ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ
Λάβετε, φάγετε
την αδυναμία της δυνάμεώς μου.
Αυτό είναι το σώμα μου.
Πίετε
την δύναμιν της αδυναμίας μου πάντες.
Αυτό είναι το αίμα μου.
Του Δείπνου Σου του Μυστικού
κοινωνούς καθ’ εκάστην
μας παραλαμβάνεις, Κύριε!
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(Όπως το ψωμί" , ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Χανιά 2018)
Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ
ΟΤΑΝ Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΔΑΣΚΑΛΟΣΥΝΗ
Γράφει η Τόνια Σκουλά*
Μια σπουδαία εμπειρία είχαν την ευκαιρία να ζήσουν τα παιδιά της Στ΄ τάξης του 5ου Δημ. Σχ. Χανίων Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, επισκέφτηκε το σχολείο, την Τετάρτη, 2 Απριλίου 2025, ο δάσκαλος - λογοτέχνης Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, καλεσμένος της γράφουσας, δασκάλας της τάξης και της διευθύντριας κ. Εύης Φουντουλάκη. (Δείτε συνέχεια)
Πριν Πριν από την επίσκεψη του Β, Κακατσάκη,
τα παιδιά είχαν διαβάσει και επεξεργαστεί
δύο διηγήματα από το, βραβευμένο, με
πρώτο βραβείο από την Εταιρία Ελλήνων
Λογοτεχνών, βιβλίο του «Πότες θα κάμει
ξεστεριά...». Μέσα από τις σελίδες του
βιβλίου και με οδηγό την εξαιρετική
πένα του συγγραφέα, ξεπήδησαν ιστορίες
από την τουρκοκρατούμενη Κρήτη, αληθινές
μαρτυρίες για το ξέσπασμα της Επανάστασης
και ξεδιπλώθηκαν πτυχές της τοπικής
ιστορίας, άγνωστες στα παιδιά, που τα
συνήρπασαν και τα γοήτευσαν: πήραν σάρκα
και οστά ο Δασκαλογιάννης, ο Μιχαήλ
Κουρμούλης, οπλαρχηγοί, ζορμπάδες,
κρυπτοχριστιανοί, γενίτσαροι, καημοί
και πόθοι για τη Λευτεριά.Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή. Για την έμπνευση, για τα βιβλία, για τις ποιητικές συλλογές, για την τοπική ιστορία και τις ιστορίες από τη γιαγιά δίπλα στο τζάκι, αλλά, κυρίως, για τη Δασκαλοσύνη. Ο Βαγγέλης Κακατσάκης, εν ενεργεία δάσκαλος για 36 χρόνια, είχε διατελέσει διευθυντής για οκτώ ολόκληρα χρόνια στο 5ο Δημοτικό Σχολείο, επιδεικνύοντας σπουδαίο διοικητικό και παιδαγωγικό έργο, με την επί σειρά ετών έκδοση του βραβευμένου μαθητικού περιοδικού «Ο κόσμος των παιδιών» να ξεχωρίζει. Η χαρά και η συγκίνησή του ήταν μεγάλη, αφού ξαναγύρισε ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια σε ένα σχολείο πολύ αγαπημένο!
Οι δύο ώρες επικοινωνίας με τα παιδιά ήταν μια πραγματική απόλαυση για όλους... Οι μαθητές και οι μαθήτριες κυριολεκτικά κρέμονταν από τα χείλη του, ακούγοντας με προσοχή τα όσα τους έλεγε, ενώ ο ενθουσιασμός καθρεφτιζόταν στα μάτια τους. Ταξίδεψαν στον χρόνο, τόσο όσον αφορά την ιστορία της Κρήτης, όσο και όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας των σχολείων παλιότερα. Η μακρά άλλωστε παρουσία του Βαγγέλη Κακατσάκη στο ελληνικό δημόσιο σχολειό, έχει γεμίσει τη φαρέτρα του με πλήθος από όμορφες σχολικές ιστορίες, τις οποίες «ρούφηξαν» αδηφάγα τα παιδιά, έφεραν στον νου τους την εικόνα ενός σχολειού πιο ανέμελου, πιο ελεύθερου, με πολύ λιγότερη γραφειοκρατία και πολύ περισσότερη ουσία. Ενός σχολειού πάντοτε ανοιχτού στην κοινωνία, με κέντρο πάντα τα παιδιά, αφού «χάριν σε αυτά υπάρχουμε ως δάσκαλοι»- αγαπημένη ρήση του κυρίου Βαγγέλη.
Η πολύ όμορφη επίσκεψη έκλεισε με ένα ιδιαίτερα συγκινητικό ποίημα, το οποίο έγραψε την ημέρα που αποχωρούσε από τη Δημόσια Εκπαίδευση. «Μάζεψα» ο τίτλος του... Τελικά ήταν πολλά αυτά που «μάζεψαν» τα παιδιά από αυτή την επίσκεψη: συναισθήματα, γνώσεις, επαφή με τις ρίζες, επικοινωνία...
Λένε ότι τα σημερινά παιδιά είναι κολλημένα στο κινητό και στις διάφορες οθόνες και δεν τα νοιάζει τίποτα άλλο. Λένε ότι έχουν χάσει την ουσιαστική επαφή μεταξύ τους, ότι δεν ξέρουν – όπως παλιά- να μιλήσουν, να εκφραστούν, να επικοινωνήσουν. Λένε ότι δεν τους ενδιαφέρει η Λογοτεχνία, η Ποίηση, το διάβασμα βιβλίων. Εγώ λέω ότι το μόνο που χρειάζονται είναι ένα μικρό ταρακούνημα κι ένα μεγάλο κίνητρο, όπως η επικοινωνία με ανθρώπους που έχουν πολλά να τους προσφέρουν! Ας τους τα δώσουμε, γιατί κι εκείνα με τη σειρά τους έχουν πολλά να μας πουν!
Κύριε Βαγγέλη, χαιρετώ σε κι αγαπώ σε! Ναι, ξέρω, δική σου φράση κι αυτή!... Θα σε περιμένω πάλι!
https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid02R7DTrKVsnWx238me5JyYaJPRXPBQp1bWnrATJ4wrHxkoWbD5jJVxQAt7WD7VJq52l?notif_id=1744348638592538¬if_t=feedback_reaction_generic&ref=notif
Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΑΣ Η ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΤΟ ΓΚΑΡΣΟΝΙ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Σηµερινό θέµα:
ελληνική Παιδεία και οι Έλληνες
εκπαιδευτικοί!
Θυµήθηκα µια ελληνική
ταινία που κυκλοφόρησε το 1970 στις
κινηµατογραφικές αίθουσες µε τίτλο “Ο
δασκαλάκος ήταν λεβεντιά”, µε τον Κώστα
Βουτσά ως δάσκαλο σε ένα σχολείο ενός
αποµακρυσµένου χωριού!
Ο δάσκαλος
αυτός, αφού είδε και απόειδε, ταξίδεψε
από το αποµακρυσµένο χωριό του έως την
Αθήνα για να… ζητιανέψει αυτά που του
είχε υποσχεθεί για την αναστήλωση του
υπό κατάρρευση σχολείου του χωριού,
ένας επιχειρηµατίας...
Υπάρχουν κοινά
σηµεία του τότε µε το σήµερα!
Ίσως το
κυρίαρχο όλων είναι η λεβεντιά και το
φιλότιµο µε το οποίο εξακολουθούν να
πορεύονται και σήµερα οι Έλληνες δάσκαλοι
- εκπαιδευτικοί, οι οποίοι ωστόσο ακόµη
ζητιανεύουν για... τα αυτονόητα!
∆εν
είναι βέβαια η πρώτη φορά που αναφερόµαστε
στις δυσκολίες που, κυρίως αντιµετωπίζουν,
τόσο οι νεοδιόριστοι όσο και οι αναπληρωτές
δάσκαλοι των παιδιών µας!
Ο πρόεδρος
της ΕΛΜΕ Χανίων Χρήστος Μπέλµπας κατά
τη χθεσινή απεργιακή κινητοποίηση
επανέλαβε -και πάλι, και για µία ακόµη
φορά- την ωµή - θλιβερή πραγµατικότητα:
«Ένας νεοδιόριστος το 2024 στα Χανιά
έπαιρνε 790 ευρώ το µήνα για 12 µισθούς
και η τιµή της γκαρσονιέρας είναι στα
450 - 500 ευρώ».
Ο ίδιος εξάλλου αναφέρεται
και στο γεγονός ότι «οι τελευταίες
φουρνιές αναπληρωτών, 10% περίπου των
συναδέλφων, δεν ανέλαβαν γιατί προφανώς
δεν άντεχαν να έρθουν στη µέση της
χρονιάς για πέντε - έξι µήνες και να
αντέξουν το µισθολογικό κόστος».
Και
αν τα παραπάνω δεν είναι τραγικά, τότε
σίγουρα αυτά που ακολουθούν, θα πείσουν
και τον πιο δύσπιστο ότι κάτι δεν…
γίνεται σωστά!
Ο κ. Μπέλµπας σηµείωσε
ότι: «έχουµε πολλούς συναδέλφους που
ζητάνε άδεια στο Υπηρεσιακό Συµβούλιο
για να αναλάβουν µε τη σεζόν, τώρα που
ανοίγει ο τουρισµός, δουλειά καµαριέρας,
σερβιτόρου, καθαριστή, λαντζιέρη, οι
οποίοι νόµιµα πηγαίνουν και κάνουν
αίτηση γιατί δεν τους φτάνουν τα χρήµατα.
Από το προηγούµενο καλοκαίρι έχουµε
αυτό το φαινόµενο. Έχουµε πάρα πολλούς
καθηγητές οι οποίοι κάνουν λάντζα,
δουλεύουν στα ξενοδοχεία σαν καµαριέρες,
δουλεύουν στον τουρισµό γιατί οι άνθρωποι
δεν τα βγάζουν πέρα, δεν µπορούν να
ζήσουν µε το µισθό τους».
Είναι
παραφροσύνη;
Ίσως και όχι… για
κάποιους!
Έτσι κι αλλιώς, τι είναι
αυτό στο οποίο... επενδύει η χώρα µας;
Τουρισµός!
Τι πρέπει λοιπόν να
παράξει;
Γκαρσόνια και καµαριέρες
για τους τουρίστες που θέλουν να κάνουν
τις διακοπές τους...
Χανιώτικα νέα (Πέμπτη, 10.4.2025)
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΙΤΣΟΥ - ΜΑΓΑΡΑΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΝΕΩΡΙΟ ΜΟΡΟ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ 
Με αφορμή την έκδοση των ποιητικών της συλλογών "τόσο απλά" και "αισθητήρας σιωπής" η Αγελική Κίτσου - Μαγαράκη μας προσκαλεί σε μια ξεχωριστή μουσικοποιητική βραδιά την Τετάρτη 9 Απριλίου, ώρα 7 μ.μ. 2025, στο Νεώριο ΜΟΡΟ, στα Χανιά.
Χαρά μου να είστε μαζί μας...
ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΟΥ ΜΟΥ
ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΒΕΡΙΝΑ ΧΩΡΕΑΝΘΗ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
Εκείνο όμως που κατά τη γνώμη μου, το επιτυγχάνει και το ανεβάζει σε πολύ υψηλά επίπεδα, η Ελένη Χωρεάνθη, είναι η γλώσσα. Κατέχει τη γλώσσα σε πλάτος και βάθος, όσο ελάχιστοι, αφού κινείται με άνεση στη λαϊκή, στη λόγια, στην αρχαία αλλά και στη γλώσσα του Ευαγγελίου. Το συνταίριασμα των λέξεων είναι αρχιτεκτονικά δομημένο σε βαθμό που να μιλά κανείς για ενιαία γλώσσα την οποία η Ελένη Χωρεάνθη ενδύει με μια μουσική απαράμιλλη που μόνο σε ευτυχισμένες στιγμές της λογοτεχνίας μας συναντάμε. Ο λόγος της είναι πηγαίος, λιτός και συνάμα ισχυρός, έχει μια παρθενική διαύγεια. [...]
Στα ποιήματα “Τραγούδια της Γης και του Ουρανού”, για παιδιά η γλώσσα είναι απλή, ανεπιτήδευτα παιδική, κατακτημένη ήδη από τα παιδιά, δοσμένη με μια απαράμιλλη τεχνικότητα εμβαπτισμένη σε παιδικές ονειρικές εικόνες προβαλλόμενες τελικά στο φαντασιακά αρχικά και στο ρεαλιστικά τελικά κοινωνικώς ζητούμενο.
*Kαθηγητής στο Τμήμα Επιστημών της Πρσχολικής Αγωγής στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και ειδικός σε θέματα Παιδικής Λογοτεχνίας
Το χωριό μου στ’ Άγραφα
είχε σπίτια όμορφα.
Είχε δέντρα και νερά,
προβατάκια ήμερα.
Είχε στέγες χαμηλές
και πλακόστρωτες αυλές.
Είχε πέτρινα πεζούλια
τριανταφυλλιές και γιούλια.
Το χωριό μου στ’ Άγραφα
ρήμαξε. Και στ’ άγραφα
πέρασε παντοτινά.
Πάνε πια τ’ αλλοτινά.
Στο χωριό μου στ’ Άγραφα
που το ζώνει η ερημιά,
μήτε γέρος μήτε γριά
δεν απόμεινε εκεί πια
ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑ
Με τούτη την αστροφεγγιά,
Θε μου, τρελάθηκε η νυχτιά.
Κάτω απ’ το ξύλινο μπαλκόνι,
έχει δειπνήσει το τριζόνι.
Μέσα στης λίμνης τα νερά
πέφτουν τ’ αστέρια τ’ αργυρά
και το φεγγάρι σ’ άλλα μέρη
πάει το ξημέρωμα να φέρει
Και τα παιδιά της γειτονιάς
ξεμυαλιστήκανε με μιας
και στο πλακόστρωτο τ’ αλώνι
μαζώχτηκαν και δεν τους σώνει.
Να ταν ο κόσμος γειτονιά
μέσα στης γης την αγκαλιά
κι όλοι να βγαίναμε γειτόνοι
στης γης το ξέφωτο τ’ αλώνι.
Τρεις κοκόροι μες στο φράχτη
φαγωθήκαν την αυγή.
Κι ένας τέταρτος αδράχνει
αλλουνού την κεφαλή.
Γίνανε μαλλιά κουβάρια
άσπροι, μαύροι, καστανοί,
πέσαν στην αυλή κουφάρια
του χωριού οι πετεινοί.
Και συνάχτηκαν οι κότες,
μικρομάνες και κυρές
να θρηνήσουν τους ιππότες.
Τρέξανε κι οι πεθερές.
Και σηκώσαν μοιρολόι.
Κι ένας ξένος πετεινός:
“Μας ξεφτέλισαν το σόι”,
είπε κι έγινε καπνός.
Κι οι κοτούλες μαραμένες
κακαρίζουν στην αυλή
και γυρίζουν μαραμένες
και γεμάτες συλλογή.
1. Κοιμήσου, το παιδάκι μου, κι ο ύπνος να σε πάρει,
να σε τρανέψει γρήγορα της Παναγιάς η Χάρη.
Κοιμήσου, το παιδάκι μου, ν’ απλώσουν τα φτερά σου,
να μερωθείς στους ύπνους σου, ν’ απλώσουν τα φτερά σου.
Κοιμήσου, φως μου, να γενείς το βρέφος παλικάρι,
κι εγώ σου πλέκω όνειρα με τα’ αργυρό φεγγάρι.
Κοιμήσου, το κλωνάρι μου, κάνε παιδί μου νάνι,
τον ύπνο σου με τα’ άστρα της η νύχτα να σου ράνει.
Κοιμήσου τα’ αστεράκι μου, κι αλλού να παίξεις άμε,
πύργους και κάστρα και χωριά και πολιτείες κάμε.
Πλάγιασε , καλό μου, κι όπου να ναι φτάνει
η αυγή στον κόσμο. Κάνε, φως μου, νάνι…
Γείρε στ’ όνειρό σου –βρόχια ο κόσμος βάνει –
μην τρομάζεις, φως μου. Κάνε, ανθέ μου, νάνι.
2. Ο ύπνος όνειρα γλυκά, παιδί μου, να σου φέρνει,
κι από του κόσμου τη θωριά την ασχημιά να παίρνει.
Σού ‘χω κρεμάσει φυλαχτό στα στήθια την καρδιά μου,
να σε φυλάει απ’ το κακό το μάτι μακριά μου.
Πλάγιασε, το παιδάκι μου κι εγώ είμαι στο πλευρό σου
να σε φυλάω στη στράτα σου μες στο χρυσό όνειρό σου.
Παρακαλώ την Παναγιά ν’ ανθοβολήσεις, φως μου,
και να ξυπνήσουν τ’ άνθια σου την άνοιξη του κόσμου.
Νάνι, γλυκιά μου ανασαιμιά, ν’ ανοίξει ανθός κι εντός μου.
Στα βλέφαρά σου κρέμασα το ξύπνημα του κόσμου.
Πλάγιασε, καλό μου, φτάνει, ανθέ μου, σώνει.
Σήμανε και η ώρα που η ζωή μερώνει.
Μέσα στα όνειρά μας ανθοβολούν οι τόποι.
Πλάγιασε, παιδί μου, ξύπνησαν οι ανθρώποι.
https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid06wYyN9Q8PifxgQGNkX1sdAQYqSbHbnpRZASv6ySNthNBxJUhJ44g1Vx3gQ89oKpCl?comment_id=643915421828473¬if_id=1743837147692912¬if_t=feed_comment&ref=notif
ΥΨΗΛΟΙ ΦΟΡΟΙ ΟΣΟ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ
ΙΔΟΥ ΕΓΩ
.jpg)
ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΜΕ ΤΟ "ERASMUS" ΣΤΗ ΓΟΥΑΔΕΛΟΥΠΗ
.jpg)
ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΓΕΜΑΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΜΑΘΗΣΗ
Η εμπειρία μας στη Γουαδελούπη, στο πλαίσιο του προγράμματος Erasmus με τίτλο "Τα μαθηματικά είναι ζωή" ήταν μια βουτιά σε έναν διαφορετικό κόσμο, γεμάτο χρώματα, μουσικές και ζεστασιά ανθρώπων.
Φτάνοντας στο Le Moule, μας υποδέχτηκε η θαλασσινή αύρα και οι φιλόξενοι εκπαιδευτικοί, που από την πρώτη στιγμή μας έκαναν να νιώσουμε καλοδεχούμενοι. Η καθημερινότητά μας κινήθηκε ανάμεσα σε σχολικές αίθουσες και υπαίθριες εξερευνήσεις. Μέσα από τις δράσεις θεάτρου και μαθηματικών με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, βιώσαμε πώς η δημιουργικότητα μπορεί να γίνει γέφυρα επικοινωνίας, ακόμα και όταν η γλώσσα αποτελεί πρόκληση. Η ανταπόκριση των παιδιών ήταν συγκινητική...το γέλιο τους, η περιέργειά τους και ο τρόπος που άφηναν τη φαντασία τους να ταξιδέψει, έκαναν κάθε μάθημα μοναδικό.
Πέρα από το σχολείο, η Γουαδελούπη μας αποκάλυψε τις ομορφιές της: παραλίες με τιρκουάζ νερά, εξωτική φύση, και μια πολιτιστική ταυτότητα που αναμιγνύει αφρικανικές, ευρωπαϊκές και ινδιάνικες επιρροές. Οι ρυθμοί της zouk μουσικής, οι γεύσεις από τοπικά φαγητά όπως το bokit και το colombo, και οι πολύχρωμες αγορές μας γέμισαν εικόνες και αρώματα. Αυτό το ταξίδι ήταν υπενθύμιση πως η εκπαίδευση δεν περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους μιας τάξης. Είναι ανταλλαγή, εξερεύνηση, και κυρίως, ανθρώπινες σχέσεις. Φύγαμε από τη Γουαδελούπη με γεμάτη καρδιά και το σίγουρο συναίσθημα πως, αν και δώσαμε, πήραμε πολύ περισσότερα
Ο διευθυντής του ΣχολείουΑριστόκριτος Τομαζινάκης
ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΓΟΥΑΔΕΛΟΥΠΗ
Πρώτη μέρα
Μαθητές και εκπαιδευτικοί συμμετείχαν σε καινοτόμες και δημιουργικές δράσεις που ενίσχυσαν τη μάθηση, την κοινωνική αλληλεπίδραση και την ανταλλαγή εκπαιδευτικών πρακτικών
Δεύτερη μέρα
Οι εκπαιδευτικές δράσεις συνεχίστηκαν σε ένα μαγευτικό σκηνικό στην παραλία, όπου οι μικροί μας μαθητές εξερεύνησαν τον κόσμο των μαθηματικών μέσα από διαδραστικά παιχνίδια, δημιουργικές κατασκευές και αριθμητικές πράξεις χαραγμένες στην άμμο. Με το κύμα να συνοδεύει τις δραστηριότητές τους, τα παιδιά απόλαυσαν τη μάθηση με τρόπο ευχάριστο και βιωματικό, ενώ στο τέλος της ημέρας, κάτω από τον ζεστό ήλιο, μοιράστηκαν ένα χαρούμενο πικνίκ γεμάτο γεύσεις και γέλια.
Τρίτη μέρα
Μια ξεχωριστή συνάντηση με τις τοπικές αρχές, όπου πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή αναμνηστικών δώρων (Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών Ελευθέριος Βενιζέλος, Μουσείο Σχολικής Ζωής Χανίων, Ναύσταθμος Κρήτης ) σε κλίμα φιλίας και συνεργασίας, πλαισιώθηκε από μια σειρά εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων που προσέφεραν γνώση και έμπνευση. Η ημέρα ολοκληρώθηκε με μια ξενάγηση στην πόλη, δίνοντας την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να γνωρίσουν την ιστορία, τον πολιτισμό και την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά της μέσα από μια μοναδική βιωματική εμπειρία
Τέταρτη Μέρα
Συνεχίσαμε τις εκπαιδευτικές δράσεις και ήταν ευκαιρία να μάθουμε μέσα από τις εμπειρίες και τη συνεργασία. Η ανταλλαγή δώρων με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς ενίσχυσε το πνεύμα της ομαδικότητας και της εκτίμησης. Ήταν μια μέρα γεμάτη χαμόγελα, όμορφες στιγμές και αναμνήσεις.
Πέμπτη μέρα
Έγιναν ενδιαφέρουσες, εκπαιδευτικές δράσεις, οι οποίες συνδύασαν τα μαθηματικά, τη γυμναστική και το θεατρικό παιχνίδι. Στη συνέχεια μοιράστηκαν ζωγραφιές που είχαν δημιουργήσει οι μαθητές από τα Χανιά και τις κρατούσαμε στους μαθητές στη Γουαδελούπη, οι οποίοι και μας έφτιαξαν αντίστοιχα ζωγραφιές για τους μαθητές των Χανίων. Κλείσιμο του προγράμματος με τραγούδια που ετοίμασαν για εμάς οι μικροί μας φίλοι με την παρουσία εκπροσώπων της εκπαίδευσης και της διοίκησης της χώρας. Προσφορά και μεταφορά σπόρων/φυτών της Γουαδελούπης για καλλιέργεια από το μουσείο Σχολικής Ζωής
Σημείωση:Το έργο "Τα μαθηματικά είναι ζωή" στοχεύει στη βελτίωση της διδασκαλίας των μαθηματικών σε τρία διαφορετικά σχολεία (Παρίσι – Κρήτη- Γουαδελούπη), ενθαρρύνοντας τους δασκάλους να χρησιμοποιούν καινοτόμες μεθόδους. Σκοπός του Προγράμματος η παρουσίαση τα Μαθηματικών ως γλώσσας μέσω πειραματισμού και δημιουργίας, ενισχύοντας τη χαρά των παιδιών στη μάθηση. Δραστηριότητες περιλαμβάνουν Θεατρικά Παιχνίδια, αθλητικά παιχνίδια και πρακτική και μάθηση στη φύση. Το έργο ενισχύει την κατανόηση πολιτιστικών διαφορών και προάγει τη συνεργασία μέσω αλληλογραφίας και eTwinning.
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Η συμμετοχή μου στο πρόγραμμα Erasmus+ «Les mathématiques, c'est la vie» ήταν μια αξέχαστη εμπειρία! Μέσα από καινοτόμες, διαδραστικές και βιωματικές δράσεις, ανακαλύψαμε τη μαγεία των μαθηματικών στη ζωή. Ακόμα, συνεργαστήκαμε με μαθητές και εκπαιδευτικούς, ανταλλάξαμε πολιτιστικά στοιχεία και δημιουργήσαμε δυνατές φιλίες. Κάθε μέρα ήταν γεμάτη μάθηση, χαμόγελα και αξέχαστες στιγμές. Επιστρέψαμε γεμάτοι γνώσεις, έμπνευση και όμορφες αναμνήσεις. Η υποδιευθύντρια του Σχολείου Παναγιώτα Γκίζα
Στο πλαίσιο του προγράμματος Erasmus, έλαβα την ευκαιρία να επισκεφθώ τη Γουαδελούπη για μια εκπαιδευτική ανταλλαγή. Μέσα από εργαστήρια βιωματικού χαρακτήρα και συγκεκριμένης στοχοθεσίας, καθώς και έπειτα από συζητήσεις με συναδέλφους από όλη την Ευρώπη, διερευνήθηκε η σύνδεση των μαθηματικών με την καθημερινότητα. Η πολιτισμική επικοινωνία ανέδειξε κοινές προκλήσεις στη διδασκαλία και ενίσχυσε τη συνεργασία μας, δημιουργώντας ένα κοινό όραμα. Η εμπειρία επιβεβαίωσε πως η ανταλλαγή καλών πρακτικών αποτελεί θεμέλιο για μια δυναμική και σύγχρονη εκπαίδευση. Αγλαΐα Μελιδονιώτη, καθηγήτρια Αγγλικών
Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 29.3.2024)
https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-me-to-erasmus-sti-goyadeloypi-dim-sch-naystathmoy-kritis/
ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ
