Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΓΙΩΝ ΣΑΡΑΝΤΑ

Από το σταφύλι στο κρασί και όχι μόνο

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

«Οσα πράγματα πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο». Τον Robert Fulghum στο βιβλίο του «All Really Need to know Ι learned in Kindergarten» θυμήθηκα, ενώ διάβαζα τα κείμενα κι έβλεπα τις φωτογραφίες και τις ζωγραφιές που φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. Πόσα πολλά και χρήσιμα πράγματα δεν έμαθαν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου των Αγίων Σαράντα για το πώς φτάνουμε απ’ το σταφύλι στο κρασί και όχι μόνο! Θερμά, ολόθερμα τα συγχαρητήριά μου στις δασκάλες τους, στη Χριστίνα Τζομπανάκη, στην Ειρήνη Χιωτάκη, στη Γιούλη Αντωνάτου και στην Ελίνα Ζωιδάκη.
Και να μην το ξεχάσω! Περιμένω κι άλλες δουλειές σας συναδέλφισσες!
Σας χαιρετώ με αγάπη
Β.Θ.Κ.

Δραστηριότητες μέσα στην τάξη

Διαφόρων ειδών σταφύλια, που έφεραν μαζί στο πρωινό τους τα παιδιά, έδωσαν την ευκαιρία να συζητηθεί το θέμα του τρύγου στο νηπιαγωγείο.
Ξεκινώντας από την κατάθεση προσωπικών βιωμάτων και γνώσεων, με την παράλληλη χρήση εποπτικού υλικού, μιλήσαμε για το σταφύλι, τα αμπέλια, τους αμπελώνες.
Τα παιδιά συζήτησαν το θέμα με τους δικούς τους στο σπίτι και τους ζήτησαν να κόψουν σταφύλια το Σαββατοκύριακο για να τα φέρουν στην τάξη. Παρουσίασαν τα διαφορετικά είδη σταφυλιών στους συμμαθητές τους και αφηγήθηκαν τις ξεχωριστές εμπειρίες που βίωσαν με τους γονείς τους.
Δοκιμάσαμε όλοι μαζί σταφύλια και τα συγκρίναμε παρατηρώντας τις διαφορές που έχει κάθε ποικιλία (χρώμα, γεύση, μέγεθος) και στη συνέχεια ζωγραφίσαμε σταφύλια με διάφορους τρόπους.
Τα παιδιά έγιναν μικροί ερευνητές, αφήνοντας για λίγες ημέρες μερικά τσαμπιά στη «γωνιά της παρατήρησης» και στη συνέχεια λύσαμε τις απορίες που δημιουργήθηκαν.
Μιλήσαμε για τη διαδικασία του τρύγου, το μάζεμα, το πατητήρι, το μούστο, τα βαρέλια αλλά και την παραγωγή του κρασιού.
Παίζοντας, τοποθετήσαμε κάρτες με τη σωστή εξελικτική σειρά για να φθάσουμε από το σταφύλι στο κρασί.
Γνωρίσαμε κι άλλα παράγωγα του σταφυλιού, όπως το ξίδι, την τσικουδιά, τη σταφίδα, το γλυκό σταφύλι, το πετιμέζι, τα μουστοκούλουρα, τη μουσταλευριά.
Διασκεδάσαμε με παιχνίδια αισθήσεων, αναγνωρίζοντας από τη μυρωδιά κρασί, ξίδι, τσικουδιά και συνεχίσαμε αντιστοιχίζοντας, το καθένα από αυτά, με την καρτέλα που έγραφε την ανάλογη λέξη.
Μελετώντας τον πίνακα του Θεόφιλου «Βάκχος ο Θεός του Οίνου», έγινε λόγος για τον Θεό Διόνυσο και τη λατρεία του στην αρχαιότητα. Συζητήθηκαν ακόμη τα θετικά και τα αρνητικά του κρασιού, που σχετίζονται με την υπερβολική κατανάλωσή του.
Διαβάσαμε «Το παλιό βαρέλι» της Μαρίας Βελέτα – Βασιλειάδου από το βιβλίο «Ενα σακούλι παραμύθια», ζωγραφίζοντας στη συνέχεια τα σημεία που έκαναν εντύπωση στον καθένα.
Ο μύθος «Η αλεπού και τα σταφύλια» προκάλεσε τα παιδιά να σκεφτούν ζώα που τους αρέσει να τρώνε σταφύλια. Χωρίστηκαν κατόπιν σε δύο ομάδες, αλεπούδες και αρκούδες. Κάνοντας χρήση του ζαριού συναγωνίστηκαν για το ποια ομάδα θα φθάσει πρώτη στο τέρμα της ζωγραφισμένης διαδρομής, όπου υπήρχε μια λεκάνη γεμάτη σταφύλια.
Η ομάδα των αρκούδων που έφθασε πρώτη, κεράστηκε και πρώτη!!!

Παρασκευή μουσταλευριάς

με το Σύλλογο «Η Χρυσοπηγή»
Έπειτα από μερικές ημέρες μας επισκέφθηκαν μέλη του Συλλόγου Παραδοσιακής και Λαϊκής Τέχνης «Η Χρυσοπηγή», που έφεραν μαζί τους μούστο και όλα τα χρειαζούμενα για να φτιάξουμε μουσταλευριά. Οι κυρίες Στέλλα Γκοζάνη – Χαριτάκη, Μαρία Παπαγεωργίου και Σοφία Ψαράκη μας μίλησαν για τη θρεπτική αξία του μούστου και καθώς εκείνες τοποθετούσαν στην κατσαρόλα ένα – ένα τα υλικά που χρειάζονται για να γίνει η μουσταλευριά, εμείς με τη βοήθεια των παιδιών τα καταγράψαμε σε χαρτί με λόγια και εικόνες.
Η διαδικασία ξεκίνησε και όλοι μας παρακολουθούσαμε τις εργασίες στην κουζίνα ρίχνοντας ματιές στην κατσαρόλα. Το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα μυρωδάτο και γευστικό!!! Δοκιμάσαμε αμέσως μόλις κρύωσε λιγάκι η μουσταλευριά, ενώ τα παιδιά πήραν και στο σπίτι τους, σε ατομικά μπολάκια.

Πώς είναι μια κληματαριά;
Θέλοντας να παρατηρήσουμε από κοντά μια κληματαριά επισκεφθήκαμε το σπίτι του γείτονά μας κ. Μανούσου Μπονάκη, για να δούμε εκείνη που υπάρχει στην αυλή του. Μας μίλησε για τον τρόπο που τη φύτεψε, για τη φροντίδα και την περιποίηση που χρειάζεται για να δώσει καρπούς και στη συνέχεια απάντησε στις ερωτήσεις μας. Θαυμάσαμε τα λαχταριστά τσαμπιά που κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας και γλυκαθήκαμε από το φιλόξενο κέρασμα της γυναίκας του, της κας Άννας. Κι εμείς για να τους ευχαριστήσουμε τους χαρίσαμε τη ζωγραφιά που όλα μαζί τα παιδιά είχαν δημιουργήσει. Με την επιστροφή μας στο νηπιαγωγείο, τα παιδιά ζωγράφισαν τις εντυπώσεις τους.

Τα νήπια που συμμετείχαν στις δραστηριότητες
Αθανασιάδης Δημήτρης
Αϊβαλιώτης Ανδρέας
Αλεξανδράκη Όλγα
Αρβανιτάκης Γιώργος
Αργυρίου Λυδία
Αργυρίου Στέλιος
Γεωργουδάκη Σαβίνα
Γκιουζελάκη Στέλλα
Διούδης Μιχάλης
Καραΐσκος Κωνσταντίνος
Κοκολογιάννη Μιχαέλα
Κόρακας Κωνσταντίνος
Κοσμαδάκης Μανόλης
Κοτσιφάκης Ανδρέας
Κουτρούλης Χάρης
Κυριακαντωνάκη Μαριέττα
Λαμπαρδάκη Τόνια
Λέντερη Κωνσταντίνα
Λίλα Μαρτσέλο
Λούπη Μαρίνα
Λυβιάκη Ελευθερία
Μαραβελάκης Στέλιος
Μαρκάκης Νίκος
Μπουρμπάκη Εμμανουέλα
Ναξάκη Βασιλική
Παληού Λυδία
Πατεράκης Νικόλας
Παυλάκης Αποστόλης
Περράκης Νίκος
Σακουάλος Φώτης
Σαμαρά Έλενα
Σαρικάκης Κωστής
Σημαντηράκη Αθηνά
Στρατήγη Μαρία
Συκαμιάς Νίκος
Χριστοδούλου – Παπαθεοδώρου Χρυσούλα

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/apo-stafili-sto-krasi-ke-ochi-mono/#ixzz2kFlwNn7r

Χανιώτικα νέα (09.11.2013)

Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΒΡΕΞΕ, ΕΒΡΕΞΕ καλά, ποτίστηκε η γη, οι θαμμένοι στο χώμα βολβοί αναθάρρησαν, ήρθαν στα σύγκαλά τους οι ελιές… Κανένα παράπονο. Ως εδώ και μη παρέκει, ωστόσο, προσώρας. Ας κρατήσει όσο γίνεται η όποια καλοκαιρία, ας μείνει εκεί που είναι το θερμόμετρο. Μας πολεμούν θεοί και δαίμονες, ας είναι τουλάχιστον σύμμαχός μας ο καιρός, τούτο τον χειμώνα, όπως ήταν και τον περυσινό.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ τη διπλανή βερικοκιά να “σκορπάει τα φλουριά της” απλόχερα και ν’ αναπολείς… Ασύγκριτη η “ετοιμόρροπη αυτή χάρη” μας λέει σ’ ένα ποίημα η Μαρία Μαρκαντωνάτου, που ονομάζει τη βερικοκιά “Χρυσόδεντρο”. Βλέπουν πράγματα που δεν τα βλέπει ο καθημερινός άνθρωπος οι ποιητές.

ΘΕΡΜΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, ιδιαίτερα θερμό, τούτο το Σαββατοκύριακο στον απόηχο της προκλητικής εισβολής των ΜΑΤ στην ΕΡΤ, ύστερα από την πρόταση μομφής που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας την κυβέρνηση για “οικονομική καταστροφή και συρρίκνωση της δημοκρατίας”. “Παίξτε μπάλα! Ολοι ανεξαιρέτως παίξτε μπάλα, χωρίς να την πετάτε στην εξέδρα”. Κοινή απαίτηση.

ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ μισθών – συντάξεων από τον Δεκέμβριο. Το μακρύ χέρι της κυβέρνησης, της συγκυβέρνησης, αν προτιμάτε, κάτω από το άδειο συναισθηματικά βλέμμα της τρόικας, γίνεται ολοένα μακρύτερο. Χωρίς την παραμικρή αιδώ. Το θέμα γι’ αυτούς είναι να τους βγουν τα νούμερα.

Η ΛΙΣΤΑ Λαγκάρντ… Τι ανέκδοτο κι αυτό. Ποια λίστα Λαγκάρντ και πράσινα άλογα! Στις τρύπιες τσέπες του κοσμάκη είναι το χρήμα. Ψάξε, ψάξε όλο και κάτι πενταροδεκάρες βρίσκεις στο τέλος…

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ συνάνθρωπός μας, στην Κίσαμο αυτή τη φορά, έβαλε πρόωρο τέλος στη ζωή του, μη αντέχοντας άλλο, για οικονομικούς λόγους. Αλλος ένας συνάνθρωπός μας θύμα της κρίσης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία. Μέχρι πότε η Ελλάδα θα δολοφονεί τα παιδιά της;

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ Νεκταρίου Αιγίνης, επισκόπου Πενταπόλεως σήμερα. Μολονότι ανακηρύχθηκε σχετικά πρόσφατα Αγιος (μόλις το 1961) η φήμη του έχει απλωθεί σε όλη την Ελλάδα. Χωριά, πόλεις και κωμοπόλεις συναγωνίστηκαν και συναγωνίζονται, με την καλή έννοια, ποιος θα πρωτοφτιάξει εκκλησία αφιερωμένη στη Χάρη του. Μια απ’ τις πιο ονομαστές σ’ όλη τη χώρα κι αυτή στα Χανιά, στα Παχιανά. Χρόνια πολλά και καλά στους πολλούς Νεκτάριους και στις πολλές Νεκταρίες!

ΕΦΤΑΙΓΕ ο προπονητής ή έφταιγαν οι παίκτες και ο Α.Ο. Πλατανιάς -που πετούσε πέρυσι (με άλλον προπονητή και άλλους παίκτες, βέβαια)- πήγαινε με μαθηματική ακρίβεια για φούντο εφέτος; Καθόλου ρητορικό το ερώτημα καθώς θα απαντηθεί στην πορεία, ύστερα από την απόλυση του Ουζουνίδη και την πρόσληψη του Αναστόπουλου στη θέση του προπονητή. Θα δούμε με τον Αναστόπουλο Ανάσταση εφέτος, όπως είδαμε πέρυσι με τον Αναστασιάδη και με τη βοήθεια της Παναγίας βεβαίως – βεβαίως;

Ο ΦΑΡΑΩ της Αιγύπτου Νεκώ (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι η Λιβύη, όπως ονομαζόταν κατά την αρχαιότητα η Αφρική, βρεχόταν ολόγυρα από θάλασσα. Για να φτάσει στο συμπέρασμα αυτό έδωσε εντολή σε Φοίνικες ναυτικούς να ξεκινήσουν την πορεία τους από την Ερυθρά θάλασσα, πλέοντας νότια και να επιστρέψουν στην Αίγυπτο από το στενό των Ηράκλειων Στηλών. Η αποστολή αυτή των Φοινίκων διήρκησε τρία χρόνια, γιατί όταν ερχόταν το φθινόπωρο, σταματούσαν στο μέρος που έφταναν, έσπερναν τη γη και έμεναν μέχρι να θερίσουν και να πάρουν τη σοδειά. Τον τρίτο χρόνο από τη στιγμή που ξεκίνησαν πέρασαν τις Ηράκλειες Στήλες και έφτασαν στην Αίγυπτο, έχοντας ολοκληρώσει με επιτυχία την αποστολή τους. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Χινοπωρινή βερικοκιά/ Χρυσόδεντρο/ Σκορπάει τα φλουριά της/ Αναπολώ:/ Την έπαρση της άνθισης/ Το θρίαμβο του καρπού/ Τη θαρραλέα γύμνια του χειμώνα/ Όμως -μες στο Νοέμβρη-/ Η ετοιμόρροπη αυτή χάρη/ περιχυμένη φως/ πως να το πω… Ασύγκριτη/ Φύλλα της φτάνουν κάθε τόσο/ στο περβάζι μου/ σαν τα καλά μαντάτα”.
Το ποίημα “Χρυσόδεντρο” της Μαρίας Μαρκαντωνάτου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (09.11.2013)

Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

“Τ’ ΑΡΚΑΔΙ… Ξέρετε, παιδιά, τι είναι το Αρκάδι;/ Είναι το γλυκοχάραμα στης Κρήτης το σκοτάδι./ Είναι το μάννα τ’ ουρανού, που τρέφει τα παιδιά μας./ Είναι της Κρήτης η ζωή, το άγιο φυλακτό της./ Είν’ η Ελλάδα ολόκληρη μαζί με τ’ όνειρό της”. Η απάντηση του ποιητή Αντ. Αντωνιάδη στην ερώτηση “Τι είναι το Αρκάδι”.Σαν σήμερα, πριν από 147 χρόνια, τ’ ολοκαύτωμα του Αρκαδίου,ας μην ξεχνιόμαστε…

Δείτε περισσότερα...ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“Τ’ ΑΡΚΑΔΙ… Ξέρετε, παιδιά, τι είναι το Αρκάδι;/ Είναι το γλυκοχάραμα στης Κρήτης το σκοτάδι./ Είναι το μάννα τ’ ουρανού, που τρέφει τα παιδιά μας./ Είναι της Κρήτης η ζωή, το άγιο φυλακτό της./ Είν’ η Ελλάδα ολόκληρη μαζί με τ’ όνειρό της”. Η απάντηση του ποιητή Αντ. Αντωνιάδη στην ερώτηση “Τι είναι το Αρκάδι”. Σαν σήμερα, πριν από 147 χρόνια, τ’ ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, μην ξεχνιόμαστε… Για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, κάποιοι έχυσαν το αίμα τους. Ποταμοί αιμάτων πότισαν το δέντρο της ελευθερίας…

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ της ελευθερίας, μα και η ελευθερία της διαχείρισης. Μεγάλη κουβέντα κάναμε με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο τις προάλλες πάνω σ’ αυτό το θέμα, αρχίζοντας απ’ τον κλασικό ορισμό της ελευθερίας. Η ελευθερία μας σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων.

“ΤΗΝ ΕΡΤ την καταλάβανε λίγο πριν φέξ’ η μέρα/ και τη δημοκρατία μας με ΜΑΤ την κάμαν πέρα”. Η άποψη επί του θέματος, του πρώτου κατά τα πρεσβεία μαντιναδολόγου μας, του Ηλία του Σταματάκη. Ετοιμη την είχε κατά που φαίνεται τη μαντινάδα.

ΑΛΛΟ ΘΕΩΡΙΑ κι άλλο πράξη, άλλο η ψιλή κουβέντα κι άλλο η καθημερινότητα. Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να εξασφαλίσει ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά του; Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι του σπιτιού που μένει; Αμείλικτα τα ερωτήματα.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ μιας προαναγγελθείσας επέμβασης των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Καρέ – καρέ το είδαμε κι αυτό. Οπως είδαμε και τόσα άλλα. Κι αν έχουν δει τα μάτια μας κι αν έχουν ακούσει τ’ αφτιά μας στη χώρα της “φαιδράς πορτοκαλέας” στην οποία, ωστόσο, εξακολουθεί να “πρασινίζει η σταφυλή” και να “θάλλει η ελαία”.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ Πολιτών “Για την Ελλάδα με σύνορα και τον Ελληνισμό χωρίς σύνορα” ηγείται ο πρ. αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Κρητικός. «Το θέμα είναι το πώς θα μείνουν σταθερά τα σύνορα και όχι να μετατοπίζονται προς τα μέσα, όπως ντε φάκτο, συμβαίνει στο Αιγαίο με τις γκρίζες ζώνες και τις τουρκικές φρεγάτες να “επισκέπτονται” το Σούνιο». Από τον “βοριά” στη στήλη του “9 μποφόρ” (βλ. εφ. “Χριστιανική, Πέμπτη 24.10.2013) το σχόλιο.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και καλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες σήμερα. Στους Μιχάληδες και στις Μιχαέλες, στους Γαβρίληδες και στις Γαβριέλες και βέβαια στους Αγγελους και στις Αγγελικές – Αγγέλες! Οχι οι Σταμάτηδες, από τότε που ανακαλύψαμε τον νεοφανέντα Αγιο Σταμάτιο, δεν γιορτάζουν σήμερα.

«Η ΘΕΑ των ανδρών και των γυναικών ήτο απαισία. Ολοι ήσαν πληγωμένοι, ποιος πολύ και ποιος ολίγον. Ολων τα φορέματα ήσαν αιμόφυρτα και πολλών αι πληγαί έτρεχαν ακόμη αίμα. Τότε είδα την Παπαγεωργοπούλα εκ του χωρίου Αμνάτος, της οποίας ο σύζυγος και τέσσερα τέκνα εσφάγησαν, εντός της Μονής, και στρεφόμενη ως τρελή δεξιά και αριστερά, εφώναζε μεγαλοφώνως προς τον πασάν: “Από σένα, πασά θέλω τα παιδιά μου” και συγχρόνως εξέσχιζεν η δυστυχής τας παρείας με τους όνυχάς της. Τότε της απήντησεν ο πασάς χαμογελών: “Τα παιδιά σου να τα ζητάς από τον Κορωναίο”. Τας λέξεις αυτάς, “από σένα θέλω τα παιδιά μου” εξηκολούθη να φωνάζη η δυστυχισμένη εκείνη τρελή, ημέραν και νύκτα, χωρίς να φάγη ή να κοιμηθή επί οκτώ ημερονύκτια έως ότου απέθανεν εις το νοσοκομείον». Από την Ομολογία της Μαρίας Καντζοπούλας, αυτόπτου μάρτυρος.

“Σύγνεφο μέγα, φλογερό κι από βροντή γιομάτο/ σε ανοιγοσφάλισμα οφθαλμού μας άρπαξε από κάτω/ κι εδώ γοργά ξανάπεσε κάθε ζεστό λιθάρι,/ οπού σ’ εμάς το σκάσιμο του λαγουμιού είχε πάρει./ Αλλά βαθιά, πολύ βαθιά με την ορμή την ίδια,/ μαύρες των Τούρκων οι ψυχές, ωσάν τ’ αποκαΐδια,/ σ’ άγριο σκοτάδι ακούσαμε να βυθιστούν/ κι ακόμα/ θυμού βλαστήμιες είχανε στο κολασμένο στόμα./ Σαν η φωτιά, που μέσα της μας είχε ξάφνου αρπάξει,/ γύρω ελαγάρισε απ’ αυτούς, τ’ αψήλου επήε ν’ αράξει/ κι εκεί κατά πως άνοιξαν όλα τα ουράνια βάθη, με βία στη μάνα του φωτός μας έριξε κι εχάθη”.
Από το έργο “Ο όρκος” του Γεράσιμου Μαρκορά.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (08.11.2013)

Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

“ΦΥΣΑ βοριάς, φυσά θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή/ με παίρνουν μάνα, σαν φτερό, σαν πεταλούδα τρυφερή”, μας λέει για λογαριασμό του παιδιού που αποχωρίζεται τη μάνα του πηγαίνοντας στην ξενιτιά, ο Ποιητής. Κι αν φυσά βοριάς κι αν φυσά θρακιάς κι αν γεννιέται μπόρα φοβερή στις μέρες μας! Φτερά στον άνεμο, πεταλούδες τρυφερές, έκθετες στην παγωνιά ολοένα και περισσότεροι συνάνθρωποί μας.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“ΟΠΟΥ κι αν με πήγαιναν οι θεωρίες μου βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη έχει πάει εκεί”. Σκέφτομαι συχνά πυκνά τη φράση αυτή, έτσι όπως τη θυμάμαι στο περίπου, του Σίγκμουντ Φρόιντ, ενώ αρχίζω να γράφω τη στήλη. Οι ποιητές έχουν πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Οι Ποιητές, όπως ο ξεχασμένος Γεώργιος Βιζυηνός για παράδειγμα, “Απαντα τα διηγήματα” του οποίου μας έδωσαν πρόσφατα ο Ηρκος και ο Στάντης Ρ. Αποστολίδης σε μια άψογη από κάθε πλευρά έκδοση, μια έκδοση που τιμά τόσο τους δημιουργούς όσο και τους αναγνώστες.

ΦΤΩΧΕΙΑ – ανέχεια στα Χανιά και στην άλλη Ελλάδα, ο τίτλος του κύριου θέματος στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας μας. Ολο και περισσότεροι πολίτες στα Χανιά, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, καλούνται, λέει, να ζήσουν σε συνθήκες φτώχειας και ανέχειας. Μεγάλος βραχνάς για τους Ελληνες η ανεργία, διαπιστώνει σε έρευνά του ο Ο.Ο.Σ.Α. Οι διαπιστώσεις των διαπιστώσεων, τις διαπιστώσεις, διαπιστώσεις…

ΕΔΩ ΚΙ η τρόικα (σιγά που δεν θα ερχότανε), εδώ και οι διαπιστώσεις της. Γύρω στα 2,5 δισ. λένε ότι είναι τα που μας λείπουν αυτοί, γύρω στα 500 εκατ. λέμε εμείς. Προσθέτω τα νούμερα (πρόσθεση συμμιγών αριθμών!) και διαιρώ διά δύο. Να σας πω πόσο πάει… το μαλλί; Α, μπα, το βρίσκετε και μόνοι σας…

ΓΙ’ ΑΛΛΗ μια, πολλοστή φορά, στους δρόμους και στις πλατείες οι εργαζόμενοι και του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, χθες να βροντοφωνάζουν το δίκιο τους. Γι’ άλλη μια, πολλοστή φορά, δεμένα τα πλοία στα λιμάνια και με προβλήματα στις συγκοινωνίες οι Αθηναίοι. Θ’ ακούσουν κάποτε οι κουφοί τους βρόντους στις πόρτες τους;

“ΣΕ ΚΑΜΑΡΩΝΩ Αγορά σου βγάζω το καπέλο/ και μνημονεύω τον τρανό τον γερω – Βενιζέλο!”. Αυτό δα έλειπε, να μη γράψει μαντινάδα για την Αγορά μας ο Ηλίας ο Σταματάκης και να μην αναφέρει και τον Βενιζέλο. Τζάμπα “μπενιζελικός” είναι απ’ τα γενοφάσκια του;

ΗΡΚΟ και Στάντη Αποστολίδη, συγγραφείς, Αθήνα: Και να ’ταν μπορετό να βρισκόμουνα χθες το βράδυ στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Ενώσεως Συντακτών, όπου μιλήσατε για τον Βιζυηνό παρουσιάζοντας τη λινόδετη άψογη από κάθε άποψη έκδοση “Απάντων των διηγημάτων” του, με διεξοδικό φιλολογικό, ιστορικό κι αισθητικό σχολιασμό από σας, που επιμεληθήκατε. Εντάξει θα μου τα πει τηλεφωνικά και η κοινή μας φίλη ποιήτρια Πόπη Γαβριλάκη - Λαμπρινέα, που είχε την καλοσύνη να μου στείλει το εν λόγω βιβλίο “κόσμημα” όμως… Πάντα άξιοι, πάντα επί των επάλξεων της ποιοτικής εκδοτικής δουλειάς.

ΠΕΝΤΕ μέρες κρατήσανε οι απανωτές γιορτές!… Στον Αλέξανδρο δόθηκαν απ’ τις πρεσβείες απ’ τις πόλεις και τις επαρχίες της επικράτειας, απ’ τους σύμμαχους Ασίας και Ευρώπης, αμύθητα γαμήλια δώρα, μονάχα στέφανοι χρυσοί δεκαπέντε χιλιάδων ταλάντων! Αλλά και αυτός απλόχερα τ’ ανταπόδωσε: καθώς πολλές νύφες ήτανε ορφανές, τις φρόντισε σαν πατέρας και τις προίκισε βασιλικά, ενώ σε όλες γενικά έδωσε δώρα, όπως και σ’ όλους τους μακεδόνες που παίρναν Ασιάτισσες -κι είχανε γραφτεί πάνω από 10.000!- έδωσε προίκα επίσης! Νέα γλέντια, χαρούμενα συμπόσια και θεάματα, πομπές και διασκεδάσεις κάθε είδους, για πολλές ακόμα μέρες: (Από το βιβλίο του J. Droyzen (μετάφραση- εισαγωγή – σχόλια Ρ.Η.Σ. Αποστολίδη).

“Φυσά βοριάς, φυσά θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή/ με παίρνουν, μάνα, σαν φτερό, σαν πεταλούδα τρυφερή,/ και δεν μπορώ να κρατηθώ/ μάνα μην κλαις θα ξαναρθώ./ Βογκούν του κόσμου τα στοιχειά, σηκώνουν κύμα βροντερό./ Θαρρείς ανάλυωσαν τη γη και τρέχ’ η στράτα σα νερό,/ και δεν μπορώ να κρατηθώ/ μάνα, μην κλαις, θα ξαναρθώ./ Οσες γλυκάδες και χαρές μας περιχύν’ ο ερχομός,/ τόσες πικράδες και χολές μας δίν’ ο μαύρος χωρισμός!/ Ωχ! ας ημπόργα να σταθώ!…/ Μάνα μην κλαις θα ξαναρθώ./ Πλάκωσε γύρω καταχνιά κ’ ήρθε στα χείλη μ’ η ψυχή!/ Δος με την άγια σου δεξιά, δος με συντρόφισσαν ευχή/ να με φυλάγει μη χαθώ/ μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ”.
Το ποίημα “Αποχαιρετισμός” (Β’ το Παιδί) του Γεωργίου Βιζυηνού.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (07.11.2013)

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2013

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Κι εμείς; Βουβοί και ζωντανοί; Μα ποια ζωντάνια αναζητούμε στη χώρα των εγκλημάτων· σε μια χώρα που συνηθίζουμε(!) να μετρούμε θύτες και θύματα;Πώς ζούμε σε μια χώρα που μαθαίνουμε με λόγια ψεύτικα να ζυγίζουμε το βάρος της πολιτικής σκέψης του καθενός κι έτσι να κρίνουμε αν αυτός αξίζει(!) να ζήσει ή να πεθάνει;
Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Πατρίδα... δολοφονείται
Μια πατρίδα γεμάτη δολοφόνους η πατρίδα μου. Μια πατρίδα γεμάτη δολοφόνους η πατρίδα μου; Οχι μόνο! Δυστυχώς! Γιατί ο δολοφόνος πάντοτε σπέρνει γύρω του τον θάνατο.
Και ο θάνατος σφαλίζει τα μάτια των μικρών παιδιών, κλείνει τα βλέφαρα των νέων ως κι αυτοί που τούτες τις μέρες, σφαίρες τους γάζωσαν τα στήθη. Σφαίρες που τρύπησαν τα σώματα…! Μαχαίρι που βρήκε την καρδιά! Αίμα πότισε τα πεζοδρόμια…
Κι εμείς; Βουβοί και ζωντανοί; Μα ποια ζωντάνια αναζητούμε στη χώρα των εγκλημάτων· σε μια χώρα που συνηθίζουμε(!) να μετρούμε θύτες και θύματα;
Πώς ζούμε σε μια χώρα που μαθαίνουμε με λόγια ψεύτικα να ζυγίζουμε το βάρος της πολιτικής σκέψης του καθενός κι έτσι να κρίνουμε αν αυτός αξίζει(!) να ζήσει ή να πεθάνει;
Εδώ, στον 21ο αιώνα εμείς μετρούμε το ειδικό βάρος το δολοφονηθέντων· μπροστά από τους δέκτες των τηλεοράσεών μας αποχαυνωμένοι! Κι έπειτα, οργισμένοι πετροβολούμε το κενό και τους φταίχτες που ποτέ δεν θα δικάσουμε!
Ετσι κάνουμε, μα το βάρος της ευθύνης ποιος τ’ αναλαμβάνει;
…Δεν έπρεπε τούτο το κείμενο να υπάρχει εν έτει 2013! Δεν έπρεπε να γραφεί σε τούτη την πατρίδα για την πατρίδα μου!
Κι όμως! Αφού Ανθρώπου χέρι σκοτώνει σήμερα τον Ανθρωπο…
Τούτες οι γραμμές δεν θα ’πρεπε να βρουν τέτοιο πρόσφορο έδαφος σε τούτα εδώ τα χώματα ν’ ανθίσουν! Πόσο παράλογη ακούγεται η χρήση τούτου του ρήματος “ανθώ” για τέτοιες καταστάσεις, μα ισχύει!
Ισχύει και μέρα με τη μέρα, θωρώ – θαρρώ να ισχυροποιείται!
Καληνύχτα, πατρίδα!
Κλείνω κι εγώ τα μάτια μου, σφαλώ τα βλέφαρά μου, ναρκωτικό ο ύπνος να μ’ απαλλάξει απ’ τον εφιάλτη της πραγματικότητας!
Ετσι το ελπίζω κι ας ξέρω πως ο ύπνος των νεκρών δεν υφίσταται! Δεν δικαιούμαι, λοιπόν, εγώ ο νεκρός τον εαυτό μου να παραδώσω στον ύπνο του δικαίου! Μα ούτε να κλάψω το μπορώ! Δεν υπάρχει κάτι… Κενό!
Τίποτα τούτη τη στιγμή τριγύρω κι ως πότε θα τ’ αντέχω;
…Η πατρίδα μου δολοφονείται!
Μπερδεύομαι ξανά κι η νύχτα πώς θα περάσει;

Χανιώτκα νέα (06.112013)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/patrida-dolofonite/#ixzz2jrm0mqya

Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

“ΚΡΗΤΗ ΠΟΥ σου ζηλεύουνε στης Σούδας το λιμάνι/ και στων Χανιών την Αγορά που δεν υπάρχει άλλη”. Ενταγμένες στον λαμπρό εορτασμό της επετείου για τα 100 χρόνια από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και οι εκδηλώσεις που άρχισαν πρόσφατα και θα κρατήσουν έναν μήνα και για την Αγορά, τη “γιαγιά της πόλης μας”, όπως την αποκάλεσε η πρώην προϊσταμένη του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης Ζαχαρένια Σημανδηράκη. Πόσες ιστορίες έχει να μας πει η Αγορά μας, αυτή η πάντα ωραία σεβαστή αρχόντισσα!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“ΚΡΗΤΗ ΠΟΥ σου ζηλεύουνε στης Σούδας το λιμάνι/ και στων Χανιών την Αγορά που δεν υπάρχει άλλη”. Ενταγμένες στον λαμπρό εορτασμό της επετείου για τα 100 χρόνια από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και οι εκδηλώσεις που άρχισαν πρόσφατα και θα κρατήσουν έναν μήνα και για την Αγορά, τη “γιαγιά της πόλης μας”, όπως την αποκάλεσε η πρώην προϊσταμένη του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης Ζαχαρένια Σημανδηράκη. Πόσες ιστορίες έχει να μας πει η Αγορά μας, αυτή η πάντα ωραία σεβαστή αρχόντισσα!

Ο ΚΑΜΠΙΑΝΟΣ Αντώνης Μαθιουδάκης ήταν ο εργολάβος κατασκευαστής της Αγοράς, διαβάζω στο βιβλίο της Ευαγγελίας Νικολακάκη – Μανιουδάκη “Οι εραστές της Λευτεριάς”. “Οταν με κατασκεύαζαν…” μια απ’ τις αγαπημένες ιστορίες της γιαγιάς Αγοράς, που μπορεί να γίνει και ο τίτλος ενός εκπαιδευτικού προγράμματος. Πάμε παρακάτω…

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΗΘΟΥΣ και αξιοπρέπειας, μα και πολιτικής ευθύνης απ’ την οικογένεια του Γιώργου Φουντούλη, του ενός απ’ τους δυο νέους, μέλη της Χρυσής Αυγής, που δολοφονήθηκαν άγρια τις προάλλες. “Δεν θέλουμε ΑΙΜΑ, το παιδί μας πότισε την άσφαλτο με το αίμα του, ούτε Τιμη, γνωρίζουμε την εντιμότητα του παιδιού μας”, υπογραμμίζεται στο μήνυμα που αναρτήθηκε στη σελίδα του.

ΟΧΙ ΑΛΛΗ βία, όχι άλλο αίμα, όχι άλλοι “αδερφοφάδες”, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη, που αναφέρεται στην αδελφοκτόνο σύγκρουση σ’ ένα χωριό κατά τον ελληνικό εμφύλιο, τα τέλη της δεκαετίας του 1940. “Να μην χύνουμε λάδι στη φωτιά”, συμβουλεύει ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.

ΚΙ ΟΜΩΣ τη γλυτώσαμε! Δεν μας έβαλαν τελικά φόρο οι κυβερνώντες για τον αέρα που αναπνέουμε. Μεγάλη η χάρη τους στη χάρη μας… Τι; Μεγάλη μπουκιά να φάω, μεγάλη κουβέντα να μη γράφω;

ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ έχει γιορτή ο φ(θ)ανατικός ΑΕΚτζής γείτονάς μου. Βρήκε και παίζει βλέπετε η ομάδα μας στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής. Αλλη μια ξεγυρισμένη τριάρα έριξε προχθές για παράδειγμα στη… δύστυχη Τριγλία Ραφήνας ενώπιον 20.000 παραλληλούντων οπαδών της στο Ολυμπιακό Στάδιο. Μεγαλεία!

Δρ. ΤΑΚΗ Ιωαννίδη, ποιητή, Αθήνα: Πόλη των λουλουδιών και των ποιητών τα Χανιά. Μα και πόλη που εμπνέει τους ποιητές, όπως εσένα, να εκφράσουν τα που νιώθουν. Μου αρέσουν πολύ τα ποιήματα που έχεις γράψει για τα Χανιά και για την Κρήτη και που είχες την καλοσύνη να μου τα στείλεις, εν είδει, χαιρετισμού. Πολλά ευχαριστώ και από εδώ…

ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ Αχαιοί πολιορκούσαν για πολύ χρόνο, χωρίς επιτυχία, μια πόλη στην Αιτωλία. Απελπισμένοι έστειλαν και ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών αν υπήρχε τρόπος να την καταλάβουν. Η Πυθία τους απάντησε: “Σκεφτείτε, πόσο είναι το νερό που κάθε μέρα πίνουν οι άνθρωποι και έτσι σώζεται η πόλη. Μόνο έτσι μπορείτε να την κυριεύσετε…”. Επειδή δεν κατάλαβαν τον χρησμό, ήταν έτοιμοι να φύγουν. Πριν όμως γίνει αυτό, βγήκε από την πόλη μια γυναίκα με το σταμνί της, για να το γεμίσει από μια γειτονική πηγή. Την αιχμαλώτισαν και έπειτα από πιέσεις ομολόγησε ότι το λίγο νερό που μάζευαν κάθε νύχτα από την πηγή το μοιράζονταν όλοι και επιβίωναν. Παράχωσαν τότε οι Αχαιοί την πηγή και σε λίγες μέρες πήραν την πόλη (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Αρώματα αξεθύμαστα οι μνήμες στα Χανιά,/ στην πόλη που τη γέννησαν αέρηδες αιώνων,/ κι οι θρύλοι θαλασσόδαρτα, της σμίλεψαν μαλλιά,/ στης Κρήτης τ’ ακροδάκτυλο διαμάντι μύριων χρόνων! [...]/ Χορεύεις κι ανασταίνεσαι, μ’ αιθέριες κοντυλιές/ γι’ απόρθητα τα τείχη σου υψώνεις τα κοπέλια,/ ζυμώνεις την παράδοση, μαζί με προσευχές,/ σημαία πρώτη σήκωνες, Ελλήνων μ’ άγια χέρια./ Δακρύζεις μ’ Ερωτόκριτο, στοχάζεσαι κι ανθείς,/ στη θέαση λεπταίσθητη, με μέτρο κι αρμονία,/ Χανιά είσ’ η πατρίδα μου, βωμός της Κρήτης γης,/ μες στη ζωή μου η μέθεξη,/ ψυχής ευαισθησία”.
“Αφιέρωμα στα Χανιά” του Τάκη Ιωαννίδη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (05.11.2013)

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Δεν τον είδα να βγαίνει τον Παππού από την Ωραία Πύλη, είναι αλήθεια, όμως μια φωνή μέσα μου μού λέει ότι βγήκε και ξαναβγήκε. Τα μάτια της ψυχής μου άλλωστε, όπως και τα μάτια της ψυχής ολονών, αυτό μαρτυρούν…

Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Έξι μήνες χωρίς τον Παππού...

Το εξάμηνο μνημόσυνο του Μεγάλου Παππού της Κρήτης, του μακαριστού μητροπολίτη πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη, την προπερασμένη Κυριακή 27 Οκτωβρίου, στον Αγιο Σπυρίδωνα του Καστελίου. Διάχυτη η αίσθηση κάποιες στιγμές στο εκκλησίασμα, στον περιεστώτα λαό που ξετρούλιαξε με την παρουσία του την εκκλησία, ότι ιερουργεί ο ίδιος. Οπως τότε… τον Δεκέμβρη του 1957 για παράδειγμα που ενθρονιζόταν για πρώτη φορά ως επίσκοπος. Οπως τότε… τον Ιανουάριο του 1971, όταν αποχωριζόταν το ποίμνιό του για να πάει στη Γερμανία. Οπως τότε… τον Μάιο του 1980, όταν ενθρονιζόταν για δεύτερη φορά στην αγαπημένη του Μητρόπολη. Οπως τότε… στα σπερνά της Σαρακοστής, στις κυριακάτικες λειτουργίες, στα πανηγύρια του Αγίου… όπου να ’ναι θα τον δούμε να προβάλει απ’ την Αγια Πύλη για να μας μιλήσει, για να μας συμβουλεύσει και για να μας ευλογήσει σκεφτόμουν ενώ προχωρούσε η Θεία Λειτουργία ιερουργούντων του και καλύτερου κατά κοινήν ομολογία μαθητή του και συνεχιστή του αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου Αθανασιάδη και του πανάξιου διαδόχου του στον επισκοπικό θρόνο μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Αμφιλοχίου Ανδρονικάκη.
Δεν τον είδα να βγαίνει τον παππού, είναι αλήθεια, όμως μια φωνή μέσα μου μού λέει ότι βγήκε και ξαναβγήκε. Τα μάτια της ψυχής μου άλλωστε, όπως και τα μάτια της ψυχής ολονών, αυτό μαρτυρούν…

«Χιλιάδες χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι, ζευγάδες, μαστόροι, βοσκοί, παπάδες, καπετάνιοι, έμποροι, δασκάλοι, μάρτυρες κι αγιασμένοι, δουλέψανε για να κτισθεί, να μεγαλώσει και να σωθεί η Κρήτη. Δουλέψανε με το μυστρί, με το τσαπί, με το τουφέκι, με τον λόγο και τον κόπο, με το αίμα και το πνεύμα, για να σταθεί η Κρήτη και να ’ναι σήμερα στα χέρια μας κληρονομιά και χρέος. Κι η κληρονομιά αυτή πρέπει να κρατηθεί από μας σήμερα, να προστέσουμε σ’ αυτήν τα δικά μας ανασταίματα και να την παραδώσουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας».
Από το βιβλίο του Ειρηναίου Γαλανάκη “Στοχασμοί από την Αγία Σοφία”.

Οχι, δεν είναι λυπημένη!

Ωσεί παρούσα και τα πάντα πληρούσα για τρεις βραδιές, στις 26, 27 και 28 Οκτωβρίου τ.ε., στο γνωστό ανά το πανελλήνιο και όχι μόνο “Μοναστήρι του Καρόλου”, η Ρίτσα Χατζηδάκη, έναν χρόνο μετά το πρόωρο φευγιό της στη Χώρα των Μακάρων.

Η μορφή της στο μυαλό και στην καρδιά όλων όσοι βρεθήκαμε στο μικρό θεατράκι που έχει εντάξει στον χώρο του ο… ηγούμενος, για να δούμε την αφιερωμένη στη μνήμη της παράσταση του έργου “Επίσκεψη” του Μάρις Πάνιτς, σε διασκευή Βαγγέλη Βαφίδη. Ακόμα κι όταν, διορθώνω, κυρίως όταν δύο απ’ τα παιδιά της “Αρένας”, της θεατρικής ομάδας της οποίας πάνω από 20 χρόνια ήταν ο νους και η ψυχή της ο Γιάννης Καρτσωνάκης και η Μαρία Φουράκη, ζωντάνευαν επί σκηνής μ’ ένα συγκλονιστικό παίξιμο τους ρόλους του ανιψιού και της θείας, σε σκηνοθεσία της Βάνας Μπλαζουδάκη και με μουσική του Γιάννη Γιαννακάκη και φωτισμούς του Κώστα Παπαδόπουλου. Γι’ αυτήν, προπάντων, το δάσος των χειροκροτημάτων στο τέλος της παράστασης. «Τη Ρίτσα δεν την ήξερα σε πλάτος, λίγες οι φορές που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας, την ήξερα όμως σε βάθος. Ανθρωπος της προσφοράς, η εντύπωσή μου γι’ αυτήν, άνθρωπος που έδινε δέκα για να πάρει ένα κι αν το έπαιρνε… Μα και σπουδαίος θεατράνθρωπος, που σημάδεψε με την “Αρένα” της το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι του τόπου μας.
Πάνω απ’ όλα, ωστόσο, η Ρίτσα παραμένει για μένα ο ορισμός του ανθρώπου – κουράγιο, που έχει τη δύναμη να καρφώνει τα νύχια στα χέρια της για να μην κραυγάζει τον ανείπωτο πόνο της μάνας που χάνει τον γιο της και να του μετουσιώνει, θανατώνοντας τον θάνατο, σε δημιουργία». Τα που έχω γράψει στο λίαν επιμελημένο και καλαίσθητο αφιερωματικό για τη Ρίτσα 12 σελίδων τεύχος που εμπεριείχε και τα στοιχεία της παράστασης.
«Οχι, δεν είμαι λυπημένη» μας λέει στο ποίημά της “Πέρασα”, με το οποίο τελειώνει το αφιέρωμα για τη Ρίτσα, η Κική Δημουλά. Καλύτερος τίτλος γι’ αυτήν την Εύφημη Μνεία, σίγουρα δεν υπάρχει, σκέφτομαι. Οχι, δεν είναι λυπημένη, στη Χώρα των Μακάρων, όπου έχει την αιώνια κατοικία της η Ρίτσα Χατζηδάκη. Και γιατί, όπως μεταξύ των άλλων, γράφει με τον δικό της αισθαντικό τρόπο η Βαρβάρα Περράκη, στο ίδιο τεύχος «η Ρίτσα άντεξε, βάθυνε, κατέβηκε, ανέβηκε, πόνεσε, έζησε, δημιούργησε, πρόσφερε, νίκησε…». Μα και γιατί το έργο της συνεχίζεται από τα “παιδιά” της με τη θεατρική σκηνή “Ρίτσα Χατζηδάκη”.

Χανιώτικα νέα (04.11.2013)

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤ1 τάξη 10ου Δημ. Σχ. Χανίων
Το φθινόπωρο καλά κρατεί...
Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Πρωτότυπος ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά της Στ1 τάξης του 10ου Δημ. Σχ. Χανίων μάς είπαν ότι φθινοπώριασε μέσα από τα «σκέφτομαι και γράφω» τους που είχαν θέμα «Σε ένα κλαδί του δέντρου βρίσκεται γαντζωμένο το τελευταίο κίτρινο φύλλο της λεύκας» και τις σχετικές ζωγραφιές τους στον προπερασμένο Παιδότοπο.
Δυο απ’ αυτά τα «σκέφτομαι και γράφω» όπως και πέντε απ’ τις σχετικές ζωγραφιές, που είχαν ξωμείνει, μαζί με κάποια απ’ τα φθινοπωρινά ποίηματα που μας είχαν στείλει, φιλοξενούνται σήμερα. Τέτοιας λογής εργασίες όπως αυτές των Εκτακιών του Δεκάτου θα πρέπει να βρίσκουν τη θέση τους στον Παιδότοπο, το δίχως άλλο…
Σας χαιρετώ με αγάπη
Β.Θ.Κ.

Σε ένα κλαδί του δέντρου βρίσκεται γαντζωμένο το τελευταίο κίτρινο φύλλο της λεύκας. Το φύλλο δεν ήθελε να πέσει γιατί δεν ήξερε τι θα γίνει. Καθότανε και σκεφτότανε με τις ώρες. Ξάφνου ένα σκιουράκι ανεβαίνει στο δέντρο ,πηδάει στο κλαδί και από το ταρακούνημα πέφτει το φύλλο. Το φύλλο έκλαιγε ώρες ατελείωτες. Εκείνη τη στιγμή το άκουσε μια κουκουβάγια, πάει κοντά του και το ρωτάει τι έχει. Το φύλλο της απαντά: «Τι έχω;;; Δε βλέπεις τα χάλια μου;; Εκεί που ήμουνα βασιλιάς στο δέντρο μου, έπεσα κάτω και δεν ξέρω τι να κάνω». Τότε του απαντά η κουκουβάγια: «Αντί να χαίρεσαι, κλαις;; Αλλο πάλι και τούτο… Ξέρεις τι χαρούμενη που θα ήμουν εγώ αν ήμουν στη θέση σου;;».
«Τι εννοείς;;;»
«Εσύ είσαι φύλλο… Ξέρεις πόσα ταξίδια θα σε κάνει ο άνεμος;;» του λέει η κουκουβάγια.
«Αυτό δεν το ήξερα» αποκρίθηκε το φύλλο.
«Ακουσα ότι αύριο θα έχει πολύ αέρα» είπε η κουκουβάγια με ενθουσιασμό και πέταξε μακριά.
Την επόμενη μέρα λοιπόν το φύλλο ξεκίνησε για Ινδία, Ιαπωνία, Ρωσία, Νέα Υόρκη. Όταν γύρισε ήταν ώρα να αναπαυτεί. Ξάπλωσε και έγινε ένα με το χώμα. Σε μερικούς μήνες έγινε πάλι πράσινο και σκαρφάλωσε πάνω στο δέντρο…

Ελπίδα Σταφυλαράκη Στ1

Είχε έρθει Φθινόπωρο. Ολα σχεδόν τα δέντρα είχαν χάσει τα φύλλα τους εκτός από ένα. Μια μεγάλη λεύκα που την είχαν φυτέψει πολλά χρόνια πριν στο τέλος του δρόμου της γειτονιάς. Της είχε μείνει μόνο ένα τελευταίο κίτρινο φύλλο που ήταν ζήτημα ωρών να πέσει κι αυτό. Το φύλλο φοβόταν πολύ.
Δεν ήθελε να αποχωριστεί την αγαπημένη του λεύκα μια και από τα κλαδιά της έβλεπε τα πάντα. Εβλεπε τα παιδιά που πήγαιναν κάθε πρωί στο σχολείο, τους εργάτες που δούλευαν στη διπλανή οικοδομή, τις νοικοκυρές που έκαναν τις δουλειές του σπιτιού.
Γι’ αυτό είχε γαντζωθεί από το κλαδί του. Ετρεμε ότι θα έπεφτε κάτω και κάποιος θα το πατούσε, θα το έκανε κομμάτια ή θα το έπαιρνε ο άνεμος σε μέρη που δε γνώριζε.
Από τις σκέψεις του το έβγαλε το γέλιο της Ηρώς ενός εξάχρονου κοριτσιού που έμενε στην απέναντι πολυκατοικία. Την ήξερε την Ηρώ. Επαιζε κάθε μέρα κάτω από την λεύκα. Ετσι όταν ξαφνικά φύσηξε ο άνεμος έπεσε στα χέρια της. Η Ηρώ κοίταξε προς τα πάνω και είδε ότι η λεύκα δεν είχε κανένα φύλλο, και ότι αυτή κρατούσε το τελευταίο.
Πήρε το φύλλο και το πήγε στο σπίτι της. Το έβαλε στο δωμάτιό της κα από τότε το φύλλο απόκτησε καινούργια ζωή

Λευτέρης Πιρπινάκης Στ1

Οι ομπρέλες της βροχής

Μια ομπρέλα κόκκινη
Κι άλλη μια μπλε
ξεκίνησαν μαζί να πάνε Αμερική.

Μα στο δρόμο έβρεχε και χάρηκαν πολύ
Γιατί και οι δύο ήτανε ομπρέλες της βροχής.

Μια ομπρέλα πράσινη και μια άλλη ροζ
Θέλησαν να πάνε μαζί για παγωτό.

Μα στο δρόμο έβρεχε και χάρηκαν πολύ
Γιατί και οι δύο ήτανε ομπρέλες της βροχής.

Ομαδική εργασία Στ1

Ήρθε το φθινόπωρο, πέφτουν τα φύλλα από τα κλαδιά,
φεύγουν τα χελιδόνια
πάνε σε άλλη γειτονιά.

Ανοιξαν τα σχολεία
Πάνε όλα τα παιδιά
Τσάντες μολύβια μαρκαδόρους
αγοράζει η μαμά.

- Άραγε τα πουλιά πού είναι;
Πού ταξιδεύουν;;
Μάλλον στην Αφρική
που έχει ζέστη εκεί.

Αντωνία Παυλάκη Στ1

Το φθινόπωρο όταν θα έρθει
θα το συντροφεύει η βροχή
τότε όλοι θα χαρούνε
δέντρα, παιδιά όλα μαζί.

Ονειρο μοιάζει μα δεν είναι.
Τα πουλιά φεύγουν και όλα σβήνουν.

Ομπρέλες χορεύουν παντού,
μπότες και παλτά χαμογελούν.
Άνοιξαν τα σχολεία και όλοι αργοπορούν.

Εμμανουέλλα Μποτωνάκη Στ1
Αχ αυτά τα Πρωτοβρόχια

Μια φορά κι ένα καιρό
πήγαινε στο δρόμο βιαστικός
ένας άνθρωπος
λιγάκι στρουμπουλός.

Πάτησε όμως μια λακκούβα
γεμάτη με νερό
Το πόδι του στραμπούλιξε
και πήγε στο γιατρό.
-Αχ αυτά τα Πρωτοβρόχια,
πώς μας κάνουνε κακό
τα πόδια και τα χέρια
τα σπάμε συνεχώς.

Ομαδική εργασία Στ1

Χανιώτικα νέα (02.11.2013)

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΙ ΔΑΦΝΙΤΗΣ, τι Μεθυστής! Ούτως ή άλλως για τον ίδιο Άι Γιώργη πρόκειται. Για τον Άι Γιώργη που τον θέλει ο λαός μας να σκοτώνει τον δράκο, που δεν άφηνε σταλιά νερό να κατεβεί στη χώρα και να απελευθερώνει τη βασιλοπούλα. Για το Λεβέντη Άι Γιώργη της καρδιάς μας!

Δείτε περισσότερα...ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΔΑΦΝΙΤΗ ΛΕΜΕ στο Νίππος τον Άι Γιώργη που γιορτάζει αύριο, 3 Νοεμβρίου και που σε άλλα μέρη τον λένε Μεθυστή, επειδή την ημέρα αυτή δοκιμάζουν τα καινούργια κρασιά και δοκιμάζοντάς τα μεθούν. Οχι πως δεν τα δοκιμάζουμε κι εμείς, αυτό δα έλειπε, το ό,τι, όμως, το εκκλησάκι του Αγίου είναι μέσα σ’ ένα δαφνοδάσος, στάθηκε πιο ισχυρός λόγος για να του μείνει το όνομα.

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ του Ναού του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εν Λύδδι, ήτοι την κατάθεσιν του αγίου σώματος αυτού, όπως γράφει το Συναξάρι, γιορτάζει στις 3 του Νοέμβρη η εκκλησία μας, για να είμαι ακριβής. Από τη Λύδδα ήταν ο Αγιος κι εκεί, μέσα στον μεγαλοπρεπή Ναό του, βρίσκεται ο τάφος του. Οσοι πάνε στους Αγίους Τόπους δεν παραλείπουν να περάσουν και από τη Λύδδα για να τον προσκυνήσουν. Είχα κι εγώ αυτή την ευλογία πριν δύο χρόνια και δεν μπορώ να ξεχάσω τον σεβασμό που είχαν οι χωριανοί του, που είναι όλοι μουσουλμάνοι, γι’ αυτόν…

ΚΑΙ ΣΠΟΡΙΑΡΗ ή Σποριό λένε τον Άι Γιώργη του Νοέμβρη σε κάποια μέρη της πατρίδας μας και άρχιζαν την ημέρα της Χάρης του τη σπορά. Τώρα, βέβαια, δεν σπέρνουμε, το όνομα όμως έμεινε. Οπως τα “ποκάμισα των όφιδων” είναι τα ονόματα, οι λέξεις που έχουν ξωμείνει… Πάμε παρακάτω.

ΕΡΧΕΤΑΙ, ΔΕΝ έρχεται, έρχεται, δεν έρχεται, έρχεται, δεν έρχεται… άντε κι έρχεται στο τέλος η τρόικα στην Αθήνα, αυτό δα έλειπε να μην έρθει. Απαραίτητη προϋπόθεση αυτό για να αρχίσει μετά το άλλο. Φεύγει, δεν φεύγει, φεύγει, δεν φεύγει, φεύγει, δεν φεύγει… άντε και δεν έφυγε. Την κολοκυθιά να παίζουμε εμείς και τη δουλειά τους να κάνουν αυτοί…

ΠΡΟΘΥΜΟΣ, ΛΕΕΙ, να προβεί σε αλλαγές στον νέο ενιαίο φόρο ακινήτων ύστερα και από τις αντιδράσεις των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι λέει ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Οτι “την ανάγκην φιλοτιμίαν εποίησεν”, θέλουν να μας πουν, αποφάνθηκε, κουνώντας το κεφάλι του, ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.

ΑΝΟΙΧΤΑ ΑΠΟ αύριο και τις Κυριακές στην πόλη μας τα καταστήματα. Είναι τέτοια η ζήτηση, τόσοι πολλοί οι πελάτες, το χρήμα ρέει, βλέπετε στους δρόμους, με τα φτυάρια μαζώνουμε τα εκατόευρα… Και τι έγινε δηλαδή το ότι καταργείται η αργία της Κυριακής. Σιγά το πράγμα…

ΗΧΗΡΟ ΗΤΑΝ το μήνυμα που έστειλαν οι συνταξιούχοι από την Κρήτη, έγραψε χθες, στην πρώτη μάλιστα σελίδα, η εφημερίδα μας. Ενάντια στις περικοπές των συντάξεων, ενάντια στην υποβάθμιση στον χώρο της Υγείας και της Ασφάλισης… Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα…

“ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΝΑ αμφιβάλης ότι η αύριον δεν βραδύνει επί πολύ διά τα έθνη, τα προωρισμένα να ζήσουν”. Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΕΝΑ ΑΠΟ τα πολλά είδη κρασιού που παρήγαν οι αρχαίοι Ελληνες ήταν και η “ανθοσμία”. Για να την πετύχουν, άλλες φορές πρόσθεταν σε πενήντα μέρη μούστου ένα μέρος θαλασσινό νερό και άλλες πατούσαν μαζί με τα ώριμα σταφύλια και άγουρα. Πίστευαν ότι το κόκκινο κρασί, που δε γλύκιζε, ήταν πιο θρεπτικό από το λευκό ή το κίτρινο, γιατί ήταν στυπτικό και χτυπούσε λιγότερο στο κεφάλι. Αντίθετα, το άσπρο μπορεί να ήταν πιο ελαφρό, διουρητικό, θερμαντικό και χωνευτικό, ζάλιζε όμως περισσότερο και άναβε το κεφάλι, γιατί εξατμιζόταν πιο εύκολα! (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Εκλαιε η ρηγοπούλα και φιλούσε/ του Γιώργη του καβαλάρη τα χέρια/ που της είχε γλυτώσει τη ζήση./ Έκλαιε κι ο πολεμιστής κ’ ευλογούσε/ την ομορφιά που του ’δωσε θάρρος/ μ’ ένα έργο τρανό να λυτρώσει/ την αντρίκεια ψυχή του για πάντα”.
Το ποίημα “Άι Γιώργης” του Παντελή Πρεβελάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (02.11.2013)

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΝΟΕΜΒΡΗΣ ΑΠΟ σήμερα, καλό μήνα, λοιπόν, καλά κρασιά και καλά ελιδομαζώματα! Και Κρασομηνάς, μια που στις 3 του μήνα, που γιορτάζουμε τον Άι Γιώργη, τον λεγόμενο Μεθυστή, ανοίγουμε τα βαρέλια με τα καινούργια κρασιά και Λιομαζωχτή, μια που αυτόν τον μήνα βγαίνουμε στις ελιές, λέμε τον Νοέμβρη. Εκτός των άλλων, γιατί από… παρανόμια ο μήνας τούτος, το όνομα του οποίου προήλθε από το λατινικό “novem” που σημαίνει εννιά, μια που κάποτε υπήρξε ένατος στη σειρά, άλλο τίποτα.

Δείτε περισσότερα...ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΚΑΙ ΒΡΟΧΑΡΗ, γιατί πέφτουν πολλές βροχές και Σποριά ή Σπορίτη εξαιτίας της σποράς και Τρυγομηνάς εκεί που αργεί ο τρύγος και Σκιγιάτη γιατί μεγαλώνει η νύχτα και η γη σκιάζεται και Χαμένο, επειδή η διάρκεια της ημέρας είναι μικρή κι η δουλειά χάνεται και Παχνιστή, γιατί κλείνουν τα ζώα στο παχνί και Νιαστή επειδή γίνονται τα τελευταία οργώματα (νεάσματα) λέμε (λέγαμε) τον Νοέμβρη (βλ. το βιβλίο της Αικατερίνης Τσοτάκου – Καρβέλλη “Λαογραφικό Ημερολόγιο”). Χώρια τα… παρανόμια που έχει λόγω των εορτών (κι αν έχει γιορτές!) με πρώτη αυτή των Αγίων Αναργύρων που είναι σήμερα.

ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ιατρικά εργαλεία και ένα κουτί με φάρμακα παριστάνονται στις εικόνες τους οι Αγιοι Ανάργυροι, ο Κοσμάς και ο Δαμιανός. Γιατροί που γιάτρευαν χωρίς να δέχονται καμία αμοιβή ήταν, όταν ζούσαν οι Αγιοι που ήταν αδέλφια. Προστάτες τους τούς θεωρούν οι γιατροί και τα ιατρικά σωματεία και πολύ θαυματουργούς ο λαός μας. Ας πάμε, όμως, και σε άλλα θέματα.

ΟΛΟΙ, ΑΝΤΕ όλοι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, κατά του Στουρνάρα. Πού τον πονεί και πού τον σφάζει τον υπουργό των Οικονομικών! Αυτός και μόνον αυτός φταίει για όλα… Δεν μπορούν, βλέπετε, να δείρουν τον… γάιδαρο και δέρνουν το σαμάρι. Τι Σαμαράς, τι σαμάρι!

ΑΝΟΙΓΩ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ. Αλλη η νομοθετική εξουσία, άλλη η εκτελεστική εξουσία, άλλη η δικαστική εξουσία. Θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου η διάκριση των εξουσιών, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο του Διαφωτισμού Μοντεσκιέ. Αλλο η θεωρία και άλλο η πράξη βέβαια. Κλείνω την παρένθεση.

“ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ που ρωτάει πού θα βρούμε τα λεφτά, η απάντησή μας δεν είναι πειστική”, είπε ο Μανώλης Γλέζος κι έπεσαν να τον φάνε κάποιοι απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι που “μοιάζει με τον γεράκο του Αστερίξ με τη θεογκόμενα”, είπε ένας τους. “Αντί να καθίσουν να σκεφτούν πώς θα κάνουν την πρότασή τους πειστική”, μου είπε ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος με τον οποίο συζητήσαμε το θέμα.

ΣΕ ΕΒΡΑΪΚΟ νεκροταφείο έχει ταφεί και μάλιστα το 1945, ο αρχηγός της Γκεστάπο Χάινριχ Μίλερ, ένας από τους κύριους υπεύθυνους του Ολοκαυτώματος, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα Bild. “Προσβολή στη μνήμη των θυμάτων” ο ενταφιασμός του εκεί, όπως δήλωσε ο πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου Εβραίων της Γερμανίας, σίγουρα. Μα και μια αιώνια τιμωρία από μια άλλη άποψη.

“Ο ΕΥΓΕΝΕΣΤΕΡΟΣ άγριος: άνθρωπος οργιάζων υπό προσωπίδα”. Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΟΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΙ στην αρχαιότητα ζούσαν με λιτότητα και γυμνάζονταν με τρόπο που θύμιζε την αρχαία Σπάρτη. Οι μάντεις τους δεν εξέταζαν μόνο τα σπλάχνα των ζώων, αλλά και των ανθρώπων, των αιχμαλώτων πολέμου. Τους σκέπαζαν με μια κάπα και ύστερα τους χτυπούσαν με μαχαίρι στην κοιλιά. Από τον τρόπο που έπεφταν κάτω και από τη μορφή των σπλάχνων τους έβγαζαν τα συμπεράσματά τους. Από τους άλλους αιχμαλώτους, που δεν είχαν αυτό το φριχτό τέλος, οι Πορτογάλοι έκοβαν το δεξί χέρι. Όσα χέρια συγκέντρωναν, τα αφιέρωναν στους Θεούς. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης/ με σημαίες παντού χθεσινής βροχής/ παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα -δυο τρία φύλλα μόνον εστασίαζαν υπάρχοντας/ Το στρογγυλό λιβάδι σαν περιβραχιόνιο/ στην ελεύθερη εξάπλωση της φύσης/ και πάλι έσκυβα να πιω μέσα από την ίδια ακινησία/ που έπιναν σκυμμένα εκείνα τα μουλάρια/ Αστραφτερή η διάταξη του ήλιου/ πάνω στο τρίχωμά τους/ δεμένη χαλαρά σε ζουζουνιού κορμό/ για να μη φύγει”.
Από το ποίημα “Αδιατάρακτος Νοέμβρης”
της Κικής Δημουλά.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (01.11.2013)