ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
Η ΒΕΡΙΚΟΚΙΑ ολάνθιστη. Τα καινούργια φυλλαράκια στις ελιές έχουν πλησιάνει αρκετά. Οι ξινίδες έχουν βγάλει στα ύψη τις κίτρινες σημαίες τους. Ο ήλιος, ακόμα κι όταν τον κρύβουν τα σύννεφα, νιώθει σίγουρος για τη νίκη του. Οι επισκέψεις των σπουργιτιών στο μπαλκόνι μου έχουν λιγοστέψει... Δεν έκανε ακόμα την επίσημη εμφάνισή της η άνοιξη, ωστόσο, τα σημάδια δείχνουν ολοένα και περισσότερο τον ερχομό της.

ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΙ, ξυρισμένοι οι Ελληνες! Ούτε γαμπροί... Ποιος μίλησε για τα γεμάτα τσιρότα μάγουλα! Μπρος στα κάλλη, τι ?ναι ο πόνος!
ΕΚΕΙ ΠΟΥ όλα έβαιναν καλώς εναντίον μας (για να χρησιμοποιήσω στον παρατατικό τον τίτλο ενός βιβλίου του Γιώργου Σκαμπαρδώνη) όλα φαίνεται ότι άρχισαν να βαίνουν κακώς υπέρ ημών. Το καλώς υπέρ ημών σε αναμονή. Να είμαστε απαισιόδοξα αισιόδοξοι ή αισιόδοξα απαισιόδοξοι;
ΜΗ ΜΕ ρωτήσετε τι θέλει να πει ο... ποιητής στο παραπάνω 'πεταχτό'. Ο,τι καταλαβαίνει ο καθένας θέλει να πει. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
'ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΟΥ έχουν το νόημα που τους δίνει ο καθένας. Αυτό που τους δίνω εγώ ταιριάζει μόνο σ? εμένα. Ετσι δεν έρχεται σε αντίθεση με κανένα'. Αυτή την απάντηση έδωσε ο P. Valery στον Allain, όταν τον ρώτησε αν η ερμηνεία που έδωσε στο ποίημα του 'Air de Semiramis' είναι σωστή. Σχετικό ή άσχετο;

ΤΟΥΣ ΦΤΥΝΟΥΝ και νομίζουν ότι βρέχει... Για τα κόμματα εξουσίας ο λόγος που αποφάσισαν να περάσουν στη ζούλα προχθές στη Βουλή ένα νομοσχέδιο για απομείωση των χρεών τους. Τι να πεις και τι να μην πεις! Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από το ό,τι ο καιρός που όποιος είχε το πεπόνι, είχε οπωσδήποτε και το μαχαίρι, πέρασε.
ΟΣΟ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ η 25η Μαρτίου τόσο εντείνεται η ανησυχία για το τι θα γίνει στις παρελάσεις. Ο,τι χειρότερο τα τυφλά ξεσπάσματα της δικαιολογημένης οργής.
ΚΑΙ ΜΕ τη νίκη! Και για τον Α.Ο. Πλατανιά που παίζει με την Παναχαϊκή στο Μάλεμε και για τον Α.Ο. Χανιά που αντιμετωπίζει στα Περβόλια τον Πανηλειακό, αύριο. Πρεσβευτές του χανιώτικου ποδοσφαίρου κι οι δύο.
ΤΑ ΜΑΓΟΥΛΑ σου όμορφα μ? αυτά τους τα λακκάκια/ ήθελα να τα γέμιζα, χαρά μου, με φιλάκια! Καλά το καταλάβατε! Και βέβαια, ο Ηλίας ο Σταματάκης είναι ο μαντιναδολόγος. Κατάκαλος και στις ερωτικές μαντινάδες, το ?χω ξαναγράψε. Τι σου κάνουν αυτά τα λακκάκια στα μάγουλα.
Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ Ξενοκράτης ήταν αυτάρκης, εγκρατής και αδέκαστος. Μια μέρα η Φρύνη, η γνωστή εταίρα αποφάσισε, λοιπόν, να τον σκανδαλίσει. Προσποιήθηκε πως την καταδιώκανε και κατέφυγε λαχανιασμένη, δήθεν, στο σπίτι του. Ο Ξενοκράτης τη δέχτηκε ιπποτικότατα και όταν του ζήτησε να κοιμηθεί της παραχώρησε το μοναδικό του κρεβάτι. Στα ερωτικά θέλγητρά της και στις θερμές ερωτικές εκδηλώσεις της, ωστόσο, στάθηκε ανένδοτος. Οταν έφυγε απογοητευμένη από το σπίτι του και της ζήτησαν πληροφορίες τι έγινε, απάντησε ως εξής: 'Αυτός δεν είναι άνδρας, είναι ανδριάς!'.

'Στον ήλιο γυάλιζαν πολύ/ τα μπιχλιμπίδια που ?χαν οι στολές/ και δείχνανε απίθανα μεγάλα/ τα χάρτινα κεφάλια./ Τα τύμπανα χτυπούσανε μ? ένα ρυθμό παράξενα βαρύ/ κι ο Βασιλιάς Καρνάβαλος/ σκορπούσε ευαρέσκειες με ύφος γελαστό/ στο πλήθος των πιστών του υπηκόων,/ στους μασκαράδες που πιστά ακολουθούν/ και στο λαό που του αρέσουν οι παράτες'.
Από την ποιητική συλλογή του Αλέξη Ζερβάνου
'Ενας πίθηκος συλλογιέται'.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/

Χανιώτικα νέα (10.03.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

'ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ για την οποία μίλησα εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «Εγώ θα διορθώσω το ρωμαίικο;». Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι'. Κορνήλιος Καστοριάδης.

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ μιας συνέντευξης που έδωσε πριν από κάμποσα χρόνια στο Παρίσι ο μεγάλος Ελληνας φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και πολιτικός αναλυτής, το παραπάνω 'πεταχτό'. Την αναδημοσίευσε ο Μανώλης Μπουζάκης στα 'Σελινιώτικα Νέα' (23.2. τ.ε.) και μου έκανε εντύπωση. Να ξαναγράψω την τελευταία φράση για να την εμπεδώσουμε: 'Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στον χώρο και στον τομέα που βρίσκεσαι'.
ΑΚΟΜΑ κι αν μπορέσουμε να βγούμε απ’ την κρίση/ αν δεν αλλάξουμε μυαλά μια μέρα θα γυρίσει. Απ’ τον Εννιαχωριανό που επιμένει να βρίσκεται πάντα στον παλμό της επικαιρότητας η μαντινάδα. Εχει άδικο;
'ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ θα πάνε καλύτερα μόνο όταν πολλαπλασιαστούν οι (σαν τους βασιλικούς και τους βαρσάμους) «Δάσκαλοι» και οι «φρόνιμοι» και περιοριστούν οι πολυάριθμοι διεφθαρμένοι υπερφίαλοι ξερόλες, σε πολλούς απ’ τους οποίους έχουμε εκχωρήσει και το δικαίωμα να μας κυβερνούν αποφασίζοντας χωρίς εμάς για εμάς'...
ΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ο και εκλεκτός συνεργάτης της εφημερίδας μας και καλός φίλος Παναγιώτης Αλεβαντής, εν είδει σχολίου, στη σελίδα μου στο Προσωποβιβλίο (facebook). Με αφορμή την τιμητική εκδήλωση για τον Σταμάτη Αποστολάκη που διοργάνωσε ο Δήμος Χανίων, το παραπάνω 'πεταχτό'.
ΕΝΑΣ άνθρωπος της παιδείας, αλλά και παιδείας, στο Παιδείας! Για τον καθηγητή και ακαδημαϊκό Γιώργο Μπαμπινιώτη που μια ζωή 'έχει μονάχη έγνοια τη γλώσσα μας' για να θυμηθώ τον Ελύτη, ο λόγος. Επί τη αναλήψει των καθηκόντων του ως υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.
ΤΙ ΚΑΛΑ να βρίσκονταν στις υπεύθυνες θέσεις οι άριστοι κι όχι οι αρεστοί! Από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο το σχόλιο.
ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΥΣ προβλέπεται ότι θα μας βρει η σημερινή μέρα. Και ξυρισμένους βεβαίως, βεβαίως! Με τις υγείες μας! Και μη ρωτήσετε ποιος πληρώνει τον κουρέα...
ΔΙΑΒΑΖΩ πάντα (την περιμένω πώς και πώς) με πολύ ενδιαφέρον τη μηνιαία εφημερίδα για την πόλη, τους πολίτες και τον πολιτισμό 'πυξίδα', που επιμένει να βγάζει στο λιακωτό της δημοσιότητας με πολύ κόπο κι αστείρευτο μεράκι ο Μαθιός ο Φραντζεσκάκης. Μια απ’ τις στήλες της και η... 'Στήλη Αλατος', που κρατά ο πάντα αισθαντικός Νίκος Χατζηιωάννου. Σ’ αυτήν (στο τελευταίο φύλλο) βρήκα και το σημερινό ποίημα.
Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ έδωσε κάποτε σε κάποιον που ήθελε να σπουδάσει φιλοσοφία κοντά του ένα ψάρι και του ζήτησε να τον ακολουθήσει κρατώντας το. Εκείνος ντράπηκε, το πέταξε κι έφυγε. Μετά από καιρό, όταν ξανασυναντήθηκαν ο Διογένης του είπε γελώντας: 'Τη φιλία μας τη διέλυσε ένα ψάρι' (Πηγή: 'Διογένη Λαέρτιου: 'Διογένης ο Κυνικός', εκδ. 'γνώση').

'Δεν μ’ ενδιαφέρει πια πως φτάσαμε ως εδώ./ Ολες αυτές οι ύβρεις, η λάσπη, οι συκοφαντίες./ Κάποτε πιστεύαμε ότι ο έρωτας θα σώσει τον κόσμο./ Τώρα κοιτάμε το φεγγάρι και δεν έχουμε τίποτα να πούμε./ Σαν εκείνες τις ρωσικές κούκλες,/ σαν τα μαγικά κινέζικα κουτιά,/ αναδιπλώνομαι στον εαυτό μου/ σε όλο και μικρότερες εκδοχές,/ ώσπου στο τέλος μ’ ένα πλατ ξαφνικό/ δεν απομένει τίποτα από μένα πια./ Ωραίο μαγικό -δεν συμφωνείτε (;)/ για να διασκεδάσει τη θλίψη σας'.
Το ποίημα 'Ο διασκεδαστής του πλήθους' του Νίκου Χατζηϊωάννου.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (09.03.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
'(ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ) είναι λεπτότερες παρά ότι οι άντρες, αισθαντικές όπως το ιώδιο μπρος στο φως, κι ακόμα πιο ευαίσθητες. Αυτές δείχνουν πιο καλά την ερχόμενη ώρα'. R.W. Emerson, 'Η γυναίκα' (Μετάφραση: Χάρης Λαμπίδης). Και πολύ ευάλωτες συμπληρώνω. Και σε πολλές περιπτώσεις ακόμα είδος προς εκμετάλλευση. Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας σήμερα, 8 Μαρτίου, δείχνει το ημερολόγιο.

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ μέρος για να είσαι γυναίκα είναι η Ισλανδία, το καλύτερο μέρος για να είσαι γυναίκα πολιτικός είναι η Ρουάντα, το καλύτερο μέρος να είσαι μητέρα είναι η Νορβηγία, το καλύτερο μέρος για να είσαι γυναίκα 'αφεντικό' είναι η Ταϊλάνδη και το καλύτερο μέρος για να κερδίσεις χρήματα είναι το Λουξεμβούργο.
Πάμε παρακάτω: Το καλύτερο μέρος να πας στο Πανεπιστήμιο είναι το Κατάρ, το καλύτερο μέρος για μακροζωία είναι η Ιαπωνία, το καλύτερο μέρος για να πάρεις διαζύγιο είναι το Γκουάμ, το καλύτερο μέρος για τις γυναίκες οδηγούς είναι η Ινδία και (τι έκπληξη!) το καλύτερο μέρος για να γεννήσεις είναι η Ελλάδα!

ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΑ στα δύο παραπάνω 'πεταχτά' υποστηρίζει η βρετανική εφημερίδα 'The Independent' (βλ. εφ. 'Βήμα', 4 Μαρτ.) σε ρεπορτάζ που πραγματοποίησε με αφορμή τον φετινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Εντάξει, έφαγα πολύ χώρο, αλλά χαλάλι.

ΓΥΝΑΙΚΑ μάνα, γυναίκα αδελφή, γυναίκα σύζυγος, γυναίκα ερωμένη, γυναίκα - γυναίκα... Γυναίκα των σαλονιών, γυναίκα του δρόμου, γυναίκα της βιοπάλης, γυναίκα - γυναίκα... Γυναίκα επιστήμονας, γυναίκα πολιτικός, γυναίκα εργάτρια, γυναίκα αγρότισσα, γυναίκα - γυναίκα... Γυναίκα της σημερινής σύγχρονης πραγματικότητας, γυναίκα του παλιού καιρού, γυναίκα μάνα μου...

ΕΝΑ ΝΥΧΤΟΚΑΜΑΤΟ μέχρι να φύγουμε με τον αδελφό μου, πριν το λιόβγαλμα για το Γυμνάσιο Βάμου (2 ώρες με τα πόδια) κι άλλο ένα νυχτοκάματο, όταν γύριζε, βασιλεμένος ο ήλιος, απ’ τις όξω δουλειές στα χωράφια η μάνα μου. Ηλιο μ’ ήλιο το μεροκάματό της. Και να μην την ακούσω ποτέ να πει πως κουράστηκε!

Η ΕΛΛΑΔΑ σώζει ολόκληρο τον πλανήτη. Αυτόν τον τίτλο έχει ένα κείμενο που κυκλοφορείται στο Διαδίκτυο και μου το έστειλε ο φίλος δημοσιογράφος Κώστας Μπετινάκης. Ενα μέρος του κειμένου στο επόμενο 'πεταχτό'.

'ΑΝ ΑΠΟΛΥΣΟΥΜΕ 200.000 δημόσιους υπαλλήλους και πληρώσουμε τα χαράτσια, δεν θα χρεοκοπήσει η χώρα και έτσι δεν θα έχουμε ντόμινο σε Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία. Θα σωθεί το Ευρώ, η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι Τράπεζες. Θα σωθούν τότε και οι Η.Π.Α. και οι χρηματαγορές και θα ξεκινήσει η παγκόσμια ανάκαμψη'. Συνεπώς εμείς οι Ελληνες κρατάμε το μέλλον του πλανήτη στα χέρια μας. Μάλιστα!

ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ των Σπαρτιατών, που μάθαιναν ότι οι γιοι τους σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης, πήγαιναν εκεί και εξέταζαν προσεκτικά τα τραύματά τους. Και αν ήταν περισσότερα τα τραύματα στο μπροστινό μέρος του σώματος, έπαιρναν τα παιδιά τους και με μεγάλη περηφάνια τα μετέφεραν στην πατρίδα για να τα θάψουν. Αν όμως τα τραύματα ήταν στην πλάτη, τότε ντροπιασμένες και θρηνώντας άφηναν τους νεκρούς να ταφούν σε ομαδικούς τάφους ή τους μετέφεραν κρυφά σε οικογενειακούς τάφους. Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη Ιστορίας' (εκδ. 'Σαβάλλας').

'Θέλω να γυρίσω στο νησί μου που ’ναι/ γεμάτο κορίτσια και να τους προσφέρω/ ένα δίκτυ γεμάτο λέξεις απαγορευμένες μέχρι/ τότε γι’ αυτές/ Ετσι κάπως θ’ άρχιζε η αληθινή/ Απολογία της Ελένης/ που την ονόμασαν «κοινή»/ στην Αρχαιότητα,/ γιατί άφησε την κλίνη τη βασιλική/ για να βρει τον Εαυτό της./ Χαρίζοντας και σ’ αυτήν λέξεις που ’ταν/ Μονάχα του Μενέλαου./ «Ταξίδι», «Κατάκτηση», «Ηδονή», «Πείραμα», «Σκέψη», «Επιλογή», «Ζωή»/ Γράφοντας -Αυτή- την Οδύσσεια πριν καν/ τον πηγαιμό του Οδυσσέα'.
Από το ποίημα 'Για ένα πουκάμισο γεμάτο' της Ελένης Καρασαββίδου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)
Χανιώτικα νέα (08.03.2012)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Γράφει ο NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

kak_nektar@yahoo.gr

Δεν το επεδίωξα! Συνέβη... όλως τυχαίως! Οπως σ? εκείνα τα μυθιστορήματα που τα πάντα μπορεί να συμβούν στα ξαφνικά! Οπως στις ιστορίες που ο συγγραφέας τους από χρέος απέναντι στους αναγνώστες του -κάποιες φορές- κάνει ειδική μνεία στη θεά Τύχη! Για να δικαιολογήσει και να δικαιολογηθεί για πράγματα που... απλά συμβαίνουν!
Ετσι απλά συνέβη· να σηκωθώ απ? την καρέκλα, ν? αρπάξω βιαστικά το μπουφάν και... το ίδιο βιαστικά να χυθώ στους δρόμους! Κι έπειτα να αποξεχαστώ! Να λησμονήσω αιτίες κι αφορμές που μ? έκαναν να ανοίξω και να κλείσω την πόρτα πίσω...!
Ετσι κάπως ή ακριβώς απέδρασα... κοιτώντας ψηλά κατά τη λάμψη που δημιουργούσε το γέμωμα του μαρτιάτικου φεγγαριού που φώτιζε χθες την πόλη!
Περπατώντας κατά μήκος ή διασχίζοντας τους δρόμους: Μπότσαρη, Αποκορώνου, Σολωμού, Σφακίων, Ν. Πλαστήρα, κάθετες σ? αυτές... ονόματα κι... ιστορίες πίσω απ? αυτά!
Ταξίδι σύντομο, περίεργο στο 'πριν' που δηλώνουν τα ονόματα, στο 'πριν' της πλούσιας ιστορίας αυτού του 'τόπου του μικρού του μέγα'!
Πεντάμορφη... φωτισμένη η Δημοτική Αγορά!
...Αδέσποτα δυο αστέρια σε κατακόρυφη ευθεία νοητή, πολύ ψηλά πάνω από τη Σκαλίδη!
Κάνω ευχή κανένα τους μην πέσει!
Τ? αφήνω πίσω μου κι ανηφορίζω την Τζανακάκη, με μπουφάν ξεκούμπωτο!
Ηρεμη ανοιξιάτικη η νύχτα, εφηβικές φωνές  ξεκάθαρος ήχος ανάμεσα σε γέλια μιας παρέας 6 - 7 ατόμων, ικανής μες σε δυο στιγμές να σε αποσυμπιέσει από τα άγχη ολόκληρης της ζωής σου! 
Δημοτικός Κήπος, περπατώ στο πεζοδρόμιό του, παρακολουθώ(!) την ησυχία μέσα από το τοιχίο! Ηρεμο και το φως στο κεντρικό καφέ!
...Μια άλλης εποχής η θέα στα μάτια μου και νιώθω πια έτοιμος να επιστρέψω...!

Χανιώτικα νέα (07.03.20120

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΔΕΝ ΚΑΤΑΠΙΝΟΝΤΑΙ με τίποτα τα 'χάπια' των πολλών και διάφορων μέτρων που μας επέβαλαν οι τροϊκάνοι. Παραείναι μεγάλα και πικρά· τι πικρά, σκέτα φαρμάκια.

ΤΑ ΜΕΤΡΑ κρίση φέρανε κι ο κόσμος υποφέρει/ κι εδά πώς θα ξεμπλέξουμε ούτ’ ο Θεός δεν ξέρει. Ψηλά σηκώνει τα χέρια μ’ αυτήν του τη μαντινάδα ο Ηλίας ο Σταματάκης. Την παροιμία που λέει 'φωνή λαού, οργή Θεού', την ξέρεις, βέβαια, Ηλία!
ΕΝΝΕΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ Βουλή δείχνει μια τελευταία δημοσκόπηση. Μέχρι τις εκλογές, βέβαια, που θα γίνουν, όπως λέγεται, είτε την τελευταία Κυριακή του Απρίλη, είτε την πρώτη του Μάη, πολύ νερό θα ’χει τρέξει στο ποτάμι της πολιτικής ζωής.
ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ το ποτάμι, τους πήρε ο ποταμός... Κι αν έχει να πάρει το ποτάμι άχρηστα υλικά και να τα πάει στη θάλασσα... Από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο το σχόλιο.
'ΕΓΩ ΔΕΝ πρόκειται να πάρω μια σημαία και να βγω στους δρόμους και να φωνάζω ζήτω η Ελλάς και ζήτω το Εθνος. Ξέρω, όμως, πως κάτι μέσα στην ψυχή μου αναστατώνεται. Αυτό φοβάμαι ότι χάθηκε, χάνεται. Λυπάμαι που, όταν γκρινιάζουμε για την κρίση, φτάνουμε μέχρι εκεί που πάει το άτομό μας. Αυτούς τους Ελληνες φοβάμαι που αλλάξανε μέσα σε είκοσι χρόνια αξίες και ιδανικά'. Απ’ τη συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση στο περιοδικό 'ΜΟΝΟ'.
ΟΧΙ ΜΟΝΟ κομπιναδόρους και τεμπέληδες, αλλά και μπεκρήδες θέλει, τους Ελληνες, όπως με πληροφόρησε η φίλη Φώφη Κυρλίδου - Walter που ζει στην Ελβετία, με μήνυμά της, η γερμανόφωνη ελβετική εφημερίδα 'Weltwoche'. Το κερασάκι, λέει, στην τούρτα είναι μια φωτογραφία που δείχνει έναν τριαντάρη, με τα πόδια στο γραφείο και να κρατά στο χέρι του ένα ποτήρι κρασί. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα! Το σχόλιο της φίλης μου. Γράφονται και καλά για τους Ελληνες, πάντως, Φώφη! Κι όσο καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός, τόσο γίνονται και περισσότερα...
Μ’ ΕΝΑ ΓΝΩΣΤΟ ριζίτικο τραγούδι έκλεισα την ομιλία μου στη χθεσινή τιμητική εκδήλωση που έκανε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη ο Δήμος Χανίων για τον Σταμάτη Αποστολάκη. Οχι ακριβώς όπως αυτός το αποθησαύρισε πάντως, αλλά με δικό μου κλείσιμο και με την αλλαγή της λέξης 'φρόνιμος', με τη λέξη 'Δάσκαλος'. Μ’ αυτό κλείνω και τη στήλη σήμερα. Απ’ το βιβλίο του 'Λαογραφικά Μελετήματα για τον Ελευθέριο Κ. Βενιζέλο' και το σημερινό ιστορικό ανέκδοτο.
ΚΑΝΑΝΕ ΑΓΩΝΕΣ οι Λακκιώτες και τον καλέσανε με την παρέα του. Δεν θέλανε, όμως, να βγει πρώτος ο Βενιζέλος στο χωριό των, αλλά που έτρεχε πολύ... Εγινεν ο αγώνας δρόμου κι ο Βενιζέλος ήρθε πρώτος. Οι Λακκιώτες αποφάσισαν να τον προσβάλλουν. Το μυρίστηκε, όμως, εκείνος και τους είπε: 'Ο πρώτος γύρος, ο προκριματικός τέλειωσε, πότε θα ετοιμαστούμε για τον κανονικό;'. 'Σε λίγο', είπαν εκείνοι. Οταν δόθηκε το σύνθημα να ξεκινήσουν, ο Βενιζέλος κωλυσιεργούσε, καθυστερούσε κι έδωσε χρόνο να πάνε πρώτοι οι Λακκιώτες. Υστερα τάχατες ξέγνοιος, συζητούσε: 'Μα τι μου κάματε; Μ’ αφήκατε να βγω πρώτος στην πρόβα και στον κανονικό αγώνα με φάγατε;'.
'Μυρίζουν οι βασιλικοί, μυρίζουν κι οι βαρσάμοι,/ μα σα μυρίζ’ ο Δάσκαλος, βαρσάμια δε μυρίζουν,/ βαρσάμια ουδέ βασιλικοί, μουιδέ καρεφυλλάτα./ Μυρίζ’ εκειά που πορπατεί, μυρίζ’ εκειά που στέκει,/ μυρίζ’ εκειά που κάθεται, μυρίζει όντε γράφει,/ μυρίζει και όντε μιλεί...'.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (ο6.03.2012)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Ε.Παπανούτσου και Ν. Πολίτη γωνία

«Σταμάτη, η παράδοση σ’ έχει δεξιά τζη χέρα/ 
κι εμείς σε καμαρώνουμε, φίλε μου, κάθε μέρα!»
Ηλίας Σταματάκης

Οσα κι αν πω θα είναι λίγα. Η πρώτη σκέψη που έκανα, όταν ο Δήμος μας, ο Δήμος Χανίων, όπως μου μετέφερε ο αντιδήμαρχος Δημήτρης Λειψάκης, μου έκανε την τιμή να είμαι ο κεντρικός ομιλητής στην αποψινή εκδήλωση για τον δάσκαλο - λαογράφο Σταμάτη Αποστολάκη, που γίνεται στον απόηχο μιας ακόμα βράβευσής του (της τρίτης κατά σειρά) από την Ακαδημία Αθηνών.
Ευάγγελου Παπανούτσου και Νικολάου Πολίτη γωνία. Εκεί συναντώ, εδώ και 35 χρόνια (γνωριστήκαμε από κοντά το καλοκαίρι του 1977 στην παραλία της Νέας Χώρας) συχνά πυκνά, πάντα ορθοστατούντα τον Σταμάτη και ξέρω, όχι βέβαια σε όλο το πλάτος και σε όλο το μήκος, σε μεγάλο βαθμό πάντως, τα έργα και τις ημέρες του, την αφοσίωσή του και την προσφορά του, τόσο στο δασκαλίκι, όσο και στη Λαογραφία, τις δύο απ’ τις τρεις μεγάλες αγάπες της ζωής του (η άλλη καλά το καταλάβατε είναι η κυρία Ελευθερία και η οικογένειά του).
Ούτε το ένα δέκατο, όμως, απ’ αυτήν την προσφορά, χώρια όλα τ’ άλλα, χωρά σε μια μεγάλης διάρκειας, ομιλία, ακόμα κι αν αυτή, λέμε τώρα, κρατήσει δύο ώρες. Μόνο ένα, κάπως εκτενές βιογραφικό του, τους τίτλους των βιβλίων του και των μελετών του: 178 τον αριθμό (δεν λέω των δημοσιευμάτων του σε εφημερίδες και περιοδικά, που είναι χιλιάδες, τις τιμητικές διακρίσεις που του έχουν γίνει και κάποιες απ’ τις γνώμες κορυφαίων πνευματικών ανθρώπων της πατρίδας μας γι’ αυτόν, ν’ αναφέρω, πάει φαγώθηκε ο χρόνος.
Εξ ονύχων τον λέοντα, λοιπόν! Και γιατί ο Σταμάτης μου παράγγειλε να είμαι όσο το δυνατό πιο σύντομος. Αλλά και γιατί δεν υπήρξα ποτέ φίλος των μεγάλης διάρκειας ομιλιών...
Ο πρόλογος της αποψινής μου ομιλίας για τον Σταμ. Απ. Αποστολάκη στη Βιβλιοθήκη Χανίων στις 7 μ.μ. Οσοι πιστοί, της κρητικής παράδοσης, προσέλθετε...

Ο Γέροντας Αλύπιος απαντά

'Τι ’ναι θεός, τι μη θεός και τι τ’ ανάμεσό τους;', ρωτά σ’ έναν συγκλονιστικό στίχο του ο Γιώργος Σεφέρης. 'Ρώτησαν την αμυγδαλιά, αν υπάρχει θεός και η αμυγδαλιά άνθισε', μας λέει ο Νίκος Καζαντζάκης. Και στον στίχο του πρώτου και στη φράση του δεύτερου πήγε το μυαλό μου διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του βιβλίου 'Γέροντας Αλύπιος: Απαντήσεις σε προβληματισμούς' (Εκδόσεις 'Επτάλοφος') του Βασιλείου του Κρητός που μου έδωσε τις προάλλες ο ίδιος ο συγγραφέας του, το πραγματικό όνομα του οποίου δεν πρόκειται βέβαια να αποκαλύψω εδώ. Προφανώς πρόκειται για ένα βιβλίο που θεολογεί, γραμμένο από ένα μη θεολόγο, ωστόσο. Σαν να είναι μυθιστόρημα το διάβασα, σχεδόν απνευστί και σαν να είναι εγκυκλοπαίδεια πρακτικής (;) θεολογίας θα επιστρέψω σε κάποια απ’ τις 270 τόσες σελίδες του για να βρίσκω απαντήσεις στους υπαρξιακούς προβληματισμούς μου. Ετσι όπως, κατά τον συγγραφέα, ο Γέροντας τις έχει καταγράψει με μορφή διαλόγων. 'Οι διάλογοι μεταφέρθηκαν εδώ με την ίδια σειρά που είναι και στο χειρόγραφο', υπογραμμίζει στον πρόλογό του ο συγγραφέας. Και συμπληρώνει: 'Στο βιβλίο δόθηκε το όνομα Αλύπιος προς τιμήν του Γέροντα. Ομως επειδή του ίδιου δεν του άρεσε η προβολή και ενδεχόμενα να μην συμφωνούσε με τη δημοσίευση, γι’ αυτό τηρήθηκε η ανωνυμία προσώπων και πραγμάτων'. Εχω την υποψία, ότι ανεξάρτητα απ’ την ύπαρξη ή μη του Γέροντα Αλύπιου, τις δικές του απόψεις σε υπαρξιακά ερωτήματα, έτσι όπως τις έχει διαμορφώσει και μάλιστα με μια γλώσσα ρέουσα, παραθέτει ο συγγραφέας. Την υποψία, όχι όμως τη βεβαιότητα. Μικρή σημασία έχει, ωστόσο, αν τα πράγματα, έχουν έτσι ή αλλιώς. Ιδια είναι η ωφέλεια της ψυχής μας απ’ την ανάγνωσή του. Εξάλλου, όπως και ο συγγραφέας επισημαίνει, κλείνοντας την εισαγωγή του: 'Καλό θα είναι οι αναγνώστες να μη μπουν στον κόπο να συσχετίσουν ονόματα ή πράγματα γνωστά τους με αυτά που αναφέρονται εδώ. Να σταθούν μόνο στην ουσία'.

Και προφητικός ο λόγος του Ειρηναίου

Κυριακή της Ορθοδοξίας χθες και ο νους μου στον Σεβάσμιο Γέροντα, στον μητροπολίτη πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη, που ζει μεταξύ ουρανού και γης στο φτωχικό του στη Χαλέπα, μέσα στην αγάπη των δικών του. Αλήθεια τι θα έλεγε για τη σημερινή κρίση ο Παππούς; Την ερώτηση αυτή μου είχε κάνει και ένας καλός φίλος, διακεκριμένος δημοσιογράφος, τηλεφωνικά, όταν του είπα ότι ετοίμαζα την ομιλία μου για το Λεύκωμα 'Ειρηναίος Γαλανάκης - Αείφωτος Πορεία', που παρουσιάστηκε στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης (6.8.2011) και στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών (28.11.2011). Μα έχει ήδη πει πολλά, του είχα απαντήσει κι άρχισα να του διαβάζω ένα απόσπασμα από ένα προ τριακονταετίας κείμενό του με τίτλο 'Οι μαύρες τρύπες της οικονομίας δεν φράζουν μόνο με δολάρια'. 'Οι λαϊκές μάζες, που αιώνες κατηγορούσαν την καπιταλιστική κοινωνία, πέφτουνε οι ίδιες τώρα στη διαφθορά της και χωρίς να το καταλαβαίνουν, ίσως απομακρύνονται από τις πνευματικές αξίες που τις κρατούσαν καθαρές μέσα στις φλέβες και στις παραδόσεις των. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα του οικονομικού ευδαιμονισμού της εποχής μας, οι πολιτικοί ηγέτες είναι αιχμάλωτοι της οικονομικής μηχανής και δεν έχουν καιρό και τόλμη να απευθύνουν στους λαούς και κάποιο ηθικό μήνυμα, που ν’ ανυψώνει τον άνθρωπο και να τον προστατεύει από τη νέα ειδωλολατρία των καιρών'. Και προφητικός ο λόγος του, μου είχε πει ο φίλος μου. Και προφητικός, του είχα απαντήσει...

Χανιώτικα νέα (05.03.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΓΟΝΕΙΣ - ΝΗΠιαγωγειου- ΔΗΜοτικου σχ. ΠΛΑΤΑΝΙΑ
Ενας 'φύλλο-τόπος' για τα παιδιά μας

Δύο Παιδότοπους και όχι έναν, είχα αφιερώσει την προηγούμενη σχολική χρονιά στο τεύχος του περιοδικού 'Τα φυλλαράκια', που έβγαλε στο λιακωτό της δημοσιότητας ο Σύλλογος Γονέων και κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και του Νηπιαγωγείου Πλατανιά. 'Τα φυλλαράκια', ο τίτλος που έβαλα στον πρώτο ('διαδρομές', 10-12-2010), και 'χάριν των παιδιών υπάρχουμε', ο τίτλος που είχα βάλει στο δεύτερο ('διαδρομές', 11 Δεκεμβρίου 2010). Μακάρι να μπορούσα να είχα αφιερώσει τέσσερις, σκεφτόμουν. Δυο Παιδότοπους προτίθεμαι ν? αφιερώσω και στο δεύτερο τεύχος των 'Φυλλαρακιών', που κυκλοφορήθηκε τη φετινή σχολική χρονιά και περιλαμβάνει, σε θεματικές ενότητες, δράσεις και θέματα απ? την προηγούμενη. Για ένα επίσης εντυπωσιακό και... εμφανισιακά και ως προς το περιεχόμενο και το στήσιμο των θεμάτων τεύχος 48 σελίδων, πρόκειται. 'Ελπίζουμε ότι και αυτό το τεύχος θα έχει την ίδια επιτυχία και θα είναι το ίδιο συναρπαστικό, όπως το πρώτο', γράφουν, μεταξύ των άλλων, στον πρόλογο του τεύχος όπου παρουσιάζουν τα περιεχόμενα, οι υπεύθυνες της έκδοσης (μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων, Κλαούντια Πρώιμου και Σοφία Σμυρλάκη. Για να κλείσουν με ευχαριστίες στα παιδιά, στους γονείς, στους νηπιαγωγούς, στους δασκάλους, στα υπόλοιπα μέλη του Συλλόγου, καθώς και στους χορηγούς που βοήθησαν στην υλοποίηση του έργου'. Είναι φανερό ότι πρόκειται για έργο όλης της πλατανιανής σχολικής κοινότητας 'Τα φυλλαράκια', Κλαούντια και Σοφία! Ωστόσο, εσείς οι δυό, κι αυτό εγώ πρέπει να το πω, είστε τα πρόσωπα που λειτουργήσατε, όπως ιδανικά λειτουργήσατε το σχολικό Πλατανιανό 'εμείς', και γι? αυτό σε σας πρωτίστως ανήκουν τα συγχαρητήρια! Καλή συνέχεια!

Β.Θ.Κ.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΒΡΕΧΕΙ, βρέχει, βρέχει, βρέχει, βρέχει, βρέχει, βρέχει... Μην μετρήσετε πόσες φορές το ’γραψα. Οχι εφτά, αλλά εβδομήντα εφτά, δηλαδή αμέτρητες φορές, έπρεπε να το γράψω. Κάνε και λιγάκι κράτει, ουρανέ! Σου το λέω, σήμερα, που, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ε.Μ.Υ., δεν θα ’χεις σύννεφα. Μην είναι η ώρα ανοιχτή και με ακούσεις. Μα και να ’χεις, πάλι να με ακούσεις. Μουλιάσαμε!
'ΕΙΘΕ ΜΙΑ ΓΝΩΜΗ του πεντάγνωμου μήνα να είναι να αφήσει τον ήλιο να ζεστάνει τα νοικοκυριά που ο οβολός τους έγινε χαράτσι και δεν τους έμεινε σεντς για πετρέλαιο'. Εν είδει σχολίου η ευχή ή εν είδει ευχής το σχόλιο που έγραψε προχθές, για να συνοδεύσει τις ευχές του για καλό μήνα, στο βιβλίο των προσώπων (facebook), όπου αναρτώ τα 'πεταχτά', ο καλός φίλος Γιάννης Πολυράκης. Είθε...
ΕΔΩ ΠΑΠΑΣ, εκεί παπάς πού ’ναι ο παπάς; Εδώ βουλευτής, εκεί βουλευτής, πού ’ναι ο βουλευτής; Βρε μήπως μας έβαλαν στο παιχνίδι οι παπατζήδες για να κάνουν τη δουλειά τους; Γκουχ! Γκουχ! Απορία ψάλτου βηξ.
ΚΑΘΕ ΛΙΓΟ και λιγάκι μας σώζουν, μόνο που ύστερα από κάθε σωτηρία φτωχαίνουμε ολοένα και περισσότερο ως λαός. Μέχρι που να φτάσουμε εκεί που αυτοί θέλουν... Μ’ άλλα λόγια μου τα ’χει ξαναπεί αυτά ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος. Καταλήγοντας στην ίδια πάντα επωδό. Θα τους αφήσουμε;
'Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ πέθανε. Η οικονομία πεθαίνει. Οι κυβερνήσεις πέφτουν, αλλά η λιτότητα μένει. Στον δρόμο τους προς μια νέου τύπου φεουδαρχία, οι απανταχού καπιταλιστές έχουν βγάλει εδώ και καιρό τις δημοκρατικές μάσκες και φοράνε τις μπότες με τη σιδερένια φτέρνα, ποδοπατώντας τα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού'. (Πηγή: www.banmoney.gr). Σωστή η διάγνωση, αναζητούνται φάρμακα για τη θεραπεία.
ΔΙΑΜΕΡΙΖΟΝΤΑΙ τα ιμάτιά του εν εαυτοίς... Από υποψηφίους αρχηγούς και αρχηγίσκους στο πάλαι ποτέ ενιαίο και δυνατό ΠΑΣΟΚ άλλο τίποτα. Να φαν’ κι οι κότες. Γίναν κι οι λύχνοι θυμιατά...
ΔΗΜΗΤΡΗ Σειραδάκη, συντ. δάσκαλο, Χανιά: Δεν χρειάζεται να ’ναι κάποιος 'εκ των επαϊόντων' για να σε παροτρύνει να γράφεις κείμενα, όπως αυτό για τον Αγιο Δημήτρη που είχες γράψει προμηνών και την 'Κείθε βρύση στον Λιβαδά', που δημοσιεύθηκε προχθές στην εφημερίδα μας. Συνέχισε!
ΟΙ ΡΙΜΕΣ μου πολλές φορές τηνε χαλούν την τάξη/ σε θέματα ντοπιολαλιάς κι αυτό πρέπει ν’ αλλάξει. Αυτοκριτική κάνει σ’ αυτήν του τη μαντινάδα ο Εννιαχωριανός. Λάθος του, λέει, που χρησιμοποίησε στην προηγούμενη που μπήκε στα 'πεταχτά' τη λόγια λέξη 'υφίσταται'. Ωραίος!
ΟΤΑΝ ΠΟΥΛΟΥΣΑΝ τον Διογένη στο σκλαβοπάζαρο τον ρώτησαν τι ήξερε να κάνει. 'Ξέρω να κυβερνώ ανθρώπους', απάντησε κι αμέσως μετά απευθύνθηκε στον κήρυκα και του είπε: 'Ρώτησε αν θέλει κανείς ν’ αγοράσει έναν αφέντη για τον εαυτό του'. (Πηγή: Διογένη Λαέρτιου: 'Διογένης ο Κυνικός', εκδ. 'γνώση').
'Ακου, Κύριε, τον καλό σου φίλο/ που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους/ Εσύ, είσαι, ό,τι με συνδέει μ’ έναν καρπό και μ’ έναν τάφο./ Και τον καρπό ασχημίζω και τον τάφο./ Αλλ’ όμως είμαι θέλημά σου/ γέννημα στην απέραντη καρδιά σου./ Δεν έχω ερωτήματα/ και ταξιδεύω με κίνηση αργή προς τον Πατέρα./ Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα./ Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου/ γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια'.
Από το ποίημα 'Η προσευχή του σκουληκιού' του Νίκου Καρούζου.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (03.03.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΧΑΙΡΕ, ΝΥΜΦΗ, Ανύμφευτε! Πιστός στα ραντεβού του κι εφέτος για πέντε Παρασκευές, αρχίζοντας απ’ τη σημερινή, ο Πρωτοστάτης Αγγελος. Με το που θα ετοιμάζεται ο ήλιος να βασιλέψει αυτός θ’ αφήνει το αριστερό, όπως το βλέπουν οι εκκλησιαζόμενοι, παραπόρτι του τέμπλου της εκκλησίας και θα ’ρχεται να στέκεται μπροστά στην Αειπάρθενη Κόρη, για να της μεταφέρει τον ουράνιο χαιρετισμό.
ΚΑΜΕ ΤΟ, Παναγία μου, να σώσεις την Ελλάδα/ λυπήσου τη, βοήθησε να διώξει την τριάδα. Η προσευχή μας στους Χαιρετισμούς, κατά τον συντ. δάσκαλο Γιάννη Μοσχονά. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, κύριε Γιάννη.
ΚΑΙ ΤΟ μνημόνιο μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει και τον Τόμσεν και τους συν αυτώ μπορούσαμε να διώξουμε και έπρεπε να το είχαμε κάνει. Ξεκάθαρος και σ’ αυτά τα θέματα ο 90χρονος διανοούμενος και διαπρεπής οικονομολόγος Αδαμάντιος Πεπελάσης σε μια τελευταία συνέντευξή του, μια συνέντευξη ποταμό στο περ. ΜΟΝΟ (www.palo.gr). Δύο αποσπάσματα απ’ αυτήν στα επόμενα 'πεταχτά'. Με την επισήμανση ότι κάτι τέτοια διαβάζει ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος και γίνεται... μπαρούτι!
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ πρώτο: 'Την ώρα του Μνημονίου θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε την κακή πολιτική που ακολουθούσαμε δεκαετίες, χωρίς να περάσουμε στο Δ.Ν.Τ. Δηλαδή, φέρε τώρα το δάνειο, κάλυψε τις ανάγκες σου και άσε τους άλλους να χτυπιούνται. Τα επιτόκια στην αγορά ήταν ακόμα ευνοϊκά. Προσπαθήσαμε να δανειστούμε από αλλού; Ή μήπως με δηλώσεις περί διεφθαρμένου λαού στρώναμε τον δρόμο μας;'.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ δεύτερο: 'Ακόμα και να μας έδιωχναν από το ευρώ, που το θεωρώ απίθανο, τι θα γινόταν χειρότερο από σήμερα; Καταλαβαίνουμε τι γίνεται τώρα στην ψυχή των νέων; Τι εθνική υπερηφάνεια και κολοκύθια να αισθανθούν; Πώς να μη μισήσουν την οργανωμένη κοινωνία και την οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα;'.
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ να χιονίσει για να δούμε άσπρη μέρα. Και που χιόνισε, ωστόσο, άσπρη μέρα δεν είδαμε. Τόση μαυρίλα.
ΟΤΑΝ κάποτε ρώτησαν τον Διογένη γιατί οι άνθρωποι δίνουν ελεημοσύνη στους ζητιάνους, αλλά δεν δίνουν τίποτα στους φιλόσοφους, απάντησε: 'Γιατί πιστεύουμε ότι μπορεί κάποτε να γίνουν κουτσοί ή τυφλοί, αλλά όχι και φιλόσοφοι'. (Πηγή: Διογένη Λαέρτιου: 'Διογένης ο Κυνικός', εκδ. 'Γνώση').
'Χαίρε Εσύ, με την οποία θα έλθει η χαρά·/ χαίρε Εσύ με την οποία θα λείψει η κατάρα της πτώσης./ Χαίρε Εσύ, που θα σηκώσεις τον Αδάμ απ’ τον Αδη·/ χαίρε Εσύ, που θα διώξεις της Εύας τα δάκρυα./ Χαίρε Εσύ, που είναι δύσκολο να σε φθάσει ο λογισμός τ’ ανθρώπου·/ χαίρε Εσύ, που δεν μπορούν να σ’ αντικρίσουν ούτε των Αγγέλων τα μάτια./ Χαίρε Εσύ που είσαι του αιώνιου Βασιλιά το θρονί·/ χαίρε Εσύ που κρατάς Εκείνον που κρατάει το Σύμπαν./ Χαίρε Αστέρι, που φανερώνεις τον νοητό Ηλιο της δικαιοσύνης·/ χαίρε γαστέρα, που μέσα Σου θα σαρκωθεί ο Θεός./ Χαίρε Εσύ, με την οποία θα αναγεννηθεί η Κτίση·/ χαίρε Εσύ, που θα φέρεις στον κόσμο βρέφος τον Κτίστη./ Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτη'.
Από τον Α’ Οίκο των Χαιρετισμών (μετάφραση Ι.Μ. Χατζηφώτη).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (02.03.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! Ν’ αρχίσω με τρεις παροιμίες για τον Μάρτη, που μπήκε, με μια μέρα καθυστέρηση, λόγω δίσεκτου έτους, εφέτος, κατ’ αρχήν για το καλό: Μάρτης είναι νάζια κάνει, πότε κλαίει, πότε γελάει. Ο Μάρτης ο πεντάγνωμος πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε πως δεν εξαναχιόνισε. Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης.
ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ σας πω ότι ο χειμώνας είναι ακόμα εδώ έγραψα τις παραπάνω παροιμίες. Λάθος τον έχουμε κατατάξει στην άνοιξη, η οποία μόλις στην 22η μέρα του κάνει την επίσημη εμφάνισή της. Να μην ξεχνιόμαστε...
ΚΑΙ ΚΑΛΑ, όπου και να πάει το πράγμα, δεν μπορεί παρά να ’ρθει η άνοιξη, πάντα πιστή στο ραντεβού της αυτή. Την άνοιξη της ελληνικής οικονομίας είναι που δεν βλέπει κανείς να ’ρχεται.
ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ είναι συμπέθερός μου ο Γιώργος ο Κοκολογιάννης απ’ τα Νεροκούρου, αλλά και στις μαντινάδες δεν πιάνεται. Δείγμα γραφής: Ο χρόνος που ’ρθε και περνά πράμα δε θα χαρίσει/ υγεία, αγάπη να ’χουμε ν’ αντέξουμε την κρίση. Ούτε παραγγελιά να του την είχα.
ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ να ’χουμε, μπάρε μου! Συχνά καταλήγουμε σ’ αυτήν την επωδό, εσχάτως. Ξεχνώντας ότι χωρίς να ’χουμε και την τύχη με το μέρος μας την έχουμε βαμμένη. Εχαιραν άκρας υγείας και οι επιβάτες του 'Τιτανικού'. Ελα σου, όμως, όπως έχω ξαναγράψει, που δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους...
ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ παροιμοιάσει πρώτος την ελληνική οικονομία με τον 'Τιτανικό' δεν θυμούμαι. Δεν νομίζω πάντως να ήταν ο πρώην υπουργός Οικονομικών (επί κυβερνήσεων Κ. Σημίτη) Νίκος Χριστοδουλάκης που το τελευταίο βιβλίο του έχει τίτλο 'Σώζεται ο Τιτανικός;'.
ΑΛΗΘΕΙΑ, σώζεται ο Τιτανικός; Ευθέως ρώτησα τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο τις προάλλες. Για τον Τιτανικό δεν ξέρω, για τους περισσότερους επιβάτες όμως, γλυτέρα δεν βλέπω, μου απάντησε. Για να συμπληρώσει: Εκτός και αν... που το άφησε ξεκρέμαστο.
ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση για να εξηγήσω με τη βοήθεια του Αντώνη Ξανθινάκη (βλ. το 'Λεξικό' του) δύο λέξεις της κρητικής διαλέκτου που χρησιμοποίησα παραπάνω. Τις λέξεις 'μπάρε μου' και 'γλυτέρα'. Μπάρε μου πάει να πει τουλάχιστο (εγώ μπάρε μου κατέω είντα κάνω) και γλυτέρα πάει να πει γλύτωμα, γλυτωμός (Μποσκάδα του ’χουνε στεμένη και δεν έχει γλυτέρα).
ΚΡΑΤΩ ανοιχτή την παρένθεση για να πω ότι και τον Αντώνη τον Ξανθινάκη τον έχω γραμμένο στον κατάλογο των εκλεκτών συνεργατών της στήλης. Δεν είναι καθόλου λίγες οι φορές που συμβουλεύομαι το 'Λεξικό' του. Κλείνω την παρένθεση και πάω κατευθείαν στο ιστορικό ανέκδοτο.
ΟΤΑΝ κάποτε ζήτησαν από τον Διογένη να συνεισφέρει σ’ ένα συμπόσιο απάντησε: 'Συνεισφορές από τους άλλους, τον Εκτορα αφήστε τον ήσυχο' (Πηγή: Διογένη Λαέρτιου: 'Διογένης ο Κυνικός' εκδ. 'Γνώση').
'Γεια σου Απρίλη γεια σου Μάρτη/ και πικρή Σαρακοστή/ βάζω πλώρη και κατάρτι και γυρεύω ένα νησί/ που δε βρίσκεται στο χάρτη/ Το κρατάνε στον αέρα/ τέσσερα χρυσά πουλιά/ δεν γνωρίζω εκεί πέρα/ ούτε κλέφτη ούτε φονιά/ ούτε μάνα και πατέρα./ Τα λουλούδια μεγαλώνουν/ κάθε νύχτα τρεις οργιές/ τις ακρογιαλιές ισκιώνουν/ και τα δέντρα στις πλαγιές/ σαν καβούρια σκαρφαλώνουν'.
Από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη 'Το ερημονήσι'.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (01.03.2012)