ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΑΛΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΕΘΑΝ"

«Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,/ με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,/ λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε/ για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο/ τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί./ Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·/ ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα/ (ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά)./ Αλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,/ εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,/ κι ανέτοιμους -πού πια καιρός- μας συνεπαίρνει. Το ποίημα “Τελειωμένα” του Κ.Π. Καβάφη.

«Λόγω του υψηλού βαθμού γήρανσης, ο ρυθμός γήρανσης στην Ελλάδα είναι ταχύτερος της Ευρώπης […] Η αναλογία εργαζομένων – συνταξιούχων ήδη έχει μεταβληθεί σε πολύ επικίνδυνα επίπεδα και απειλείται με κατάρρευση όλο το κοινωνικό – πολιτικό σύστημα. […] Η μείωση των νέων περιέργως ωθεί σε αύξηση της ανεργίας κυρίως των πτυχιούχων ανωτάτων σχολών και αποφοίτων λυκείων, λόγω των δυσμενών επιδράσεων σε όλους τους τομείς της παραγωγής, της κατανάλωσης και της διακίνησης των αγαθών». Αποσπάσματα απ’ το πόρισμα που συνέταξε τον Φεβρουάριο του 1993 η διακομματική κοινοβουλευτική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων που συστάθηκε για τη μελέτη του δημογραφικού προβλήματος της χώρας και διατύπωση προτάσεων για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του. Κύμβαλα αλαλάζοντα… Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε… Απ’ το κακό στο χειρότερο, σήμερα, 25 χρόνια μετά, η εν Ελλάδι δημογραφική κατάσταση. Και γιατί… αγρόν αγοράζαμεν ως Κράτος, ενώ η μνημονιακή λαίλαπα ισοπέδωσε τα πάντα…

“Η κρισιμότητα του δημογραφικού μας προβλήματος”, ο τίτλος ενός άρθρου που έγραψε στο με ημερομηνία 29/11/2018, προτελευταίο, φύλλο της εφημ. “Χριστιανική” (απ’ αυτό το φύλλο σε άλλο άρθρο και τα αποσπάσματα απ’ το προαναφερθέν πόρισμα) ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ Μανόλης Δρεττάκης. «Επί 20 συνεχή έτη οι θάνατοι των Ελλήνων ξεπερνούν τις γεννήσεις από Ελληνίδες», ο υπέρτιτλός του. «Το γεγονός ότι οι θάνατοι των Ελλήνων ξεπερνούσαν τις γεννήσεις από Ελληνίδες επί 20 συνεχή έτη, προκάλεσε την κατά 319.989 φυσική μείωση των Ελλήνων την 14ετία 2004-2017 […] είναι μια πολύ δυσοίωνη εξέλιξη με πολύ σοβαρές επιπτώσεις στον πληθυσμό και την οικονομία της χώρας τις επόμενες δεκαετίες», επισημαίνει προς το τέλος του άρθρου του ο Μανόλης Δρεττάκης, χτυπώντας γι’ άλλη μια φορά (το κάνει συχνά) καμπανάκι. Στων κουφών τις πόρτες… Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε κι άλλα έργα για να επιβιώνουμε όσοι και όσο;

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Μυρίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν κι οι βαλσάμοι/ μα σαν μυρίζ’ η ποίηση βαλσάμια δεν μυρίζουν/ της Σιδηρά η ποίηση και όλα τα γραφτά της/ της φίλης της Αγγελικής στ’ όνομα και τη χάρη/ μοσχομυρίζει ανθρωπιά… Για την φίλη μου καταξιωμένη ποιήτρια Αγγελική Σιδηρά το παραπάνω νεοριζίτικο έτσι, όπως βγήκε απ’ τον φούρνο, με το που έμαθα τις προάλλες ότι της απονεμήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού το Ειδικό Θεματικό Βραβείο για το βιβλίο που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά θέματα για την ποιητική της συλλογή “Silver alert” (εκδ. “Κέδρος”).

Συναγερμός ανθρωπιάς το “Silver alert”, το 12ο ποιητικό βιβλίο της φίλης μου της Αγγελικής που επιμένει να στέκεται όρθια στο μετερίζι της, όσα χτυπήματα κι αν της δίνει η μοίρα. «Η Αγγελική Σιδηρά με τη συλλογή αυτή φέρνει χοές στους τάφους των αγαπημένων της συγγενών, φίλων, γνωστών και αγνώστων δυστυχισμένων», γράφει αναφερόμενη στο “Silver alert” στο Diastixo.gr η Ανθούλα Δανιήλ. Η Αγγελική Σιδηρά, σε ρόλο κόρης που θρηνεί κηδεύοντας και κηδεύει θρηνώντας τον πατέρα της κι όλους τους άλλους «τέως γόηδες, νυν εξαθλιωμένους κακομοίρηδες». Η Αγγελική Σιδηρά σε ρόλο μάνας που θρηνεί τον γιο της, κι όλα τα αδικοχαμένα παιδιά, σε ρόλο αδελφής, φίλης, ανθρώπου… Του ανθρώπου που “σήμερον κρεμάται”…

«“Σήμερον κρεμάται”/ Θυμάσαι που παίζαμε κρεμάλες/ με τις λέξεις;/ Σου ‘βαζα πάντα δύσκολες/ και συ στο άψε σβήσε/ τις έβρισκες./ Παιχνίδια,/ παιχνίδια, παιχνίδια!/ Το δωμάτιό σου πάντοτε ασυγύριστο./ Λατρεμένο αγόρι/ τώρα θα τα κάνεις άνω κάτω/ εκεί που βρίσκεσαι». Το ποίημα της Αγγελικής Σιδηρά “Μεγάλη Πέμπτη”. Σαν δείγμα γραφής…

Μια στάση εδώ μια στάση εκεί

http://www.haniotika-nea.gr/alli-katastrofi-pou-den-tin-fantazomethan/

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΟΙ "ΣΤΑΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ

Γράφει ο Γιάννης Α. Φίλης

Τι άλλο είναι ο κόσμος εκτός από μικρά πράγματα που φτιάχνουν το όλο; Ο δάσκαλος Βαγγέλης
Κακατσάκης εδώ και δεκαετίες παρουσιάζει μικρές εικόνες της καθημερινότητας από τις στήλες των “Χανιώτικων Νέων” και λίγο – λίγο φτιάχνει έναν κόσμο, τον κόσμο των Χανιών.

Θυμάμαι με νοσταλγία τη στήλη “Στα πεταχτά”. Συνοπτική και ουσιώδης, μέσα από λίγες γραμμές επέλεγε όψεις της επικαιρότητας του τόπου εύστοχα, χωρίς να κουράζει. Πάντα χαμηλών τόνων, πάντα ευγενής η παρουσίαση. Το αναγνωστικό κοινό μεγάλο.
Μετά από 12 χρόνια ο Κακατσάκης συνεχίζει με παρόμοιο ύφος με τις “Στάσεις”. Η θεματολογία του πάλι η επικαιρότητα συχνά δοσμένη λογοτεχνικά: ο τόπος μας, οι γιορτές του, οι συχνές πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι καλές και οι κακές στιγμές, οι άνθρωποί του.
Εχω ακούσει πολλές απαντήσεις στο ερώτημα γιατί γράφει κανείς. Κάποιες πασχίζουν αδέξια να κρύψουν την αναπόφευκτη ματαιοδοξία του καλλιτέχνη. Γνωρίζω τον Βαγγέλη πολλά χρόνια. Η αίσθησή μου είναι ότι γράφει για να παλέψει τον χρόνο. Θέλει να συντηρήσει κάποια ψήγματα από τα περασμένα ζωντανά για να κρατήσει έτσι τη συνέχεια της ζωής, επειδή όλοι έχουμε ανάγκη τη χρονική μας αφετηρία και συνέχεια. Και το πετυχαίνει αυτό πολύ ωραία μέσα από τα σύντομα κείμενά του.
Το βιβλίο είναι καλαίσθητο και εύληπτο με συνολικά 150 σελίδες που καλύπτουν μια επιλογή των “Στάσεων” από το 2017.
Η έκδοση έγινε από τα “Χανιώτικα Νέα” και τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν στα Φιλόπτωχα Συσσίτια Σπλάντζιας. Τα έσοδα από την παρουσίαση, που θα γίνει στις 28 Ιανουαρίου 2019 στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, θα διατεθούν στην Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης.
Οι άνθρωποι των “Χανιώτικων Νέων” και ο Βαγγέλης Κακατσάκης συνεχίζουν τη σημαντική προσφορά τους στον τόπο με συνέπεια και αλτρουισμό. Ο κόσμος γίνεται από τα μικρά πράγματα και ομορφαίνει από την προσφορά και τη γενναιοδωρία.

* π. πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης - συγγραφέας

http://www.haniotika-nea.gr/mia-stasi-edo-mia-stasi-eki-epilogi-apo-to-2017/

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΒΟΥΒΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

2, 8, 2, 5, 0, 5, 1…

Τηλεφωνώ.

Να πω στη μητέρα μου

την «καλημέρα» της καινούριας μέρας,

θέλω.

Το τηλέφωνο δεν απαντά.

«Η κυρία Ήρα θα την αλλάζει», σκέφτομαι.

Τηλεφωνώ ξανά, ξανά, ξανά, ξανά, ξανά…

Το τηλέφωνο συνεχίζει να μην απαντά.

Έχω ξεχάσει ότι η μάνα μου

ζει -τώρα και μια εβδομάδα-*

στο άλλο ημισφαίριο της ζωής.

Σε άγνωστη διεύθυνση.

Δίχως τηλέφωνο.

Επιμένω.

Κάποτε το τηλέφωνο θ’ απαντήσει,

θα το ακούσει όπου κι αν βρίσκεται,

και θα τρέξει να το σηκώσει.

Η ίδια.

Την ξέρω εγώ καλά τη μάνα μου!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ("Όταν γίνεις ποίημα", Χανιά, ¨ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ" , 2013)

  

* Η μάνα μου έφυγε για το άλλο ημισφαίριο της ζωής στις 4 Ιανουαρίου 2011. Το ποίημα γράφτηκε πράγματι μια εβδομάδα μετά. Το περιστατικό αληθινό... Έτσι ακριβώς 

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΙΟΡΔΑΝΗΣ












Εν Ιορδάνη βαπιζομένου Σου, Κύριε

η της Τριάδος εφανερώθη Προσκύνησις...

Στη μέση της κεντρικής εκκλησίας του χωριού μας, του Τιμίου Σταυρού, κάτω από τον μεγάλο πολυέλαιο, ο Νιππιανός Ιορδάνης. Εκεί σε μια μικρή κολυμπήθρα βάφτισε κι εφέτος τον Σταυρωμένο Χριστό ο παπα - Μιχάλης. Εκεί λειτουργήσαμε το "κοινώνείν" των δικών μας Φώτων.
Εκεί εμνήσθημεν, όσοι βρεθήκαμε, και είμαστε αρκετοί, τους παλιούς μας...




Ωστόσο το έθιμο έθιμο...  Όχι μόνο στα σπίτια μας μας, αλλά και στα χωράφια μας θα πάει ο αγιασμός που πήραμε...
Καλή φώτιση σε όλους!

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤ1 ΤΑΞΗ 2ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
Τα ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΘΥΜΟΥΜΑΣΤΕ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Μας λένε και τα κάλαντα των Φώτων, σε δύο εκδοχές μάλιστα, τα παιδιά της Στ1 τάξης του 2ου Δημ. Σχ. Χανίων στον σημερινό Παιδότοπο… Κυρίως, όμως, στις θύμησές τους για την αυριανή μεγάλη γιορτή των Θεοφανείων, αναφέρονται.
Στην πανηγυρική λειτουργία που γίνεται στον Μητροπολιτικό Ναό της Τριμάρτυρης, που είναι κοντά στο σχολείο τους, και βέβαια στο ρίξιμο του σταυρού στο Ενετικό Λιμάνι της Πόλης μας.
Ολα, εκτός από ένα, που μας “πηγαίνει” στον Λιβαδά, στο χωριό της γιαγιάς του, και στη Σούγια Σελίνου…
Υπέροχα όλα τα κείμενα των παιδιών που μαζί με τρεις σχετικές ζωγραφικές συμμαθητών τους, μου έστειλε ηλεκτρονικά απ’ το χωριό της, το Δροσάτο του Κιλκίς, όπου πήγε για τις διακοπές, η δασκάλα τους, η κυρία Βασιλική Χαραλαμπίδου. Καλή συνέχεια σ’ όλα τα ωραία που κάνεις με τους μαθητές σου, καλή μου συναδέλφισσα!
Καλή φώτιση σε μαθητές και δασκάλους!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Η ημέρα των Φώτων είναι μία μεγάλη Χριστιανική εορτή και γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου. Είναι η τελευταία εορτή των Χριστουγέννων. Το πρωί πηγαίνω με την οικογένεια μου στον Ιερό Ναό Των Εισοδίων της Θεοτόκου για να παρακολουθήσουμε την λειτουργία των Θεοφανείων. Ο δεσπότης αγιάζει με το σταυρό το νερό που έχει μπροστά του και στο τέλος όλοι οι πιστοί παίρνουμε και το πίνουμε. Είναι ο αγιασμός της ημέρας. Μετά βγαίνουμε από την εκκλησία για να πάμε στο λιμάνι όπου πετάει ο δεσπότης τον σταυρό στη θάλασσα. Μπροστά προχωράνε ο δεσπότης και άλλοι παπάδες μαζί με τους ψάλτες. Από πίσω ακολουθούν οι αρχές του τόπου και στο τέλος ο υπόλοιπος κόσμος. Μόλις φτάσουμε στο λιμάνι οι παπάδες ψέλνουν και μετά πετάνε το σταυρό στη θάλασσα. Τότε βουτάνε πολλοί κολυμβητές και ψάχνουν να το βρουν. Όποιος τον πιάσει θεωρείται τυχερός για αυτή τη χρονιά. Τέλος, όλοι φιλάνε το σταυρό και ο κόσμος αρχίζει να φεύγει.
Βασιλική Κωνσταντουδάκη, Στ1 τάξη

Τα Θεοφάνεια είναι μια μεγάλη γιορτή των Χριστιανών όπου γιορτάζεται η βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη το Βαπτιστή. Είναι η τελευταία γιορτή των Χριστουγέννων και γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου. Η εορτή των Θεοφανείων ονομάζεται και Επιφάνεια ή Φώτα. Το όνομα προκύπτει από τη φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας (Πατήρ, Υιός, Αγιο Πνεύμα). Εμείς σαν οικογένεια την ημέρα εκείνη πηγαίνουμε το πρωί στην εκκλησία. Παίρνουμε τον Αγιασμό και κατευθυνόμαστε στο ενετικό λιμάνι. Εκεί ο δεσπότης πετάει στη θάλασσα τον σταυρό και όποιος τον πιάσει είναι τυχερός για όλο το χρόνο. Τέλος, κάθε χρόνο τα Φώτα επισκεπτόμαστε το μεσημέρι το σπίτι της γιαγιάς και του παππού για να γιορτάσουμε το όνομα της θείας Ουρανίας.
Γεωργία Δρουμπάκη,
Στ1 τάξη

Την ημέρα των Θεοφανείων στην Τριμάρτυρη ο παππάς αγιάζει το νερό και γίνεται αγιασμός. Ολος ο κόσμος γεμίζει τα μπουκαλάκια του για να το πάρει σπίτι του. Μετά ο δεσπότης πάει προς το ενετικό λιμάνι με τη συνοδεία της μπάντας του ναυτικού και πολλούς ανθρώπους να τον ακολουθούν. Κατά την τελετή της κατάδυσης του σταυρού οι τολμηροί κολυμβητές, οι λεγόμενοι και βουτηχτάδες, βουτάνε στα παγωμένα νερά για να πιάσουν το σταυρό, να λάβουν την ευλογία του δεσπότη και να δεχθούν τις τιμές και τις ευχές των συντοπιτών τους. Αυτός που πιάνει το σταυρό θα έχει μια καλή χρονιά.
Γιώργος Δούκας – Χριστίνα Αμπράση,
Στ1 τάξη

Τα Θεοφάνεια είναι στις 6 Ιανουαρίου. Πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν στην Παναγία την Τριμάρτυρη και ακούνε τη λειτουργία. Μετά ακολουθούν τον δεσπότη, την μπάντα του ναυτικού και τα παπαδοπαίδια μέχρι το ενετικό λιμάνι. Εκεί περιμένουν οι κολυμβητές τον δεσπότη να ρίξει το σταυρό για να βουτήξουν. Όποιος τον πιάσει έχει τη φώτιση του θεού, δηλαδή έχει καλή τύχη όλο το χρόνο.
Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός
η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός
Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό
κάθετ’ η κυρά μας, η Παναγιά,
όργανο βαστάει, κερί κρατεί
και τον Άη Γιάννη παρακαλεί
“Αη Γιάννη αφέντη και βαπτιστή,
βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί,
Ν’ ανεβώ επάνω στον ουρανό
να μαζέψω ρόδα και λίβανο”
Ελένη Αποστολάκη

Το πρωί της εορτής των Θεοφανείων ο παππούς μου μας βάζει στη βάρκα του, εμένα και την οικογένεια μου, για να πάμε στο λιμάνι να δούμε από κοντά τη ρίψη του σταυρού. Εκείνη την ημέρα το λιμάνι γεμίζει με πολλές βάρκες λίγο πριν ξεκινήσει ο αγιασμός των υδάτων. Ο κόσμος είναι ενθουσιασμένος και πολλοί ανάβουν φωτοβολίδες. Οταν φτάσει ο κόσμος από την εκκλησία όσοι είναι να βουτήξουν για να πιάσουν το σταυρό ετοιμάζονται. Οι δεσπότης ψέλνει και ρίχνει το σταυρό. Ο κόσμος βουτάει και κολυμπάει όσο πιο γρήγορα μπορεί για να πιάσει το σταυρό. Μόλις δούμε ποιος τον έχει βρει ο παππούς μου βάζει μπροστά τη βάρκα για να πάμε την καθιερωμένη μας βόλτα. Και στο τέλος καταλήγουμε στο σπίτι της γιαγιάς μου για να φάμε όλοι μαζί και να τελειώσει η μέρα μας ευχάριστα.

Αντώνης Κοκογιαννάκης,
Στ1 τάξη

Την ημέρα που γιορτάζουμε τα Θεοφάνεια είναι η ημέρα που ο Χριστός βαπτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό από τον Αγιο Ιωάννη το Βαπτιστή και γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου. Στην Ελλάδα έχουμε τα εξής έθιμα: Λέμε τα κάλαντα την παραμονή της εορτής, στις 5 Ιανουαρίου, όμως το πιάσιμο του σταυρού είναι το έθιμο που χαρακτηρίζει αυτή τη γιορτή. Ο ιερέας ρίχνει τον σταυρό στη θάλασσα και κάποιοι κολυμβητές βουτάνε και προσπαθούν να τον πιάσουν. Συνήθως αυτός που πιάνει το σταυρό αφού πρώτα τον φιλήσει τον περιφέρει, μαζί με τον ιερέα, στα σπίτια. Ενα σπάνιο έθιμο που το κάνουν σε λίγες περιοχές είναι ο χορός των καλικαντζάρων. Την ημέρα των Φώτων συνήθως τρώμε χοιρινό ρόστο, χοιρινό πρασοσέλινο, χοιρινό με μελωμένα κυδώνια και για μία ακόμη φορά χοιρινό σαβόρε.

Οπως μου διηγήθηκε η γιαγιά μου

Στο χωριό μου, τον Λιβαδά, την παραμονή των Φώτων, στις 5 Ιανουαρίου, πήγαιναν στην εκκλησία νηστικοί και έπαιρναν τον αγιασμό. Ακόμη έπαιρναν και ένα κλαδί βασιλικού ή δυόσμου με το οποίο άγιαζαν τις ρίζες των δέντρων για να μεγαλώσουν και να δώσουν νόστιμους καρπούς. Το ίδιο έκαναν και με τα ζώα στους στάβλους αλλά και τα σπαρτά. Οσοι είχαν ζώα έσφαζαν ένα γουρούνι γιατί έπρεπε την παραμονή να φάνε κρέας. Ανήμερα των Φώτων πήγαιναν το πρωί να παρακολουθήσουν τη λειτουργία και να προσκυνήσουν το σταυρό. Επειδή στον Λιβαδά δεν έχει θάλασσα, ο παππάς και οι κολυμβητές πήγαιναν στη Σούγια (που είναι πολύ κοντά) και έκαναν κατάδυση του σταυρού. Μετά ο παππάς και ένα παππαδάκι πήγαιναν και φώτιζαν όλα τα σπίτια με αγιασμό. Το παππαδάκι κρατούσε ένα πλαστικό κουτί και εκεί του έβαζαν διάφορα πράγματα όπως κρασί, λάδι, αυγά, αμύγδαλα, καρύδια, ζυμαρικά ό,τι είχε ο καθένας.
Εύα Θεοδοσάκη

Κάλαντα Φώτων

«Σήμερα είναι τω φωτώ που αγιάζουν οι παπάδες 
Και μες στα σπίθια μπαίνουνε και λεν τον Ιορδάνη. Ο Ιωάννης βαπτιστής επέρασε και είπε, χαρίσετέ μου τα κλειδιά τα μαργαριταρένια.
Να ανοίξω το παράδεισο να πιώ νερό δροσάτο.
Να θέσω να αποκοιμηθώ σε μια μηλιά από κάτω.
Ανήφορος κατήφορος στα τρία πηγαδάκια.
Κάθουνται τρεις μελαχρινές με τα σγουρά μαλλάκια.
Η μια κεντά τον ουρανό κι η άλλη το φεγγάρι.
Κι η τρίτη η ωραιότερη κεντά τον Αϊ Γιάννη.
Ετούτα ειν ’τα κάλαντα που λένε για τα Φώτα.
Άνοιξε περιστέρα μου τη μαρμαρένια πόρτα».

Χανιώτικα νέα (Σάββατο,5.1.2019) http://www.haniotika-nea.gr/pedotopos-27/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

«Αρχιχρονιάς ανατολή καμπανοτελαλίζει/ μισεύγει το δεκαοχτώ, δεκαεννιά βγορίζει./ Καινούργιου χρόνου η φανιά, είκοσι παρά ένα/ ας είναι μαξουλούδικη η νέικη η γέννα./ Ποδαρικό τσ’ αρχιχρονιάς με την καλή τη χέρα/ γκινιάζει του δεκαεννιά το πρώτο καλημέρα./ Καλά καλή να ‘ν’ η χρονιά μέρες υγειάς να πέψει/ μ’ ελπίδες ν’ ασπροστολιστεί κι ετσά να ξετελέψει./ Αρίφνητες είν’ οι ευκές με τση καρδιάς τη μπένα/ καλά καλή η νέικη χρονιά για τον καθένα!» Το ποίημα “Αρχιχρονιά 2019” του Κωστή Λαγουδιανάκη.

«[…] Την πρώτη του Γενάρη ο κόσμος λένε είναι ορθάνοιχτος σαν ρόδι./ Λιμάνι, παροπλισμένα καράβια πολεμικά/ μέρα με τη γεύση καμένου λιόδεντρου σκληρή./ Ολα τα σπουδαία για τον χρόνο έχουν λεχθεί./ Χρόνος είναι το μέτρημα της κάθε λέξης/ που συντροφεύει τη μέρα καθώς φεύγει,/ τα ονόματα που σβήνονται την πρώτη του Γενάρη/ απ’ την ατζέντα,/ ο μικρός κοκκινολαίμης/ απόδημος επισκέπτης/ που άναβε με το στήθος του μικρές φωτιές/ στον ίδιο θάμνο κάτω απ’ την ελιά/ κάθε χειμώνα/ και τον Μάρτη τις έσβηνε/ όταν επέστρεφε στις σιωπηλές νύχτες του βορρά./ Ο σκώπτης των πραγμάτων ο μικρός/ που φέτος δεν ξαναγύρισε.» Το ποίημα “Πρώτη του Γενάρη” του Γιάννη Φίλη.

«Ο χρόνος είναι γενικός/ δεν μπορούμε να εντοπίζουμε οράματα/ δεν μπορούμε να μοιράζουμε αστραπές./ Ο χρόνος είναι γενικός/ δεν μπορούμε να μοιράζουμε αστραπές/ απ’ τα κλωστήρια τ’ ουρανού με δόσεις./ Κάποιο σκαθάρι στοχαζόμαστε/ απέριττα/ η πιο μεγάλη ώρα της ζωής/ υπάρχει σαν τις άλλες./ Δεν πάει μια βδομάδα που έβλεπα/ δυο παράξενα ζώα στην ύπαιθρο/ να ξεραίνουν τον θάνατο στη ράχη τους./ Ο χρόνος είναι γενικός/ ο χρόνος είναι κοροϊδευτικός,/ είναι αμέτοχος σαν τα περίπτερα στην κίνηση.» Το ποίημα “Θεραπευτική αγωγή” του Νίκου Καρούζου.

Τρία ποιήματα για τον χρόνο, ως έννοια που εκφράζει (βλ. “Μείζον ελληνικό λεξικό” των Τεγόπουλου – Φυτράκη) “τη διαδοχή και τη διάρκεια φαινομένων, ενεργειών και καταστάσεων”. Για προβληματισμό…

ΑΠΟ ΝΙΠΠΟΥΣ ΑΡΞΑΣΘΑΙ

Πρώτη του Γενάρη και πρώτη του χρόνου, του Αγίου Βασιλείου, και λίαν πρωί στο Νίππος, πού αλλού; Στο Κοιμητήρι του Αγιου – Αθανάση για να πω την πρώτη καλημέρα της νέας χρονιάς στους γονέους μου, ανάβοντας το καντήλι τους, και στους άλλους κεκοιμημένους χωριανούς. Στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού για να λειτουργηθούμε, όσοι βρεθήκαμε, “ευλογούντος και αγιάζοντος” του παπά-Μιχάλη και να πάρουμε αντίδωρο απ’ το χέρι του. Στην Πλατέα, όπου το Ηρώο και οι προτομές του πρώτου εξ Ιδιωτών Αρχηγού του Μακεδονικού Αγώνα Μανόλη Κατσίγαρη και του Οπλαρχηγού των Κρητικών Επαναστάσεων Θεοκλή Νικ. Κακάτση, που “επιμένει” να “επιβιώνει” στον ίσκιο της Μαδάρας και να βιγλίζει τον Ψηλορείτη (φωτ.). Στο καφενείο του Κοτσιφογιάννη για να λειτουργήσει, πίνοντας και τσικουδιά, σε διευρυμένο κύκλο, το “νιππιανό εμείς”. Στο άδειο πατρικό σπίτι, που κάποτε βασίλευαν στην αυλή του οι βασιλικοί και άστραφτε ο ασβέστης, για να κάμω το ποδαρικό. Και τέλος στον Γείτονα Αγιο, στο Αγιο Πνεύμα, ως εκπρόσωπο όλων των απανταχού της Οικουμένης ζώντων και τεθνεώτων Κατουνιάρηδων, για να του πω “Καλή Χρονιά”. Ολα αυτά σ’ ένα τρίωρο. Τρεις ώρες στιγμές… Τρεις ώρες αιώνες…

«Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη». Δεμένος με την Σκιάθο ο Αγιος των Νεοελληνικών Γραμμάτων, δεμένος με το Νίππος η ελαχιστότητά μου. Σκέφτομαι συχνά, όσο περνούν τα χρόνια, “ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας” και συχνοτέρα το δικό μου “επ’ εμοί”…

Σημείωση: H δεύτερη στάση έχει αναρτηθεί και την 1η Ιανουαρίου. Η ανάρτηση γίνεται και σήμερα λόγω της δημοσιεύσεως στη στήλη μου στα "Χανιώτικα νέα"

http://www.haniotika-nea.gr/apo-nippous-arxasthe/

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ

Γράφει η Νανώ Κουτσάκη - Σπανουδάκη

• Βιωματικά διηγήματα – ρεπορτάζ με πολυπολιτισμικές δια-ΣΤΑΣΕΙΣ 

• Αφιερωμένο στη Μνήμη Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη

Τί πραγματεύεται το νέο βιβλίο του Βαγγέλη Κακατσάκη “Μια Στάση εδώ –Μια στάση εκεί”; Mα, τo πολυπολιτισμικό εμείς με αφορμές παρμένες από τη σύγχρονη Χανιώτικη και όχι μόνο καθημερινότητα – επικαιρότητα.

• Όπως και η ομώνυμη στήλη του άλλωστε. Μόνο που τα 67 απανθίσματα κειμένων του 2017 τα οποία περιλαμβάνει ή έκδοση των Χανιώτικων Νέων, διαβασμένα ήδη από τους χιλιάδες αναγνώστες των Χανιώτικων Νέων και της στήλης του, ανασυνθέτουν τα γεγονότα έτσι ώστε ο αναγνώστης να τα απολαμβάνει ως ένα ενιαίο βιβλίο με διηγήματα.

Βιωματικά “ρεπορτάζ”
• Αυτό είναι -μεταξύ πολλών άλλων- το νέο βιβλίο του λογοτέχνη, ποιητή, αρθρογράφου, δημοσιογράφου Βαγγέλη Κακατσάκη. Είναι βιωματικά διηγήματα – ρεπορτάζ. Με τον ίδιο σε ρόλο αυτόπτη μάρτυρα, συναρπαστικού αφηγητή, ορθοτομούντα τη γλώσσα την ελληνική, το κρητικό ιδίωμα και τις μαντινάδες μας αλλά και τη γλώσσα της αγάπης. Σε ρόλο υπερασπιστή των αδυνάτων. Υπέρμαχο της αλληλεγγύης και του εμείς. Με το δικό του έμμεσο παραβολικό αλλά και ενίοτε κριτικό τρόπο.
• Το εξομολογείται στον πρόλογο του βιβλίου του γράφοντας: «Αν μη τι άλλο “βιωματικό”, γενικότερα το γράψιμό μου. Σπίτια μου οι λέξεις, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση. Είτε κάνω στάση σ’ ένα “παπαδιαμάντειο” πανηγύρι, είτε σε μια εκδήλωση, είτε σ’ ένα απ’ τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα των μνημονίων ή στις γειτονιές του πλανήτη».
• Το “Μια στάση εδώ – Μια στάση εκεί”, είναι πρωτίστως, η τοπική μας, χανιώτικη ζώσα πραγματικότητα. Γραμμένη όμως με τον ανεπανάληπτο -κλασικό πλέον στους φανατικούς και αγαπητικούς αναγνώστες του- Κακατσάκειο τρόπο γραφής.
• Είναι αληθινές, βιωματικές ιστορίες τοπικών δρώμενων που όμως συνδέονται με “χειρουργικό” τρόπο -λόγο, με τα ήθη, έθιμα, τους πνευματικούς δασκάλους του Εθνους, τους ποιητές, τους λογοτέχνες, τις οικουμενικές αξίες του πολιτισμού μας.

Διαχρονική επικαιρότητα
• Για όλα τα παραπάνω-και πολλά ακόμα που ασφαλώς θα ειπωθούν κατά την παρουσίαση του νέου αυτού βιβλίου του Βαγγέλη Κακατσάκη, στις 28 Ιανουαρίου 2019 οπότε και θα παρουσιαστεί στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου- η συμπυκνωμένη αυτή έκδοση αναδεικνύει αφ ενός τη διαχρονική επικαιρότητα των χρονογραφημάτων – διηγημάτων – ρεπορτάζ του αρθρογράφου. Αφετέρου δε, προβάλλει για τον μελλοντικό αναγνώστη, τη σημερινή πολιτισμική ζωή της χώρας και των Χανιών. Δίνοντας το καλύτερο ερέθισμα για όσους θέλουν να ανατρέξουν στα αρχεία της εφημερίδας αλλά και στην τρέχουσα καθημερινή έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση των Χανιώτικων Νέων για να ενημερωθούν.
• Οπως και “Τα Πεταχτά”, το “Μια στάση εδώ – Μια στάση εκεί” εκδόθηκε χάρις στον ιδρυτή των Χανιώτικων Νέων αλλά και εμπνευστή και δημιουργό του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, που, όπως γράφει και στον πρόλογό του ο συγγραφέας ευχαριστώντας, «αποτελούν εξ’ αδιανεμήτου πλούτο για τον τόπο μας».
• Ευχαριστίες επίσης εκφράζει και στη συγγραφέα ζωγράφο Αγγέλα Μάλμου για την σύνθεση του εξωφύλλου αλλά και σε άλλους συντελεστές της έκδοσης.
• Και πράγματι η σύνθεση του εξωφύλλου της Αγγέλα Μάλμου είναι η πραγμάτωση του μια εικόνα χίλιες λέξεις. Αφού καταφέρνει να «χωρέσει» την πεμπτουσία των κειμένων του βιβλίου. Όπως τις πολλές αναφορές του βιβλίου σε δρώμενα, μνήμες και ρήσεις του αλησμόνητου Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη. Σημειολογική και η παρουσία του ανδριάντα του Δασκαλογιάννη, του προσφυγόπουλου Αμίρ αλλά και του μοναδικού στην Ελλάδα Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη που διευθύνεται με επιτυχία από την Ελια Κουμή και άλλους άξιους συνεργάτες.
• Το βιβλίο προλογίζει, σύντομα και περιεκτικά, ο ίδιος ο Γιάννης Γαρεδάκης.
Οι “στάσεις” είναι το δεύτερο βιβλίο του Κακατσάκη μετά “Τα πεταχτά” που κυκλοφόρησαν το 2013 με επιλογές από την αρθρογραφία του. Χώρια βέβαια τα βιβλία ποίησης, λογοτεχνίας, διηγήματα, άρθρα, χρονογραφήματα, ρεπορτάζ και μελέτες που έχουν δημοσιευθεί σε πολλά έντυπα εδώ και 45 χρόνια που ο Κακατσάκης ασχολείται με τον πολιτισμό και την παράδοσή μας. Χώρια η Δασκαλοσύνη βέβαια. “Ιππότης” της άλλωστε έχει ονομαστεί εδώ και χρόνια από εξέχοντες θεσμικούς άρχοντες της πόλης μας.

Σχολή

• «Ιππότης της Δασκαλοσύνης»! Εδώ είμαστε, μονολόγησα με το που το θυμήθηκα.
• Δάσκαλος για τους μαθητές του. Κοινωνικός δάσκαλος για τους αναγνώστες. «Κακατσάκειος Σχολή δημοσιογραφικού χρονογραφήματος είναι “τα ΠΕΤΑΧΤΑ” είχα γράψει στις 12/9/2013, όταν πρωτοκυκλοφορήθηκε το πρώτο βιβλίο του με απανθίσματα από την ομώνυμη στήλη του.
• Θα το επαναλάβω. Ο τρόπος του δημοσιογραφείν του Βαγγέλη Κακατσάκη έχει δημιουργήσει “σχολή” δημοσιογραφικού χρονογραφήματος. Δημοσιογραφικού ρεπορτάζ. Δημοσιογραφικής παρουσίασης των τοπικών αλλά και πανελλαδικών δρώμενων. Επειδή όλα αυτά τα “ντύνει” με αναφορές στην ιστορία, στην ποίηση, στην παράδοση, στα έθιμα, στα ήθη μας. Και φυσικά στην τρέχουσα πολιτισμική δημιουργία.
• Πολλοί, λυπηθήκαμε… πολύ όταν η στήλη του “Τα Πεταχτά” έκλεισε τον κύκλο της.
• Αποζημιωθήκαμε όμως όταν η νέα στήλη των “Στάσεων” όχι μόνο συνέχισε τη δημοσιογραφική πολυπολιτισμική της διάσταση αλλά, έχοντας πλέον τη δυνατότητα για λίγο μεγαλύτερο κείμενο, αναδεικνύει και πολλές άλλες δια-στάσεις, κατά-στάσεις, ανα-τάσεις, αντι-στάσεις των θεμάτων που πραγματεύεται.
• Σημείωση: Τα έσοδα από το βιβλίο που υπάρχει στo Φαρμακείο Νικηφοράκη επί της Ηρώων Πολυτεχνείου θα διατεθούν για τα Φιλόπτωχα Συσσίτια Σπλάντζιας, ενώ τα έσοδα από την παρουσίασή του θα διατεθούν για ανάγκες της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης.

Μνήμη Ειρηναίου Γαλανάκη

«Να αγαπάτε τον συνάνθρωπό σας, να συγχωρείτε τα λάθη του και να υπερασπίζεστε το δίκιο του, από το ψωμί, ως την ελευθερία και την ειρήνη του κόσμου». Από τις παρακαταθήκες του Παππού
• Στη «Μνήμη του Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού», αφιερώνει το νέο του βιβλίο ο Βαγγέλης Κακατσάκης, γράφοντας: «Και γιατί ο Παππούς “μνημονεύεται” όσο κανένας άλλος στις “Στάσεις” του 2017, μα και γιατί ήταν Εκείνος που κι εμένα, όπως και πάμπολλους άλλους σημάδεψε, η αφιέρωση. Να έχουμε την ευλογία του, η ευχή μου. Και να μην ξεχνούμε να τον μνημονεύουμε. Μαζί με τον Διονύσιο Σολωμό και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη…».

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Γράφει ο Χρίστος Κωσταντουδάκης* 

 [...]  Φαίνεται πως είναι μια παλιά σου συνήθεια να κάνεις " Μια στάση εδώ- μια στάση εκεί" και να παρατηρείς τα πράγματα. Τα γεγονότα που ζείς, συμμετέχεις και αισθάνεσαι αποκτούν μέγεθος όταν είναι βιωματικά. Και είναι. Έτσι σαν σχήμα ομόκεντρων κύκλων με πυρήνα το βίωμα εξακτινώνονται και ακουμπούν τις πτυχές του ιδιωτικού και δημόσιου ενδιαφέροντος. Με όχημα τις λέξεις προσδίδεις στα κείμενα λογοτεχνική υφή και χρονογραφικό πρόσωπο. Πάντως η ανθολόγηση θεωρείται αντιπροσωπευτική και εύστοχη. 

Θεωρώ πως ο σκοπός της αποστολής του βιβλίου σε μένα είναι διττός. Αφ'ενός να χαρώ για την συμπερίληψη στις στάσεις σου και του χρονογραφήματος( έτσι το λέω εγώ) "Σαν χθές πριν από 98 χρόνια" που αναφέρεται στο χωριανό μου αοίδιμο Αρχ. Ελ. Νουφράκη και αφ' ετέρου  για να μου δώσεις την ευκαιρία να απολαύσω για μια ακόμη φορά την ταυτοτική γραφή σου. Επετεύχθηκαν και οι δύο στόχοι. Αντεύχομαι η Γέννηση του Χριστού και της θείας ενανθρωπήσεως του Θεού λόγου να αποτελέσει για όλους μας μια ακόμη ευκαιρία για αναγέννηση.

* Δάσκαλος - Ποιητής 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

«Ηταν πάντα περίεργη η περίπτωση του Αγίου αυτού, που, παρ’ όλη την άξια και ανώτερη θέση του στην Ορθοδοξία, έμεινε στη λαϊκή αντίληψη ένας ανθρώπινος άγιος, καθόλου συναξαρικός, που περπατεί ανάμεσά μας, και ζει σαν ταξιδιάρης ή σαν γεωργός με το αλέτρι του, σαν επισκέπτης με καλό ποδαρικό, ή σαν μάντης και κουβαλητής της Τύχης. Λες και δεν πέθανε ποτέ, ή κι αν πέθανε ξανάρχεται από τον πέρα κόσμο, απαραίτητος πάντα για να βάλει σε κίνηση τον καινούργιο χρόνο
[…] Το μόνο που βρίσκεται σε συμφωνία με τη βιογραφία και τη φιλόπτωχη δράση του, είναι η φιλαλληλία των ανθρώπων, την ημέρα αυτή και τα δώρα που γίνονται στα παιδιά και στους εργαζόμενους για το νέο έτος. Oλα όμως είναι συμπτωματικά, κι είναι γεγονός ότι, αν ο Ιεράρχης Βασίλειος δεν πέθαινε την 1η Ιανουαρίου, (του 379) κάποιος άλλος άγιος θα είχε πάρει τη θέση του, που θ’ ακούοταν, όπως π.χ. ο άγιος Σίλβεστρος στους Καθολικούς». Δημ. Σ. Λουκάτος (από το βιβλίο του “Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών”, εκδ. Φιλιππότη, Αθήνα 1979).

«Αγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία,/ βαστά εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι,/ το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί εμίλιε./ “Βασίλη, πούθεν έρχεσαι και πούθεν κατεβαίνεις;”/ “Από της μάνας μ’ έρχομαι και στο σχολειό πηγαίνω!”/ “Κάτσε να φας, κάτσε να πιεις, κάτσε να τραγουδήσεις.”/ “Εγώ γράμματα μάθαινα, τραγούδια δεν ηξέρω.”/ Και σαν ηξέρεις γράμματα, πε μας την αλφαβήτα./ Και στο ραβδί του ακούμπησε, να πει την αλφαβήτα. Και το ραβδί ήτανε ξερό, χλωρά βλαστάρια επέτα/ κι απάνω στα κλωνάρια του πέρδικες κελαηδούσαν»… Από τα κάλαντ(ρ)α του Αγιου – Βασίλη σε μέση παραλλαγή.

«Οταν ο Αγιος Βασίλειος ήταν επίσκοπος στην Καισάρεια, ο τότε Επαρχος της Καππαδοκίας πήγε με σκληρές διαθέσεις να εισπράξει φόρους. Οι κάτοικοι φοβισμένοι εζήτησαν την προστασία του ποιμενάρχη τους. “Σας προτρέπω ευθύς, τους είπε εκείνος, να μου φέρει έκαστος ό,τι πολύτιμον έχει αντικείμενον”. Μάζεψαν πολλά δώρα, και βγήκαν μαζί με τον Δεσπότη τους οι Καισαρείς να προϋπαντήσουν τον Επαρχο. Ηταν όμως τέτοια η εμφάνιση και η πειθώ του Μ. Βασιλείου, που ο Επαρχος καταπραΰνθηκε, χωρίς να θελήσει να πάρει τα δώρα. Γύρισαν πίσω χαρούμενοι κι ο άγιος Βασίλειος πήγε να τους ξαναδώσει τα τιμαλφή. Ο χωρισμός όμως ήτο δυσχερής, διότι πολλά όμοια είχον προσφέρει, δακτυλίους δηλαδή, νομίσματα κ.λπ. Ο Βασίλειος τότε σκέφθηκε ένα θαυματουργόν τρόπο: Διέταξε να κατασκευασθώσι την εσπέρα του Σαββάτου πλακούντια (δηλ. μικρές πίτες) και εντός ενός εκάστου έθηκεν ανά εν αντικείμενον, την δ’ επομένην έδωκε ανά εν εις έκαστον Χριστιανόν. Ποίον θαύμα! Εντός του πλακουντίου του εύρεν έκαστος ό,τι είχε προσφέρει! Από τότε, λέγει η παράδοση, κάθε στη γιορτή του Αγ. Βασιλείου κάνουμε κι εμείς πίτες και βάζουμε μέσα νομίσματα». Δημ. Σ. Λουκάτος (απ’ το παραπάνω βιβλίο του).

«Ο Γιάννης έβαλε ξύλα στο τζάκι και ξελόχισε η φωτιά. Ο Αγιος απίθωσε σε μια γωνιά το ταγάρι του, ύστερα έβγαλε το μπαλωμένο το ράσο του κι απόμεινε με το ζωστικό του. Τον βάλανε κι έκατσε κοντά στη φωτιά, κι η γυναίκα του ‘βαλε και μια μαξιλάρα ν’ ακουμπήσει. Ο Αγιος Βασίλης γύρισε κι είδε γύρω του και ξανάπε μέσα στο στόμα του: “Βλογημένο να ‘ναι τούτο το καλύβι”. Ο Γιάννης μπαινόβγαινε, για να φέρει το ‘να και τ’ άλλο. Η γυναίκα του μαγείρευε. Ο Γιάννης ξανάριξε ξύλα στη φωτιά. Μονομιάς φεγγοβόλησε το καλύβι με μιαν αλλιώτικη λάμψη και εφάνηκε σαν παλάτι». Φώτης Κόντογλου (απ’ το διήγημά του “Ευλογημένο μαντρί”)

«Βρίσκουνε κεια το Βασιλειό απού κανε ζευγάρι/ “Καλώς τα κάνεις, Βασιλειό, καλό ζευγάρι κάνεις”. “Καλό το λέμενε κι εμείς, καλό και βλοημένο,/ απού το βλόησ’ ο Χριστός με το δεξόν του χέρι,/ με το δεξό, με το ζερβό, με το μαλαματένιο”/ Σπέρνω σιτάρι δώδεκα, κριθάρι δεκαπέντε,/ ταγή και ρόβι δεκοχτώ, κι από νωρίς στο στάβλο”». Από τα Κρητικά Πρωτοχρονιάτικα κάλαντ(ρ)α (απ’ το βιβλίο του Σταμάτη Α. Αποστολάκη “Ριζίτικα” τα δημοτικά τραγούδια της Κρήτης, Χανιά 2010).

Καμπάνα κάνω την καρδιά και λέω της να παίξει/ τ’ Αγιού Βασίλη την ευχή σε όλους σας να μπέψει!

Χανιώτικα νέα (1.1.2018)
http://www.haniotika-nea.gr/o-ellinikos-agio-vasilis/

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ ΝΙΠΠΟΣ ΑΡΞΑΣΘΑΙ...

Πρώτη του χρόνου, του Αγίου Βασιλείου, σήμερα και λίαν πρωί στο Νίππος.





Στο Κοιμητήρι του Αγιου - Αθανάση για να πρωτοχαιρετήσω τους γονέους μου και τους άλλους κεκοιμημένους Νιππιανούς.








Στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού για να λειτουργηθούμε όσοι βρεθήκαμε, με ευλογούντα και αγιάζοντα τον παπα - Μιχάλη.

Στην Πλατέα, του Πρώτου εξ ιδιωτών Αρχηγού του Μακεδονικού Αγώνα Μανόλη Κατσίγαρη και του Οπλαρχηγού των Κρητικών Επαναστάσεων Θεοκλή Κακάτση, που επιμένει να ¨επιβιώνει¨ στον ίσκιο της Μαδάρας.








Στο καφενείο του Κοτσιφογιάννη για να λειτουργήσει, πίνοντας και τσικουδιά,  το "κοινωνείν"σε διευρυμένο κύκλο.





Στο πατρικό σπίτι για να κάμω το ποδαρικό και να θυμηθώ τα παλιά τούτης της χρονιάρας μέρας.



Και τέλος στο εκκλησάκι του Γείτονα Αγίου, στο Άγιο Πνεύμα, που εκπροσωπεί τους απανταχού της γης, ζώντες και τεθνεώτες Κατουνιάρηδες, για να του πω "Καλή Χρονιά!"

Όλα αυτά σε τρείς ώρες - αιώνες...