ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

TON EΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΑΠ’ ΤΗ ΜΙΑ γιατί τον βοηθά σε δύσκολες στιγμές ο λαός μας, τον Αϊ-Στράτηγο, περισσότερο, όμως τον φοβάται. Αυτός, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, είναι που παίρνει τις ψυχές, όπως τις έχει γράψει στο τεφτέρι του. Τον άλλο Αρχάγγελο, τ

ον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που μαζί τούς γιορτάζει η Εκκλησία μας σήμερα, τον αγαπά ξεχωριστά, πάντως. Αυτός ήταν που έφερε το μήνυμα στην Παναγία ότι θα γεννήσει τον Χριστό. Χρόνια πολλά και καλά σ’ όλες κι όλους όσες κι όσοι γιορτάζουν σήμερα. Τις Μιχαέλες και τους Μιχάληδες, τις Γαβριέλες και τους Γαβρίληδες, τις Αγγέλες και τους Αγγελους!


ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΥΣΤΕΡΑ ΑΠ’ ΟΛΑ ΟΣΑ έγιναν όπως έγιναν τις τελευταίες μέρες. Πριν απ’ όλα όσα γίνουν όπως θα γίνουν τις επόμενες μέρες. Επί ξυρού ακμής. Οι άνθρωποι της πλατείας απ’ τη μια μεριά. Ο Δυνατός Αγροίκος απ’ την άλλη. Τι θέλει αλήθεια να πει ο Ποιητής;

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΑΛΙ Ο ΛΑΟΣ θεριεύει δεν μερεύει,/ σαν μια γροθιά, με μια φωνή, το δίκιο του γυρεύει. Από τον πρώτο 'κατά τα πρεσβεία' μαντιναδολόγο μας, Ηλία Σταματάκη η σημερινή μαντινάδα. Μια μαντινάδα στον παλμό της επικαιρότητας των τελευταίων ημερών.

ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ, μετά την χθεσινή ψηφοφορία στην Βουλή, αντί για τον γκρεμνό, εξακολουθούμε να είμαστε στο ρέμα. Ενα ρέμα που όσο πάει γίνεται και περισσότερο ορμητικό, όμως. Ενα ρέμα που απειλεί να μην αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του. Θα το αφήσουμε;

TON EΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΑΠ’ ΤΗ ΜΙΑ γιατί τον βοηθά σε δύσκολες στιγμές ο λαός μας, τον Αϊ-Στράτηγο, περισσότερο, όμως τον φοβάται. Αυτός, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, είναι που παίρνει τις ψυχές, όπως τις έχει γράψει στο τεφτέρι του. Τον άλλο Αρχάγγελο, τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που μαζί τούς γιορτάζει η Εκκλησία μας σήμερα, τον αγαπά ξεχωριστά, πάντως. Αυτός ήταν που έφερε το μήνυμα στην Παναγία ότι θα γεννήσει τον Χριστό. Χρόνια πολλά και καλά σ’ όλες κι όλους όσες κι όσοι γιορτάζουν σήμερα. Τις Μιχαέλες και τους Μιχάληδες, τις Γαβριέλες και τους Γαβρίληδες, τις Αγγέλες και τους Αγγελους!

ΤΙ ΠΑΠΑΓΟΣ, ΤΙ ΠΛAΣΤΗΡΑΣ; Η ερώτηση που έκανα χθες στον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Χάρηκα που βγήκε ο Ομπάμα κι όχι ο Ρόμνεϊ, η απάντησή του. Το ’πιασε το υπο νοούμενο ο φίλος μου.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ έγινα πρώτα γκαρσόνι. Για να γίνει ο γιος μου γκαρσόνι έγινε πρώτα φιλόλογος. Και καλά. Εγώ βρήκα δουλειά ως φιλόλογος. Ο γιος μου, όμως, δεν βρίσκει δουλειά γκαρσονιού. Απ’ τον μονόλογο - παράπονο ενός πατέρα. Τι να του πεις...

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΠΑΡΑΒΡΕΘΩ έφταστε, όμως, στ’ αυτιά μου, ο απόηχός της. Τω όντι ξεχωριστή, λένε οι πληροφορίες μου, η μουσικοποιητική εκδήλωση που επιμελήθηκε και παρουσίασε στο 'Αττικόν' την περασμένη Τρίτη, 30 Οκτωβρίου, ο και πολιτικός ποιητής διακεκριμένος συμπολίτης μας δρ. Αρτέμης Μ. Αθανασάκης. Το ποίημα με το οποίο κλείνω σήμερα τη στήλη (ένα ποίημα που γράφτηκε πριν από 41 χρόνια κι όμως είναι πάντα επίκαιρο) ήταν ενταγμένο σ’ αυτή την παρουσίαση.

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ο περίπλους της Πελοποννήσου ήταν επικίνδυνο εγχείρημα γι’ αυτό και οι καπετάνιοι προτιμούσαν να χρησιμοποιούν το δίολκο, για να περάσουν τα πλοία τους από τον Σαρωνικό στον Κορινθιακό κόλπο, και αντίστροφα.
Η Κόρινθος πλούτιζε από τα διόδια αλλά και από τα χρήματα που ξόδευαν οι έμποροι και οι ναυτικοί σε κάθε είδους διασκέδαση. Στο ναό της Αφροδίτης, μάλιστα, ήταν αφιερωμένες χίλιες εταίρες, που διασκέδαζαν κάθε μέρα (και νύχτα) τους επισκέπτες. Τόσο ακριβή ήταν η ζωή στην πόλη, ώστε οι Αρχαίοι Ελληνες συνήθιζαν να λένε το γνωστό: «ου παντός ανδρός ες Κόρινθον εσθ’ ο πλους», δηλαδή «δεν είναι εύκολο στον καθένα να επισκέπτεται την Κόρινθο». (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας')

«Πεινασμένα φίδια/ όρμησαν εκείνο το πρωινό/ κι έζωσαν το κορμί της πληγωμένης κόρης/ υπερασπίζοντάς το - είπαν/ Στην κεντρική πλατεία ο Δυνατός Αγροίκος/ μιλούσε για πλούτη και Χαρές/ την ώρα που ’κλαιγε το παλληκάρι/ Θεέ μου, τι Λύπηση εκείνο το πρωινό/ στους Ανθρώπους της πλατείας/ με τις άδειες ψυχές/ και τις Κερένιες Μάσκες».
Το ποίημα 'Ο Δυνατός και η πλατεία'
του Αρτέμη Αθανασάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (08.11.2012)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ.

Υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές της απόλυτης ελευθερίας, εκείνες που μόνον ο ανθρώπινος ο νους μπορεί να σου χαρίσει όταν του μιλήσεις, όταν τον γνωρίσεις!
Υπάρχει λοιπόν ελπίδα! Ακόμη! Τα όρια ο καθείς τα ορίζει μοναχός του!



ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Έξω από τη γυάλα

Σήμερα ψηφίζονται τα νέα μέτρα!
Ακόμη πιο επώδυνα. Για όλους τους αδύναμους, κυρίως εκείνους που τις τύχες τους δεν ορίζουν. Για να αλλάξει μια κατάσταση πρέπει να ματώσουμε πολύ. Και ίσως και να μη φτάνει αυτό! Οχι, σίγουρα δεν φτάνει!
Γιατί το αίμα ποτέ του δεν στερεύει. Κι όσο εκείνο δεν στερεύει, όσο ρέει, πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα το πίνουν… Διότι υπάρχουν "άνθρωποι" που το ρέγονται! Υπάρχουν "άνθρωποι που τρέφονται απ' αυτό!
Δεν είναι νέα, όλα αυτά τα παραπάνω! Δεν είναι πρωτόγνωρα! Ούτε αποτελούν μέρος μιας κάποιας δήλωσης παραίτησης! Αλλίμονο!
Μονάχα κάποιες από τις πάμπολλες διαπιστώσεις είναι! Ωριμες ή ανώριμες, της γνώσης ή της επίγνωσης των γεγονότων ή του ενστίκτου,πάντα είναι χρήσιμες απλά και ως τροφή για σκέψη ή για προβληματισμό…
Ειδικά σήμερα, που τα μεσάνυχτα περιμένουμε την ψήφιση των νέων μέτρων!
Ακόμη κι αυτή η βεβαιότητα παράταιρη μου φαίνεται κι ας ξέρω πως είναι το… φυσιολογικό επακόλουθο μιας σειράς πραγμάτων που έχουν οδηγήσει εκεί σε αυτό το εκ των προτέρων γνωστό αποτέλεσμα της ψήφου!
Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;
Δεν θα μπορούσε;
Ετσι όμως λειτουργούν αυτά, έτσι είναι οι οι ασφαλιστικές δικλείδες του συστήματος. Αυτού του συστήματος που εκ των προτέρων γνωρίζει και έχει "κατά νου" και βάζει σε εφαρμογή τα σχέδιά του!
Αυτού που είναι καλά οργανωμένο! Αυτού που ξέρει πως αν δεν λειτουργήσει το πρώτο το σχέδιο, θα προχωρήσει στο δεύτερο κι αν δεν φτουρήσει το δεύτερο, υπάρχει το τρίτο, υπάρχει τέταρτο, πέμπτο… το νιοστό!
Υπάρχει πλάνο, φίλε! Οπως πάντοτε υπήρχε και 'μεις που κάποια στιγμή πιστέψαμε στον αγώνα και το ιδανικό, αρχίζω να νιώθω πως τριγυρνούσαμε/τριγυρνάμε σαν τα χρυσόψαρα -που 'χουν κοντή τη μνήμη- μες στη γυάλα που μας έχουν βάλει.
Μα… θα πεις υπάρχει και το όνειρο, τα όνειρα! Οι στιγμές εκείνες που έχεις βγάλει φτερά στην πλάτη και ατενίζεις απ' τα ψηλά τούτον τον μάταιο κόσμο, τη μικρότητά του και τις αδυναμίες του!
Υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές της απόλυτης ελευθερίας, εκείνες που μόνον ο ανθρώπινος ο νους μπορεί να σου χαρίσει όταν του μιλήσεις, όταν τον γνωρίσεις!
Υπάρχει λοιπόν ελπίδα! Ακόμη! Τα όρια ο καθείς τα ορίζει μοναχός του!
Θέληση, επιμονή! Μονάχα αυτά κι απ' εκεί και πέρα ανοίγεται ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να τον ανακαλύψεις.
Μην σταματάς τούτο να έχεις κατά νου!
Μη σταματάς και γρήγορα θε να βρεθείς έξω από τη γυάλα...

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος. Στην φράση αυτή του Νίκου Καζαντζάκη, που ο ίδιος ζήτησε να χαραχθεί στον τάφο του, που βρίσκεται στο οχυρό Μαρτινέγκο του Μεγάλου Κάστρου, σήμερα ο νους μου

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος. Στην φράση αυτή του Νίκου Καζαντζάκη, που ο ίδιος ζήτησε να χαραχθεί στον τάφο του, που βρίσκεται στο οχυρό Μαρτινέγκο του Μεγάλου Κάστρου, σήμερα ο νους μου. Να την ξαναγράψω σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Δεν ελπίζουμε τίποτα, δε φοβούμαστε τίποτα, είμαστε λεύτεροι! Μεγάλη κουβέντα! Και βέβαια επίκαιρη!

ΕΙΠΕ ΠΟΛΛΕΣ, ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΕΣ κουβέντες στα βιβλία του ο μεγάλος Κρητικός, ο κατά κοινή παραδοχή κορυφαίος Ελληνας συγγραφέας. Οπως για παράδειγμα κι αυτή που έχω χρόνια τώρα, πάνω απ’ το γραφείο μου: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω».

ΣΑΝ ΧΘΕΣ, 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1957 ήταν που η Κρήτη φορώντας μαύρο κεφαλομάντηλο και κρατώντας κατσούνα από αζίλακα αποχαιρέτησε το Αξιο Παιδί της, τον Συγγραφέα που την έκανε γνωστή με το έργο του στα πέρατα του κόσμου. Σημάδι πένθους το κεφαλομάντηλο. Σημάδι δύναμης η κατσούνα. Οι κουβέντες του Νίκου Καζαντζάκη μένουν... σαν οδοδείκτες. Μεγάλη η ευθύνη να είσαι Κρητικός. Μεγάλη η Ευθύνη να είσαι Ελληνας. Μεγάλη η ευθύνη να είσαι άνθρωπος.

ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΚΛΟΙΟ η χώρα από χθες. Κλειστόν γι’ άλλη μια φορά το καφενείον 'Η Ωραία Ελλάς'. Και βέβαια στους δρόμους ο κόσμος. Θηλειά στον λαιμό του τα νέα μέτρα.

«'ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΣΗ θα πεινάσουμε' δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Τέτοιες δηλώσεις ισοδυναμούν με το 'ψηλά τα χέρια... Παραδινόμαστε... Ελεος... Σώστε μας...'» 'Από τον 'βοριά' στη στήλη του '9 μποφόρ' (εφ. Χριστιανική 25.10.2012) το σχόλιο.

ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΨΗΦΙΣΤΟΥΝ τι κι αν δεν ψηφιστούν. Τίποτα δεν θα ’ναι το ίδιο μετά την υπερψήφιση ή την καταψήφιση των,... έχασα τον λογαριασμό πόσο είναι, μέτρων, αύριο. Το ’χω ξαναγράψει. Μπρος γκρεμνός και πίσω ρέμα. Μόνο που δεν ξέρουμε ποιος είναι ο γκρεμνός και ποιο το ρέμα. Κουλουβάχατα!

ΑΠΟ ΔΥΟ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ προέρχεται η λέξη 'κουλουβάχατα' μου γράφει σ’ ένα ευγενικό μήνυμά του ο άγνωστός μου προσωπικά, προφανώς αναγνώστης της στήλης, Μηνάς Μάντζος. Πρόκειται λέει, για τις λέξεις 'κουλου'=όλα και 'ουάχατ'=ένα, όλα σ’ ένα δηλαδή. «Ημουν πρώην ναυτικός σε ποντοπόρα πλοία 27 χρόνια και είχα πολλούς Αιγύπτιους πλήρωμα και τους είχα ρωτήσει, οπότε κουλουβάχατα=ανακατεμένα». Πολλά ευχαριστώ. Ετερος, ετέρω σοφός...

ΤΡΕΙΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ αντί για ιστορικό ανέκδοτο, ειδικά σήμερα, κατόπιν παραγγελιάς και οι τρεις στους μαντιναδολόγους μας. Εν είδει μικρού 'πεταχτού' αφιερώματος στο Νίκο Καζαντζάκη: «Οι τέχνες και τα γράμματα τον έχουν στυλοβάτη/ την Κρήτη έκανε γνωστή στης γης όλα τα πλάτη». Νεκταρία Θεοδωρουλάκη. «Πολλές μεγάλες κορυφές εχ’ η παντέρμη Κρήτη,/ κι ο Καζαντζάκης είναι μια, περνά τον Ψηλορείτη». Γιάννης Μαλαξιανάκης (Εννιαχωριανός). «Ηταν η πένα του σωστό τση σκέψης το καμίνι,/ γι’ αυτό ο Καζαντζάκης μας αθάνατος θα μείνει» Ηλίας Σταματάκης.

«Ηλιε μεγάλε ανατολίτη μου, χρυσό σκουφί του νού μου,/ αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω,/ όσο να ζεις, όσο να ζω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας./ Καλή ’ναι τούτη η γης, αρέσει μας σαν το σγουρό σταφύλι/ στον μπλάβο αέρα, θε μου κρέμεται, στο δρόλαπα κουνιέται/ και την τσιμπολογούν τα πνέματα και τα πουλιά του ανέμου·/ ας την τσιμπολογήσουμε κι εμείς, να δροσερέψει ο νους μας!/ Αναμεσός στα δυο μελίγγια μου, στο μέγα πατητήρι,/ το τραγανό σταφύλι λαχπατώ κι ο γαύρος μούστος βράζει,/ κι όλη γελάει κι αχνίζει η κεφαλή μες στην ολόρθη μέρα».
Οι 10 πρώτοι στίχοι από την 'Οδύσσεια" του Νίκου Καζαντζάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (06.11.2012)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

«Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος να ’ν’ ήμερος να ’ν’ άκακος/ λίγο φαΐ, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση».
Οι στίχοι αυτοί του Οδυσσέα Ελύτη είχαν κάμει κατοχή στο μυαλό μου εκείνο το πρωί. Ετσι όπως έβλεπα τους Ρεθεμνιώτες να προσέρχονται οικογενειακώς στην εκκλησία, ν’ ασπάζονται την εικόνα των Αγίων τους, όπως και τα λείψανά τους αλλά και το γιαταγάνι με το οποίο σφαγιάστηκαν, πριν ανάψουν το κερί τους, στο μανουάλι.




ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Άρωμα τυπογραφίας και όχι μόνο

Άλλη μια ξεχωριστή εκδήλωση στο Μουσείο Τυπογραφίας των 'Χανιώτικων νέων'. Μια ουσιαστική εκδήλωση ευαισθησίας για τους παλιούς τυπογράφους και τους παραδοσιακούς βιβλιοθέτες αλλά και για τους παλιότερους ζαχαροπλάστες.
Μια άρτια δομημένη απ’ την Ελια Κουμή, που είχε και τον ρόλο της συντονίστριας, εκδήλωση συμμετοχής στον κύκλο δράσεων με τίτλο 'Εικόνες από επαγγέλματα και δραστηριότητες που χάνονται ΙΙ' που διοργανώνει η Πολιτιστική Εταιρία Κρήτης και η μηνιαία εφημερίδα 'Πυξίδα της Πόλης' σε συνεργασία με άλλους φορείς. Ιδιαίτερα συν-κινησιακός και άμεσος ο λόγος των παλιών τυπογράφων, του Αντώνη Παπαντωνόπουλου (ήρθε επί τούτου απ’ την Πάτρα) και του δικού μας Γιώργου Μαρουλοσηφάκη, που μοιράστηκαν με το κοινό τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες τους. Ηταν δεν ήταν 14 χρονών και οι δυο τους (στα χρόνια της Δικτατορίας ο πρώτος, λίγο μετά τον Πόλεμο ο δεύτερος) όταν γνώρισαν την Τυπογραφία και την... ηράσθησαν σφόδρα για να γίνουν ένα μαζί της στη συνέχεια. Επίσης συν-κινησιακός και άμεσος ο λόγος του... 'μοντέρνου' σήμερα ζαχαροπλάστη, Βασίλη Ταμπακόπουλου που μπήκε στον... γλυκό κόσμο των γλυκών, κι αυτός (τι σύμπτωση) όταν ήταν 14 χρονών, κι έμεινε δέσμιός του.
Πολύ ενδιαφέρον το προσεγμένο μικρό βιντεάκι με πρωταγωνίστρια τη γνωστή Χανιώτισσα βιβλιοδέτη Βίκυ Μιχαηλίδου σε μια επίδειξη της τέχνης της, που προβλήθηκε στη συνέχεια πριν απ’ την ταινία μικρού μήκους του Ανδρέα Σιαδήμα 'Κινητά στοιχεία'. Μια ταινία - ύμνο στο δέσιμο των ανθρώπων με τα πράγματα και που φέρνει δάκρυα στα μάτια όσες φορές κι αν τη δει κανείς. Κι αν πεις για τον αναπάντεχο επίλογο, άλλο πράγμα! Υμνος για τους πρωτοπόρους Κρήτες τυπογράφους το στιχούργημα του Μάρκου Μουσούρου, που γράφτηκε την περίοδο που εκδόθηκε στο Μιλάνο (1476) το πρώτο χρονολογημένο ελληνικό βιβλίο η 'Επιτομή των οκτώ του λόγου μερών' του Κωνσταντίνου Λάσκαρι, και το οποίο διάβασε με τον δικό του τρόπο ο Αντώνης, όπως γράφτηκε αλλά και μεταφρασμένο: «Τι να πρωτοθαυμάσω στων Κρητών το μυαλό; [...] Αφού είναι Κρητικός ο χαράκτης/ και Κρητικός ο αρμολόγος των χάλκινων μητρών/ και Κρητικός που τα σημάδια στίξης έβαλε ένα ένα·/ και ο μολυβδοχύτης Κρητικός/ και Κρητικός ο Νικηφόρος, που την δαπάνη ανέλαβε μ’ επιτυχία./ Και λέει αυτός ο Κρητικός:/ Πρέπει τους Κρήτες να βοηθάει ο Κρης». Και το Μουσείο Τυπογραφίας, το μοναδικό στη λεκάνη της Μεσογείου, ένα ζευγάρι Κρητικών, ο Γιάννης και η Ελένη Γαρεδάκη, το έφτιαξαν, σκέφτηκα...

Των Τεσσάρων Μαρτύρων

Γι άλλη μια, 23η(!) συνεχή χρονιά το πρωί της 28ης Οκτωβρίου στο πανηγύρι που κάνει ο Σύλλογος των Ρεθεμνιωτών που ζουν στην πόλη μας, 'Το Αρκάδι'. Κατ’ αρχήν στο δεξί κλίτος του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου της Σπλάντζιας, που είναι αφιερωμένο στους Τέσσερις εκ Μελάμπων Ρεθύμνης Μάρτυρες, στην κατανυκτική θεία λειτουργία που τέλεσαν ο παπα-Μανώλης Μπλαζάκης και ο συνεφημέριός του, παπα Δημήτρης Λιόλιος, και στην συνέχεια στον αύλειο χώρο του Ναού, όπου λειτουργήθηκε απ’ τους Ρεθεμνιώτες και τους φίλους τους το ρεθεμνιώτικο 'κοινωνείν'.
«Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος να ’ν’ ήμερος να ’ν’ άκακος/ λίγο φαΐ, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση».
Οι στίχοι αυτοί του Οδυσσέα Ελύτη είχαν κάμει κατοχή στο μυαλό μου εκείνο το πρωί. Ετσι όπως έβλεπα τους Ρεθεμνιώτες να προσέρχονται οικογενειακώς στην εκκλησία, ν’ ασπάζονται την εικόνα των Αγίων τους, όπως και τα λείψανά τους αλλά και το γιαταγάνι με το οποίο σφαγιάστηκαν, πριν ανάψουν το κερί τους, στο μανουάλι.
Κι έτσι όπως τους έβλεπα πεσίχαρους στην αυλή να πίνουν την τσικουδιά τους, ανταλλάσοντας ευχές. Πράγματι, πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος, ο Ελληνας, ο Κρητικός, ο Ρεθεμνιώτης στη συγκεκριμένη περίπτωση, να νιώθει πλήρης! Του φτάνει να γιορτάζει τους Αγίους του, με τον δικό του τρόπο.
Τους Αγίους που είπαν 150 περίπου χρόνια πριν απ’ το Επος του Σαράντα, το δικό τους ΟΧΙ, το ΟΧΙ της αξιοπρέπειας, μην αρνούμενοι την πίστη τους..

Χανιώτικα νέα (05.11.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Το σχολείο δεν είναι μέρος της ζωής, αλλά η ίδια η ζωή και δεν πρέπει να ’ναι κλεισμένο στους τέσσερις τοίχους του.

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ’ - Δ’ ΤΑΞΕΙΣ ΔΗΜ. ΣΧ. ΣΚΙΝΕ - ΦΟΥΡΝΕ
Γνωριμία με τους 'Γιατρούς του Κόσμου'

'Tους 'Γιατρούς του Κόσμου', ύστερα από προσκλήσεις της υπεύθυνης του Κ.Π.Δ. Αγίου Ιωάννη Ελισσάβετ Τσιγκουνάκη, επισκέφτηκαν πριν από λίγες μέρες τα παιδιά της Γ’ και της Δ’ τάξης του Δημ. Σχολείου Σκινέ - Φουρνέ, στο πλαίσιο της Εβδομάδας Εθελοντισμού, όπως έγραψε στο σχετικό σημείωμα που μου έστειλε ο διευθυντής του Σχολείου, Γιώργος Ασλάνης, έχοντας συνοδούς τις δασκάλες τους, τη Δέσποινα Καραμουσλή και την Κατερίνα Βαλάρη. Ο,τι καλύτερο για να γνωρίσουν τα παιδιά τις δράσεις αυτής της οργάνωσης και να εισαχθούν στην έννοια του εθελοντισμού. Φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από τις υπέροχες σχετικές εργασίες, που έγραψαν τα παιδιά, μετά την επίσκεψη αυτή. Φαίνονται όμως και πολλά άλλα πράγματα. Οτι το σχολείο δεν είναι μέρος της ζωής, αλλά η ίδια η ζωή και δεν πρέπει να ’ναι κλεισμένο στους τέσσερις τοίχους του, για παράδειγμα. Συγχαρητήρια και στους μεγάλους και στα παιδιά για τις εργασίες τους. Πάντα τέτοια!
Β.Θ.Κ.

Πριν από μια εβδομάδα η τάξη μου επισκέπθφηκε τους 'Γιατρούς του Κόσμου'. Μας είπαν για το τι κάνουν οι εθελοντές και μας έδειξαν διάφορες φωτογραφίες που έχουν πάει σε μια ξένη χώρα για να βοηθήσουν.
Μετά το λεωφορείο μάς πήγε στο πολυϊατρείο τους. Μας έδειξε το φαρμακείο και τα δύο δωμάτια των αρρώστων.
Το ένα δωμάτιο είναι για τους μεγάλους και το άλλο για τους μικρότερους. Πιστεύω πως αυτό που κάνουν οι δυο οργανώσεις Γιατροί χωρίς σύνορα και οι 'Γιατροί του Κόσμου' είναι πάρα πολύ καλό. Διότι αν δεν υπήρχαν αυτοί, πολλοί άνθρωποι θα είχαν πεθάνει.
Εύχομαι να μπορούσα να είμαι κι εγώ όταν μεγαλώσω μια από τους εθελοντές του κόσμου και να βοηθάω τους συνανθρώπους μου.
Μυρτώ Λαγουδάκη

Πριν από μια εβδομάδα επισκεφτήκαμε τους 'Γιατρούς του Κόσμου'.
Οι 'Γιατροί του Κόσμου' δουλεύουν πολύ σκληρά προσφέροντας ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια στα κράτη που έχουν ανάγκη. Συνήθως είναι γιατροί και νοσηλευτές.
Με εντυπωσίασε πολύ ό,τι κάνουν και μερικές φορές κινδυνεύουν για τη ζωή τους και για την υγεία τους χωρίς να πληρώνονται.
Εμείς οι άνθρωποι πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά όλου του κόσμου. Δεν είναι ανάγκη να είναι μεγάλο ποσό. Μ’ ένα ευρώ μπορούμε να σώσουμε τη ζωή ενός παιδιού.
Για εμένα οι 'Γιατροί του Κόσμου' είναι ήρωες!
Χρυσούλα Χατζηδάκη

Την περασμένη εβδομάδα πήγαμε εκδρομή στους 'Γιατρούς του Κόσμου' στα Χανιά. Είδαμε μια γιατρό που μας έδειξε ένα βίντεο, το οποίο είχε πολλές φωτογραφίες με άρρωστα παιδιά. Είδαμε και παιδιά που ήταν φτωχά, χωρίς ρούχα, παπούτσια και φαγητό. Μας ξενάγησαν στοα γραφεία τους τα οποία ήταν απλά. Δίπλα από αυτά ήταν ένα δωμάτιο το οποίο είχε τα τρόφιμα και τα φάρμακά τους. Για ενθύμιο μας έδωσαν ένα φυλλάδιο ενημερωτικό και ένα αυτοκόλλητο που έγραφε: 'Γιατροί του Κόσμου'. Αυτή η επίσκεψη μάς δίδαξε πολλά και θα μας μείνει αξέχαστη!
Γιώτα Αρχοντάκη Δ’ Τάξη

Την περασμένη εβδομάδα επισκευτήκαμε το πολυϊατρείο των 'Γιατρών του Κόσμου' μετά από πρόσκληση του Κέντρου Παιδικής Δημιουργίας Αγ. Ιωάννη.
Οταν φτάσαμε εκεί αντικρίσαμε, χιλάδες φάρμακα που θα χρησιμοποιήσουν άνθρωποι που τα έχουν ανάγκη.
Οι γιατροί μας είπαν ότι έχουν κάνει αποστολές σε πολλές χώρες, για να βοηθήσουν ανθρώπους που υποφέρουν από αρρώστιες. Μου έκανε εντύπωση πως όλοι οι 'Γιατροί του Κόσμου' δουλεύουν εθελοντικά και πως χωρίς την βοήθειά μας δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν το έργο τους.
Εμείς τα παιδιά κρατούσαμε φάρμακα που δεν τα χρειαζόμασταν στο σπίτι μας, για να τους βοηθήσουμε.
Εύχομαι και άλλοι άνθρωποι να βοηθάνε τους Γιατρούς του Κόσμου.
Νικόλας Χατζάκης

Πριν λίγες μέρες επισκεφτήκαμε με το σχολείο μου το πολυϊατρείο των 'Γιατρών του Κόσμου' που βρίσκεται στα Χανιά.
Στον χώρο αυτό δουλεύουν εθελοντές που μαζεύουν φάρμακα και τρόφιμα για τους άστεγους και για τους μετανάστες. Επίσης τους προσφέρουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ψυχολογική υποστήριξη. Τέλος τους προσφέρουν αγάπη και φροντίδα χωρίς κανένα αντάλαγμα. Μακάρι όλοι να βοηθάμε τους ανθρώπους που μας χρειάζονται.

Γιάννης
Φραγκονικολάκης                

Την περασμένη Τετάρτη, πήγαμε στο κέντρο Παιδικής Δημιουργίας Αγ. Ιωάννη για να γνωρίσουμε και να μιλήσουμε από κοντά, με τους 'Γιατρούς του Κόσμου'.
Μόλις φτάσαμε, αντίκρισα ένα μεγάλο κτήριο. Μπαίνοντας μέσα υπήρχε μια τεράστια μαρμάρινη σκάλα, που οδηγούσε στα γραφεία των γιατρών. Μια κυρία μας πήγε στη μικρή αποθήκη, που υπήρχαν τα φάρμακα για τους άρρωστους. Η κυρία Κατερίνα μας έδωσε κάποια φυλλάδια, που έγραφαν για τη δουλειά των γιατρών και πόσο σημαντική είναι αυτή. Ταξιδεύουν σ’ όλο τον κόσμο για να σκορπίσουν χαμόγελα και να βοηθήσουν χιλιάδες αρρώστους. Εμαθα επίσης, ότι δεν πληρώνονται κανονικά αλλά πέρνουν ένα μικρό μισθό.
Οταν τελειώσαμε την ξενάγηση, καθήσαμε να φάμε το κολατσιό μας στην μπροστινή αυλή του κτηρίου. Μετά το φαγητό χαιρετήσαμε τους γιατρούς και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
Αυτή η εκδρομή ήταν για μένα μοναδική! Έμαθα υπέροχα πράγματα και είμαι πολύ χαρούμενη που κατάφερα να γνωρίσω από κοντά αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους.
Μαρία Αστρουλάκη

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΗΤΑΝ ΕΝΑ χειμωνιάτικο βράδυ, δίπλα στην παραστιά με ελένια φωτιά. Εβρεχε μια ήσυχη βροχή και μια μάνα έλεγε στα παιδιά της για ένα λεβέντη Αγιο, όμορφο καβαλάρη, που σκότωσε τον κακό δράκοντα. Χρησιμοποιώ τη λέξη 'έλεγε', γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ αν η μάνα εκείνη τραγουδούσε τα λόγια ή μόνο τ’ απάγγελνε. Ηταν η μάνα μου και τα παιδιά της, εγώ κι ο αδελφός μου που δεν είχαμε πάει ακόμα στο σχολειό.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΔΑΦΝΙΤΗ, γιατί το εκκλησάκι του το έχτισε η ευσέβεια των παλιών μας σ’ ένα σπάνιας ομορφιάς δαφνοδάσος λίγο έξω απ’ τις Πέρα Κατούνες, λέμε στο Νίππος τον Αϊ-Γιώργη που γιορτάζει σήμερα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν τον λέμε και μεθυστή, αφού κάθε χρόνο, την ημέρα της Xάρης του, δοκιμάζουμε, όπως κάνουν και σε πολλά άλλα μέρη, τα καινούργια κρασιά. Στο πανηγυράκι αυτό ο νούς μου, αρχίζοντας να γράφω τη στήλη 'Στα πεταχτά'.

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ! Ο τίτλος του χθεσινού κύριου θέματος της εφημερίδας μας στην πρώτη σελίδα. Αραβική η λέξη. Το απόλυτο μπέρδεμα θέλουν να πουν με τη λέξη αυτή (την λένε και 'κουλουμβάχατα') οι Αραβες. Σε πολιτικό φυλλάδιο του Θ.Ι. Κολοκοτρώνη (Φαλές), τη συναντάμε κι απ’ εκεί διαδόθηκε (βλ. Τάκη Νατσούλη: 'Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις', εκδ. 'Σμυρνιωτάκης').

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ! Χάνει το κόμμα βουλευτές κι οι βουλευτές το κόμμα. Απού μπορεί κι απάνω του και ο Θεός κοιμάται. Σε μια κλωστή κρεμάσανε τον γάϊδαρο να γδάρουν. Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα... Ψυχραιμία παιδιά, ψυχραιμία!

ΕΤΣΙ ΗΡΘΑΝ τα πράγματα, μα έτσι δε θα πάνε... Γι’ άλλη μια φορά στον τίτλο ενός απ’ τα βιλία που έγραψε ο Τούρκος συγγραφέας Αζίζ Νεσίν, ο νους μου. Δεν πρέπει να αφήσουμε να πηγαίνουν, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, φίλες και φίλοι. Ο καθείς και τα όπλα του! Ο καθείς κι η ευθύνη του!

ΕΛΛΗΝΑ, καν’ υπομονή μέρες καλές θα ’ρθούνε/ και μην ξεχνάς τσ’ αμυγδαλιές που στις χιονιές ανθούνε. Να μου επιτρέψεις να διαφωνήσω, κατά κάποιο τρόπο, μ’ αυτή σου την μαντινάδα, Ηλία Σταματάκη. Δεν έρχονται από μόνες τους οι καλές μέρες.

ΗΤΑΝ ΕΝΑ χειμωνιάτικο βράδυ, δίπλα στην παραστιά με ελένια φωτιά. Εβρεχε μια ήσυχη βροχή και μια μάνα έλεγε στα παιδιά της για ένα λεβέντη Αγιο, όμορφο καβαλάρη, που σκότωσε τον κακό δράκοντα. Χρησιμοποιώ τη λέξη 'έλεγε', γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ αν η μάνα εκείνη τραγουδούσε τα λόγια ή μόνο τ’ απάγγελνε. Ηταν η μάνα μου και τα παιδιά της, εγώ κι ο αδελφός μου που δεν είχαμε πάει ακόμα στο σχολειό. Πώς να ξεχάσω το υπέροχο εκείνο 'α' που κρεμάστηκε στα χείλη μας και που με οδήγησε εκείνο το βράδυ στο μαγικό κόσμο της ποίησης, καβάλα στο περήφανο άτι του Αγίου! Για σένα τούτο το 'πεταχτό', Ειρήνη!

ΕΠΕΙΔΗ οι αρχαίοι Ελληνες συχνά μεθούσαν, φρόντιζαν να έχουν κάποιο αντίδοτο στο μεθύσι. Είχαν βρει, λοιπόν, ότι τα βραστά λάχανα ή τα ραπάνια μπορούσαν να σε επαναφέρουν στη φυσιολογική σου κατάσταση. Σε κάποια κωμωδία ο πρωταγωνιστής λέει στη γυναίκα του: «Για λάχανο με πέρασες και τώρα που είσαι λιώμα/ θες να βρεθούμε πιο κοντά, να πέσουμε στο στρώμα;». Αλλοι διαφωνούσαν με τις ευεργετικές ιδιότητες των λαχανικών και πίστευαν ότι: «Για το μεθύσι φάρμακο δεν φαίνεται κανένα,/ μόνο ψυχής λαβωματιά σε στήθη πικραμένα./ Μοναχικά αν τη γευτείς, αμέσως φεύγει η μέθη,/ κι η πίκρα τα συμπτώματα σαν ραπανάκια αλέθει». Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'.

«Η ομορφιά σκλαβώνει· δε σκλαβώνεται./ Κι ας το λέει αντίστροφα το παλιό παραμύθι./ Το θαύμα της κόρης παραλύει το δράκοντα,/ κόβει την ανάσα, κρατά τα νερά. Ομως/ όλα θα γίνουν σαν να ’ναι προσταγή της μοίρας./ Γι’ αυτό, αφήστε με να μπω στο παλιό παραμύθι,/ να ’μαι κοντά του/ όταν θα σβήνει ο αυγερινός και θ’ ανατέλλ’ ο ήλιος/ κι ο Αϊγιώργης, αρματωμένος και λαμπρός/ θ’ ανεβάζει την ασύγκριτη κόρη στο ακράτητο άλογο».
Από το ποίημα 'Ο Αϊγιώργης κι ο δράκοντας',
του Κώστα Καλαπανίδα

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΝΟΕΜΒΡΗΣ από χθες! Καλό μήνα, λοιπόν, και καλά κρασιά! Κυριολεκτικά γιατί αύριο που είναι τ’ Αϊ-Γιώργη του Μεθυστή, δοκιμάζουμε τα καινούργια κρασιά, και μεταφορικά, όμως! Γι’ άλλη μια φορά, αυτόν τον μήνα, βρίσκεται 'επί ξυρού ακμής' η πατρίδα μας.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΝΟΕΜΒΡΗΣ από χθες! Καλό μήνα, λοιπόν, και καλά κρασιά! Κυριολεκτικά γιατί αύριο που είναι τ’ Αϊ-Γιώργη του Μεθυστή, δοκιμάζουμε τα καινούργια κρασιά, και μεταφορικά, όμως! Γι’ άλλη μια φορά, αυτόν τον μήνα, βρίσκεται 'επί ξυρού ακμής' η πατρίδα μας.

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Μια παροιμιακή έκφραση, που μεταχειρίζονταν πολύ συχνά οι αρχαίοι Ελληνες είναι η φράση 'επί ξυρού ακμής'. Την χρησιμοποιούμε κι εμείς για κάθε τι που βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή, σε τόσο κρίσιμη, ώστε και το ελάχιστο μπορεί να επιφέρει αποτέλεσμα ζωής ή θανάτου. Τίποτα δεν μπορεί να ισορροπήσει στην κόψη του ξυραφιού (ξυρός λεγόταν το ξυράφι), είναι φανερό. Και για να χρησιμοποιήσω δυο στίχους απ’ την Ιλιάδα του Ομήρου, όπου υπάρχει η φράση 'επί ξυρού ίσταται ακμής' σε μετάφραση Ν. Καζαντζάκη - Ι.Θ. Κακριδή: «Από μια τρίχα η τύχη κρέμεται την ώρα αυτή ολονών μας,/ οι Αργίτες τώρα αν θα γλιτώσουμε για αν πάμε κατ’ ανέμου». Κλείνω την παρένθεση και ξαναγυρίζω στον Νοέμβριο.
ΔΕΚΑΔΕΣ είναι τα ονόματα που έχει δώσει ο λαός μας στον μήνα τούτο. Τον λέει Βροχάρη, Κρασοσμηνά, Σκιγιάτη, Χαμένο, Ανακατεμένο, Μεσοσποριά, Παχνιστή, Νιαστή κι ακόμα εξαιτίας των γιορτών Μεθυστή, Αρχαγελλιάτη, Φιλιππιάτη, Αντριά... τον έλεγε, διορθώνω. Πάει τα ’φαγε η μαργμάγκα κι αυτουνού τα παρανόμια.
ΘΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ, δεν θα τον βγάλουμε, θα τον βγάλουμε, δεν θα τον βγάλουμε, θα τον βγάλουμε... Για τον Νοέμβριο, λέω. Άντε να δω το ποτήρι μισογεμάτο και να καταλήξω ότι θα τον βγάλουμε σαν χώρα. Παρα πέρα, όμως, τι γίνεται; Ώρες-ώρες σκέφτομαι πως μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει για να τελειώνουμε.
ΝΑ ΤΟ ΧΩΝΕΨΩ δεν μπορώ πως παίρνει τέτοια μέτρα/ ελληνική κυβέρνηση, να ’χει καρδιά ’πο πέτρα. Εκφράζει πλήρως το δημόσιο αίσθημα μ’ αυτήν του τη μαντινάδα ο Εννιαχωριανός. Πώς να χωνέψει ο κόσμος τα αχώνευτα;
«ΣΤΑΘΗΚΑ στην άμμο της θάλασσας κι είδα ν’ ανεβαίνει από τη θάλασσα ένα θηρίο με δέκα κέρατα κι εφτά κεφάλια. Πάνω στα κέρατά του ήσανε δέκα στέμματα και στα κεφάλια του είχε ονόματα βλάσφημα».
Από την 'Αποκάλυψη του Ιωάννη' (μετάφραση: Νίκου Ψαρουδάκη). Στην 'Αποκάλυψη' πήγε ο νους μου βλέποντας στην τηλεόραση τι άφησε πίσω του ο τυφώνας Σάντυ...
ΩΣ ΧΑΡΙΕΝ εστ’ άνθρωπος, αν άνθρωπος ην. (Πράγματι χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, αν είναι άνθρωπος).
Ταιριάζει απόλυτα η φράση αυτή του Μένανδρου στον γνήσιο ευπατρίδη εκ Ποταμίδας Κισάμου ορμώμενο Δρ. Χημείας Θεόδωρο Φωτάκη, που έφυγε, πλήρης ημερών, τις προάλλες, για τη Χώρα των Μακάρων. Από κει, δίπλα στον αγωνιστή παππού του, τον Φωτογιώργη, θα εξακολουθήσει να γνοιάζεται στους αιώνες των αιώνων την Ποταμίδα του!
ΟΤΑΝ αναγγέλθηκε στην Αθήνα ο θάνατος του Μ. Αλεξάνδρου, ο ρήτορας Δημάδης, φίλος των Μακεδόνων, συμβούλεψε τους Αθηναίους να μην το πιστέψουν, γιατί, αν ήταν αλήθεια, προ πολλού θα μύριζε από το νεκρό σώμα όλη η οικουμένη. Ο Φωκίων, βλέποντας ότι ο λαός ήθελε να ξεσηκωθεί εναντίον των Μακεδόνων, προσπαθούσε να τον συγκρατήσει. Επειδή, όμως, πολλοί από το βήμα φώναξαν ότι είναι αλήθεια πως πέθανε ο Αλέξανδρος και ξεσήκωναν το πλήθος, ο Φωκίων είπε: «Λοιπόν, αν πράγματι πέθανε σήμερα, τότε και αύριο και μεθαύριο νεκρός θα είναι, ώστε μπορείτε να σκεφτείτε με περισσότερη ησυχία και ασφάλεια». Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας' εκδ. 'Σαββάλας'.

«Στου Νοέμβρη το χαρτί/ βάζει υπογραφή η βροχή./ Θα ποτίσω όλη την πόλη/ το χωράφι, το περβόλι./ Και θα πλύνω τις σκεπές/ τα μπαλκόνια, τις αυλές./ Θα ετοιμάσω το τοπίο,/ να ’ρθει το μεγάλο κρύο!/ Το χαρτί ο αέρας παίρνει/ και στα σύννεφα το φέρνει./ Κι η βροχή πιάνει δουλειά/ μούσκεμα όλα τα παιδιά»
Το ποίημα 'Νοέμβριος' της Ρένας Καρθαίου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα  (02.11.2012)

Πίνακας Γιάννη Τσαρούχη

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Ασε που ώρες-ώρες νομίζω πως παρακολουθώ μια καταπληκτική κωμωδία καταστάσεων που "προκαλεί" τη νοημοσύνη μου αλλά και το γέλιο μου!

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ερωτας στα χρόνια της ...λίστας

Ο τίτλος του παρόντος κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και "Ερωτας στα χρόνια της Λίτσας" και ουχί της... λίστας αλλά η αλήθεια είναι ότι στην εποχή μας, περισσότερο πιασάρικο θηλυκό όνομα είναι η λίστα από την Λίτσα και από κάθε άλλο γυναικείο όνομα!
Το έχω τσεκάρει αυτό, δεν το λέω από τον νου μου.
Να, για παράδειγμα: πόσοι από εσάς δεν ενδιαφέρεστε πολύ περισσότερο για το πώς μπορεί κάποιος να ερωτευθεί στην περίοδο που ζούμε, σε μια εποχή που πρώτο θέμα είναι η λίστα Λαγκάρντ! και
Και μάλιστα είμαι σχεδόν βέβαιος πως πολύ περισσότερο ενδιαφέρεστε για ένα τέτοιο love story απ? ό,τι θα σας ένοιαζε ένας οποιοσδήποτε έρωτας με μια κάποια οποιαδήποτε Λίτσα από τις πολλές που κυκλοφορούν!
Εξάλλου ποιος από σας δεν θα 'θελε να έχει στα χέρια του αυτήν τη λίστα αντί της Λίτσας! Για αναρωτηθείτε...
Ο.κ., έχω επίγνωση της κρισιμότητας της κατάστασης. Γνωρίζω ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα και ίσως δεν θα 'πρεπε να τα προσεγγίζω με την ελαφρότητα που πράττω τώρα με το παρόν κείμενο αλλά για να πω την αμαρτία μου, με όλα όσα συμβαίνουν, πλέον έχω ξεπεράσει τα όρια της αγανάκτησης και του θυμού και βρίσκομαι σε μια φάση απόλυτης αφασίας και νιρβάνας!
Απλά παρακολουθώ τα τεκταινόμενα και περιμένω να δω πού θα φτάσει το πράμα!
Ασε που ώρες-ώρες νομίζω πως παρακολουθώ μια καταπληκτική κωμωδία καταστάσεων που "προκαλεί" τη νοημοσύνη μου αλλά και το γέλιο μου!
Για τους αυτούς και μόνον λόγους, είπα να το πάρω το θέμα από τη λάιτ του πλευρά!
Θα σας μιλήσω λοιπόν για το πώς πολλοί επόθησαν να αποκτήσουν αυτή τη λίστα αλλά ως γνωστόν σε τέτοιου είδους παιχνίδια? τα μοιραία θηλυκά αποδεικνύονται ατίθασα και επικίνδυνα. Για να τα προσεγγίσεις και να τα δαμάσεις, να τα φέρεις σε μια φυσιολογική κατάσταση χρειάζεται να περάσει αρκετός χρόνος και αν?
Ασε που πολλοί από τους εμπλεκόμενους σε παιχνίδια μαζί τους, δεν έχουν καλή κατάληξη.
Επιπλέον αυτού του είδους οι έρωτες με θηλυκά ωραία και μοιραία και με... "στυλ λίστας", πάντοτε έχουν ένα σασπένς που εγείρει τις αισθήσεις όχι μόνον όσων είναι οι πρωταγωνιστές αλλά και όσων θεατών παρακολουθούν εναγωνίως!
Υπάρχει λοιπόν, διαβλέπω, πολύς και μακρύς δρόμος μπροστά μας!
Και αν λάβω υπόψη και την πεπατημένη που ακολουθούν τα περισσότερα από τα πολύ επιτυχημένα φιλμ νουαρ που έχουν πρωταγωνίστριες μοιραίες γυναίκες, τότε κάτι μου λέει πως το συγκεκριμένο θηλυκό θα παραμείνει άφταστο όνειρο, απλά!
Μετά δε από κάποια χρόνια κάτι θα μάθουμε γι? αυτήν πως σε κάποιου τα χέρια έπεσε και χάθηκε η αξία της...

Χανιώτικα νέα (31.10.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΚΡΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΤΕΡΑ ΔΥΣΒΑΤΟΣ ο δρόμος που οδηγεί από την συγκάλυψη της αποκάλυψης στην αποκάλυψη της συγκάλυψης. Το συμπέρασμα μιας μεγάλης κουβέντας που κάναμε με τον φίλο μου το γερω-δάσκαλο τις προάλλες για την λίστα Λαγκάρντ και τη σύλληψη του Κώστα Βαξεβάνη.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΝΑ ΣΤΟΝ ΚΑΪΑΦΑ και από τον Καϊάφα στον Πόντιο Πιλάτο που πλένει και ξαναπλένει τα χέρια του. Ποιος ο Αννας, ποιος ο Καϊάφας και ποιος ο Πόντιος Πιλάτος; Aδύνατο να το πει με σιγουριά κανείς. Εναλλάσσονται διαρκώς οι ρόλοι...

ΚΑΘΕ ΡΩΜΙΟΣ ΚΑΘΕ ΡΩΜΙΑ όνειρο ίδιο κάνει/ την κρίση να περάσουνε, Θε μου να ξεδηλιάνει. Την εξ ύψους βοήθεια επικαλείται ο πρώτος κατά τα πρεσβεία μαντιναδολόγος μας, Ηλίας Σταματάκης. Εχει σηκώσει κι αυτός τα χέρια ψηλά. Κι όμως!

ΜΑΚΡΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΤΕΡΑ ΔΥΣΒΑΤΟΣ ο δρόμος που οδηγεί από την συγκάλυψη της αποκάλυψης στην αποκάλυψη της συγκάλυψης. Το συμπέρασμα μιας μεγάλης κουβέντας που κάναμε με τον φίλο μου το γερω-δάσκαλο τις προάλλες για την λίστα Λαγκάρντ και τη σύλληψη του Κώστα Βαξεβάνη.

ΠΟΥ ’Ν’ ΤΟ ΠΟΥ ’Ν’ ΤΟ το δαχτυλίδι; Ψάξ’ το, ψάξ’ το δεν θα το βρεις! Που ’ν’ το, που ’ν’ το το δαχτυλίδι; Ψάξ ’το, ψάξ ’το δεν θα το βρεις! Ξέρουν καλά να κρύβουν αυτοί! Ειδικότης τους...

'ΜΗ ΚΑΤΗΓΟΡΩΜΕΝ, λοιπόν, την Ευρώπην αλλά ημάς αυτούς. Τί πταίει η Ευρώπη, αν ερανιζόμεθα παρ’ αυτής αντί μέλιτος δηλητήριον; Τί πταίει η Ευρώπη, αν ημείς τυφλώττομεν προς τα καλά και ζητούμεν δια μικροσκοπίου παν το επιβλαβές, όπως το μεταφυτεύσωμεν εις την Ανατολήν; 'Μ. Χουρμούζης ο Βυζάντιος, εφημ. 'Αρμονία της Κωνσταντινούπολης', 11/11/1864.

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΓΑΠΗ και παλιά με βάλανε στη μέση... Ο πρώτος στίχος μιας μαντινάδας του Μανώλη Κακλή. Τον θυμήθηκα προχθές ενώ παρακολουθούσα απ’ την τηλεόραση τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ ΑΕΚ και ΑΟ Πλατανιά. Δώσε καινούργια της παλιάς μιαν αμπωχτέ να πέσει! Ο δεύτερος στίχος της μαντινάδας που δεν με εκφράζει, ωστόσο. Χωρούν και οι δυο αγάπες στην καρδιά μου. Για την ιστορία. Νικήτρια στον συγκεκριμένο αγώνα, αναδείχθηκε η ΑΕΚ με 1-0.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΙΤΣΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ που έφυγε προχθές για το άλλο ημισφαίριο της ζωής ο ορισμός του ανθρώπου αξιοπρέπεια, που έχει τη δύναμη να σφίγγει τις γροθιές του μέχρι να ματώνουν τα χέρια του για να μην κραυγάζει τον ανείπωτο πόνο της μάνας που χάνει το παιδί της. Το απέδειξε περίτρανα όντας για πολλά χρόνια η ψυχή της 'Αρένας' της θεατρικής ομάδας που έχει γράψει και συνεχίζει να γράφει τη δική της, την ξεχωριστή ιστορία, στο πολιτισμικό γίγνεσθαι της μικρής μας πόλης. Ελαφρύ, πολύ ελαφρύ το χώμα που την σκέπασε.

[...] 'ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ συγκεντρώθηκαν στο άγαλμα του Γέρου του Μωριά. Ο ήρως τραυματισμένος όπως ήταν, ανέβηκε στο άγαλμα και κάθισε πάνω στο άλογο, πίσω από τον ανδριάντα του. Φαινόταν απελπιστικά κοντός. Σήκωσε το αριστερό του χέρι κι έδειξε βορειοδυτικά, κάπου προς το Αιγάλεω και την Ελευσίνα. Κάθισε σ’ αυτή τη στάση, ο κόσμος χειροκροτούσε σαν τρελός, το αίμα απ’ το τραύμα του έσταζε στο πλακόστρωτο κι ο Κολοκοτρώνης άρχισε σιγά-σιγά να κατεβαίνει με τη βοήθεια του Ρήγα'. (βλ. βιβλίο του Λευτέρη Φύτρα '50+4 κραυγές' εκδ. Στοχαστής. Απόσπασμα από την 'Κραυγή' με τίτλο 'Το αίμα του Κολοκοτρώνη').

'Αναζητώ μια ακτή να μπορέσω να φράξω/ με δέντρα ή καλάμια ένα μέρος/ του ορίζοντα. Συμμαζεύοντας το άπειρο, να ’χω/ την αίσθηση: ή πως δεν υπάρχουν μηχανές/ ή πως υπάρχουνε πολύ λίγες· ή πως δεν υπάρχουν στρατιώτες/ ή πως υπάρχουνε πολύ λίγοι· ή πως δεν υπάρχουν όπλα/ ή πως υπάρχουνε πολύ λίγα, στραμμένα κι αυτά προς την έξοδο/ των δασών με τους λύκους· ή πως δεν υπάρχουν έμποροι/ ή πως υπάρχουνε πολύ λίγοι σε απόκεντρα/ σημεία της γης όπου ακόμη δεν έγιναν αμαξωτοί δρόμοι./ Το ελπίζει ο θεός/ πως τουλάχιστο μες στους λυγμούς των ποιητών/ δεν θα πάψει να υπάρχει ποτές ο παράδεισος'.
Το ποίημα 'Ενας μικρότερος κόσμος'
του Νικηφόρου Βρεττάκου

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)


Χανιώτικα νέα (30.10.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤ’ ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ
Η 28η Οκτωβρίου 1940

Πολλές και καλές οι εργασίες (σκέφτομαι και γράφω, ποιήματα, ζωγραφιές κ.λπ.) που μου έστειλαν τα παιδιά του Δημ. Σχ. Κολυμβαρίου για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, με ταχυδρόμο τον διευθυντή τους Δημήτρη Χαμηλάκη. Φαίνται άμεσα απ’ αυτές (κρίμα που δεν χωρούν όλες) πόσο πολύ δούλεψαν για να τις ετοιμάσουν, έχοντας σαν εμψυχωτές τους δασκάλους των, την Αννα Τζαβίκα και τον Φίλιππο Τζόρτζογλου. Δεν αποπαίδισεν ο κλάδος των δασκάλων, είναι φανερό. Εύγε και σ’ αυτούς, που προφανώς είναι νέα παιδιά, και στους μαθητές, που μας μεταφέρουν στις μέρες του Σαράντα. Στις μέρες που όλοι μαζί οι Ελληνες είπαν ΟΧΙ στους Ιταλούς εισβολείς, κι έγραψαν με αίμα τους στα βουνά της Αλβανίας σελίδες δόξας.
Και του χρόνου με υγεία και καλή πρόοδο!
Β.Θ.Κ.

Το έπος του 1940
Η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι πολύ σημαντική ημέρα γιατί αυτήν την ημέρα οι Ελληνες είπαν το ΟΧΙ στους Ιταλούς κατακτητές.
Αμέσως μετά, η Ελλάδα μπήκε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι αρχικές νίκες εναντίον των Ιταλών αναπτέρωσαν το ηθικό των Ελλήνων και της Ευρώπης. Στη συνέχεια, όμως, οι Ιταλοί σε συνεργασία με τους Γερμανούς λύγισαν τους Ελληνες.
Ακολουθησαν 4 χρόνια φρικτής κατοχής όπου πολλοί Ελληνες έχασαν τις ζωές τους. Παρόλα αυτά, η φλόγα της λευτεριάς δεν έσβησε και η Αντίσταση συνεχίστηκε μέχρι την τελική νίκη.
ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Στ2 (Ομαδική εργασία)
Η χώρα μας είπε 'ΟΧΙ' στην μεγάλη Ιταλία/κι αυτή μετά φώναξε για βοήθεια τη αδίστακτη Γερμανία.
Την άλλη μέρα οι άνδρες ανέβηκαν στο βουνό/και πήγανε να κάνουνε έναν πόλεμο φριχτό.
Οι γυναίκες έφτιαχναν ρούχα για ώρα πάρα πολλή/ για να είναι σίγουρες ότι η Ελλάδα δεν θα ηττηθεί.
Την ημέρα που ήτανε η μάχη/ η τελική/ πέθαναν οι Ελληνες μαζί και Ιταλοί.
Ο πόλεμος αυτός ήταν δύσκολος πολύ/ μα τελικά ο Ελληνας ήταν ο νικητής.
Η Ελλάδα ήταν νικήτρια τελικά/ και μετά από αυτό παράτησε τα φονικά.
Ανδρέας Νικολακάκης Στ2

28η Οκτωβρίου 1940
Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ο Ιταλός πρεσβευτής ξεκίνησε να πάει στον πρωθυπουργό Μεταξά για να του ζητήσει την παράδοση των ελληνικών εδάφων. Εκείνος απάντησε με ένα μεγάλο ΟΧΙ.
Τότε ο στρατός σκαρφάλωσε στα βουνά, φώναξαν 'αέρα' κι άρχισε ο πόλεμος. Πολέμησαν γενναία για την ελευθερία της Ελλάδος. Δεν μάχονται μόνο οι στρατιώτες αλλά οι Ελληνίδες, οι κοπέλες πλέκοντας κάλτσες, κασκόλ αλλά και σαν νοσοκόμες ή μεταφορείς πυρομαχικών.
Το κρύο η έλλειψη τροφής δεν λύγισαν τους στρατιώτες μας. Πολέμησαν και νίκησαν τον εχθρό.
Γι’ αυτό εορτάζουμε κάθε χρόνο την επέτειο της μεγάλης μας εθνικής εορτής.
Κυριακή Πλατσάκη

'Αέρα' οι φαντάροι μας,
'Απάνω του' οι τσολιάδες
επιάσανε τσι σαν τ’ αρνιά
αιχμάλωτους χιλιάδες...
Πάνος Διακουλάκης, Στ

Τα ΟΧΙ του ελληνικού λαού
Τρία γράμματα του αλφάβητού μας, που κλείνουν όμως μέσα τους όλο το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής, όλο το υψηλό ήθος της ιστορίας μας.
ΟΧΙ. Πόσα δε μου λέει τώρα που γιορτάζουμε την επέτειό του, έστω και αν πέρασαν τόσα χρόνια από τη μεγάλη εκείνη στιγμή του 1940.
Ηταν 28η Οκτωβρίου του 1940. Από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε η είδηση του πολέμου. Η Ιταλία μας είχε κηρύξει τον πόλεμο. Αυτή η μεγάλη αυτοκρατορία, τα έβαζε με τη μικρή Ελλάδα μας. Οπως ο Γολιάθ με τον Δαβίδ.
Σαν αστραπή έφτασε το μεγάλο 'ΟΧΙ' ως την τελευταία γωνία της πατρίδας μας. Ολόκληρος ο κόσμος απορεί που η μικρή μας Ελλάδα δεν παραδίνεται. Μάχες και νίκες στα σύνορά μας.
Τα εκατομμύρια οι Ιταλικές λόγχες δεν φοβίζουν τους Ελληνες στρατιώτες 'Αέρα! Αέρα!' ακούγεται παντού. Κι αυτή η φωνή κάνει τους εχθρούς να γυρίζουν πίσω πανικόβλητοι. Μα ένας άλλος εχθρός της πατρίδας μας, η μεγάλη Γερμανία τρέχει να βοηθήσει τη σύμμαχό της. Κι αυτή όμως δέχεται την αντίστασή μας που απορεί. Το αν τελικά μας σκλάβωσαν δεν έχει σημασία. Οι Ελληνες έδειξαν το θάρρος και τη λεβεντιά τους. Απόδειξαν σ’ όλο τον κόσμο ότι δεν παραδίδονται στη σκλαβιά. Και οι αγώνες τους μετά τη σκλαβιά τους χάρισαν τη νίκη. Γιατί ξέρουν να πολεμάνε για τα ιδανικά τους. Για την πατρίδα τους και για τη λευτεριά τους.
Δημήτρης Καρτάκης, Στ1

Ο Μουσολίνι ο παλαβός
με τα πολλά αστεία
έβγαλε έξω τον στρατό
με σιγουριά και βία.

Οι Ελληνες πολεμιστές
νευρίασαν γι’ αυτό
και πέταξαν στη θάλασσα
τον Ιταλικό στρατό.

Οι Ιταλοί δεν μπόρεσαν
να πάρουν μονάχοι την Ελλάδα
γι’ αυτό και ζήτησαν βοήθεια
απ’ τη γερμανική ομάδα.

Ιταλοί και Γερμανοί
νικήσανε αρχικά
δεν λογάριαζαν όμως τον Ελληνα
την ελεύθερη καρδιά.

Στ2 (Ομαδική εργασία)

Χανιώτικα νέα (27.10.2012)