκαλος και λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης παραθέτοντας διάφορες στιγμές της ζωής που αναδείκνυαν την εκπαιδευτική, επιστημονική, συνδικαλιστική και αντιστασιακή  δράση του Νίκου Πετρουλάκη. Ξεχωριστές οι αναφορές του στον πάντα «χαμογελαστό άνθρωπο», τον «μειλίχιο δάσκαλο» που μαγνήτιζε την καρδιά και το μυαλό των εκπαιδευόμενων.
Στη σχέση του τιμώμενου με την εκκλησία και τη θρησκεία, στο πλούσιο έργο του και την επαφή του με τον μητροπολίτη Ειρηναίο αναφέρθηκε μεταξύ άλλων ο κ. Αλέξανδρος Παπαδερός τονίζοντας πως «για χρόνια διηύθυνε Παιδαγωγικές Ακαδημίες και ήταν ουσιαστικός ερευνητής σε θέματα παιδείας και κοινωνικά ζητήματα. Είναι άξιος τιμής και συγχαρητηρίων. Πολλές γενιές δασκάλων έχουν γαλουχηθεί από τον Νίκο Πετρουλάκη».

Μιλώντας στα “Χ.Ν.”, ο κ. Πετρουλάκης, αφού δήλωσε τη συγκίνησή του για τη μεγάλη παρουσία εκπαιδευτικών που είχε την τιμή να τους διδάξει, αναφέρθηκε στην παιδεία σήμερα υπογραμμίζοντας πως «πάντα υπάρχουν προβλήματα, αλλά οι δάσκαλοι δουλεύουν και πετυχαίνουν πράγματα». Τέλος κάλεσε τους   τους δασκάλους να συμβάλουν ακόμα περισσότερο για την καταπολέμηση της παπαγαλίας.
Στον Νίκο Πετρουλάκη αναφέρθηκαν επίσης ο πρόεδρος του Συλλόγου “Χρυσόστομος” Κ. Μαυρακάκης και ο πρώην πρόεδρος κ. Α. Πετρουλάκης.

Χανιώτικα νέα (13.05.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/daskalos-me-d-kefaleo-2/#ixzz48XDRtLv8 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ!

"'Επρεπε να φύγει για την Χώρα των Μακάρων ο αγαπημένος μου ξάδερφος ο Αντώνης Μανούσου Κακατσάκης, για να ιδωθούμε με την Ελένη και την Δήμητρα, τις αδελφές του, που ανατραφήκαμε επίσης μαζί σε διπλανές πόρτες., στις Κατούνες του Νίππους. Ύστερα από 43(!) χρόνια με την Ελένη και 12 την Ἁυστραλέζα", την Δήμητρα.

Οι φωτογραφίες είναι στην κορφή του Βλάση, όπου ήταν μια φορά τα αμπέλια μας. Συγκίνηση μέχρι δακρύων για την Ελένη προπάντων, όταν βρέθηκε μπροστά στον κούμο που έκτισε πριν από 100 χρόνια περίπου ο παππούς μας ο Κακατσαντώνης...

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΤΟΥΤΗ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ...