ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Και η Ελλάδα θέλει ηγέτη , έναν νέο Ελευθέριο Βενιζέλο. Ιδιαίτερα σήμερα που τα πράγματα έχουν φθάσει στο μη περαιτέρω και η πατρίδα χρειάζεται, όσο ποτέ άλλοτε, 'τα φτερά τα πρωτινά της, τα μεγάλα', για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Ποιητή.

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Με το βλέμμα στην 100ή επέτειο

Με το βλέμμα στην 100ή επέτειο της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, ο εορτασμός της οποίας θα πραγματοποιηθεί την επόμενη χρονιά, οι φετινές εκδηλώσεις για το πιο σημαντικό γεγονός της κρητικής ιστορίας στο διάβα των αιώνων. Σε επίπεδο γενικού γραμματέα Υπουργείου και ενίοτε κάποιου υφυπουργού, πριν από 12 χρόνια, που ιδρύθηκε το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών 'Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος' οι εκδηλώσεις που περιορίζονταν στην επίσημη δοξολογία, στην Τριμάρτυρη και στην έπαρση της ελληνικής σημαίας στον Φιρκά. Παρουσία ακόμα και των Προέδρων της Ελληνικής Δημοκρατίας (του Κωστή Στεφανόπουλου το 2003 και του Κάρολου Παπούλια το 2008) και των προέδρων της Βουλής των Ελλήνων (του Απόστολου Κακλαμάνη το 2000, της Αννας Ψαρούδα -  Μπενάκη το 2005, του Δημήτρη Σιούφα το 2007, του Φίλιππου Πετσάλνικου το 2010 και του Ευάγγελου Μεϊμαράκη εφέτος) στη μετά την ίδρυση του Ιδρύματος εποχή.
Κι όχι μόνον στην Τριμάρτυρη και στον Φιρκά, αλλά και προπάντων στην αίθουσα 'Σταύρος Σ. Νιάρχος' του Μεγάρου 'Μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης' όπου η έδρα του Ιδρύματος, οι εκδηλώσεις. Γι’ άλλη μια χρονιά εδώ κι εφέτος το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου. Κόσμος πολύς. Για να παρακολουθήσει, μετά τη συνεδρίαση του Δ.Σ. υπό την προεδρεία του προέδρου της Βουλής Ευάγγελου Μεϊμαράκη, την ομιλία του ιστορικού ερευνητή και συγγραφέα Δημήτρη Νικολακάκη με θέμα '1913 - 2012: 99 χρόνια εκδηλώσεις για την Ενωση της Κρήτης', την αναγόρευση ως εταίρων του Ιδρύματος των: π. Μιχαήλ Βλαβογιλάκη, Χρίστου Θεοδούλου, Στέφανου Λεκανίδη, Αντώνη Πιταριδάκη, Ευάγγελου Σπανουδάκη και Ενωσης Κρητών Ν. Φλώρινας και την ομιλία του προέδρου της Βουλής.
Να γιορτάζεται η επέτειος της Ενωσης όπως αρμόζει στο γεγονός. Ζητούμενο μέχρι το 2000, δεδομένο μετά. Αποκλειστικά χάρις στο Ιδρυμα, που έχοντας σαν ιθύνοντα νου τον γενικό διευθυντή του Νίκο Παπαδάκη (φωτ.) και βέβαια την ευλογία του εμπνευστή του, Γέροντα Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη, ενεργοποιεί το τοπικό εμείς κάτω απ’ τον ήλιο των βενιζελικών ιδεών και μας βγάζει όλους... 'ασπροπρόσωπους' απέναντι στην Ιστορία. Αυτό σκεφτόμουν μπαίνοντας στην αίθουσα...

Ολο το πυρ εις την υπηρεσία της πατρίδος

'Ολημερίς προσεύχομαι και ένα πράγμα θέλω/ κι εμείς να αποκτήσουμε ηγέτη Βενιζέλο'. Για λογαριασμό της Κύπρου... η προσευχή, που είναι το τελευταίο δίστιχο μιας ρίμας, από την Κλέλια Θεοδούλου, σύζυγο του συγγραφέα Χρίστου Θεοδούλου, ενός εκ των αναγορευθέντων, στην περί ης ο λόγος στις σημερινές εύφημες μνείες εκδήλωση, εταίρων του Ιδρύματος. Κύπρια γαρ. 'Φίλοι μας εγλυτώσατε εσείς απ’ την Τουρκία/ εμείς αργούμε δυστυχώς να δούμε ελευθερία'.
Το προηγούμενο δίστιχο από την ίδια ρίμα, που μπορεί να μην διεκδικεί βραβείο, εκφράζει όμως μύχιες σκέψεις και αγνά πατριωτικά συναισθήματα. Και η Ελλάδα θέλει ηγέτη έναν Βενιζέλο, έναν νέο Ελευθέριο Βενιζέλο, κυρία Κλέλια. Ιδιαίτερα σήμερα που τα πράγματα έχουν φθάσει στο μη περαιτέρω και η πατρίδα χρειάζεται, όσο ποτέ άλλοτε, 'τα φτερά τα πρωτινά της, τα μεγάλα', για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του ποιητή.
Δεν είναι πως δεν έκανε κι αυτός, ο πιο σημαντικός (κι όχι ένας απ’ τους πιο σημαντικούς, όπως επιμένουν να λένε κάποιοι) απ’ τους Ελληνες πολιτικούς λάθη. Λάθη δεν κάνουν μόνο όσοι δεν κάνουν έργα και δεν παίρνουν ρίσκα. Ομως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όπως και ο ίδιος είπε στη Βουλή στις 28 Απριλίου 1932, στην περίφημη αυτονεκρολόγησή του, που αναγράφεται και στον τάφο του απαντώντας στον Αλέξανδρο Παπαναστασίου που τον κατηγόρησε ως μοιρολάτρη: 'Ο προκείμενος νεκρός, ήτο ένας αληθινός άνδρας, με μεγάλο θάρρος, με αυτοπεποίθησιν και δι’ αυτόν και διά τον λαόν τον οποίον εκλήθη να κυβερνήση. Ισως έκαμε πολλά σφάλματα, αλλά ποτέ δεν του απέλιπεν το θάρρος, ποτέ δεν υπήρξεν μοιρολάτρης, διότι δεν επερίμενε ποτέ από την μοίρα του να ίδη την χώρα του προηγμένην, αλλά έθεσε εις την υπηρεσία αυτής όλον το πυρ το οποίον είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν'.
Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι του Φάνη Μανουσάκη

Χανιώτικα νέα (10.12.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Eντυπωσιάστηκαν τα παιδιά της Στ' τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων από τη συμμετοχή τους στα εκπαιδευτικά προγράμματα που υλοποιήθηκαν  , στο πλαίσιο των εκδηλώσεων 'Εικόνες από επαγγέλματα και δραστηριότητες που χάνονται ΙΙ' τις οποίες διοργάνωσε η εφημερίδα 'Πυξίδα της Πόλης' ...

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Επιμέλεια:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
Kakatsakis@sch. gr

Στ’ τΑξη 9ου Δημ. Σχ. ΧανΙΩν
Εικόνες από επαγγέλματα που χάνονται

Eντυπωσιάστηκαν τα παιδιά της Στ' τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων από τη συμμετοχή τους στα εκπαιδευτικά προγράμματα που υλοποιήθηκαν (απ’ τις 21 Οκτωβρίου μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου) στο Μεγάλο Αρσενάλι, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων 'Εικόνες από επαγγέλματα και δραστηριότητες που χάνονται ΙΙ' τις οποίες διοργάνωσε η εφημερίδα 'Πυξίδα της Πόλης' και η Πολιτιστική Εταιρεία Χανίων σε συνεργασία με άλλους φορείς. Οπως και όλα τα άλλα παιδιά των σχολείων που επισκέφτηκαν την Εκθεση και συμμετείχαν στα εν λόγω προγράμματα, άλλωστε. Τα εκτάκια του Ενάτου, ωστόσο προχώρησαν, με την προτροπή των δασκάλων τους, της Ειρήνης Χατζηδάκη και της Αντωνίας Αθανασάκη, μετά, ένα βήμα παραπέρα. Εγραψαν και ζωγράφισαν στην τάξη τους τα που είδαν, σκέφτηκαν και αισθάνθηκαν και με τη μεσολάβηση του διευθυντή τους, του Δημήτρη Κωνσταντουλάκη, τα έστειλαν στον Παιδότοπο για δημοσίευση. Πού να χωρέσουν όμως όλα, λίγος πολύ λίγος ο χώρος τής μιας σελίδας. Το γράφω αυτό για να μη νομίσουν τα παιδιά που δεν μπήκαν οι εργασίες τους, ότι δεν άξιζαν... Το ίδιο καλές όπως κι αυτές που μπήκαν ήταν.
Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά και τις δασκάλες τους!
Β.Θ.Κ.

Πριν από λίγες μέρες, τα δυο τμήματα της έκτης τάξης του σχολείου μας επισκέφτηκαν το Μεγάλο Αρσενάλι, όπου γινόταν μια Εκθεση φωτογραφίας παλιών επαγγελμάτων.
Η Εκθεση είχε φωτογραφίες με επαγγέλματα που έχουν χαθεί ή τώρα γίνονται πολύ διαφορετικά. Εκεί ήταν μια ξεναγός που μας περιέγραψε κάθε φωτογραφία.
Είδαμε και μάθαμε για τους σαμαράδες, τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, τους μεταλλουργούς και πολλούς άλλους.
Οι φωτογραφίες των σαμαράδων με εντυπωσίασαν, που τους έδειχναν να κάθονται και να φτιάχνουν τα σαμάρια των ζώων. Μια αδελφή του προπαππού μου, που ήταν αγρότισσα, μου είπε πως όταν ο γιος της ήταν ακόμα νεογέννητος, τον κοίμιζε σε ένα σαμάρι, καθώς αυτή ασχολιόταν με το χωράφι.
Οταν τελειώσαμε με τις φωτογραφίες, παίξαμε ένα παιχνίδι που αφορούσε όλες τις φωτογραφίες που είχαμε δει. Μετά από αυτό, είδαμε παλιές ταμπέλες, που ήταν όλες γραμμένες στην καθαρεύουσα. Δυστυχώς, μετά έπρεπε να φύγουμε...

Κέηλα Γουίλλες
****

Tην Πέμπτη 8 Νοεμβρίου πήγαμε με το τμήμα μου στο Αρσενάλι να δούμε την Εκθεση από εικόνες και φωτογραφίες από τα επαγγέλματα που χάνονται. Μέσα από τις φωτογραφίες έβλεπες σε ορισμένα επαγγέλματα τις δυσκολίες και τις συνθήκες που αντιμετώπιζαν τότε. Με εντυπωσίασαν πολλές από τις φωτογραφίες αλλά πιο πολύ μου έκαναν εντύπωση ορισμένα επαγγέλματα όπως: του βυρσοδέψη που ήταν κι ο παππούς μου, ο περιπλανόμενος με τη λατέρνα και ο εφημεριδοπώλης. Επίσης μου άρεσαν ο νερουλάς, ο γαλατάς, ο παγωτατζής, ο καρεκλάς και ο πεταλωτής. Ηταν μια αξέχαστη εμπειρία που δεν θα τη ξεχάσω ποτέ διότι μας βοήθησαν να μάθουμε για ορισμένα επαγγέλματα που σήμερα δεν υπάρχουν και έχουν χαθεί στο πέρασμα του χρόνου.

Κωνσταντίνος Καπιδάκης, Στ2

Μια βροχερή μέρα επισκεφτήκαμε το Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου για να δούμε μια Εκθεση με περίπου 150 φωτογραφίες επαγγελμάτων και δραστηριοτήτων που χάνονται στο χρόνο. Η μικρή ταλαιπωρία μας στο δρόμο λόγω βροχής, δε στάθηκε εμπόδιο στο να περάσουμε μια αξέχαστη μέρα. Στην αρχή η ξεναγός μάς έκανε μια μικρή περιήγηση στον χώρο, εξηγώντας μας τις φωτογραφίες μας με τα παραδοσιακά επαγγέλματα. Ηταν όλες καταπληκτικές!
Οι συμμαθητές μου κι εγώ ανακαλύψαμε τα 'μαγικά' επαγγέλματα του παρελθόντος όπως μαραγκός, λούστρος, σαγματοποιός, καρεκλάς, τσαγκάρης, τυροκόμος, λατερνατζής, καρβουνάς κ.ά..
Το επάγγελμα που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν αυτό του σαγματοποιού γιατί δεν το είχα ξανακούσει. Οι σαγματοποιοί κατασκεύαζαν σέλες, σαμάρια, κουδούνια και επιδιόρθωναν όλα τα εξαρτήματα που χρησιμοποιούσαν για τα ζώα.
Μετά το τέλος της ξενάγησης παίξαμε ένα παιχνίδι για να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας. Χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες και η ξεναγός έδωσε ένα κείμενο με υπογραμμισμένα επαγγέλματα στην κάθε ομάδα. Εμείς έπρεπε να ψάξουμε στις φωτογραφίες της αίθουσας να τα βρούμε και να τοποθετήσουμε σελιδοδείκτες με το χρώμα της ομάδας μας δίπλα σε κάθε φωτογραφία.
Είμαι πολύ ικανοποιημένη γιατί η ομάδα μου τα βρήκε σχεδόν όλα.
Η επίσκεψη σε αυτήν την Εκθεση ήταν μια καταπληκτική εμπειρία και ελπίζω να μας δίνονται συχνά ευκαιρίες να συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις που έχουν σχέση με την παράδοση...
Ανθή Βοζινάκη, Στ2

****
Στην Εκθεση Φωτογραφίας πέρασα πολύ ωραία, αλλά ένας ακόμη λόγος γι’ αυτό είναι ότι πήρε μέρος κι ο μπαμπάς μου. Είχε αναρτηθεί μια φωτογραφία του που είχε βραβευτεί. Εκεί είχε πάρα πολλές φωτογραφίες που απεικόνιζαν τα παλιά επαγγέλματα. Σαμαράδες, πεταλωτές, αμαξάδες κ.ά..
Εκεί ήταν μια κυρία που μας ξεναγούσε σε μεγάλα πανιά που το καθένα είχε 6-7 φωτογραφίες. Σε ένα τέτοιο πανί είχαν εκτυπώσει σ’ ένα χαρτί τα ονόματα των φωτογράφων, που πήραν μέρος σ' αυτο.
Εμένα μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση κάτι καρτέλες που μας έδωσαν στο τέλος. Αυτές είχαν εικόνες για το πώς ήταν μια επιγραφή ενός ραφείου, υποδηματοποιείου, κουρείου, καφενείου κ.ά..
Είχαν ζωγραφιές που απεικόνιζαν το επάγγελμα και ήταν όλα γραμμένα με κεφαλαία γράμματα και στην καθαρεύουσα.
Εκεί επίσης μάθαμε ότι δεν είχαν όλοι τη δυνατότητα να πηγαίνουν στο σχολείο και έβλεπαν τις ζωγραφιές, γι’ αυτό υπήρχαν.
Τέλος μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η Εκθεση και δεν θα την ξεχάσω ποτέ!!
Χρήστος Ιγγλεζάκης, Στ1

Εγώ, το Στ1 και το Στ2 πήγαμε στο Ενετικό λιμάνι στην Εκθεση Φωτογραφίας.
Οι φωτογραφίες απεικόνιζαν τα παλιά επαγγέλματα, τον παλιό τρόπο ζωής και γενικά τα παλιά χρόνια.
Εκεί μου άρεσε περισσότερο η φωτογραφία με το επάγγελμα του ψαρά. Επίσης, μου άρεσε ένα παιχνίδι που παίξαμε εκεί. Στο παιχνίδι αυτό υπήρχαν τέσσερις ομάδες. Η κάθε ομάδα είχε ένα χαρτί που έγραφε κάποιες λέξεις που μας βοηθούσαν να βρούμε ένα επάγγελμα.
Γενικά πέρασα πολύ ωραία και θα ήθελα να ξαναπάω.

Στέλιος
Μπολανάκης, Στ1

Μια βροχερή μέρα πήγαμε στο Αρσενάλι που είχε μια Εκθεση με φωτογραφίες με επαγγέλματα που έχουν χαθεί. Πιο πολύ με εντυπωσίασε ο λούστρος γιατί έπρεπε να κάθεται και να γυαλίζει τα παπούτσια.
Ηταν πολύ ταπεινωτική δουλειά. Επίσης με εντυπωσίασε ο εφημεριδοπώλης γιατί έπρεπε να γυρίζει σε όλη την πόλη και να μοιράζει μέσα στον ήλιο ή μέσα στο κρύο για να πάρει λίγα λεφτά για να ζήσει.
Ολα τα επαγγέλματα ήταν πολύ δύσκολα που έπρεπε να κάνουν με πάρα πολύ κόσμο για να τα πετύχουν μέσα στη φτώχεια και έπαιρναν πολύ λίγο μισθό.
Σαν Εκθεση ήταν άλλα επαγγέλματα κορνιζομένα σε ένα μεγάλο χώρο, όπως πεταλωτής, μπαρμπέρης, ράφτης, σαμαράς, λατερνατζής, βυρσοδέψης, γαλατάς, υποδηματοποιός και άλλα πολλά. Ηταν μια τέλεια εμπειρία γιατί έμαθα πολλά νέα επαγγέλματα που δεν ήξερα. Ηταν πάρα πολύ ωραία.

Παρδαλάκη Ανδριάνα

Χανιώτικα νέα (09.12.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ άστεγος! Ενα είδος υπενθύμισης για τον δύσκολο κοινωνικό χειμώνα που έρχεται. Μια έστω μικρή γροθιά στο στομάχι της ζεστασιάς μας. Μια υποσημείωση στο κεφάλαιο 'ανθρωπιά'.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο Βαγγέλης θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ την εμφάνισή του ο χειμώνας, εκεί εξαφανίζεται. Μην ξεχνιόμαστε, όμως. Στις 22 Δεκεμβρίου έρχεται επισήμως για τρίμηνη εγκατάσταση. Πάντως ότι κρυγιάδωσε ο καιρός, κρυγιάδωσε.

ΝΑ ?ΣΑΙ στη ζεστασιά του σπιτιού σου και ν? απολαμβάνεις απ? το παράθυρό σου το χιόνι που πέφτει ασταμάτητα. Ωραίο, μα την αλήθεια θέαμα! Εξω το κρύο και η παγωνιά.

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ να είσαι άστεγος και μάλιστα μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα; Αυτό θέλησαν (βλ. www.Nooz.gr, 6 Δεκ.) να ανακαλύψουν με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντισμού, εθελοντές στη Θεσσαλονίκη και αποφάσισαν, παρά το τσουχτερό κρύο, να διανυκτερεύσουν στην πλατεία Αριστοτέλους.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ άστεγος! Ενα είδος υπενθύμισης για τον δύσκολο κοινωνικό χειμώνα που έρχεται. Μια έστω μικρή γροθιά στο στομάχι της ζεστασιάς μας. Μια υποσημείωση στο κεφάλαιο 'ανθρωπιά'.

ΠΑΝΤΑ θα υπάρχουν άστεγοι. Πάντα θα υπάρχουν πεινασμένοι. Πάντα θα υπάρχουν φτωχοί. Μα και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που, κατά που λέει ο ποιητής, 'ντρέπονται για την ανθρωπιά τους' και δεν μένουν στα λόγια.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ παζάρι από τον Σύλλογο 'Ορίζοντας' στη Λέσχη Αξιωματικών (η τελευταία μέρα χθες). Χριστουγεννιάτικο bazaar για τους 'Γιατρούς του Κόσμου' σήμερα και αύριο στην Πύλη Sabbionara. Παζάρι με χριστουγεννιάτικα είδη στο Δημαρχείο Χανίων για την ενίσχυση του Κοινωνικού Παντοπωλείου από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή. Χριστουγεννιάτικη αγορά αγάπης από τον Σύλλογο 'Η Χρυσοπηγή' στις 9, 10 και 11 Δεκεμβρίου στο κέντρο 'Κανάρια'!

'ΔΥΟ ΤΙΝΑ παραμένουν αθάνατα διά τον νουν του ανθρώπου· ο Θεός εις τον ουρανόν και η μεγάλη Ιδέα επί της γης· ό,τι δε διετέθη κατ? αυτών, εις ουδέν άλλο συνέβαλεν, ή εις την ιδίαν εξόντωσίν του'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, πριν από 46 χρόνια, 8 Δεκεμβρίου 1966 και περί ώραν 02.06 πρωινή το φέρι - μποτ 'Ηράκλειον' βυθίζεται λόγω διάρρηξης του πλευρικού καταπέλτη μέσα σε 10? ανοικτά της νήσου Φαλκονέρας, παρασύροντας στον θάνατο 217 από τους επιβαίνοντας. Σαν σήμερα, τρία χρόνια αργότερα, 8 Δεκεμβρίου 1969 ένα αεροσκάφος της Ολυμπιακής συνετρίβη, ενώ εκτελούσε τη γραμμή Χανιά - Αθήνα κοντά στην Κερατέα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι 90 επιβαίνοντες... Τα χρόνια περνούν, οι μνήμες μένουν νωπές.

'ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝΑ στα σύννεφα γαρδένιες να φυτεύω/ να βρέχουνε ανθόνερο όταν τους το γυρεύω'. Από τον Ηλία Σταματάκη, καλά το καταλάβατε, η μαντινάδα. Δίχως σχόλιο.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις Αννες που γιορτάζουν αύριο. Ξεχωριστά σ? εσένα Αννιώ που σε στενοχώρεσε τόσο πολύ το φευγιό της γιαγιάς σου για τη Χώρα των Μακάρων τις προάλλες. Στη μνήμη της αφιερωμένο το σημερινό ποίημα με το οποίο κλείνω τη στήλη.

Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ τους ρήτορες και όλους που μιλούσαν για δόξα τους ονόμαζε τρισανθρώπους αντί τρισάθλιους. Εναν αμόρφωτο πλούσιο τον αποκαλούσε χρυσόμαλλο πρόβατο. Οταν είδε στο σπίτι ενός ασώτου την επιγραφή 'πωλείται', είπε: 'Το ήξερα ότι το σπίτι αυτό, τόσο που έπινε, θα ξερνούσε τον ιδιοκτήτη του' (πηγή: Διογένη Λαέρτιου: 'Διογένης ο Κυνικός', εκδ. 'γνώση').

'Πήραν στρατί - στρατί το μονοπάτι/ βασιλοπούλες και καλοκυράδες,/ από τις ξένες χώρες βασιλιάδες/ και καβαλλάρηδες απάνω στ? άτι./ Και γύρω στης γιαγιάς μου το κρεβάτι/ ανάμεσ? από δύο χλωμές λαμπάδες/ περνούσανε και σαν τραγουδιστάδες/ της τραγουδούσαν ποιος το ξέρει; κάτι./ Κανείς για της γιαγιάς μου την αγάπη,/ δεν σκότωσε τον Δράκο ή τον Αράπη,/ και να της φέρει το αθάνατο νερό./ Η μάνα μου είχε γονατίσει κάτου·/ μα πάνω -μια φορά κι έναν καιρό-/ ο Αρχάγγελος κουνούσε τα φτερά του'.
Το ποίημα 'Το στερνό παραμύθι' του Λάμπρου Πορφύρα.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (08.12.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΑΛΙ ΜΑΣ βλέπω να τρέχουμε με την ψυχή στο στόμα... Μια ζωή στο ίδιο έργο θεατές. Το συμπέρασμα μιας κουβέντας που κάναμε με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο χθες για το θέμα της επέκτασης του αεροδρομίου. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
'ΦΥΛΛΑ και σαπουνόφουσκες και καπνό και άχυρα και σκιά και σκόνη χαρακτήρισα όλα τα λαμπρά αυτού του κόσμου', Νείλος ο Ασκητής. Μια απ’ τις συνήθειες με το που ξυπνώ κι αυτή. Να βγάζω το 'φυλλαράκι' απ’ το ημερολόγιο τοίχου για να φανεί η καινούργια ημερομηνία και να διαβάζω τι γράφει από πίσω.

'ΑΝ ΠΟΤΕ - πότε περνούσαμε απ’ το νεκροταφείο, δίχως να μας βγάζει από κει ο δρόμος μας και σκεφτόμαστε ότι όλοι που είναι εκεί είχαν δουλειές να τελειώσουν και τις άφησαν, δεν θα συμπεριφερόμαστε, όπως συμπεριφερόμαστε' μου έλεγε τις προάλλες ένας φίλος απ’ τα παλιά. Ολοι μας θαρρούμε πως θα φάμε τον κόσμο, συμπλήρωσε. Τέλος πάντων. Εχει και η αμπελοφιλοσοφία τα όριά της.

'ΣΤΙΧΑΚΙΑ για πολιτική κατάσταση κομμένα/ βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα'. Απ’ τον Γιάννη Μαλαξιανάκη, τον Εννιαχωριανό, η μαντινάδα. Καμιά 'βασιλική' διαταγή δεν μπορεί να δέσει τα σκυλιά, Γιάννη. Εκτός και αν τα σκυλιά θέλουν να δεθούν.

ΣΤΟ 26% εκτινάχτηκε η ανεργία τον Σεπτέμβρη. Και πού να βγουν τα στοιχεία για τον Οκτώβρη και τον Νοέμβρη! Το καφενείο 'Η άνεργη Ελλάς' επεκτείνει ολοένα και περισσότερο την πελατεία του. Ελλάς Ελλήνων Ανέργων.

ΓΙΝΑΜΕ Κολομβία. Πρώτη στη διαφθορά μεταξύ των χωρών της Ευρώπης η Ελλάδα. Στην ίδια θέση που είναι η Κολομβία και το Τζιμπουτί. Χειρότεροι γινόμαστε χρόνο με τον χρόνο αντί για καλύτεροι.

ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ανοίγει τέσσερις κλείνουν, σύμφωνα με στοιχεία του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου της Αθήνας. Αν αυτό συμβαίνει κάθε μήνα πόσος χρόνος χρειάζεται για να κλείσει και η τελευταία; Μαύρο χιούμορ.

ΠΑΛΙ ΜΑΣ βλέπω να τρέχουμε με την ψυχή στο στόμα... Μια ζωή στο ίδιο έργο θεατές. Το συμπέρασμα μιας κουβέντας που κάναμε με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο χθες για το θέμα της επέκτασης του αεροδρομίου. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.

'ΚΕΦΑΛΗ γυμνή έξωθεν, ημπορεί να μη προδοθή· αλλά κεφαλή γυμνή έσωθεν, όσον και αν κρυφθή, θα προδοθή. Η κεφαλή είναι το μόνον πράγμα εν τω κόσμω, του οποίου τα έσω φαίνονται καλύτερον από τα έξω'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΑΝ ΘΕΛΕΙ η Παναγιά (που λέει και ο Αναστασιάδης και να μην του το χαλάσουμε) και κερδίσει μεθαύριο στα Περβόλια ο Πλατανιάς τη Βέροια όλα καλά. Για να το θέλει όμως η Παναγιά, πρέπει να το θέλουν πρώτα οι παίκτες. Σωστό;

ΟΤΑΝ ΟΙ Ελληνες, μετά τις νίκες στη Σαλαμίνα και τις Πλαταιές ανάγκασαν τους Πέρσες να φύγουν στην Ασία, επιδόθηκαν στο έργο της απελευθέρωσης των ελληνικών πόλεων στη Θράκη και τη Μ. Ασία. Στην Ηιόνα, λοιπόν, που βρισκόταν στην περιοχή του Στρυμόνα, ο Πέρσης βασιλιάς είχε ορίσει διοικητή τον Βόγη, τον οποίο είχαν πολιορκήσει οι Αθηναίοι, με στρατηγό τους τον Κίμωνα. Ο Βόγης, παρόλο που μπορούσε να συνθηκολογήσει και να φύγει, προτίμησε να αντισταθεί, πιστός στον βασιλιά του. Οταν, λοιπόν, τα τρόφιμα των πολιορκημένων τελείωσαν, ο Βόγης έσφαξε τη γυναίκα, τα παιδιά, τις παλλακίδες και τους δούλους και τους έριξε στη φωτιά. Υστερα, αφού πέταξε στον Στρυμόνα το χρυσάφι του, έπεσε και ο ίδιος στις φλόγες (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Οι κολασμένες ψυχές έτρεξαν/ να μπουν στα φιλόξενα καβούκια τους/ μήπως και αντικρύσουν τη Λύτρωση/ Μαύρα, μωβ και κόκκινα χρώματα/ έγιναν θυσία στους Δαίμονες/ Θεοί, Δαίμονες, ψυχές/ πεμπτουσία της άνυδρης Γης/ Η όψη της Κόλασης/ και η γεύση των Καρπών'.
Το ποίημα 'Κόλαση' του Αρτέμη Αθανασάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (07.12. 2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ των ναυτικών θεωρείται ο Αγιος Νικόλαος, γιατί, όπως λέει η παράδοση, έσωσε με τις προσευχές του το καράβι με το οποίο ταξίδευε για τους Αγίους Τόπους απ? την τρικυμία γαληνεύοντας τη θάλασσα. Πολλά τα τάματα που του τάζουν οι θαλασσινοί τις δύσκολες ώρες. Λαμπάδες ίσα με το μπόι τους ή ίσα με ένα κατάρτι, ασημένια ή χρυσά καράβια κ.λπ.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

O AΪ ΝΙΚΟΛΑΣ παραχώνει (εννοεί τη γη με χιόνι). Ο Αϊ Νικόλας έρχεται με χιόνια φορτωμένος. Του Αγίου Νικολάου που ?ν? της γης και του πελά(γ)ου. Τρεις παροιμίες για τον Αγιο Νικόλαο, που γιορτάζει σήμερα. Τρεις παροιμίες που θέλουν να μας πουν πως τώρα πια και στη στεριά και στη θάλασσα ο χειμώνας έφτασε για τα καλά.

ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ των ναυτικών θεωρείται ο Αγιος Νικόλαος, γιατί, όπως λέει η παράδοση, έσωσε με τις προσευχές του το καράβι με το οποίο ταξίδευε για τους Αγίους Τόπους απ? την τρικυμία γαληνεύοντας τη θάλασσα. Πολλά τα τάματα που του τάζουν οι θαλασσινοί τις δύσκολες ώρες. Λαμπάδες ίσα με το μπόι τους ή ίσα με ένα κατάρτι, ασημένια ή χρυσά καράβια κ.λπ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ κτίσει πάντως, μόνο στις παραθαλάσσιες πόλεις και στα παραθαλάσσια χωριά εκκλησίες του οι πιστοί. Στον Νομό μας, για παράδειγμα, ο Αγιος αυτός της θάλασσας είναι πολιούχος του Βάμου, των Αρμένων, των Βρυσών Κυδωνίας και άλλων όχι παραθαλάσσιων χωριών. Εν πάση περιπτώσει χρόνια πολλά σ? όλους κι όλες που φέρουν το όνομα του Αγίου, όπως κι αν τους (τις) φωνάζουν.

ΤΟ ΜΠΑΛΩΜΑ του φορολογικού φτιάχνει αυτές τις μέρες η τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας. Μπάλωμα το μπάλωμα. Ράβει ο ένας, ξηλώνει ο άλλος, κάνει τον διαιτητή ο παράλλος. Και βρείτε σεις ποιος είναι ο ένας, ποιος ο άλλος και ποιος ο παράλλος.

'ΕΛΛΗΝΑ καν? υπομονή, μέρες καλές θα ?ρθουνε/ να μην ξεχνάς τσ? αμυγδαλιές που στις χιονιές ανθούνε'. Καλή η μαντινάδα ως μαντινάδα, Ηλία Σταματάκη, έχω, όμως να σου κάμω μια ερώτηση: Εχει ή δεν έχει όρια η υπομονή; Είπαμε δα...

ΑΡΧΙΣΑΝ απ? τους χάλκινους Χριστούς στους σταυρούς των τάφων και συνεχίζουν με τις χάλκινες προτομές. Χτυπούν καμπάνες...

Ο ΝΟΜΟΤΑΓΗΣ πολίτης, του νομοταγούς πολίτη, τον νομοταγή πολίτη, νομοταγή πολίτη! Ολοι όσοι πλήρωσαν (-αμε) το παράνομο (με τη 'βούλα' της δικαιοσύνης) χαράτσι μέσω της ΔΕΗ, ας κλίνουν (-ουμε) τώρα, έτσι για να το διασκεδάσουμε το πράγμα το επίθετο 'νομοταγής' μαζί με το ουσιαστικό 'πολίτης'.

ΚΙ ΟΜΩΣ το απίθανο έγινε! Ο μεν Πλατανιάς ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό το περασμένο Σάββατο, εκτός έδρας, η δε ΑΕΚ νίκησε τον ΠΑΣ Γιάννινα εντός έδρας. Απόλυτα ικανοποιημένος από τη νίκη της Ενωσης δήλωσε ο φ(θ)ανατικός αεκτζής γείτονάς μου. Δεν πανηγύρισε ιδιαίτερα, ωστόσο. Εμαθε να κρεμά χαμηλά το καλάθι των προσδοκιών του.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ των Περσών Δαρείος Α? (550 - 495 π.Χ.) για να αποδείξει ότι κάθε λαός θεωρεί τα δικά του έθιμα καλύτερα από τα έθιμα των άλλων, έκανε το εξής: κάλεσε πρώτα μερικούς Ελληνες που ζούσαν κοντά του και τους ρώτησε πόσα χρήματα ήθελαν για να φάνε το νεκρό σώμα του πατέρα τους. Εκείνοι, όπως ήταν φυσικό, του απάντησαν ότι αυτό δε θα το έκαναν για τίποτα στον κόσμο. Υστερα κάλεσε κάποιους Ινδούς, που είχαν έθιμο να τρώνε τους νεκρούς τους, όταν αυτοί πέθαιναν και, με διερμηνέα, παρουσία των Ελληνων, τους ρώτησε με πόσα χρήματα θα δέχονταν να κάψουν τους γονείς τους μετά τον θάνατό τους. Εκείνοι τότε, θεωρώντας φρικτό αυτό που άκουσαν, τον παρακάλεσαν, να μιλάει με περισσότερο σεβασμό για το ζήτημα αυτό (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Μελέτησα το ρόλο μου μήνες/ και μήνες./ Ανάλυσα την κάθε φράση,/ εμβάθυνα στο κάθε νόημα./ Αναζήτησα τα βαθύτερα αίτια/ των πράξεων του ήρωα,/ μελέτησα την κάθε αντιδρασή του./ Φώτισα οποιαδήποτε σκιά./ Κι όταν η αυλαία άνοιξε/ στην πιο δραματική στιγμή/ λησμόνησα τα λόγια./ Και στεκόμουν/ εκεί αμίλητος, νιώθοντας πάνω μου/ επιτιμητικά τα βλέμματα των θεατών/ προσμένοντας τον καταρράχτη της χλεύης/ που δε θ? αργούσε να ξεσπάσει'.
Το ποίημα 'Ηθοποιός' του Γιώργη Μανουσάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)


Χανιώτικα νέα (06.12.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΚΑΛΟΣ δάσκαλος είναι αυτός που νιώθει πάντα μαθητής. Αυτό το μάθημα αυτά τα παιδιά μου το δίδαξαν. Γι’ αυτό τους είμαι βαθύτατα υποχρεωμένος. Ασχετα σε ποιον βαθμό το έμαθα...

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

Ε, ΛΟΙΠΟΝ, να το πω κι αυτό! Απ’ όλα τα παιδιά που πέρασαν απ’ τα χέρια μου (σαράντα παρά ένα χρόνια δάσκαλος, αν βάλω κι αυτά που δούλεψα, πριν διοριστώ, στα Οικοτροφεία του, Παππού, του Μεγάλου Ειρηναίου Γαλανάκη, στο Καστέλι) αυτά που θυμούμαι περισσότερο (και παρακαλώ να μην με παρεξηγήσουν οι άλλοι μαθητές μου) είναι τα λεγόμενα σήμερα παιδιά με Αναπηρία.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία ή ας την πούμε 'αποκάλυψη' στο πρώτο σημερινό 'πεταχτό'. Είχα την τύχη να είμαι δάσκαλός τους κάποια χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, στο 1ο Ειδικό Σχολείο Χανίων. Λέω την 'τύχη' και δεν το παίρνω πίσω, θα πάρω πίσω όμως τη λέξη 'δάσκαλος'. Δάσκαλοί μου ήταν αυτά τα παιδιά και μαθητής των ήμουν εγώ...

ΚΑΛΟΣ δάσκαλος είναι αυτός που νιώθει πάντα μαθητής. Αυτό το μάθημα αυτά τα παιδιά μου το δίδαξαν. Γι’ αυτό τους είμαι βαθύτατα υποχρεωμένος. Ασχετα σε ποιον βαθμό το έμαθα...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ της έκδοσης της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης 'Ανθολογία από το έργο του Γιώργη Μανουσάκη', με επιλογή κειμένων, παρουσίαση και φιλολογική επιμέλεια του Κώστα Μπουρναζάκη χθες στο Βενιζέλειο Ωδείο. Δάσκαλος, ποιητής, μα και Ποιητής - Δάσκαλος ο Γιώργης Μανουσάκης. Στον αιώνα!

ΑΝΟΙΞΕ, λέει, από χθες το βιβλίο προσφορών για την επαναγορά των ελληνικών ομολόγων και θα μείνει ανοικτό μέχρι και την Παρασκευή. Οι σεναριογράφοι σε πλήρη δράση. Σενάρια επί σεναρίων. Στην αναμπουμπούλα οι... σεναριογράφοι χαίρονται.

ΕΙΝΑΙ ικανός ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας και γι’ αυτό. Ποιο; Να βάλει δεκεμβριανό φόρο Δευτέρας και Σαββατοκύριακου. Προσοχή, λοιπόν, να μην μάθει ότι ο φετινός Δεκέμβρης έχει 5 Σάββατα, 5 Κυριακές και 5 Δευτέρες. Αυτό συμβαίνει μια φορά κάθε 842 χρόνια! Τσάντα με χρήματα αποκαλούν αυτό το φαινόμενο οι Κινέζοι. Απ’ τα καλά που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και που έφτασε και σ’ εμένα χάρις στον φίλο δημοσιογράφο Κώστα Μπετινάκη.

'ΦΙΔΑΚΙ είδα στ’ όνειρο, λίγο πριν ξημερώσει/ και σήμερα μου φέρανε του χαρατσιού μια δόση'. Ανώμαλη προσγείωση στον εφιαλτικό κόσμο των χαρατσιών για τον μαντιναδολόγο μας, τον Ηλία τον Σταματάκη. Αν ήταν μοναχός του...

ΜΕΧΡΙ και τις καμπάνες απ’ τα καμπαναριά των εκκλησιών θα κλέβουν σε λίγο. Εδώ πήραν για να βάλουν στον φούρνο την προτομή του Κώστα Ηλιάκη (άσχετα αν βρέθηκε τελικά) δίχως ίχνος ντροπής, τις καμπάνες θ’ αφήσουν... Πού φτάσαμε!

ΣΤΗ ΜΑΧΗ της Σελλασίας (222 π.Χ.) ο βασιλιάς της Σπάρτης Κλεομένης πολέμησε εναντίον των Αχαιών, τους οποίους βοηθούσε ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αντίγονος ο Δώσων. Ο Φιλοποίμην, αν και είχε παραταχθεί αρχικά ως ιππέας, βλέποντας ότι η μάχη θα κρινόταν στους πεζούς έτρεξε εκεί να βοηθήσει. Πάνω στη σύγκρουση δέχτηκε ένα εχθρικό ξύλινο ακόντιο που του διαπέρασε τον έναν μηρό και καρφώθηκε η αιχμή του στον άλλο. Χωρίς να τα χάσει προσπάθησε να κινηθεί μπροστά, λυγίζοντας το γόνατο και κάνοντας μικρά πηδήματα. Με τις κινήσεις το ακόντιο έσπασε και ο ίδιος, αφού οι Αχαιοί νίκησαν, επέστρεψε βαδίζοντας στο στρατόπεδο για να τον περιποιηθούν οι γιατροί (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Αν ζητάς την ανάκουστη μουσική/ αυτήν που υψώνει στο καθάριο/ φέγγος την ψυχή, πρέπει να κάμεις/ μακρινό ταξίδι./ Να περάσεις/ πελάγη αγριεμένα, να διασχίσεις/ την ανίσκιωτη έρημο, να μπεις/ στο βαθύ δάσος με τα κλειδιά/ τα πλεγμένα, να νιώσεις/ το μέγιστο φόβο/ την άκρα απελπισία./ Τότε μόνο θ’ ακούσεις το βιολί/ που παίζει δίχως να το κρατούν/ χέρια, το φλάουτο που ηχεί/ χωρίς να τ’ αγγίζουνε χείλη./ Κι η μουσική θα ’ναι η σιωπή'.
Το ποίημα 'Αναζήτηση' του Γιώργη Μανουσάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (04.12.2012)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Πιστεύω δε πως αυτοί που... 'διατεταγμένα' συνεχίζουν να συγκρίνουν -σε κάθε ώρα και στιγμή πολλές φορές και με ασήμαντο αφορμή- τα ασύγκριτα (Δημοκρατία με περίοδο Χούντας) απλά συγκρίνουν τη μέρα με τη νύχτα

 Γράφει ο
Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Η Δημοκρατία στο απόσπασμα

Tον τελευταίο καιρό έχω βρεθεί αυτήκοος μάρτυρας σε συζητήσεις με ανθρώπους οι οποίοι θέλοντας να βρουν τις αιτίες της σημερινής κρίσης που βιώνουμε, αλλά και σε κάθετι άσχημο που συμβαίνει, ανάμεσα σε άλλα που αναφέρουν, πετούν την τσιτάτη 'ατάκα' για να εντυπωσιάσουν την ομήγυρη: «Δεν είναι Δημοκρατία αυτή που έχουμε». Τις περισσότερες μάλιστα φορές, συνεχίζουν με το κλισέ «στη Χούντα ο κόσμος περνούσε καλύτερα, όπως και στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά»(!).
Εκτός της θυμηδίας που προκαλούν, ιδίως όταν τα άτομα που αναμασούν τα παραπάνω, πολύ λίγα γνωρίζουν ως φαίνεται από την πολιτική Ιστορία, τις περισσότερες φορές είναι απίστευτα τα ψευτοεπιχειρήματα που παρουσιάζουν στη συζήτηση για να πείσουν περί της 'μη ύπαρξης Δημοκρατίας' αυτήν τη στιγμή στη χώρα μας.
Το δίχως άλλο, τα όσα λέγονται, είναι ολοφάνερα αποτέλεσμα μιας πολύ μελετημένης πλύσης εγκεφάλου που έχουν υποστεί αυτοί που τα μεταφέρουν και αυτό το συμπέρασμα εύκολα βγαίνει, αφού η... κασέτα που παίζει ξανά και ξανά είναι πολύ καλά κοπιαρισμένη, κάτι που διαφαίνεται πλέον.
Ομως το ανησυχητικό -τουλάχιστον για την ώρα- είναι πως οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν παρασυρθεί, αλλά και παραπληροφορηθεί, συνεχίζουν να πιπιλίζουν την ίδια καραμέλα, η οποία ως στόχο έχει να αποδομήσει την έννοια της ίδιας της Δημοκρατίας, αλλά και αυτού του πολιτεύματος της χώρας κατά τη γνώμη του γράφοντος.
Στην ουσία, στοχεύουν τη Δημοκρατία που τους έχει δώσει το δικαίωμα να μιλούν και να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, κάτι το οποίο δεν συνέβαινε ποτέ τις εποχές που η χώρα μας, αλλά και άλλες χώρες, βίωσαν απολυταρχικά καθεστώτα όπως αυτά του δικτάτορα Μεταξά, αλλά στην πρόσφατη ιστορία μας την επταετία της Χούντας των συνταγματαρχών.
Εξάλλου, ανάμεσα στα πολλά παράλογα που καταθέτουν ως δική τους άποψη, είναι και το ότι -προσπαθώντας να πείσουν τους ακροατές τους- ταυτίζουν τους πολιτικούς της χώρας με την ίδια την έννοια της Δημοκρατίας υποστηρίζοντας ότι αυτοί (οι πολιτικοί) μας έφεραν σε αυτή τη δεινή θέση (της κρίσης), άρα η Δημοκρατία φταίει.
Κι είναι ηλίου φαεινότερον πως δεν υπάρχει λογική στο συγκεκριμένο επιχείρημα, διότι δεν μπορεί να ευθύνεται η... Δημοκρατία, αν εμείς με την ψήφο μας δεν εκλέγουμε εκείνους τους ικανούς πολιτικούς που θα επιλύσουν τα προβλήματά μας.
Από την άλλη, αυτό το δικαίωμα της ψήφου -που κανένας δικτάτορας δεν το έδινε- μας το δίνει η ίδια η Δημοκρατία, η οποία μάλλον πως βρίσκεται στο απόσπασμα χωρίς λόγο(;).
Πιστεύω δε πως αυτοί που... 'διατεταγμένα' συνεχίζουν να συγκρίνουν -σε κάθε ώρα και στιγμή πολλές φορές και με ασήμαντο αφορμή- τα ασύγκριτα (Δημοκρατία με περίοδο Χούντας) απλά συγκρίνουν τη μέρα με τη νύχτα. Κι έχω την αίσθηση πως όλο αυτό γίνεται εκ του πονηρού...
Επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος του λαού που περνάει πολύ άσχημα όντως λόγω της κρίσης, αλλά όχι λόγω της Δημοκρατίας, παρασέρνεται προς λάθος κατευθύνσεις που "βολεύουν" τους υμνητές των ολοκληρωτικών καθεστώτων!

Χανιώτικα νέα (05.12.2012)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Ζητιανεύει για λογαριασμό των μικροποινιτών φυλακισμένων. Για κάποιον 'Γιάννη Αγιάννη' που έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί, επειδή πεινούσε, για έναν φτωχό βιοπαλαιστή που δεν μπόρεσε να πληρώσει κάποιο χρέος, για ένα αδύναμο αδελφό που τον τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και βρέθηκε στο κελί

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Πώς να γίνεις άγιος...

'Εν φυλακή ήμην και ήλθατε προς με'. Τα λόγια αυτά του Χριστού εφαρμόζει στην πράξη εδώ και 35 χρόνια, μια ζωή δηλαδή, ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος. Διεθνώς γνωστός για την ασταμάτητη πορεία αγάπης του προς τους 'ελάχιστους αδελφούς' εντός κι εκτός Ελλάδας είναι ο σεβάσμιος αυτός κληρικός που είναι η ψυχή της 'Διακονίας των Κρατουμένων, ο Αγιος Ληστής του Γολγοθά'. Χάρη σ’ αυτήν ούτε λίγο ούτε πολύ, όπως διαβάζω στην εφ. 'Χριστιανική' (Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012) αποφυλακίστηκαν 15.200 άποροι μικροποινίτες κρατούμενοι και φυγόποινοι από 90 (!) χώρες του κόσμου (λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, χριστιανοί μουσουλμάνοι, άθεοι). Ενας δεσπότης δεν πρέπει τόσο ν’ απλώνει το χέρι του για να ευλογεί, όσο για να ζητιανεύει, για λογαριασμό εκείνων που έχουν ανάγκη, συνήθιζε να λέει στα κηρύγματά του ο Μεγάλος Ειρηναίος, που και βέβαια το έκανε πράξη καθημερινά.
Αυτής της σχολής κληρικός είναι και ο π. Γερβάσιος. Ζητιανεύει για λογαριασμό των μικροποινιτών φυλακισμένων. Για κάποιον 'Γιάννη Αγιάννη' που έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί, επειδή πεινούσε, για έναν φτωχό βιοπαλαιστή που δεν μπόρεσε να πληρώσει κάποιο χρέος, για ένα αδύναμο αδελφό που τον τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και βρέθηκε στο κελί. Για τον όποιον Γιάννη Αγιάννη... Για τον όποιον φτωχόν βιοπαλαιστή... Για τον όποιον αδύναμο αδελφό... Ανεξαρτήτως θρησκείας και εθνικότητας. Σε 4.100.000 ευρώ, λέει το σχετικό δημοσίευμα, ανέρχεται η σχετική δαπάνη, χρήματα που επώνυμοι και ανώνυμοι Ελληνες εμπιστεύτηκαν στον Γέροντα. '35 χρόνια διακονίας ή πώς να γίνεις άγιος' ήταν το θέμα της πρώτης απ’ τις τέσσερις ομιλίες, που έγιναν στο πλαίσιο μιας σχετικής εκδήλωσης, πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, με ομιλητή τον δημοσιογράφο θεολόγο Χρήστο Κούρτη. Αυτός ο τίτλος μου έλειπε.
Αφορμή έψαχνα, εδώ και δύο χρόνια, από τότε που πάλι στη 'Χριστιανική' πρωτοδιάβασα για τη δράση του, να γράψω μια εύφημη μνεία για τον ταπεινό αυτό κληρικό που ζητιανεύει για να βγάλει κάποιους εκ των 'ελαχίστων αδελφών' από τη φυλακή. Εντάξει, το ξέρω, για να θυμηθώ τον Μπέρτολτ Μπρεχτ στο 'Νυχτερινό άσυλο' (βλ. Μπέρτολτ Μπρεχτ 'Ποιήματα', μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, εκδ. 'Θεμέλιο') ότι 'μ’ αυτό', που κάνει ο π. Γερβάσιος 'ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει'. Ούτε καν ότι όλοι οι 'μικροποινίτες' θα βγουν απ’ τη φυλακή, βέβαια. Ομως το ότι όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας, χάρις στη ζητιανιά του π. Γερβασίου, βγαίνουν στον αέρα της ελευθερίας, λίγο δεν είναι...

Οι εκδόσεις της 'Πυξίδας'

Δύο, απ’ τα τέσσερα, αν δεν κάνω λάθος, βιβλία, που έχει κυκλοφορήσει λειτουργώντας και ως εκδοτικός οίκος, μέχρι τώρα, η 'Πυξίδα της Πόλης', μου έδωσε τις προάλλες ο... κινών τον δείκτη της, ιδιαίτερα γνωστός απ’ τις ποικίλες δραστηριότητές του στο πολιτισμικό γίγνεσθαι του τόπου μας Μαθιός Φραντζεσκάκης. Δύο ξεχωριστά, ως προς την εμφάνιση βιβλία, εφάμιλλα αυτών που κυκλοφορούνται από μεγάλους αθηναϊκούς εκδοτικούς οίκους, διαφορετικού, ωστόσο, είδους το καθένα.
Στα πολλά άλλα συν, συν ένα ακόμα. Το πρώτο (Ιανουάριος 2012) είναι ένα βιβλίο για παιδιά, το δεύτερο (Οκτώβριος 2012) είναι ένα βιβλίο για μεγάλους. Κατ’ αρχάς και κατά μίαν έννοιαν. Γιατί και οι μεγάλοι μπορούν να απολαύσουν το γνωστό διήγημα του Εμμανουήλ Ροΐδη, 'Η Μηλιά' σε διασκευή της Μαρινέλλας Βλαχάκη και σε εικονογράφηση του Νίκου Μπλαζάκη και γιατί, εκτός απ’ τους μεγάλους, πολύ θα ευχαριστηθούν και τα παιδιά, την ξενάγηση στις σελίδες του Λευκώματος 'Επαγγέλματα από το χθες στο σήμερα, ο μόχθος του ανθρώπου' (στη φωτ. το εξώφυλλο).
Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι τα παιδιά θα ξετρελαθούν περισσότερο με τη 'Μηλιά' που ως γνωστό ανέβηκε επί σκηνής το 2009 στα Χανιά απ’ την εταιρεία τέχνης 'Βιολέττα' (Δραματουργική διασκευή - ερμηνεία: Μαρινέλλα Βλαχάκη - Αφηγητής: Κωστής Καπελώνης - Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης - Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά, Λεωνίδας Μανωλικάκης), είναι και το σιντί στο τέλος... Και ότι το επιχειρούμενο πολυεπίπεδο ταξίδι μέσα από τις φωτογραφίες μιας άλλης Ελλάδας που 'εμπεριέχει' ο μόχθος των ανθρώπων συγκινεί πιο πολύ τους μεγαλύτερους σε ηλικία.
Ας μην ξεχνούμε, ωστόσο, δύο πράγματα. Ολοι μας, όσα χρόνια και αν κουβαλάμε στην πλάτη, κρύβουμε ένα παιδί στο βάθος της ψυχής μας, το ένα. Μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά το οτιδήποτε, φτάνει να βρούμε τον 'έντιμο', όπως έλεγε ο Μπρούνερ, τρόπο, το άλλο. Με βάση αυτά, συστήνω, λοιπόν, και τα δύο βιβλία για πολλές συναρπαστικές αναγνώσεις...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δεν πρόλαβαν να συμμετάσχουν όλα τα σχολεία που ήθελαν στα εκπαιδευτικά προγράμματα τα οποία υλοποιούνται στο Μεγάλο Αρσενάλι στο πλαίσιο των εκδηλώσεων 'Εικόνες από Επαγγέλματα και Δραστηριότητες που Χάνονται ΙΙ', που ξεκίνησαν στις 21 Οκτωβρίου και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Και ας δόθηκε παράταση μέχρι τα τέλη του Νοέμβρη, ενώ είχε προγραμματισθεί να τελειώσουν στις αρχές του. 'Θα επανέλθουμε σύντομα σε άλλο χώρο'... με διαβεβαίωσε, ο κινών τα νήματα, όντας η ψυχή τόσο της 'Πυξίδας' όσο και της Πολιτιστικής Εταιρείας Χανίων, που σε συνεργασία με άλλους φορείς οργάνωσαν τις εκδηλώσεις, Μαθιός Φραντζεσκάκης. Ευκαιρία και για τους μεγάλους.

Χανιώτικα νέα )#.12.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Οταν σ? ένα σχολείο λειτουργεί και λειτουργείται το ισόπλευρο τρίγωνο που έχει σαν βάση τα παιδιά και σαν άλλες πλευρές τους δασκάλους και τους γονείς, τότε γίνονται σ' αυτό θαύματα.

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Ενας τοίχος όλο χαρά και χάρη

Πολλά, πάμπολλα, κι όλα όμορφα τα κειμενάκια που έγραψαν τα παιδιά του 1ου Δημ. Σχ. Κουνουπιδιανών, (πού να χωρέσουν όλα!) με την προτροπή των δασκάλων τους, για μια πραγματικά ξεχωριστή δραστηριότητα που διοργάνωσαν το Σαββατοκύριακο 3 και 4 Νοεμβρίου οι Σύλλογοι Διδασκόντων και Γονέων. Τι έγινε; 'Μικροί και μεγάλοι μαζευτήκαμε στο σχολείο μας για να το βάψουμε απ? την αρχή', μας λέει ένα απ? τα παιδά, ο Χρήστος Τσ. της Γ2 τάξης στο κειμενάκι του. Και συνεχίζει: 'Τα εργαλεία μας, πινέλο και κουβάς και το αποτέλεσμα; Ενας τοίχος όλο χαρά και χάρη! Ουράνιο τόξο, λουλούδια, δέντρα, πουλιά, πεταλούδες, θάλασσα κι σπίτια. Ενας ονειρεμένος κόσμος'. 'Σκοπός ήταν αν δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά και τους γονείς να διαμορφώσουν το σχολείο, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στην αισθητική τους', επισημαίνει στο σημείωμα που μου έστειλε ηλεκτρονικά μαζί με τις εργασίες και τις σχετικές φωτογραφίες, ο φίλος διευθυντής του Σχολείου Νίκος Δόβρος, και απονέμει τα εύσημα ιδιαίτερα στη δασκάλα των Εικαστικών Σταυρούλα Παρασκευά 'υπό τις οδηγίες της οποίας επιστρατεύσαμε τη δημιουργικότητά μας, για να κάνουμε τη σχολική αυλή ένα ευχάριστο χώρο'. Χωρίς να ξεχάσει να ευχαριστήσει το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων για την άψογη συνεργασία. Το ?χω ξαναγράψει κι άλλη φορά. Οταν σ? ένα σχολείο λειτουργεί και λειτουργεί το ισόπλευρο τρίγωνο που έχει σαν βάση τα παιδιά και σαν άλλες πλευρές τους δασκάλους και τους γονείς, τότε γίνονται σ? αυτό θαύματα. Ενα τέτοιο θαύμα είναι και ο τοίχος του σχολείου τους, που ζωγράφισαν τα Κουνουπιδιανάκια. Επεται συνέχεια... Συγχαρητήρια και στα παιδιά και στους δασκάλους των και στους γονείς των!
Β.Θ.Κ.

Την προηγούμενη Κυριακή ζωγραφίσαμε το σχολείο μας. Εγώ, την ημέρα αυτή, είχα πάει με τη μητέρα μου και την αδερφή μου στο σχολείο. Μόλις φτάσαμε, πήραμε πινέλα και μπογιές, τις ανακατέψαμε και ξεκινήσαμε το βάψιμο! Το αποτέλεσμα, τέλειο!
Εύχομαι να μη ξανα-λερώσουν τους τοίχους του σχολείου μας και να μην κάνουν graffiti!
Πηνελόπη, Α., Δ2
***
Την Κυριακή, που ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα, πήγα να βάψω το σχολείο μου. Το διακοσμήσαμε πολύ ωραία, αλλά αυτό που άρεσε πιο πολύ, ήταν ότι πέρασα πολύ όμορφα και διασκέδασα. Ηταν μια πολύ ωραία στιγμή!
Σοφία, Κ., Δ2
***
Η δασκάλα μας, μας έδωσε ένα ενημερωτικό χαρτί, που μας ενημέρωνε για την εκδήλωση που προγραμματίστηκε να γίνει στον εξωτερικό χώρο του σχολείου μας. Η εκδήλωση είχε ως θέμα τη ζωγραφική των εξωτερικών τοίχων, του κεντρικού κτηρίου, του σχολείου μας.

Η κυρία Βούλα, η δασκάλα των εικαστικών, έκανε τα σχέδια κι εμείς τα παιδιά παίρναμε τα πινέλα και τα χρωματίζαμε. Κάποια παιδιά, πρότειναν συγκεκριμένα σχέδια και τα προσθέσαμε στους τοίχους.
Όλη την ώρα που ζωγραφίζαμε, περνούσαμε πολύ ευχάριστα, γιατί γελούσαμε συνεχώς.
Οι τοίχοι έγιναν χρωματιστοί, σα να βρεθήκαμε σε ένα μαγικό κόσμο!!
Ανέστης Π., Γερακάκης Μ., Χαρίκλεια Σ,  Ληδία, Τζ., Κατερίνα Α., Χαρίκλεια Μ., Αθηνά, Τ., Χρήστος I., Παύλος, Τζ., Σοφία, Κ., Δ1
***
Ήταν μια ωραία εμπειρία, όταν βάφαμε το σχολείο, γιατί ομόρφυνε το σχολείο κι έγινε πιο χαρούμενο. Νομίζω ότι δεν πρέπει να ξανακάνουμε μουντζούρες.
Αγγελική Σ., Ε1
***
Πέρασα πολύ ωραία! Άφησα τη φαντασία μου να ταξιδέψει. Περάσαμε καλά και δουλέψαμε ομαδικά. Κάναμε μια καλή δουλειά!!!
Ηταν μια ωραία πράξη και ομορφύναμε το σχολείο. Και τα μικρά παιδιά δούλεψαν με την κάρδια τους και με χαμόγελο.
Ευτυχία Δ., Ε1
***
Το Σάββατο το πρωί, στις 3 Νοεμβρίου, πήγαμε να βάψουμε το σχολείο. Πήραμε ένα πινέλο ο καθένας μας και βάψαμε τους τοίχους μπλε. Ημασταν πολλοί γονείς και παιδιά και ήταν υπέροχα. Χάρηκα πολύ που βοήθησα να βαφτεί το σχολείο μου!!
Κωνσταντίνα, Ε2

Το 1° Δημοτικό Σχολείο Κουνουπιδιανών είναι ένα ωραίο σχολείο, γεμάτο με όμορφα λουλούδια και τεράστια δένδρα.
Τον τελευταίο καιρό το σχολείο μας ήταν γεμάτο μουντζούρες και άσχημα graffiti.
Αποφασίσαμε λοιπόν να οργανώσουμε ένα Σαββατοκύριακο, για να το βάψουμε.
Το Σάββατο βάψαμε το σχολείο με μπλε χρώμα, για να καλύψουμε τα graffiti. Μπορεί να φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Την Κυριακή περάσαμε τέλεια!! Η δασκάλα των εικαστικών έφτιαχνε τα σχέδια και εμείς χρωματίζαμε.
Η κυρία Βούλα ζωγραφίζει πάρα πολύ ωραία και μας σχεδίασε πόλεις, βουνά, θάλασσες με καράβια, δένδρα, λουλούδια κ.ά..
Μόλις τελειώσαμε, το σχολείο είχε μεταμορφωθεί! Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το Σαββατοκύριακο, γιατί εκτός από το ότι ζωγραφίζαμε, περάσαμε ωραία και διασκεδάσαμε.
Κωνσταντίνος, Μ. Στ2

Την Παρασκευή που τέλειωσε το μάθημα στο σχολείο, η δασκάλα, μας ενημέρωσε ότι το Σαββατοκύριακο θα βάφαμε το σχολείο μας. Έτρεξα αμέσως και το είπα στους γονείς μου. Πολλοί γονείς, από νωρίς το πρωί του Σαββάτου, είχαν ξεκινήσει να βάφουν το μπλε χρώμα, ως βάση στον τοίχο και εκεί πάνω θα βάφαμε εμείς τα παιδιά, τα σχέδια που σχεδίασε η δασκάλα μας. Τα σχέδια ήταν υπέροχα, είχε διάφορα δένδρα, λουλούδια, κτήρια, καραβάκια, θάλασσα και πολλά ψαράκια. Πήραμε τα πινέλα μας και αρχίσαμε να δίνουμε ζωή στα σχέδια. Τα χρώματα ήταν έντονα και ζωηρά και το αποτέλεσμα των σχεδίων σε κάνουν να θες να είσαι συνέχεια στο σχολείο. Ετσι αλλάζει και η διάθεση των παιδιών στα διαλείμματα.
Η εμπειρία αυτή ήταν πρωτόγνωρη για μένα. Μου άρεσε πάρα πολύ, που όλα τα παιδιά βοήθησαν στο να γίνει πιο όμορφο το σχολείο μας. Ευχαριστώ πολύ τους δασκάλους μας γι? αυτή την υπέροχη εμπειρία και είναι σίγουρο ότι αν μου ξαναζητήσουν κάτι τέτοιο, θα το κάνω ευχαρίστως!!!

Μανώλης, Λ. Στ2

Το περασμένο Σαββατοκύριακο ήταν ένα ξεχωριστό διήμερο. Ηταν ξεχωριστό γιατί μας δόθηκε η ευκαιρία να βάψουμε το σχολείο μας.
Την Κυριακή, λοιπόν, μαζευτήκαμε, όσα παιδιά και οι γονείς ήθελαν και βάψουμε το σχολείο μας γαλάζιο, διότι το είχαν ζωγραφίσει με κακόγουστα graffiti. Η επόμενη μέρα μου άρεσε περισσότερο. Συνεργασθήκαμε όλοι μαζί και ζωγραφίσαμε τους τοίχους του σχολείου. Η κυρία Βούλα, η δασκάλα των εικαστικών, μας βοήθησε πάρα πολύ. Στους τοίχους ζωγραφίσαμε δένδρα, λουλούδια και πουλιά. Σε έναν άλλο τοίχο ζωγραφίσαμε ένα καράβι μέσα στη θάλασσα. Αυτή η διαδικασία μου άρεσε και πιστεύω ότι ήταν ωραία για όλους αυτούς που βοήθησαν, γιατί βοήθησαν να ξεφύγουν από την καθημερινότητα, τις δουλειές και τα μαθήματα. Γνωριστήκαμε καλύτερα και ομορφύναμε το σχολείο μας.

Ερωφίλη, Κ,. Ε2

Την προηγούμενη Παρασκευή, η κυρία μας, μας έδωσε ένα ενημερωτικό σημείωμα, που έλεγε, να πάμε, όσοι θέλουμε, να βάψουμε το σχολείο.
Το Σάββατο, όταν πήγα, είδα τις συμμαθήτριές μου και βάψαμε όλες μαζί. Μετά ήρθαν και οι φίλοι μου από τις άλλες τάξεις και παίξαμε.
Την Κυριακή, η κυρία Βούλα, η δασκάλα των εικαστικών, είχε σχεδιάσει στους τοίχους λουλούδια, δένδρα, γλάστρες και πουλιά. Εκεί ήταν και ο κύριος διευθυντής που έφτιαχνε τα χρώματα. Εμένα και στον Οδυσσέα, μας έδωσε να βάψουμε μια γλάστρα και δύο δένδρα. Μετά από λίγη ώρα, ήρθαν κι άλλα παιδιά. Στο τέλος, το σχολείο μας είχε γίνει πάρα πολύ ωραίο. Πιστεύω να ξαναγίνει κάτι τέτοιο, για να ομορφύνει το σχολείο μας ακόμη περισσότερο.
Αντώνης, Ε2

Χανιώτικα νέα (02.12.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Στην Ημέρα Εκείνη./ Στη χειροπιαστή πραγματικότητα/ της πρώτης λέξης της φοβερής Επωδού:/ «Ενωσις ή θάνατος»./ Για να δουν τα μάτια, ν’ αφουγκραστούν τ’ αυτιά/ να ψαύσουν τα χέρια, να μυρίσει η μύτη/ να γευτεί η γλώσσα, να νιώσει ο νους,/ το σώμα της γιορτής./ Οπως οι παππούδες μας, τι η καρδιά πολλές φορές τους είχε ξεγελάσει'.
Από το ποίημα του γράφοντος '1η Δεκεμβρίου 1913'.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

KAΛΟ ΜΗΝΑ, κατ’ αρχάς, αμέσως μετά την καλημέρα. Μπήκαμε στον Δεκέμβρη, στον τελευταίο μήνα του χρόνου. Σαν νερό κύλησαν οι προηγούμενοι. Λες κι ήταν χθες που μπήκε ο χρόνος. Αντε και με το καλό να φύγει, για να ’ρθει ο καινούργιος μήπως και δούμε Θεού πρόσωπο.

ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ μέρα για την Κρήτη! Σαν σήμερα πριν από 99 χρόνια υψώνεται για πρώτη φορά επισήμως στο φρούριο του Φιρκά από τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο και τους υπέργηρους οπλαρχηγούς Χατζημιχάλη Γιάνναρη και Αναγνώστη Μάντακα η ελληνική σημαία. Η Ενωση της Κρήτης με τη μητέρα Ελλάδα είναι γεγονός!

'Η ΣΗΜΑΙΑ ΚΥΜΑΤΙΖΕΙ, ο κόσμος κλαίει, ζητοκραυγάζει, ωρύεται από ενθουσιασμό. Η μουσική παιανίζει, τα πολεμικά χαιρετούν με ομοβροντίες και η χαρά και η συγκίνηση του πλήθους δεν μπορεί να περιγραφεί' (Δημήτρη Αετουδάκη: 'Η ιστορική ημέρα της 1ης Δεκεμβρίου).

'ΚΡΗΤΗ, ΜΗΤΕΡΑ ΤΩ ΘΕΡΙΩ, μάνα των αθανάτω/ εχθρός ποτέ δεν θα βρεθεί να σε γκρεμίσει κάτω'. Ούτε παραγγελιά για την ημέρα να μην την είχα τη μαντινάδα που μου έστειλε τις προάλλες ο Εννιαχωριανός.

ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΔΟΣΗ ΣΤΟΠ! Σιγά που την πήραμε. Στον αέρα είναι ακόμα. Να γίνει, λέει, πρώτα η επαναγορά ομολόγων και ύστερα. Αλλο πάλι και τούτο. Ζήσε, μαύρε μου, να φας τριφύλλι...

ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ στον Ο.Η.Ε. από προχθές η Παλαιστίνη. Αλλη μια διπλωματική νίκη των Παλαιστινίων. Αλλο ένα ιστορικό και καθοριστικό βήμα για τη γέννηση του παλαιστινιακού κράτους.

ΤΑ ΒΡΗΚΑΝ ΛΕΕΙ ο Ντομινίκ Στρος Καν (τον θυμάστε ή τον ξεχάσατε;) και η καμαριέρα. Αν τα ’χαν βρει απ’ την αρχή, στη θέση που είναι σήμερα ο Ολάντ θα ήταν ο Στρος Καν. Ολα τελικά είναι θέμα τιμής.

'ΕΑΝ Ο ΕΡΩΣ δεν εγεννάτο προ των θεών, αναμφιβόλως το θείον θα συνελάμβανε την ιδέαν της δημιουργίας του, από το σύνολον της εικόνος, την οποίαν, επαρουσίασαν στιγμιαίως ο Οδυσσεύς και ο Κύκλωψ, ο εις φερόμενος υπό την κοιλίαν του κριού, ο δ’ έτερος ψηλαφών και μη ευρίσκων τίποτε εικών πανούργου, γίγαντος και τυφλού. Ιδού ο Ερως'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Υποτονική, ωστόσο, η χριστουγεννιάτικη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Τίποτε, μα τίποτε, δεν θυμίζει γύρω μας προηγούμενες χρονιές. Και βέβαια μέσα μας.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΔΥΟ μονόστηλα της εφ. 'Πατρίς' (1.12.1913) αντί για ιστορικό ανέκδοτο σήμερα (πηγή: Δημήτρη Νικολακάκη 'Η Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα, μέσα από τις σελίδες του αθηναϊκού και κρητικού Τύπου'. Στο πρώτο ο σχολιαστής κάνει ένα παραλληλισμό του Κρητικού Ζητήματος με τον Λαβύρινθο και τον μύθο του Μινωταύρου, όπου στον ρόλο της Αριάδνης τοποθετεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος με τη φρόνηση και τις γνώσεις του 'παρεσκεύασε τον μίτον τον οδηγήσαντα εκεί όπου με εν κτύπημα και η Κρήτη και η Ελλάς απηλλάγησαν των δεινών'. Στο άλλο μονόστηλο με τίτλο 'Ο Πανευτυχής' αναφέρεται στον Ελληνα πρωθυπουργό τονίζοντας ότι: 'Ως Κρης, ως Ελλην, ως Πρωθυπουργός της Ελλάδος, αλλά και ως άνθρωπος, ο Ελευθέριος Βενιζέλος δοκιμάζει σήμερον το μέγιστον της ευτυχίας την οποίαν η Μοίρα δύναται μα επιφυλάττη εις θνητόν'.

'Στην Ημέρα Εκείνη./ Στη χειροπιαστή πραγματικότητα/ της πρώτης λέξης της φοβερής Επωδού:/ «Ενωσις ή θάνατος»./ Για να δουν τα μάτια, ν’ αφουγκραστούν τ’ αυτιά/ να ψαύσουν τα χέρια, να μυρίσει η μύτη/ να γευτεί η γλώσσα, να νιώσει ο νους,/ το σώμα της γιορτής./ Οπως οι παππούδες μας, τι η καρδιά πολλές φορές τους είχε ξεγελάσει'.
Από το ποίημα του γράφοντος '1η Δεκεμβρίου 1913'.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)