ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

 ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ, 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019 - ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ    

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΑΡΙΑ ΛΕΝ την Παναγιά, Μαρία λεν και σένα/ κι αν αρνηθώ την Παναγιά θα αρνηθώ κι εσένα! Η πρώτη ερωτική μαντινάδα που έμαθα. Την αφιερώνω ξεχωριστά σ' όλες τις Μαρίες μα και τις Δέσποινες, που γιορτάζουν μεθαύριο, 21 Νοεμβρίου. Η μεγάλη, ιδιαίτερα για την πόλη μας, γιορτή των Εισοδίων της Παναγιάς, μην ξεχνιόμαστε.

ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑ ΤΩΝ Χανίων η Παναγιά, που τιμάται, ως γνωστό, στον καθεδρικό ναό της πόλης, στην Τριμάρτυρη. Στα Εισόδιά της είναι αφιερωμένο το μεσαίο κλίτος. Βοήθειά μας!

ΜΕΣΟΣΠΟΡΙΤΙΣΣΑ ΛΕΓΑΜΕ μια φορά την Παναγία που γιορτάζουμε μεθαύριο, αφού οι γεωργοί είχαν σπείρει τα μισά περίπου χωράφια τους. Σε κάποια μέρη, ωστόσο, την έλεγαν Αρχισπορίτισσα ή και Ξεσπορίτισσα. Αρχισπορίτισσα στους τόπους που άρχιζαν την ημέρα της Χάρης της τη σπορά και Ξεσπορίτισσα εκεί που είχαν πια τελειώσει. Πάνε χάθηκαν μαζί με τη σπορά κι αυτές οι λέξεις.

ΕΧΟΥΜΕ ΣΠΕΙΡΕΙ ανέμους και τώρα θερίζουμε θύελλες. Μια προσέγγιση της σημερινής πραγματικότητας κι αυτή. Μια απ' τις πολλές προσεγγίσεις. Να βάλω, ωστόσο, έναν αστερίσκο. Δεν είχαμε συλλήβδην όλοι την ίδια ευθύνη για τη σπορά. Αλλο αν όσοι είχαν λιγότερες ή και καθόλου ευθύνες θερίζουν περισσότερες θύελλες...

ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΚΑΙ μετά βλέπουμε, λέει για το μέσω ΔΕΗ χαράτσι που μας έβαλε, έστω και αν έγιναν λάθη, το Υπουργείο των Οικονομικών. Οτι μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, δεν το λέει.

ΚΑΛΩΣ ΤΑ παιδιά... απ' όξω! Τα παιδιά της τρόικας που ήρθαν από χθες κι έπιασαν αμέσως δουλειά, λέω. Σαν στο σπίτι σας, σαν στο σπίτι σας, παιδιά!

ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ και όχι της τρόικα βεβαίως - βεβαίως. Αυτό έλειπε! Να μην μπορούμε να βάλουμε το τελικό σίγμα στη γενική!

ΟΣΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι έτσι και υπογράψει (λέμε τώρα) ο Σαμαράς, έχουμε στο τσεπάκι την έκτη δόση είναι βαθιά νυχτωμένοι. Το ψάρι στα χείλη του Λουκά Παπαδήμου θα ψήσουνε, μέχρι να μας τη δώσουνε... Απ' τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο η παρέμβαση.

ΣΤΟΝ ΜΟΥΣΤΑΦΑ πασά τον Γκιριτλή (Κρητικό) λένε ότι ανήκε το σαπουναριό που υπήρχε στον χώρο της Τριμάρτυρης, στα μισά του 19ου αιώνα. Η Παναγίαν ωστόσο, που η εικόνα της υπήρχε μέσα, δεν άφηνε το σαπούνι να ψηθεί και η βιοτεχνία δεν πήγαινε καλά. Προσπάθησε και ξαναπροσπάθησε αλλάζοντας μαστόρους ο πασάς, αλλά πρόοδο δεν έβλεπε. Ωσπου κάποια μέρα ο γιος του έπεσε στο πηγάδι που ήταν μέσα κι αναγκάστηκε να ταχτεί στην Παναγία των «ταβλόπιστων»: «Να σωθεί το παιδί μου και να δώσω το σαπουναριό στους Χριστιανούς», είπε. Το παιδί σώθηκε και η αρχή και γι' άλλες δωρεές ακόμα και από την τουρκική διοίκηση έγινε. Σε λίγα χρόνια ο περίλαμπρος ναός της Τριμάρτυρης ήταν έτοιμος.

«Πώς ήταν, τότε, Εκείνη, για να εννοήσεις, πρέπει πρώτα/ σ' εσέ τον ήλιο τον ίδιο να φωνάξεις, κάπου, εντός σου,/ όπου κολόνες υψώνονται· όπου, ν' ανακαλύψεις/ σκαλοπάτια μπορείς·/ όπου, γεμάτες κίνδυνο αψίδες/ την άβυσσο κάποιου χώρου γεφυρώνουν/ που έμεινε μέσα σου, γιατί πυργώθηκε από τέτοια/ κομμάτια, που δεν μπορείς να τ' αφαιρέσεις/ από μέσα σου πια».
Από το ποίημα «Τα Εισόδια» του Ράινερ Μαρία Ρίλκε
(μετάφραση: Αρη Δικταίου).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Χανιώτικα νέα (19.11. 2011)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«[…]Το να φαντασιώνεσαι ότι μια γελοία, προκλητική και περιττή, εν μέσω lockdown, αστυνομική απαγόρευση συγκεντρώσεων εξομοιώνεται με τα τανκς της Χούντας είναι προσβλητικό.[…].

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στα Κόμματα. Ανήκει στους απλούς ανθρώπους. Δεν έχει ανάγκη από κομματικούς πάτρωνες και τοποτηρητές, έχει ανάγκη από μια ζωντανή κοινωνία[…]».
Τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα από το άρθρο της Ζωής Κωνσταντοπούλου που δημοσιεύθηκε στα “Χ.ν.”, χθες Τρίτη 17 Νοεμβρίου, με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου!
Αξίζει να διαβαστούν οι θέσεις της κας Κωνσταντοπούλου, η οποία -όπως μας έχει συνηθίσει- δεν… κρύβεται πίσω από τις… λέξεις!

Ανάμεσα στα πολλά που μπορούμε να σταχυολογήσουμε από το συγκεκριμένο άρθρο είναι τούτη η φράση της ότι «το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στα κόμματα, ανήκει στους απλούς ανθρώπους», μία φράση που την ουσία της οφείλουμε όλοι να… διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού!

…Η εξέγερση εκείνων των ημερών ενάντια σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, μία πολυπόθητη αλλαγή, έφερε την “Ακριβή Ανοιξη” όπως έγραφε -για διαφορετική εποχή- ο Οδυσσέας Ελύτης!

Δεν ήμουν, δεν είμαι από αυτούς που αναθεματίζουν συλλήβδην τη μεταπολίτευση και τα κόμματα που δημιουργήθηκαν, κυβέρνησαν, αντιπολιτεύθηκαν κ.λπ.

Θεωρώ ότι η Δημοκρατία ως πολίτευμα μάς έχει προσφέρει τα δώρα της και εμείς ως πολίτες θα πρέπει να ανταπεξέλθουμε σε αυτήν τη συνθήκη, να οικοδομήσουμε, να λειτουργήσουμε και να λειτουργηθούμε εντός αυτού του καλύτερου από κάθε άλλο πολίτευμα!

Σήμερα, κοντά μισό αιώνα μετά την εξέγερση εκείνου του Νοέμβρη, θεωρώ ότι παρόλες τις δυσκολίες, αστοχίες ή λάθη των εκλεγμένων από τον λαό κυβερνήσεών μας, η χώρα έχει προοδεύσει τόσο όσο όλοι μαζί της… επιτρέψαμε! Κι αυτή η πρόοδος είναι πρόδηλη, φτάνει κάποιος να ερευνήσει τα όσα έχει περάσει αυτός ο τόπος κυρίως στην προ μεταπολίτευσης εποχή!

Και κάτι τελευταίο: Θα μπορούσαν να είναι καλύτερα τα πράγματα; Στο χέρι μας είναι να το διεκδικήσουμε, με τις πράξεις μας!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 18.11.2020)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

«“Όταν θα μεγαλώσω μάνα”,/ έλεγε εκείνο το βράδυ/ ο πιο μικρός,/ “θα φτάνω κι εγώ το μάνταλο/ και θ’ ανοίγω την αυλόπορτα,/ όπως τ’ αδέλφια μου”./ “Ναι! όταν μεγαλώσεις, γιε μου”,/ του ‘λεγε η μάνα του,/ “τότε θα φτάνεις το μάνταλο./ Να έτσι! Κοίταξ’ εμένα, παιδί μου,/ κοίταξ’ εμένα μάτια μου”./ “Ναι! μα πότε μεγαλώνει, ένα παιδί;”/ “Ένα παιδί μεγαλώνει, γιε μου,/όταν μπορεί να φτάνει το μάνταλο”./ “Και ύστερα δεν θα ‘μαι πια παιδί;”/ “Όχι, βέβαια! Ύστερα θα ‘σαι άντρας, γιε μου!”./ “Μα όταν μεγαλώσω, μάνα,/ και θα ‘μαι άντρας, / και θα φτάνω το μάνταλο,/ τι μπορώ να γίνω περισσότερο από άντρας;”/ Έτσι ρωτούσε το βράδυ εκείνο/ ο πιο μικρός/ το βράδυ εκείνο,/ που άλλοι κόντυναν /-Θε μου, πώς κόντυναν οι πιο πολλοί-/ και δεν έφταναν το μάνταλο./ Το βράδυ εκείνο, που άλλοι ψήλωσαν,/ ψήλωσαν ξαφνικά,/ κι έφτασαν τον μάνταλο της αυλόπορτας/ και βγήκαν στους δρόμους…/ Ήταν το μπόι τους που ψήλωσε;/ Ήταν τα δάχτυλά τους που μάκρυναν;/ Ή ήταν η καρδιά τους που μεγάλωσε/ και καταβρόχθισε τις σάρκες τους;// “Ένας άντρας, γιε μου,/ γίνεται κάτι πιο πάνω από άντρας,/ αν μείνει άντρας σ’ όλη του τη ζωή”,/ του απάντησε η μάνα του/ κι αφουγκραζόταν τη λαοβουή/ που πετροβολούσε τις γρίλιες των παραθυριών/ κι αφουγκραζόταν την καρδιά της/ τη βαφτισμένη στη λαοβουή.// “Μπορεί να μη γυρίσουμε, μάνα” της είχε πει φεύγοντας ο μεγάλος,/ και τη φίλησε στο μέτωπο/ σαν Παναγιά Βυζαντινή… […] “Μάνα την ευχή σου”,/ είχε πει κι ο δεύτερος,/ εκείνος που ήταν πάντα ακούρευτος/ κι έλεγε πως νοιάζεται/ μόνο για τα κορίτσια./ “Στο καλό! Η Παναγιά μαζί σας”…/ Ο μικρός είχε βάλει τις φωνές·/ ήθελε να πάει κι αυτός…/ “Εσύ μείνε”, του είχαν πει οι μεγάλοι/ και χάθηκαν στους δρόμους,/ λουσμένοι στο εσπερινό φως,/ ντυμένοι στα κυριακάτικά τους·/ και δεν ήξεραν αν ήταν Σταύρωση/ ή Ανάσταση εκεί που πήγαιναν./ Κι έμεινε ο μικρός με τη μάνα του·/ και η λαοβουή πετροβολούσε/ τις γρίλιες των παραθυριών….// “Μάνα μην κλαις!”/ μίλησε για στερνή φορά ο μικρός./ “Θα μεγαλώσω κι εγώ!/ Θα γίνω άντρας, σου λέω!/ Και θα μείνω άντρας!”» Από το ποίημα “Εκείνο το βράδυ” του γράφοντος (“ΚΑΖΟΒΑΡ”, Γ’ έκδοση, εκδ. “Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2014).

Μ’ όλα τα δίχως του και ο φετινός Νοέμβρης. Μέσα σ’ αυτά και δίχως τους καθιερωμένους επίσημους εορτασμούς εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ωστόσο, για να θυμηθώ τον στίχο από το “Άξιο εστί” του Ελύτη, «καίει η μνήμη άκαυτη βάτος…»

Κορωνοϊκά… στα πεταχτά
Τα χειρότερα που απευχόμαστε ήρθαν, τα τρις χειρότερα που φοβόμαστε να μην έρθουν! Αυτό είναι το ζητούμενο και βεβαίως το ποθούμενο. Όνειρο νοεμβριανής νυκτός ότι θα μας επιτρέψει… η Μικρότης του να κάνουμε κανονικά ή περίπου κανονικά Χριστούγεννα; Ίδωμεν. Ωστόσο τα κεφάλια μέσα, δεν έχουμε κι άλλη επιλογή, άλλωστε.

«Φοβήθηκαν οι Έλληνες τη νέα καραντίνα/ και τρέξανε στα μαγαζιά λες και θα πέσει πείνα», μας λέει στην πρώτη απ’ τις δύο μαντινάδες που μου έστειλε μέσω κινητού, όπως πάντα, ο φίλος ιερωμένος. Για να την συμπληρώσει με τη δεύτερη: «Δεν έζησαν στην Κατοχή, στην Αφρική δεν πάνε/ όπου παιδιά και γέροντες διψάνε και πεινάνε». Σε άλλο μήκος κύματος, ωστόσο η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στις τρεις μαντινάδες της – μέσω κινητού μού τις στέλνει κι αυτή: «Μ’ έναν αόρατο εχθρό για μήνες πολεμούμε/ με θάρρος συνεχίζουμε και δεν τα παρατούμε», η πρώτη. «Τη μάχη με τον κορωνιό, αν θέλεις να κερδίσεις/ τη μάσκα να μη λησμονείς να χρησιμοποιήσεις», η δεύτερη. «Τον ΚΟΒΗΤΑ έχουμε δα μεγάλο ντουσουμάνη,/ αν βρούμε το εμβόλιο, τον πόλεμο τον χάνει», η τρίτη. Τω όντι μεγάλος ντουσουμάνης (απ’ το τουρκικό dusman με ανάπτυξη του εκφωνικού ου, η παραγωγή της λέξης, βλ. “Λεξικό” Αντωνίου Ξανθινάκη). Ντουσουμάνης, εχθρός, δηλαδή ο ΚΟΒΗΤΑΣ (στο φίλο ιερωμένο… η πατρότητα της λέξης).

Και τα καλά δεχούμενα και τα κακά δεχούμενα, μας λέει μια παλιά παροιμία. Άρα, λοιπόν, και επομένως το θέμα δεν είναι πώς έρχονται τα πράγματα, αλλά πώς τα αντιμετωπίζουμε. Και ατομικά και συλλογικά. Προπάντων ως οργανωμένη πολιτεία. Ανά πάσα στιγμή και ώρα. Παραείναι ύπουλος ο “λεγόμενος”, ωστόσο δεν είναι ανίκητος. Ο πόλεμος συνεχίζεται σε πολλά πεδία και σε πολλά επίπεδα…

«Το να μην έχουν κάποιοι/ ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους/ δεν είναι υποκείμενο νόσημα/ αλλά το ανόσιο αντικείμενο/ του ρήματος αδιαφορώ./ Περί ενός άγνωστου ιού/ πραγματικά αθέατου,/ πλην όμως πανταχού παρόντος/ ο λόγος στη συνέντευξη/ που έδωσε, εν μέσω κορωνοϊού/ ένας άγνωστος στο ευρύ κοινό/ καθηγητής/ σ’ ένα κανάλι/ που το παρακολουθούν ελάχιστοι/ κι αυτοί τυχαία». Σχέδιο ποιήματος που έγραψα τα τέλη του φετινού Απρίλη…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 17.11.20200

ΠΟΙΗΣΗ

 Βρέχει ...

Βρέχει.

Ωραία να βλέπεις τη βροχή 

απ’ το παράθυρό σου,

όταν βρέχει. 

Τίποτα να μη σε νοιάζει-

μεγάλη υπόθεση το κεραμίδι 

πάνω απ’ το κεφάλι σου.

 

Βρέχει.

Υπέροχο να περπατάς στη βροχή, 

ακόμα και δίχως ομπρέλα, 

όταν ήρεμα βρέχει.

Τίποτα να μη σκέφτεσαι-

τραγουδώντας στη βροχή    

το απωθημένο σου.

 

Βρέχει.

«Μια σκηνή ή ένα σκοινί;»

ο τίτλος της καμπάνιας 

που έχει ξεκινήσει η αόρατη οργάνωση 

«Βροχή ανθρωπιάς».

Έχουν και οι μη έχοντες κεραμίδι

δικαίωμα στην ευλογία της βροχής, 

το πιστεύω της. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

( "Τα χελιδόνια του μοναχού", Κοινωφελές Ίδρυμα "Αγία Σοφία" - "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2020)

* "Τα χελιδόνια του μοναχού" έχουν φωλιάσει με την έντυπη μορφή τους στα βιβλιοπωλεία, τα οποία , ωστόσο, λόγω καραντίνας, παραμένουν κλειστά.  Όποιος θέλει να τα βρει μπορεί να απευθυνθεί στο ΊΔΡΥΜΑ "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ", για το Πρόγραμμα του οποίου "Βοήθεια στο Σπίτι", διατίθεται το βιβλίο. Πληροφορίες:  Μάρκος Σελλιανάκης,  τηλ. 2825071494 και 6970650973

ΧΡΥΣΑ

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

 Οταν ο Μέγας Ναπολέων βρισκόταν εξόριστος στη νήσο Ελβα, όπου και σχεδίασε την απόδρασή του για να ανακαταλάβει την εξουσία, τα πρωτοσέλιδα της φιλοβασιλικής εφημερίδας «Le Moniteur» επί μια εβδομάδα είχαν τους ακόλουθους τίτλους: πρώτη μέρα «Ο ανθρωποφάγος βγήκε από το κρησφύγετό του», δεύτερη μέρα «Ο δράκος της Κορσικής μόλις ξεμπάρκαρε στον Golfe-Juan», τρίτη μέρα «Το τέρας κοιμήθηκε στην Γκρενόμπλ», τέταρτη μέρα «Ο τύραννος διέσχισε τη Λιόν», πέμπτη μέρα «Ο Βοναπάρτης προχωρά και πλησιάζει αλλά δεν θα μπει ποτέ στο Παρίσι», έκτη μέρα «Ο Ναπολέοντας αύριο θα βρίσκεται έξω από τα οχυρώματά μας, έβδομη μέρα «Η αυτού μεγαλειότης ο αυτοκράτωρ εισήλθε στον πύργο του Κεραμεικού».

H συγκεκριμένη ιστορία δείχνει ανάγλυφα πώς η δύναμη του λόγου μπορεί να παραποιήσει την πραγματικότητα. Κάτι τέτοιο, από την ανάποδη φυσικά, ισχύει και για τις πρόσφατες ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αφότου ξέσπασε η κρίση, τόσο οι επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις όσο και τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την προσδοκία σκληρών κυρώσεων στην Τουρκία εκ μέρους της ΕΕ. Στην πρώτη σύνοδο οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες. Στην επόμενη εστάλη προειδοποιητικό μήνυμα. Στην τρίτη το θέμα δεν περιλαμβανόταν καν στην ημερήσια διάταξη, αλλά ο κ. Μητσοτάκης πανηγύριζε ότι το έθεσε κατά τη διάρκεια του δείπνου. Με μια ακόμη αναβολή για τη σύνοδο του Δεκεμβρίου λογικά ο πρωθυπουργός θα θριαμβολογήσει ξανά ότι κατάφερε να μην επιβληθούν κυρώσεις στην Ελλάδα.

Παρατηρούμε ένα παρατεταμένο φιάσκο και την ελληνική στάση να διολισθαίνει όλο και περισσότερο σε μια υποχωρητικότητα τόσο προς τους εταίρους μας όσο και προς τη γειτονική χώρα. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι οι άριστοι συνήθως είναι και υπάκουοι και προβλέψιμοι σύμμαχοι. Η κυβέρνηση υπέγραψε πρόθυμα τις κυρώσεις στη Λευκορωσία, τις οποίες η τάχα βραδυκίνητη ΕΕ επέβαλε τάχιστα, αλλά δεν τόλμησε να ασκήσει ούτε ένα βέτο για να πιέσει. Το αποκορύφωμα ήρθε τις τελευταίες μέρες με τη δήλωση Γεραπετρίτη περί των χωρικών υδάτων στα έξι μίλια, που λειτουργεί βέβαια ως απόδειξη ηττοπάθειας εφόσον ο κ. Μητσοτάκης δεν διαθέτει το θάρρος να τα επεκτείνει στα δώδεκα, όπως ορίζει το διεθνές δίκαιο.

Υπουργοί και διάφοροι διεθνολόγοι και γεωπολιτικοί αναλυτές που παρελαύνουν στα κανάλια έχουν τον ρόλο του ψευτο-Θόδωρου στο έργο του Ψαθά «Ζητείται ψεύτης». Ακροβατώντας μεταξύ της επιστημοσύνης και της προπαγάνδας που υπηρετούν, επιστρατεύουν επιχειρήματα που διαστρεβλώνουν τα γεγονότα. «Ο Ερντογάν εξάγει τα εσωτερικά του προβλήματα» λες και είναι μπακλαβάδες. «Ο Ερντογάν φαντασιώνεται οθωμανικά μεγαλεία» χωρίς να μας λένε ότι δεν αρκείται στη φαντασίωση αλλά προχωρά στην πραγματοποίησή της. «Η τουρκική οικονομία καταρρέει» αποκρύπτοντας ότι το ακούμε εδώ και τέσσερα χρόνια. Μιλώντας τη γλώσσα των προβάτων, με τις ωραιοποιημένες λέξεις της ψυχραιμίας και της αποφασιστικότητας ώστε να κατευνάζονται η κοινή γνώμη και η σαμαρική αντιπολίτευση, υποτιμούν τη γλώσσα των «λύκων» της απέναντι πλευράς.

Συμπερασματικά, κυβέρνηση και παρατρεχάμενοι υιοθετώντας τη θεωρία του Χάμπτι Ντάμπτι από την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» «όταν χρησιμοποιώ μια λέξη σημαίνει αυτό που θέλω εγώ να σημαίνει» καλλιεργούν έναν μιθριδατισμό που εκτρέπει την εγρήγορση.

DOCUMEΝΤO (28, Oκτωβρίου 2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤ2 ΤΑΞΗ 8ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΣΤΟΝ ΑΗ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Την Ενορία του Αη Γιάννη, στη γειτονιά τους είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν τα παιδιά της Στ2 τάξης του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων συνδυάζοντας τη μάθηση με τη ψυχαγωγία. Οι ιερείς του ναού, δάσκαλοι και οι δύο, «τα έκαναν» όπως μου είπε ο γνωστός στους αναγνώστες της στήλης δάσκαλός τους Βαγγέλης Παγωνίδης να νιώσουν κυριολεκτικά «σαν στο σπίτι τους ή μάλλον σαν στο σχολείο τους».

Τους εξήγησαν τον συμβολισμό των εικόνων του ναού και των ιερών αμφίων, τα ξενάγησαν και τους διηγήθηκαν ιστορίες, τους επέτρεψαν να περιηγηθούν στο καταφύγιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που είναι στον Αγιο Σπυρίδωνα, τα φιλοξένησαν και τα άφησαν να παίξουν με την ψυχή τους, χρησιμοποιώντας τα παιχνίδια των παιδιών του κατηχητικού…
Τις εντυπώσεις απ’ αυτήν την επίσκεψη που έγραψαν τα παιδιά, στην τάξη τους, διανθισμένες με σχετικές φωτογραφίες, φιλοξενούμε με πολλή χαρά στον σημερινό παιδότοπο! Να χαίρεσαι τους μαθητές σου, καλέ μου συνάδελφε!
Να χαίρεστε τον δάσκαλο σας, καλά μου Εκτάκια!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Όταν η ιστορία που διδασκόμαστε βρίσκεται δίπλα μας, τότε το μάθημα γίνεται παιχνίδι, ψυχαγωγία, βίωμα! Ήταν η πρώτη μας μετά Κορονοϊού εκδρομή! Και μας άρεσε πάρα πολύ… Και σίγουρα θα ξανάρθουμε… Ευχαριστούμε εγκάρδια τον π. Εμμανουήλ και τον π. Αλέξανδρο για όλα όσα μας έμαθαν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα…  Εμείς πάντως τα εκτάκια του Στ΄2 σίγουρα θα σας ξανάρθουμε στον Αη Γιάννη..  Οι μαθητές/ριες κι ο δάσκαλος του Στ΄2 

 

Μου άρεσε εκεί γιατί είδαμε και  ζήσαμε κι εμείς  όπως και  οι συμπολίτες μας τότε στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο μέσα στο καταφύγιο που βρίσκεται στη γειτονιά μας και δεν το ήξερα! Μάθαμε αρκετά πράγματα για τον πόλεμο και την ιστορία της ενορίας μας που είναι συνδεδεμένη με αυτήν του πολέμου! Ειρήνη Κατσιφαράκη

 

Μου άρεσε περισσότερο το καταφύγιο στο οποίο μπήκαμε κι εμείς μέσα και βιώσαμε με τη φαντασία μας πως ένοιωθαν οι άνθρωποι τότε. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία και μου άρεσε που έμαθα και πολλά και για την εκκλησία! Μιχάλης Λουράκης 

 

Το καταφύγιο μου άρεσε πολύ! Μου προκαλούσε αναταραχή! Πώς το χρησιμοποιούσαν τότε, πριν από πολλά χρόνια από ανθρώπους όπου προσπαθούσαν να σωθούν από τις βόμβες! Τελικά η ιστορία δεν είναι κάτι μακρινό που το μαθαίνουμε μόνο από τα βιβλία αλλά κα΄τι που έχει σχέση και με το σήμερα και που βρίσκεται ανάμεσά μας!  Αικατερίνη Ελληνιτάκη

 

Μου έκανε εντύπωση το καταφύγιο του Αγίου Σπυρίδωνα και που έμαθα πολλά χρήσιμα για τα Ιερά Σκεύη της Θ. Λειτουργίας και τα Άμφια. Δεν τα ήξερα πριν. Ήταν ένα βιωματικό μάθημα που θα μου μείνει αξέχαστο. Παράλληλα με εντυπωσίασε το καταφύγιο του Αγίου Σπυρίδωνα! Ελίνα Χονδράκη

 

Πέρασα πάρα πολύ ωραία! Μου άρεσε που έμαθα πολλά πράγματα για την εκκλησία! Επίσης μου εντυπωσίασε ο τρόπος που οι άνθρωποι προφυλασσόταν από τους βομβαρδισμούς κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Μανώλης Χαροντάκης

 

Η επίσκεψη ήταν πολύ ωραία κι ενδιαφέρουσα! Χάρη σε αυτήν αποκτήσαμε περισσότερες γνώσεις και διασκεδάσαμε. Μου άρεσε πολύ όταν μπήκαμε στο καταφύγιο. Στην αρχή φοβόμουν αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο τρομακτικά!  Μου άρεσε πολύ… Κωνσταντίνα Ριτζάκη

 

Μου άρεσε γιατί γνώρισα τον «κόσμο» και τα αντικείμενα της εκκλησίας. Πιο πολύ μου άρεσε το καταφύγιο που ήταν τέλειο!  Χρύσα Β. 

 

Ήταν τέλεια! Στην αρχή νόμιζα ότι θα βαριόμασταν στον Άγιο Σπυρίδωνα! Αλλά μετά και μέσα στη σπηλιά (καταφύγιο) πέρασα τέλεια κι έμαθα και πολλά πράγματα τα οποία δεν τα ήξερα!  Η εκδρομή αυτή θα μου μείνει αξέχαστη! Μάνος Αβερκάκης

 

Ήταν τέλεια! Το καταφύγιο, οι εκκλησίες (Άγιος Ιωάννη, Άγιος Σπυρίδωνας) και η φιλοξενία των ιερέων ( π. Εμμανουήλ και π. Αλέξανδρο) θα μου μείνει αξέχαστη! Ευχαριστούμε… Νότης Κατάκης

 

Στην εκδρομή αυτή είδαμε και μάθαμε πολλά πράγματα!  Στο καταφύγιο περπατούσες κι ένιωθες σα να ζούσες εκείνη την εποχή όταν οι γερμανοί βομβάρδιζαν και διεκδικούσαν τη χώρα μας!  Σήλια Μαργιολάκη

 

Μου άρεσε πολύ η εκδρομή που πήγαμε στον Αϊ- Γιάννη  και σίγουρα θα ήθελα να ξαναπάμε! Μου έκανε τρομερή εντύπωση η στιγμή που πήγαμε στο καταφύγιο γιατί σε ένα σημείο ήταν σκοτεινό που δεν μπορούσα να δω τίποτα!  Πολύβιος Λαγουδάκης

 

Στην εκδρομή που πήγαμε στον Αϊ Γιάννη ήταν πολύ ωραία, μάθαμε πολλά πράγματα και παίξαμε κιόλας. Στο καταφύγιο που μπήκαμε ήταν πολύ ωραία αλλά παράλληλα τρομακτικά και σκοτεινά! Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία! Νικόλ Μακρινάκη

 

Στην εκδρομή αυτή επισκεφτήκαμε το εκκλησάκι  του Αγίου Σπυρίδωνα! Το εκκλησάκι  αυτό έχει μια ιδιαιτερότητα! Στην πίσω πλευρά του ναού υπάρχει ένα υπόγειο καταφύγιο μήκους 5 μέτρων μέσα στο οποίο έβρισκαν προστασία από τους βομβαρδισμούς των γερμανικών αεροπλάνων οι κάτοικοι της περιοχής το 1940-41. Μάθαμε ότι η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα κτίστηκε εντελώς τυχαία το 1880 από μια εικόνα που εμφανίστηκε με θαυματουργό τρόπο σε κάτοικο της περιοχής κι ανακαλύφθηκε μετά από ανασκαφή! Αποπερατώθηκε το 1935 και την περίοδο της κατοχής επειδή στην ανατολική πλευρά υπήρχε έδαφος που σκαβόταν εύκολα ανοίχτηκε μία στοά με δύο εισόδους η οποία χρησίμεψε ωε καταφύγιο για αρκετούς κατοίκους της περιοχής. Μιχάλης Αγγελόπουλος

 

Το καταφύγιο μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση! Η μυρωδιά της υγρασίας σε συνδυασμό με τη στενότητα του χώρου και την ιστορία που το ακολουθεί δημιουργούσε μια μυστηριώδης ατμόσφαιρα που σου εξάπτει τη φαντασία σου. Άραγε πόσες ψυχές βρήκαν καταφύγιο εδώ; Πόσες προσευχές σε ώρες δύσκολες κι αγωνίας για την επιβίωση έφυγαν από εδώ για τον Θεό και τους Αγίους; Κωνσταντίνος Σταυρουλάκης

 

Στην εκκλησία του Αϊ Γιάννη και το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα μάθαμε, βιώσαμε, αναλογιστήκαμε τιμήσαμε και προσευχηθήκαμε για όλους τους συμπολίτες μας που έζησαν τα δύσκολα χρόνια του Β ‘ Παγκοσμίου πολέμου, μα πιο πολύ για αυτούς που έζησαν τους βομβαρδισμούς σ΄ αυτό το καταφύγιο! Στράτος Παπαδάκης

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 14. 11. 2020)

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

                                          ΕΙΜ(Ν)ΑΙ Η ΕΛΙΑ Η ΤΙΜΗΜΕΝΗ

«Είμαι του ήλιου η θυγατέρα,/ η πιο απ’ όλες χαϊδευτή·/ χρόνια η αγάπη του πατέρα/ σ’ αυτό τον                         κόσμο με κρατεί./ Όσο να γείρω νεκρωμένη,/ αυτόν το μάτι μου ζητεί./ Είμαι η ελιά η τιμημένη!//

Όπου κι αν λάχω κατοικία,/ δεν μ’ απολείπουν οι καρποί·/ ως τα βαθιά μου γηρατεία,/ δεν βρίσκω στην δουλειά ντροπή./ Μ’ έχει ο Θεός ευλογημένη/ κι είμαι γεμάτη προκοπή./ Είμαι η ελιά η τιμημένη!// Εδώ στον ίσκιο μου αποκάτου/ ήρθ’ ο Χριστός να αναπαυθεί/ κι ακούστημε η γλυκιά λαλιά του/ λίγο προτού να σταυρωθεί./ Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,/ έχει στη ρίζα μου χυθεί./ Είμαι η ελιά η τιμημένη!!// Και φως πραότατο χαρίζω/ εγώ στην άγρια τη νυχτιά./ Τον πλούτο πια δεν τον φωτίζω,/ συ μ’ ευλογείς, φτωχολογιά./ Κι αν απ’ τον άνθρωπο διωγμένη,/ θα φέγγω μπρος στην Παναγιά./ Είμαι η ελιά η τιμημένη!»

Από το ποίημα “Η ελιά” του Κωστή Παλαμά.

«Μια αεί-θάλλουσα πολύκαρπη και καλλίκαρπη αιωνόβια ελιά η μάνα μου. Μια ελιά που άντεξε σ’ όλους τους καιρούς μ’ όλους τους ανέμους. Μια ελιά που είχε απλώσει τις ρίζες της στη σάρκα της λαϊκής μας παράδοσης κι είχε γίνει ένα μαζί της. Μια ελιά στον ίσκιο της οποίας πάντα θα βρίσκω καταφύγιο […] Όπως έβρισκα ακόμα και τα τελευταία χρόνια, όταν τα πόδια της είχαν πάψει πια να την υπακούνε και τα χέρια της, αυτά τα αγιασμένα χέρια, δεν μπορούσαν να κάμουν ούτε τα απαραίτητα. Απέραντος ο θαυμασμός μου γι’ αυτήν […] Όχι! Τίποτα, μα τίποτα, εν όσω ζω δεν μπορεί να ξεριζώσει απ’ την καρδιά μου τούτη την ελιά». Από τον “αποχαιρετισμό” στη μητέρα μου, που έφυγε για το άλλο ημισφαίριο της ζωής πριν από 10 περίπου χρόνια.

Όνειρο νοεμβριανής νυχτός… Να είμαι με τη μάνα μου και να μαζεύουμε ελιές στη Γρεν Ελέ, ονειρεύτηκα προχθές το βράδυ. Πρέπει να πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού και να ‘χαμε μόλις κάνει στην Ανάγνωση το ποίημα για την ελιά του Κωστή Παλαμά- γι’ αυτό το απήγγειλα ξανά και ξανά στεντορεία τη φωνή. Με μουσική υπόκρουση τη λύρα του Κώστα Μουντάκη. «Έφτασε ο καιρός καλέ μου, που πέφτουν οι ελιές»…
Ποιος κορωνοϊός!

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Οι κήποι κι αν μυρίζουνε βασιλικό και δυόσμο/ καλλιά με μάσκα επαδά, παρά στον άλλο κόσμο». Η μαντινάδα που μου έστειλε την περασμένη εβδομάδα, δυο μέρες πριν (ξανα)μπούμε στην καραντίνα ο γνωστός από την εποχή των “Πεταχτών” φίλος ιερωμένος. «Η καραντίνα γύρισε και πήρε τη σκυτάλη/ να γράψεις για τον ΚΟΒΙΤΑ στη στήλη σου και πάλι», η μαντινάδα που μου έστειλε, πάλι μέσω κινητού, όπως πάντα, τις προάλλες, όντας κι αυτός, όπως όλοι μας “φυλακισμένος”. Παλιά μου τέχνη κόσκινο!

Εκεί που λέγαμε “Δόξα σοι ο Θεός”, στις αρχές του Μάη, αρχίσαμε πάλι το “Παναγία βοήθα μας” τον Νοέμβρη. Δεν ήταν μπόρα που πέρασε ο καταραμένος ιός, όπως νομίζαμε. Φταίμε εμείς που επανήλθε δριμύτερος; Φταίνε άλλοι παράγοντες που δεν μπορεί ακόμα να τους θέσει υπό έλεγχο η επιστήμη; Από ερωτηματικά γι’ αυτήν την πανδημία άλλο τίποτα, ενώ η ζωή συνεχίζεται, όπως τέλος πάντων συνεχίζεται. Από μπόρα σε μπόρα!

«Μ’ αυτόν τον κορωνοϊό θαρρώ έχουμε, μπλέξει/ την καραντίνα ο λαός παλεύει να αντέξει./ Η μάσκα απαραίτητη για όλους είναι τώρα,/ θα πρέπει να προσέχουμε για να περάσει η μπόρα// Οι παντρεμένοι ζόρικα περνούν την καραντίνα/ τους μουρμουρίζει η κυρά και κάνουνε φασίνα». Παραγγελιά οι μαντινάδες που μου έστειλε για τη στήλη η γνωστή μαντιναδολόγος Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Ωστόσο…

Ωστόσο χαράς ευαγγέλια καθώς “στη σκιά των αυξανόμενων θανάτων”, όπως έγραψε στην πρώτη σελίδα και η εφημερίδα μας (Τρίτη, 10 Νοεμβρίου) «άκρως ενθαρρυντικά θεωρούνται τα δεδομένα από μια ευρεία κλινική μελέτη της φάσης για το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού που αναπτύσσουν οι εταιρείες Pfizer και BioNTech». Ίδομεν… Το “Ταξίδι μιας μεγάλη μέρας μέσα στη νύχτα”, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο ενός έργου του βραβευμένου με Νόμπελ Ιρλανδού συγγραφέα Εβγκένι Ο’ Νιλ, συνεχίζεται.

«Έρημη πόλη./ Νοέμβρης πάλι μόνοι πάλι/ στην έρημη πόλη/ κι η θάλασσα φουσκώνει./ Εκείνη η αμείλικτη παλίρροια/ ανεβάζει τα νερά στα μάτια/ και δεν υπάρχει μια παλάμη/ ν’ απαλύνει το μάγουλο. […] Ο καθένας στην έρημη πόλη του/ ικετεύει το έλεος/ ν’ αγκαλιάσει την έλλειψη/ με τη στοργή της μάνας/ -γέμισέ με/ ταξίδεψέ με/ νανούρισέ μου τη μνήμη/ το μαχαίρι της τύλιξε/ στο μετάξι του ονείρου/ δεν έχω άλλο τίποτα/ με τα θρύψαλά μου προσάναμμα/ στη φωτιά που καίει/ ζέστανέ με». Από το “Ημερολόγιο καραντίνας” (Ημέρα πρώτη, Σάββατο 7 Νοέμβρη) της Νάνσυς Δανέλη.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 13.11.2020)

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (Σάββατο, 12.11.2011)

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΧΩΡΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ. Χώρα βλημάτων. Χώρα τραυμάτων. Χώρα καθαρμάτων. Χώρα συνεχών εγκλημάτων. Χώρα ρημάτων, ο κοινός τους παρανομαστής. Κατά Δημήτρη Κακαβελάκη. Ποια είναι αυτή η χώρα άραγε; Μην πηγαίνει πάντως κατευθείαν ο νους σας στη χώρα μας...
ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ευαγγελίου, λοιπόν... Μέρες κρατούσ’ ο τοκετός μα γέννησ’ επιτέλους./ Λουκά ’χομε πρωθυπουργό, «μηδένα προ του τέλους». Από τον Γιάννη Μαλαξιανάκη, που υπογράφει ως «Εννιαχωριανός» η μαντινάδα.
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΑΚΚΟΥΣ ΚΥΔΩΝΙΑΣ η γιαγιά του Λουκά Παπαδήμου μας πληροφορεί ο Ηλίας ο Σταματάκης με τη δική του μαντινάδα. Για τον Λουκά θα σα σε πω για να το μάθετ’ ούλοι/ Λακκιώτισσα η λάλη του και στη γενιά Κουτρούλη.
ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, αναπροσαρμογή, ανακατάταξη, όπως θέλω, λέει, να το γράψω, του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού, θέλει να ελπίζει ότι θα γίνει, μετά την ανάθεση της πρωθυπουργίας στον Λουκά Παπαδήμο, ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος. Δεν γίνεται τα πράγματα να πηγαίνουν, όπως πήγαιναν, συμπλήρωσε σιβυλλικά.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ οι χειρωνακτικές εργασίες. Μια απ’ τις απλές αλήθειες που την έχουμε για χρόνια στα αζήτητα. Καιρός να την ξαναβρούμε και να της δώσουμε τη θέση που της πρέπει στην εκπαίδευση. Υπάρχει αντίρρηση;
ΜΑΝΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ, Μαρία Καμισάκη, Τάσος Μαραγκουδάκης, Ευαγγελία Καραμπούζη, Νίκος Ζαχαριουδάκης, Αντώνης Τζατζιμάκης, Ελένη Ορφανουδάκη. Τα ονόματα των 7 αθλητών που τρέχουν με τα χρώματα του «Ορίζοντα», του Συλλόγου που βρίσκεται στο πλευρό παιδιών και ενηλίκων με καρκίνο, αύριο, στον 29ο Μαραθώνιο Κλασικής Διαδρομής. Αγώνας για ζωή, το σύνθημά τους! Ποιος είπε ότι η ανθρωπιά είναι είδος εν ανεπαρκεία, στις μέρες μας;
«ΟΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΕΦΑΝΟΝ δάφνης αμφίβαλε· όπου βλέπεις ακάνθινον στέφανον πίστευε· περισσότεραι άκανθαι έστεψαν την αληθή δόξαν, παρά δάφναι». Από τη «Χρυσή Διαθήκη» του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΚΑΒΕΛΑΚΗ, ποιητή - δημοσιογράφο, Αθήνα: Με κατασυγκίνησαν οι αφιερώσεις σου, στα βιβλία σου, που μου έστειλες. Ιδιαίτερα αυτή της τελευταίας ποιητικής σου συλλογής «Κρήτη Ονειρο Μέγα». Και μόνος και μετά πολλών. Μέσα στην αόρατη πανστρατιά των προμάχων Κρήτης κόσμου για ελευθερία, μια ζωή. Πάντα με την ευθύνη του πνεύματος που σε διακρίνει. Εμεινα πολύ και στο εξώφυλλο του βιβλίου, έργο του νεοβυζαντινού ζωγράφου Γιάννη Μητράκα. Συγχαρητήρια ανήκουν και στον Κώστα Νταντινάκη (εκδ. «Κεδρισός») για την επιμέλεια της έκδοσης.
ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΙΛΙΑΖΑΝ στη μάχη οι Σπαρτιάτες τους αποκαλούσαν τρέσαντες. Αυτοί όχι μόνο αποκλείονταν από κάθε αξίωμα, αλλά θεωρούνταν ατιμωτικό να τους δώσει κανείς γυναίκα απ’ την οικογένειά του ή να πάρει γυναίκα από τη δική τους οικογένεια. Μάλιστα, ο καθένας, αν ήθελε, είχε δικαίωμα να τους χτυπάει, όταν τους συναντούσε. Κι αυτοί έπρεπε να υπομένουν γυρνώντας στους δρόμους βρόμικοι και σκυθρωποί, φορώντας, τριμμένα και σκουρόχρωμα ρούχα και ξύριζαν ένα μόνο μέρος από τα γένια τους, δείχνοντας έτσι τη ντροπή τους. Από το βιβλίο «Η άλλη όψη της Ιστορίας» (εκδ. «Σαββάλας»).
«Χώρα ρημάτων γεννά/ χώρα απορριμμάτων/ χώρα ρημάτων γεννά/ χώρα βλημάτων/ χώρα ρημάτων γεννά/ χώρα τραυμάτων/ χώρα ρημάτων γεννά/ χώρα καθαρμάτων/ χώρα ρημάτων γεννά/ χώρα συνεχών εγκλημάτων/ ποια όμως γλώσσα είναι χωρίς ρήματα/ Ποια χώρα είναι χωρίς εγκλήματα/ ποιος κόσμος είναι χωρίς αίμα/ Μέσα από τόσο προκαθορισμό/ της ακαθοριστίας;».
Το ποίημα «Χώρα ρημάτων» του Δημήτρη Κακαβελάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (12.11.11)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΟΙ ΧΛΩΡΙΝΕΣ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Η ΓΗΡΑΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Εν μέσω καραντίνας, μια καραντίνα με πολλά ίδια χαρακτηριστικά με την προηγούμενη· ήρθαν στον νου μου οι… χλωρίνες του Τραμπ!

Θυμήθηκα πολλά από εκείνα τα λόγια, τις πράξεις και τις λογικές ενός ανθρώπου που έφτασε να διοικεί ολόκληρο τον πλανήτη!

Ενός ανθρωπου που έζησε το όνειρό του επενδύοντας στη fake πραγματικότητα την οποία είχε τα μέσα να πλασάρει ως αληθινή! Διαστρεβλώσεις που κατάφερε με αυτές να πείσει μάζες ανθρώπων τόσο εντός όσο κι εκτός των Η.Π.Α.

Είναι αλήθεια ότι δεν μπορούμε να επεξηγήσουμε τα τεκταινόμενα στη μεγάλη χώρα αυτή, βασιζόμενοι στη διαφορετική ευρωπαϊκή λογική!

Πάντως θεωρώ ότι οι τελευταίες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, απέδειξαν περίτρανα ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Τα όσα πληροφορούμασταν για την όλη προεκλογική διαδικασία αλλά και τη μετά το κλείσιμο της κάλπης κατάσταση που επικρατούσε, κυρίως από την πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κατάφερε και πήρε με το μέρος του ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας, ήταν ένα διαρκές φτηνιάρικο κακής υποκουλτούρας αμερικανιάς βαριετέ!

Βγαλμένο από εκείνες τις εφηβικές σειρές με τα χοντροκομμένα – σαχλοειδή αστεία όπου το γέλιο είναι και αυτό προκάτ και πέφτει… λουπαρισμένο! Αυτές οι εκλογές αποκάλυψαν -έχω την αίσθηση- την Αμερική του σήμερα, τους ανθρώπους και τις λογικές που διέπουν την επικρατούσα εκεί κουλτούρα!

Ακόμη, το γεγονός ότι ο νέος πρόεδρός τους βαδίζει στα τέλη της 8ης δεκαετίας της ζωής του, αποτελεί και αυτό μια ακόμη επιβεβαίωση ότι η χώρα των Η.Π.Α., μοιάζει να αδυνατεί να σταθεί γερά σε αυτόν τον νέο αιώνα!

Κι όσον αφορά τη Γηραιά Ηπειρο, παρόλες τις δικές της αγκυλώσεις και προβλήματα, μοιάζει να είναι πολύ πιο νέα και με πιο “δυνατούς” πολίτες εν συγκρίσει με εκείνους που βρίσκονται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού!

Κι έχω την αίσθηση ότι οφείλουμε να υιοθετήσουμε επιτέλους μία δική μας οδό απαλλαγμένη από τις κακές απομιμήσεις που μας ταΐζουν χρόνια πολλά οι απέναντι…

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 11.11.2011)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΑΠΟ ΤΟ "ΕΛΛΑΣ ΧΑΡΗΚΑ" ΣΤΟ ΕΛΛΑΣ ΧΑΣΑΜΕ"

«Άρχισε τότε το ‘21 τούτη η έρμη πατρίδα μας να ξεφορτώνεται από το σβέρκο της του Σουλτανοπασάδες και να στέκεται στα πόδια της με όση δύναμη της είχε απομείνει. Έπαιρνε τις πρώτες ελεύθερες ανάσες της και τεντωνότανε να ξεμουδιάσει καθώς έβγαινε κάτω από το βαρύ και βρώμικο σαμάρι. Κι όσο τεντωνότανε και τον καινούργιο αέρα ανάσαινε, σκεφτότανε και μονολογούσε: “Καλά μου ξυπνητούρια. Μακρύς ο ύπνος και βαρύς. Ώρα μου ν’ ανασκουμπωθώ, να πιάσω δουλειά, να μπω και ‘γω σε μια σειρά”». Οι πρώτες αράδες από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου “Ελλάς χάρηκα” του Γήση Παπαγεωργίου. «Ο Όθωνας χωρίς μυαλό, αγάπησε την Ελλάδα, μα ξέχασε ν’ αγαπήσει τους Έλληνες και τον εσχολάσαμε. Ο Τρικούπης, με μυαλό ρωμαίικο, αγάπησε και την Ελλάδα και τους Έλληνες, τον εσχολάσαμε κι αυτόν. Ο Γεώργιος με μυαλό εισαγόμενο, ούτε την Ελλάδα αγάπησε ούτε τους Έλληνες. Αυτόν τον εκρατήσαμε». Οι τελευταίες αράδες από τον επίλογο του βιβλίου “Ελλάς χάσαμε” του ίδιου συγγραφέα. Και ως δείγματα γραφής. «Όλβιος όστις της ιστορίας έσχε μάθησιν»…

Συντροφιά με το “Ελλάς χάρηκα” και με το “Ελλάς χάσαμε” τις δυο πρώτες μέρες της δεύτερης καραντίνας. Με τα δυο, τω όντι ξεχωριστά βιβλία του γνωστού και μη εξαιρετέου ανά το πανελλήνιο Γήση, που κυκλοφόρησαν πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “Επτάλοφος”. Απνευστί η πρώτη ανάγνωση. Νεράκι κυλούσαν οι σελίδες τους – 216 του πρώτου, 160 του δεύτερου. Ένα το κρατούμενο. Το καλό βιβλίο διαβάζεται δίχως να το αφήσεις απ’ τα χέρια σου αν δεν φτάσεις στην τελευταία του σελίδα. Το καλά καλό, το ξανά και ξανά-διαβάζεις. Στην κατηγορία των “καλά καλών” βιβλίων και το πρώτο και το δεύτερο, που καλύπτουν τα που έγιναν, όπως έγιναν ή δεν έγιναν, όπως έπρεπε να γίνουν εν Ελλάδι από τις αρχές της 10ετίας του 1830 μέχρι τα μέσα τη δεκαετίας του 1890, επί βασιλείας Όθωνος του Βαυαρού και του Γεωργίου Γλίξμπουργκ. Από τότε δηλαδή που η Ελλάς έβαλε “κορώνα στο κεφάλι της” για να γίνει κράτος, με εντολή των Μεγάλων Δυνάμεων, μέχρι το “δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαρίλαου Τρικούπη. «Τι καλά να συνεχίσει ο Γήσης την “περιδιάβασή” του στην ελληνική ιστορία, μέχρι τις μέρες μας». Η τελευταία μου σημείωση στο περιθώριο της τελευταίας σελίδα του δεύτερου βιβλίου. Κι αμέσως μετά εν είδει υποσημείωσης: «Και τι δεν έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος!»

«Εγεννήθηκα στην Αθήνα ’39 σε μια κλινική που αργότερα έγινε μπορντέλο ή βουλκανιζατέρ, θα σας γελάσω. Στα πρώτα μου γενέθλια πλακώσανε οι Γερμανοί, μετά οι Εγγλέζοι, μετά οι Αμερικάνοι… Όταν εμεγάλωσα κι άλλο έγινα αξιωματικότερος. Εγώ όμως ήθελα να κάνω καραγκιοζάκια. “Κάτσε στο Ναυτικό, γιατί όπου να ‘ναι θα ‘ρθούνε οι κομμουνιστές!” μου λέγανε. “Εδώ είναι!” τους έλεγα. “Όχι αυτοί, οι πιο κακοί!” μου λέγανε. Επέρασεν ο καιρός κι οι κουμμουνιστές δεν ερχόντουσαν. Μετά που πέρασε κι άλλος καιρός, εχαθήκανε τελείως. Τι να σας πω; “Τώρα που τέλειωσαν αυτοί, να πάω να κάνω καραγκιοζάκια;” “Θα ‘ρθουν οι Τούρκοι” μου είπανε. Εκοίταξα το ρολόι μου κι έλεγε ’81. Ώρα μου είπα κι έφυγα από το Ναυτικό. Έκανα καραγκιοζάκια σε εφημερίδες, σε περιοδικά, στην τηλεόραση, έβγανα τ’ άχτι μου. Μετά… σιχάθηκα. Εκοίταξα το ρολόι μου κι έλεγε ‘96. Προλαβαίνω, εσκέφτηκα κι εγύρισα φουλάρα στο Ναυτικό μου (από μέσα μου)». Το αυτοβιογραφικό του Γήση, όπως παρατίθεται στο πρώτο βιβλίο, στο φτερό του εμπροσθόφυλλου συγκεκριμένα. «Εγεννήθηκα στην Αθήνα το ‘39… κι απ’ όσα λέω στο πρώτο το βιβλίο, το “Ελλάς χάρηκα” μέχρι τα τώρα, τίποτα δεν άλλαξε». Τα που γράφει στη θέση του βιογραφικού στο 2ο βιβλίο, για να συμπληρώσει: «Μετά το Πάσχα, αλλάξαμε ψυγείο γιατί το παλιό μας εχάλασε». Δεν παίζεται ο “Γήσης”, για να το πω στην καθομιλουμένη. Ξεχωριστό το χιούμορ του, ως θεμελιακό στοιχείο του ύφους του, του γνωστού και από τις γελοιογραφίες του στην “Πρώτη”, στο “Βήμα”, την “Ελευθεροτυπία”, “Τα Νέα”, κ.λπ., “γήσειου” ήθους του.

Κι ένα δισέλιδο να είχα στη διάθεσή μου δεν θα με έφτανε για να καλύψω τα που ήθελα να γράψω για τα δυο αυτά βιβλία και για το παρεμφερές. “Ολυμπιακοί Αγώνες; Δώκαμε! Δώκαμε!” (εκδ. “Καστανιώτη”). Και βέβαια για τα “πάθη” του για τους Φάρους, καρπός του οποίου είναι ο τόμος “Ελληνικοί πέτρινοι φάροι” (Α’ έκδ. “Άμμος”, 2006) και τις “Ελληνικές Παραδοσιακές Φορεσιές”, με στόχο την παρουσίασή των σε 15(!) τόμους. Επιφυλάσσομαι, μένοντας, προσώρας, μόνο στα παραπάνω γενικά για τον συγγραφέα που επιμένει να νοιάζεται με τον δικό του τρόπο για την ιστορία της πατρίδας μας και τον πολιτισμό της, αλλά και για την πορεία της στο μέλλον…

Να γράψω σχετικά με τον κορωνοϊό που μας έβαλε σε καραντίνα άγνωστης διάρκειας, για δεύτερη φορά, εφέτος, η αρχική μου σκέψη. Πριν υποκύψω στη μαγεία του διαβάσματος των δυο προαναφερθέντων βιβλίων του Γήση που με περίμεναν, εδώ και δέκα μέρες πάνω στο γραφείο μου…