Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης

Πέμπτη 7 Αυγούστου 2014

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΓΙ’ ΑΛΛΗ μια χρονιά του Χριστού στις Βρύσες Αποκορώνου, πού αλλού; Στην εκκλησία από λίαν πρωί για τη λειτουργία και στο σπίτι του παπα-Μανόλη στη συνέχεια για… τ’ απολούτουργα! Σιγά που θα μ’ άφηνε να φύγω! Και του χρόνου παπα-Μανόλη!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΟΣΗ ώρα θέλεις να γράψεις τα “πεταχτά”; Πάντα η ίδια απάντηση στην από πολλούς κατά καιρούς ερώτηση που μου κάνουν. Εξαρτάται… Μπορεί να μου “φάνε” μια ώρα, ποτέ λιγότερη, μπορεί όμως και δύο ή κάποιες φορές και περισσότερο. Χώρια βέβαια η προετοιμασία… Πάμε μολυβάκι μου, αρχίζουμε χαλαρά και βλέπουμε.

“ΤΟΥ βάζουνε κοτόπουλο μ’ αυτός μεζέ δεν παίρνει/ και γύρω απ’ τη φάκα τους τον πεντοζάλη σέρνει”. Ωραίος, όπως πάντα άλλωστε και στη σημερινή, εν είδει αινίγματος, μαντινάδα του, που αποτελεί μέρος μιας ρίμας, ο Ηλίας ο Σταματάκης. Είναι κανείς που δεν κατάλαβε ότι αναφέρεται στον “Σήφη”, τον γνωστό κροκόδειλο των Ποταμών; Δεν το νομίζω! Διάσημος ο δικός μας!

ΠΟΙΟΙ φόροι, παρα-φόροι και μετα-φόροι! Ποια μέτρα και ποια χιλιό-μετρα! Ο κροκόδειλος των Ποταμών τραβά απάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. “Ενας Σήφης την ημέρα/ και η κρίση πάει πέρα”, σου λένε ετούτοι. Και μη με ρωτήσετε ποιοι είναι ετούτοι…

ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ, δημοφιλέστατος προορισμός και φέτος τα Χανιά. Και για τους Ελληνες και για τους ξένους επισκέπτες. Αυτό λένε, τα στοιχεία των αφίξεων και δεν αμφισβητούνται βέβαια. Αλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, πάντως, μου είπε σε γενομένη επί του θέματος κουβέντα που κάναμε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Βάζοντάς με σε προβληματισμό για το τι εννοούσε…

ΤΡΙΑ 24ωρα διάρκεια συμφωνήθηκε να έχει η εκεχειρία στη Λωρίδα της Γάζας, στη Λωρίδα του Θανάτου. Προχθές ένα, χθες δύο, σήμερα τρία… Πάντα έτοιμος να επέμβει ο ισραηλινός στρατός…

ΕΙΚΟΝΕΣ φρίκης… Εικόνες που προβάλλονται και κάνουν τον γύρο του κόσμου. “Λίθοι και πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένα!”. Χώρια όλα τ’ άλλα. Απ’ την Παλαιστίνη. Απ’ τη Συρία! Απ’ τη Νιγηρία… Με προγραμματισμό. Για να μπορεί να τις “αντέχει” ο άνθρωπος της Δύσης, δίχως να επαναστατεί η συνείδησή του…

«ΕΙΝΑΙ κάτι άνθρωποι τόσο ευαίσθητοι/ που ματώνουνε τα δάχτυλά τους/ όχι με τ’ αγκάθια, αλλά με τα πέταλα των λουλουδιών/ Γι’ αυτούς όλα είναι πόνος./ Ακόμα κι η ευχαρίστηση, επιχρυσωμένος πόνος./ Είναι οι πρωταθλητές του πόνου./ Οι φιλόσοφοι της οδύνης». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

Ο Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ κατά την επιστροφή του από την Ινδία είχε κοντά του και έναν Ινδό φιλόσοφο που ονομαζόταν Κάρανος. Αυτός ήταν ήδη εβδομήντα τριών ετών και δεν είχε δοκιμάσει ποτέ αρρώστια. Αποφάσισε, λοιπόν, να φύγει από τη ζωή αφού είχε ζήσει μέχρι τότε την τέλεια ευδαιμονία. Ετσι, όταν αρρώστησε ξαφνικά, παρακάλεσε τον Αλέξανδρο να φροντίσει ώστε να στηθεί μια μεγάλη πυρά γι’ αυτόν. Αφού ο βασιλιάς, που τον εκτιμούσε πολύ, δεν κατόρθωσε να του αλλάξει γνώμη, διέταξε να ανάψουν την πυρά. Ο Κάρανος, σταθερός στην απόφασή του ανέβηκε θαρραλέα σ’ αυτήν και έτσι έβαλε τέλος στη ζωή του. Από όσους παρακολούθησαν το γεγονός, άλλοι τον θεώρησαν τρελό, άλλοι ματαιόδοξο, ενώ άλλοι τον θαύμασαν για τη γενναιότητα και την περιφρόνηση του θανάτου. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Των βουνών τα παιδάκια, στην πετροσκέπαστη χαμηλή εκκλησιά, μπροστά στο σεβάσμιο ασπρομάλλη Θεό/ αναπέμπουν με πίστη αφελή προσευχή:/ Να ’ν’ τα ποτάμια λαγαρά, μην παίρνουν τα γιοφύρια./ Να ’ν’ τα σκυλιά τους δυνατά να κυνηγούν το λύκο./ Να ’ν’ τα χωράφια καρπερά κι οι προβατίνες με δίδυμα./ Να ’ναι προφυλαγμέν’ οι πατεράδες από νερό, από/ γκρεμό κι από χιόνι· οι μάνες τους να τραγουδούν και/ να υφαίνουν·/ κι ο δάσκαλος να μη μαλώνει τα παιδιά./ Ο ήλιος ν’ ανάβει τα κόκκινα Λαμπρόγιορτα,/ ο Αϊ Γιώργης να φέρνει απ’ τα χειμαδιά τα κοπάδια/ κι οι χωριανοί να λούζουνται, να φορούν καθαρά/ και να τους φέρνουν απ’ την πόλη καλούδια”. Από το ποίημα “Αφελής παλιά προσευχή” του Κώστα Καλοπανίδα.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (07.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-150/#ixzz39hlth0Kd
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Τετάρτη 6 Αυγούστου 2014

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Η ΜΕΓΑΛΗ γιορτή της Μεταμόρφωσης του Χριστού, του Σωτήρος όπως λέει ο λαός μας σήμερα (χρόνια πολλά στους Σωτήρηδες και στις Σωτηρίες) και “εις όρον υψηλόν”, το Θαβώρ, ταξιδεύει ο νους μου. Εκεί όπου ενώπιον των μαθητών του, του Πέτρου, του Ιακώβου και του Ιωάννη, μεταμορφώθηκε ο Χριστός, έχοντας δίπλα του τον Ηλία και τον Μωϋσή, τους δύο μεγάλους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Εκεί, απ’ όπου σήμερα βλέπει τους νεκρούς να πληθαίνουν στη Λωρίδα της Γάζας… Βλέπει τις “εγκληματικές ενέργειες” που αποτελούν κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου"...

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ του Χριστού. Η Μεταμόρφωση του ανθρώπου. Του ανθρώπου ανά τους αιώνες, που συνεχώς διαμορφώνεται, αναμορφώνεται και παραμορφώνεται… Του ανθρώπου που, αν και κουμαντάρεται από υπανθρώπους και υπερανθρώπους, επιμένει να ονειρεύεται τη Μεταμόρφωσή του σε Ανθρωπο.

ΤΗ ΝΥΧΤΑ της παραμονής του Χριστού, όπως και την παραμονή των Φώτων, ανοίγουν, λέει ο λαός μας, οι ουρανοί και πολλοί είναι αυτοί που αγρυπνούν (αγρυπνούσαν) για να δουν το άγιο φως. Το “βασικό” έθιμο, πάντως αυτής της ημέρας που καλά κρατεί και στις μέρες μας είναι η ευλογία των καρπών της γης, των πρώτων σύκων και των πρώτων σταφυλιών, που φέρνουν πάνω σε δίσκους οι άνθρωποι στην εκκλησιά.

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ τα λελέκια, του Σταυρού τα χελιδόνια! Να και μια παροιμία για την ημέρα. Τη λένε στην Ηπειρο όπου φιλοξενούνται πολλοί πελαργοί και κατά που φαίνεται την ημέρα αυτή αρχίζουν… να την κάνουν για να βρουν πιο ζεστά κλίματα.

ΣΧΕΤΙΚΗ με την ημέρα και η σημερινή μαντινάδα που μου έστειλε ο φίλος ιερωμένος και απευθύνεται στον Αφέντη Χριστό. Γράφει: “Αφέντης είσαι λυτρωτής και φωτιστής του κόσμου/ Χριστέ μου σε παρακαλώ τ’ άκτιστο φως σου δος μου!”.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 6 Αυγούστου 1945, η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας. Ηταν η πρώτη πολεμική πυρηνική επίθεση της ιστορίας. Θα ακολουθήσει τρεις μέρες αργότερα η δεύτερη στο Ναγκασάκι. Με προσωπική απόφαση του τότε προέδρου των Η.Π.Α. Χάρι Τρούμαν οι ρίψεις, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τρούμαν, τρόμος, τρομερά, τρέμε κόσμε…

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ της προχθεσινής όμορφης, με όλη τη σημασία της λέξης, παρουσίασης των ποιητικών μου συλλογών στον υπέροχο χώρο “Ενόρασις” της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου, στην Κίσαμο, πολλά κατάπολλα τα εκ βαθέων ευχαριστώ μου. Τόσο στους διοργανωτές και στους συντελεστές της εκδήλωσης, όσο στους πάμπολλους που με τίμησαν με την παρουσία τους…

“ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ σου θερίζεις;/ Δώσε χήρας κι ορφανού/ κι όντεν απολιχνίζεις του φτωχού και τ’ ουρανού”. Και στα σταφύλια το ίδιο. Ο Θεός έχει το μερίδιό του στις 6 Αυγούστου. Τα πουλιά το δικό τους μερίδιο. Κι όποιος περάσει από τ’ αμπέλι πρέπει να δοκιμάσει τα σταφύλια του. Η ευχή που διαβάζεται εκείνη τη μέρα εκφράζει το χριστιανικό νόημα της προσφοράς προς το θείον: “Ευλόγησον Κύριε, τον καρπόν τούτον της αμπέλου τον νέον, ον διά της του αέρος ευκρασίας και των σταγόνων της βροχής, και της των καιρών γαλήνης εις ταύτην την ωριμωτάτην στάσιν ελθείν ευδόκησας, ίνα η εν ημίν τοις εξ αυτού του γεννήματος της αμπέλου μεταλαμβάνουσιν, εις ευφροσύνην, και τοις προσενέγκασι δώρον εις εξιλασμόν αμαρτιών, διά του ιερού και του αγίου Σώματος και Αίματος του Χριστού σου μεθ’ ου ευλογητός ει συν τω Παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν”. (Από το βιβλίο του Νίκου Ψιλάκη “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη” εκδ. “Καρμάνωρ”).

“Μια μέρα θα ξυπνήσω/ άστρο/ όπως το ’λεγες/ θα πλύνω από τα χέρια μου/ το αίμα/ και θα πετάξω τα καρφιά/ από το στήθος μου/ δε θα φοβάμαι πια τον κεραυνό/ δε θα φοβάμαι το σφαγμένο/ πετεινό/ μια μέρα θα ξυπνήσω/ άστρο/ όπως το ’λεγες/ τότε/ θα είσαι ένα πουλί/ ίσως να είσαι ένα παγόνι”.
Το ποίημα “Η μεταμόρφωση” του Μίλτου Σαχτούρη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (06.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-149/#ixzz39blmYjCp
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Τρίτη 5 Αυγούστου 2014

Ο ΤΟΠΟΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Ωσεί παρούσα στην εκδήλωση που έγινε στα Περβολάκια της Κισάμου η Ασπασία Μπικάκη.Ωραία ως υπήρξε. Παθιασμένη με την παράδοση του τόπου μας. Πάντα έτοιμη, να αναπαραστήσει, σαν άλλος Θεόφιλος, με τις βελόνες της αυτή, όλες τις πτυχές του λαϊκού μας πολιτισμού. Πάντα όρθια στο μετερίζι του “Κρητικού Σπιτιού” της οδού Χάληδων στα Χανιά...

Δείτε περισσότερα... Ο ΤΟΠΟΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΣΤΑ ΠΕΡΒΟΛΑΚΙΑ ΚΙΣΑΜΟΥ
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΠΑΣΙΑ ΜΠΙΚΑΚΗ

Περίσσεψε η συγκίνηση το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στα Περβολάκια της Κισάμου στην εκδήλωση τιμής και μνήμης που διοργάνωσε το Πνευματικό Κέντρο Περβολακίων και Σφακοπηγαδίου για τη μακαριστή μοναδική στο είδος της χειροτέχνη παραδοσιακών κεντημάτων Ασπασία Μπικάκη με αφορμή τη συμπλήρωση 9 μηνών απ’ το φευγιό της στη χώρα των Μακάρων.

Ωσεί παρούσα σ’ αυτήν και η ίδια η Ασπασία. Με το που άρχισε ο νεαρός εφημέριος της τοπικής Ενορίας παπα – Γιάννης Κουτσαυτάκης την επιμνημόσυνη δέηση, μέχρι τέλους, μέχρι να φύγει και ο τελευταίος χωριανός της (ο πρόεδρος του Κέντρου Νίκος Παπαγιαννάκης, υποθέτω) μετά απ’ το παραδοσιακό κέρασμα στις τάβλες της φιλοξενίας. Ετσι όπως αγαπητικά την παρουσίασαν μέσα από τα έργα της βασικά η κεντρική ομιλήτρια Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη, αλλά και οι άλλοι που αναφέρθηκαν σ’ αυτην: η και σε ρόλο συντονίστριας της εκδήλωσης δασκάλα Τόνια Φουντουλάκη, που μίλησε ιδιαίτερα και εμπεριστατωμένα για την παραδοσιακή τέχνη του κεντήματος, όπως και ο πρώην νομάρχης και πρώην δήμαρχος Χανίων Γιώργος Κατσανεβάκης, η για χρόνια δημοτική και περιφερειακή σύμβουλος Αμαλία Μπασιά και ο νεοεκλεγείς δήμαρχος Κισάμου Θεόδωρος Σταθάκης στους “ζεστούς” χαιρετισμούς των.
Ωραία ως υπήρξε. Παθιασμένη με την παράδοση του τόπου μας. Πάντα έτοιμη, να αναπαραστήσει, σαν άλλος Θεόφιλος, με τις βελόνες της αυτή, όλες τις πτυχές του λαϊκού μας πολιτισμού. Πάντα όρθια στο μετερίζι του “Κρητικού Σπιτιού” της οδού Χάληδων στα Χανιά, που μαζί με τη μαθήτριά της την Ειρήνη Κουμανδράκη, που συνεχίζει το έργο της, έστησε.
Απόλυτη, κατανυκτική θα ’λεγα η σιγή κατά τη διάρκεια των ομιλιών, με παρατηρητή ένα εξαίσιο “θεού θάμαση” φεγγάρι, όπως και κατά τη διάρκεια της προβολής ενός εξαίρετου DVD από το “Κρητικό Σπίτι” με έργα που σημάδεψαν την καλλιτεχνική της πορεία. Μια σιγή που διακοπτόταν, ωστόσο, συχνά, από επιφωνήματα θαυμασμού, για τη δική τους Ασπασία. Ουδείς προφήτης στον τόπο του! Δεν ισχύει στην περίπτωση της Ασπασίας Μπικάκη, απ’ το Σφακοπηγάδι αυτό! Την τίμησε κι άλλες φορές ενόσω ζούσε το ιδιαίτερα δραστήριο Πνευματικό Κέντρο της γενέθλιας γης της και σίγουρα θα την ξανατιμήσει. Μπορεί και να στεγάσει το άξιο θαυμασμού, μα και μελέτης, έργο της, όπως ονειρεύεται ο Νίκος Παπαγιαννάκης, κάποτε. Δεν είναι, όμως, αυτό το κύριο ζητούμενο. Εκ των ων ουκ άνευ, βλέπετε, ότι ως Χανιά και ως Κρήτη γενικότερα δεν έχουμε προβάλει και δεν έχουμε εκμεταλλευτεί όπως πρέπει το έργο της Ασπασίας. Για να μην πω ότι δεν το έχουμε καθόλου (πλην εξαιρέσεων) υποστηρίξει. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!

Ο κόσμος της Ασπασίας Μπικάκη*
…Σε κυριεύει θαυμασμός καθώς αναλογίζεσαι τον κόπο και την αγωνία, αναμετράς την αγάπη και το πείσμα, υπολογίζεις τις ώρες δουλειάς και τα ξενύχτια που χρειάστηκαν για να στηθεί τούτο το “Σπίτι” που για την Ασπασία ήταν το σπίτι, η οικογένειά της, τα παιδιά και τα εγγόνια της. Απορείς πως χώρεσε τόση έγνοια, τόση αγάπη, τόση ιστορία, τόση ζωή σε καμαρούλες μια σταλιά…

…Και τα χρόνια, κυλούσαν. Κι η Ασπασία κρατούσε σε εγρήγορση μάτια κι αφτιά, νου και ψυχή. Κι αποθήκευε μέσα της την ομορφιά και την ποίηση της φύσης, την απλότητα και την αγάπη των ανθρώπων, τους ήχους, τις μυρωδιές και τα αρώματα της ζωής του χωριού της. Κι όταν είδε να ξεπουλιούνται “αντί πινακίου φακής” όλα εκείνα τα μικρά και τα μεγάλα, τα σημαντικά και τα ασήμαντα πράγματα, θυμητάρια και θησαυρός εκείνης της παλιάς ζωής ανασκουμπώθηκε. Και μαζί με τη μαθήτριά της, την Ειρήνη Κουμανδράκη, “ανάστησαν” το Κρητικό Σπίτι. Κι ακόμα με αυθορμητισμό, κέφι και χαρά μικρού παιδιού, παρόλες τις πίκρες και τα βάσανα που της επιφύλαξε η ζωή, ανιστόρησε με κλωστές πάνω σε τεράστιες επιφάνειες κάμποτ εικόνες εκείνης της ζωής που γνώρισε, έζησε και αγάπησε: Τον τρύγο και το θέρος, τον γάμο και τη βάφτιση, το πάτημα των σταφυλιών και το λιομάζωμα, την κουρά των προβάτων και το όργωμα, την κατεργασία του μαλλιού και των πανηγυριών το ξεφάντωμα. Με χρώματα ήρεμα και τρυφερά, φωτεινά και γαλήνια, κέντησε πίνακες – ποιήματα που έχουν μέτρο, ρυθμό και αρμονία.
Οι πίνακές της είναι ποίηση ζωντανή και πρωτότυπη σαν το δημοτικό μας τραγούδι και σαν κατανυκτικό συναξάρι. Κι ευωδιάζουν μ’ ένα δυνατό και ρωμαλέο άρωμα. Το άρωμα της κρητικής παράδοσης. Οι πίνακές της περιγράφουν και ομολογούν έναν κόσμο όπου όλα είναι “καλά λίαν”. Εναν κόσμο – κόσμημα, βγαλμένο θαρρείς, μόλις, απ’ τα χέρια του Δημιουργού. Εναν κόσμο που μέσα του ρίχτηκε και κάηκε κι έγινε κομμάτι της ψυχής του η ψυχή της Ασπασίας…

…Αμποτε οι δυο Παναγιές, η Ορθόδοξη και η Καθολική που παραστέκουν, μπαινοβγαίνουν και ευλογούν το “Κρητικό Σπίτι” και χαίρονται και καμαρώνουν τον κόσμο που τους άφησε κληρονομιά και παρακαταθήκη η Ασπασία, να φωτίσουν τις… “μεγάλες” κεφαλές του τόπου μας, να ενδιαφερθούν και να βοηθήσουν ώστε να γίνει το όνειρό της που είναι και όνειρο της Ειρήνης (να στεγαστεί το Μουσείο σε ιδιόκτητο χώρο) πραγματικότητα. Γιατί τότε θα χαρεί χαρά μεγάλη και θα αγαλλιάσει η ψυχή της Ασπασίας…

*Αποσπάσματα από την ομιλία της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη. Η Ευδοκία ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον “κόσμο” της Ασπασίας Μπικάκη στη στήλη της εφημερίδας μας “Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας” και μίλησε άλλες δυο φορές γι’ αυτόν στα Περβολάκια.

Χανιώτικα νέα (04.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ekdilosi-gia-tin-aspasia-bikaki/#ixzz39VsCFgSR
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

“Οσοι ξέρετε από δάκρυα,/ μη φοβηθείτε για την όποια άλωση./ Μην τρομάξετε για την απουσία των χελιδονιών./ Μην κλάψετε για τα πένθιμα φακιόλια των τραγουδιών./ Θα ’ρθει η άνοιξη/ και θα επιστρέψουν τα χελιδόνια./ Θα ’ρθει καιρός,/ που τα τραγούδια θα γίνουν αναστάσιμα./ Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα…”. Ακούστηκαν και οι στίχοι αυτοί στη χθεσινή εκδήλωση της παρουσίασης των ποιητικών μου συλλογών “Οταν γίνεις ποίημα” και “ΚΑΖΟΒΑΡ”, στην Κίσαμο, στον χώρο “Ενόρασις” της Μητρόπολης.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Λίγο πριν αρχίσει η εκδήλωση...

Στο κέντρο ο και αντιδήμαρχος Κισάμου συντονιστής της Εκδήλωσης Μιχάλης Μουντάκης, έχοντας δίπλα του τις ομιλήτριες Φωτεινή Σεγρεδάκη (αριστερά) και Αργυρώ Δελή (δεξιά). Στα άκρα ο Νίκος Τριποδάκης και η Αργυρώ Μουντάκη που διάβασαν ποήματα

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

“MH ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα…”. Ακούστηκαν και οι στίχοι αυτοί του γράφοντος στη χθεσινή εκδήλωση της παρουσίασης των ποιητικών μου συλλογών “Οταν γίνεις ποίημα” και “ΚΑΖΟΒΑΡ”, στην Κίσαμο, στον χώρο “Ενόρασις” της Μητρόπολης. Θα ακουστούν, σκέφτομαι, καθώς τα “πεταχτά” που διαβάζετε έχουν γραφτεί πριν από την εκδήλωση…

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ θα κάμω (έκαμα) ειδική αναφορά στον Παππού, στον μακαριστό μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο Γαλανάκη κατά την αντιφώνησή μου. Κι αν έχω να θυμηθώ πράγματα απ’ την εποχή (πάνε 40 και χρόνια από τότε) που βρέθηκα, ύστερα από πρόσκλησή του, ως παιδαγωγός στα Ιδρύματά του, στο Οικοτροφείο Αρρένων, συγκεκριμένα! Τι ευλογία κι αυτή!

ΕΝΤΑΞΕΙ, ΔΥΟ κομμάτια δεν μπορούσα να γίνω, να ήμουν χθες το βράδυ και στα εγκαίνια της έκθεσης “Μια αφίσα για την Τυπογραφία” του Μουσείου Τυπογραφίας της εφημερίδας μας, που εγκαινιάστηκε στο Νεώριο Μόρο. Εκ των ων ουκ άνευ ότι θα την επισκεφθώ, ωστόσο, καθώς θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Αυγούστου.

ΑΠΟ ΚΑΘΕ λογής εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις και παραστάσεις άλλο τίποτα ο Αύγουστος! Και από πανηγύρια, γάμους, πρόγαμους, αντίγαμους και βαφτίσεις βεβαίως – βεβαίως Παχιός, τετράπαχος, από εκδηλώσεις, όπως… οι μύγες που τρέφει, ο μήνας αυτός. Άντε να τον σηκώσεις και μάλιστα… μετά των μουσαφίρηδών του!

“Η ΨΥΧΗ της μεγάλης τέχνης δεν είναι ο όγκος, όστις δύναται να προσπέσει εις τας αισθήσεις σου ευθύς αμέσως· είναι εν σημείον ελάχιστον· σου διέφυγε το σημείον αυτό; Σου διέφυγεν ολόκληρος η ψυχή της· δεν εννοήσεις τίποτε”. Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

“ΕΧΩ ΧΑΡΤΙ για σκούνα μου, μολύβι για κατάρτι/ πανιά τη φαντασία μου, τη μνήμη μου για χάρτη!”. Η δεύτερη απ’ τις τρεις μαντινάδες που μου έστειλε τις προάλλες ο φίλος ιερωμένος. Μη μου πείτε ότι δεν στάζει ποίηση!

ΜΑΝΩΛΗ Γ. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗ, φιλόλογο, πρώην λυκειάρχη, συγγραφέα, Ηράκλειο: Αρχισα, με το που το πήρα, να διαβάζω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το τελευταίο, 6ο στη σειρά, βιβλίο σας με τίτλο: “Η εκτέλεση των 62 Μαρτύρων στο Γάζι από τους Ναζί, στις 3 και 14 Ιουνίου”. Ομολογώ ότι με συνεπήρε ο τρόπος γραψίματός σας, αλλά και ο τρόπος που παρουσιάζετε τα γεγονότα. Με συγκίνησε ιδιαίτερα η αναφορά στον χωριανό μου (Νίππος Αποκορώνου) Ενωμοτάρχη Γεώργιο Κουρομιχελάκη «ο οποίος στη μάχη των αλεξιπτωτιστών άκαμπτος, δυνατός και πανταχού παρών, πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες», όπως γράφετε. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας ότι «λαός χωρίς μνήμη είναι δέντρο χωρίς ρίζες». Σας ευχαριστώ και για την αφιέρωση!

«ΠΡΩΤΟ ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ του Αυγούστου, στη δεκαετία του 1960. Στην εκκλησία της Παναγίας, στο Ροδοβάνι του Σελίνου, δεξιά του δρόμου προς τη Σούγια, ο ήλιος πάει να χαθεί στις μακρινές Μαδάρες. Η φύση ησυχάζει κι ο Δεσπότης, με φωνή μυσταγωγική, ευλογεί τους καρπούς του φτωχού εκείνου τόπου. Αμύγδαλα, λίγα καρύδια, νόστιμα σταφύλια και οπωρικά. Ψωμί μυρωδάτο και κρασί κόκκινο. Ευλογεί και μακαρίζει τους παππούδες που έζησαν και στήριξαν αυτούς τους ξεχασμένους μακρινούς τόπους. Τις γιαγιάδες, που με τη ρόκα και τον αργαλειό, κρατούσαν ζεστές τις καρδιές και αναμμένη τη φλόγα της ζωής. Και η σύσταση του Δεσπότη στους παρευρισκόμενους: “Ν’ αγαπάτε, παιδιά μου, τον τόπο μας, κι ας είναι φτωχός κι απομονωμένος. Είναι τόπος ευλογημένος, γιατί τα χώματά του τα πότισαν με αίμα κι αγώνες οι παππούδες μας και τον κράτησαν λεύτερο για μας”». Δημήτρης Κυριτσάκης (Από το βιβλίο “Ειρηναίος”, έκδοση της Μαρίας Ανουσάκη – Παλλιού).

“Οσοι ξέρετε από δάκρυα,/ μη φοβηθείτε για την όποια άλωση./ Μην τρομάξετε για την απουσία των χελιδονιών./ Μην κλάψετε για τα πένθιμα φακιόλια των τραγουδιών./ Θα ’ρθει η άνοιξη/ και θα επιστρέψουν τα χελιδόνια./ Θα ’ρθει καιρός,/ που τα τραγούδια θα γίνουν αναστάσιμα./ Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα…”.
Το ποίημα του γράφοντος “Θα ’ρθει καιρός” (Από την ποιητική συλλογή “ΚΑΖΟΒΑΡ”, Γ’ έκδοση 2014).

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (05.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-148/#ixzz39VkQ8NtI
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Δευτέρα 4 Αυγούστου 2014

. ΚΑΖΟΒΑΡ 17

Σήμερα, Δευτέρα, 4 Αυγούστου και ώρα 7.30 μ.μ θα παρουσιαστεί και στην Κίσαμο από τη γράφουσα η Κάζοβαρ, η συγκλονιστική πολιτεία με τις τρεις κατηγορίες των πολιτών της καθώς και η άλλη συλλογή του κ. Κακατσάκη «Οταν γίνεις ποίημα» από την κα Δελή, φιλόλογο. Ποιήματα θ’ αποδώσουν ο κ. Νίκος Τριποδάκης, ψυχολόγος – ηθοποιός και η κα Αργυρώ Μουντάκη, συγγραφέας. Τον συντονισμό θα έχει ο αντιδήμαρχος Κισάμου κ. Μ. Μουντάκης,,,

Φωτεινή Σεγρεδάκη

Δείτε περισσότερα... ΚΑΖΟΒΑΡ 17

Η Κάζοβαρ του Β. Κακατσάκη

Ιδού εγώ! Ο πρώτος που χαστούκισε το χάος. Ο πρώτος που λούστηκε γυμνός στο ηλιοφώς. Ο πρώτος που μάδησε μαργαρίτες. Ιδού εγώ! Ο πρώτος ζωντανός γυμνός ανυπόδητος και πένης, σε χώρα τυφλών, σακάτηδων, γερόντων, μόνος πορεύομαι. Ιδού εγώ! Ο έσχατος βιαστής της πραγματικότητας. Ο έσχατος ηδονοβλεψίας της ιδέας. Ο έσχατος ναρκομανής της αλήθειας. Ιδού εγώ! Ο έσχατος νεκρός. Ντυμένος, φορώντας κόκκινα υποδήματα, πλούσιος, σε χώρα ανυπόμονων, γελαστών παρθένων, μόνος καθεύδω! Ιδού εγώ! Ο πρώτος και ο έσχατος άνθρωπος… Ο πρώτος και ο έσχατος άνθρωπος… Ο ποιητής «βλέπει στον αιώνα του» την Πόλη. Την πόλη του, φανταστική ή πραγματική ή εντός του! Ο ποιητής και πολίτης της… ανήσυχος, σφόδρα, προσεγγίζει, ερμηνεύει, αποκαλύπτει, καταγγέλλει… Επιζητά «συμμαχίες» για να καθορούν τα τεκτενόμενα στην τραγική Ιερουσαλήμ στην οποία παρεπιδημούν οι «χυδαίοι» που σ’ αυτό τον χαρακτηρισμό πυκνώνεται η ασχημονούσα συμπεριφορά, η προσβολή των ιερών, η ακύρωση του δικαίου, η δολοφονία των ονείρων… Οι «αδύνατοι» επίσης. Οι αδύναμοι, αναβλητικοί, άτονοι, δειλοί, φοβισμένοι, οι λίγοι στο σθένος να σταθούν άξιοι των όσων προκύπτουν και τους καλούν σε δράση, ν’ αποτρέψουν τα εγκλήματα… Οι «Φαέθοντες» τέλος, κρατούν τα ευγενικά οράματα, αποφασίζουν τον αγώνα, τους αγώνες και αναπτύσσουν εξαιρετικά τη γενναιοδωρία της ψυχής τους… Τώρα όλες οι ομορφιές, βρίσκουν πόρτα ανοιχτή! Τα πουλιά, τα χελιδόνια, τα φιλιά, τα ρόδα, τα τριαντάφυλλα! «Τώρα που οι σταυρώσεις έγιναν καθημερινή συνήθεια, όσα χελιδόνια δε βρίσκετε ανοιχτές πόρτες, όσα φιλιά μένετε μετέωρα όσα τριαντάφυλλα δε δηλώσατε υποταγή, καλώς ορίσατε.

Η ψυχή μου σας ανήκει!». «Δεν θ’ αργήσει η Ανάσταση!». Αναφωνεί, υπόσχεται ο ποιητής. «Ανοίγουμε το πηγάδι της σιωπής! Εκείνο με τις αναστάσιμες καμπάνες, τις θεμελιακές ανθρώπινες φωνές, τους ήλιους των μεσημεριών που έχουμε φυλακίσει, χρόνια τώρα στις καρδιές μας. …Ανοίγουμε το πηγάδι της κραυγής! Εκείνο των παιδιάστικων θαυμαστικών των υπέροχων ερώτων των πράξεων που τις είπαμε ποιήματα. Ετσι, δεν μπορούνε πια να μας ξαναστήσουνε στον τοίχο…» Σήμερα, Δευτέρα, θα παρουσιαστεί και στην Κίσαμο από τη γράφουσα καθώς και η άλλη συλλογή του κ. Κακατσάκη «Οταν γίνεις ποίημα» από την κα Δελή, φιλόλογο. Ποιήματα θ’ αποδώσουν ο κ. Νίκος Τριποδάκης, ψυχολόγος – ηθοποιός και η κα Αργυρώ Μουντάκη, συγγραφέας. Τον συντονισμό θα έχει ο αντιδήμαρχος Κισάμου κ. Μ. Μουντάκης και πάλι η Ζωή με την κιθάρα της θα τραγουδήσει. …Η Κάζοβαρ, η συγκλονιστική πολιτεία με τις τρεις κατηγορίες των πολιτών της, σπονδυλώνεται με θαυμαστή θεατρικότητα και όσον αφορά το περιεχόμενό της με την κατηγορία και τη συνηγορία διαδοχικά του ποιητή – αφηγητή, δεν έχει χάσει το ελάχιστο, από την οξύτητα του δραστικού λόγου της, ως να μην έχει περάσει ούτε μέρα από την πρώτη φορά που εξεδόθη. Μια ποίηση με αμιγώς κοινωνικό και πολιτικό λόγο της οποίας πάντως, οι Ιστορικές αναφορές, μυθικές, θεολογικές και πολιτισμικές, παραμένουν σπαρταριστές και ακριβείς, με μια συνέπεια που ταυτίζεται απολύτως με όλες τις προσλαμβάνουσες του αναγνώστη. Η τρίτη έκδοση «ενισχύεται» αισθητικά με τα θαυμάσια ζωγραφικά ανάγλυφα του Γιάννη Μαρκαντωνάκη και η Πυξίδα της Πόλης που την πραγματοποίησε, παρέδωσε στην κυκλοφορία ένα εύχρηστο και ωραίο βιβλίο, ένα αξιόλογο πόνημα, σαράντα και ενός ποιημάτων, του φίλου από χρόνια πολλά και συναδέλφου στα Χ.Ν. της αγάπης μας και που εν πάση περιπτώσει μου είχε χαρίσει την «ΚΑΖΟΒΑΡ» στην 1η της έκδοση. Καλό ταξίδι και στην 3η.

Χανιώτικα νέα (04.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/kazovar-vangeli-kakatsaki/#ixzz39QIRFn4X
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Η Κρήτη σ’ όλο της το μεγαλείο

Να το κρατάς στα χέρια σου, έχοντάς το μόλις διαβάσει, και να έχεις την αίσθηση ότι κρατάς όλη την Κρήτη απ’ τη μια της άκρη μέχρι την άλλη. Οτι την έχεις δει ολοζώντανη μπροστά σου σ’ όλη τη μακραίωνη πορεία της, ιδιαίτερα ωστόσο σ’ αυτήν των τελευταίων 100 χρόνων απ’ το 1913, όταν ενώθηκε με τη μητέρα Ελλάδα, μέχρι σήμερα. Οτι έχεις ακούσει καθαρά τις βαριές πατημασιές της ιστορίας της, τα σιγοψιθυρίσματα των θρύλων της και τα υψηλά φτερουγίσματα των επιτευγμάτων της σε όλους τους τομείς. Οτι την έχεις νιώσει σ’ όλο της το μεγαλείο! Για το βιβλίο, συλλογικό τόμο “Κρήτη – Ελλάδα 1913 – 2013, 100 χρόνια Ενωση”, το νέο πολύτιμο προϊόν της συνεργασίας των “Χανιώτικων νέων” και του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” ο λόγος. Με αφορμή την παρουσίασή του στον ξετρουλιαχτό από κόσμο μαγικό αύλειο χώρο του Ιδρύματος το βράδυ της περασμένης Δευτέρας 28 Ιουλίου. Σε μια εκδήλωση «μοναδική και ανεπανάληπτη», όπως επεσήμανε κλείνοντάς την, ο από Κυδωνίας και Αποκορώνου αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος Αθανασιάδης. Μετά τους χαιρετισμούς του γενικού διευθυντή του Ιδρύματος Νίκου Παπαδάκη και του ιδρυτή της εφημερίδας μας Γιάννη Γαρεδάκη και τις ομιλίες του συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Aθηνών Γιώργη Γιατρομανωλάκη και του επίσης συγγραφέα, πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης Γιάννη Φίλη. Σε μια εκδήλωση, «κορωνίδα», κατά τον Νίκο Παπαδάκη, των εκδηλώσεων που έγιναν το 2013 για την επέτειο των 100 χρόνων της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Και με την έννοια γιατί το περί ου ο λόγος βιβλίο, που παρουσιάστηκε, έτσι όπως αγαπητικά απ’ τους δύο κορυφαίους συγγραφείς και πανεπιστημιακούς δασκάλους παρουσιάστηκε, όπως είπε και ο Γιάννης Γαρεδάκης «θα μείνει, θα αξιοποιείται και θα συγκινεί…».

Αποτέλεσμα μιας συνάντησης κορυφής

Το βιβλίο αυτό αποτελεί εκτός των άλλων και μια ηχηρή απόδειξη του ρόλου που πρέπει να παίζει ο τοπικός Τύπος, είπε στον σύντομο χαιρετισμό του ο παρών στην περί ης ο λόγος στις σημερινές εύφημες μνείες εκδήλωση υφυπουργός, αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού, δημοσιογράφος Γιάννης Ανδριανός, αφού συνεχάρη το Ιδρυμα για τις δραστηριότητές του. Χωρίς τα «Χανιώτικα νέα» ήταν αδύνατη αυτή η έκδοση, είχε υπογραμμίσει προηγουμένως ο Νίκος Παπαδάκης που στάθηκε, εκτός των άλλων, ιδιαίτερα και στη συνεργασία του Ιδρύματος με την εφημερίδα μας, «μια εφημερίδα με γνήσια βενιζελική παράδοση», όπως είπε. «Δεν χρειάστηκαν παρά ελάχιστα λεπτά της ώρας για να με πείσει ο φίλος Νίκος Παπαδάκης για την αναγκαιότητα έκδοσης του σημερινού αφιερώματος» έχει γράψει ο Γιάννης Γαρεδάκης, στον πρόλογο του βιβλίου, που μιλώντας, αφού στάθηκε ιδιαίτερα στις μνημειώδεις εκδόσεις “Κρητική Πολιτεία”, “Μικρά Ασία Χαίρε” και “Επανάσταση του 1897” που βγήκαν στο παρελθόν με συντονιστή τον Νίκο Παπαδάκη, αναφέρθηκε και στις δεκάδες άλλες εκδόσεις της εφημερίδας (ιστορίας, λαογραφίας, πολιτισμού κ.λπ.) τις οποίες κάποια στιγμή «δικαιούται» όπως είπε, να παρουσιάσει. Κλείνοντας τούτη την εύφημη μνεία, ωστόσο, μου ’ρχεται στον νου και η φράση με την οποία ξεκίνησε την εκδήλωση, ο, και σε ρόλο συντονιστή της, επιστημονικός συνεργάτης του Ιδρύματος Γιώργος Κουκουράκης. Οτι ο τόμος “Κρήτη – Ελλάδα 1913 – 2013, 100 χρόνια Ενωση” είναι αποτέλεσμα μιας συνάντησης κορυφής της μεγαλύτερης ελληνικής περιφερειακής εφημερίδας και του γνωστού για το έργο του στο πανελλήνιο, αλλά και διεθνώς, Ιδρύματος που έχει το όνομα του Εθνάρχη, είπε. Μιας ακόμα συνάντησης, να προσθέσω…

Ανθός ανιδιοτελούς αγάπης και ανύστακτης έγνοιας για την Κρήτη είναι κοντολογίς ο διανθισμένος με σπάνιες φωτογραφίες 332 σελίδων μεγάλου σχήματος ιδιαίτερα καλαίσθητος τόμος «Κρήτη – Ελλάδα 1913 – 2013, 100 χρόνια Ενωση» που αποτελεί «μετεξέλιξη» του ομότιτλου ένθετου αφιερώματος των «Χανιώτικων νέων», στις 30 Νοεμβρίου 2013, με αφορμή τον εορτασμό της Επετείου. Ανθός που έγινε καρπός ως πράξη ευθύνης χάρις και στο «εμείς» που κινητοποίησαν οι σε ρόλο πρωτομάστορα εμπνευστές του, ο Νίκος Παπαδάκης και ο Γιάννης Γαρεδάκης. Χάρις και στους 30 συγγραφείς του αφιερώματος και βέβαια τους επιμελητές της έκδοσης, δηλαδή.

Χανιώτικα νέα (04.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/effimes-mnies-2/#ixzz39Q8xEVOF
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Κυριακή 3 Αυγούστου 2014

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ενας γάτος μαθαίνει σ’ έναν γλάρο να πετά… Την ιδιαίτερα τρυφερή και με πολλά μηνύματα ιστορία, που αφηγείται μ’ έναν μαγικό τρόπο ο Χιλιανός συγγραφέας Λουΐς Σουπούλδεβα στο βιβλίο του “Η Ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ’ έναν γλάρο να πετά”, ζωντάνεψαν στο τέλος της σχολικής χρονιάς στο θέατρο “Δημήτρης Βλησίδης” της πόλης μας, τα παιδιά της Στ’ τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων, έχοντας ως εμψυχωτές τους δασκάλους τους.

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Στ' τάξη 9ου Δημ. Σχ. Χανίων

Ένας γάτος μαθαίνει σ' έναν γλάρο να πετά

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! Ενας γάτος μαθαίνει σ’ έναν γλάρο να πετά… Την ιδιαίτερα τρυφερή και με πολλά μηνύματα ιστορία, που αφηγείται μ’ έναν μαγικό τρόπο ο Χιλιανός συγγραφέας Λουΐς Σουπούλδεβα στο βιβλίο του “Η Ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ’ έναν γλάρο να πετά”, ζωντάνεψαν στο τέλος της σχολικής χρονιάς στο θέατρο “Δημήτρης Βλησίδης” της πόλης μας, τα παιδιά της Στ’ τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων, έχοντας ως εμψυχωτές τους δασκάλους τους. Δεν μπόρεσα να δω, αν και είχα προσκληθεί, την παράσταση, την είδα όμως τις προάλλες βιντεοσκοπημένη και ζεστάθηκα. Ούτε επαγγελματίες δεν θα πετύχαιναν ένα τέτοιο αποτέλεσμα, σκεφτόμουν ενώ την έβλεπα και καληνώριζα την και έχουσα την ιδέα (δική της και η διασκευή) φίλη απ’ τα παλιά, γνωστή και στους αναγνώστες του «Παιδότοπου», δασκάλα Αντωνία Αθανασάκη που μου έστειλε το σιντί. Με εντυπωσίασαν, ωστόσο, πολύ και τα που έγραψαν τα παιδιά (λίγα μόνο, δυστυχώς, απ’ αυτά τα κείμενα, μαζί με σχετικές φωτογραφίες φιλοξενούνται στον σημερινό «Παιδότοπο») σχετικά με την παράσταση. Ο τρόπος με τον οποίο βίωσαν την όλη διαδικασία… Συγχαρητήρια! Πολλά και θερμά συγχαρητήρια στα παιδιά! Και βέβαια στους δασκάλους των, στους δασκάλους – γάτους που μαθαίνουν στα.. γλαρόπουλά τους να πετούν! Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Β.Θ.Κ.

Σ’ αυτή την περίπτωση ταιριάζει γάντι το ποίημα του Καβάφη “Ιθάκη”. Κουράστηκα πολύ για να μάθω τα λόγια και για να παίξω καλά στις πρόβες. Κάποια στιγμή πήγα να τα παρατήσω, μα σκέφτηκα ότι θα μάθαινα πολλά αν προχωρούσα. Και συνέχισα. Επειτα ακολούθησε η παράσταση. Ηταν απλώς μια επιβράβευση του κόπου μας, ο προορισμός, όπως λέει και ο Καβάφης. Αυτό όμως που μου άρεσε ήταν πως τέσσερα λεπτά που ήταν κάθε σκηνή στην κανονική παράσταση στις πρόβες ήταν πάνω από δύο ώρες. Ενώ πως για κάθε λεπτό του έργου είχαμε κάνει ώρες δουλειάς. Στο τέλος της παράστασης κατάλαβα ότι η ζωή είναι σαν το θέατρο. Στο θέατρο όσο πιο πολλές πρόβες κάνεις τόσο καλύτερος θα είσαι στην παράσταση. Στη ζωή όσο πιο πολύ δουλέψεις τόσο πιο πολύ θα πετύχεις. Σταμάτης Κουτρουλάκης Στ’ 2

Ο γάτος που έμαθε σ’ έναν γλάρο να πετάει …Ηταν ένα υπέροχο θεατρικό. Ολο αυτό το άγχος που νοιώθαμε πριν κάθε σκηνή και τη χαρά μετά τη σκηνή ήταν ωραία συναισθήματα. Και το θεατρικό μου ήταν γεμάτο με αυτό. Το έργο μας είχε επίσης πολύ αυτοσχεδιασμό, περίπου 10% του έργου ήταν αυτοσχεδιασμός. Σίγουρα κάποιοι στο κοινό συγκινήθηκαν και μπράβο τους. Εμείς δεν είδαμε καν το έργο μας. Μας είχαν στην αυλή έξω από τα παρασκήνια και έβαζαν μέσα μόνο αυτούς που ήταν στην άλλη σκηνή. Οι χαρακτήρες είχαν πλάκα και μπορώ να σας πω ότι τον ρόλο του Ζορμπά* έπαιξαν 8 άτομα. * Ο Ζορμπάς είναι ένας χοντρός, μαύρος και μεγάλος γάτος που αψηφά τους νόμους της φύσης και φροντίζει ένα γλαρόνι. Εχει υπέροχος φίλους τον Σταβέντο, την Παντέξευρη, τον Ξερόλα και τον Γραμματικό και ξέρει να κρατά τις υποσχέσεις.

Πριν την παράσταση “Ενας γάτος που έμαθε σ’ έναν γλάρο να πετά” τα συναισθήματα που ένιωθα πάρα πολύ έντονα ήταν πολύ άγχος, υπερένταση, τρακ, αγωνία και πανικό. Μέχρι ν’ αρχίσει η παράσταση αυτά τα συναισθήματα με είχαν κυριεύσει. Οταν ήμουν στα παρασκήνια σκεφτόμουν ότι στη σκηνή που ήμουν εγώ θα ξεκινούσε όλο το θεατρικό και αν κάτι δεν πήγαινε καλά τότε όλο το θεατρικό θα χάλαγε. Μόλις όμως αρχίσαμε ένιωθα πάνω στη σκηνή τόσο απελευθερωμένη και ένιωθα ότι έπαιζα τον ρόλο μου πάρα πολύ ωραία και ήμουν πολύ περήφανη για τον εαυτό μου. Οταν τελείωσε το θεατρικό ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί πήγαν όλα πάρα πολύ καλά. Αλλά ήμουν και πολύ στεναχωρημένη γιατί σκεφτόμουν ότι τώρα θ’ αποχωριστώ κάποιους συμμαθητές μου, αλλά και επίσης ότι ανοίγουν καινούργιες πόρτες στη ζωή μου και αυτές οι πόρτες λέγονται ΓΥΜΝΑΣΙΟ. Λυδία Σκουνάκη

Οι συντελεστές της παράστασης Σκηνοθεσία – Σενάριο: Αθανασάκη Αντωνία, Χατζηιωάννου Νικόλαος, Φραγκοπούλου Νίκη. Μουσική επιμέλεια: Μαλεκάκη Αλκυόνη Σκηνικά: Κουνάλης Κων/νος Ηθοποιοί: Τα παιδιά της Στ’ τάξης

Η τελευταία μου χρονιά στο Δημοτικό έφτασε στο τέλος της. Μαζί τελείωσαν τα γέλια, τα αστεία, με τους συμμαθητές. Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στο θέατρο “Βλησίδης”. Δύο καταπληκτικοί δάσκαλοι ο κύριος Νίκος Χατζηϊωάννου και η κυρία Αντωνία Αθανασάκη φρόντισαν να μας κάνουν το καλύτερο δώρο για το τέλος, έφτιαξαν μια θεατρική παράσταση υψηλής αισθητικής με όλους εμάς για ηθοποιούς. Η συγκίνηση, η χαρά, το κλάμα υπήρχε σε όλη τη διάρκεια της εξαιρετικής παράστασης! Ευχαριστώ! τους δασκάλους μου για αυτήν την τρομερή εμπειρία που μου χάρισαν! Μαριτίνα Σουβαρή

Ηταν αρχές του χρόνου όταν η γλυκιά μας κυρία μας ανακοίνωσε ότι εμείς και το Στ1 στο τέλος του χρόνου θα έπρεπε να γίνουμε για λίγο ηθοποιοί. Θυμάμαι όταν το πρωτοάκουσα ανατρίχιασα από τον φόβο και το άγχος. Οσο περνούσε ο καιρός με πολλές πρόβες ένιωθα καλύτερη και φυσικά ήμουν πιο χαρούμενη!! Αλήθεια βέβαια είναι πως ενώ στις πρόβες ξεαγχώθηκα την ημέρα που το παίζαμε στο θέατρο “Βλησίδης” ενώ είπα ότι όλα ήταν εύκολα τελικά είχα πολύ άγχος και αγωνία! Ομως σίγουρα με το έργο αυτό όλα τα παιδιά της έκτης ήρθαμε πιο κοντά. Δήμητρα Βομβολάκη

Χανιώτικα νέα (02.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/enas-gatos-matheni-s-enan-glaro-na-peta/#ixzz39KrEawtj
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Σάββατο 2 Αυγούστου 2014

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

Ως χαρίεν ! ο ποιητής δάσκαλος . Χρόνια όσο γνωρίζω εκπέμπει από τα κείμενά του το άρωμα των εποχών . τη φιλοσοφία των συμβαινόντων, τη χαρμολύπη της ζωής.Χωρίς να είναι εξόριστος ο ποιητής, βλέπει , δεν προφητεύει σέβεται το άγνωστο απ’ όπου μυστικά επιβλέπει ο Θεός.

Γιώργος Πευκιανάκης

Δείτε περισσότερα... Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

Βαγγέλης Κακατσάκης : ΚΑΖΟΒΑΡ – «όταν γίνεις ποίημα»

ο Δάσκαλος ο συγγραφέας και ποιητής

Ως χαρίεν ! ο ποιητής δάσκαλος , Χρόνια όσο γνωρίζω εκπέμπει από τα κείμενά του το άρωμα των εποχών . τη φιλοσοφία των συμβαινόντων, τη χαρμολύπη της ζωής.

Χωρίς να είναι εξόριστος ο ποιητής, βλέπει , δεν προφητεύει σέβεται το άγνωστο απ’ όπου μυστικά επιβλέπει ο Θεός.

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας και μιλούν διαφορότροπα στις ψυχές των ανθρώπων , αυτών ,που έχουν την ευαισθησία ν’ αφουγκραστούν τον ποιητή.

Κι ο ποιητής προσεγγίζει τον κόσμο με το δικό του αίσθημα και επιζητεί το συναίσθημά μας.

Κι εμείς οι πιο κοντινοί ξέρομε αυτό που και ο Ελύτης μας γράφει «η ποίηση αρχίζει εκεί που τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει ο Θάνατος…» εδώ οι λέξεις γίνονται νοήματα στην αθανασία . κι δάσκαλος μαθητής του Χριστού! Κι εμείς και ο ποιητής μαθητές του « Παππού»

Εκεί οι εορτές και τα πανηγύρια, οι έρωτες και τα τζιτζίκια γίνονται αιωνιότητα,

Φωνές και εικόνες αγαπημένων που μας μεγάλωσαν και την αγάπη τους πήραμε, τι κι αν έφυγαν .για τον ποιητή είναι εδώ. Είναι η κάθε μάννα – δική μας-

Είναι «εις την οδόν οι καιροί», γυμνά καλοκαίρια και βροχές της σιωπής εξωκκλήσια και ιστορικοί τόποι- μνήμες γλυκόπικρες-. Ο λόγος και το άκτιστο φως αυτά διασώζουν τον κόσμο της φθοράς και στα πιο δύσκολα «αρπάζουμε στις φούχτες μας το σκοτάδι και πασχίζομε να το κάνομε φώς»

Τα ποιήματα είναι για να ξαναδιαβάζονται.

Γιώργος Πευκιανάκης . Φιλόλογος

εφ. "Νέοι Ορίζοντες" (30. Ιουλίου 2014)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ των ποιητικών μου συλλογών “Οταν γίνεις ποίημα” και “ΚΑΖΟΒΑΡ” στην Κίσαμο και συγκεκριμένα στον χώρο “Ενόρασις” της Μητρόπολης, μεθαύριο, Δευτέρα 4 Αυγούστου και ώρα 7.30 μ.μ. Εχω και αυτήν την έγνοια αρχίζοντας να γράφω τα “πεταχτά”. Ας την αφήσω, όμως στην άκρη και να μείνω μόνο στην ανακοίνωση. Ανοιχτό το κάλεσμα. Τιμή για μένα η παρουσία του καθένα και της καθεμιάς…

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

“ΤΗΝ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑΝ των ουρανών και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου ύμνοις τιμήσωμεν…”. Μέρες Δεκαπενταύγουστου και τα τζιτζίκια έχουν συντονιστεί να ψάλλουν κι αυτά μαζί με τους ανθρώπους ολημερνίς της μέρας, τον παρακλητικό κανόνα, στην Παναγία. Ετσι πιστεύαμε όταν ήμασταν παιδιά, την εποχή της αθωότητας.

ΣΤΟ ΚΕΝΟ έπεφταν όλες οι προτάσεις για εκεχειρία στη Λωρίδα της Γάζας. Παρά τη διεθνή κατακραυγή. Παρά την έστω καθυστερημένη απόφαση του Ο.Η.Ε. Σχετική μ’ αυτήν η μαντινάδα που μου έστειλε ο φίλος ιερωμένος. “Παιδιά στη Γάζα παίζανε κρυφτούλι με τον Χάρο κι ο Ο.Η.Ε. ερώταγε ποια (α)πόφαση να πάρω;”, γράφει… Στους πόσους πρέπει να φτάσουν οι νεκροί για να γίνει πραγματικά κατάπαυση του πυρός;

Ο “ΓΥΠΑΣ”! Κατά κόσμον Ελιοτ Σίνγκερ. Αμερικανοεβραίος. Δουλειά του ν’ αγοράζει χρέη κοψοχρονιά, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες και να αξιώνει πλήρη και άμεση αποπληρωμή κερδών, με το που θα ωριμάσουν οι καταστάσεις, όπως διαβάζω στο Διαδίκτυο (www.Nooz.gr). Ο πιο μισητός άνθρωπος στην Αργεντινή. Ο πλανήτης γη στον αστερισμό της δικτατορίας των ορνέων!

ΑΛΛΟΙ στην Ανατολική Τάφρο κι άλλοι στη Δυτική αυτές τις μέρες. Εναλλάξ! Στην Ανατολική συναυλίες επί συναυλιών. Στη Δυτική, καθώς άνοιξε τις πύλες του ο “Αγροτικός Αύγουστος”, προϊόντα επί προϊόντων.

ΚΕΡΙ στο μανουάλι της μνήμης του “ωραίου ως Ελληνα” Μελιδονιανού δασκάλου Μιχάλη Χατζηδάκη που έφυγε πριν από 40 μέρες στα 93 του χρόνια στη Γη των Μακάρων οι στίχοι του ποιητή. Σε παρατατικό τώρα πια χρόνο: “Στην καρδιά του κυοφορούνταν οι δίκαιοι πόλεμοι/ Στο φτωχικό του σαν καλά κορίτσια υπάκουα μπαινόβγαιναν η Ειρήνη, η Δικαιοσύνη και η Ελευθερία”. Στον παρατατικό που επιμένει να δηλώνει ενεστώτας…

Ο Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ κατά την επιστροφή του από την Ινδία είχε κοντά του και έναν Ινδο φιλόσοφο που ονομαζόταν Κάρανος. Αυτός ήταν ήδη εβδομήντα τριών ετών και δεν είχε δοκιμάσει ποτέ αρρώστια. Αποφάσισε, λοιπόν, να φύγει από τη ζωή αφού είχε ζήσει μέχρι τότε την τέλεια ευδαιμονία. Ετσι, όταν αρρώστησε ξαφνικά, παρακάλεσε τον Αλέξανδρο να φροντίσει ώστε να στηθεί μια μεγάλη πυρά γι’ αυτόν. Αφού ο βασιλιάς, που τον εκτιμούσε πολύ, δεν κατόρθωσε να του αλλάξει γνώμη, διέταξε να ανάψουν την πυρά. Ο Κάρανος, σταθερός στην απόφασή του ανέβηκε θαρραλέα σ’ αυτήν και έτσι έβαλε τέλος στη ζωή του. Από όσους παρακολούθησαν το γεγονός, άλλοι τον θεώρησαν τρελό, άλλοι ματαιόδοξο, ενώ άλλοι τον θαύμασαν για τη γενναιότητα και την περιφρόνηση του θανάτου. Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”.

“Κάποιες φορές/ το μικρό αυτό άσπρο ξωκκλήσι/ μοιάζει με κοριτσίστικο πουκάμισο/ που ξωμένει χρόνια στην ντουλάπα/ κρεμασμένο, δίχως να φοριέται,/ έχοντας μόνη συντροφιά,/ τη μνήμη της αφής ενός σφριγηλού στήθους./ Κάποιες φορές,/ το μικρό αυτό άσπρο ξωκκλήσι/ μοιάζει με πουκάμισο γαμπριάτικο/ κρατώντας ακόμα στις μασχάλες του/ τη μυρουδιά απ’ τον ιδρώτα του ανθρώπου,/ που για μια φορά, κάποτε, το φόρεσε/ και δε θέλει να το λησμονήσει./ Κάποιες φορές/ το μικρό αυτό άσπρο ξωκκλήσι/ μοιάζει με πουκάμισο παλιομοδίτικο/ που περιμένει, κάθε φορά με αγωνία, το άνοιγμα της γριάς ντουλάπας/ μην ξέροντας ποιος κρατάει το κλειδί/ και ποιες είναι οι διαθέσεις του…”.
Το ποίημα “Το μικρό αυτό άσπρο ξωκκλήσι” του γράφοντος.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (02.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-147/#ixzz39E320DFZ
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

“Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ τον Αύγουστο/ σύναζε φεγγαρόφωτο/ για να ζυμώνει μ’ αυτό/ τα παραμύθια του Γενάρη”. Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.Καλό μήνα!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Γιάννης Τσαρούχης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

“Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ τον Αύγουστο/ σύναζε φεγγαρόφωτο/ για να ζυμώνει μ’ αυτό/ τα παραμύθια του Γενάρη”. Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ από σήμερα, καλό μήνα, λοιπόν και καλό χειμώνα να περάσουμε! Επάτησε ο Αύγουστος η άκρα του χειμώνα λέει μια απ’ τις πολλές παροιμίες που έχουμε γι’ αυτόν τον μήνα που τρέφει τους ένδεκα για να το πω… παροιμιακώς. Απ’ τον Μάρτη καλοκαίρι και απ’ τον Αύγουστο χειμώνα, λέει μια άλλη στο… ίδιο μήκος κύματος κινούμενη.

ΑΠΟ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ο Αύγουστος άλλο τίποτα. Να φαν κι οι κότες, που λέει πάλι ο παροιμιακός λόγος. Ας γράψω μερικές: Τον Αύγουστο τον χαίρεται απ’ έχει να τρυγήσει. Οποιος φυλάει τον Αύγουστο, τον Μάη θερίζει μόνος. Ο Αύγουστος πουλά κρασί κι ο Μάης πουλά στάρι. Κάθε πράμα στον καιρό του και τον Αύγουστο ο κολιός… Φτάνει, γιατί έτσι κι αφήσω στην “εντέση του”, που έλεγε η μάνα μου, το μολυβάκι μου, δεν με φτάνει όλη η στήλη.

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Αποκορωνιώτικη λέξη (μόνο;) η λέξη “εντέση”, που προέρχεται, όπως γράφει και ο Αντώνης Ξανθινάκης στο “Λεξικό” του απ’ την τουρκική λέξη endise και σημαίνει σκέψη, φροντίδα, έγνοια, προβληματισμός. Κλείνω την παρένθεση.

ΚΑΙ ΜΗΝΑΣ επιστροφής “των απανταχού” στα χωριά τους ο Αύγουστος. Μήνας επανασύνδεσης με τις ρίζες, σε τελική ανάλυση, ο μήνας της Παναγίας. Κι αν την έχουν ανάγκη αυτοί που λείπουν. Κι αν την έχουν ανάγκη, προπάντων, τα σπίτια που μένουν κλειστά ολοχρονίς του χρόνου και κινδυνεύουν να ρημάξουν! Κι αν την έχουμε ανάγκη όλοι, ακόμα κι εμείς που είμαστε μια πετρέ τόπο, όπως καληώρα εγώ, απ’ τον τόπο που γεννηθήκαμε!

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ, με την ευρύτερη έννοια, συνήθως τα περισσότερα “πεταχτά” στην αρχή του μήνα. Το νιώθω ανάγκη. Πάει, το εξομολογήθηκα κι αυτό…

ΞΕΣΠΑΣΕ σε κλάματα κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξής του, περιγράφοντας τον βομβαρδισμό ενός σχολείου, ο εκπρόσωπος του Ο.Η.Ε. στη Γάζα Κρις Γκίνες. Συγκλονιστικό το σχετικό βίντεο που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο. Και οι πέτρες του πλανήτη, πλην αυτών του Ισραήλ, όχι πάντως όλων, έχουν ξεσηκωθεί για το διαρκές έγκλημα που συντελείται.

ΚΑΙ ΝΕΕΣ περικοπές στις επικουρικές συντάξεις και στο εφάπαξ! Με το νέο νομοσχέδιο σκούπα που κατατέθηκε προχθές στη Βουλή. Θα ακολουθήσουν σίγουρα κι άλλες. Η πλήρης κατάργηση της επικουρικής σύνταξης και του εφάπαξ ο στόχος τους. Ιδέα μου;

ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ρωμαϊκό ημερολόγιο ο Αύγουστος λεγόταν “έκτος” διότι αυτή ήταν η σειρά του στον χρόνο. Το 27 π.Χ. η Ρωμαϊκή Σύγκλητος ανακήρυξε τον Υπατο Γάιο Οκταβιανό αυτοκράτορα, που σήμαινε κυρίαρχο όλου του ρωμαϊκού κράτους, του απένειμε τον υπέρτατο τίτλο “Αύγουστος”, δηλαδή θεϊκός και έδωσε το ίδιο όνομα (τίτλο) στον μέχρι τότε έκτο μήνα του έτους. Οι τιμές αυτές έγιναν στον Οκταβιανό για τρεις σημαντικούς λόγους. Πρώτον διότι τον έκτο μήνα του έτους ο Οκταβιανός είχε γίνει Υπατος. Δεύτερον διότι τον μήνα αυτό είχε τρεις πολεμικούς θριάμβους κι ακόμη κυρίευσε την Αίγυπτο που μέχρι τότε εκυβερνάτο από τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα. Τρίτον και σπουδαιότερο, διότι ο Οκταβιανός ένωσε σε μια τεράστια αυτοκρατορία, το ρωμαϊκό κράτος που μέχρι τότε ήταν χωρισμένο σε ανατολικό και δυτικό (Πηγή: www.hellenicnavy.gr)

“Στην κληματαριά του Αυγούστου,/ το σταφύλι κάθε γούστου./ Φώτα παίρνει ρώγα – ρώγα/ στου μεσημεριού τη φλόγα./ Ασπρα μαύρα τα τσαμπιά/ κρέμονται βαριά – βαριά./ Για της Παναγιάς τη χάρη, μύρτα, σκίνα και θυμάρι./ Σαν ο ήλιος χαμηλώνει την εικόνα της χρυσώνει./ Κι η σελήνη που ανεβαίνει/ φωτοστέφανο θα γένει”. Το ποίημα “Αύγουστος” της Ρένας Καρθαίου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (01.08.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-146/#ixzz398IKin8K
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook