ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΦΑΣΙ

«Πωλείται σε τιμή ευκαιρίας

ο έρωτας με την Ελπινίκη∙

από κοντά το όνειρο για σπίτι.

Δώρο τρία κιλά ροδάκινα».

Σε άλλη ταμπέλα, στο ίδιο καφάσι:

«Πωλούνται ναυαγισμένα όνειρα,

μεταχειρισμένοι έρωτες,

δολοφονημένες ελπίδες∙

γίνονται επισκευές αισθημάτων».

Άλλη ταμπέλα:

«Για όσους αγοράζουν χονδρικώς

δώρο δέκα κιλά ροδάκινα».

Άλλη ταμπέλα:

«Μετά την απομάκρυνσιν

εκ του καταστήματος

ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Οι ποιητές αγόραζαν χονδρικώς

δέκα, για παράδειγμα, έρωτες,

κι έγραφαν δέκα ποιήματα∙

και ζούσαν μεγαλοπρεπώς

τρώγοντας σάπια ροδάκινα…


ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(Κάζοβαρ, Γ΄Έκδοση, "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2014)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Α. ΤΑΞΗ ΓΕΛ ΣΟΥΔΑΣ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Εντυπωσιακό, “χάρμα ιδέσθαι” αλλά και “αναγιγνώσκειν”, το 40 σελίδων ψηφιακό λεύκωμα Μαθητικής Δημιουργίας της Α’ τάξης του Γεν. Λυκείου Σούδας, https://online.fliphtml5.com/mpp44/tfno/p=1, δείγματα του οποίου φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο.
Για μια διαφορετική έκθεση ζωγραφικής, ανάμνηση της εποχής της Covid-19, διανθισμένη με λογοτεχνικά κείμενα και κοινωνικά σχόλια, πρόκειται. Για μια έκθεση διαρκείας μέσα από την οποία τα Σουδιανάκια με την καθοδήγηση της καθηγήτριάς των στα Εικαστικά Δήμητρας Διαμαντή εκφράζουν την αγωνία τους και καταθέτουν τις σκέψεις τους για μια περίοδο που ζητούσε προσαρμογή σε μια εντελώς άγνωστη πραγματικότητα.

«Η αλήθεια είναι ότι η δημοσίευση της εργασίας των παιδιών στο classroom (7 Ιουνίου) μου προκάλεσε ανάμεικτα συναι- σθήματα καθώς συνέπεσε με τη δημοσίευση του ΦΕΚ για τον προγραμματισμό της επόμενης χρονιάς, όπου δεν προβλέπεται καμιά ώρα Εικαστικής Παιδείας σε καμιά τάξη του Λυκείου», το παράπονο της δασκάλας στο συνοδευτικό κείμενο που μου έστειλε. Ονειρο Ιουλιανής νύκτας να μείνουν εντέλει τα πράγματα σχετικά με τα Εικαστικά ως είχαν;
Τι καλά να αφιέρωνε λίγο απ’ τον χρόνο της η Υπουργός Παιδείας περιδιαβάζοντας στις σελίδες του περί ου ο λόγος λευκώματος, σκέφτομαι…
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΟΧΕΙΡΑ ΕΙΠΩΜΕΝΕΣ…

 […] Πάντα θεωρούσα ότι η αυθόρμητη ματιά των παιδιών , η ματιά των νέων έχει μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει μια ευκαιρία. Η αναστάτωση που συνόδεψε  το αναπάντεχο “lock down”στην αρχή ήταν άνευ προηγουμένου και έφερε αλλαγές στο χρόνο και στην οργάνωση της προσωπικής και επαγγελματικής μας  «κανονικότητας». Αυτό διήρκεσε μερικές μέρες μόνο , μέχρι που προσαρμοστήκαμε σε μια νέα πραγματικότητα , με νέες συνθήκες και μοναδικό  ορμητήριο έμπνευσης το σπίτι μας. 

Η  δημιουργική διαδικασία είναι εκ των πραγμάτων μία υπόθεση   μοναχική και εσωτερική αλλά μόνο και μόνο επειδή η όλη κατάσταση ήταν πρωτόγνωρη και επιβεβλημένη  ήταν και  αρκετά παράξενη περίοδος.

Οι ιδέες πολλές  μέχρι που τελικά κατέληξα στο  να παροτρύνω τους μαθητές μου να  εκμεταλλευτούν τον ξαφνικό και άχαρο εγκλεισμό τους  ώστε να αποτυπώσουν ζωγραφικά ή φωτογραφικά την «εσωτερικότητα» , τον καινούριο τους εαυτό,  τη νέα πραγματικότητα τους όπως ο καθένας τη βιώνει . Τα μέσα και τα υλικά τους χρησιμοποιήθηκαν ως  το δικό τους παράθυρο  διαφυγής  

Αλέξανδρος Σπανός

Αυτή είναι τελικά και η ουσία της τέχνης , σε οποιαδήποτε μορφή , να μιλά με το συναίσθημα και στο συναίσθημα. Δεν έχει στόχο τη λογική αλλά έναν κόσμο αληθινό μα λιγότερο σταθερό. Μπορεί να κινεί την ψυχή, να μας συγκινεί, να μας κάνει χαρούμενους και θλιμμένους, τρελούς και ονειροπόλους, μαχητές .

Αποτέλεσμα όλου αυτού του κόπου είναι αυτό το ψηφιακό λεύκωμα .Σας καλώ να υποδεχτείτε  με επιείκεια  την προσπάθειά μας  ,την ψηφιακή έκθεση μαθητικής  δημιουργίας  , που σε καμιά περίπτωση  δεν είναι η αντικατάσταση της έκθεσης σε ένα πλαίσιο μουσείου αλλά είναι κάτι άλλο εντελώς πειραματικού χαρακτήρα  με σκοπό την ανάδειξη των ταλέντων των μαθητών μας.

Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή

Δήμητρα  Διαμαντή

Εικαστικός & εκπ/κός ΠΕ08 

Ιγγλεζάκη Γεωργία

Θα 'ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα.

Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

 Αργύρης Χιόνης  («Η φωνή της σιωπής») 

ς

Ελένη Κουκιανάκη

ςΔέσποινα Μπουζουνιεράκη

Κατερίνα Παπαγεωργίου

Περπατώ και νυχτώνει.

Αποφασίζω και νυχτώνει.

Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.

Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,

πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.

 Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων

μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.

Κική Δημουλά («Πέρασα»)

Χριστίνα Παπαγιάννη

Βρες χρόνο για δουλειά -αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.

 Βρες χρόνο για σκέψη -αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι -αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα -αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

 Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -αυτός είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

 Βρες χρόνο για όνειρα -αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ΄αστέρια.

 Βρες χρόνο ν΄αγαπάς και ν΄αγαπιέσαι -αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου -είναι πολύ σύντομη η μέρα για να ΄σαι εγωιστής.

 Βρες χρόνο να γελάς -αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

 Βρες χρόνο να είσαι παιδί -για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

 Το όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη.

Τ΄ όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.
         

Δέσποινα Κοντούλη

Τα λόγια της αγάπης κάτω απ΄ τα δέντρα είναι η Ειρήνη…

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

Γιάννης Ρίτσος (Βρες χρόνο)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ , ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ

ΦΩΤΟ: Της Αγια - Μαρίνας στο Νίππος

«Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη/ Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα/ Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού/ Και τ’ άρωμα των γυακίνθων – Μα πού γύριζες/ Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα/ Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο/ Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε/ Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομά του/ Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών/ Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας». Μαζί με τους παραπάνω στίχους του Οδυσσέα Ελύτη από το ποίημά του “Η Μαρίνα των Βράχων” και οι στίχοι του άγνωστου στους πολλούς, επίσης ξεχωριστού, ωστόσο, ποιητή Ιάσονα Ευαγγέλου από την τρίτη ποιητική σειρά του “Ψηφιδωτού” του στο νου μου: «Να δέσουν οι καρποί των βάτων./ Και μην ξεχνάς ποτέ,/ στη χάση φεγγαριού, να βγαίνεις συ στο πόδι του/ για να φωτίζεις τη βραδιά, Μαρίνα».

Αγαπημένο όνομα της ελληνικής ποίησης το όνομα της πολύ αγαπημένης αγίας του ελληνικού λαού που γιορτάζει σήμερα. Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες και βέβαια στους κατοίκους των χωριών του Νομού μας που έχουν προστάτιδα τη Χάρη της. Στους Αγιομαρινιώτες, στους Κολυμπαριανούς και βέβαια στους Νεροχωριανούς του Αποκόρωνα, τους συγχωριανούς του Παππού, του Αγίου Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού. Στην Αγιά Μαρίνα του Νεροχωριού τον “γνώρισα” για πρώτη φορά και μάλιστα ιερουργούντα και αγιάζοντα. Ημουν 10 χρονών, είχα τελειώσει την Τετάρτη τάξη θυμούμαι, και είχαμε πάει με τη μάνα μου, λίαν πρωί με τα πόδια απ’ το Νίππος εφτά περίπου χιλιόμετρα δρόμο, για να τον δούμε και να τον ακούσομε. Οπως και πάμπολλοι άλλοι Αποκορωνιώτες απ’ τα γύρω χωριά. Σαν να ήταν χθες, δεν είχε κλείσει ένα χρόνο δεσπότης, τον θυμούμαι ευλογούντα και αγιάζοντα στην Ωραία Πύλη…

«Πολύ την υπολήπτεται και την φοβάται ο λαός μας την Αγία Μαρίνα για δυο λόγους: μαραίνει τις αρρώστιες, τα ερπετά και τα ζωύφια που χαλάνε τα σπαρτά, μαραίνει και τους κακούς ανθρώπους. Προπάντων μαραίνει τον δαίμονα, που παριστάνεται με την αιχμηρή ουρά του δίπλα της, σε κάθε εικόνα της. “Αγία Μαρίνα μάρανε μάνα και θυγατέρα”. Αλλά έχει και τη δύναμη να ξεμαραίνει, να θεραπεύει, άρρωστα και μαραμένα παιδιά». Τα που γράφει, μεταξύ των άλλων, αναφερόμενη σ’ αυτήν στο βιβλίο της “Λαογραφικό Ημερολόγιο – Οι δώδεκα μήνες και τα έθιμά τους”, η Αικατερίνη Τσοτάκου – Καρβέλη. Ωστόσο, μέσα σ’ ένα αμπέλι λιάτικο, να κρατά ένα σταφύλι, το πρώτο γινωμένο σταφύλι του καλοκαιριού, επιμένω να φαντάζομαι εγώ. Οπως στα μικράτα μου. Κι ας τη “συναντώ”, σχεδόν κάθε χρόνο, την ημέρα της Χάρης της, απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 1970, στην εικόνα του τέμπλου του πάλαι ποτέ ρημαγμένου ξωκλησιού που ανακαίνισε η λαϊκή ευσέβεια κάποιων χωριανών μου, στην καρδιά ενός δάσους από δάφνες και κυπαρίσσια, να ποδοπατεί τον δαίμονα. Αξέχαστα τα βιώματα της πρώιμης παιδικής ηλικίας. Η Αγία Μαρίνα ήταν η Αγία που γίνωνε τα σταφύλια για τη μάνα μου…

Να κρατά ένα σφυρί στο δεξί της χέρι και να χτυπά κατακέφαλα τον διάβολο που τον κρατά με το αριστερό της, θέλουν την Αγία Μαρίνα οι εικόνες της λαϊκής τέχνης που υπάρχουν στο μοναστήρι της Βόνης Ηρακλείου, όπου, όπως επισημαίνει ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη”, είναι το πιο σημαντικό ιερό της στον ελληνικό χώρο. Εδώ, εκτός όλων των άλλων και “Το προσκύνημα των τσιγγάνων”, που καταφτάνουν απ’ όλη την Ελλάδα. “Οι ημινομαδικοί αυτοί πληθυσμοί ευλαβούνται περισσότερο ίσως από οποιοδήποτε άλλο ιερό πρόσωπο τη μεγάλη Παρθένα του ελληνικού καλοκαιριού” γράφει σχετικά ο ίδιος…

Της Αγίας Μαρίνας σήμερα και προπάντων σε μία λίαν αγαπημένη φίλη, τη γιατρό Μαρίνα Φανουράκη – Παπαδάκη που έφυγε πολύ νωρίς, πριν από 5,5 χρόνια για τη Γειτονιά των Αγγέλων, η σκέψη μου. «Μια χαρά!». Αυτή ήταν η απάντησή της, όταν τη ρωτούσαμε τι κάνει, το σύντομο χρονικό διάστημα που έδινε τη μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Για να μην στενοχωρήσει και για να μη δώσει περιθώριο για λύπηση. Κερί στη μνήμη σου σήμερα, ημέρα της γιορτήε σου, η φράση σου, Μαρίνα!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 17.7.2020)

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΑΠ’ ΤΙΣ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ μορφές της ελληνικής Ορθοδοξίας η Αγία Μαρίνα, που γιορτάζει αύριο. 'Οι 16 τοιχογραφημένοι ναοί της που βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλη την Κρήτη πριν από τον 16ο αιώνα, τα μικρά και τα μεγάλα προσκυνήματα, τα αγιάσματα και τα μεγάλα πανηγύρια αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες της λατρείας της', επισημαίνει ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του 'Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη' (εκδ. 'Καρμάνωρ').

ΜΑ ΚΑΙ ΑΠ’ ΤΑ ΠΙΟ όμορφα, όχι τόσο διαδεδομένα πάντως, γυναικεία ονόματα, συμπληρώνω. Το... γκαρδιώθηκα στα 20 μου χρόνια, όταν διάβασα για πρώτη φορά το ποίημα του
Οδυσσέα Ελύτη 'Η Μαρίνα των Βράχων' που αρχίζει με τον στίχο 'Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη'. Εν πάση περιπτώσει 'χρόνια πολλά' στις εορτάζουσες.

Ο ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΚΟΒΓΕΙ απίδια κι η Μαρίνα κόβγει σύκα/ και ο Παντελής σταφύλι να γεμίσει το μαντήλι. Το πρώτο σταφύλι θυμούμαι της Αγίας Μαρίνας το τρώγαμε. Αλλο αν η παροιμία κάνει αντιφατικές προσεγγίσεις.

ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ, λέει ο λαός μας, τα μαραίνει (προφανώς λόγω ονόματος) η Αγία Μαρίνα. Ολα! Τις αρρώστιες, τα ερπετά, τα ζωύφια, που χαλάνε τα σπαρτά και βεβαίως τους κακούς ανθρώπους. Τι καλά να μάραινε και τους οικονομικούς οίκους! Τι να μάραινε, να τους εξαφάνιζε από το πρόσωπο τής γης!

ΕΙΠΑ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΩ... λαογραφικά το πράμα σήμερα, αρκετά το προχώρησα, αλλά να που ξεστράτισε. Και να θέλεις ν’ αγιάσεις πού να σ’ αφήσει η τρέχουσα καυτή, τι καυτή, ζεματιστή, πείτε την καλύτερα, τρέχουσα επικαιότητα!

ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΑΛΗΘΕΙΑ οι επόμενες ημέρες για την ελληνική οικονομία; Πάλι στο 'βόηθα Παναγιά μας', είμαστε!

ΚΑΝΕΙ ΚΡΥΟ, ΚΑΝΕΙ τσίφι, για το δόλιο το κοτσίφι. Τον χειμώνα. Κάνει ζέστη, έχει λάβρα/ δεν αντέχει η κολισαύρα! Το καλοκαίρι. Αλλο πάλι και τούτο.

Ο ΣΤΡΟΣ ΕΓΙΝΗΚΕ ξε - Στρος με τα καμώματά του/ και ξανά - Στρος τον κάμανε σάικα τα λεφτά του. Μαντινάδα... άποψης από την φίλη μαντιναδολόγο Αντωνία Μηλογιαννάκη.

ΓΙΑΚΟΥΠΟΒΙΤΣ, ΤΟΜΑΣ, Αλβάρες, Σανκαρέ, Ρόκας, Σέλεσι, Μόνχε (Ακόστα), Μητρόπουλος, Μάρτιν (Νταρμπιόν), Ούμπιντες, Μπρέσκα (Σκέμπρι). Από τους 14 ποδοσφαιριστές που χρησιμοποίησε ο Ολυμπιακός Βόλου εναντίον της Ραντ Βελιγραδίου για τα προκριματικά του Europa League, ο ένας μόνο ήταν Ελληνας. Πάλι καλά. Υπήρχε περίπτωση να μην ήταν και κανένας.

ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ στη θέση αυτή και σήμερα. Εχουν ζήτηση: α) Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας αλλά που δεν κατοικούσε στην Ιθάκη και για το λόγο αυτό, οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες, αλλά Κουστωδίες. β) Η βαρύτητα είναι πιο δυνατή το φθινόπωρο. Τότε βλέπουμε τα μήλα να πέφτουν ομαδικά. γ) Η μάνα του Ρασπούτιν ήταν η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας.

'Ακουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση/ κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος/ κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας/ κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα/ έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.'
Από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη 'Η Μαρίνα των βράχων'
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(Χανιώτικα νέα, 16.7.2020)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΟ ΓΙΑΤΑΓΑΝΙ ΤΟΥ «ΚΟΥΜΠΑΡΟΥ»

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Μέγα θέμα η Αγιά Σοφιά τις τελευταίες ημέρες! Εχω με προσοχή διαβάσει κάποιες απόψεις, κάποιες σκέψεις, κάποιες τοποθετήσεις, γνωστών και αγνώστων σε μένα!
Απόψεις διάφορες και διαφορετικές από γνώστες ή μη! Αρκετές από αυτές ιδωμένες από διαφορετικές σκοπιές· από πολιτική σκοπιά, γεωγραφική, ιστορική, θρησκευτική, θεολογική, ιδεολογική, οικονομική κ.ά.
…Για ακόμη μια φορά, ζούμε κρίσιμες στιγμές για τα ελληνοτουρκικά!

Αυτοί που χειρίζονται το θέμα, ας ελπίσουμε ότι θα… διαχειριστούν τις καταστάσεις ισχυροποιώντας τη θέση της χώρας μας έναντι του “κουμπάρου” μας που “πνέει τα λοίσθια” εντός της χώρας του! Αυτό διακηρύσσει με τις αψυχολόγητες πρακτικές που ακολουθεί αλλά δεν του βγαίνουν!
Ακόμη κι εντός Τουρκίας υπάρχουν φωνές εναντίον του μεγαλομανή σουλτάνου, και είναι ενδιαφέρον να τις αφουγκραζόμαστε· η εκ των έσω φθορά, θα επιφέρει τα πιο δυνατά πλήγματα!
Οσον αφορά τις φωνές των όποιων “δικών” μας πρόσκαιρων ή “παντοτινών” συμμάχων, σίγουρα βοηθούν!
Ωστόσο ας είμαστε προσεκτικοί! Το ‘χουμε ξαναπεί· καθένας κοιτά το συμφέρον του και μονάχα αυτό! Αν μπορούμε να επωφεληθούμε ή να χρησιμοποιήσουμε τις συγκυρίες προς δικό μας όφελος, να το κάνουμε!
Ο Ερντογάν, ειδικά τον τελευταίο καιρό με τις παλαιού τύπου πολιτικές συναλλαγές του -σε ένα ωστόσο σύγχρονο παζάρι- έχει οδηγήσει τη χώρα του σε απομόνωση και πλέον πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά, η πεπερασμένη τακτική του δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα!
Τούτη δε η τελευταία του πράξη με την Αγιά Σοφιά, ήδη αποβαίνει εις βάρος του…
Νομίζω ότι όλα αυτά, τα ελέγχουμε και στο τέλος, η πλάστιγγα θα γείρει με το μέρος μας!
Το γιαταγάνι που σηκώνει συνεχώς ο Ερντογάν εναντίον μας μπορεί να ενθουσιάζει κάποιους εντός της χώρας του αλλά στον 21ο αιώνα, αποτελεί απλά και μόνο ένα μουσειακό αντικείμενο!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 15.7.2020)

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

    ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ 

Γράφει η Πόπη Γαβριλάκη - Λαμπρινέα
Σε αναμονή της έντυπης έκδοσης, όπου θα ψαύσουμε την υφή του σαμουά χαρτιού της ποίησης  και θα εμπνευστούμε από τη μυρωδιά της ευλογημένης τυπογραφικής μελάνης. (Εδώ η ψηφιακή έκδοση
https://petaxta.blogspot.com/2020/04/blog-post_27.html)

           Μέσα στην κατήφεια των περασμένων μηνών · τα ομαδικά κάτασπρα σάβανα· τον σχεδόν μεταφυσικό φόβο, που μας έφερε ο αόρατος κι άγνωστος ιός με τη κορώνα· το μαρτύριο του εγκλεισμού μες στα σπίτια μας- ούτε ένα δάκρυ δεν μπορείς να σκουπίσεις στα μάτια σου- ο επικίνδυνος εισβολέας  εξακολουθεί να εφορμά και να μολύνει τη ζωή μας.

          Καθηλωμένοι στο  νιπτήρα και προς δόξα μάσκας, γαντιών,  απολυμαντικών, οινοπνεύματος  και κάθε λογής σαπουνιού, πλένουμε και ξαναπλένουμε, τρίβουμε σχολαστικά- και με απόλυτη υπακοή στα καινούρια κελεύσματα -το σαπούνι και μετράμε - είκοσι έξη ως τριάντα τα δευτερόλεπτα- παλάμες, ράχες, επισταμένως  ανάμεσα στα  δάχτυλα, ύπουλος ο ιός παραμονεύει να κολλήσει στο δέρμα μας, να τρυπώσει στο στόμα μας, να χωθεί στα ρουθούνια μας, να μας υποβάλλει σε πύρινα μαρτύρια που θυμίζουν Αποκάλυψη,  να  κλέψει την ανάσα και να μας πνίξει.

     Σωτήρια και στην ώρα της ,ήρθε η ποίηση να μας θυμίσει ότι «και στην κόλαση ανθίζουν λουλουδάκια».  (Λόγια του Ηρακλή Αποστολίδη ,που ανέφερε συχνά στις κουβέντες του ο γιος του, Ρένος. ) 

   Καταμόναχο, ψηφιακό,  άκρως επίκαιρο κι απαραίτητο, ξέφυγε απ’ τα χέρια του Βαγγέλη Κακατσάκη ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ και πέταξε στην κλειστοφοβική μας καθημερινότητα,  στο μετέωρο και μεταίχμιο των ημερών του ιού.  Ήρθε να παραβιάσει  κλειστές πόρτες, ν’ ανοίξει και ν’ αερίσει φοβισμένες κουβέντες και σφιγμένες καρδιές. Να επαναφέρει τα πράγματα στις γνωστές  διαστάσεις . Να ημερέψει τους φόβους και να αποκοιμίσει ανησυχίες.   

      Μας  τύλιξε στην ανοιξιάτικη αύρα του  άναψε κερί στην απορία της αλειτούργητης   Αειπαρθένου.  Παιάνισε στους άδειους δρόμους την ματαιωμένη παρέλαση. Έψαλε το Χριστός Ανέστη σ’ ερημοκκλήσια και κλειστές Μητροπόλεις. Τραγούδησε τον Άγιο, Τροπαιοφόρο Γεώργιο. Καλημέρισε την ξεστρατισμένη  άνοιξη. Παρηγόρησε τον Αθανάσιο  Διάκο στην Αλαμάνα. Φύτεψε και μοίρασε τριαντάφυλλα κι άνοιξε  τις Πύλες  της Πίστης, της Αγάπης της Μετάνοιας και της Ελπίδας. Αγκάλιασε καταφυγές και φόβους. Καλωσόρισε και στέγασε το γυμνό, τον ανυπόδητο, τα πουλιά του παλιού ελαιώνα, τη γεύση τ’ ουρανού στον ουρανίσκο,  την άστεγη σταγόνα ζωής,  στα σπασμένα  κεραμίδια του καιρού μας.

     Κάλεσε πιστούς, λιγότερο πιστούς και άπιστους,  μοναχούς και περιστέρια, σε ετήσια συνάντηση  με το θεό τους.

«Απάντων  πνευμάτων και  πλασμάτων»

από τον ποιητή για το χειμαζόμενο άνθρωπο.

σε ήχο ευθύ και γήινο, όρθρος ποιημάτων αναστάσιμος.  

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ

«Aφησέ με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!/ Είναι καλό το φεγγάρι, -δε θα φαίνεται/ που ασπρίσαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι/ θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δεν θα καταλάβεις. Αφησέ με να ‘ρθω μαζί σου.// Οταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,/ αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,/ ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου/ λησμονημένα λόγια – δε θέλω να τ’ ακούσω. Σώπα». Οι πρώτοι στίχοι απ’ την ποιητική σύνθεση του Γιάννη Ρίτσου “Η σονάτα του σεληνόφωτος”.

Ανοιχτή η ώρα που με κάλεσε η συνάδελφός μου στη Δασκαλοσύνη Αργυρώ Γαλανάκη να δω στον Ρώσικο Στρατώνα της Δυτικής Τάφρου των Χανίων τη “Σονάτα του Σεληνόφωτος” του Γιάννη Ρίτσου που θα παρουσίαζε η Πειραματική Ερασιτεχνική Σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης. Να ‘μαι λοιπόν, ώρα δειλινού την περασμένη Πέμπτη, 9 Ιουλίου, σ’ αυτήν την “υψηλή” εξαίσια θέση που βρίσκεται στην καρδιά της πόλης μας, να παρακολουθώ μαζί με άλλους 49 τυχερούς συμπολίτες μας για πρώτη φορά θεατρικά την ιστορία της ώριμης ηρωίδας του Ποιητή της Ρωμιοσύνης, δραματοποιημένη, από εννέα Χανιώτισσες γυναίκες της διπλανής πόρτας. Να “συμπάσχω” μαζί της – τους “απολαμβάνοντας” την ποίηση και να “απολαμβάνω” την ποίηση “συμπάσχοντας” μαζί της – τους.

Ασέληνη η βραδιά, πλην όμως πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα φανταζόμουν τη σελήνη, έτσι όπως παρακολουθούσα την μισής ώρας παράσταση που αριστοτεχνικά έστησε η Αθηνά Μαθιουδάκη και “συγκινησιακά” παρουσίαζαν, εκτός από την Αργυρώ, η και επίσης δασκάλα αδελφή της Αποστολία, η Δέσποινα Γιανναράκη, η Ευθαλία Παπαδάκη, η Αννα Παπαλεξάτου, η Εύα Σιγανού, η Ελπίδα Στεφανοπούλου, η Μαριάνθη Τζουβαδάκη και η Μαρία Φουντουλάκη – η μια καλύτερη απ’ την άλλη. Η σελήνη της ασέληνης βραδιάς πρωταγωνίστρια απόψε… Κατ’ εντολή του Ποιητή.

«Η Σελήνη και οι Πλειάδες έδυσαν,/ είναι μεσάνυχτα/ εποχή, ώρα, νιότη παρέρχονται/ κι εγώ κοιμάμαι μόνη». Το παράπονο της Σαπφώς – σε απόδοση Κορνήλιου Καστοριάδη, το γνωστό ποίημά της. Στη σελήνη που επιμένει ν’ αλωνίζει (σ)τον ουρανό τα θάρρη της “Γυναίκας με τα Μαύρα”, όπως τη ζωντάνεψε ο Γιάννης Ρίτσος. Σ’ αυτήν καταφεύγει για την εκ βαθέων εξομολόγησή της: «Τούτο το σπίτι, παρ’ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει./ Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του/ να ζει απ’ τους νεκρούς του/ να ζει απ’ τη βεβαιότητα του θανάτου του/ και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ’ ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια. Αφησέ με να ‘ρθω μαζί σου». Διαφορετική η αντιμετώπιση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος από ένα άνδρα; Απορία…

«Α φεύγεις; Καληνύχτα. Οχι δε θα ‘ρθω. Καληνύχτα./ Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει να βγω από αυτό το τσακισμένο σπίτι./ Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, -όχι όχι το φεγγάρι-/ την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,/ την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της/ την πολιτεία που όλους μας αντέχει στη ράχη της/ με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,/ με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, – ν’ ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,/ να μην ακούω πια τα βήματά σου/ μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα». Τα τελευταία λόγια της Γυναίκας που υποδύεται η Ευθαλία Παπαδάκη. Χειροκροτήματα. Θερμά χειροκροτήματα απ’ το κοινό που κάθεται… αραία – αραία “διά τον φόβον” του κορωνοϊού. Οι “μαθήτριες” με τη “δασκάλα” τους ανταποδίδουν. Τα χειροκροτήματα επιτρέπονται…

Πολύ σημαντικό το θέατρο για την ψυχική μας υγεία, θα πει σ’ ένα απ’ τα “πηγαδάκια” που ανοίχτηκαν στον μαγικό αυτό χώρο, μετά την παράσταση, “εκφράζοντας” κατά τη γνώμη μου, όλες τις γυναίκες μα και όλους τους άνδρες “με τα μαύρα”, η Αποστολία. Τα λόγια της δένω κόμπο όταν αναχωρώ. Μεγάλη υπόθεση να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας… Συγχαρητήρια στους συντελεστές της παράστασης και γενικά στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ.!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 14.7.2020)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ: 45 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΑΛΞΕΩΝ 
ΑΠΟ "ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ "ΣΤΑΣΕΙΣ"

      


Γράφει η Αθηνά Κανιτσάκη*


Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάποιες φορές με το πέρας μιας εκδήλωσης νοιώθεις τόσο γαληνεμένος, τόσο ξαλαφρωμένος απ’ τα βάρη της καθημερινότητας, τόσο πλήρης! Να είναι το θέμα της που σε σαγήνευσε, να είναι ο χώρος, οι ομιλητές που σε καθήλωσαν; Όλοι κι όλα νομίζω! Κι αυτές τις σκέψεις τις έκανα επιστρέφοντας σπίτι από την παρουσίαση του βιβλίου «Τα Γράμματα Της Παναγίας» του κ. Βαγγέλη Κακατσάκη στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ι. Ν. Αγίας Αικατερίνης Νέας Χώρας, που διοργάνωσε η ενορία σε συνεργασία με την Ένωση Πνευματικών Δημιουργών Χανίων. Βαθιά η συγκίνηση της ημέρας! Που κράτησε μέχρι που έπεσα για ύπνο, ενώ στ’ αυτιά μου ηχούσε ακόμα η φωνή της μάνας του Χριστού, τα λόγια που κάθε μάνα θα έλεγε στο παιδί της για να το στηρίξει, να το προφυλάξει, να το απαλλάξει απ’ τα δεινά που το περιμένουν…Το κακό προαίσθημα, η αγωνία, η οδύνη κι ο θρήνος της επίσης, εμφανή σε κάθε ξεχωριστή λέξη, φράση ή παράγραφο του κειμένου…» 

Αυτά μεταξύ άλλων είχα γράψει για την εκλεκτή παρουσίαση της ημέρας εκείνης, για να επανέλθω σήμερα να πω δυο λόγια για άλλο ένα βιβλίο του, το «Μια στάση εδώ…Μια στάση εκεί…», που περιέχει επιλεγμένα κομμάτια της στήλης από δημοσιεύματα του 2017. Ξεκινώντας απ’ την συγκίνηση που μου προκάλεσε στην πρώτη σελίδα, η ομολογία του πως ένοιωθε «τιμωρημένος» στο μικρό διάστημα που μεσολάβησε απ’ τη… «στάση» της πολυδιαβασμένης στήλης του «ΠΕΤΑΧΤΑ», μέχρι το ξεκίνημα των «Στάσεων». Γιατί δεν έγραφε φυσικά! Σαν όλους τους ορκισμένους γραφιάδες που δεν πάει καλά η μέρα τους αν δεν γράψουν μερικές παραγράφους ή και μια-δυο σελίδες. Άνθρωποι σαν κι εμένα που ξεκινήσαμε απ’ το πουθενά και χωρίς γνωριμίες στο χώρο των πνευματικών δημιουργών, δεν ξεχνούμε την πρώτη μας «Εύφημο μνεία» στην άλλη γνωστή στήλη του, όπου κατέθετε τον καλό του λόγο για κάθε παλιό ή καινούργιο δημιουργό, δίνοντάς του φτερά να πετάξει… Από βάθους καρδιάς τον ευχαριστούμε! 

«Μια στάση εδώ…Μια στάση εκεί…» λοιπόν, το καινούργιο του βιβλίο που μου έστειλε τις προάλλες και με λαχτάρα άνοιξα. «…“Επιστροφή στο Νίππος” ο τίτλος της πρώτης Στάσης», μας λέει στον πρόλογο. «Στο Νίππος των παιδικών μου χρονών. Στην αυλή των βασιλικών και του ασβέστη, στα φτερά ενός μικρού σπουργίτη, στον ίσκιο του κυπαρισσιού μου. Στις μνήμες που σταυροδένονται στις ρίζες…» Ανεξίτηλες μνήμες των πρώτων χρόνων του, σχέσεις ζωής με την πατρώα γη, αλλά υπάρχει κι η «σχέση ζωής» με τα «Χανιώτικα νέα»! Που καθώς μας λέει στη συνέχεια του προλόγου: «…άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Και, βέβαια σχολή, μια σχολή δια βίου επιμόρφωσης για μένα. “Γηράσκω αεί διδασκόμενος”. Δάσκαλος σου λέει ο άλλος! Να το δηλώσω και από εδώ. Καλός δάσκαλος είναι εκείνος που αισθάνεται πάντα μαθητής. Ισχύει ιδιαίτερα στον χώρο της δημοσιογραφίας αυτό. Κι αν έμαθα τα μύρια όσα, κι αν έχω ακόμα να μάθω! Χρεώστης! Χώρια ότι στα «Χανιώτικα νέα» χρωστώ την έκδοση σε βιβλίο   πριν  από πέντε  χρόνια των «Πεταχτών». «Στα πεταχτά» (Επιλογή από το 2012), ο τίτλος  του  και, βέβαια, την έκδοση του ανά χείρας βιβλίου των Στάσεων…» 

Χαιρόμαστε πραγματικά να διαβάζουμε κείμενα με την παρηγορητική γραφή του, καθώς μια φωνή φιλική, ενθαρρυντική ξεπηδά από κάθε λέξη… Φωνή φίλου! Που σου μιλά στα καλά και στα δύσκολα…. Ένα ανοιχτό, ευαίσθητο πνεύμα που εξυψώνει τον συνάνθρωπο, εκφέρει άποψη, ενημερώνει, πάνω απ’ όλα κρατά ζωντανή τη παράδοση και την αγάπη για τους γονείς και το γενέθλιο τόπο. Ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Ψιλάκης στην πρόσφατη παρουσίαση στο Ηράκλειο, του συνολικού έργο του κ. Βαγγέλη, μιλώντας για την ποίησή του -γιατί δεν είναι μόνο εκλεκτός συνεργάτης των «Χανιώτικων νέων», αλλά και ποιητής με αξιόλογες ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του- είπε μεταξύ άλλων: «Είναι ευτυχισμένοι οι τόποι που γεννούν ποιητές. Μέσα από την αρμονία του λόγου διασώσουν την ιδιοσυστασία τους, όπως διασώζουν και τα χαρακτηριστικά   τα οποία διαμόρφωσαν εν τέλει την οπτική του πνευματικού δημιουργού, δηλαδή την ουσία του ίδιου του  πολιτισμού   τους . Και ο Κακατσάκης ξέρει να διαλέγεται με τον τόπο, ακόμη και όταν δεν είναι ορατό με μια πρώτη ματιά, ο τόπος είναι παρών σ' έναν αέναο διάλογο με φωνές που μπορεί και να μην εκφράζονται με φθόγγους. Είναι τα πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν αλλιώς, παρά μόνο με ποίηση…» Ας δώσουμε ωστόσο, τον λόγο και σε άλλους δημιουργούς που μελέτησαν το έργο του και μίλησαν γι’ αυτό: 
Για «ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» του 1973, μας λέει ο Μανόλης Τσιράκης: «Κάθε στίχος του Κακατσάκη είναι και μια όστρια που αδιόρατο χέρι σου εναποθέτει στη ψυχή, για να σε κάνει κοινωνό μιας ζωής υπερκόσμιας. Δεν είναι δυνατόν όταν πια θα έχεις φτάσει στον τελευταίο στίχο, να μην αισθάνεσαι ξαλαφρωμένος, γιατί οι στίχοι του δεν είναι τίποτε άλλο, από μια εξομολόγηση, μια αυτοκριτική, που τελικά σου προσφέρουν την κάθαρση.» Συνεχίζουμε με το «ΚΑΖΟΒΑΡ", μια καταγγελία της αδιαφορίας του πολίτη και της καταχρηστικής συμπεριφοράς των κρατούντων -πρώτη έκδοση το 1987, δεύτερη έκδοση το 2014- κι ας δώσουμε αυτή τη φορά τον λόγο στην πολυγραφότατη Νανώ Κουτσάκη-Σπανουδάκη που συμπεραίνει: «Διαβάζοντας το ΚΑΖΟΒΑΡ ανακαλύπτω τον λόγο που -και τα καθημερινά «Πεταχτά» του είναι βαθύτατα πολιτικά σχόλια. Είναι επειδή ο ίδιος είναι πολιτικοποιημένος ποιητής. Το σύνολο των ποιημάτων της συλλογής, αν και η αναφορά σε μια συγκεκριμένη εποχή είναι φανερή, είναι τόσο επίκαιρα, που διαβάζοντάς τα βρήκα πολλά που θα μπορούσαν, σήμερα, να σταθούν στη στήλη ως αυτόνομα πολιτικά σχόλια...» Για το «Όταν γίνεις ποίημα» του 2013, ο Γιάννης Α. Φίλης τ. Πρύτανης Πολυτεχνείου Κρήτης και συγγραφέας θα ομολογήσει: «Όταν διαβάζω λογοτεχνία σκέπτομαι συχνά πώς θα έγραφα εγώ τα ίδια πράγματα. Διαβάζοντας τον Κακατσάκη, ξεχάστηκα, όχι γιατί δεν θα έγραφα διαφορετικά, αλλά γιατί ο τρόπος του είναι τόσο ευθύς και έντονος που δεν αφήνει χώρο για άλλες σκέψεις. Είναι χαρά να γνωρίζει κανείς έναν ακόμη μάστορα του λόγου.» Στο «ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ» του 2018 ο βετεράνος των γραμμάτων Βασίλης Χαρωνίτης θ’ αναλύσει την γραφή του συναδέλφου εκπαιδευτικού κι εμπείρου λογοτέχνη: «Ο Κακατσάκης άλλοτε παίζει με τις λέξεις και άλλοτε με κοφτούς στίχους μας προβληματίζει και μας ενεργοποιεί. Κινείται ανάμεσα στα σύμβολα και τις έννοιες. Ζει και βιώνει το δράμα του ανθρώπου και μεσ’ από το νου και την καρδιά του χρησιμοποιεί τους στίχους για να το εκφράσει, φανερώνοντας την αλήθεια του στον κόσμο της αδιαφορίας ή της αμάθειας, κόσμος αυτός στην άγνοια του ίδιου του κόσμου.» Αλλά ας γυρίσουμε στο πιο πρόσφατο «πνευματικό παιδί» του για να δώσουμε δείγμα γραφής και απ’ αυτό. Το διαβάσαμε και ξαναδιαβάσαμε για να σταθούμε στον μήνα Απρίλιο. Λόγω των ημερών στην σελίδα 49, που είχε δημοσιευτεί την Παρασκευή 14/4/2017. Εκεί όπου βρίσκεται η κατάθεση ψυχής ενός νέου που έμελλε να εξελιχτεί σ’ ένας από τους καλύτερους λογοτέχνες μας, να είναι καλοδεχούμενος παντού, να κυκλοφορεί με το μπλοκάκι και το μολυβάκι του και να μοιράζει κλαδάκια βασιλικού και αγάπη! Είναι το πρώτο δημοσιευμένο κείμενο του αγαπητού μας κ. Βαγγέλη, μαθητή τότε της Γ’ Λυκείου Βάμου, με τίτλο «Τα όνειρα του δειλινού», και είναι η ιστορία ενός παιδιού που μέσα σε μια ανθοβολούσα άνοιξη συναντά τον Ιησού να κουβαλά τον Σταυρό του μαρτυρίου του: Άδολο, ευαίσθητο παιδί θα τον πλησιάσει και θα ρωτήσει: « …“Κουράστηκες;” Οι λόγχες των στρατιωτών έλαμπαν στον ήλιο. Οι φωνές του όχλου ακούγονταν μακριά. Και το παιδί ξαναρώτησε τον άνθρωπο με τον σταυρό “Κουράστηκες;” Ήταν βέβαιο, πως είχε κουραστεί. Το πρόσωπό του αυλακωμένο από τον ιδρώτα ολοκίτρινο -κι όμως γαλήνιο- ατάραχο. Κρατούσε τον σταυρό γερά και δεν μιλούσε σε κανένα. Τα λουλούδια μοσκοβολούσαν στην πλαγιά του βουνού και τ’ αρνάκια βέλαζαν ασταμάτητα. Δυο συννεφάκια παιχνίδιζαν με τον ήλιο και το παιδάκι με αγωνία ερώτησε “Γιατί δεν μιλάς; Κουράστηκες;” Πάλι δε μίλησε κανείς. Άλλωστε είχαν φθάσει στον Τόπο. Ήταν ένα βουνό γεμάτο σκουπίδια και σαπημένα κόκκαλα. Ξάπλωσαν τον άνθρωπο πάνω στο σταυρό. Κανείς δεν μιλούσε. Ακούονταν ξεροί οι κρότοι των σφυριών πάνω στα καρφιά που περνούσαν τα κοκκαλιάρικα χέρια και καρφώνονταν στο ξύλο. Και το παιδάκι, ντυμένο λευκά μίλησε έτσι “Τι σας έκανε ο άνθρωπος; Ήταν τόσο καλός. Σας βοήθησε, σας αγάπησε. Σας συμπόνεσε…” Ποιο να ήταν άραγε το παιδάκι του ονείρου που συμπόνεσε τον Άνθρωπο; Ήταν η συνείδηση των ανθρώπων! Κι είναι δειλή η συνείδηση και δεν μιλά δυνατά. Δεν ακούγεται. Και δεν ακούστηκε το παιδάκι παρά μόνο από τον άνθρωπο με τον σταυρό. Χτυπούσαν οι καμπάνες της αγάπης! Θα έλθουν οι μέρες, που ο κόσμος θα γίνει ένα όνειρο. Θα καταλαγιάσουν οι μαχητές. Ο πόνος θα σβήσει απ’ τα πρόσωπα. Και θα πλησιάζει τον καθένα το παιδάκι, θα τον σταματά και θα τον ρωτά “Κουράστηκες;” Και η απάντηση θα ’ναι “Γιατί να κουραστώ;”» 
Εδώ τελειώνει το πρώτο αυτό πόνημα του αγαπητού μας δημιουργού και 

δοτικούανθρώπουπου δεν θα χάσει την ευκαιρία να πει ξανά τον καλό του λόγο στην 

τελευταία παράγραφο 
του δημοσιεύματος: «…Σημείωση: Και γιατί αναφέρεται στο Μεγάλο Σάββατο, ένα Μεγάλο 

Σάββατο πριν από 51 χρόνια, η αναδημοσίευση σήμερα Μεγάλη Παρασκευή στις Στάσεις, 

από το με αριθμό 4 τεύχος (Απρ. Ιούνιος 1966) του περιοδικού “Η Φωνή των Νέων” της 

Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, του παραπάνω κειμένου του γράφοντος. 

Ανεκλάλητη τότε η χαρά μου θυμάμαι. Το ίδιο ανεκλάλητη όμως κι αυτή που πήρα τις 
προάλλες όταν ο μόνος που θα μπορούσε να το έχει διασώσει, ο και καλά καλός φίλος 
δάσκαλος-λαογράφος Σταμάτης Αποστολάκης, με πληροφόρησε ότι και βέβαια έχει στο 
αρχείο του το πρώτο μου δημοσίευμα…Αυτό κι αν είναι λαμπριάτικο δώρο! 
Καλή Ανάσταση, Σταμάτη! Καλή Ανάσταση καλοί μου φίλοι!»
Καλό Πάσχα κ. Βαγγέλη! Πάντα άξιος και δημιουργικός!

ΠΟΙΗΣΗ

ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΕ

Επειδή πολύ αγάπησε

ο ζητιάνος το ξεροκόμματό του,

το παιδί τη δεκάρα του,

ο γύφτος το τσαντίρι του,

και η πόρνη την απόγνωσή της,

πελέκησαν τον σταυρό

με το ψωμί που βρήκαν

στο σακούλι του ζητιάνου,

έκαναν τα καρφιά

με τη δεκάρα που πήραν

απ’ την τσέπη του νηστικού παιδιού,

χάλκεψαν την επιγραφή

με την απόγνωση της πόρνης

κι ετοίμαζαν για τάφο

το τσαντίρι του γύφτου.

Όταν άφηνε η μέρα

την τελευταία της πνοή,

σταύρωσαν ένα κυκλάμινο∙

επειδή πολύ αγάπησε την ομορφιά…

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

 (ΚΑΖΟΒΑΡ. Γ'έκδοση, "Πυξίδα της Πόλης". Χανιά 2014)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΜΑΘΗΤΩΝ ΛΟΓΟΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΒΑΜΟΥ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΕΠΙ ΚΟΡΩΝΟΙΟΥ

Καλοί μου φίλοι,
καλό Σαββατοκύριακο!
Το πρώτο απ’ τα κείμενα που υπάρχουν στο φετινό τεύχος του γνωστού στους αναγνώστες της στήλης περιοδικού “Μαθητών Λόγος”, που επιμένει να κυκλοφορεί από το 2005, με τη λήξη κάθε σχολικής χρονιάς το “εμείς” των καθηγητών και των μαθητών του Γυμνασίου Βάμου, στον σημερινό Παιδότοπο.
Για ιστορικούς λόγους. Συν τους τίτλους όλων των θεμάτων, ωστόσο, που εμπεριέχονται σ’ αυτό και επιμένουν να φανερώνουν «τις απίστευτες δυνάμεις που κρύβουν τα παιδιά» κι έχουν χρέος ν’ αναδεικνύουν κάτω απ’ τις όποιες συνθήκες οι δάσκαλοί τους. Όπως η διευθύντρια του Γυμνασίου Βάμου Αικατερίνη Γκαγκαδέλη και οι συναδέλφισσές της Ειρήνη Καλαϊτζάκη, της Πληροφορικής και Πηνελόπη Αρκολάκη της Γαλλικής Φιλολογίας, που μαζί με τις μαθήτριες Δέσποινα Αντωνοπούλου, Ελένη Χαιρετάκη και Φαίη Χατζηαντωνίου ήταν η συντακτική επιτροπή της φετινής έκδοσης. Τι κι αν το σχολείο ήταν για δυο, τους πιο κρίσιμους και χρήσιμους μήνες, κλειστό;
«Αυτό δεν εμπόδισε την ομάδα να δουλέψει και να τελειώσει το έντυπό μας. Χαρείτε το μαζί μας, δεν θα χάσετε τον χρόνο σας, είμαι σίγουρη». Ο επίλογος απ’ τον πρόλογο της δ/ντριας του Σχολείου για το περιοδικό. Κι αν το χάρηκα και χάρηκα για το “πάλαι ποτέ” αλλά και νυν και αεί ένδοξο Γυμνάσιόν μας, κυρία Γυμνασιάρχις!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση – μια πράξη εθελοντισμού – και… η νέα καθημερινότητα στο Γυμνάσιο Βάμου

«Το να μένουμε σπίτι είναι μια επανάσταση…..» ήταν τα λόγια αναισθησιολόγου από το Νοσοκομείο Αττικόν των Αθηνών σε συνέντευξη του.

Έτσι λοιπόν μένοντας στο σπίτι κάναμε μια επανάσταση και παράλληλα μια ηρωική  πράξη στηρίζοντας τις οικογένειές μας και την Ελλάδα.
Αυτή την ηρωική πράξη συνέχισαν και την πήγαν παρακάτω οι καθηγητές και οι μαθητές του Γυμνασίου μας .
«Μένουμε σπίτι… Δουλεύοντας» δίδαξαν στους μαθητές μας την εποχή εγκλεισμού λόγω της πανδημίας, με την συμμετοχή τους στην Ασύγχρονη Τηλεκπαίδευση  του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου  και στη συνέχεια στην Σύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση με τη χρήση της πλατφόρμας Webex Meetings.
To Υπουργείο Παιδείας μέσω των υπευθύνων της Cisco Webex, ενημέρωσε την υποστηρικτική ομάδα κάθε σχολείου. Στη συνέχεια μέσω τηλεδιασκέψεων ενημερώθηκαν οι καθηγητές, οι οποίοι πήραν τις τελικές αποφάσεις και εντός δύο ημερών (με αγώνα δρόμου) ξεκίνησε η τηλεκπαίδευση των μαθητών μας με ειδικό πρόγραμμα λόγω των περιστάσεων. Οι καθηγητές μας εκπαιδεύτηκαν σε κάτι καινούργιο πολύ γρήγορα γιατί ήθελαν πολύ,  μέσα από την καρδιά τους να έρθουν σε επαφή με τους μαθητές τους και να του στηρίξουν στις δύσκολες μέρες του εγκλεισμού, στην επαρχία.
Πραγματικά μας συγκίνησε η συμμετοχή των παιδιών στις ψηφιακές τάξεις (personal rooms) που δημιουργήθηκαν και η συμμετοχή των γονέων στο δύσκολο αυτό εγχείρημα με την βοήθεια της υποστηρικτικής ομάδας του σχολείου μας.
Οι καθηγητές μας στην αρχή έθεσαν τον εαυτό τους στη διάθεση των μαθητών και των γονέων για την υποστήριξη τους και στη συνέχεια ξεκίνησαν τις δραστηριότητες μάθησης με την σύγχρονη τηλεκπαίδευση (Webex Τηλεδιασκέψεις) παράλληλα και σε συνδυασμό με την ασύγχρονη (ΠΣΔ φυλλάδια εργασιών).
Παρά τις δυσκολίες του δικτύου, του εξοπλισμού που διαθέτουν οι μαθητές και των ψηφιακών γνώσεων, με τις αναλυτικές οδηγίες που τους απεστάλησαν η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών μας συμμετείχαν στις τηλεδιασκέψεις.
150 μαθητές κατά μέσο όρο συμμετείχαν σε 25-30 ψηφιακές τάξεις που λειτουργούσαν καθημερινά την περίοδο του εγκλεισμού.







Παράλληλα οι καθηγητές μας συνομιλούσαν μεταξύ τους για την ανατροφοδότηση του όλου εγχειρήματος προς την κατεύθυνση των βελτιώσεων της εξ αποστάσεως επικοινωνίας και την παροχή βοήθειας σε όλα τα μελών της σχολικής κοινότητας. (Προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε δίνοντας τον εξοπλισμό που διαθέταμε σε μέλη της σχολικής κοινότητας που δεν είχαν, ή βοηθούσαμε με συγκεκριμένες υποδείξεις)
Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους καθηγητές μας για την εθελοντική αυτή δράση τους.
«Υπερέβαλαν εαυτόν» δουλεύοντας πολύ περισσότερες ώρες από τη καθημερινή απασχόληση τους στο σχολείο για τη προετοιμασία των ψηφιακών μαθημάτων.
Συγχαρητήρια αξίζουν και στους μαθητές μας για την προσπάθειά τους να ανταπεξέλθουν τις ψηφιακές δυσκολίες που πολλές φορές ήταν ανυπέρβλητες και να συναντήσουν τους αγαπημένους τους καθηγητές.
Χαιρόμαστε ιδιαίτερα γιατί μέσα σε τόσο αντίξοες συνθήκες λειτούργησε ανέλπιστα  καλά, ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα σε  πρωτόγνωρες συνθήκες…
Γιατί… «ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς»
Τώρα ήρθε η ώρα να επανέλθουμε σταδιακά στην καθημερινότητα που είχαμε πριν την πανδημία. Με ειδικές συνθήκες και επιπλέον κανόνες που επιβάλλουν αυτές.
Καθαρίσαμε προσεκτικά το σχολείο. Διαμορφώσαμε το πρόγραμμα διδασκαλίας και τις αίθουσες για μα μην υπάρχει συνωστισμός ώστε τα παιδιά να έχουν απόσταση μεταξύ τους και απόσταση από τον/την εκπαιδευτικό.
Τοποθετήσαμε σε όλες τις αίθουσες συσκευές με αντισηπτικά. Φροντίσαμε ώστε τα τμήματα να έχουν διαφορετικά διαλείμματα και θέσεις στο προαύλιο.
Κάναμε λες τις ενέργειες για να εξασφαλίσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο της πιθανότητας να νοσήσει οποιοσδήποτε από τον συγχρωτισμό.


Με μικρότερες τάξεις και λόγω της χρήσης των υπεύθυνων δηλώσεων συναντήσαμε επιτέλους τους μαθητές μας

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Σελ. 2 Η άποψη της Διευθύντριάς μας για το περιοδικό
Σελ. 3 Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση – μια πράξη
εθελοντισμού – και…
Η Νεα καθημερινότητα στο Γυμνάσιο Βάμου
Σελ. 5 Η ζωή μας γραμμένη σε ένα θρανίο.
Σελ. 7 Όσα δεν μπαίνουν σε μια βαλίτσα
Σελ. 9 Επειδή… σ’ αγαπώ
Σελ. 12 Γλυκό του κουταλιού
Σελ. 14 Ο Διαδικτυακός εκφοβισμός
Σελ. 15 Ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο
Σελ. 16 Πυροβολείο Κόκκινου Χωριού στον Αη Γιώργη.
Σελ. 17 Ο τούρκικος πύργος του Αληδάκη
Σελ. 18 Μια οικογενειακή ιστορική ανάμνηση,«Η φυγή»
Σελ. 21 Πολύτιμο έργο του Δομίνικου
Θεοτοκόπουλου στα Χανιά….
Σελ. 22 Μια συνήθεια των Ελλήνων που προκαλεί
περιβαλλοντικά προβλήματα
Σελ. 23 Τρόποι εξοικονόμησης νερού
Σελ. 24 Ακραία καιρικά φαινόμενα
Σελ. 26 Αυστραλία SOS
Σελ. 28 Μόλυνση της Μεσογείου
Σελ. 30, 31 Καλλιτεχνήματα

.Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 11.7.2020)