ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΦΗ ΤΩΜΑΔΑΚΗ 

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤ(Ρ) Α ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Στα κάλαντ(ρ)α των Φώτων είναι αφιερωμένος ο σημερινός Παιδότοπος με πρώτο το σχετικό γνωστό απολυτίκιο, “Εν Ιορδάνη βαπτιζόμενου Σου Κύριε...”.

Γύρω τριγύρω τα κάλαντα των Φώτων, όπως τα ψάλλουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, διανθισμένα με μερικές απ’ τις εικόνες που έκανε, ειδικά για τη στήλη η φίλη νηπιαγωγός - εικονογράφος Εφη Τωμαδάκη, που είναι βέβαια όπως φανερώνει και το επίθετό της, Σελινιώτισσα, αλλά μένει με την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη. Από καρδιάς το ευχαριστώ μου, καλή μου συναδέλφισσα στη Δασκαλοσύνη! Και σε άλλη συνεργασία με το καλό! 

Χρόνια πολλά και καλή φώτιση σε όλους!

 Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

 https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-8/

 

 https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=621168929096296&id=100036095820674&comment_id=621196412426881&reply_comment_id=621201559093033&notif_id=1641648183977786&notif_t=mentions_comment&ref=notif

 
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΗΣ ΒΑΦΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

 

Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε,

η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις·

του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει σοι,

αγαπητόν σε Υιόν ονομάζουσα·

και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς,

εβεβαίου του λόγου το ασφαλές.

Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός,

και τον κόσμον φωτίσας δόξα σοι.

(Μετάφραση}

Ενώ βαπτιζόσουν Κύριε στον Ιορδάνη,

φανερώθηθηκε το μυστήριο

της Αγίας Τριάδος που προσκυνούμε.
Γιατί η φωνή του Ουράνιου Πατέρα που σε γέννησε

μαρτυρούσε για σένα ότι είσαι αγαπητός γιοςΤου.
Και το Άγιο Πνεύμα που εμφανίστηκε με την μορφή περιστεριού,

βεβαίωσε την αλήθεια Λόγου.
Δόξα σε σένα Ιησού Χριστέ ο Θεός

που φανερώθηκες και φώτισες τον κόσμο.

ΚΡΗΤΙΚΑ

 

Σήμερα είναι τω φωτώ που αγιάζουν οι παπάδες
Και μες στα σπίθια μπαίνουνε και λεν τον Ιορδάνη
Ο Ιωάννης βαπτιστής επέρασε και είπε
Χαρίσετέ μου τα κλειδιά τα μαργαριταρένια
Να ανοίξω τον παράδεισο να πιω νερό δροσάτο
Να θέσω να αποκοιμηθώ σε μια μηλιά από κάτω
Ανήφορος κατήφορος στα τρία πηγαδάκια
Κάθουνται τρεις μελαχρινές με τα σγουρά μαλλάκια
Η μια κεντά τον ουρανό κι η άλλη το φεγγάρι
Κι η τρίτη η ωραιότερη κεντά τον Αϊ Γιάννη.

ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Σήμερα τα Φώτα κι Φωτισμός
κι αύριο ν-Αη Γιάννης Πρόδρομος

κι χαρές μιγάλες στουν Κύρ(γ)ιου μας
Σήμερα κυρά μας η Παναγιά

σπάργανα βαστάει κεριά κρατεί
κι στουν Άγιο Γιάννη πάϊνι

Άγιε Γιάννη αφέντη μου Πρόδρομε
δύνεσαι βαφτίσεις Θεού παιδί

Δύνομαι και παραδίνομαι
να βαφτίσω Θεού παιδί

Για να αγιάσουν βρύσες και τα νερά
για ν΄ανέβω πάνω στον ουρανό

για να ρίξω δρόσο και λιβανιά
να καταπραΰνουν τα διαβουλ(ι)καΚΑΛΑΝΤΑ

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ 

 

Σήμερα είν’ τα φώτα και οι φωτισμοί
και χαρές μεγάλες κι αγιασμοί.
Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό
κάθετ’ η κυρά μας η Παναγιά.

Καλημέρα, καλησπέρα καλή σου μέρα αφέντη με την κυρά.

Μαρμαροκολώνα πελεκητή
και τον αϊ-Γιάννη παρακαλεί
αϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή
βάφτισε και μένα Θεού παιδί.

Καλημέρα, καλησπέρα καλή σου μέρα αφέντη με την κυρά.

Δύναμαι και θέλω και προσκυνώ
και τον Κύριο μου παρακαλώ
για να ρίξει δροσιά, δροσιά στη γη
να δροστούν οι βρύσες και τα βουνά
να δροστούν οι βρύσες και τα βουνά
να δροστεί κι ο αφέντης με την κυρά.

Καλημέρα, καλησπέρα καλή σου μέρα αφέντη με την κυρά.

ΗΠΕΙΡΟΥ

Ήρθανε τα Φώτα,

καρκαλιέτ’ η κότα,

πίσω από την πόρτα

τσι φωνάζει ο πέτος,

δεν απολογιέται,

τσι ρίχνει ένα λιθάρι,

την παίρνει στο ποδάρι.

Λε, λε, λε, το πόδι μου

και το καλαπόδι μου,

δώσε μου τσι σέλες μου

και τα σελιβάδια μου,

ν’ ανεβώ στην καρυδιά,

να φωνάξω κούι-κούι

και κανένας δεν ακούει.

Παίρνω το κλειδί κι ανοίγω,

βρίσκω λύκο που χορεύει

κι αλεπού που μαγειρεύει.

 

   ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ

 

 

Aύριον είναι ντω Φωτώ, που ψάλλουν οι παπάδες

και που γυρίζουν τα στενά και λέν’ τον Ιορδάνη.

Βοήθεια τον έχομε τον Μέγα Ιωάννη,

που περεδέχθην ο Χριστός να πά’ να τον βαφτίσει.

Ώχου, αφέντη μου Χριστέ, και πώς θα Σε βαφτίσω,

που θα καούν τα χέρια μου, σαν το κερί θα λείσουν,

και σαν το κιτρολέμονο θα κιτρολεμονίσουν;

ΚΕΦΑΛΩΝΙΑΣ

 

 

Μικρός μικρός στη Βηθλεέμ σπηλαίω εντός ετέθη,
και τώρα άνδρας τέλειος στον Ιορδάνη τρέχει,
με ένα καμηλόδερμα ήτανε τυλιγμένος,
και με τη ζώνη του Χριστού ήταν περιζωσμένος.

Εκοίταξα στον ουρανό κι είδα σταυρό στη μέση,
κι απ’ όλα τα ονόματα ***** μου αρέσει,
και πάλι ματακοίταξα κι είδα ένα δυο στεφάνια,
και με το καλονύχτισμα καλά σας Θεοφάνια.

***** Σε αυτό το σημείο λένε το όνομα
του νοικοκύρη του σπιτιού.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 8.1.2022) 

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 6 Ιανουαρίου 2 Ιανουαρίου 2012

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

 

 ΜΕΓΑΛΗ γιορτή, σήμερα, «θεότρομη» τη λέει μεταξύ των άλλων ο λαός μας, γιατί αγιάζονται τα νερά και φεύγουν οι καλικάντζαροι. «Φεύγετε να φεύγουμε/κι έρχετ΄ο τουρλόπαπας/ με την αγιαστούρα του/ και με τη βρεχτούρα του’ λένε μόλις ακούσουν το τρίτο λάλημα του πετεινού και τρέχουν να μπουν στα έγκατα της γης, όπου θα παραμείνουν μέχρι τα Χριστούγεννα. Όχι παίζουμε! Αλίμονο και τρισαλίμονο σ’ όποιον χάσει το δρόμο του γυρισμού. Σκλάβος των ανθρώπων θα παραμείνει μέχρι τον άλλο χρόνο!

ΘΕΟΦΑΝΙΑ, Γιατί φανερώθηκαν τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά και Επιφάνια και Φώτα λέμε τη σημερινή γιορτή, της Βάφτισης του Χριστού από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη. Πολλά πάμπολλα τα έθιμα που έχουμε γι αυτήν. Από πού ν’ αρχίσει και που να τελειώσει κανείς!

ΕΝΑ έθιμο που καλά κρατά ακόμα στα χωριά μας είναι το ράντισμα με αγιασμό του σπιτιού μας, αλλά και των χωραφιών μας, λέγοντας το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…». Απαραίτητη προυπόθεση, βέβαια για να το τηρήσουμε είναι να πάμε στην εκκλησία και να πάρουμε αγιασμό. Ξέρω κάποιους που πάνε μόνο τη σημερινή μέρα, στην εκκλησία επί τούτο.

ΣΗΜΕΡΑ, λοιπόν του Μεγάλου Αγιασμού, αύριο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή(χρόνια πολλά στους πάμπολλους Γιάννηδες και στις Ιωάννες, επ΄ευκαιρία, όπως και στους Φώτηδες, στις Φωτεινές, στους Θεοχάρηδες και στις Ουρανίες που γιορτάζουν σήμερα) και τέλος Δωδεκαημέρου! Ακόμα και οι μαθητές και οι δάσκαλοι τα κεφάλια μέσα!

ΟΙ ΡΙΖΕΣ για τους Καλικάντζαρους βρίσκονται στις γιορτές των Ανθεστηρίων και των Διονυσίων των Αρχαίων Ελλήνων, αλλά και στις ρωμαικές γιορτές προς τιμή του θεού ήλιου, Σ’ αυτές τις γιορτές συνήθιζαν να μεταμφιέζονται σε τράγους, αίγες, αγελάδες, γαιδάρους και άλλα ζώα.

ΑΣΠΡΟΣ, όμορφος, φρόνιμος και δίχως ουρά καλικάντζαρος δεν υπάρχει. Μαύροι σαν το κατράμι, κακάσχημοι, μεγάλα πειραχτήρια και με ουρές είναι όλοι τους. Μιλάμε για τους κανονικούς καλικαντζάρους.

ΚΑΙ ΚΑΛΑ …οι κανονικοί καλικάντζαροι φευγουν, θα ξεγνοιάσουμε μέχρι του χρόνου με τους ακανόνιστους που οσονούπω ξανάρχονται τι κάνουμε; Να ρωτήσεις τον επί των καλικαντζάρων υπεύθυνο να σου απαντήσει, είπα στον εαυτό μου, που μου έκανε την ερώτηση. Καθάρισα;

Μια φορά ένας χωρικός έκανε μαύρο στο ξύλο έναν καλικάντζαρο όταν αυτός ήρθε κι απαιτούσε να του δώσει το χοιρινό που μαγείρευε. Την ώρα που που τον τον έδερνε τον ρώτησε ο καλικάντζαρος πως τον λένε. Ο χωρικός που κατάλαβε γιατί τον ρώτησε του απάντησε. «Απατός». Φεύγοντας απ’ το καλ’υβι ο καλικάντζαρος βρήκε τους συντρόφους του και είπε ότι τον έδειρε ο …Απατός και ότι πρέπει να τον τιμωρήσουν. «Απατός και μοναχός σου έπαθες ό,τι έπαθες, τι θέλεις , λοιπόν;» του απάντησαν αυτοί σκασμένοι στα γέλια.

«Δεν είναι τούτη η γιορτή ωσάν την περασμένη\ μόνο η μέρα η φρικτή η δοξολογημένη\ που οι παπάδες πορπατούν με τον σταυρό στο χέρι\ και μπαίνουν μες στα σπίτια μας και λεν τον Ιορδάνη\ Βοήθεια να έχετε τον Μέγα Ιωάννη \ Κάτου στα Γεροσόλυμα και στου Χριστού τον τάφο\ εκεί δενδρόν δεν ύπηρχεν δενδρόν εξεφυτρώθη\ στη μέση κάθετ’ ο χριστός στην άκρα η Παναγία\ και στα περικλωνάρια του αγγέλοι κι αρχαγγέλοι.» Καλαντα Φώτων Κάσου(WWW. Matia . gr)

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ

(http://r

 

ΠΟΙΗΣΗ

ΔΙΑΦΩΝΙΑ

 

 

 

Φωτογεννημένα- 

λίγο πριν και λίγο μετά

τους ανοιχτούς ουρανούς.

Εννιά χρονών κι ενός λεπτού της ώρας 

το αγόρι,

εννιά χρονών παρά ένα λεπτό της ώρας 

το κορίτσι- 

μπορεί και αντίστροφα.

Σήμερα τα Φώτα και οι Αγιασμοί… 

Με το που χαράζει η μέρα στους δρόμους- 

συνεταιράκια στα κάλαντα του Ιορδάνη,

σε ρόλο Βαφτιστή εξ ημισείας. 

Μαργαριταρένια τα κλειδιά των.

Ν’ ανοίξει την παράδεισο,

θέλει το αγόρι. 

Ν’ ανοίξει τον παράδεισο, 

θέλει το κορίτσι.

Συμφωνία  Κυρίου  

η  διαφωνία των στο γένος του άρθρου.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης ( “ Τα χελιδόνια του μοναχού”,  Χανιά, 2020)

 https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10220662108118802?comment_id=10220664262412658&notif_id=1641758809689499&notif_t=feed_comment&ref=notif

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ: “ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ”

Γράφει ο Χρήστος Κωσταντουδάκης* 

(Καλά καλό και το πρωτοχρονιάτικο δώρο του καλού φίλου από τα παλιά, δασκάλου - συγγραφέα Χρήστου Κωσταντουδάκη τις προάλλες στα " Χανιώτικα νέα... Πολύ μου άρεσε η προσέγγιση που έκανες στην ΞΕΣΤΕΡΙΑ μου, Χρήστο! Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου) 

 

Ο Ν. Καζαντζάκης σε επιστολή του προς τον Π. Πρεβελάκη το 1948 γράφει για το " Δέντρο" ( Το πρώτο μέρος της τριλογίας " Κρητικός") : " Περιτριγύριζα κάμποσες μέρες τον Κρητικό ( Το Δέντρο) , τον περιχαιρόμουν με συγκίνηση κι όλο το ανέβαλα ... Θάμα είναι η απλή συναξαρική πλοκή και η επική στόρηση... Θάμα ο πλούτος , η αδρότητα και συνάμα η αρμονία και η γλύκα της γλώσσας. Τέλεια. Κι εξαίσιες οι σύντομες , στην ακρότητα συμπυκνωμένες περιγραφές του τοπίου"

Τα εφτά διηγήματα του δασκάλου, λογοτέχνη, ποιητή και τώρα πεζογράφου Βαγγέλη Κακατσάκη διακρίνονται για ανάλογες αρετές.

Με Πατριαρχικό ύφος, ρυθμική εκφορά , βαθύ ιδιόχρωμα και με εξαίσιες εκφραστικές αποχρώσεις , περνά , ανάλογα με το διήγημα, από το ικετευτικό στο αξιωματικό, από το φιλοικτίρμον στο θρηνώδες, από το σεμνό στο μεγαλοπρεπές. Τελικά όλα τα διηγήματα ,ούτως ειπείν , εφάπτονται με το χαροποιόν πένθος.

Πατρίδα μου η παιδική ηλικία, οι μνήμες άγουρες, σγουρές, αθώες. Η γιαγιά Στελιανίτσα καθισμένη στο παραγώνι σκαλίζει τη χόβολη και ανασύρει μερικούς σπινθηρισμούς από το βαθύ πηγάδι της ιστορίας. Σκόρπιες αναφορές για πραγματικά περιστατικά, ραντισμένα με σταγόνες μυθοπλασίας.

Τις ιστορίες αυτές , χρόνια αργότερα ο σπουδαγμένος εγγονός της , ο Βαγγέλης τις μεταπλάθει σε διηγήματα με όλα τα χαρακτηριστικά του είδους: Σμίκρυνση, προσδιορισμός τόπου και χρόνου, αλληλουχία περιστατικών για τη διαμόρφωση της πλοκής, σφιχτοδεμένο κείμενο, αισθητή κλιμάκωση και βεβαίως αισθητική συγκίνηση.

Τα ποιητικόμορφα αφηγήματα προκαλούν μεγάλη ένταση και συνομιλούν με την αλληγορία της τέχνης και την παραβολή της ζωής.

Είναι μικρές βινιέτες που φλερτάρουν με τα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας, του αληθινού και του φανταστικού με κυρίαρχο στοιχείο το ηρωικό. Αποτελούν ένα ονειρικό βύθισμα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, στην αναπαραστατική ψυχή της μυθοπλασίας. Στις σελίδες των περιεχομένων συναιρούνται εφευρετικές αληθοφανείς ιστορίες που συγκροτούν ένα συνολικό σχεδόν πορτρέτο της ανθρωπογεωγραφίας επί Τουρκοκρατίας.

Ο συγγραφέας αναμετράται με τις λέξεις κτερίσματα του κρητικού ιδιόμελου , λειαίνει χωρίς επεξηγήσεις και το κείμενο ως ολότητα παραμένει ο μόνος πρωταγωνιστής. Αναπαριστά το κλίμα της εποχής με ιστορικούς οδοδείκτες και αφηγηματική πυκνότητα. Με την γλωσσοπλαστική του δεινότητα ανασταίνει ήρωες , σμιλεύει ψυχές ,φωταγωγεί έρωτες και διαμορφώνει χαρακτήρες. Αυτό απαιτεί μια βαθιά εργώδη προσπάθεια με συμπαραστάτες την αισθητική, την ευαισθησία, τη φαντασία και την εκ των ων ουκ άνευ καλλιέργεια του συγγραφέα.

Στο βιβλίο " Πότε θα κάμει ξεστεριά..." θα συναντηθούμε με μεστές γραπτές διηγήσεις , ολοζώντανους χαρακτήρες γεμάτους ανθρώπινα πάθη, σιωπές και δισταγμούς. Στο βάθος του εθνικού χρόνου αναδύονται καπεταναίοι με πεπρωμένα , μάχες, έρωτες, συγκρούσεις, ματαιώσεις και θυσίες.

Τα διηγήματα της καλαίσθητης αυτής έκδοσης διαλαμβάνουν ό,τι μας αγγίζει, μας τρομάζει, μας συγκινεί.

Λαδάς, Κωνσταντής, Γιώργακας,Μαριγώ, Ρούσσος, Κακάτσης, Κωσταρός είναι μια μικρή μόνο σταχυολόγηση των ονομάτων που παρελαύνουν από τα κείμενα. Είναι δηλωτικά μιας εποχής ζόφου και αβεβαιότητας, αλλά ταυτόχρονα παραπέμπουν στο αναπότρεπτο , στο δρόμο για τη λευτεριά. Πώς το ' λέγε ο Αντισθένης? " Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις".

Αν κάθε αναγνώστης ξαναγράφει το βιβλίο που διαβάζει με βάσεις τα ιστορικά ακούσματα , αλλά κυρίως την παράδοση που μόνο οι γιαγιάδες με ιστορικομυθολογικά μινυρίσματα μπορούν να μεταφέρουν, τότε αυτά τα διηγήματα έχουν θέση στην ψυχή των μικρών και μεγάλων.

Ο Β. Κακατσάκης επέλεξε να γίνει " ένας απ' όλους" και όχι " πάνω απ' όλους" . Αγαπά αυτό που κάνει. Για τους γύρω του, για την ίδια τη ζωή. Γιατί ποιος είναι αλήθεια ο σκοπός της ζωής; Δεν είναι " το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεως μας;

https://www.haniotika-nea.gr/vaggeli-th-kakatsaki-potes-tha-kamei-xesteria/

 * Δάσκαλος – συγγραφέας

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το βιβλίο διατίθεται από τα γραφεία της εφ. " Χανιώτικα νέα"  (Καραϊσκάκη 49 Χανιά, τηλ2821070563) και https:\\shop.haniotika-nea.gr

ΝΙΠΠΟΣ

 ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΒΑΠΤΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ... 

 

Στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού του χωριού μου, του  Νίππου Αποκορώνου, κάτω από τον μεγάλο πολυέλαιο, πάντα ο δικός μου (μας) Ιορδάνης. Μια μεγάλη σιδερένια λεκάνη παλιότερα, μια χάλκινη μικρή κολυμπήθρα, τα τελευταία χρόνια. Σε ρόλο Ιωάννη Βαφτιστή, γι άλλη μια χρονιά, κι εφέτος ο παπα - Μιχάλης... Εκεί με το μπουκαλάκι μου για τον αγιασμό κι εφέτος...  

Φώτα ολόφωτα, με τον ήλιο να λάμπει στις Μαδάρες! Και του χρόνου ΑΝΑΖΗΤΗΧΤΟΙ!

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΝΤΕ ΟΝΕΙΡΑ ΕΥΘΥΒΟΛΑ...

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Καλώς ήρθε το 2022! Είναι μία ακόμη έναρξη, μία νέα χρονιά που φτάνει ολόφρεσκη να μας συντροφέψει στις ημέρες και στα βράδια μας!
Να ονειρεύεστε, στον ύπνο και στον… ξύπνιο!
Η παραπάνω εισαγωγή μοιάζει βγαλμένη από ένα πολύ(!) μακρινό παρελθόν, μία πολύ διαφορετική από τη σημερινή εποχή! Ποιος εμποδίζει να τη διατυπώσουμε και σήμερα;
Όσο υπάρχει αναπνοή, όσο υπάρχει απαντοχή, υπάρχει και ελπίδα -προσδοκία για πολλούς, ευχή για κάποιους άλλους- πως τα πράγματα θα καλυτερεύσουν, μπορούμε να καλυτερεύσουν!
…Πόσο υπέροχη αυτή η είδηση της γέννησης ενός μωρού, του πρώτου που γεννήθηκε στο έμπα της νέας χρονιάς εδώ στην πόλη μας, στην Ελλάδα! Πόσο υπέροχη η γέννηση του όμορφου και ωραίου, τ’ αληθινού! Πόσο ωραίο να το διαφυλάσσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να σκορπά χαμόγελα και αισιοδοξία!
…Υπάρχουν τούτες οι λίγες, οι έστω μικρές στιγμές που το φως υπερκαλύπτει το σκοτάδι, τη θολούρα, και πρέπει να τις ζούμε ως το μεδούλι!
Τούτη η ζωή που μας δόθηκε, οφείλουμε να τη σεβόμαστε, να τη χαιρόμαστε, να τη… ζούμε(!). Αν λίγο ψάξει ο καθένας γύρω του, εντός του, σίγουρα θα ανακαλύψει εκείνα τα ψήγματα που θα τον ωθήσουν να συνεχίσει να ζει, να μάχεται, να παλεύει τις αντιξοότητες, να επουλώνει τις πληγές του, να νικά και να απολαμβάνει τούτη τη ζήση που ενέχει όλων των ειδών τις χαρές αλλά και τις λύπες!
Ας εστιάσουμε στις μικρές χαρές, στις στιγμές που θα μας “απαλύνουν” το ωραίο αυτό ταξίδι της ζωής!
Υγεία, χαρές, χαμόγελα, αισιοδοξία!!!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 5. 1. 2022)  

https://www.haniotika-nea.gr/kante-oneira-eythyvola-kai-na-eyodothoyn-to-2022/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΙ "ΑΕΙΦΟΡΕΣ ΕΥΧΕΣ"  ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΨΙΛΑΚΗ

 

«Τα πρώτα καλοχερίδια της καινούριας χρονιάς τα πρόσφεραν στη βρύση. Τύλιγαν οι μανάδες τα καλούδια τους σε άσπρες πετσέτες – ανεβατά λουκούμια, οπωρικά, καρυδαμύγδαλα και σταφίδες- έβαζαν μέσα κι ένα φλασκάκι τσικουδιά, τα έδιναν στα παιδιά τους κι εκείνα τ’ αποθέτανε στο περβάζι της νερομάνας, καλημερίζοντάς την με τούτα τα λόγια: “Καλημέρα βρύση. Χρόνια πολλά!” Σταματούσε όποιος μεγάλος περνούσε, έπινε λίγη τσικουδιά, καλημέριζε κι εκείνος τη βρύση κι έριχνε τον οβολό του. Έτσι ξημέρωνε η Πρωτοχρονιά. Με τον σεβασμό στη Μάνα Φύση, με τη σχεδόν θεατρική, αλλά και τόσο βαθιά χαραγμένη στο μεδούλι του πολιτισμού μας ανταπόδοση στη νερομάνα, που δεν σταματούσε ολάκερο τον χρόνο να προσφέρει το νερό της. Ήταν το απλό, το άδολο, καρδιακό ευχαριστώ μας στις άυλες δυνάμεις που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου. Μη συνειδητοποιημένη οικολογία ή μήπως απόλυτα συνειδητοποιημένη στάση ζωής; Σήμερα που ο πλανήτης δεινοπαθεί με την αλόγιστη συμπεριφορά μας, η παράδοση προσφέρει την έμπνευση για να μπορέσομε να ζήσομε αρμονικά στην πιο όμορφη γωνίτσα της πλάσης: στη Γη μας. Πηγή ζωής είναι το νερό. Μα και σύμβολο. Που πηγάζει πάντα φρέσκο κι ολόδροσο από τα έγκατα της γης κι είναι σαν να πηγάζει απ’ των αιώνων τα βάθη. Αξημέρωτα έτρεχαν οι κοπελιές με τις στάμνες στους ώμους κι έφερναν στα σπιτικά τους το καινούριο νερό. Έχυναν λίγο στο κατώφλι του σπιτιού κι έλεγαν φωναχτά την αειφόρο ευχή τους: “Ως τρέχει το νερό στη βρύση, να τρέχουν και τα καλά στο σπίτι μας”. Καλοχερίδια ψυχής οι λέξεις, καλοχερίδια και τα καλούδια της μνήμης. Ποιαν άλλη ευχή να διαλέξομε σήμερα; Σαν το νερό να τρέχουν στο σπίτι σας τα καλά. Και στο μεγάλο μας σπίτι, στη Γη μας! Από την (ευρύτερη) οικογένεια Νίκου και Μαρίας Ψιλάκη. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Ευλογημένο και ευτυχισμένο το 2022».

Και σ’ εμένα, όπως και σ’ όλους τους φίλους του, έφτασαν, μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, με το που ήρθε η πρώτη μέρα της νέας χρονιάς, οι παραπάνω ευχές του Νίκου Ψιλάκη. Του “Ψηλορείτη”, όπως έχω ξαναγράψει, των σημερινών Κρητικών Γραμμάτων. Με αυτές τις “αειφόρες ευχές” του, που τις συνόδευε και η δική του βέβαια παλιότερη σχετική φωτογραφία (http://karmanor.gr/el.article/eyhes-aeifores-protohronia-2022) με την επεξήγηση «Το κέρασμα της βρύσης στην Κερά το 1988. Η Έφη μικρή. Έθιμο σε αναπαραστατική μορφή για το γύρισμα σχετικού ντοκιμαντέρ με τη συνεργασία φίλων, όπως ο Χρίστος Χριστοδούλου, ο Κυριάκος Γεωργίου και η Αντριάννα Παναγιωτάκη, κάνει το ποδαρικό στη νέα χρονιά η στήλη σήμερα. Αειφορίας ανάγνωσμα… Οικολογίας θεωρία και πράξη. Περί ευθύνης ο λόγος, έτσι όπως ο Καζαντζάκης την όρισε… Αν δεν σωθεί η γης (κι) εγώ θα φταίω.

 https://www.haniotika-nea.gr/oi-aeifores-eyches-toy-nikoy-psilaki/

 

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΗΣ - ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ - ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ ΟΜΙΚΡΟΝ ΕΠΕΛΑΣΗ - ΠΕΡΙ ΜΑΣΚΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ

 

 

 «Εγώ, μαμά, θα τραβώ την κατσίκα,/ λέει ο Αντώνης, μ’ όλο το βάρος/ των τεσσάρων του χρόνων./ Ζηλεύω, ζηλεύω πολύ γιατί το ‘πε αυτός,/ που του ρίχνω κοντά δυο χρόνια-αιώνες./ “Είστε μικροί και η κατσίκα είναι άγρια”, λες/ δένοντας κόμπο το σκοινί στη μέση σου./ Χέρι ελεύθερο γι’ αυτήν δεν έχεις./ Στο ένα θα κρατάς το καλάθι με το φαγητό/ και το άλλο πρέπει να το κάνεις αγκαλιά/ για την Στέλλα που έχει μόλις χρονιάσει./ “Θα τρέχει ο ποταμός,/ μην πάμε, μπορεί και να βρέξει”, κλαψουρίζω./ Δεν σηκώνεις κουβέντα;/ Ο πατέρας σας μας περιμένει/ να μαζέψουμε τις ελιές, λες./ Ας τρέχει ο ποταμός κι ας βρέξει…» Το ποίημα μου “Ας τρέχει κι ας βρέξει” (“Όταν γίνεις ποίημα”, Χανιά 2013). Και βέβαια αφιερωμένο στη μάνα μου που έφυγε σαν σήμερα, πριν από 11 χρόνια στο άλλο ημισφαίριο της ζωής. Και βέβαια θα ’ρθω, θεού θέλοντος με τους βασιλικούς που τόσο αγαπούσες, σήμερα στο μνήμα σου, μάνα! 

 

Κορωνοϊού, με τη μορφή Όμικρον, επέλαση… Από αρνητικό ρεκόρ σε αρνητικό ρεκόρ κρουσμάτων τις τελευταίες μέρες πάμε. Φοβού τον κορωνοϊό με τη μορφή Όμικρον. Ούτε ο Αττίλας, που κι αυτός, από… τας Ασίας… στας Ευρώπας ήρθε, στον καιρό του. Υπερβολή; Δεν θα το ’λεγα. Άλλος ο κορωνοϊός κι άλλος ο Αττίλας, μην μπερδευόμαστε.

 

«Κοίταξε τον φόβο κατάματα κι αυτός θα φοβηθεί και θα φύγει». Τη φράση αυτή του Νίκου Καζαντζάκη μου θύμισε το πρωτοχρονιάτικο “Εντός εκτός και επί τα αυτά” άρθρο του συνεργάτη της εφημερίδας μας Γιώργου Ουντράκη. Ήρωας είναι όποιος αισθάνεται τον φόβο αλλά πασχίζει να τον ξεπεράσει, μας λέει. Προσυπογράφω. Όντως «ο άνθρωπος βρίσκει (πρέπει να βρει) μέσα του δυνάμεις -ως αυτοσυντήρηση- που είναι ανώτερη από τον φόβο».

 

«Διπλή τη μάσκα λένε πια πως πρέπει να φορούμε,/ η μια δεν είναι αρκετή για να προστατευτούμε». Ξεκάθαρη η μαντιναδολόγος μας, η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη, στην παραπάνω μαντινάδα της, που μου την είχε στείλει την προτελευταία μέρα της περασμένης χρονιάς και μου είχε ξωμείνει. Τριπλή θα μας βάλουν να τη φορούμε στο τέλος, Νεκταρία…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 4.1.2022)  

https://www.haniotika-nea.gr/oi-aeifores-eyches-toy-nikoy-psilaki/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ...

ΤΟ ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

(Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου στον εκλεκτό συνεργάτη της εφ. ¨Χανιώτικα νέα" γιατρό -  πολιτισμολόγο Αγησίλαο Αλιγιζάκη για την υπέροχη προσέγγισή του στην ΞΕΣΤΕΡΙΑ μου. Υπόχρεος! 

Γράφει ο Αγησίλαος Αλιγιζάκης

Ο πλανήτης γη οδεύει γοργά προς το τρίτο έτος της πανδημίας δοκιμάζοντας άτομα και κοινωνίες. Ειδικά οι ανθρώπινες σχέσεις ισορροπούν μεταξύ αβεβαιότητας και φόβου, οδηγώντας στη μοναξιά και την απομόνωση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο ξεχωριστός ποιητής, συγγραφέας, δημοσιογράφος Βαγγέλης Κακατσάκης ορθώνει το ανάστημα του με ένα σεμνό, λιτό, μικρό, άλλα γεμάτο νοήματα και συμβολισμούς βιβλίο, το οποίο έχει τίτλο “Πότες θα κάμει ξεστεριά…”. Αυτή η μικρή συλλογή διηγημάτων, ζωντανό μνημείο της κρητικής διαλέκτου, της κρητικής λαογραφίας και της ιστορίας της Κρήτης κατά την επανάσταση του 1821, είναι στην κυριολεξία ένας κρητικός χορός και συγκεκριμένα ένα πεντοζάλι. Αρκεί ο αναγνώστης να ανοίξει τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής, καθώς το διαβάζει, για να φανταστεί τους πρωταγωνιστές των διηγημάτων («Η καμπάνα», «Το τέλος», «Ζωή και θάνατος», «Η εκδίκηση», «Το χρέος», «Ανάσταση» και «Ο εθελοντής») πιασμένους από τους ώμους να χορεύουν πεντοζάλι πότε στις βουνοκορφές, πότε στα χωριά και πότε στις πόλεις. Ο έντονος, γοργός χορευτικός βηματισμός έχει ομαδικές πατιές, οι οποίες συμβολίζουν τις ομοβροντίες των όπλων στη μάχη. Οι λαβές στους ώμους δείχνουν τη συναδέλφωση και την αλληλεγγύη, ενώ οι πρωτοχορευτές εναλλάσσονται. Μόλις τελειώσει ο πρωτοσύρτης τις φιγούρες του πετάγεται ένας άλλος χορευτής από τον κύκλο και πρωτοσέρνει το χορό. Με τον τρόπο αυτό, “χορεύουν” όλοι οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων, με πρώτο και καλύτερο τον Θεοκλή Κακατσάκη, ηρωικό πρόγονο του συγγραφέα.
Αυτή η μαγική εικόνα με τους άγριους πολεμιστές, με την παραδοσιακή κρητική φορεσιά φέρνει στο νου του αναγνώστη την ιστορία του τόπου του, επιβεβαιώνει και υπενθυμίζει την ταυτότητά του, ενώ ταυτόχρονα τον επιστρέφει στις ρίζες του.
Τα διηγήματα τονίζουν τη σημασία της αγάπης για την πατρίδα, διδάσκουν ήθος και λεβεντιά, ενισχύουν την κοινωνική συνοχή. Βέβαια, μαζί με τη λύρα και τον πόλεμο υπάρχει παντού και το φως του Χριστού, η ορθόδοξη πίστη, καθώς η θρησκεία τα χρόνια του τουρκικού ζυγού αποτελούσε τον βασικό συνεκτικό κρίκο της κοινωνίας. Εδώ ο αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει μια άλλη ιδιότητα του συγγραφέα, την ψαλτική. Πολλά χρόνια στο ψαλτήρι του χωριού του, στο Νίππος Αποκορώνου, ο Βαγγέλης Κακατσάκης γνωρίζει τη δύναμη της προσευχής, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορεί να ξεχάσει τα παιδικά του εκκλησιαστικά βιώματα ειδικά κατά την περίοδο των μεγάλων εορτών. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το νέο του πόνημα κυκλοφόρησε κοντά στα Χριστούγεννα. Με αυτή τη σκέψη, η ανάγνωση της “Καμπάνας” θυμίζει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ενώ η μελέτη της “Ανάστασης” προεικονίζει τον Διονύσιο Σολωμό στους “Ελεύθερους πολιορκημένους”.
 

 

 

Εν κατακλείδι, θα λέγαμε ότι το «Πότες θα κάμει ξεστεριά…» αποκαλύπτει τον συναισθηματικό πλούτο, τη ψυχική ευαισθησία και τις ιστορικές γνώσεις του συγγραφέα, ο οποίος αποτίει φόρο τιμής στα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821. Αναμφίβολα είναι ένα όμορφο, ξεκούραστο χριστουγεννιάτικο ανάγνωσμα, το οποίο μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο δώρο για παιδιά και μεγάλους.

*ιατρός ορθοπεδικός, πολιτισμολόγος

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το βιβλίο διατίθεται από τα γραφεία της εφ. " Χανιώτικα νέα"  (Καραϊσκάκη 49 Χανιά, τηλ2821070563) και https:\\shop.haniotika-nea.gr

https://www.haniotika-nea.gr/to-pentozali-toy-vaggeli-kakatsaki/

 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΦΙΛΟΙ

 

 

 

«Ενα μαγνητόφωνο φτηνό

όλη κι όλη

η κινητή κι ακίνητη περιουσία του.

 Μ’ αυτό εξασφάλιζε τον επιούσιο

  ο Ντίνο Κόστα.

 Τον γνώρισα κάποια παραμονή Πρωτοχρονιάς

όταν ήρθε και μου είπε,

 με το μαγνητόφωνό του,

τα κάλαντα των Χριστουγέννων.

Για τρία χρόνια το ίδιο σκηνικό.

Κρίμα, που δεν ήρθε τέταρτη φορά.

Είχαμε γίνει κατά κάποιον τρόπο, φίλοι.

 Αν γίνονται,/ οι φίλοι κατά κάποιον τρόπο».

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(Από την ποιητική συλλογή ¨ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ" ) 

 

 

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΚΟΥΤΣΑΚΗΣ - ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ

Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ 

 

 

 

Καλοί μου φίλοι, καλή Πρωτοχρονιά!
Ένας… αναπληρωματικός Άγιος Βασίλης κάνει το ποδαρικό για τη νέα χρονιά στον Παιδότοπο σήμερα! Για το βιβλίο «Ο αναπληρωματικός Άγιος Βασίλης» που απευθύνεται σε παιδιά 7 μέχρι… 107 χρονών, που έγραψε ο και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Περθ της Αυστραλίας, καταξιωμένος ανά την Ελλάδα αλλά και διεθνώς συμπολίτης μας, συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης και εικονογράφησε η σύζυγός του Δέσποινα Γιαννακάκη, ο λόγος. Για ένα βιβλίο των εκδόσεων “ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ”, που έγινε ενθουσιωδώς δεκτό τόσο από την κριτική όσο και από το αναγνωστικό κοινό με το που κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 2021… Για μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία που μας μιλά για την αγάπη, την αλληλεγγύη και την κατανόηση της διαφορετικότητας του άλλου πρόκειται. Για μια ιστορία που μόνο ο Πολυχρόνης μπορούσε να τη γράψει και μόνο η Δέσποινα μπορούσε να την εικονογραφήσει… Δεν θα το κρύψω ότι είμαστε περήφανοι για σας, καλά μου Χανιωτάκια! Καλή συνέχεια σε όλα όσα κάνετε στη μακρινή Αυστραλία αποφανίζοντας μας, Πολυχρόνη και Δέσποινα! Να χαίρεστε τα παιδιά σας και τους γονείς σας και να σας χαίρονται! Καλή σας χρονιά! Καλή σας χρονιά φίλες και φίλοι, μικροί και μεγάλοι, αναγνώστες του Παιδότοπου!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
 

 

Ο Μπάμπης ζει σε μια φάρμα και θέλει μόνο ένα πράγμα, την ησυχία
του. Η έκπληξή του είναι μεγάλη όταν η αγαπημένη του ξαδέρφη,
που είναι γραμματέας του Άγιου Βασίλη, προσγειώνεται με το
έλκηθρο και τους τάρανδους στην αυλή του. Η έκπληξή του είναι
ακόμα μεγαλύτερη όταν του ζητάει να πάρει τη θέση του Αγίου, που
είναι άρρωστος. Ο Μπάμπης δεν θέλει να χάσει την ησυχία του. Οι
τάρανδοι τον αντιπαθούν. Καμινάδες δεν ξέρει να ανεβοκατεβαίνει.
Ούτε μπορεί να τα βάλει με τον μεγάλο εχθρό του Άγιου Βασίλη.
Αλλά ακόμα κι αν ξεπερνούσε όλα αυτά εμπόδια, ποιος θα πίστευε
τον Μπάμπη για Αϊ-Βασίλη; Αφού ο Μπάμπης είναι μαύρος!
Για παιδιά ηλικίας 7+

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
 

 

[…] Ο Άγιος Βασίλης του είχε αλλάξει τη ζωή, και τώρα ο Μπάμπης είχε αρνηθεί να τον βοηθήσει! Μετά άρχισε να σκέφτεται όλα τα παιδιά σαν τη Φανή. Παιδιά που μπορεί να είχαν προβλήματα υγείας. Άλλα παιδιά που οι γονείς τους ήταν πολύ φτωχοί για να τους αγοράσουν οποιοδήποτε δώρο. Παιδιά, εκατομμύρια παιδιά που δεν θα έπαιρναν δώρο... Γιατί; Επειδή ο Μπάμπης φοβόταν να ανέβει στο έλκηθρο και να πετάξει; Επειδή φοβόταν τις καμινάδες; Μπορεί να κατάφερνε με τη βοήθεια της Μάρθας να ξεπεράσει τους φόβους του. Κι αν έμπαινε στα σπίτια μόνο πολύ αργά το βράδυ, όταν όλοι κοιμούνται, δεν θα τον έβλεπε κανείς κι έτσι δεν θα τον νόμιζαν για κλέφτη. Έπρεπε να πάει να βρει τη Μάρθα! Ακόμα κι αν ήταν τριγύρω ο Ρούντολφ, που του φαινόταν θεόρατος όταν τον κοίταζε και τον τρόμαζε. […] (σελ. 34).
*******
 

[…] «Μπαμπά...» ακούστηκε μια φωνή δίπλα στον άντρα - και εμφανίστηκε το αγοράκι. Ο Μπάμπης είχε χάσει τη φωνή του, τόσο πολύ φοβόταν.
«Ποιος είσαι, λέω!» του ξαναφώναξε ο άντρας.
«Μα, μπαμπά, δεν βλέπεις; Είναι ο Άγιος Βασίλης!» του είπε το αγοράκι και έτρεξε προς τον Μπάμπη.
Ο Μπάμπης δεν ήξερε τι να κάνει. Ούτε ο πατέρας του παιδιού ήξερε τι να κάνει όταν είδε το αγοράκι να αγκαλιάζει τον Μπάμπη και να τον ρωτάει αν το παιχνίδι ήταν δικό του, αν ήταν ο αυτοκινητόδρομος που είχε ζητήσει.
Κι αφού δεν ήξερε τι να κάνει, ο Μπάμπης χαμογέλασε μόνο. Και ο άντρας απέναντι του χαμογέλασε κι αυτός και άφησε το φτυάρι να πέσει. […] (σελ. 88-89).

Ο ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΚΑΙ Η ΔΕΣΠΟΙΝΑ

 

 

Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης γεννήθηκε στα Χανιά. Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Εφηβικού-Νεανικού Βιβλίου για το «Μια ανάσα μόνο» (το 2ο βιβλίο της τριλογίας της Κρήτης). Επίσης έχει τιμηθεί δύο φορές με Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου. Τα αστυνομικά του μυθιστορήματα για ενήλικες (Αθηναϊκό Μπλουζ, Baby Blue), με ήρωα τον Στράτο Γαζή, έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα, στην Αγγλία, στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία. Θεατρικά του έργα έχουν ανέβει και βραβευτεί στη Νέα Υόρκη και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, στην Αγγλία και στην Ελλάδα (Αθήνα και ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης) και έχουν εκδοθεί στον Καναδά. Ζει στο Περθ της Αυστραλίας, όπου είναι καθηγητής Πληροφορικής στο πανεπιστήμιο Murdoch.
Η Δέσποινα Γιαννακάκη γεννήθηκε στα Χανιά. Είναι οικονομολόγος (Πανεπιστήμιο Κρήτης), με μάστερ στο Τμήμα Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης. Ζει στο Περθ της Αυστραλίας, όπου διδάσκει εργαστήρια στο πανεπιστήμιο Murdoch. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο που εικονογραφεί.
Ο αναπληρωματικός Άγιος Βασίλης είναι μια ιστορία που προέκυψε,  επειδή ο Πολυχρόνης και η Δέσποινα ήθελαν να πουν μια ιστορία στα παιδιά τους, στην Αθηνά και στον Μανόλη…





ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ 

Ολόφρεσκο, στολισμένο με χρώματα λαμπερά, αισιόδοξα, έφτασε πετώντας μέσα από τον αιθέρα το άρμα ενός αλλιώτικου Άγιου Βασίλη. Ένα βιβλίο κοσμημένο με τις θαυμάσιες εικόνες της Δέσποινας Γιαννακάκη, απολαυστικό, με πηγαίο χιούμορ, που προκαλεί αβίαστα γέλιο. Σίγουρα θα κάνει χαρούμενα τα παιδιά που θα το πάρουν στα χέρια τους και θα το διαβάσουν.
(Ελένη Χωρεάνθη, diastixo.gr)

 

Μια ιστορία υψηλής ποιότητας που έχω την εντύπωση ότι θα πλασαριστεί στις σημαντικές λογοτεχνικές στιγμές των 7+ αναγνωστών. Μια ιστορία που δίνει νέο νόημα στην καλοσύνη, την ανταπόδοση, την αλλαγή, την αγάπη, το νοιάξιμο, την ενσυναίσθηση και ως εκ τούτου στο πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων που υπερβαίνει τα λαμπιόνια και τον υλισμό.
Οι έγχρωμες εικόνες της Δέσποινας Γιαννακάκη είναι σημαντική εκδοτική επιλογή, καθώς, αν και σε ένα τόσο δυνατό κείμενο η έλλειψη εικόνων δεν θα αποδυνάμωνε το κείμενο, ωστόσο το χρώμα αλλά και η ποιότητα των εικόνων προσθέτουν, δίνουν μια οπτική κατεύθυνση στον κόσμο του Μπάμπη. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Απόστολος Πάππος, Elniplex



Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης, που ζει και εργάζεται στην Αυστραλία, ήδη βραβευμένος για την εφηβική λογοτεχνία του, επινοεί μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ και στην ευαισθησία (Μαρία Τοπάλη, Καθημερινή, προτεινόμενα παιδικά βιβλία για τα Χριστούγεννα)



Άκρως τρυφερό και ανθρώπινο, με απολαυστική εικονογράφηση, ένα εξαιρετικό βιβλίο με μηνύματα για τον ρατσισμό, τα άτομα με αναπηρία, την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, την αιώνια μάχη του καλού με το κακό.
Ολυμπία Κατσένη, matia.gr

Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης δεν είναι παραμυθάς. Είναι συγγραφέας αξιώσεων, πολυδιαβασμένος, πολυβραβευμένος στη χώρα μας αλλά και έξω.[…]  Τώρα, μ’ αυτό το σπαρταριστό “μυθικό” αφήνει στο μυαλουδάκι του παιδιού, τα ωραία μηνύματα, που, μάλλον τα είχε κατά νου, εμπνευσμένος, με πρόθεση εξαίρετη, να μιλήσει τον λόγο τον ωραίο! Για τον σεβασμό και την αγάπη, στο διαφορετικό, στο περιβάλλον, στη Μειονότητα!
Φωτεινή Σεγρεδάκη (Χανιώτικα νέα, 13.12.2021)

 

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 1.1. 2022)