Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΦΑΣΟΥΛΙ το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Μάραθο τον μάραθο γεμίζει η γρε τον κάλαθο. Μάζωνε κι ας είν’ και ρώγες. Ας τις έχουμε υπόψη μας αυτές τις παροιμίες. Ημέρα της Αποταμίευσης, αν δεν το ξέρετε, να το μάθετε σήμερα και μπορεί ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου να μας βάλει να γράψουμε έκθεση με θέμα τα αγαθά της. Τα αγαθά της αποταμίευσης βεβαίως.
ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ το φασούλι; Πού θα βρει η γρε τον μάραθο; Μήπως αφήκανε τα πουλιά ρώγες για να μαζώξουμε; Ρητορικές ερωτήσεις. Τρυγημένο αμπέλι η Ελλάδα.
ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΑ, σταλαγματιά, γεμίζει η στάμνα η πλατιά. Αλλη μια παροιμία, δασκαλίστικη αυτή. Ακούς εκεί να λένε στάμνα τη λαΐνα, σκέφτηκα όταν την πρωτάκουσα, πήγαινα πέμπτη δημοτικού θυμούμαι.
ΠΑΡΕΛΑΣΗ αυτοπτών μαρτύρων. Τηλεφωνική παρέλαση αυτοπτών μαρτύρων. Τελικά σχεδόν οι μισοί Αθηναίοι είδαν τους έξι τρομοκράτες να γαζώνουν τους έξι αστυνομικούς στο Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής.
ΑΠΟΛΥΤΗ καταδίκη της τρομοκρατίας. Από απαξάπαντες. Χωρίς κανένα “αλλά” από κανένα. Ζόρικες μέρες για τη δημοκρατία. Ολα τα ‘χε η Ελλάδα, η τρομοκρατία της έλειπε.
ΚΑΚΩΣ, ΚΑΚΙΣΤΑ χαίρονται κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ γιατί στη Νέα Δημοκρατία γίνεται το έλα να δεις. Εκτός κι αν θέλουν μια ανύπαρκτη αξιωματική αντιπολίτευση για να μην ελέγχεται η Κυβέρνηση. Κάθετος (τί λέξη!) στην άποψή του ο φίλος μου ο γερω δάσκαλος.
ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ των Τεσσάρων συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται. Πάντως το τέλος είναι απρόβλεπτο.
ΕΙΣΑΙ ΑΠΛΟΣ ψηφοφόρος; Γίνε φίλος! Είσαι φίλος; Γίνε μέλος! Είσαι μέλος; Γίνε υποψήφιος αρχηγός! Είσαι υποψήφιος αρχηγός; Γίνε αρχηγός του κόμματος σήμερα και πρωθυπουργός αύριο! Σκαλί, καλέ μου, σκαλί ανέβαινε τα σκαλιά.
ΚΩΣΤΑ, τα μεγαλεία σου για πες μου τα θυμάσαι; / που νόμιζες πρωθυπουργός παντοτινά πως θα ‘σαι; / Το μόνο που σου μεν’ εδά υπομονή να κάνεις/ τα γκάλοπ κάτσε διάβασε τον πόνο να γλυκάνεις. Απ’ τον Ηλία Σταματάκη η ρίμα. Τί του ‘ρθε και θυμήθηκε τον Καραμανλή, άγνωστο.
Η ΣΗΜΑΙΑ με τον Δικέφαλο, τουλάχιστον για δύο μήνες, μεσίστια στην νταράτσα του. Η απόφαση που πήρε ο γνωστός αεκτζής γείτονάς μου, ύστερα από τον αποκλεισμό της ομάδας μας στο Κύπελλο από τον Θρασύβουλο. Ηταν να τον κλαίνε οι ρέγγες, ανακοινώνοντάς μου το.
ΓΙΑΝΝΗ ΦΙΛΗ, καθηγητή και πρώην πρύτανη Πολυτεχνείου Κρήτης: Σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη του σύμπαντος κόσμου, ξεκινώντας από τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης με ταξίδεψε η τελευταία σου ποιητική συλλογή “Δυτικά του Ομήρου” που είχες την καλοσύνη να μου στείλεις. Το σχόλιό μου σε μια πρώτη ανάγνωση. Θα επανέλθω.
ΟΤΑΝ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ στρατηγός Σύλλας κυρίευσε την Αθήνα ετοιμαζόταν να την ξεθεμελιώσει ολότελα. Οταν κατάλαβαν την πρόθεσή του οι Αθηναίοι, πήγαν και τον παρακάλεσαν να μην την πραγματοποιήσει θυμίζοντάς του, τη μεγάλη δόξα της πόλης την εποχή του Περικλή και του Πλάτωνα. Ο Σύλλας τους άκουσε σκεφτικός και στο τέλος τους είπε: “Συγχωρώ τους ζωντανούς για το χατήρι των νεκρών”.
“Και πώς να παλαίψεις εκείνον που πιστεύει/ τα δικά του ψέματα για αλήθεια/ για λίγη εξουσία ανάμεσα στους Αχαιούς/ λίγη εύνοια από τον Αγαμέμνονα, / για μια εμφάνιση στην τηλεόραση;/ Ακόμη κι οι Θεοί υποκρίνονται ότι δεν βλέπουν./ Πώς να συντάσσονται άραγε/ η νέμεσις, η τιμή κι η εξουσία;”
Το ποίημα “Και πώς;” του Γιάννη Φίλη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑxΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΕΣ και ξαναπές τ' άκουσε ο χανιώτικος καιρός κι αποφάσισε να μην επιτρέψει να γίνει η μαθητική παρέλαση. Έλειπε και εκπρόσωπος της Κυβέρνησης άλλωστε. Μεταξύ τους είναι, σκέφτηκε, κι άρχισε να ρίχνει... καρεκλοπόδαρα.
ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ θα εκπροσωπείται η Κυβέρνηση στις έδρες των νομών κατά τις εθνικές επετείους της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου. Η απόφαση ελήφθη και η ανακοίνωσή της από τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο αναμένεται. Εάν και εφόσον φτάσουν εγγράφως ικανές διαμαρτυρίες.
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ εναντίον αστυνομικού τμήματος. Στο ίδιο έργο θεατής η ελληνική κοινωνία. Στο ίδιο βάρβαρο έργο. Μέχρι πότε;
ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ο καθένας απ' τους έξι αστυνομικούς που γάζωσαν άνανδρα οι τρομοκράτες, ο καθένας τον δικό του άγιο, αδύνατο να τους προστάτευε μόνη της η Αγία Παρασκευή. Φτάνει να πούμε μόνο μη χειρότερα;
ΤΑ ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ πολλοί ηγάπησαν, τον προσφέροντα το ρουσφέτι ουδείς. Πού τον είδαν που τον ξέρουν οι ρουσφετοευεργετηθέντες. Ω της αχαριστίας των το μέγα κεφάλαιο!
ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ χωρίς γενικούς γραμματείς, καράβια χωρίς λοστρόμους! Κάποιοι πρέπει να 'χουν την ευθύνη της καθημερινής λάντζας. Κάποιοι πρέπει να επιβλέπουν τους ναύτες. Νομίζω!
ΑΦΟΥ δεν μπορούν να τα βρουν στη Νέα Δημοκρατία επί της διαδικασίας της εκλογής νέου αρχηγού, ας κάμουν κλήρωση. Μια κουβέντα είναι κι αυτή! Ποιός είπε ότι δεν έχει και η κλήρωση τη διαδικασία της. Άσε που έχουμε δέκα λογιών κληρώσεις.
ΟΧΙ ΟΤΙ δεν είναι καλός και στα άλλα είδη, αλλά και στις ερωτικές του μαντινάδες δίνει ρέστα ο μαντιναδολόγος μας ο Ηλίας Σταματάκης. Απολαύστε την τελευταία του δημιουργία, για να κάνουμε κι ένα διάλειμμα: Ήθελα να ΄μουν σύννεφο, νεράκι φορτωμένο/ να σου ποτίζω κάθ' αργά, ό,τι 'χεις φυτεμένο.
ΣΤΑΖΙ ένα κράτος που μπάζει, αλλά και Μπάζι ένα κράτος που στάζει. Ακριβώς γιατί εύκολα μπορούμε να μετατρέπουμε τα ουσιαστικά σε ρήματα και τα ρήματα σε ουσιαστικά στο Μπαζασταζιστάν.
ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ είναι ν' αρχίσει ο εμβολιασμός για την νέα γρίπη. Άντε και τα βρήκαμε επί της διαδικασίας. Εύκολο είναι να τα βρούμε για τις διαδικασίες της διαδικασίας;
ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ Βλαχάκη, Χανιά: Διάβασα και ξαναδιάβασα "Τα πολύτιμα", τη νέα, την 7η (!) κατά σειρά, ποιητική σου συλλογή που μου έστειλες. Όντως πολύτιμα τα ποιήματά σου για όλους μας!
ΜΙΑ ΜΕΡΑ γινόταν λόγος στη ρωσική αυλή για τον Ιωάννη Καποδίστρια που είχε χρηματίσει υπουργός των Εξωτερικών της μεγάλης αυτής χώρας και καταδέχτηκε να γίνει κυβερνήτης της μικρής του πατρίδας που μόλις είχε απελευθερωθεί. Ένας είπε: "Πραγματικά ο Καποδίστριας είναι πολύ μεγάλος. Τι κρίμα όμως που είναι επικεφαλής ενός τόσο μικρού κράτους". Ο τσάρος είπε: "Νομίζω ότι όσο πιο μικρό είναι ένα κράτος τόσο πιο δύσκολο είναι να το κυβερνήσει ένας ηγέτης."
“Πιτήδεια κομμένα τα πολλαπλά επανωφόρια/ υφασμένα τώρα σε κουρελού./ Δεν πουλώ./ Μόνο χαρίζω./ Με την κουρελού στην πλάτη μου/ γυρνώ στους δρόμους./ Δεν πουλώ. Μόνο χαρίζω.”
Το ποίημα της Μαρινέλλας Βλαχάκη "Γυρολόγος".
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΠΕΣ και ξαναπές τ' άκουσε ο χανιώτικος καιρός κι αποφάσισε να μην επιτρέψει να γίνει η μαθητική παρέλαση. Έλειπε και εκπρόσωπος της Κυβέρνησης άλλωστε. Μεταξύ τους είναι, σκέφτηκε, κι άρχισε να ρίχνει... καρεκλοπόδαρα.
ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ θα εκπροσωπείται η Κυβέρνηση στις έδρες των νομών κατά τις εθνικές επετείους της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου. Η απόφαση ελήφθη και η ανακοίνωσή της από τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο αναμένεται. Εάν και εφόσον φτάσουν εγγράφως ικανές διαμαρτυρίες.
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ εναντίον αστυνομικού τμήματος. Στο ίδιο έργο θεατής η ελληνική κοινωνία. Στο ίδιο βάρβαρο έργο. Μέχρι πότε;
ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ο καθένας απ' τους έξι αστυνομικούς που γάζωσαν άνανδρα οι τρομοκράτες, ο καθένας τον δικό του άγιο, αδύνατο να τους προστάτευε μόνη της η Αγία Παρασκευή. Φτάνει να πούμε μόνο μη χειρότερα;
ΤΑ ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ πολλοί ηγάπησαν, τον προσφέροντα το ρουσφέτι ουδείς. Πού τον είδαν που τον ξέρουν οι ρουσφετοευεργετηθέντες. Ω της αχαριστίας των το μέγα κεφάλαιο!
ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ χωρίς γενικούς γραμματείς, καράβια χωρίς λοστρόμους! Κάποιοι πρέπει να 'χουν την ευθύνη της καθημερινής λάντζας. Κάποιοι πρέπει να επιβλέπουν τους ναύτες. Νομίζω!
ΑΦΟΥ δεν μπορούν να τα βρουν στη Νέα Δημοκρατία επί της διαδικασίας της εκλογής νέου αρχηγού, ας κάμουν κλήρωση. Μια κουβέντα είναι κι αυτή! Ποιός είπε ότι δεν έχει και η κλήρωση τη διαδικασία της. Άσε που έχουμε δέκα λογιών κληρώσεις.
ΟΧΙ ΟΤΙ δεν είναι καλός και στα άλλα είδη, αλλά και στις ερωτικές του μαντινάδες δίνει ρέστα ο μαντιναδολόγος μας ο Ηλίας Σταματάκης. Απολαύστε την τελευταία του δημιουργία, για να κάνουμε κι ένα διάλειμμα: Ήθελα να ΄μουν σύννεφο, νεράκι φορτωμένο/ να σου ποτίζω κάθ' αργά, ό,τι 'χεις φυτεμένο.
ΣΤΑΖΙ ένα κράτος που μπάζει, αλλά και Μπάζι ένα κράτος που στάζει. Ακριβώς γιατί εύκολα μπορούμε να μετατρέπουμε τα ουσιαστικά σε ρήματα και τα ρήματα σε ουσιαστικά στο Μπαζασταζιστάν.
ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ είναι ν' αρχίσει ο εμβολιασμός για την νέα γρίπη. Άντε και τα βρήκαμε επί της διαδικασίας. Εύκολο είναι να τα βρούμε για τις διαδικασίες της διαδικασίας;
ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ Βλαχάκη, Χανιά: Διάβασα και ξαναδιάβασα "Τα πολύτιμα", τη νέα, την 7η (!) κατά σειρά, ποιητική σου συλλογή που μου έστειλες. Όντως πολύτιμα τα ποιήματά σου για όλους μας!
ΜΙΑ ΜΕΡΑ γινόταν λόγος στη ρωσική αυλή για τον Ιωάννη Καποδίστρια που είχε χρηματίσει υπουργός των Εξωτερικών της μεγάλης αυτής χώρας και καταδέχτηκε να γίνει κυβερνήτης της μικρής του πατρίδας που μόλις είχε απελευθερωθεί. Ένας είπε: "Πραγματικά ο Καποδίστριας είναι πολύ μεγάλος. Τι κρίμα όμως που είναι επικεφαλής ενός τόσο μικρού κράτους". Ο τσάρος είπε: "Νομίζω ότι όσο πιο μικρό είναι ένα κράτος τόσο πιο δύσκολο είναι να το κυβερνήσει ένας ηγέτης."
“Πιτήδεια κομμένα τα πολλαπλά επανωφόρια/ υφασμένα τώρα σε κουρελού./ Δεν πουλώ./ Μόνο χαρίζω./ Με την κουρελού στην πλάτη μου/ γυρνώ στους δρόμους./ Δεν πουλώ. Μόνο χαρίζω.”
Το ποίημα της Μαρινέλλας Βλαχάκη "Γυρολόγος".
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009
. 28η Οκτωβρίου 1940
Επιμέλεια: Νεκτάριος Κακατσάκης
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα μέρος από από το βιβλίο "Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ"* του Ιταλού πρέσβη στην Ελλάδα Εμμανουέλε Γκράτσι, στο οποίο ο ιταλός πρέσβης αναφέρεται στην επίσκεψή του στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά και την επίδοση του τελεσιγράφου για να παραδοθεί η Ελλάδα στις Ιταλικές δυνάμεις
“Την καθορισμένη ώρα δέκα περίπου λεπτά πριν από τις 3, ο Στρατιωτικός ακόλουθος, ο διερμηνέας και εγώ φθάσαμε στην καγκελόπορτα της μικρής βίλλας, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός. Ο κόμης Ντε Σάντο είπε στον φρουρό να ειδοποιήσει τον Πρωθυπουργό ότι ο Πρέσβυς της Ιταλίας επιθυμούσε να γίνει δεκτός για μία άκρως επείγουσα ανακοίνωση. Ο φρουρός άρχισε να κτυπά ένα ηλεκτρικό κουδούνι που επικοινωνούσε με το εσωτερικό του σπιτιού, αλλά το υπηρετικό προσωπικό κοιμόταν. Περιμέναμε για μερικά ατελείωτα λεπτά μπροστά στην καγκελόπορτα. Μες την βαθειά σιωπή της νύκτας ακουγόταν το γαύγισμα ενός σκύλου.
Επί τέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξα, ο οποίος έκαμε την εμφάνισή του σε μία μικρή πόρτα υπηρεσίας και, αναγνωρίζοντας με, διέταξε τον φρουρό να με αφήσει να περάσω.
Οι δύο συνοδοί μου έμειναν στον δρόμο περιμένοντας με, έξω από την καγκελόπορτα.
Ο Μεταξάς είχε φορέσει μία σκούρα μάλλινη ρόμπα, από τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυχτικό. Μου έσφιξε το χέρι, με έβαλε μέσα και με άφησε να περάσω σε ένα μικρό σαλόνι, το συνηθισμένο σαλονάκι μιας μικροαστικής εξοχικής βιλλίτσας. Αυτό το περιβάλλον αλά Γκουίντο Γκοτσάνο, με τα κακόγουστα καλά του πράγματα μ' έκανε να αναλογιστώ προς στιγμήν με κάποιο πικρό κρυφό χαμόγελο την Βίλλα Τορλόνια.
Μόλις καθίσαμε του είπα ότι η Κυβέρνηση μου είχε αναθέσει να του κάμω μια άκρως επείγουσα ανακοίνωση και χωρίς άλλα λόγια του έδωσα το κείμενο. Ο Μεταξάς άρχισε να διαβάζει. Τα χέρια του κρατούσαν το χαρτί έτρεμαν ελαφρά και μέσα από τα γυαλιά του έβλεπα τα μάτια να βουρκώνουν, όπως συνήθιζε όταν ήταν συγκινημένος. Όταν τελείωσε την ανάγνωση, με κοίταξε κατά πρόσωπο και μου είπε με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή
"Allors c' est la guerre" (Επομένως έχουμε πόλεμο). Του απήντησα ότι δεν ήταν καθόλου έτσι κατ' ανάγκην, και ότι μάλιστα η Ιταλική Κυβέρνηση ήλπιζε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση θα εδέχετο τα αιτήματά της και θα άφηνε να περάσουν ελεύθερα τα Ιταλικά στρατεύματα, τα οποία θα άρχιζαν τις μετακινήσεις τους την 6η πρωινή.
Ο Μεταξάς με ρώτησε τότε πως μπορούσαν να σκεφθώ ότι, ακόμα και αν είχε την πρόθεση να ενδώσει, θα του ήταν δυνατόν μέσα σε τρείς ώρες να λάβει τις διαταγές του Βασιλέως και να δώσει τις απαραίτητες οδηγίες για την ελεύθερη διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων. Χωρίς καμία πεποίθηση, από απλή ευσυνειδησία, αρπαζόμενος από την τελευταία ελπίδα όπως ο ναυαγός πιάνεται ακόμα και ένα σανιδάκι, του απήντησα ότι αυτό δεν ήταν καθόλου αδύνατον. Ασφαλώς θα είχε απ' ευθείας τηλεφωνική γραμμή για να επικοινωνεί με τον βασιλέα. Όσο για τις διαταγές προς τα στρατεύματα , θα ήταν αρκετό να διαταχθεί ο αρχιστράτηγος να στείλει με τον ασύρματο εγκύκλιο διαταγή σε όλους τους διοικητές να μην παρεμποδισθεί η προέλαση των ιταλικών στρατευμάτων.
Ο Μεταξάς με ρώτησε τότε αν μπορούσα να του καθορίσω τουλάχιστον ποιά ήταν τα στρατηγικά σημεία επί του ελληνικού εδάφους που η ιταλική Κυβέρνηση θα ήθελε να καταλάβει. Φυσικά, αναγκάσθηκα αν του απαντήσω ότι δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Ο Μεταξάς απήντησε: "Vous voyez bien que c' est impossible" (βλέπετε ότι αυτό είναι αδύνατον). Η ευθύνη του πολέμου αυτού βαρύνει αποκλειστικά την Ιταλική Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση σας ήξερε κάλλιστα ότι η Ελλάδα το μόνο που επιθυμούσε ήταν να παραμείνει ουδετέρα αλλα ότι ήμεθα αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε το εθνικό έδαφος εναντίον οιουδήποτε.
Του απήντησα, ενώ σηκωνόμουν, ότι ήλπιζα ακόμα ότι θα ελάμβανε υπ' όψιν του την διαβεβαίωση που περιείχετο στην διακοίνωση, κατά την οποίαν η Ιταλική Κυβέρνηση δεν είχε καμία πρόθεση να θίξει την κυριαρχία της Ελλάδος και ότι θα μου γνώριζε στην Πρεσβεία πριν από τις 6, ότι η χώρα του δεχόταν τα ιταλικά αιτήματα.
Ο Μεταξάς δεν μου απήντησε. Με συνόδευσε στην έξοδο υπηρεσίας από την οποίαν είχα μπεί πριν από ένα τέταρτο και ήμασταν στο κατώφλι μου είπε χωρίς να αναπτύξει περισσότερο την σκέψη του, "Vous etes les plus forts..." (Είσαστε πιό δυνατοί) με φωνή αυτή τη φορά βαθιά αλλοιωμένη. Με τη σειρά μου δεν ήξερα τι να απαντήσω στα λόγια αυτά και στην βαθειά λύπη που τα δονούσε. Νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του να μην αισθάνθηκε απέχθεια για το επάγγελμα του. Αν στην μακρά σταδιοδρομία μου στην υπηρεσία του κράτους υπήρξε ποτέ μια στιγμή κατά την οποίαν εμίσησα το δικό μου, μια στιγμή κατά την οποίαν το καθήκον του αξιώματός μου μου φάνηκε σταυρός όχι μόνο θλιβερός αλλά και ταπεινωτικός, η στιγμή αυτή ήταν όταν άκουσα εκείνα τα λόγια του πρόφερε ο πρεσβύτης εκείνος, που είχε καταναλώσει ολόκληρη την ζωή του αγωνιζόμενος και υποφέροντας για την χώρα του και τους βασιλείς του και που και κατά την υπέρτατη εκείνη στιγμή, προτιμούσε να διαλέξει για την πατρίδα του τον δρόμο της θυσίας και όχι τον δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό και βγήκα από το σπίτι του.
*"Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ" είναι το βιβλίο όπου καταγράφεται επίσης όλη η σταδιοδρομία του Εμμανουέλε Γκράτσι επί ενάμιση χρόνο στην Ελλάδα. Εξεδόθη στην Ιταλία το 1945 και στην Ελλάδα το 1985, από την ΕΣΤΙΑ.
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα μέρος από από το βιβλίο "Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ"* του Ιταλού πρέσβη στην Ελλάδα Εμμανουέλε Γκράτσι, στο οποίο ο ιταλός πρέσβης αναφέρεται στην επίσκεψή του στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά και την επίδοση του τελεσιγράφου για να παραδοθεί η Ελλάδα στις Ιταλικές δυνάμεις
“Την καθορισμένη ώρα δέκα περίπου λεπτά πριν από τις 3, ο Στρατιωτικός ακόλουθος, ο διερμηνέας και εγώ φθάσαμε στην καγκελόπορτα της μικρής βίλλας, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός. Ο κόμης Ντε Σάντο είπε στον φρουρό να ειδοποιήσει τον Πρωθυπουργό ότι ο Πρέσβυς της Ιταλίας επιθυμούσε να γίνει δεκτός για μία άκρως επείγουσα ανακοίνωση. Ο φρουρός άρχισε να κτυπά ένα ηλεκτρικό κουδούνι που επικοινωνούσε με το εσωτερικό του σπιτιού, αλλά το υπηρετικό προσωπικό κοιμόταν. Περιμέναμε για μερικά ατελείωτα λεπτά μπροστά στην καγκελόπορτα. Μες την βαθειά σιωπή της νύκτας ακουγόταν το γαύγισμα ενός σκύλου.
Επί τέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξα, ο οποίος έκαμε την εμφάνισή του σε μία μικρή πόρτα υπηρεσίας και, αναγνωρίζοντας με, διέταξε τον φρουρό να με αφήσει να περάσω.
Οι δύο συνοδοί μου έμειναν στον δρόμο περιμένοντας με, έξω από την καγκελόπορτα.
Ο Μεταξάς είχε φορέσει μία σκούρα μάλλινη ρόμπα, από τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυχτικό. Μου έσφιξε το χέρι, με έβαλε μέσα και με άφησε να περάσω σε ένα μικρό σαλόνι, το συνηθισμένο σαλονάκι μιας μικροαστικής εξοχικής βιλλίτσας. Αυτό το περιβάλλον αλά Γκουίντο Γκοτσάνο, με τα κακόγουστα καλά του πράγματα μ' έκανε να αναλογιστώ προς στιγμήν με κάποιο πικρό κρυφό χαμόγελο την Βίλλα Τορλόνια.
Μόλις καθίσαμε του είπα ότι η Κυβέρνηση μου είχε αναθέσει να του κάμω μια άκρως επείγουσα ανακοίνωση και χωρίς άλλα λόγια του έδωσα το κείμενο. Ο Μεταξάς άρχισε να διαβάζει. Τα χέρια του κρατούσαν το χαρτί έτρεμαν ελαφρά και μέσα από τα γυαλιά του έβλεπα τα μάτια να βουρκώνουν, όπως συνήθιζε όταν ήταν συγκινημένος. Όταν τελείωσε την ανάγνωση, με κοίταξε κατά πρόσωπο και μου είπε με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή
"Allors c' est la guerre" (Επομένως έχουμε πόλεμο). Του απήντησα ότι δεν ήταν καθόλου έτσι κατ' ανάγκην, και ότι μάλιστα η Ιταλική Κυβέρνηση ήλπιζε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση θα εδέχετο τα αιτήματά της και θα άφηνε να περάσουν ελεύθερα τα Ιταλικά στρατεύματα, τα οποία θα άρχιζαν τις μετακινήσεις τους την 6η πρωινή.
Ο Μεταξάς με ρώτησε τότε πως μπορούσαν να σκεφθώ ότι, ακόμα και αν είχε την πρόθεση να ενδώσει, θα του ήταν δυνατόν μέσα σε τρείς ώρες να λάβει τις διαταγές του Βασιλέως και να δώσει τις απαραίτητες οδηγίες για την ελεύθερη διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων. Χωρίς καμία πεποίθηση, από απλή ευσυνειδησία, αρπαζόμενος από την τελευταία ελπίδα όπως ο ναυαγός πιάνεται ακόμα και ένα σανιδάκι, του απήντησα ότι αυτό δεν ήταν καθόλου αδύνατον. Ασφαλώς θα είχε απ' ευθείας τηλεφωνική γραμμή για να επικοινωνεί με τον βασιλέα. Όσο για τις διαταγές προς τα στρατεύματα , θα ήταν αρκετό να διαταχθεί ο αρχιστράτηγος να στείλει με τον ασύρματο εγκύκλιο διαταγή σε όλους τους διοικητές να μην παρεμποδισθεί η προέλαση των ιταλικών στρατευμάτων.
Ο Μεταξάς με ρώτησε τότε αν μπορούσα να του καθορίσω τουλάχιστον ποιά ήταν τα στρατηγικά σημεία επί του ελληνικού εδάφους που η ιταλική Κυβέρνηση θα ήθελε να καταλάβει. Φυσικά, αναγκάσθηκα αν του απαντήσω ότι δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Ο Μεταξάς απήντησε: "Vous voyez bien que c' est impossible" (βλέπετε ότι αυτό είναι αδύνατον). Η ευθύνη του πολέμου αυτού βαρύνει αποκλειστικά την Ιταλική Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση σας ήξερε κάλλιστα ότι η Ελλάδα το μόνο που επιθυμούσε ήταν να παραμείνει ουδετέρα αλλα ότι ήμεθα αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε το εθνικό έδαφος εναντίον οιουδήποτε.
Του απήντησα, ενώ σηκωνόμουν, ότι ήλπιζα ακόμα ότι θα ελάμβανε υπ' όψιν του την διαβεβαίωση που περιείχετο στην διακοίνωση, κατά την οποίαν η Ιταλική Κυβέρνηση δεν είχε καμία πρόθεση να θίξει την κυριαρχία της Ελλάδος και ότι θα μου γνώριζε στην Πρεσβεία πριν από τις 6, ότι η χώρα του δεχόταν τα ιταλικά αιτήματα.
Ο Μεταξάς δεν μου απήντησε. Με συνόδευσε στην έξοδο υπηρεσίας από την οποίαν είχα μπεί πριν από ένα τέταρτο και ήμασταν στο κατώφλι μου είπε χωρίς να αναπτύξει περισσότερο την σκέψη του, "Vous etes les plus forts..." (Είσαστε πιό δυνατοί) με φωνή αυτή τη φορά βαθιά αλλοιωμένη. Με τη σειρά μου δεν ήξερα τι να απαντήσω στα λόγια αυτά και στην βαθειά λύπη που τα δονούσε. Νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του να μην αισθάνθηκε απέχθεια για το επάγγελμα του. Αν στην μακρά σταδιοδρομία μου στην υπηρεσία του κράτους υπήρξε ποτέ μια στιγμή κατά την οποίαν εμίσησα το δικό μου, μια στιγμή κατά την οποίαν το καθήκον του αξιώματός μου μου φάνηκε σταυρός όχι μόνο θλιβερός αλλά και ταπεινωτικός, η στιγμή αυτή ήταν όταν άκουσα εκείνα τα λόγια του πρόφερε ο πρεσβύτης εκείνος, που είχε καταναλώσει ολόκληρη την ζωή του αγωνιζόμενος και υποφέροντας για την χώρα του και τους βασιλείς του και που και κατά την υπέρτατη εκείνη στιγμή, προτιμούσε να διαλέξει για την πατρίδα του τον δρόμο της θυσίας και όχι τον δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό και βγήκα από το σπίτι του.
*"Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ" είναι το βιβλίο όπου καταγράφεται επίσης όλη η σταδιοδρομία του Εμμανουέλε Γκράτσι επί ενάμιση χρόνο στην Ελλάδα. Εξεδόθη στην Ιταλία το 1945 και στην Ελλάδα το 1985, από την ΕΣΤΙΑ.
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009
Eυθύβολα και μη...
Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: nek@haniotika-nea.gr
Πού πάνε τα παιδιά;
... “Πάνε τα παιδούλια μ’...”, κι έπειτα σιώπησε! Στις 5 π.μ. ακριβώς! Ξημέρωμα 28ης Οκτωβρίου του 1940!
Ο πρώτος νεκρός του αλβανικού μετώπου, στρατιώτης Βασίλειος Τσιαβαλιάρης, σκοπευτής πολυβόλου, ετών 28... Νεκρός από ιταλικά πυρά! Τον χτύπησε ένα βλήμα πάνω από το μάτι! Ενας από τους 13.748 νεκρούς κι αγνοουμένους που έχουν καταγραφεί στην έκδοση της Ιστορίας Στρατού με τίτλο “Αγώνες και νεκροί του Ελληνικού Στρατού κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο 1940 - 45”!
Ενας απ’ εκείνους που το όνομά τους δεν έγινε, ούτε θα γίνει ποτέ γνωστό στους πολλούς, γιατί ήταν ένας από τη μάζα, ένας απλός στρατιώτης, που η μοίρα του, τού ’λαχε “να πέσει στη μάχη, εκεί στην πρώτη τη γραμμή, ηρωικά πράττοντας το καθήκον του”! Αυτό μόνο τον συνοδεύει, ουδέν παραπάνω.
Τα τελευταία λόγια πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, πριν τον μαζέψουν οι συμπολεμιστές του, “πάνε τα παιδούλια μ’..., πάνε τα παιδούλια μ’...” χτυπούσαν στα μηλίγγια! Καρφωμένες λέξεις εκείνες, κι εγώ περπατώντας χθες -πρωινό ηλιόλουστο- μπρος απ’ την εξέδρα όπου θα πατήσουν τα πόδια τους σήμερα οι επίσημοι!
Ποιο το νόημα της παρέλασης που όλοι... κοροϊδεύουν! Ξεγελούμε και κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας κι αδυνατούμε να πάρουμε τις αποφάσεις εκείνες που θα δώσουν ένα τέλος σ’ αυτό το ξεχάρβαλο πράγμα!
Γιατί τη σημαία που κυματίζει να ακολουθούν -δίχως να γνωρίζουν τον σκοπό της πορείας τους- τόσα παιδιά μασώντας τσίχλες, αγγαρεία κάνοντας, υπομένοντας να τελειώσει το “μαρτύριο” της πορείας για να ξεχυθούν -τα μεγαλύτερα- στις καφετέριες, εκεί όπου δεν θα βιώσουν τίποτα διαφορετικό, ανήμερα 28ης Οκτωβρίου, απ’ οποιοδήποτε Σαββατοκύριακο!
Καρφωμένες οι λέξεις του νεκρού ανάμεσα στις σκέψεις τις δικές μου, αλλάζουν σχήμα, χαρακτήρα, η καταφατική απόγνωση εκείνου, μεταλλάσσεται σ’ ερωτήματα: Πού “πάνε” τα παιδιά; Γιατί τα βάζουμε σε μια τέτοια πορεία ψεύτικη, αγένεια στους 13.748 νεκρούς κι αγνοουμένους, κοροϊδία στους όποιους επέζησαν, στην Ιστορία τούτης της πατρίδας;
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: nek@haniotika-nea.gr
Πού πάνε τα παιδιά;
... “Πάνε τα παιδούλια μ’...”, κι έπειτα σιώπησε! Στις 5 π.μ. ακριβώς! Ξημέρωμα 28ης Οκτωβρίου του 1940!
Ο πρώτος νεκρός του αλβανικού μετώπου, στρατιώτης Βασίλειος Τσιαβαλιάρης, σκοπευτής πολυβόλου, ετών 28... Νεκρός από ιταλικά πυρά! Τον χτύπησε ένα βλήμα πάνω από το μάτι! Ενας από τους 13.748 νεκρούς κι αγνοουμένους που έχουν καταγραφεί στην έκδοση της Ιστορίας Στρατού με τίτλο “Αγώνες και νεκροί του Ελληνικού Στρατού κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο 1940 - 45”!
Ενας απ’ εκείνους που το όνομά τους δεν έγινε, ούτε θα γίνει ποτέ γνωστό στους πολλούς, γιατί ήταν ένας από τη μάζα, ένας απλός στρατιώτης, που η μοίρα του, τού ’λαχε “να πέσει στη μάχη, εκεί στην πρώτη τη γραμμή, ηρωικά πράττοντας το καθήκον του”! Αυτό μόνο τον συνοδεύει, ουδέν παραπάνω.
Τα τελευταία λόγια πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, πριν τον μαζέψουν οι συμπολεμιστές του, “πάνε τα παιδούλια μ’..., πάνε τα παιδούλια μ’...” χτυπούσαν στα μηλίγγια! Καρφωμένες λέξεις εκείνες, κι εγώ περπατώντας χθες -πρωινό ηλιόλουστο- μπρος απ’ την εξέδρα όπου θα πατήσουν τα πόδια τους σήμερα οι επίσημοι!
Ποιο το νόημα της παρέλασης που όλοι... κοροϊδεύουν! Ξεγελούμε και κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας κι αδυνατούμε να πάρουμε τις αποφάσεις εκείνες που θα δώσουν ένα τέλος σ’ αυτό το ξεχάρβαλο πράγμα!
Γιατί τη σημαία που κυματίζει να ακολουθούν -δίχως να γνωρίζουν τον σκοπό της πορείας τους- τόσα παιδιά μασώντας τσίχλες, αγγαρεία κάνοντας, υπομένοντας να τελειώσει το “μαρτύριο” της πορείας για να ξεχυθούν -τα μεγαλύτερα- στις καφετέριες, εκεί όπου δεν θα βιώσουν τίποτα διαφορετικό, ανήμερα 28ης Οκτωβρίου, απ’ οποιοδήποτε Σαββατοκύριακο!
Καρφωμένες οι λέξεις του νεκρού ανάμεσα στις σκέψεις τις δικές μου, αλλάζουν σχήμα, χαρακτήρα, η καταφατική απόγνωση εκείνου, μεταλλάσσεται σ’ ερωτήματα: Πού “πάνε” τα παιδιά; Γιατί τα βάζουμε σε μια τέτοια πορεία ψεύτικη, αγένεια στους 13.748 νεκρούς κι αγνοουμένους, κοροϊδία στους όποιους επέζησαν, στην Ιστορία τούτης της πατρίδας;
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΚΕΙ που έχεις την εντύπωση ότι το μικρό καλοκαιράκι καλά κρατεί, και συνεχίζεις να κυκλοφορείς με το κοντομάνικο και με τις σαγιονάρες (άμα λάχει να πούμε!), αλλάζει άποψη ο καιρός και στέλνει μια ξεγυρισμένη καταιγίδα, έναν μεγάλο χειμώνα, άλλο πράγμα. Το φθινόπωρο είναι πάντα φθινόπωρο. Μια το παίζει καλοκαίρι, μια το παίζει χειμώνας; Όχι, βέβαια. Απλώς έχει τη δική του λογική.
ΠΟΥ 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Πού 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Πού 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Πού 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Τέσσερις οι ερωτήσεις, τέσσερις οι απαντήσεις. Από μια ερώτηση και από μια απάντηση για καθένα απ' τους τέσσερις υποψήφιους αρχηγούς της Νέας Δημοκρατίας. Σούρεια λογική.
ΝΤΟΡΑ Μπακογιάννη - Αντώνης Σαμαράς ή Αντώνης Σαμαράς - Ντόρα Μπακογιάννη. Τώρα που είναι προβλέψιμο ποιο ζευγάρι θα προκριθεί στον τελικό, θα πρέπει να ξέρουμε την (τον) γηπεδούχο. Απαραίτητη προϋπόθεση αυτή για να κάνουμε πρόβλεψη.
ΜΕΤΑ το τελευταίο "κατηγορώ" του ελληνικού λαού και το "κατηγορώ" του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, έχουμε τα "κατηγορώ" του Αλμούνια, του Τρισέ, του Γιούνγκερ, του Μπαρόζο και των υποδέλοιπων αξιωματούχων, υπαλλήλων και κλητήρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λες και άνοιξε ο ουρανός και βρέχει "κατηγορώ". Μια ομπρέλα, βρε παιδιά!
Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ των παχιών αγελάδων, η εποχή που έδεναν τους σκύλους με τα λουκάνικα, πέρασε. Η περίοδος των ισχνών αγελάδων, η εποχή που βλέπουν οι άνθρωποι τα λουκάνικα με το μακαρόνι, άρχισε. Για ορισμένους, όχι για όλους. Και η πρώτη και η δεύτερη. Να εξηγούμαστε.
Η ΑΚΡΑ δικαιοσύνη, είναι άκρα αδικία, η άκρα αδικία όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση δικαιοσύνη. Η απάντηση που μου έδωσε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, όταν τον ρώτησα να μου πει τη γνώμη του για τα περίφημα STAGE.
ΑΝ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ Τζουμάκας είχε, λέει, διαβάσει τα που είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου για τον Σοφοκλή Βενιζέλο, στις 22 Μαρτίου 1964, κατά το μνημόσυνο για τις σαράντα μέρες από τον θάνατο του τελευταίου, θα τον είχε διαγράψει. Απ' τα πολλά "καλά" που είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Πρασιανάκης τις προάλλες, στην παρουσίαση του βιβλίου για τον Σοφοκλή Βενιζέλο, που έγινε στο Ίδρυμα "Ελ. Βενιζέλος". Άλλο πράγμα το πόσα "πεταχτά" είχε η ομιλία του!
ΠαραμονΗ 28ης Οκτωβρίου, της εθνικής μας επετείου, σήμερα. Να ελπίσουμε ότι τουλάχιστον αύριο το αίμα των ηρώων μας θα είναι λάλον!
Ο ΘΗΒΑΙΟΣ στρατηγός Επαμεινώνδας είχε διατάξει κάποτε σε μία πορεία τον στρατό του να μην περνά μέσα από σπαρτά. Κάποιος στρατιώτης όμως, που δεν την άκουσε γιατί έλειπε, πέρασε, συνελήφθη και χάριν την πειθαρχίας έπρεπε να θανατωθεί. Διαμαρτυρόταν βέβαια πως δεν έφταιγε αλλά ο Επαμεινώνδας δεν τον άκουγε. Τότε αυτός όρμησε εναντίον του Επαμεινώνδα για να τον σκοτώσει λέγοντας: "Θα πέθαινα αθώος, τώρα τουλάχιστον θα πεθάνω φταίχτης". Οι γύρω του τον συγκράτησαν και ο Επαμεινώνδας του είπε: "Τώρα πρόσβαλες εμένα και αν δεν σε συγχωρέσω θα πούνε ότι σ' εκδικήθηκα και γι' αυτό σου δίνω χάρη."
“...Μόνο το ξέφραγμα του τάφου θα φωνάξει την ανάσταση/ γιατί στα φοβερά βουνά είναι βαριά τ' αχνάρια τους/ Οι ρίζες οι πικρόριζες κρατούν το κραταίο ονείρεμά τους/ διάπυρο σαν ιστορία/ σαν θούριο εωθινό...”
Από το ποίημα "Το Λάλον Αίμα" του Γιώργου Κάρτερ
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakiw@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΕΚΕΙ που έχεις την εντύπωση ότι το μικρό καλοκαιράκι καλά κρατεί, και συνεχίζεις να κυκλοφορείς με το κοντομάνικο και με τις σαγιονάρες (άμα λάχει να πούμε!), αλλάζει άποψη ο καιρός και στέλνει μια ξεγυρισμένη καταιγίδα, έναν μεγάλο χειμώνα, άλλο πράγμα. Το φθινόπωρο είναι πάντα φθινόπωρο. Μια το παίζει καλοκαίρι, μια το παίζει χειμώνας; Όχι, βέβαια. Απλώς έχει τη δική του λογική.
ΠΟΥ 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Πού 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Πού 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Πού 'ν' το, πού 'ν' το το δαχτυλίδι;/ Ψάξ' το, ψάξ' το, δεν θα το βρείς! Τέσσερις οι ερωτήσεις, τέσσερις οι απαντήσεις. Από μια ερώτηση και από μια απάντηση για καθένα απ' τους τέσσερις υποψήφιους αρχηγούς της Νέας Δημοκρατίας. Σούρεια λογική.
ΝΤΟΡΑ Μπακογιάννη - Αντώνης Σαμαράς ή Αντώνης Σαμαράς - Ντόρα Μπακογιάννη. Τώρα που είναι προβλέψιμο ποιο ζευγάρι θα προκριθεί στον τελικό, θα πρέπει να ξέρουμε την (τον) γηπεδούχο. Απαραίτητη προϋπόθεση αυτή για να κάνουμε πρόβλεψη.
ΜΕΤΑ το τελευταίο "κατηγορώ" του ελληνικού λαού και το "κατηγορώ" του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, έχουμε τα "κατηγορώ" του Αλμούνια, του Τρισέ, του Γιούνγκερ, του Μπαρόζο και των υποδέλοιπων αξιωματούχων, υπαλλήλων και κλητήρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λες και άνοιξε ο ουρανός και βρέχει "κατηγορώ". Μια ομπρέλα, βρε παιδιά!
Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ των παχιών αγελάδων, η εποχή που έδεναν τους σκύλους με τα λουκάνικα, πέρασε. Η περίοδος των ισχνών αγελάδων, η εποχή που βλέπουν οι άνθρωποι τα λουκάνικα με το μακαρόνι, άρχισε. Για ορισμένους, όχι για όλους. Και η πρώτη και η δεύτερη. Να εξηγούμαστε.
Η ΑΚΡΑ δικαιοσύνη, είναι άκρα αδικία, η άκρα αδικία όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση δικαιοσύνη. Η απάντηση που μου έδωσε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, όταν τον ρώτησα να μου πει τη γνώμη του για τα περίφημα STAGE.
ΑΝ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ Τζουμάκας είχε, λέει, διαβάσει τα που είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου για τον Σοφοκλή Βενιζέλο, στις 22 Μαρτίου 1964, κατά το μνημόσυνο για τις σαράντα μέρες από τον θάνατο του τελευταίου, θα τον είχε διαγράψει. Απ' τα πολλά "καλά" που είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Πρασιανάκης τις προάλλες, στην παρουσίαση του βιβλίου για τον Σοφοκλή Βενιζέλο, που έγινε στο Ίδρυμα "Ελ. Βενιζέλος". Άλλο πράγμα το πόσα "πεταχτά" είχε η ομιλία του!
ΠαραμονΗ 28ης Οκτωβρίου, της εθνικής μας επετείου, σήμερα. Να ελπίσουμε ότι τουλάχιστον αύριο το αίμα των ηρώων μας θα είναι λάλον!
Ο ΘΗΒΑΙΟΣ στρατηγός Επαμεινώνδας είχε διατάξει κάποτε σε μία πορεία τον στρατό του να μην περνά μέσα από σπαρτά. Κάποιος στρατιώτης όμως, που δεν την άκουσε γιατί έλειπε, πέρασε, συνελήφθη και χάριν την πειθαρχίας έπρεπε να θανατωθεί. Διαμαρτυρόταν βέβαια πως δεν έφταιγε αλλά ο Επαμεινώνδας δεν τον άκουγε. Τότε αυτός όρμησε εναντίον του Επαμεινώνδα για να τον σκοτώσει λέγοντας: "Θα πέθαινα αθώος, τώρα τουλάχιστον θα πεθάνω φταίχτης". Οι γύρω του τον συγκράτησαν και ο Επαμεινώνδας του είπε: "Τώρα πρόσβαλες εμένα και αν δεν σε συγχωρέσω θα πούνε ότι σ' εκδικήθηκα και γι' αυτό σου δίνω χάρη."
“...Μόνο το ξέφραγμα του τάφου θα φωνάξει την ανάσταση/ γιατί στα φοβερά βουνά είναι βαριά τ' αχνάρια τους/ Οι ρίζες οι πικρόριζες κρατούν το κραταίο ονείρεμά τους/ διάπυρο σαν ιστορία/ σαν θούριο εωθινό...”
Από το ποίημα "Το Λάλον Αίμα" του Γιώργου Κάρτερ
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakiw@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Όλβιος όστις...
Η έκδοση του βιβλίου “Σοφοκλής Ελ. Βενιζέλου: Η πολιτική διαδρομή, το πρόσωπο, η εποχή” από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” και από το Μουσείο Μπενάκη ήρθε να εκπληρώσει ένα μέρος του οφειλόμενου χρέους στον ευπατρίδη πολιτικό άνδρα που βεβαίως δεν ήταν του διαμετρήματος του πατέρα του, πολλά, όμως, πάμπολλα, πρόσφερε στην Ελλάδα. Το είπαν όλοι όσοι μίλησαν στην παρουσίασή του, που έγινε τις προάλλες (Παρασκευή 23 Οκτωβρίου) στην αίθουσα “Σταύρος Σ. Νιάρχος” του Ιδρύματος, αυτό: Ο, και σε ρόλο συντονιστή, γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης, ο δικηγόρος πρώην βουλευτής Γεώργιος Πρασιανάκης, ο δικηγόρος Μιχάλης Βεργανελάκης, ο πρόεδρος της Παγκρητίου Ενώσεως Κρητών Γιώργος Μαριδάκης και ο ιστορικός του Μουσείου Μπενάκη και Επιστημονικός συνεπιμελητής της έκδοσης Τάσος Σακελλαρόπουλος. Και βεβαίως οι πάμπολλοι παρεστώτες, όλοι εκείνοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Ιδρύματος. Τον ήξερα μόνο σαν όνομα, κυρίως ως γιο του Εθνάρχη, μου είπε στο τέλος της εκδήλωσης ένας απ’ αυτούς, στο περίπου τα λόγια του. Για να συμπληρώσει αμέσως μετά: Χάρηκα πολύ για τα όσα έμαθα. Χάρηκα πολύ για την σε πλάτος και βάθος πρώτη γνωριμία μ’ έναν “καταχωνιασμένο” στην αφάνεια λίαν σημαντικό πολιτικό, κάποια έργα του οποίου έχουν σημαδέψει ακόμα και τις μέρες μας, ήθελε να πεί. Όλοι χαρήκαμε! Και γιατί “ζήσαμε” νοερά, πολλές εικόνες της κοινωνικοϊστορικής τοιχογραφίας της εποχής που καλύπτει ως δρων πολιτικό πρόσωπο ο Σοφοκλής Ελευθερίου Βενιζέλου επίσης Όλβιος όστις, της βενιζελικής, στην περίπτωση μας, ιστορίας έσχεν μάθησιν...
Το προνόμιον της ευθανασίας
Κοινή διαπίστωση ότι ο ένας ομιλητής ήταν καλύτερος από τον άλλο. Συγκινησιακά φορτισμένος, ταυτόχρονα, όμως απαρτισμένος διανθισμένος με μνήμες και ιστορικά θεμελιωμένος ο λόγος των. Η κορύφωση, όμως, της όλης εκδήλωσης “γράφτηκε” στον επίλογό της. Όταν ακούστηκαν ηχητικά αποσπάσματα από την τελευταία προεκλογική ομιλία του Σοφοκλή Βενιζέλου, το Φλεβάρη του 1964 στην πλατεία των Χανίων που φέρει σήμερα τ’ όνομα του, την γνωστή σαν πλατεία Αγοράς (προσφορά στο αρχείο του Ιδρύματος από τον Ματθαίο Χαραλαμπάκη) και από την κηδεία του, που έγινε δύο μέρες αργότερα, πάλι στα Χανιά (σε επιμέλεια της Μαρίας Χναράκη). Μα και όταν ο και συνεργάτης της εφημερίδας μας σπουδαίος ιστορικός ερευνητής Μανώλης Μανούσακας (φωτό) πρόσφερε στον γενικό διευθυντή του Ιδρύματος καδρωμένες δύο άγνωστες φωτογραφίες του σπιτιού της Χαλέπας, μια του 1910 που το δείχνει όπως το έφτιαξε ο Κυριάκος Βενιζέλος (πατέρας του Εθνάρχη) και μια του 1927 που το δείχνει κατά την ανακατασκευή του. Πολλοί, πάμπολλοι, ήταν εκείνοι που δάκρυσαν στην πρώτη περίπτωση ακούγοντας τα ηχητικά ντοκουμέντα. Τον Γέρο της Δημοκρατίας, για παράδειγμα, να μιλά για το προνόμιον της ευθανασίας που επεφύλαξαν οι θεοί στον Σοφοκλή Βενιζέλο. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί που θα ήθελαν να ‘ναι στη θέση του Μανώλη Μανούσακα. Να προσφέρουν τη δική τους σταλαγματιά στην πλατιά στάμνα του Ιδρύματος.
Με τη σφραγίδα της υπευθυνότητας
Το περί ου ο λόγος στις σημερινές εύφημες μνείες βιβλίο, ένα πλούσιο σε φωτογραφικό υλικό 220 σελίδων βιβλίο, όπως υπογράμμισε και ο Γιώργης Πρασιανάκης (φωτό) στο βήμα, “φέρει τη σφραγίδα της υπευθυνότητας και της ποιότητας όμοιων πρωτοβουλιών του Ιδρύματος”, οι οποίες κατατάσσονται πλέον στο επίπεδο παλαιών εκδόσεων “Λειψίας”. Ο έπαινος εκτός απ’ τα δύο Ιδρύματα (αυτό του “Ελευθέριου Βενιζέλου” και αυτό του “Μπενάκη”) ανήκει βέβαια και στους συγγραφείς των επιμέρους κεφαλαίων (Νίκος Παπαδάκης, Μανώλης Κούμας, Τάσος Σακελλαρόπουλος, Ιωάννης Δ. Στεφανίδης, Ηλίας Νικολακόπουλος, Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Χρήστος Χρηστίδης, Λεωνίδας Καλλιβρετάκης) όπως και στους άλλους συντελεστές της έκδοσης. Σημαινόντως σημαντική και σημαντικά σημαίνουσα η πρωτοβουλία των. Και γιατί σήμερα “επιχειρείται η αποδόμηση της βενιζελικής προσφοράς στο έθνος από τα κοράκια (κληρονόμους και μη) και αντιβενιζελισμού με κορυφαία πρωτοβουλία τους την αναψηλάφηση της Δίκης των Έξι. Ιδιαίτερα σημαντική και πολλά σημαίνουσα ήταν επίσης και η όλη εκδήλωση, μια ακόμα επιτυχής απ’ όλες τις απόψεις εκδήλωση του τοπικού μας βενιζελικού εμείς. Και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι ετέθη σ’ αυτήν επί τάπητος η αντικατάσταση του “κεφαλακιού” του Τιμώμενου πολιτικού ανδρός, στη πλατεία του, μ’ έναν ανδριάντα όπως του αξίζει. Σαφής ως προς την αποκατάσταση αυτή της “αταξίας” ήταν ο δήμαρχος της πόλης Κυριάκος Βιρβιδάκης, σε παρέμβασή του, εξάλλου...
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Αηδονάκι η χαρά
Πεταλούδα η χαρά
με πολύχρωμα φτερά
στων ανθρώπων τις καρδιές,
φτερουγίζει!
Μια βαρκούλα η χαρά
με κουπιά και με πανιά
μες τις λίμνες των ματιών,
αρμενίζει!
Χελιδόνι η χαρά
φεύγει πάει μακριά
μα την άνοιξη μηνά,
σαν γυρίζει!
Μελισσάκι η χαρά
όλο γλύκα κι ευωδιά
μια εδώ και μια εκεί,
ζουζουνίζει!
Αηδονάκι η χαρά
μόνο έξω απ’ το κλουβί
το τραγούδι της μπορεί
να χαρίζει!
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη "Και στη μέση η χαρά"(Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς)
Πεταλούδα η χαρά
με πολύχρωμα φτερά
στων ανθρώπων τις καρδιές,
φτερουγίζει!
Μια βαρκούλα η χαρά
με κουπιά και με πανιά
μες τις λίμνες των ματιών,
αρμενίζει!
Χελιδόνι η χαρά
φεύγει πάει μακριά
μα την άνοιξη μηνά,
σαν γυρίζει!
Μελισσάκι η χαρά
όλο γλύκα κι ευωδιά
μια εδώ και μια εκεί,
ζουζουνίζει!
Αηδονάκι η χαρά
μόνο έξω απ’ το κλουβί
το τραγούδι της μπορεί
να χαρίζει!
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη "Και στη μέση η χαρά"(Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς)
Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΕΡΕΣ μικρού καλοκαιριού. Ο ουρανός ανέφελος. Η θερμοκρασία εκεί γύρω στους 22ο - 24ο C. Διάφανη ατμόσφαιρα. Ακύμαντη θάλασσα. Μια γλύκα άλλο πράγμα. Μέρες μικρού καλοκαιριού. Ας τις απολαύσουμε με όλες μας τις αισθήσεις. Όσο τις βρίσκουμε.
ΓΙΑ ΟΛΑ γράφεις, δεν γράφεις πράμα και για τη θάλασσά μας; μου παραπονέθηκαν, ...ομού αμφότεροι και οι δύο, οι φίλοι με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε απόγευμα στην παραλία του Καλαμίου. Ό,τι και να γράψω για την ομορφιά της θα 'ναι λίγο, τους απάντησα ενώ σκεφτόμουν: Τι κρίμα που δεν μας αφήνει να την χαρούμε, όπως της πρέπει, η αμερικάνικη παρουσία!
ΟΣΕΣ συμβολικές κινήσεις ήταν να γίνουν από πλευράς Κυβέρνησης έγιναν. Σ' όλες αυτές πήρε άριστα, δέκα με τόνο. Παραπέρα τι γίνεται; Τα δύσκολα έρχονται. Τι έρχονται; Ήρθαν και απαιτούν λύσεις εδώ και τώρα. Μαζεμένα. Με πρώτο, βέβαια, αυτό της οικονομίας.
ΠΡΩΤΟΙ στο έλλειμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο το 2008. Το 2009, με μαθηματική ακρίβεια, θα είμαστε πρώτοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρωταθλητές κόσμου, δηλαδή. Με τις υγείες μας!
ΒΡΟΧΗ τα χαστούκια που δέχεται η χώρα μας απ' τους κάθε λογής αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι από τους κάθε είδους οικονομικούς κύκλους. Δεν προλαβαίνει να γυρίζει μάγουλα.
ΤΗ ΧΡΥΣΗ τομή για το ρόλο της αστυνομίας ψάχνει να βρει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, θα τη βρει; Εξαρτάται αν θα βρει τη δόση. Πόσες να δίνει στο καρφί και πόσες στο πέταλο: πού τελειώνει η δημόσια τάξη και αρχίζει η προστασία του πολίτη και πού τελειώνει η προστασία του πολίτη και αρχίζει η δημόσια ασφάλεια. Δύσκολη υπόθεση. Με τον τετραγωνισμό του κύκλου φαίνεται να μοιάζει το πράγμα.
ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ, ψηφίστε, τελειώσατε! Σαφής η κατεύθυνση που εδόθη άνωθεν για την εκλογή αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία. Στην τακτική του "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε". Το "συζητήστε" δεν παίζει. Άλλων συνεδρίων θέμα αυτό!
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία! Ο Παναθηναϊκός μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία! Η Ξάνθη μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία! Η Μπάτε Μπορίσοφ μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία!
ΔΗΜΗΤΡΗ μου, Δημήτρη μου,/ μας το 'κλεισε το σπίτι μας! Στο γνωστό φανατικό αεκτζή γείτονά μου απευθύνομαι. Χρόνια πολλά για μεθαύριο, Μήτσο!
ΑΡΤΕΜΗ Αθανασάκη, Αθήνα: Διάβασα απνευστί την ποιητική σου συλλογή "Ασφυξία" και ανάπνευσα. Βρήκα πολλούς ακόμα δυνατούς στίχους, εκτός απ' αυτούς που εσύ μου έχεις υπογραμμίσει, κατάλληλους για τις ποιητικές ανάγκες των "Πεταχτών". Δεν ξέρω αν συνεχίζεις να γράφεις ποίηση. Θα 'ναι αμαρτία μεγάλη να μην συνεχίζεις.
ΟΤΑΝ ο Αίσωπος ήταν δούλος ο κύριός του τον έστειλε μια μέρα στην αγορά να του αγοράσει για το γεύμα του το καλύτερο φαγητό. Ο Αίσωπος του έφερε γλώσσες και στην απορία του κυρίου του απάντησε: "Μα τι υπάρχει καλύτερο από τη γλώσσα;" Τότε ο κύριός του, του είπε να του αγοράσει αύριο ό,τι χειρότερο βρει. Ο Αίσωπος του έφερε και την άλλη μέρα γλώσσες. Όταν ο κύριός του, του είπε τι σημαίνει αυτή η ιστορία, ο Αίσωπος του απάντησε: “Μα υπάρχει τίποτα χειρότερο;”
“...Λίγο πριν χαράξει μου μίλησες λόγια Μεγάλα./ Σηκώθηκα και σ' ατένισα./ Ρούφηξα το άγευστο αίμα σου./ Πολέμησα τις Σιδερένιες Πολυτέλειες/ και σου είπα:/ Γιατί μισείς τους Χάρτινους Πύργους;”
Από το ποίημα "Μίσος" του Αρτέμη Αθανασάκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΜΕΡΕΣ μικρού καλοκαιριού. Ο ουρανός ανέφελος. Η θερμοκρασία εκεί γύρω στους 22ο - 24ο C. Διάφανη ατμόσφαιρα. Ακύμαντη θάλασσα. Μια γλύκα άλλο πράγμα. Μέρες μικρού καλοκαιριού. Ας τις απολαύσουμε με όλες μας τις αισθήσεις. Όσο τις βρίσκουμε.
ΓΙΑ ΟΛΑ γράφεις, δεν γράφεις πράμα και για τη θάλασσά μας; μου παραπονέθηκαν, ...ομού αμφότεροι και οι δύο, οι φίλοι με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε απόγευμα στην παραλία του Καλαμίου. Ό,τι και να γράψω για την ομορφιά της θα 'ναι λίγο, τους απάντησα ενώ σκεφτόμουν: Τι κρίμα που δεν μας αφήνει να την χαρούμε, όπως της πρέπει, η αμερικάνικη παρουσία!
ΟΣΕΣ συμβολικές κινήσεις ήταν να γίνουν από πλευράς Κυβέρνησης έγιναν. Σ' όλες αυτές πήρε άριστα, δέκα με τόνο. Παραπέρα τι γίνεται; Τα δύσκολα έρχονται. Τι έρχονται; Ήρθαν και απαιτούν λύσεις εδώ και τώρα. Μαζεμένα. Με πρώτο, βέβαια, αυτό της οικονομίας.
ΠΡΩΤΟΙ στο έλλειμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο το 2008. Το 2009, με μαθηματική ακρίβεια, θα είμαστε πρώτοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρωταθλητές κόσμου, δηλαδή. Με τις υγείες μας!
ΒΡΟΧΗ τα χαστούκια που δέχεται η χώρα μας απ' τους κάθε λογής αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι από τους κάθε είδους οικονομικούς κύκλους. Δεν προλαβαίνει να γυρίζει μάγουλα.
ΤΗ ΧΡΥΣΗ τομή για το ρόλο της αστυνομίας ψάχνει να βρει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, θα τη βρει; Εξαρτάται αν θα βρει τη δόση. Πόσες να δίνει στο καρφί και πόσες στο πέταλο: πού τελειώνει η δημόσια τάξη και αρχίζει η προστασία του πολίτη και πού τελειώνει η προστασία του πολίτη και αρχίζει η δημόσια ασφάλεια. Δύσκολη υπόθεση. Με τον τετραγωνισμό του κύκλου φαίνεται να μοιάζει το πράγμα.
ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ, ψηφίστε, τελειώσατε! Σαφής η κατεύθυνση που εδόθη άνωθεν για την εκλογή αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία. Στην τακτική του "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε". Το "συζητήστε" δεν παίζει. Άλλων συνεδρίων θέμα αυτό!
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία! Ο Παναθηναϊκός μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία! Η Ξάνθη μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία! Η Μπάτε Μπορίσοφ μας νίκησε. Έφταιγε η διαιτησία!
ΔΗΜΗΤΡΗ μου, Δημήτρη μου,/ μας το 'κλεισε το σπίτι μας! Στο γνωστό φανατικό αεκτζή γείτονά μου απευθύνομαι. Χρόνια πολλά για μεθαύριο, Μήτσο!
ΑΡΤΕΜΗ Αθανασάκη, Αθήνα: Διάβασα απνευστί την ποιητική σου συλλογή "Ασφυξία" και ανάπνευσα. Βρήκα πολλούς ακόμα δυνατούς στίχους, εκτός απ' αυτούς που εσύ μου έχεις υπογραμμίσει, κατάλληλους για τις ποιητικές ανάγκες των "Πεταχτών". Δεν ξέρω αν συνεχίζεις να γράφεις ποίηση. Θα 'ναι αμαρτία μεγάλη να μην συνεχίζεις.
ΟΤΑΝ ο Αίσωπος ήταν δούλος ο κύριός του τον έστειλε μια μέρα στην αγορά να του αγοράσει για το γεύμα του το καλύτερο φαγητό. Ο Αίσωπος του έφερε γλώσσες και στην απορία του κυρίου του απάντησε: "Μα τι υπάρχει καλύτερο από τη γλώσσα;" Τότε ο κύριός του, του είπε να του αγοράσει αύριο ό,τι χειρότερο βρει. Ο Αίσωπος του έφερε και την άλλη μέρα γλώσσες. Όταν ο κύριός του, του είπε τι σημαίνει αυτή η ιστορία, ο Αίσωπος του απάντησε: “Μα υπάρχει τίποτα χειρότερο;”
“...Λίγο πριν χαράξει μου μίλησες λόγια Μεγάλα./ Σηκώθηκα και σ' ατένισα./ Ρούφηξα το άγευστο αίμα σου./ Πολέμησα τις Σιδερένιες Πολυτέλειες/ και σου είπα:/ Γιατί μισείς τους Χάρτινους Πύργους;”
Από το ποίημα "Μίσος" του Αρτέμη Αθανασάκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΝΑ ΞΥΠΝΑΣ ως συνήθως λίαν πρωί. Με την προσμονή της καινούργιας μέρας που κάνει τις τελευταίες ετοιμασίες για την εμφάνισή της. Ποια η σημασία αν έχει ή δεν έχει σύννεφα ο ουρανός. Ποια η σημασία αν βρέχει ή δεν βρέχει. Εσύ το ξέρεις ότι ο ήλιος σε λίγο ανατέλλει, το ξέρεις ότι όλα είναι έτοιμα για να τον υποδεχτούν.
Ο ΗΛΙΟΣ που θ' ανατείλει. Το απρόοπτο που παραμονεύει στην επόμενη στιγμή. Η ευλογία της καινούργιας μέρας. Τρεις απ' τους τριάντα τρείς λόγους που μπορείς να αραδιάσεις σαν δικαιολογία γιατί ξυπνάς πρωί.
ΕΝΑΣ απ' τους τριάντα τρείς, απ' τους πιο σπουδαίους και η πρωινή ανάγνωση της εφημερίδας. Οποία απόλαυσις κι αυτή! Κι ένας άλλος να γράψω... στα πεταχτά τα "πεταχτά", που πετούν στον ουρανό του νου μου και ψάχνουν δέντρο για να καθίσουν. Τι διαδικασία κι αυτή!
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ επί του προκειμένου μια άλλη φορά. Αρκετά αφέθηκα να παρασυρθώ σήμερα. Είναι τόσα πολλά τα πουλιά που πετούν στον ουρανό μου, εξάλλου. Λέξεις κλειδιά που θέλουν να αναλυθούν σε κατεβατά. Κατεβατά που θέλουν να συμπυκνωθούν σε μια και μόνη λέξη, μια λέξη κλειδί. Ας τις και τα δω από κοντά, επιτέλους!
ΣΕ ΡΟΛΟ Ιάσονα ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Άντε να φτάσει στη Λήμνο να συμβουλευτεί τον μάντη Φινέα περί του πρακτέου! Άντε να περάσει τις συμπληγάδες πέτρες! Άντε να φτάσει στη Κολχίδα! Άντε να πάρει το χρυσόμαλλον δέρας! Αχ αυτό το χρυσόμαλλον δέρας!
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ για δανεικά. Από τότε που στήθηκε (μας έστησαν, για ν' ακριβολογώ) το ελληνικό κράτος. Απ' την εποχή του μπαρμπα Γιάννη, του Ιωάννη Καποδίστρια. Δανεικά για να ξεχρεώσουμε τ' άλλα δανεικά. Και σε λίγο καιρό, άλλα πάλι δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά των δανεικών. Τα δανεικά, των δανεικών, των δανεικών...
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ τα δανεικά των ιδανικών μα και τα ιδανικά των δανεικών. Σε μια άλλη ανάγνωση.
ΑΠΟ ΤΟ Eurogroup στο Ecofin κι από το Ekofin στο Eurogroup. Από τον Άννα στον Καϊάφα και από τον Καϊάφα στον Άννα. Τ΄αλατιού τον κάνανε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Τι αμαρτίες πλερώνει κι αυτός ο άνθρωπος!
ΔΕΝ ειμαι υποψήφιος, ακούστε όμως τώρα/ θα πάει η Νου Δου μπροστά μονάχα με την Ντόρα. Δεν είναι νεοδημοκράτης, κατά δήλωσή του ο μαντιναδολόγος της στήλης Ηλίας Σταματάκης. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να γράψει την παραπάνω μαντινάδα. "Αμάρτησε", λέει, για τους φίλους του.
ΚΑΠΟΤΕ ήρθε, λέει, στην Κωνσταντινούπολη ένας Ιταλός φέρνοντας μαζί του έναν ξανθό σκύλο που έκανε διάφορα θαυμαστά πράγματα. Καθώς το αφεντικό του στεκόταν στην αγορά περιτριγυρισμένο από άνδρες και γυναίκες του έδιναν, κρυφά από τον σκύλο, νομίσματα ή δαχτυλίδια κι αυτός τα έκρυβε στο έδαφος. Ύστερα διέταζε το σκύλο να τα βρει και να δώσει στον καθένα το δικό του. Κι αυτός το έκανε και όλοι έλεγαν πως έχει πνεύμα Πυθίας.
“Φάρος το χρόνο μέτραγε/ με τρεις, λευκές, αναλαμπές./ Κι εσύ, κρατάς στη μνήμη σου/ και στ΄ άγρυπνα όνειρά σου/ μνήμες παλιές θαλασσινές/ κι ένα λυράρη της καρδιάς,/ τον άγνωστο εαυτό σου,/ να ταξιδεύει μέσα σου/ μια συμφωνία μυστική,/ ξανοίγοντας ορίζοντα/ με τρεις, λευκές, αναλαμπές...”
Από το ποίημα "Λευκές αναλαμπές" του Κώστα Στεφανόπουλου
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΝΑ ΞΥΠΝΑΣ ως συνήθως λίαν πρωί. Με την προσμονή της καινούργιας μέρας που κάνει τις τελευταίες ετοιμασίες για την εμφάνισή της. Ποια η σημασία αν έχει ή δεν έχει σύννεφα ο ουρανός. Ποια η σημασία αν βρέχει ή δεν βρέχει. Εσύ το ξέρεις ότι ο ήλιος σε λίγο ανατέλλει, το ξέρεις ότι όλα είναι έτοιμα για να τον υποδεχτούν.
Ο ΗΛΙΟΣ που θ' ανατείλει. Το απρόοπτο που παραμονεύει στην επόμενη στιγμή. Η ευλογία της καινούργιας μέρας. Τρεις απ' τους τριάντα τρείς λόγους που μπορείς να αραδιάσεις σαν δικαιολογία γιατί ξυπνάς πρωί.
ΕΝΑΣ απ' τους τριάντα τρείς, απ' τους πιο σπουδαίους και η πρωινή ανάγνωση της εφημερίδας. Οποία απόλαυσις κι αυτή! Κι ένας άλλος να γράψω... στα πεταχτά τα "πεταχτά", που πετούν στον ουρανό του νου μου και ψάχνουν δέντρο για να καθίσουν. Τι διαδικασία κι αυτή!
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ επί του προκειμένου μια άλλη φορά. Αρκετά αφέθηκα να παρασυρθώ σήμερα. Είναι τόσα πολλά τα πουλιά που πετούν στον ουρανό μου, εξάλλου. Λέξεις κλειδιά που θέλουν να αναλυθούν σε κατεβατά. Κατεβατά που θέλουν να συμπυκνωθούν σε μια και μόνη λέξη, μια λέξη κλειδί. Ας τις και τα δω από κοντά, επιτέλους!
ΣΕ ΡΟΛΟ Ιάσονα ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Άντε να φτάσει στη Λήμνο να συμβουλευτεί τον μάντη Φινέα περί του πρακτέου! Άντε να περάσει τις συμπληγάδες πέτρες! Άντε να φτάσει στη Κολχίδα! Άντε να πάρει το χρυσόμαλλον δέρας! Αχ αυτό το χρυσόμαλλον δέρας!
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ για δανεικά. Από τότε που στήθηκε (μας έστησαν, για ν' ακριβολογώ) το ελληνικό κράτος. Απ' την εποχή του μπαρμπα Γιάννη, του Ιωάννη Καποδίστρια. Δανεικά για να ξεχρεώσουμε τ' άλλα δανεικά. Και σε λίγο καιρό, άλλα πάλι δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά των δανεικών. Τα δανεικά, των δανεικών, των δανεικών...
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣ τα δανεικά των ιδανικών μα και τα ιδανικά των δανεικών. Σε μια άλλη ανάγνωση.
ΑΠΟ ΤΟ Eurogroup στο Ecofin κι από το Ekofin στο Eurogroup. Από τον Άννα στον Καϊάφα και από τον Καϊάφα στον Άννα. Τ΄αλατιού τον κάνανε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Τι αμαρτίες πλερώνει κι αυτός ο άνθρωπος!
ΔΕΝ ειμαι υποψήφιος, ακούστε όμως τώρα/ θα πάει η Νου Δου μπροστά μονάχα με την Ντόρα. Δεν είναι νεοδημοκράτης, κατά δήλωσή του ο μαντιναδολόγος της στήλης Ηλίας Σταματάκης. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να γράψει την παραπάνω μαντινάδα. "Αμάρτησε", λέει, για τους φίλους του.
ΚΑΠΟΤΕ ήρθε, λέει, στην Κωνσταντινούπολη ένας Ιταλός φέρνοντας μαζί του έναν ξανθό σκύλο που έκανε διάφορα θαυμαστά πράγματα. Καθώς το αφεντικό του στεκόταν στην αγορά περιτριγυρισμένο από άνδρες και γυναίκες του έδιναν, κρυφά από τον σκύλο, νομίσματα ή δαχτυλίδια κι αυτός τα έκρυβε στο έδαφος. Ύστερα διέταζε το σκύλο να τα βρει και να δώσει στον καθένα το δικό του. Κι αυτός το έκανε και όλοι έλεγαν πως έχει πνεύμα Πυθίας.
“Φάρος το χρόνο μέτραγε/ με τρεις, λευκές, αναλαμπές./ Κι εσύ, κρατάς στη μνήμη σου/ και στ΄ άγρυπνα όνειρά σου/ μνήμες παλιές θαλασσινές/ κι ένα λυράρη της καρδιάς,/ τον άγνωστο εαυτό σου,/ να ταξιδεύει μέσα σου/ μια συμφωνία μυστική,/ ξανοίγοντας ορίζοντα/ με τρεις, λευκές, αναλαμπές...”
Από το ποίημα "Λευκές αναλαμπές" του Κώστα Στεφανόπουλου
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΑΛΛΟ πράμα η κατσάδα που έφαγε ο υπουργός μας των Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου στις Βρυξέλλες. Το παιχνίδι τελείωσε, του είπαν ορθά κοφτά... οι Κουτόφραγκοι. Τι τους ένοιαζε αυτούς ότι έφταιγαν οι Γαλάζιοι για τα χάλια της Ελληνικής Οικονομίας; Τον Παπακωνσταντίνου βρήκαν, τον Παπακωνσταντίνου βαρούσαν. Δεν άνοιγε η γη να τον καταπιεί; Δεν έτρωγε καλύτερα ένα μαγκάλι κάρβουνα;
ΤΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ δεν είναι πετσετάκια! Ή μήπως είναι; Μήπως νόμισαν μερικοί μερικοί ότι είναι; Αλήθεια, που πήγαν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων που εκτίναξαν το έλλειμμα του δημόσιου χρέους στο 12,5%; Ο ευρών αμειφθήσεται. Όχι ο ευρών τα δισεκατομμύρια, βέβαια. Πάνε αυτά. Κι άλλα να 'ταν! Ο ευρών την απάντηση εννοώ. Έτσι για να ξέρουμε, βρε παιδί μου!
Ο ΓΑΜΠΡΟΣ κι η νύφη το τηγάνι γλείφει. Σκόλασε ο γάμος. Έφαε απού φαε. Ώρα να γλείψουν ο γαμπρός κι η νύφη το τηγάνι. Με τα χέρια τους. Ποια κουταλοπήρουνα! Ούτε κολυμπηθρόξυλο δεν αφήκανε στο τραπέζι οι κουμπάροι και οι παρακούμπαροι. Ονόματα δεν λέμε. Ξέρετε εσείς ποιοι έιναι οι κουμπάροι και ποιοι οι παρακούμπαροι. Και ποιος είναι ο γαμπρός και η νύφη...
ΠΟΙΟΝ ήθελαν αρχηγό του ΠΑΣΟΚ πριν από δυο χρόνια, τέτοιες μέρες, οι Νεοδημοκράτες; Για θυμηθείτε! Τον Γιώργο Παπανδρέου, τον σημερινό πρωθυπουργό ήθελαν. Το "παιντί" αποκλείεται να γίνει πρωθυπουργός, έλεγαν αναμεταξύ τους. Κούνια που τους κούναγε.
ΜΕ ΑΚΡΑ αξιοπρέπεια αποχαιρέτησε την... Αλεξάνδρεια της εξουσίας ο Κώστας Καραμανλής. Να του το αναγνωρίσουμε αυτό. Να πούμε, όμως, εν παρόδω, και το άλλο. Ότι ούτε τον άντεχε η Αλεξάνδρεια της εξουσίας ούτε την άντεχε την εξουσία της Αλεξάνδρειας.
ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ουκ άνευ ότι έιναι τυχερό το ΠΑΣΟΚ. Στο πιάτο τού πρόσφεραν την εξουσία οι Γαλάζιοι. Θ' αποδείξει ότι 'ναι και ικανό; Ίδωμεν. Πάντως το ότι δημιούργησε ελπίδες είναι σίγουρο. Και ότι αποκλείεται να τα καταφέρει χειρότερα από τη Νέα Δημοκρατία, επίσης.
ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ είχαν βγεί και φώναζαν ότι δεν ήθελαν την Ουκρανία αντίπαλό μας στα μπαράζ, για την πρόκριση στο Μουντιάλ, οι διεθνείς μας ποδοσφαιριστές. Δεμένος ο γάιδαρός τους τώρα που μας έτυχε. Άσε που σε περίπτωση νίκης θα τους κάνουμε ήρωες.
ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ βρίσκω 'γω δουλειά, σου στέλνω μαντινάδες/ να ’σαι καλά που με παινάς με δυο καλές αράδες! Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο, Ηλία!
Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ μουσικοσυνθέτης Γκουνώ, που είναι γνωστός στους πολλούς για τη σύνθεσή του "Χαίρε Μαρία", έλεγε κάποτε: "Όταν ήμουν νέος έλεγα μόνο: "Εγώ". Όταν πέρασαν λίγα χρόνια έλεγα: "Εγώ και ο Μότσαρτ". Όταν ωρίμασα ως άνδρας έλεγα: "Ο Μότσαρτ κι εγώ". Τώρα όπως όλοι ξέρετε δεν λέω παρά μονάχα: "Ο Μότσαρτ!"
“Μούσα μικρή κι αθέατη/ μέσα στο περιτύλιγμα τ' ανθρώπου,/ δίνει ουσία και πνοή ζωής/ σαν είναι ενεργή καθημερίς./ Μα σαν δεν είναι ενεργή,/ το περιτύλιγμα έχει απλά μορφή ανθρώπου,/ κακέκτυπο «εικόνας και ομοίωσης» Εκείνου/ είναι απλά ο άνθρωπος του Πλάτωνα”
Το ποίημα “Η συνείδηση” του Γιάννη Πολυράκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΑΛΛΟ πράμα η κατσάδα που έφαγε ο υπουργός μας των Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου στις Βρυξέλλες. Το παιχνίδι τελείωσε, του είπαν ορθά κοφτά... οι Κουτόφραγκοι. Τι τους ένοιαζε αυτούς ότι έφταιγαν οι Γαλάζιοι για τα χάλια της Ελληνικής Οικονομίας; Τον Παπακωνσταντίνου βρήκαν, τον Παπακωνσταντίνου βαρούσαν. Δεν άνοιγε η γη να τον καταπιεί; Δεν έτρωγε καλύτερα ένα μαγκάλι κάρβουνα;
ΤΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ δεν είναι πετσετάκια! Ή μήπως είναι; Μήπως νόμισαν μερικοί μερικοί ότι είναι; Αλήθεια, που πήγαν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων που εκτίναξαν το έλλειμμα του δημόσιου χρέους στο 12,5%; Ο ευρών αμειφθήσεται. Όχι ο ευρών τα δισεκατομμύρια, βέβαια. Πάνε αυτά. Κι άλλα να 'ταν! Ο ευρών την απάντηση εννοώ. Έτσι για να ξέρουμε, βρε παιδί μου!
Ο ΓΑΜΠΡΟΣ κι η νύφη το τηγάνι γλείφει. Σκόλασε ο γάμος. Έφαε απού φαε. Ώρα να γλείψουν ο γαμπρός κι η νύφη το τηγάνι. Με τα χέρια τους. Ποια κουταλοπήρουνα! Ούτε κολυμπηθρόξυλο δεν αφήκανε στο τραπέζι οι κουμπάροι και οι παρακούμπαροι. Ονόματα δεν λέμε. Ξέρετε εσείς ποιοι έιναι οι κουμπάροι και ποιοι οι παρακούμπαροι. Και ποιος είναι ο γαμπρός και η νύφη...
ΠΟΙΟΝ ήθελαν αρχηγό του ΠΑΣΟΚ πριν από δυο χρόνια, τέτοιες μέρες, οι Νεοδημοκράτες; Για θυμηθείτε! Τον Γιώργο Παπανδρέου, τον σημερινό πρωθυπουργό ήθελαν. Το "παιντί" αποκλείεται να γίνει πρωθυπουργός, έλεγαν αναμεταξύ τους. Κούνια που τους κούναγε.
ΜΕ ΑΚΡΑ αξιοπρέπεια αποχαιρέτησε την... Αλεξάνδρεια της εξουσίας ο Κώστας Καραμανλής. Να του το αναγνωρίσουμε αυτό. Να πούμε, όμως, εν παρόδω, και το άλλο. Ότι ούτε τον άντεχε η Αλεξάνδρεια της εξουσίας ούτε την άντεχε την εξουσία της Αλεξάνδρειας.
ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ουκ άνευ ότι έιναι τυχερό το ΠΑΣΟΚ. Στο πιάτο τού πρόσφεραν την εξουσία οι Γαλάζιοι. Θ' αποδείξει ότι 'ναι και ικανό; Ίδωμεν. Πάντως το ότι δημιούργησε ελπίδες είναι σίγουρο. Και ότι αποκλείεται να τα καταφέρει χειρότερα από τη Νέα Δημοκρατία, επίσης.
ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ είχαν βγεί και φώναζαν ότι δεν ήθελαν την Ουκρανία αντίπαλό μας στα μπαράζ, για την πρόκριση στο Μουντιάλ, οι διεθνείς μας ποδοσφαιριστές. Δεμένος ο γάιδαρός τους τώρα που μας έτυχε. Άσε που σε περίπτωση νίκης θα τους κάνουμε ήρωες.
ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ βρίσκω 'γω δουλειά, σου στέλνω μαντινάδες/ να ’σαι καλά που με παινάς με δυο καλές αράδες! Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο, Ηλία!
Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ μουσικοσυνθέτης Γκουνώ, που είναι γνωστός στους πολλούς για τη σύνθεσή του "Χαίρε Μαρία", έλεγε κάποτε: "Όταν ήμουν νέος έλεγα μόνο: "Εγώ". Όταν πέρασαν λίγα χρόνια έλεγα: "Εγώ και ο Μότσαρτ". Όταν ωρίμασα ως άνδρας έλεγα: "Ο Μότσαρτ κι εγώ". Τώρα όπως όλοι ξέρετε δεν λέω παρά μονάχα: "Ο Μότσαρτ!"
“Μούσα μικρή κι αθέατη/ μέσα στο περιτύλιγμα τ' ανθρώπου,/ δίνει ουσία και πνοή ζωής/ σαν είναι ενεργή καθημερίς./ Μα σαν δεν είναι ενεργή,/ το περιτύλιγμα έχει απλά μορφή ανθρώπου,/ κακέκτυπο «εικόνας και ομοίωσης» Εκείνου/ είναι απλά ο άνθρωπος του Πλάτωνα”
Το ποίημα “Η συνείδηση” του Γιάννη Πολυράκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)