ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Αυτό δα έλειπε, να λείπει

«Eχει τον δικό του, έναν ξεχωριστό τρόπο, ο φίλος μου ο Θανάσης (ο Δεικτάκης) να προβάλει, χρόνια τώρα, την Κίσαμο. Και μόνος του ως “παραδοσιακός”, με όλη τη σημασία της λέξης, άνθρωπος, ως συγγραφέας και κατ’ εξοχήν ως ποιητής. Και με (τους) άλλους, ωστόσο, κινώντας τα νήματα του “εμείς”, που ο ίδιος έχει δημιουργήσει». Τα που έχω γράψει, μεταξύ των άλλων, πριν από έναν χρόνο κι έναν μήνα (“Χ.Ν.”, 12 Ιανουαρίου 2016)… κάνοντας Στάση στο Ημερολόγιο για το 2016 του Συλλόγου Προβολής Κισάμου “Η Γραμπούσα” (τον οποίο ίδρυσε ο Θανάσης Δεικτάκης και υπήρξε πρόεδρός του) με τίτλο “Κισαμίτικος Περίπλους: Μαγεία και Ποίηση, Μέρος Α’). Το ξαναγράφω και σήμερα, σε ενεστώτα χρόνο, κάνοντας Στάση στο Ημερολόγιο για το 2017 της “Γραμπούσας” (Κισαμίτικος Περίπλους: Μαγεία και ποίηση, μέρος Β’) με αφορμή του παρουσίασή του, χθες, στην Κίσαμο πόλη. Μένει στον αιώνα, “εξ αδιανεμήτου πλούτος”, για όλους το “Δεικτάκειο” έργο, το έργο “προβολής” της Κισάμου, στο οποίο εμπεριέχονται και τα 25(!) συλλεκτικά Ημερολόγια, όλα με κισαμίτικα θέματα. Όσο περνούν οι μέρες απ’ το φευγιό του (21 Δεκεμβρίου 2016), τόσο περισσότερο το συνειδητοποιούμε.

“Δώδεκα καλλιτέχνες, Δώδεκα ποιήματα”, “Τόποι και Μνημεία της Κισάμου”, “Η Κίσαμος στην Ενετοκρατία μέσα από τα Μνημεία”, “Βρύσες της Κισάμου”, “Φαράγγια της Κισάμου”, “Καστέλλι Κισάμου: Παρελθόν και παρόν μέσα από ενδεικτικές Στιγμές του”, “Κίσαμος: Μνημεία της Φύσης”, “Ενδημικά Σπάνια και Απειλούμενα Φυτά της Γραμπούσας”, “Κίσαμος: Παραδοσιακοί Οικισμοί”, “Βυζαντινές εκκλησίες της Κισάμου”, “Η Αρχαία Φαλάσαρνα”, “Η Αρχαία Πολυρρήνια”, “Κίσαμος: Φυσιογνωμίες από το Παρελθόν – Μέρος α’”. “Ελιές και λάδι”. “Αμπέλι και Κρασί”, Κίσαμος: Φυσιογνωμίες από το Παρελθόν – Μέρος β’”, “Το ψωμί”, “Σύγχρονοι Κισαμίτες Ζωγράφοι κι Αγιογράφοι”, “Κίσαμος: Κισαμίτικα Πανηγύρια”, “Σπήλαια της Κισάμου” και “Νερόμυλοι της Κισάμου”, οι τίτλοι των 23 “συναπτών” Ημερολογίων από το 1991 μέχρι το 2013. Είκοσι τρεις συνεχόμενοι, κατ’ εξοχήν “δεικτάκειοι” άθλοι, συν οι δύο (2) προαναφερθέντες, είκοσι πέντε (25) το σύνολο!

«Ολοκληρώνουμε φέτος, το 2017, τον κύκλο των Κισαμίτικων παραλιών. Πέρσι το 2016 ξεκινήσαμε από το Ελαφονήσι και σταματήσαμε στη Γραμπούσα. Φέτος φτάνουμε μέχρι και τον Ταυρωνίτη. Ωστόσο, για τον ιστορικό σύλλογό μας και την ιστορική επαρχία μας η φετινή χρονιά είναι ξεχωριστή. Εκδίδουμε το 25ο ημερολόγιό μας με -πάντα- κισαμίτικα θέματα. Νομίζουμε πως είναι ένας άθλος. Από την πώλησή του ποτέ δεν καλύψαμε τα έξοδά μας, μα εμείς επιμένουμε. Μα φέτος είναι ευκαιρία για μια αναδρομή της πορείας μας». Φανερό ότι και το εισαγωγικό κείμενο του Ημερολογίου της “Γραμπούσας” για το 2017, όπως και τα 12 ποιήματα άλλωστε που συνοδεύουν τις φωτογραφίες του Φάνη Μανουσάκη και του Αντώνη Βακάκη, για την Τρυπητή, τον Αϊ Σώζοντα, τον Αϊ Γιάννη, την Καλυβιανή, το Καστέλλι, τη Χώνη, τα Ραβδούχα, τη Δίκτυννα, τα Αφράτα, το Κολυμπάρι, τα Καμισιανά και τον Ταυρωνίτη, είναι του Θανάση Δεικτάκη. Φευ, όμως! Στη μνήμη του η φετινή (χθες 6 Φλεβάρη) παρουσίαση, χωρίς αυτόν η “αναδρομή” της “Γραμπουσιανής” πορείας. Χωρίς αυτόν, μόνο σωματικά, ωστόσο…

Παρών πνευματικά στην παρουσίαση του Ημερολογίου 2017 της Γραμπούσας χθες σίγουρα ο Θανάσης Δεικτάκης. Και κατά τους χαιρετισμούς και κατά την ομιλία του προέδρου της Ενωσης Πνευματικών Δημιουργών, Δημήτρη Νικολακάκη και κατά την ώρα που οι Ριζίτες της Κισάμου τραγουδούσαν το “Κόσμε αργυρέ” και κατά την παρουσίαση του Ημερολογίου και κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, σύμφωνα με το πρόγραμμα οπτικοακουστικού υλικού (επιμέλεια Αντώνη Βακάκη) με τίτλο “Θανάσης απαγγέλει Θανάση” και κατά την κοπή της πίτας. Αυτό δα έλειπε να λείπει!..

«Εδώ πρωτόδα το φως του ήλιου/ να λαμπυρίζει στον ουρανό/ να καμαρώνει από τ’ αψήλου/ το ασημένιο, το γαλανό./ Εδώ με πήρε γλαυκό το κύμα/ και με νανούρισε σιγανά/ εδώ μου ήλθε γλυκιά η ρίμα/ και με ξενάγησε στα στενά./ Εδώ φυσούσε το γλυκαέρι/ να μου δροσίσει σώμα ψυχή/ και τέντωσέ μου αβρά το χέρι/ στη ζήση να ’βρω απαντοχή». Ενα απ’ τα 12 ποιήματα του Θανάση Δεικτάκη κι αυτό για το χωριό του την Καλυβιανή…

Χανιώτικα νέα (07.02.2017)

ΧΡΥΣΑ

ΚΥΠΡΟΣ: ΤΟ ΚΛΩΤΣΟΣΚΟΥΦΙ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ






Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Οι «διαπραγματεύσεις» δεν μ’ αφήνουνε να κοιμηθώ στις Πλάτρες.


Υ/Γ Το Κυπριακό δεν θα υπήρχε ούτε θα ήταν συνώνυμο του άλυτου ζητήματος, αν είχαμε λιγότερο φανατικούς πολιτικούς. Το 1913 η Αγγλία ήταν πρόθυμη να μας παραχωρήσει την Κύπρο με μόνο αντάλλαγμα τη χρήση αγκυροβολίου από το βρετανικό στόλο στο Αργοστόλι, σε περίπτωση πολέμου. Ο Δ. Γούναρης αρχηγός της φιλοβασιλικής παράταξης και εκφραστής της φιλογερμανικής πολιτικής του Κωνσταντίνου, είχε δηλώσει τότε: «Προτιμότερον να απωλέσωμεν την μακρινήν δι’ ημάς νήσον παρά να υποκύψωμεν εις τας βρετανικάς πιέσεις και εις την αχαλίνωτον φιλοδοξίαν του εκ Κρήτης υποτελούς τους (εννοώντας τον Βενιζέλο)..
Γ. Μαυρογορδάτος,1915, Ο εθνικός διχασμός

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΧΑΡΗΣ ΣΤΡΑΤΙΔΑΚΗΣ
ΠΆΜΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟ ΧΑΝΙΩΝ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Eνα μνημείο κι όχι μόνο ένα πάρκο ο Δημοτικός Κήπος Χανίων. Eνα μνημείο που ειρήσθω εν παρόδω, τα μάλα έχει αναβαθμιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια, χάρις και στις επίπονες και επίμονες προσπάθειες του Βασίλη Σταθάκη, που κατάφερε να κάμει το καφενείο του, το περίφημο “Καφέ – Κήπος”, “πρωτεύουσα” του Συνδέσμου των Ιστορικών Καφενείων της Ευρώπης και σημαντικό πνεύμονα πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων. «Eνα μνημείο ιστορικό αλλά ταυτόχρονα και φυσικό, πολιτιστικό, κοινωνικό και τοπιακό», όπως υπογραμμίζει ο γνωστός Ρεθεμνιώτης τ. σχ. σύμβουλος – συγγραφέας Χάρης Στρατιδάκης, που άφησε τη δασκαλική του σφραγίδα και στον νομό μας, απ’ όπου “βγήκε”(;) πριν από δυο χρόνια στη σύνταξη, στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο “Δημοτικός Κήπος: η δροσερή ανάσα των Χανίων (Ιστορία, πανίδα, χλωρίδα, εκπαιδευτικές δραστηριότητες)”.

Απ’ αυτό το βιβλίο το υλικό του σημερινού Παιδότοπου, που φιλοξενεί, κάποιες από τις 45(!) προτεινόμενες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, διανθισμένες με τη σχετική εικονογράφηση. Εξ ονύχων ο λέων…
Πάντα άξιος να υπηρετείς τη Δασκαλοσύνη, έτσι όπως την υπηρετείς και με το σύνολο συγγραφικό σου έργο και με το εν λόγω βιβλίο σου, φίλε Χάρη! Να ακούεις ότι υπάρχουν σχολικές τάξεις, που εμπνευσμένες απ’ αυτό, εκτελούν κάποια απ’ τις προτεινόμενες δραστηριότητες ή απλά κάνουν το μάθημα τους κάτω απ’ τα δέντρα του Κήπου, η δικαίωσή σου!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
Δάσκαλος
Σημείωση: Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να έχουν δωρεάν πρόσβαση στο βιβλίο
τόσο μέσω του διαδικτύου,
όσο και έντυπα στους τόμους που θα προσφερθούν στη Δημ. Βιβλ. Χανίων και στις άλλες βιβλιοθήκες της Κρήτης.


Δραστηριότητα 12: Ανακαλύπτω την ιστορία του Κήπου με πηγές τις προτομές του.



Οι προτομές του Κήπου και η αναμνηστική του στήλη παρέχουν μια εξαιρετική ευκαιρία για γνωριμία με την τοπική ιστορία των Χανίων. Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για:
• την προτομή του επισκόπου Κισσάμου και Σελίνου Δωρόθεου Κλωνάρη (1854-1902).
• την προτομή του οπλαρχηγού και πληρεξούσιου βουλευτή Σφακίων Σταυριανού Πολέντα – Σισανέ (1856-1949).
• την προτομή του επαναστάτη και στρατιωτικού Παύλου Γύπαρη (1882-1966).
• την προτομή του δημοσιογράφου και λογοτέχνη Ιωάννη Κονδυλάκη (1862-1920).
• την αναμνηστική χάλκινη πλάκα που αναφέρεται στη Μάχη της Κρήτης το 1941.
Αφού χωριστούν σε πέντε ομάδες, οι μαθητές αναλαμβάνουν να συγκεντρώσουν περισσότερα στοιχεία για τους εικονιζόμενους και για τις επαναστάσεις και πολέμους μέσα στους οποίους έζησαν. Οι πηγές για τις πληροφορίες αυτές είναι πολλές. Για παράδειγμα, σχετικές πληροφορίες μπορούν να αντληθούν από την Παιδική – Εφηβική Βιβλιοθήκη, από το διαδίκτυο (η περιοχή του “Καφέ Κήπος” διαθέτει δωρεάν ασύρματη πρόσβαση) ή ακόμα και από τους περαστικούς. Στην τελευταία αυτή περίπτωση οι μαθητές θα διαπιστώσουν την γενικευμένη άγνοια για τους ανθρώπους αυτούς που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της Κρήτης αλλά και της Μακεδονίας και της Ελλάδας γενικότερα.
Αφού συγκεντρώσουν τις πληροφορίες τους, οι ομάδες συγκεντρώνονται στην περιοχή που βρίσκονται οι προτομές και παρουσιάζουν τα ευρήματά τους στην ολομέλεια.


Δραστηριότητα 16: Ζηλεύω την ιστορική έκθεση του Κήπου και ζητώ να δημιουργήσουμε κι εμείς μία για την ιστορία του Σχολείου μας.



Ξεκινούμε με μια ξενάγηση στην ιστορική έκθεση που στεγάζεται μόνιμα στο εσωτερικό του “Καφέ Κήπος”. Εκεί θα δούμε φωτογραφίες, ζωγραφικούς πίνακες, αφίσες αλλά και ιστορικά σκεύη σερβιρίσματος από την ιστορία του Κήπου και του καφενείου που παραδοσιακά στέγαζε στο κέντρο του.
Μεταξύ άλλων θα δούμε:
• μια ιστορική καρτ ποστάλ με τις εικόνες του Κήπου και του περίπτερου καφενείου στο κέντρο του των τελών του 19ου αιώνα
• φωτογραφίες με το κτήριο της Κρητικής Βουλής στη βορειοδυτική πλευρά του Κήπου
• φωτογραφίες από την κοινωνική ζωή στον Κήπο κατά την περίοδο της Κατοχής από τις Μεγάλες Δυνάμεις
• φωτογραφία από τα Ανθεστήρια του έτους 1915
• μια φωτογραία τραβηγμένη κάτω από τα δέντρα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τους οπαδούς του λίγο πριν αναχωρήσει τον Σεπτέμβριο του 1916 για τη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να αναλάβει επικεφαλής της κυβέρνησης της Εθνικής Άμυνας
• φωτογραφίες του Κήπου από την πλευρά του σταδίου, πριν και μετά τη δημιουργία του με χρηματοδότηση της Έλενας Βενιζέλου
• έναν πίνακα ζωγραφικής με τον Κήπο του έτους 1936
• φωτογραφίες από διάφορες περιόδους λειτουργίας του θερινού κινηματογράφου
• φωτογραφίες από συναυλίες διαφόρων εποχών στο παλκοσένικο του Κήπου και πολλά άλλα.
Με αφορμή την έκθεση αυτή ο εκπαιδευτικός μπορεί να ωθήσει τους μαθητές του στην αναζήτηση στοιχείων για την ιστορία του σχολείου τους, στα πλαίσια του μαθήματος της ευέλικτης ζώνης ή της (τοπικής) ιστορίας. Άλλωστε αρκετά είναι τα σχολεία που το έχουν επιχειρήσει μέχρι σήμερα, δημιουργώντας μάλιστα μια σχετική φωτογραφική έκθεση στους διαδρόμους και στους χώρους των γραφείων τους. Είναι σίγουρο ότι οι μαθητές ανταποκρίνονται με το παραπάνω, και μάλιστα προσκομίζοντας πλούσιο φωτογραφικό υλικό στις περιπτώσεις που και οι γονείς τους διετέλεσαν μαθητές του ίδιου σχολείου.


Δραστηριότητα 20: Βρίσκω και εξηγώ παροιμίες για τα δέντρα



Πολλές είναι οι ελληνικές παροιμίες που αναφέρονται στα δέντρα. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να αναθέσει στους μαθητές του να συγκεντρώσουν μερικές από αυτές και να τις έχουν μαζί τους κατά την επίσκεψή τους στον Κήπο. Εκεί, κάτω από τη δροσιστική σκιά των δέντρων, μπορούν να αναζητήσουν όλοι μαζί τη μεταφορική σημασία των παροιμιών που αναφέρονται σ’ αυτά:
• Βλέπει το δέντρο και δε βλέπει το δάσος.
• Δεν τον αφήνουν σε χλωρό κλαδί.
• Κάθε δεντράκι με τον ίσκιο του.
• Μήτε δέντρο χωρίς ξεράδι, μήτε άνθρωπος χωρίς ψεγάδι.
• Ξέρει ο Θεός ποιο δέντρο μαραίνει.
• Οταν γεράσει το δεντρί, ξεράδια δεν του λείπουν.
• Τα μεγάλα δάση μένουνε βουβά.
• Το δάσος από τα ξύλα του καίγεται.
• Το δέντρο από τον καρπό του γνωρίζεται.
• Το δέντρο δεν κόβεται με μια τσεκουριά.
• Ο πλάτανος θέλει νερό κι η λεύκα θέλει αέρα.
• Οταν πέσει το δέντρο, ο καθένας κόφτει ξύλα.
• Κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά.
Παραθέτουμε επίσης εδώ δυο παροιμίες στην κρητική διάλεκτο:
• Και το μικρότερο δεντρό έχει τον ασκιανό του.
• Το δένδρο απού ’χει το γκαρπό όλο πετροβολάται.


Δραστηριότητα 38: Κάνω κολάζ με τα πεσμένα φύλλα των δέντρων του Κήπου.

Η δραστηριότητα αυτή καλό θα είναι να διεξαχθεί το φθινόπωρο. Θα μπορούσε μάλιστα να συνδυαστεί με την ανάλογη του μαθήματος της Μελέτης Περιβάλλοντος, κάτω από ένα τίτλο, όπως “Πόσα δέντρα του Κήπου ρίχνουν τα φύλλα τους το φθινόπωρο”. Οπωσδήποτε τα δέντρα και οι θάμνοι αυτοί δεν είναι πολλοί, είναι όμως αρκετοί ώστε να προχωρήσουμε στη δραστηριότητα του κολάζ με τα φύλλα τους. Εξυπακούεται ότι τα κολάζ αυτά δεν αναφέρονται κατ’ ανάγκη σε δέντρα αλλά και σε άλλες συνθέσεις, ακόμα και αφηρημένες. Εάν μάλιστα μαζέψουμε αρκετά φύλλα, μπορούμε να πάρουμε το περίσσευμα στο σχολείο και να τα χρωματίσουμε.
Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι οι συνθέσεις αυτές μπορούν να γίνουν και με ζωντανά φύλλα, μόνο που αυτά σε λίγο καιρό όχι μόνο θα χάσουν το χρώμα τους αλλά και θα πάρουν ακανόνιστα σχήματα, αν δεν αφήσουμε πιεσμένη τη σύνθεσή μας κάτω από κάποιο βάρος.

Χανιώτικα νέα (04.02.2017)

ΕΥΔΟΚΙΑ

ΠΗΓΑΜΕ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΑ!
ΜΟΣΧΟΒΟΛΗΣΕ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΧΑΡΗ ΣΤΗ ΓΙΑΣΕΜΙΑ*

Γράφει η Ελένη Σταυρουλάκη*
Στέφθηκε με επιτυχία η εκδήλωση παρουσίασης του νέου βιβλίου της Ευδοκίας Σκορδαλά- Κακατσάκη «Η Γιασεμιά και τ’ αστεράκια» που παρουσιάστηκε το απόγευμα της Παρασκευής 3 Φεβρουαρίου στο Ηράκλειο. Από νωρίς η δημοτική αίθουσα της οδού "Ανδρόγεω" είχε αρχίσει να γεμίζει με κόσμο και φυσικά με τα μικρά "αστεράκια", παιδιά του 46ου δημοτικού σχολείου Ηρακλείου, τα οποία παρουσίασαν δρώμενο βασισμένο στην ιστορία του βιβλίου...



Τα ντεσού της εκδήλωσης έκδηλη συγκίνηση της συγγραφέως και ο εγκωμιαστικός έπαινος του τ. αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιάννη Πυργιωτάκη στην Ελένη Μπετεινάκη που διάβασε αποσπάσματα του βιβλίου!

Η εκδήλωση ξεκίνησε όταν ο δάσκαλος-ποητής Χρήστος Κωσταντουδάκης και ο δάσκαλος-ριμαδόρος Κωστής Λαγουδιανάκης μίλησαν για το βιβλίο. Ο Χρήστος Κωνσταντουδάκης καλωσόρισε τη συγγραφέα και το Χανιώτη σύζυγό της Βαγγέλη Κακατσάκη στο μεγάλο Κάστρο. Μίλησε για το γενέθλιο τόπο της τη Σαμοθράκη, απ' όπου ξεκίνησε για να φτάσει σήμερα να βλέπει τα δέκα βιβλία της να γίνονται σχολικές παραστάσεις και να θεωρείται μια από τις σημαντικότερες μορφές στο χώρο της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας. Ανέφερε πως οι δρόμοι της Ευδοκίας Σκορδαλά - Κακατσάκη και της Αντιγόνης Μεταξά, της γνωστής μας Θείας Λένας τέμνονται και πως στη διαδρομή της έχει υιοθετήσει το στίχο του Λειβαδίτη: "Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει"...





Από την πλευρά του ο Κωστής Λαγουδιανάκης καλωσόρισε τη συγγραφέα, με τι άλλο; Με μαντινάδες που είχε σκαρώσει ειδικά για την περίσταση:
Μ' ένα ματσάκι γιασεμιά μοσχοβολιά στη χέρα
σε κάθε ένα χωριστά λέω το καλησπέρα.
Λευκό το φως της γιασεμιάς που διώχνει το σκοτίδι
για την ψυχή την παιδική λάμπει κι απανεμίζει.
Η Ευδοκία Σκορδαλά παραμυθού πιτήδια
διαλέγει λέξεις όμορφες παραμυθοπλουμίδια.

Στο συγκεκριμένο σημείο ήρθε η σειρά της νηπιαγωγού και συγγραφέως Ελένης Μπετεινάκη, της γυναίκας που έχει τη δική της διαδρομή στο χώρο του παιδικού βιβλίου, να διαβάσει αποσπάσματα από "τη Γιασεμιά" με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. Η ανάγνωσή της, χαρακτηρισμένη από θεατρικότητα και μουσικότητα ξεχωριστή, απέσπασε εγκωμιαστικό έπαινο από τον τ.αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιάννη Πυργιωτάκη, που την ακολούθησε στο βήμα:
"Έδωσε πνοή ζωής στα λόγια του παραμυθιού. Μπράβο της"! {...}


...




Οι μικροί μαθητές του τμήματος Δ3 του 46ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου, αμέσως μετά, γέμισαν τη σκηνή της αίθουσας "Ανδρόγεω" παρουσιάζοντας ένα σύντομο, αλλά ουσιαστικό δρώμενο, βασισμένο στην ιστορία "της Γιασεμιάς". Για το δρώμενο εκτός από τα παιδιά είχαν δουλέψει η δασκάλας τους Μαρία Παναγιωτάκη και η δασκάλας Θεατρικής Αγωγής του Σχολείου Θεώνη Δουρίδα.

Η συγκίνηση της συγγραφέως







προσπάθεια των παιδιών συγκίνησε όλο το κοινό, αλλά ακόμα περισσότερο την Ευδοκία Σκορδαλά - Κακατσάκη. Με φωνή που παλλόταν από συγκίνηση ευχαρίστησε τα παιδιά, τους διοργανωτές, τους ομιλητές, τους παιδαγωγούς και τους συναδέλφους της εκπαιδευτικούς που φρόντισαν να γίνει μια τόσο ωραία εκδήλωση. Είπε ακόμα πως παρότι κατάγεται από τη Σαμοθράκη, νοιώθει ως σπίτι της την Κρήτη, στην οποία ζει εδώ και πολλά χρόνια έχοντας αποκτήσει φίλους ανεκτίμητους που τη στηρίζουν σε κάθε βήμα της. {...}  Ο τ. Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ηρακλείου Άρης Βαλατίδης, που είχε το γενικό πρόσταγμα στην εκδήλωση, ευχαρίστησε τη συγγραφέα που έδωσε την ευκαιρία στο σχολείο του να παρουσιάσει ένα τόσο ωραίο δρώμενο.

Την εκδήλωση, διοργάνωσαν η Περιφέρεια Κρήτης, οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ηρακλείου «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος» και «Νίκος Καζαντζάκης», οι Εκδόσεις «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη» και το Βιβλιοπωλείο «Δοκιμάκης». Συντόνισε με κέφι και όρεξη η μουσειοπαιδαγωγός Νίκη Μπελαδάκη.

*Από κείμενο της Ελένης Σταυρουλάκη. Πηγή: http://www.voltarakia.gr/index.php/pigame-ki-itan-oraia/item/393-mosxovolise-to-irakleio-xari-sti-giasemia

Κατάπολλα ευχαριστώ την Ελένη Σταυρουλάκη και για το κείμενο και για τις φωτογραφίες!

ΕΥΔΟΚΙΑ

Βιβλιοπαρουσίαση και "Γιασεμιάς" η γνώρα
απόψε στην Ανδρόγεω εξέμισι η ώρα

Κωστής Λαγουδιανάκης 3/2/2017

Γη κι ουρανός. Πουλιά και λουλούδια. Τ’ αστέρια και το Φεγγάρι. Κι η άνοιξη. Όλα συνυπάρχουν αρμονικά σε τούτο το παραμύθι. Κι η ζωή μιας Γιασεμιάς, στην άκρη ενός κήπου. Κι η τρυφερή φιλία της  μ’ έναν  γέρο ξύλινο φράχτη κι έναν μικρούλη ονειροπόλο άνεμο.  Και οι προσδοκίες, οι λαχτάρες και τα όνειρά τους.  Ο φράχτης  λέει, λαχταρά  να νιώσει πάλι όμορφα. Όπως μια φορά που…  ήταν δέντρο στο δάσος!  Ο μικρούλης άνεμος πάλι,  ονειρεύεται  να γίνει ποιητής!  Κι η Γιασεμιά; Χμ…  Η Γιασεμιά όχι μόνο  λαχταρά και  ονειρεύεται,  αλλά είναι σίγουρη πως  κάποια νύχτα  θα πέσει στην αγκαλιά της ένα… αστέρι!  Όνειρα και λαχτάρες και προσδοκίες που φαντάζουν μακρινά και άπιαστα.  Άραγε θα γίνουν πραγματικότητα;  Ποιος ξέρει….     

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΤΑΝ Ο ΑΠΟΚΟΡΩΝΑΣ...

Όλοι οι δρόμοι της πάλαι ποτέ επαρχίας των Αποκορώνων οδηγούσαν το περασμένο Σαββατόβραδο, 28 του Γενάρη, στο “Ριζίτικο” του Τζιτζιφέ, όπου έγινε κι εφέτος η καθιερωμένη εδώ και πολλά χρόνια συνεστίαση και κοπή της αγιοβασιλιάτικης πίτας του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και του Συλλόγου των Φίλων του, στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών τους για την οικονομική στήριξη του προγράμματος “Βοήθεια στο Σπίτι”. Πολύς ο κόσμος, κλήρος και λαός, κατά χωριά και κατά οικογένειες. Oταν ο Αποκόρωνας είναι ενωμένος κάτω απ’ τη σκέπη της Αγίας Σοφίας… Όταν ο Αποκόρωνας αναμαζώνεται… Μα και όταν ο Αποκόρωνας “ορδινιάζεται” για το επόμενο μεγάλο βήμα!

”Ο Αποκόρωνας ορδινιάζεται”, ο τίτλος ενός άρθρου που έγραψε και ο δημιουργός, μεταξύ τvν άλλων και του Ιδρύματος, μακαριστός μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός, στην εφημ. “Φωνή του Αποκόρωνα”, με αφορμή το Α’ Παγκόσμιο Συνέδριο των Αποκορωνιωτών, που έγινε τον Αύγουστο του 1987. Και σ’ αυτό ο νους μου, σ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης, κατά την ευλογία της πίτας που έκανε ο και πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνός Παπαγιαννάκης, κατά τις ομιλίες που ακολούθησαν (με τον ταμία του Ιδρύματος Πέτρο Πανηγυράκη, σε ρόλο συντονιστή), κατά τη διάρκεια που έπαιζαν και τραγουδούσαν οι Αποκορωνιώτες οργανοπαίκτες, κατά την ώρα των κληρώσεων… Προπάντων, όταν ο καθ’ όλα άξιος διευθυντής του Ιδρύματος π. Μιχάλης Βλαβογιλάκης αναφέρθηκε στην ομιλία του, στο Β’ Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών που θα γίνει από 31 Αυγούστου μέχρι 3 Σεπτεμβρίου τ.ε. με συνδιοργανωτές, εκτός απ’ το Ιδρυμα, τον δήμο Αποκορώνου, το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου και την Ομοσπονδία Συλλόγων Αποκορώνου. Και σαν προετοιμασία (ορδινιάζομαι = προετοιμάζομαι) της Μεγάλης των Αποκορωνιωτών Μάζωξης τον φετινό Αύγουστο, “είδα” την φετινή συνεστίαση. Κι αν έχει “δυνάμεις” ο Αποκόρωνας!

«Οφείλουμε να αντισταθούμε, να μείνουμε ενωμένοι ως ένα σώμα και να αντιτάξουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη, την φιλανθρωπία και τον χριστιανικό ανθρωπισμό, που αποτελούν συνειδητές, επιλογές ζωής και χρέος κάθε χριστιανού. Η προσφορά στον συνάνθρωπο, τον πάσχοντα, τον αδύναμο και μοναχικό, είναι η πιο έμπρακτη μορφή πολιτισμού και αγάπης». Τα που τόνισε στην ομιλία του ο παπά Μιχάλης, αφού αναφέρθηκε στο έργο του Ιδρύματος (ιδιαίτερα στο Πρόγραμμα “Βοήθεια στο Σπίτι) και πριν ευχαριστήσει τους φορείς και τα πρόσωπα (τον δήμαρχο Αποκορώνου Χαράλαμπο Κουκιανάκη, την πρόεδρο της Κοινωφελούς Αργυρώ Μπενάκη, τον και γενικό διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, αντιπρόεδρο του Δ.Σ. Νίκο Παπαδάκη, που απουσίαζε για προσωπικούς λόγους, τα “Χανιώτικα νέα”, το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου και ιδιαίτερα τον Γιάννη Γαρεδάκη, την Αγγλικανική Εκκλησία, την ΕΤΑΝΑΠ, κ.λπ. Και, βέβαια, τα παιδιά του Προγράμματος) για την στήριξή τους.

Να μείνουμε ενωμένοι, ως ένα σώμα! Και η παραγγελιά του Παππού, που παρακολουθεί, εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια τα ζάλα μας απ’ τον Επουράνιο Αποκόρωνα.
Και εν όψει Συνεδρίου…


Η αλληλογραφία μας




Πολυχρόνη Κουτσάκη, καθηγητή Πανεπιστημίου, συγγραφέα, Περθ Αυστραλίας: «Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι». Και η φράση αυτή του ωραίου Ελληνα, ποιητή Λορέντζου Μαβίλη, που είπε ως μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, το 1911 υπερασπιζόμενος τη Δημοτική μας Γλώσσα, ήρθε στο νου μου, ενώ διάβαζα, με το μολυβάκι μου ανά χείρας, το τελευταίο μυθιστόρημά σου, το “Αθηναϊκό Μπλουζ”, που κυκλοφορήθηκε με το τέλος της περασμένης χρονιάς ταυτόχρονα σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Αγγλία και Αυστραλία, και το οποίο “με αγάπη”, όπως και τα προηγούμενα βιβλία σου, μου χάρισες. Και γιατί δεν διστάζεις να χρησιμοποιείς πολλές απ’ τις λεγόμενες “κακές” λέξεις, όταν αυτό απαιτείται “εν τη ρύμη” του ρέοντος ωραίου ελληνικού “λόγου” σου. Και γιατί “πολεμάς” με τον δικό σου μοναδικό τρόπο την “πλεονάζουσα” χυδαιότητα στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης, παραμένοντας πάντα “ωραίος ως Ελληνας”. Πάντα άξιος!
         

ΕΥΔΟΚΙΑ

Η "ΓΙΑΣΕΜΙΑ" ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

ΑΙΘΟΥΣΑ «Μ. ΚΑΡΕΛΗΣ» ΑΝΔΡΟΓΕΩ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 6.30 Μ. Μ.

Το νέο βιβλίο της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη «Η Γιασεμιά και τ’ αστεράκια» (εικονογράφηση Κριστίν  Μενάρ) που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από τις Εκδόσεις «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη», θα παρουσιαστεί την Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου, ώρα 6.30 μ. μ. στην Αίθουσα ΑΝΔΡΟΓΕΩ «Μανόλης Καρέλλης» του Δήμου Ηρακλείου. Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο δάσκαλος-ποητής Χρήστος Κωσταντουδάκης και ο δάσκαλος-ριμαδόρος Κωστής Λαγουδιανάκης. Αποσπάσματα θα διαβάσει η νηπιαγωγός-συγγραφέας Ελένη Μπετεινάκη.  Θα ακολουθήσει μουσικοχορευτικό δρώμενο από τα παιδιά της Δ3 Τάξης του 46^ου Δημ.  Σχ,  Ηρακλείου, σε διδασκαλία της δασκάλας τους Μαρίας Παναγιωτάκη και της δασκάλας Θεατρικής Αγωγής του Σχολείου Θεώνης Δουρίδα.

Την εκδήλωση, την οποἰα διοργανώνουν η Περιφέρεια Κρήτης, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ηρακλείου «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος»,  ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης  «Νίκος Καζαντζάκης», οι Εκδόσεις «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη» και το Βιβλιοπωλείο «Δοκιμάκης», θα συντονίζει η αρχειονόμος- βιβλιοθηκονόμος- μουσειοπαιδαγωγός Νίκη Μπελαδάκη.

Να σημειωθεί ὀτι το βιβλίο που γνωρίζει μεγάλη εκδοτική επιτυχία παρουσιάστηκε στα Χανιά  για όλες τις ηλικίες πριν από δύο μήνες περίπου στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου και λίγο αργότερα ειδικά για μαθητές Δημοτικών Σχολείων (δόθηκαν δυο παραστάσεις) σ’ ένα ξεχωριστό ταξίδι φαντασίας (Αφήγηση: Αθηνά Ντούλια, Παρουσίαση και Συντονισμός: Κατερίνα Ζομπανάκη) από το Μουσικό Σύνολο VAMOS ANSAMBLE, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, το οποίο είναι το δέκατο της συγγραφέα,  διαβάζουμε:

Γη κι ουρανός. Πουλιά και λουλούδια. Τ’ αστέρια και το Φεγγάρι. Κι η άνοιξη. Όλα συνυπάρχουν αρμονικά σε τούτο το παραμύθι. Κι η ζωή μιας Γιασεμιάς, στην άκρη ενός κήπου. Κι η τρυφερή φιλία της  μ’ έναν  γέρο ξύλινο φράχτη κι έναν μικρούλη ονειροπόλο άνεμο.  Και οι προσδοκίες, οι λαχτάρες και τα όνειρά τους.  Ο φράχτης  λέει, λαχταρά  να νιώσει πάλι όμορφα. Όπως μια φορά που…  ήταν δέντρο στο δάσος!  Ο μικρούλης άνεμος πάλι,  ονειρεύεται  να γίνει ποιητής!  Κι η Γιασεμιά; Χμ…  Η Γιασεμιά όχι μόνο  λαχταρά και  ονειρεύεται,  αλλά είναι σίγουρη πως  κάποια νύχτα  θα πέσει στην αγκαλιά της ένα… αστέρι!  Όνειρα και λαχτάρες και προσδοκίες που φαντάζουν μακρινά και άπιαστα.  Άραγε θα γίνουν πραγματικότητα;  Ποιος ξέρει….     

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Ο Τραμπ και οι κολοτούμπες που… δεν έχει κάνει έως σήμερα

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
O λόγος που προ των αμερικανικών εκλογών είχαμε ταχθεί κατά του τότε υποψηφίου Ντόναλντ Τραμπ ήταν κυρίως επειδή ήμασταν αντίθετοι σε όλα αυτά που διακήρυττε, σε κείνα με τα οποία τελικά έπεισε(!) την πλειοψηφία των Αμερικανών να τον ψηφίσουν και να τον τοποθετήσουν εντός του Λευκού Οίκου.
Αναλαμβάνοντας την προεδρία λοιπόν, ο Τραμπ, απολύτως φυσιολογικά για όσα όσα έλεγε, άρχισε να υλοποιεί όλα εκείνα που εμείς οι εκτός Αμερικής αλλά και οι Αμερικανοί ψηφοφόροι – αντίπαλοί του φοβόμασταν ότι θα έπρατε!
Ο Τραμπ λοιπόν δεν άλλαξε. Αυτός ήταν και παραμένει! Ούτε επιχείρησε έως τούδε να κάνει καμία τεράστια κολοτούμπα σε όσα έταξε στους Αμερικανούς, κυρίως σε εκείνους που τον ακολούθησαν!
Κι εδώ ακριβώς λοιπόν είναι το κυρίως θέμα μας: οι Αμερικανοί τον εξέλεξαν. Η απόφαση της πλειοψηφίας του αμερικανικού λαού -δεν είναι της παρούσης να κάνουμε κάποια κοινωνιολογική ανάλυση της ιδιοσυγκρασίας, των “πιστεύω” τους κ.λπ., δεν επαρκεί και ο χώρος εξάλλου- δεν αμφισβητείται!
Και κυρίως γι’ αυτόν τον λόγο η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών πρόκειται να προχωρήσει στο πρόγραμμά της! Κάτι το οποίο
-για να έρθουμε και στα δικά μας- η τωρινή ελληνική κυβέρνηση δεν έπραξε ποτέ! Εμείς πλέον συνηθίσαμε(!) στις κολοτούμπες των εκλεγμένων που κυβερνούν τον τόπο τα τελευταία χρόνια.
Ομως -για να επανέλθω στα της Αμερικής- έχω την αίσθηση ότι όλες οι αντιδράσεις τόσο στις Η.Π.Α. όσο και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο κατά του προέδρου Τραμπ, αποτελούν μία δικαιολογημένη εν μέρει αντίδραση, ωστόσο ίσως κυρίως στην ουσία να στρέφονται όχι κατά του Τραμπ αλλά κατά των Αμερικανών πολιτών – της πλειοψηφίας που ψήφισε τον Τραμπ.
Επομένως υπό μία έννοια, ίσως να δικαιούμαστε να είμαστε αντίθετοι στη θέληση της πλειοψηφίας ενός λαού αλλά από την άλλη πρέπει να καταλάβουμε και την απόφαση εκείνων που είμαι σίγουρος ότι αισθάνονται δικαιωμένοι με την ψήφο τους.
Επιπλέον, οφείλουμε να δούμε πώς θα αισθανόμασταν εμείς ως ελληνικός λαός αν κάποιοι άλλοι εναντιώνονταν στη δική μας ψήφο μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησής μας

Χανιώτικα νέα (01.02.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Οι "φίλιες"ιστορίες του Γιάννη Φίλη

«Μου λένε ότι δεν είμαι πρακτικός άνθρωπος, ότι δεν παίρνω τη ζωή μου στα σοβαρά, γι’ αυτό λέω ιστορίες. Πόσες φορές η ζωή μου δεν είναι ένα τέλμα από μνήμη, επιθυμίες, ενοχές. Λέω ιστορίες ακριβώς επειδή είμαι πρακτικός άνθρωπος. Πώς αλλιώς να συμβιβάσω τις αντιφάσεις μου; Λίγη παραπάνω ιδεολογία, λίγη παραπάνω πραγματικότητα και βυθίζομαι στα φαράγγια και στις στενωπούς του λόγου». Αρχή του τελευταίου (πέμπτου) μυθιστορήματος του και πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης Γιάννη Α. Φίλη, “Ημέρες στο Οριέντε” καλημέρα σας και στην παρουσιάση του αύριο Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου στις 7 μ.μ. στο Τεχνικό Επιμελητήριο Κρήτης – Τμήμα Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23) με το καλό!

Ωραίος στην ειλικρίνειά του και ειλικρινής στην ωραιότητά του και σ’ αυτό του το βιβλίο, όπως και στα προηγούμενα δεκατρία (πεζά και ποιητικά) άλλωστε ο Γιάννη Φίλης. Ακριβώς γιατί δεν διστάζει να βάλει “τον δάχτυλον εις τον τύπον των ήλων” στα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου και στις διαρκώς διογκούμενες χαίνουσες πληγές του περιβάλλοντος, δηλαδή, ως “σοφός” που τα “προσερχόμενα αντιλαμβάνεται” για να χρησιμοποιήσω τον στίχο του Αλεξανδρινού ποιητή, απ’ το ποίημά του “Σοφοί δε προσιόντων” παραφράζοντάς τον ελάχισα. Πάντα αυτοβιογραφικός και εξομολογητικός, ο εξ Ασίνης Αργολίδος ορμώμενος και κατ’ επιλογή του Χανιώτης, πρώην πρύτανης και καταξιωμένος συγγραφέας μας!

«Το μυθιστόρημα, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, καταγράφει μια ιστορία έρωτα, πολέμου και κρατικής βίας. Ενας ακαδημαϊκός, απογοητευμένος από την εμπορευματοποίηση της σύγχρονης παιδείας, παραιτείται από τη θέση του και ταξιδεύει στα νησιά Γκαλαμπάγκος, όπου συναντάει τη Χιλιανή βιολόγο Σελέστε. Μαζί καταλήγουν στο Οριέντε, όπου αναμειγνύονται στον αγώνα των ιθαγενών κατά των εταιρειών πετρελαίου που, καταστρέφουν το τροπικό δάσος της Αμαζονίας. Μέσα από την κινηματογραφική οπτική και ματιές στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και του Οριέντε, ο αναγνώστης βυθίζεται στο δράμα του ανθρώπου και της φύσης, στις λαμπρές και τραγικές όψεις του». Εκ των ων ουκ άνευ ότι λειτουργούν και σαν προκλητική πρόσκληση ή και σαν προσκλητική πρόκληση, αν προτιμάτε, τα γραφόμενα στο οπισθόφυλλο του εκδοθέντος από το “Εναστρον” στη σειρά “Ελληνική Λογοτεχνία” περί ου ο λόγος βιβλίου, για ανάγνωση. Για μια απνευστί πρώτη ανάγνωση, που σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλες, αν κρίνω από τη δική μου εμπειρία… Ορισμός. Καλό είναι το βιβλίο για μένα που έτσι αρχίσεις να το διαβάζεις, δεν το αφήνεις απ’ τα χέρια σου, αν δεν το τελειώσεις, πολύ καλό αν επανέλθεις σ’ αυτό με το μολυβάκι σου ανά χείρας για σημειώσεις και ξεχωριστό αν το βάλεις σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη σου για συχνή επιστροφή στις σελίδες του. Δεν το συζητώ. Ξεχωριστό βιβλίο το “Ημέρες στο Οριέντε” ενα μυθιστόρημα εκτός των άλλων, οικολογικής ιστορίας και ιστορικής οικολογίας, που μπορεί κανείς να το δει και σαν κατάθεση ψυχής και σαν μανιφέστο διαρκούς αγώνα για όλα όσα γίνονται ερήμην μας.

Στη μνήμη του πατέρα του Τάσου Ι. Φίλη και σε όλους που αγωνίζονται να σώσουν την Αμαζονία από τον οδοστρωτήρα της ανάπτυξης, αφιερώνει το τελευταίο βιβλίο του ο Γιάννης Φίλης, κατά δήλωσή του. Και βέβαια σ’ όλους όσοι επιμένουν ν’ αγωνιούν για πολλά και διάφορα απ’ τα συμβαίνοντα στον πλανήτη γη και παίρνουν κουράγιο διαβάζοντας τις “φίλιες” για το περιβάλλον και τον άνθρωπο ιστορίες του.

“Ιστορίες πετρελαίου και ελεύθερης αγοράς” ο τίτλος της διάλεξης που θα δώσει ο Γιάννης Φίλης, αύριο μετά την παρουσίαση των “Ημερών στο Οριέντε” που θα κάνει ο ίδιος. Ξεχωριστός και ο προφορικός “φίλιος” λόγος. Εχει τον δικό του τρόπο επικοινωνίας ο Γιάννης Φίλης….

Χανιώτικα νέα (31.01.2017)

          

ΧΡΥΣΑ

ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ, ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ!

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Η πτώση του τείχους του Βερολίνου υπήρξε η τελευταία μεγάλη  ουτοπία των ρομαντικών για έναν κόσμο  ενιαίο και αδιαίρετο.  Εκτοτε, ο κατακερματισμός της Γιουγκοσλαβίας, το πρόσχημα της επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ για να προστατευθεί η ανθρωπότητα από τα χημικά όπλα,  η Αραβική Άνοιξη που αποδείχτηκε βαρύς χειμώνας, η Αφρική που εξακολουθεί να πληρώνει τους τόκους της φτώχειας στη  χρόνια δυτική εκμετάλλευση και ο πόλεμος στη Συρία σαν μια άσκηση συσχετισμού δυνάμεων και συμφερόντων, δημιούργησαν ένα  χάος. Οι στρατιές των προσφύγων και των μεταναστών  ήρθαν να ταράξουν τον ήσυχο ύπνο των Ευρωπαίων, να αναποδογυρίσουν την  καλά οργανωμένη ζωή τους. Ο ξένος, όταν έπαψε να εξυπηρετεί τις ανάγκες της νεοφιλελεύθερης κρεατομηχανής,  μετατράπηκε αυτομάτως σε μίασμα, που έπρεπε να κρατηθεί μακριά από τα στίλβοντα σαλόνια και να μεταφερθεί στις χώρες του Νότου που πληρώνουν τις συνέπειες ενός εγκλήματος που δεν διέπραξαν.

Έτσι, ο πνιγμένος Αϊλάν, οι άνθρωποι- ποντίκια στην Ειδομένη ή τα χιονισμένα αντίσκηνα στη Λέσβο διεγείρουν ευκαιριακά το θυμικό, αλλά όχι τη συνείδηση. Η υποκρισία λειτουργεί σαν βάλιουμ ευαισθησίας  για να στήσουν κερδοσκοπικό πάρτι οι ΜΚΟ και  τα ιδρύματα του Σόρος να προσφέρουν με το αζημίωτο τις υπηρεσίες τους στους πρόσφυγες. Ακόμα και η φαινομενικά φιλομεταναστευτική πολιτική της Α. Μέρκελ δεν υπαγορεύεται από κανενός είδους φιλευσπλαχνία, αλλά αποτελεί υπακοή στις εντολές του βιομηχανικού κατεστημένου. Η χώρα της δέχτηκε όσους πρόσφυγες μπορούν να καλύψουν, με χαμηλό κόστος,  τις κενές θέσεις εργασίας μετά τη συνταξιοδότηση των συμπολιτών της.   Μετά έκλεισε τις πύλες  και συμφώνησε με τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ πως η χορήγηση κονδυλίων στην Ελλάδα και στην Τουρκία μπορεί να εξαγνίσει  την απαγόρευση εισόδου.

Τα τείχη του Καβάφη δεν υψώνονται πλέον ανεπαισθήτως, αλλά θορυβωδώς και σκοπίμως. Ο φράκτης στον Εβρο, το νεοαναγερθέν τείχος στο Μόναχο κι αυτό που έχει εξαγγείλει ο Τραμπ  οικοδομούνται με τα υλικά της ξενοφοβίας και  του άκρατου εθνικισμού που αναβιώνει τις θεωρίες της φυλετικής καθαρότητας. Απέναντι σ’  αυτή την πλάνη της διατήρησης του status quo,    ο Ρεζίς Ντεμπρέ αντιπροτείνει την επιστροφή στην ιερότητα των συνόρων. Στο βιβλίο του «Εγκώμιο των συνόρων», υποστηρίζει ότι  αυτά αποτελούν την ασπίδα των ταπεινών, τη μονωτική επίστρωση  και το αντίδοτο στην παρακμή των πατρίδων και  στα ρευστά περιγράμματα.  

Αλλωστε,  τα αναχώματα  των καταυλισμών ή των hot spots,  εξευγενισμένη ονομασία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν βάζουν τάξη στο χάος. Η χάραξη μιας γραμμής που κάνει τον ισχυρό να κυριαρχεί στους αιθέρες και τον αδύναμο να κρύβεται στα λαγούμια δεν μπορούν να αποτρέψουν  αποτελεσματικά τη φύση της ανθρώπινης κινητικότητας. Και αν ζωή είναι το σύνολο των λειτουργιών που αντιστέκονται στον θάνατο, τότε  η θνήσκουσα – δημογραφικά, οικονομικά και πολιτισμικά -Ευρώπη καλό θα είναι να επαναπροσδιορίσει τη στάση της,  προτού ο «θάνατός» της επέλθει από την ιστορική νομοτέλεια.