Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης

Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

“Εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με”… Νόμος γι’ αυτόν η συγκεκριμένη φράση του Χριστού. Νόμος ζωής. Για τον και “άγιο των φυλακισμένων” αποκαλούμενο αρχιμανδρίτη Γερβάσιο Ραπτόπουλο (έχω ξαναγράψει παλαιότερα), ο λόγος. Με αφορμή τη συμπλήρωση 36 χρόνων διαρκούς παρουσίας στο πλευρό των όπου γης φυλακισμένων
και τον απολογισμό που έγινε (31.5.2014) στο περιοδικό της Αδελφότητας “Η Οσία Ξένη – Διακονία Κρατουμένων ο Αγιος Ληστής του Γολγοθά”, της οποίας ιδρυτής και ψυχή είναι ο π. Γερβάσιος. Ούτε λίγο ούτε πολύ 15.640 (!) άπορους κρατούμενους από φυλακές εσωτερικού και εξωτερικού έχει αποφυλακίσει μέχρι τώρα η εν λόγω Αδελφότητα, διαθέτοντας το ποσό των 4.646.586 ευρώ, προϊόν εισφορών συνανθρώπων μας που γνωρίζουν ότι κάθε ευρώ στα χέρια του παπα – Γερβάσιου γίνεται όπλο απελευθέρωσης. «Αν υπήρχε νόμπελ Ανθρωπιάς και Αγάπης σίγουρα θα έπρεπε να απονεμηθεί σ’ αυτόν», γράφει, προβάλλοντας το έργο του σε άρθρο με τίτλο “Ισόβιος Διάκονος των όπου Γης Κρατουμένων” η εφ. “Χριστιανική” στο τελευταίο της φύλλο (Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014). «Δεν υπάρχει φυλακή της χώρας μας που να μην την έχει επισκεφθεί η Οσία Ξένη», λέει. Αλλά όχι μόνο φυλακές της Ελλάδας «καθώς “ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά” ενδιαφέρθηκε ανεξάρτητα από θρήσκευμα και εθνικότητα για τους “ελάχιστους αδελφούς” του Κυρίου και αποφυλάκισε κρατούμενους από φυλακές άλλων χωρών: Αίγυπτο, Γερμανία, Κύπρο, Μεξικό, Ν. Κορέα, Ρωσία, Σερβία, Συρία και FYROM…». Εκ των ων ουκ άνευ βέβαια ότι το έργο του “Αγίου των Φυλακισμένων” έχει να κάνει με χιλιάδες επισκέψεις στις φυλακές και καλύπτει τους πάντες ανεξάρτητα τι Θεό πιστεύουν ή δεν πιστεύουν και τι έχουν διαπράξει. «Χάρη στη φλεγόμενη από αγάπη καρδιά του π. Γερβασίου δεν υπήρξε φυλακή στον κόσμο που να έχει αρνηθεί την επίσκεψή του», γράφει σχετικά ο Ηρακλής Κανακάκης σε άλλο φύλλο (Πέμπτη 25 Απριλίου 2013) της “Χριστιανικής”. Ως και οι φυλακές της Ρουμανίας, λέει, άνοιξαν, για να επισκεφθεί ξανά και ξανά τον διαβόητο δολοφόνο Κώστα Πάσαρη… «Εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με»…

Η “Ελευθερόπολις” των Αρμενιανών και όχι μόνο

Πάντα στην ώρα της, πάντα πιστή στα ραντεβού της, χωρίς καμιά απουσία, εδώ και 19 ολόκληρα χρόνια! Βασικό αυτό. Το… βασικότερο, όμως, είναι το ότι η “Ελευθερόπολις”, η τριμηνιαία εφημερίδα των Αρμενιανών Χανίων “Ο Κριτοβουλίδης”, που εκδίδεται με τη συνεργασία της Τοπικής Κοινότητας Αρμένων, έχει τον δικό της, τον ξεχωριστό τρόπο, να υποχρεώνει, κάθε φορά που κάνει την εμφάνισή της (και την έχει κάνει μέχρι τώρα 73 φορές!) όποιον(αν) την πιάσει στα χέρια του(της), να μην την αφήσει, αν δεν διαβάσει στην κυριολεξία “τα πάντα όλα” που εμπεριέχονται στις 16, συνήθως σελίδες της, αν δεν την… ξεκοκαλίσει δηλαδή κι ας μην είναι από τους Αρμένους! Έχω την τύχη να γνωρίζω την “Ελευθερόπολι” απ’ το πρώτο μέχρι και το τελευταίο της φύλλο (να ’ναι καλά ο εξ Αρμένων ορμώμενος φίλος μου ιστορικός ερευνητής Χαράλαμπος Μπουρνάζος, που με συμπεριέλαβε εξαρχής στους αποδέκτες της) και την τιμή να δηλώνω φ(θ)ανατικός αναγνώστης της. Με την ιδιότητα, λοιπόν, αυτή, νιώθω να ’χω κι εγώ, όπως και τόσοι άλλοι μη Αρμενιανοί, “μοιράδι” απ’ τη χαρά που πήραν οι συντελεστές της, ο εκδότης διευθυντής της Γιάννης Σ. Τσακιράκης και τ’ άλλα μέλη της Συντακτικής Επιτροπής (ιδιαίτερα ο Μπουρνάζος που επιμένει να μας “φιλεί κατακούτελα”, ως Γερω – Χαράλαμπος στα “Γραμματσάκια” του και να μας πέμπει χαιρετίσματα “μ’ ένα ματσάκι ρόδα”, στις “Ροδαρές” του, ως Χαράλαμπος Ελευθεροπολίτης) για τη βράβευσή της, με τιμητικό δίπλωμα απ’ την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου τ.ε. σε αίθουσα της ΧΑΝ, στην οδό Ακαδημίας. «Οι τιμητικές διακρίσεις είναι ευεργετικές για την προσφορά των εντύπων που κυκλοφορούν», η γενική επισήμανση που έκανε ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Λευτέρης Τζόκας, στην περί ου ο λόγος εκδήλωση. Μένω σ” αυτήν για να εκφράσω εν κατακλείδι, συνοδεύοντας τα συγχαρητήριά μου, την ευχή για καλή συνέχεια. Και στο 100ό φύλλο με το καλό, φίλε Γιάννη!

Χανιώτικα νέα (21.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/effimes-mnies/#ixzz385kw1oox
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Κυριακή 20 Ιουλίου 2014

ΠΑΔΟΤΟΠΟΣ

Μεγάλος ο προβληματισμός μου ύστερα απ” την περιδιάβαση, μια όμορφη περιδιάβαση που κράτησε αρκετά, στις 32 σελίδες του 10ου τεύχους του ιδιαίτερα ενδιαφέροντος περιοδικού “Μαθητών Λόγος” που βγάζουν κάποια χαρισματικά παιδιά του Γυμνασίου Βάμου, με τη συμπαράσταση των καθηγητριών τους, της Πηνελόπης Αρκολάκη, της Αικατερίνης Γκαγκαδέλη και της Ειρήνης Καλαϊτζάκη. Ποιο κείμενο να βάλω και ποιο ν” αφήσω!

Δείτε περισσότερα... ΠΑΔΟΤΟΠΟΣ

Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΒΑΜΟΥ
ΜΑΘΗΤΩΝ ΛΟΓΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 10ο

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Σχεδόν τυχαία η επιλογή των κειμένων και των σχετικών φωτογραφιών που φιλοξενούνται στον σημερινό «Παιδότοπο».
Μεγάλος ο προβληματισμός μου ύστερα απ” την περιδιάβαση, μια όμορφη περιδιάβαση που κράτησε αρκετά, στις 32 σελίδες του 10ου τεύχους του ιδιαίτερα ενδιαφέροντος περιοδικού “Μαθητών Λόγος” που βγάζουν κάποια χαρισματικά παιδιά του Γυμνασίου Βάμου, με τη συμπαράσταση των καθηγητριών τους, της Πηνελόπης Αρκολάκη, της Αικατερίνης Γκαγκαδέλη και της Ειρήνης Καλαϊτζάκη. Ποιο κείμενο να βάλω και ποιο ν” αφήσω! Έχω βρεθεί κι άλλες φορές και σίγουρα θα ξαναβρεθώ μπροστά στην ίδια δυσκολία, αφού θεωρώ δεδομένο ότι ο “Μαθητών Λόγος” θα συνεχίσει ν” ακούγεται. Στο σχολείο αυτό, βλέπετε, όπως σημειώνει προλογίζοντας το τεύχος ο φίλος διευθυντής του Περικλής Μαχαιράς, «εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία που μας δίνουν οι σχολικές δραστηριότητες και πιστεύουμε πως σε κάποιο βαθμό διακρίνουμε “το χάρισμα” ορισμένων μαθητών και τους δίνουμε την ευκαιρία να το καλλιεργήσουν στα προγράμματα που τους ενδιαφέρουν». Μ” όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις! Καλή συνέχεια!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Β.Θ.Κ.

Περιεχόμενα

Πώς επηρεάζει η κρίση τις σχέσεις των ανθρώπων    Σελ. 2
Το σχολείο εχθές και σήμερα…            Σελ. 5
Ο Βενετσιάνικος Νερόμυλος στη πλατεία των Καλυβών    Σελ. 6
Συνέντευξη από μια παλιά μαθήτρια – τραγουδίστρια
του Γυμνασίου Βάμου                Σελ. 7
Επίσκεψη στη Βουλή των Ελλήνων 2013        Σελ. 8
Μουσείο Ακρόπολης                Σελ. 9
Μαντινάδες για τη λεηλασία του Παρθενώνα        Σελ. 11
Το χαμόγελο του παιδιού                Σελ. 12
Το Γυμνάσιο Βάμου για το Χαμόγελο του Παιδιού    Σελ. 12
Γιάννης Κούρος “Ο υπερμαραθωνοδρόμος”        Σελ. 13
Περιβάλλον: “Τα σπάνια ζώα και φυτά που βρίσκονται
στο φαράγγι της Σαμαριάς”               Σελ. 15
Τοπικά αγριόχορτα και γιατί διαλέγουν τα μέρη μας    Σελ. 17
Χρήσεις βοτάνων και αρωματικών           Σελ. 18
Γενετικά Τροποποιημένα τρόφιμα           Σελ. 19
Ιστορία του ρολογιού                Σελ. 20
Διήγημα: “Τσακώνονται σαν το σκύλο με τη γάτα”    Σελ. 22
Σκέψεις Μαθητών: “Άνθρωποι με αναπηρίες” -
“Η ρυθμική γυμναστική”               Σελ. 24
Είναι Θέμα υγείας: “Η ηλίαση”. “Η τοξοπλάσμωση”.
“Μεσογειακή διατροφή”               Σελ. 25
Βιβλιοπαρουσίαση: “Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα”.
“Σπίτι για πέντε”. “Η νύχτα των Γιασεμιών”        Σελ. 27
Σταυρόλεξο                    Σελ. 32

Μαντινάδες για τη λεηλασία του Παρθενώνα
Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας για τη διδακτική ενότητα “Το προσκύνημα του Child Harold” του λόρδου Μπάιρον, όπου το θέμα είναι η αρπαγή των μνημείων του Παρθενώνα από τον Έλγιν οι μαθητές κλήθηκαν να γράψουν μαντινάδες καυτηριάζοντας το θέμα της λεηλασίας του Παρθενώνα.

Ο διπλωμάτης έφτασε τη πιο κακιά την ώρα
και της Ελλάς το έμβλημα πήρε από τη χώρα.

Τα μάρμαρα χαθήκανε από τον Παρθενώνα
τα ψάχνουμε στην ξενιτιά εδώ και χίλια χρόνια.

Τα μάρμαρα που φτιάξαμε εμείς με τόσο κόπο
ήρθανε και τα πήρανε και τα “χουν σ” άλλο τόπο.

Τα μάρμαρα μας πήρανε, αχ Θεέ μου και δεν πονούσαν
τα στέρησαν από τους Έλληνες απού τ” αγαπούσαν.

Τα πλοία πάνε και έρχονται και ο ήλιος ανατέλλει
και ο Έλγιν τα αγάλματα δε λέει να τα φέρει.

Μέσα από τόπο ιερό με θράσος κι ειρωνεία
ήρθε ο Έλγιν κ” έκλεψε τα μάρμαρα αξίας.

Ο Έλγιν έκλεψε τα μάρμαρα τα χρυσαφένια
που τα είχαν φτιάξει οι παλιοί μ” ιδρώτα και με αίμα.

Τα μάρμαρα τα κλέψανε, δεν είναι μπλιο κοντά μας
μα όσα χρόνια κι αν περνούν θα μένουν στην καρδιά μας.

Τα μάρμαρα τα κλέψανε τα πήγανε στα ξένα
και δεν τα βλέπουμε εμείς που τα “χουμε φτιαγμένα.

Τερεζάκης Λευτέρης, Τζουτζούλης Γιάννης, Ροκάκης Γιάννης, Σταυγιανουδάκης Λεωνίδας, Σεργάκης Αποστόλης Γ3

Το σχολείο χθες και σήμερα…

Τα παλιότερα χρόνια όλα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι είχαν διαφορετικές συνήθειες από σήμερα και τα παιδιά ήταν μαθημένα στην πειθαρχία. Στο σχολείο οι κανονισμοί ήταν πολύ αυστηροί και αν κάποιο παιδί δεν τους τηρούσε, τιμωρούνταν σκληρά.

Παρόλο που τα πράγματα ήταν πιο αυστηρά τότε πολλοί άνθρωποι προτιμούσαν αυτή την εποχή. Αυτό συνέβαινε γιατί εκείνα τα χρόνια ήταν αθώα. Τα παιδιά λησμονούσαν να χτυπήσει το κουδούνι για να παίξουν με τους φίλους τους και να ξεφύγουν από το μάθημα. Αντίθετα στις μέρες μας τα περισσότερα παιδιά περιμένουν να χτυπήσει το κουδούνι για να δουν το αγόρι ή το κορίτσι τους.
Εκτός όμως από το κομμάτι της ψυχολογίας των παιδιών και των δασκάλων, υπάρχει και η διαφορά των υλικών αγαθών ανάμεσα στις δύο εποχές. Παλιότερα οι αίθουσες δεν ήταν τόσο ευρύχωρες και άνετες όπως τώρα. Σε μια αίθουσα που είχε ένα δάσκαλο, μπορούσαν να υπάρξουν μέχρι και 40 παιδιά! Πράγμα αδύνατο για την εποχή μας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη δυσκολία του δασκάλου να διδάξει το μάθημά του σωστά και τη δυσκολία των παιδιών να παρακολουθήσουν. Οι μαθητές ήταν αριθμημένοι και πάνω στα ρούχα τους ήταν καρφιτσωμένος ο αριθμός τους ώστε ο δάσκαλος να μπορεί να τους ξεχωρίσει χωρίς να τους ξεχνά. Το κουδούνι δεν ήταν ούτε ηλεκτρονικό ούτε αυτόματο όπως τώρα. Αντίθετα, κάθε φορά που τέλειωνε η διδακτική ώρα, ένα παιδί ή ο καθηγητής ή ο δάσκαλος έπρεπε να χτυπάει το κουδούνι.
Το προαύλιο τότε ήταν μεγάλο και στρωμένο με χώμα και χαλίκια. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παίξουν και να διασκεδάσουν εκεί! Επίσης την εποχή εκείνη δεν υπήρχε κυλικείο και έτσι οι μαθητές δεν είχαν την ευκολία να ψωνίζουν από εκεί αν τυχόν είχαν ξεχάσει να φέρουν φαγητό μαζί τους. Τώρα το προαύλιο είναι πλακόστρωτο ή στρωμένο με τσιμέντο. Επιπλέον έχουμε κυλικείο, γυμναστήριο, πολλά γήπεδα για όλων των ειδών τα αθλήματα και εργαστήρια φυσικής, χημείας, πληροφορικής κ.α.

Γαυγιωτάκη Ευαγγελία Α1, Κοτρωνάκη Μαρία Α1

Ο Βενετσιάνικος Νερόμυλος
στη πλατεία των Καλυβών
Το θολωτό πέτρινο κτίσμα στην πλατεία των Καλυβών, είναι ένας νερόμυλος βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής που χρονολογείται στα τέλη της περιόδου της Ενετοκρατίας (16ος – 17ος αιώνας) και αποτελεί έναν από τους πολυπλοκότερος νερόμυλους εκείνης της περιόδου στην Κρήτη.
Λειτουργούσε με τη βοήθεια του Μεσοποτάμου, ένα τεχνητό ποτάμι που διέρχονταν από το σημείο και κινούσε τις φτερωτές και έτσι έδινε την κίνηση στον μύλο, ενώ το νερό έφευγε από τα θολωτά στόμια εξόδου, τα οποία είναι και σήμερα ορατά.
Ο νερόμυλος χρησίμευε ως αλευρόμυλος για την άλεση σιτηρών μέχρι το 1976 και ως ελαιοτριβείο μέχρι το 1986.
Το 1928 στο ίδιο κτίσμα φιλοξενήθηκε το πρώτο ηλεκτροπαραγωγό ζεύγος για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, που για πρώτη φορά τροφοδότησε με ρεύμα τις Καλύβες και τις φυλακές του Ιτζεδίν, στη γειτονική τοποθεσία Καλάμι, 6 μήνες πριν τροφοδοτηθεί με ρεύμα η πόλη των Χανίων.
Υπάρχουν τέσσερις θόλοι, οι οποίοι αποτελούν τα τέσσερα στόμια εξόδου του νερού. Πάνω από τους θόλους υπάρχουν πέντε παράθυρα και ακριβώς απέναντι από αυτά, στο εσωτερικό του κτηρίου, πέντε τυφλά αψιδώματα όπως τα χαρακτηρίζουν οι αρχαιολόγοι, τα οποία είχαν κατασκευαστεί για λόγους στατικότητας του κτηρίου.
Τα πέντε παράθυρα μαρτυρούν ότι μάλλον υπήρχαν πέντε και όχι τέσσερα στόμια εξόδου του νερού, τα οποία αυτή τη στιγμή είναι ορατά. Στη νότια πλευρά υπάρχουν τέσσερα πηγάδια τα λεγόμενα βουτσιά. Μέσα από αυτά τα πηγάδια πέρναγε ο Μεσοπόταμος και στη συνέχεια κινούσε τις τέσσερις φτερωτές και έφευγε από τα τέσσερα θολωτά στόμια εξόδου, από τα οποία σήμερα είναι ανοιχτά τα τρία. Το κτήριο που στεγάζει τους μηχανισμούς του μύλου είναι χτισμένο με πέτρα και κουρασάνι (κονίαμα από τριμμένο κεραμίδι) το οποίο φημίζεται για την αντοχή του.
Ο G. Gerola (Ιταλός, ο οποίος στάλθηκε στην Κρήτη το 1900 από το Ινστιτούτο της Βενετίας για να μελετήσει τα Βυζαντινά και Ενετικά μνημεία του νησιού), αναφερόμενος μάλλον σ” αυτό το νερόμυλο, σημειώνει ότι για κίνηση χρησιμοποιούσαν το νερό των πηγών του χωριού Αρμένων.
Το 1928 στο θολωτό κτίσμα του μύλου όπου είχε την έδρα της η Ηλεκτρική Εταιρεία Καλυβών προστέθηκαν τουρμπίνες 75 ίππων, μοναδικές στην Ευρώπη εκείνη την εποχή καθώς και μια εφεδρική πετρελαιομηχανή. Το Δεκέμβριο του 1960 η Δ.Ε.Η. ηλεκτροδότησε το χωριό και η Ηλεκτρική Εταιρία έπαψε να υπάρχει. Μέχρι το 1976 λειτουργούσε ο αλευρόμυλος και μέχρι το 1986 το ελαιοτριβείο.

Χαρτούδη Λίνα, Α3

Χανιώτικα νέα (19,.07.2014)

Σάββατο 19 Ιουλίου 2014

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ ΚΑΙ παλλαϊκός ο ξεσηκωμός ενάντια στο πείραμα της υδρόλυσης εν πλω των χημικών της Συρίας. Καθολικό το όχι του κρητικού λαού που εκφράζεται με τον τριήμερο αποκλεισμό της νατοϊκής βάσης της Σούδας. Καλές οι παραλίες, μόνο που για να μπορούμε να τις απολαμβάνουμε θα πρέπει και να τις προστατεύουμε. Το ξέρουν κι οι πέτρες του τόπου μας αυτό!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ, Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“AKOY ΠΟΥ σου λέω./ Αν ο λόγος σου πέσει σ’ αυτό το νερό που λιμνάζει/ και δεν κάνει κύκλους, και δεν το ταράξει,/ τότε ο λόγος σου δεν έχει βάρος/ ή δεν πέφτει απ’ το κατάλληλο ύψος”… Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΝΑ ΤΑΡΑΖΕΙ το νερό που λιμνάζει ο λόγος. Είναι κι αυτό μια έγνοια, πρέπει να ’ναι μια έγνοια, του γράφοντος. Ισχύει και για τον προφορικό λόγο, βέβαια. Οντε μιλείς να κατέεις είντα λέεις, πότε το λέεις και γιάντα το λέεις… Κάνουμε και τέτοιας λογής κουβέντες με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο.

ΟΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ, μην πολυπηγαίνεις. Κι αν πολυπηγαίνεις, μην πολυκάθεσαι. Κι αν πολυκάθεσαι μην πολυμιλείς. Κι αν πολυμιλείς να κατέεις είντα λέεις. Σοφός και σαφής ο λαός μας.

ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ ΚΑΙ παλλαϊκός ο ξεσηκωμός ενάντια στο πείραμα της υδρόλυσης εν πλω των χημικών της Συρίας. Καθολικό το όχι του κρητικού λαού που θα εκφραστεί με τον τριήμερο αποκλεισμό της νατοϊκής βάσης της Σούδας. Καλές οι παραλίες, μόνο που για να μπορούμε να τις απολαμβάνουμε θα πρέπει και να τις προστατεύουμε. Το ξέρουν κι οι πέτρες του τόπου μας αυτό!

ΤΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ κι αυτή η συντριβή του αεροσκάφους των μαλαισιανών αερογραμμών στην ανατολική Ουκρανία απ’ την οποία σκοτώθηκαν 295 άνθρωποι! Μέσα στα “επιτεύγματα” του… “εξελισσόμενου” ανθρώπινου πολιτισμού και αυτή. Δεν γυρίζουμε στην εποχή των σπηλαίων, λέω εγώ!

ΜΙΑ ΕΝΔΕΚΑΔΑ γαλάζιων σημαιών για τις ακτές του Δήμου Χανίων. Στην παραλία της Νέας (Καινούργιας κατά Μιχάλη Γρηγοράκη, κατά παπα – Αντώνη Σαπουνάκη και κατά πολλούς άλλους) Χώρας, η πρώτη. Να τη βλέπουν οι Νεοχωρίτες (Καινουργιοχωρίτες) ν’ ανεμίζει κι ο κόσμος όλος!

“ΑΠΟ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ έπηξε η χώρα μας οφέτος/ πως θα μας σώσει ο τουρισμός, όμως, δεν είμαι νέτος”. Ωραίος ο Εννιαχωριανός (Γιάννης Μαλαξιανάκης) που ειρήσθω εν παρόδω την έχει καταβρεί με τον Μυτιληνιό (Γιώργο Καμβυσέλλη)… ριμάροντας “ομού αμφότεροι και οι δύο” διά της εφημερίδας.

ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ Ηλία, του Αϊ – Λια (χρόνια πολλά στους Ηλίες και στις Ηλιάνες) π’ ανεβαίνει το λάδι στην ελιά αύριο. Μεγάλα πανηγύρια κάνουν για να τιμήσουν τον Αγιο αυτόν, σε πολλά μέρη, της πατρίδας μας. Σε κάποια απ’ αυτά ανάβουν φωτιές που τις πηδούν και χορεύουν γύρω τους. Σε κάποια άλλα κάνουν αλεκτοροθυσίες (σφάζουν κόκορες). Σύμβολο του ήλιου, βλέπετε, ο κόκορας καθώς αυτός φέρνει την ημέρα.

Ο ΑΠΟΛΛΩΝ… Ο Ηλίας… Ο Ήλιος… Η αντανάκλαση του ήλιου… Η εμμονή του υγρού λάμδα να διαδηλώνει την παρουσία του…

ΛΕΝΕ ΟΤΙ οι Τρώες, μετά την πτώση της Τροίας, έφυγαν με πλοία για τη Δύση και τελικά έφτασαν στην Ιταλία. Τότε οι άνδρες πήγαν να εξερευνήσουν την ενδοχώρα για να δουν κατά πόσο οι ντόπιοι ήταν φιλικοί. Οι Τρωαδίτισσες, όμως, που θεωρούσαν ότι κάθε εγκατάσταση στη στεριά ήταν προτιμότερη από τις φουρτούνες στη θάλασσα, έβαλαν φωτιά στα πλοία και μάλιστα την αρχή έκανε κάποια που την έλεγαν Ρώμη. Οταν οι Τρώες, που είδαν τη φωτιά, έτρεξαν να προλάβουν το κακό, αυτές τους προϋπάντησαν με αγκαλιές και φιλιά και έτσι μαλάκωσαν την οργή τους. Οι Τρώες φάνηκαν τυχεροί, γιατί οι Λατίνοι τους δέχτηκαν φιλικά. Από τότε συνηθίζουν να υποδέχονται με φιλιά τους φίλους και τους συγγενείς τους. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Η αντανάκλαση του ήλιου με σκοτώνει/ Έτσι που χτυπά πάνω στην πίσσα των δρόμων/ Έτσι που τσουρουφλίζει πάνω απ” το κεφάλι μου./ Κι εγώ έχω κάνει πολύ δρόμο περπατώντας/ Κι εγώ έχω ακόμα αρκετό δρόμο να κάνω./ Σκέφτομαι, θ” αντέξω ως το τέλος;/ Θα φτάσω άραγε στον προορισμό μου;/ Θα ευοδωθούν οι προσπάθειές μου;/ Όλα δείχνουν καλά, ώσπου η αντανάκλαση/ Μου χαλά τα σχέδια./ Ένα τέτοιο αόρατο εχθρό δεν μπόρεσα ποτέ/ Μα ποτέ να φανταστώ”.
Το ποίημα “Η αντανάκλαση” του Γιάννη Νικ. Πετσαλάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (19.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-137/#ixzz37v8aM2Df
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

“ΤΟΥ ΔΩΣΑΝΕ και όνομα και Σήφη τονε ’βγαλα/ και τα περνά στους Ποταμούς ο μάγκας μέλι γάλα”. Για τον φίλο κροκόδειλο, που μπήκε το φετινό καλοκαίρι, εντελώς ξαφνικά, στη ζωή μας ο λόγος, από τον φίλο μοναχό στη μαντινάδα που μου έστειλε. Ακολούθησε και δεύτερη: “Σήφης εδώ, σήφης εκεί,/ μα πουθενά δε φάνη/ σκερτσάκια ο κροκόδειλος σαν κοπελιά μας κάνει”.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΕΙΑ κι εφέτος η όλη ατμόσφαιρα στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας στο Νίππος. Με ξαναβρίσκω εκεί. Οπως τον παλιό καλό καιρό. Οταν ήμασταν παιδιά κι είχαμε την αίσθηση ότι δεν θα μεγαλώναμε ποτέ. Κάποτε πρέπει ν’ αρχίσω να γράφω το βιβλίο που έχω στο νου μου για εκείνα τα χρόνια…

ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΚΑΝΕΙ κανείς αλήθεια! Τη δεδομένη χρονική στιγμή, πάντως, προτεραιότητα έχει το γράψιμο των “πεταχτών”. Η έγνοια τους με έφερε άρον – άρον από το καφενείο του Κοτσιφογιάννη οίκαδε, όπου με περίμεναν οι δύο άσπρες κόλλες και οι σημειώσεις μου. Εκ των ων ουκ άνευ, βέβαια, ότι περάσαμε με την Ευδοκία απ’ το κοιμητήρι του Αϊ Θανάση. Αυτό έλειπε να μη πω καταλεπτώς τα νέα απ’ το πανηγύρι στη μάνα μου… Αντε μολυβάκι μου!

ΚΡΑΝΙΟΥ ΤΟΠΟ θυμίζει η Λωρίδα της Γάζας μετά από εννέα μέρες ασταμάτητων ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών, διαβάζω στην πρώτη σελίδα του χθεσινού φύλλου της εφημερίδας μας. Αμήχανη παρακολουθεί, λέει, τα συμβάντα η Δύση. Τους συνεχιζόμενους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Το μέτρημα των νεκρών…

“ΣΤΗΝ ΚΑΚΗ εποχή του πολέμου/ πλεόναζαν οι κακοί άνθρωποι/ Τώρα/ στην καλή εποχή της ειρήνης/ πλεονάζουν οι χειρότεροι”. Από το “Ψηφιδωτό (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ στα Χανιά, σχεδόν 100 μέρες τώρα, οι 140 Σύροι πρόσφυγες. Νίπτουν και ξανανίπτουν τας χείρας των οι διάφοροι Πόντιοι Πιλάτοι. Το νερό προσφέρεται άφθονο γι’ αυτόν τον σκοπό. Αφθονη η προσφορά και ειδικών πετσετών για το σκούπισμα…

ΩΣΤΟΣΟ συνεχίζονται οι αντιδράσεις, εντός και εκτός Κρήτης, για την εν πλω υδρόλυση των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο. Κόντρα στα όποια “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” των αμερικανο-νατοϊκών κύκλων που καρφάκι δεν τους καίγεται για την όποια επιβάρυνση της θάλασσάς μας. Τι τους κόφτει αυτούς!

ΕΝΤΟΝΟΣ Ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες του ΝΑΤΟ. Εξακολουθούν να πιστεύουν οι λαοί ότι δεν έχουν ανάγκη από προστάτες. Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε σχετικά τις προάλλες με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο.

ΚΑΠΟΙΟΣ Φαλύσιος από τη Ναύπακτο αρρώστησε κάποτε και έχασε σχεδόν την όρασή του. Ο Θεός Ασκληπιός τότε έδωσε εντολή στην ποιήτρια Ανύτη να πάει στη Ναύπακτο και να του δώσει μια σφραγισμένη πινακίδα. Μόλις η Ανύτη την παρέδωσε ζήτησε από τον Φαλύσιο να διαβάσει το περιεχόμενό της. Αυτός δίστασε προς στιγμήν καθώς νόμιζε ότι ήταν αδύνατον εξαιτίας της αρρώστιας του να διαβάσει. Μόλις, όμως, κοίταξε το κερί πάνω στο οποίο ήταν χαραγμένα τα γράμματα θεραπεύτηκε και έδωσε στην Ανύτη αυτό που έγραφε ο Ασκληπιός, δηλαδή 2.000 χρυσούς στατήρες. Ετσι ο Ασκληπιός πληρώθηκε για την υπηρεσία που πρόσφερε. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Σήμερα το δάσος έγινε μια απέραντη/ σιωπηλή εκκλησία. Ανάψανε τα κεριά τους τα έλατα και τα πεύκα γονάτισαν σε μια προσευχή/ που μόνο ο άνεμος μπορεί να διαβάσει./ Δεν μπορώ να μαντέψω, η καρδιά μου/ ακόμη δεν έμαθε να συλλαβίζει φωνήεντα/ να τραγουδάει ρυθμούς να γράφει ποιήματα/ των ανέμων, των πουλιών και του δάσους./ Σήμερα το δάσος προσεύχεται. Μην έχοντας/ άλλο να κάνω, γονατίζω και κλαίω μαζί του./ Τότε όλα αρχίζουν να μου απευθύνουν το λόγο·/ μιλάω μαζί τους· αισθάνομαι άνθρωπος”. Το ποίημα “Αισθάνομαι άνθρωπος” της Νέλλης Β. Λαγάκου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (18.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-136/#ixzz37o3cD7FT
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Πέμπτη 17 Ιουλίου 2014

ΕΝ ΝΙΠΠΩ...

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ

(17.07.2014)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΒΟΥΝΙΣΙΑ και θαλασσινή, κυρά του βουνού, μα και κυρά της θάλασσας, της πολιτείας, μα και του χωριού, η Αγία Μαρίνα. Στην καρδιά ενός σπάνιου κάλλους δαφνοδάσους το εκκλησάκι της στο Νίππος. Δεν το ’χω κάμει τάμα, όμως το θέλω, το θέλω πολύ να είμαι, κάθε χρόνο την ημέρα της Χάρης της εκεί…

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΑΠ’ ΤΙΣ πιο αγαπημένες μορφές της ελληνικής ορθοδοξίας, όπως γράφει και ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη”, η Αγία Μαρίνα, που γιορτάζει σήμερα. “Πολλοί, πάμπολλοι, οι ναοί που έχει υψώσει και εξακολουθεί να υψώνει ανά την Ελλάδα, η ευσέβεια των ανθρώπων στη Χάρη αυτής της Αγίας, που εκτός όλων των άλλων μπορεί και μαραίνει και τον ίδιο τον διάβολο. Καθεδρικοί ναοί, κυρίως όμως ταπεινά εξωκκλήσια.

ΔΙΑΣΗΜΟ σ’ όλη την Κρήτη, μα και σ’ όλη την Ελλάδα, το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας στη Βόνη Ηρακλείου. Στον Νομό μας σπουδαία πανηγύρια είναι αυτά που γίνονται στο Νεροχώρι Αποκορώνου (χωριό του μακαριστού Ειρηναίου Γαλανάκη), στο Κολυμπάρι και βέβαια στην Αγία Μαρίνα Κυδωνίας. Βοήθειά μας ολωνών και με την ευκαιρία “Χρόνια Πολλά” στις Μαρίνες.

“Ο ΠΡΟΚΟΠΗΣ κόβγει απίδια κι η Μαρίνα κόβγει σύκα/ και ο Παντελής σταφύλι να γεμίσει το μαντήλι”. Αντιφατική η προσέγγιση των ημερών εμφάνισης των καλοκαιρινών φρούτων (να θυμίσω ότι οι αναφερόμενοι Αγιοι γιορτάζουν στις 8, στις 17 και στις 27 Ιουλίου αντίστοιχα) η παροιμία, ωστόσο, παροιμία… Πάμε παρακάτω!

ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ είναι οι παραβάσεις του ορίου ταχύτητας που έχουν καταγραφεί απ’ τις κάμερες της Τροχαίας στον Βόρειο Οδικό Αξονα. Ολα τα ’χε η Μαριωρή… οι κάμερες της έλειπαν. Κακομοίρα Μαριωρή, τι τραβάς και δεν το μαρτυράς!

“ΝΙΚΗΣΑΝΕ οι Γερμανοί η Μέρκελ το γλεντάει/ ξεχνάει το Μνημόνιο και μας χαμογελάει”. Στον απόηχο της κατάκτησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Βραζιλία από τους Γερμανούς η σημερινή μαντινάδα που μου έστειλε η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Τώρα μάλιστα, σωθήκαμε Νεκταρία!

ΤΡΙΗΜΕΡΟΣ αποκλεισμός της ΝΑΤΟϊκής Βάσης της Σούδας στο Μαράθι από κατοίκους και φορείς της Κρήτης, στο πλαίσιο των διαμαρτυριών για την εν πλω υδρόλυση των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο. Καιρός ν’ αφήσουμε, έστω και για λίγο, τους καναπέδες και τις παραλίες και να πάρουμε μέρος. Το οφείλουμε σ’ αυτούς που έφυγαν και σ’ αυτούς που θα ’ρθουν. Και βέβαια στους εαυτούς μας!

ΑΠ’ ΤΟ πλήθος των σχετικών παραδόσεων (για την Αγία Μαρίνα της Βόνης Ηρακλείου) πιο χαρακτηριστική είναι εκείνη που αναφέρεται στην ιδιότητα του νερού να προκαλεί ζύμωση όταν προστίθεται στο αλεύρι, χωρίς να χρειάζεται προζύμι. “Από το νερό αυτό οι γυναίκες των Χριστιανών της Βόνης πολλάκις έπαιρναν και εζύμωναν ψωμί κι έβγαινε χωρίς μαγιά (προζύμι). Τούτο όμως οι Τούρκοι της Βόνης δεν επίστευον επ’ ουδενί λόγω, οπότε γραία χριστιανή ονόματι Σταφυλομαρία, ανέλαβε να το αποδείξη εις τον Ιμάμη Τούρκον [...] Ζύμωσε μια μεγάλην λεκάνην αφ’ εσπέρας και σκεπάζοντάς το παρήγγειλε να μην το δη κανείς ως το πρωί. Ανυπόμονος, όμως ο Τούρκος κατά το μεσονύκτιον ξεσκέπασε τη λεκάνη και είδε ότι το προζύμι είχε φουσκώσει τόσο ώστε άρχισε να χύνεται”. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Ιμάμης πέταξε το ζυμάρι και έβαλε καινούργιο στην ίδια λεκάνη, αλλά το τέχνασμά του έγινε αντιληπτό. (Από το βιβλίο του Νίκου Ψιλάκη: “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη”).

“Σκίζει η πλώρη τα νερά/ κι αντηχάνε τα βουνά/ Ντούκου – ντούκου μηχανάκι/ ντούκου το παλιό μεράκι/ Τρίτη, Πέμπτη και Σαββάτο/ μες στης θάλασσας τον πάτο/ Ποιος θα ρίξει ποιος θα πάρει/ τ’ ασημένιο το φεγγάρι/ Χάιντε – Χάιντε βρε παιδιά/ Πάμε στην Αγιά Μαρίνα/ Πάμε στην Αγιά Μαρίνα/ με την όμορφη μπενζίνα/ Και Δευτέρα και Τετάρτη/ ποιος θ’ ανέβει στο κατάρτι/ κι άχου την Παρασκευή/ Ποιος θα κάτσει στο κουπί/ Βρε παπά το θυμιατό σου/ γύρισέ το κατά δω/ και με το βασιλικό σου/ ράντισέ μας με νερό”. Ντούκου – ντούκου μηχανάκι (Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης. Μουσική: Λίνος Κόκοτος. Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Βιολάρης και Ρένα Κουμιώτη).

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (17.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-135/#ixzz37jEXNn1g
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Τρίτη 15 Ιουλίου 2014

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Ακουμπώντας στα κάγκελα,/ μήνες τώρα/ είχαν αποθέσει/ στα πόδια του σέντερ φορ/ το “αχ” της αγωνίας των./ Ηθελαν να ζήσουν/ τη μαγεία της επαφής/ της στρογγυλής θεάς με τα δίχτυα,/ τις σκηνές του θριάμβου,/ τα δάκρυα της χαράς…/ Μετά βρέθηκαν πάλι/ στα ίδια καγκελόφραχτα κλουβιά,/ έχοντας πάντα συντροφιά ένα μικρό σκουλήκι·/ μιαν απροσδιόριστη ανησυχία/ που, όμως, δεν προλαβαίνει/ να τους ξεσηκώσει/ πριν να ’ρθει το επόμενο Μουντιάλ/ Μια ζωή συνεχώς οφσάιτ». Το ποίημα “Μουντιάλ” του γράφοντος (“Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης, Χανιά 2014).

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΕΛΙΚΑ, ΟΠΩΣ αναμενόταν άλλωστε, “η σιδηρά ηγεμονίς της Ευρώπης” νίκησε στην παράταση το “μαύρο πρόβατο της παγκοσμιοποίησης” για να χρησιμοποιήσω φράσεις απ’ το τελευταίο “ΒΗΜΑγκαζίνο” (13 Ιουλίου 2014) και το ρηθέν παλιότερα απ’ τον Αγγλο ποδοσφαιριστή Λίνεκερ επαληθεύτηκε: Ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι στο οποίο παίζουν 22 παίκτες και στο τέλος νικούν οι Γερμανοί. Γερμανία – Αργεντινή 1 – 0, λοιπόν! Και στο επόμενο Μουντιάλ με το καλό…

ΤΟ ΠΙΟ σημαντικό από τ’ ασήμαντα πράγματα της ζωής η μπάλα, κατά μία άποψη. Το πιο ασήμαντο απ’ τα σημαντικά κατά μία άλλη. Η μπάλα! Η στρογγυλή θεά. Η μαγεία της επαφής της με τα δίχτυα. Οι σκηνές του θριάμβου. Το βουβό κι ενίοτε γοερό, κλάμα των ηττημένων. Ολα αυτά και μύρια άλλα, τα “πάντα όλα”, που θα ’λεγε κι ο Αλέφαντος.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ, γεια σου! Μια χαρά τα κατάφερε η Εθνική μας ομάδα στο Μουντιάλ που τελείωσε. Αξιοπρεπής, αξιοπρεπέστατη η παρουσία της. Τι καλά να μην είχε χάσει και ο Γκέκας το πέναλτι και να είχε πιάσει ο Καρνέζης ένα… Καλή προσγείωση!

“ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ θα πουλήσουνε απ’ τη ΔΕΗ το κάτι,/ τι έγινε κι αν βλέπουμε το βράδυ μ’ ένα μάτι…”. Διάχυτη η ειρωνεία στην τελευταία μαντινάδα που μου έστειλε ο φίλος μοναχός. Ξεκάθαρη η άποψή του.

ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ η αιματοχυσία στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ χιλιάδες Παλαιστίνιοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Στο ίδιο, εδώ και δεκαετίες, επαναλαμβανόμενο, δράμα, θεατές. Ονειρο θερινής νυκτός η ειρηνική συνύπαρξη των λαών;

ΤΟ… ΣΑΦΑΡΙ για τη σύλληψη του κροκόδειλου στο φράγμα των Ποταμών συνεχίζεται. Εκεί που τον βρίσκουμε, εκεί τον χάνουμε. Εδώ ο κροκόδειλος, εκεί ο κροκόδειλος, πού είναι αλήθεια ο κροκόδειλος; Μήπως είναι αλήθεια προϊόν της φαντασίας μας; Μήπως είχαμε ανάγκη απ’ την ύπαρξή του και τον φτιάξαμε;

ΧΑΝΙΑ, ΤΟΠΟΣ να ζεις ολοχρονίς του χρόνου κι όχι μόνο το καλοκαίρι! Ωστόσο, τώρα το καλοκαίρι το συνειδητοποιούμε, μια που μας το επιβεβαιώνουν οι επισκέπτες μας. Ολοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φεύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις.

“ΗΤΑΝΕ ΧΑΡΜΑ!/ Ξυπόλυτη και μ’ ανασηκωμένο το φουστάνι/ να περπατάει στα νερά του ποταμού/ με βήματα χορευτικά η νεαρή Σελήνη·/ και να χτενίζει τις ιτιές με τ’ αργυρό της χτένι”. Από το “Ψηφιδωτό” (Τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΑ αφιερώματα, εκθέσεις, θεατρικές παραστάσεις… Απ’ όλα έχει ο πολιτιστικός μας μπαξές που βρίσκεται σε πλήρη άνθηση κι αυτό το καλοκαίρι. Απολαύστε τον!

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ο Διογένης έπλεε προς την Αίγινα, αιχμαλωτίστηκε από πειρατές και μεταφέρθηκε στην Κρήτη, όπου εκτέθηκε για πούλημα. Καθώς ο κήρυκας τον ρωτούσε τι ήξερε να κάνει, αυτός δήλωσε: “Αρχειν ανθρώπων” (να κυβερνώ ανθρώπους). Στη συνέχεια έδειξε έναν καλοντυμένο άνθρωπο, τον Ξενιάδη και είπε: “Σ’ αυτόν να με πουλήσετε. Αυτός χρειάζεται αφεντικό”. Ο Ξενιάδης τον αγόρασε, τον έφερε στην Κόρινθο και του ανέθεσε τη διδασκαλία των παιδιών του. Οι φίλοι του τότε θέλησαν να τον ελευθερώσουν και εκείνος τους αποκάλεσε ανόητους, γιατί, όπως είπε, τα λιοντάρια δεν είναι δούλοι αυτών που τα τρέφουν, αλλά αυτοί που τρέφουν τα λιοντάρια είναι δούλοι των λιονταριών, αφού ο φόβος χαρακτηρίζει τους δούλους, ενώ τα θηρία προκαλούν φόβο στους ανθρώπους. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας, εκδ. “Σαββάλας”).

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (15.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-134/#ixzz37X0OqxJA
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΚΑΖΟΒΑΡ (Γ' Έκδοση) 16

Στις δύσκολες εκείνες ώρες, παρά τις μάταιες επικλήσεις του μυθικού ήρωα (Ηρακλή) τονίζεται από τον Ποιητή η ανάγκη της προσφυγής στον αγώνα. Υποβάλλεται από τις διδαχές στην ηρωική αποτύπωση της «Μάνας όλων των παιδιών του κόσμου», προβάλλεται από την ενδιάθετη ροπή στον οπτιμισμό, γιατί παρά την επίμονη ποιητική παρουσία του θανάτου στην Καζοβάρ, αυτός αντιδιαστέλλεται διαρκώς προς την ανάσταση και προς την αθανασία.

Στέλλα Αλιγιζάκη

Δείτε περισσότερα... ΚΑΖΟΒΑΡ (Γ' Έκδοση) 16

Καζοβάρ, μια άλλη ανάγνωση

Γράφει η Στέλλα Αλιγιζάκη

Πολλές ημέρες τώρα περιδιαβάζω την “Καζοβάρ”, την ποιητική πόλη που ο Βαγγέλης Κακατσάκης θέλησε να αναστήσει τριάντα σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη “οικοδόμησή” της εισακούοντας τις εκκλήσεις φίλων και θαυμαστών του λόγου και της σκέψης, της ευαισθησίας και της πνευματικής του ενόρασης.
Μετά την πρώτη “ορθόδοξη” ανάγνωση, όπως την επιβάλλει ο ίδιος ο δημιουργός, με το χωρισμό των ενοτήτων και την απόδοση τίτλων και χρονολογικών σημάνσεων, θέλησα να υπερβώ την καθορισμένη από το συγγραφέα πλοήγηση, για να γευθώ με τη δική μου ανεξαρτησία τα νάματα του ποιητικού του λόγου, να αφουγκραστώ προσωπικά και αυτοσχέδια τα κελαϊδίσματα της ποιητικής μουσικής του, καθώς συνειρμικά φέρνω στη σκέψη μου τον ορισμό του ποιήματος της Κικής Δημουλά: «Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο.

Α Υ Τ Ο Ε Ι Ν Α Ι Τ Ο Π Ο Ι Η Μ Α».
Είναι αλήθεια ότι αυτή η προσωπική μου αυθαιρεσία ίσως υπέκρυπτε την ανάγκη να πω κάτι καινούργιο, καθώς πολλά έχουν ειπωθεί και ακόμη περισσότερα έχουν γραφτεί από φίλους και ομοτέχνους, συναδέλφους και συνοδοιπόρους με το δημιουργό στους αγώνες και στη ζωή. Αντήχηση των ήδη λεχθέντων, επανάληψη των καταγεγραμμένων θα ήταν κουραστική και ανούσια. Ελπίζω μόνο να μην οδηγούμαι σε δρόμους αδιάβατους, σε ερμηνείες ανυποψίαστες ίσως και από τον ίδιο τον ποιητή. Ωστόσο «η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή», κατά το Γιώργη Παυλόπουλο και εγώ τώρα δά κοιτάζω μέσα από αυτήν δίχως να έχω την ψευδαίσθηση ότι όλα τα “βλέπω”.

Εν αρχή ήν ο λόγος: το κύριο εφόδιο, για να διεισδύσουμε στην ποιητική τέχνη την κατά Καβάφη συντεθειμένη «εν φαντασία και λόγω», είναι η γνώση της γλώσσας, του κώδικα έκφρασης του ποιητή. Ο λόγος του Β. Κακατσάκη είναι, λοιπόν, λιτός, το ύφος του καθημερινό, το λεξιλόγιό του ενταγμένο στον προφορικό λόγο πιότερο παρά στην επιτηδευμένη διατύπωση των λογίων. Ξαφνιάζει η χρήση και επανάληψη καθημερινών φράσεων και εννοιών, που συγκροτούν εικόνες οικείες, αναπλάθουν θεατρικά σκηνικά και ζωντανεύουν την ποιητική ατμόσφαιρα. Μετρημένη η χρήση του διαλόγου υπηρετεί την παραστατική απόδοση της αφήγησης, ενώ τα πρόσωπα εναλλάσσονται με επίμονη επαναφορά του πρώτου πληθυντικού, δείγμα της κοινωνικής ευαισθησίας και της ενσωμάτωσης του ποιητή στην κοινωνική ομάδα των συνοδοιπόρων, των συναγωνιστών, των ανθρώπων που ζουν τις έγνοιες και παθιάζονται με τα παθήματα των ιδεών, των αξιών και των κοινών οραμάτων.
Το πρώτο ενικό πρόσωπο χρησιμοποιείται κυρίως στο πρώτο ποίημα, για να υπενθυμίσει την οπτική γωνία του ίδιου του “συνθέτη” και κυρίως να αυτοπροσδιορίσει τα γνωρίσματα του ποιητή, του «γυμνού, του ανυπόδητου, του πένητος», που «μόνος πορεύεται σε χώρα τυφλών και σακάτηδων» ως «πρώτος και έσχατος άνθρωπος». Η μοναξιά του τονίζεται, όταν γύρω του αναγνωρίζει «άχρωμους, άοσμους, άγευστους, δίχως ειδικό βάρος», κυρίους Χ… Όταν διακρίνει ότι δίπλα του «πωλούνται ναυαγισμένα όνειρα, μεταχειρισμένοι έρωτες, δολοφονημένες ελπίδες, γίνονται επισκευές» και στήνονται «αγορές αισθημάτων», όταν παντού θριαμβεύει το «γενικό εμπόριο», όταν «ο φόβος είναι ο καλύτερος αγοραστής», όταν αναγκάζεται «να κάψει τα όνειρα που αγόρασε στο παζάρι», όταν δεσπόζει -προφητικός αντικατοπτρισμός της οικείας μας πραγματικότητας άραγε;- η εμπορευματοποίηση των πάντων.
Όλα τα παραπάνω υποδηλώνουν στην ποιητική θεματική της Καζοβάρ την κατάρρευση των αξιών και την απεμπόληση των οραμάτων. Στις περιπτώσεις που κάποιοι «βγάζουν τα μάτια από τις Βυζαντινές Παναγίες» και δοκιμάζουν στην προκρούστεια κλίνη ό,τι άλλοτε προκαλούσε δέος, τότε «οι πάλαι ποτέ μεγάλες λέξεις» γίνονται «φαλακρά γερόντια ξεδοντιασμένα», δραματοποιούνται με τρόπο σουρρεαλιστικό, για να τονίσουν την επικράτηση του μηδενισμού σε μια κοινωνία που επιθυμεί να πορεύεται στο ανελέητο κατηγορώ της ιστορίας «δίχως ήρωες και αγίους!».
Σε αυτή τη λαίλαπα της νέας εποχής έρχεται να ανατιπαρατεθεί συμβολικά η φύση: το κυκλάμινο που σταυρώνεται, «επειδή πολύ αγάπησε την ομορφιά», το γιασεμί του πάρκου που εισακούει την ερωτική εξομολόγηση, η πεταλούδα η ερωτευμένη με το αυγινό φως. Απεικονίζουν τη στενή σχέση του ποιητή με τη φύση, που την αισθάνεται ζωντανή, καθαρή, αμόλυντη μέσα στην ψυχή του, καθώς τη συνδέει με την προσωπική του βιωματικότητα, τις μακρινές παιδικές μνήμες και την πορεία της ανθρώπινης ζωής. Έτσι της αποδίδει θέση εξαιρετική στην ποιητική του σύνθεση, συμπλήρωμα των συμβολικών του αναγωγών, μέσο αισθητοποίησης των ιδεών και των ονείρων του.
Γιατί βέβαια συχνά και στην ποίηση του Β. Κακατσάκη συναντάται το όνειρο μέσα στην τραγικότητα των αφηγήσεων, διαπλέκεται το ρεαλιστικό και το εφιαλτικό, το πραγματικό και το φαντασιακό. «Καμιά φορά η ζωή στενεύει τόσο, που δεν σε χωρά κι απλώνεται στα όνειρα, όμως κι αυτά έχουν πληθύνει τόσο που ξεχειλίζουν απ’ τον ύπνο και περνάν μες τη ζωή σου», γράφει η Αγγελική Σιδερά. Και στη ζωή των σολωμικών αλαφροΐσκιωτων αυτά όλα γίνονται συχνά στίχοι, τέχνη, ποίηση, όπως οι μύχιες σκέψεις «αναπαύονται σε κάποια σελίδα ημερολογίου», όπως τα ανείπωτα γίνονται «κήρυγμα», όπως οι «πόθοι της ανυφάντρας γράφονται στο πανί του αργαλειού της», όπως μετατρέπονται, κατά το Β. Κακατσάκη, όλες οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες σε τραγούδια πριν πυρποληθούν από τους ίδιους τους εμπνευστές τους.
Τότε όμως μένει κανείς χωρίς προσδοκίες, καθώς η αγάπη χάνει το νόημά της στον πληθωρισμό των αδόκητων επικλήσεων. Και τότε ακριβώς είναι η ώρα που ακούγονται πιο καθαρά οι κραυγές σε “μπουκέτα”, που αντηχούν στα πηγάδια, συμβολική αποτύπωση των ποιητικών θησαυρών, στον κόσμο του Β. Κακατσάκη. Γιατί το βαθύ πηγάδι στο Ημερολόγιο του Φαέθοντα αποδίδεται ως το πηγάδι των «παιδιάστικων θαυμαστικών, των υπέροχων ερώτων, των πράξεων που τις είπαμε Ποιήματα».
Στις δύσκολες εκείνες ώρες, παρά τις μάταιες επικλήσεις του μυθικού ήρωα (Ηρακλή) τονίζεται από τον Ποιητή η ανάγκη της προσφυγής στον αγώνα. Υποβάλλεται από τις διδαχές στην ηρωική αποτύπωση της «Μάνας όλων των παιδιών του κόσμου», προβάλλεται από την ενδιάθετη ροπή στον οπτιμισμό, γιατί παρά την επίμονη ποιητική παρουσία του θανάτου στην Καζοβάρ, αυτός αντιδιαστέλλεται διαρκώς προς την ανάσταση και προς την αθανασία. Υπολανθάνουν άλλωστε τα διδακτικά ιστορικά αγωνιστικά προτάγματα, διατυπωμένα με λόγο υπαινικτικό και μεγαλόστομο συνάμα, με διατυπώσεις συνυποδηλωτικές αλλά και συνθηματικές, άλλοτε πάλι με σαφείς χρονολογικές και τοπογραφικές ενδείξεις γίνονται περισσότερο αισθητά και ζωντανά. Ο αγώνας αποτελεί στάση ζωής και ποιητική επιταγή για το δημιουργό, επιβεβλημένη από την ίδια την πίστη του στην αξία της αντίστασης και στην αγωνιώδη υπεράσπιση της ελπίδας, στη «δολοφονία της οποίας» δεν συναινεί και δεν συνεργεί ο ποιητής.
Κοινή η ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό, κατά το Μίλτο Σαχτούρη και «ουράνιος μηχανοδηγός» ο Ποιητής στον υπερρεαλιστικό κόσμο του. Σε αντιδιαστολή προς αυτόν όμως ο Β. Κακατσάκης είναι βαθιά γήινος και κυνικά πραγματιστικός. Βαθύτατα κοινωνικός και βαθυστόχαστα πολιτικός. Ανατόμος της διαχρονικά βιούμενης ελληνικής ιστορικής πραγματικότητας, γίνεται εκείνος «γήινος μηχανοδηγός», για να οδηγήσει τους αναγνώστες του στα ξέφωτα της χαράς της ανθρωπιάς, της ευλογημένης προσδοκίας του καλού, της αναζήτησης πραγματικών αξιών ζωής: στο όραμα της ειρήνης, της αδελφοσύνης, στην προσδοκία της ανάτασης, καθώς μας βεβαιώνει ποικιλότροπα πως αυτή «δεν θ’ αργήσει». Έτσι η ποίηση η δική του γίνεται καρυωτακικό «καταφύγιο», «λύτρωση» συλλογική και όχι μόνο ατομική. Για όλα αυτά επικροτούμε την τέτοια ποίηση, που λέει «ναι στη ζωή. Μα στη Ζωή που δεν φοβάται το θάνατο», γιατί «η Ζωή είναι Ζωή μόνο αν της δώσουμε φτερά, μόνο αν τα χέρια μας είναι καθαρά, μόνο αν οι ψυχές μας κλείνουν μέσα τους τον ουρανό!», κατά το Β. Κακατσάκη.

Χανιώτικα νέα (15.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/kazovar-mia-alli-anagnosi/#ixzz37WxmFQPX
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Δευτέρα 14 Ιουλίου 2014

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Ταξίδι στο Αιγαίο τις προάλλες… Ένα ταξίδι λόγου και μουσικής, εικόνων και ήχων, χρωμάτων και αρωμάτων, θαλασσινής αρμύρας και βουνίσιου θυμαριού… Ένα αξέχαστο δίωρης διάρκειας ταξίδι φαντασίας για όλους όσοι βρεθήκαμε, το γλυκό σαν το λάδι βράδυ της 9ης Ιουλίου, στο Πέτρινο Θεατράκι της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης, που είναι στα Νοπήγια, στην εκδήλωση με θέμα “Αιγαίου Μουσικός Ήχος – Αρμύρα και Φως” που παρουσίασε η Βυζαντινή και Παραδοσιακή Χορωδία του Ωδείου της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου.

Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Η παραδοσιακή κρητική φορεσιά: Ο 6ος "γήσειος" άθλος

Γεγονός και ο 6ος “γήσειος” άθλος! Για τον 6ο τόμο της δωδεκάτομης σειράς “Ελληνικές Παραδοσιακές Φορεσιές”, που αναφέρεται στην Κρήτη, του και δικού μας (Χανιώτισσα η σύζυγός του γεια!) γνωστού και καταξιωμένου καλλιτέχνη, συγγραφέα και ερευνητή Γήση Παπαγεωργίου, ο λόγος. Έναν τόμο που ήρθε να προστεθεί σ’ αυτούς για τη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Κύπρο, που έχουν ήδη κυκλοφορήσει από την Ελληνοαμερικανική Ένωση, με την επιστημονική εποπτεία του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών. Γνωστός και από άλλες μνημειώδεις εκδόσεις όπως οι “Ελληνικοί Πέτρινοι Φάροι” (1996), οι “Στολές του Πολεμικού Ναυτικού” (οι πρώτες και μόνες καταγραφές θεμάτων που έχουν γίνει ποτέ) όπως και από τα μοναδικά στο είδος του λευκώματα “Έλληνες Γελοιογράφοι του 20ού αιώνα” (1999) και “Ο Μεγάλος Θίασος” (2000), εκτός των άλλων, ο Γήσης Παπαγεωργίου. Η σειρά “Ελληνικές Παραδοσιακές Φορεσιές”, ωστόσο, μόνο με τους άθλους του μυθικού Ηρακλή μπορεί να συγκριθεί. Με μια σημαντική διαφοροποίηση, πάντως. Ο Ηρακλής, βλέπετε, έκανε ό,τι έκανε εκτελώντας εντολές του Ευρυσθέα, του βασιλιά της Τίρυνθας, όπως του υπέδειξε το Μαντείο των Δελφών, στο οποίο κατέφυγε ύστερα από τον φόνο της γυναίκας του και των παιδιών του. Ποιος Ευρυσθέας και ποιο Μαντείο των Δελφών για τον Γήση! Η αγάπη, η μεγάλη του αγάπη για την ελληνική παράδοση, έστι όπως αυτή “περπατεί” (σ)τους αιώνες και ειδικότερα στις παραδοσιακές μας φορεσιές, ήταν η κινητήρια δύναμη που τον ώθησε να αρχίσει να δουλεύει αποκλειστικά απ’ το 2000 και μετά, μέχρι και 18 ώρες την ημέρα, για να κάμει τα που είχε στο μυαλό του να κάμει. Θαυμασμός!Αυτήν τη λέξη χρησιμοποίησα προ ημερών (4.7.2014) “στα πεταχτά” για να εκφράσω τα που ένιωσα, όταν άρχισα να ξεφυλλίζω τον περί ου ο λόγος τόμο. Τη χρησιμοποιώ και στη σημερινή εύφημη μνεία! Θαυμασμός! Τόση και τέτοιας ποιότητας μοναδική στο είδος της δουλειά, που αναπαριστά κάθε είδους φορεσιά, με όλα τα “συνοδευτικά της, επίσημη ή όχι, ανδρική ή γυναικεία, χριστιανού ή μουσουλμάνου, όπως και τις διαφορετικές παραλλαγές της στολής της Κρητικής Χωροφυλακής, μόνο ο Γήσης, που συν τοις άλλοις (να το πούμε κι αυτό) ξέρει να βρίσκει. “Ιόλαους” για να τον βοηθούν στους “άθλους” του, μπορούσε, έτσι, πειστικά και τεκμηριωμένα, να κάμει…

Ταξιδεύοντας στο Αιγαίο

Ταξίδι στο Αιγαίο τις προάλλες… Ένα ταξίδι λόγου και μουσικής, εικόνων και ήχων, χρωμάτων και αρωμάτων, θαλασσινής αρμύρας και βουνίσιου θυμαριού… Στο Αιγαίο μα και στα γειτονικά του πελάγη. Το Θρακικό, το Ικάριο, το Μυρτώο και βέβαια το Κρητικό. Από τη Λήμνο μέχρι την Κρήτη κι από τα Κύθηρα μέχρι και την Κύπρο… Ένα αξέχαστο δίωρης διάρκειας ταξίδι φαντασίας για όλους όσοι βρεθήκαμε, το γλυκό σαν το λάδι βράδυ της 9ης Ιουλίου, στο Πέτρινο Θεατράκι της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης, που είναι στα Νοπήγια, στην εκδήλωση με θέμα “Αιγαίου Μουσικός Ήχος – Αρμύρα και Φως” που παρουσίασε η Βυζαντινή και Παραδοσιακή Χορωδία του Ωδείου της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου (χοράρχης) ο Γιώργος Χαχλάκης), σε συνεργασία με τη Σχολή Χορού “Ονειρο-Κρήτες” και το μουσικό συγκρότημα “Γιαλέλι” και “καπετάνισσα την και γειτόνισσά μου στις “Εύφημες Μνείες” Φωτεινή Σεγρεδάκη για να ενισχύσουν τα κοινωνικά φροντιστήρια της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου, αφού για τις ανάγκες τους θα διατεθούν τα όποια έσοδα. Να ’χαμε δέκα ζευγάρια μάτια για να βλέπουμε και δέκα ζευγάρια αυτιά για ν’ ακούμε, η ευχή όλων μας κατά τη διάρκεια της ιδιαίτερα ποιοτικής και συγκινησιακά ενθουσιώδους αυτής μουσικο-θεατρικο-χορευτικής παράστασης, στην οποία συμμετείχαν γύρω στα 150 πρόσωπα! Χάρμα ιδέσθαι και χάρμα ακούειν ακόμα και για το ίδιο το φεγγάρι που το είδα φεύγοντας να μας αποχαιρετά ευχαριστημένο. Έζησε κι ελόγου του αυτήν την ξεχωριστή τη “γεμάτη θάματα και σπαρμένη μάγια”, για να θυμηθώ τη φράση του Διονυσίου Σολωμού, αυτή βραδιά. Πήρε κι αυτό μέρος σ’ αυτή τη θεσπέσια “μουσική λιτανεία”, για να χρησιμοποιήσω λέξεις της Φωτεινής (τι πλούτο γνώσεων και τι ευαισθησία είχε η παρουσίασή της!) ανά το Αιγαίο. Και βέβαια έδωσε συγχαρητήρια σ’ όλους όσοι συμμετείχαν σ’ αυτήν την πανδαισία. Ιδιαιτέρως, εκτός απ’ τη Φωτεινή, στον Γιώργο Χαχλάκη (τι δουλειά κάνει κι αυτός ο άνθρωπος!), στην Ευαγγελία Κουναλάκη των Ονειροκρητών, στον σολίστα Θανάση Γιακουμάκη, στα παιδιά του “Γιαλελιού” και βέβαια σ’ όλους τους χορηγούς που λειτούργησαν άψογα το κισαμίτικο εμείς!…

Χανιώτικα νέα (14.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/evfimes-mnies-2/#ixzz37RNtKcyK
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

Κυριακή 13 Ιουλίου 2014

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΖΑΝΝΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Η ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Καλά μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Στην κεντρική θέση του σημερινού «Παιδότοπου» το εξώφυλλο της υπέροχης καθ’ όλα 40 σελίδων έγχρωμης έκδοσης με τίτλο “Η πορεία προς την Ενωση μέσα από σκίτσα – γελοιογραφίες της εποχής”, που κυκλοφόρησε με αφορμή την 100ή επέτειο της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, τη φετινή σχολική χρονιά, το Ζάννειο Εκπαιδευτήριο Ηρακλείου. Γύρω απ’ αυτό (ομαδική εργασία των μαθητών της Στ’ τάξης, ο πίνακας περιεχομένων, μια απ’ τις πολλές λαϊκές εικόνες της πορείας προς την Ενωση, που συνέλεξαν τα παιδιά, κάποια μαθητικά σκίτσα “αποτέλεσμα” ενός ευλογημένου αυθορμητισμού και μιας ζηλευτής φαντασίας” και κάποιες άλλες σχετικές με το θέμα εργασίες… Εξ ονύχων ο λέων! Οντως είναι η καλύτερη στο είδος της μαθητική δουλειά που έφτασε ποτέ στον «Παιδότοπο», μια δουλειά υποδειγματική και παραδειγματική, σκέφτομαι περιδιαβάζοντάς την ξανά και ξανά και καληνορίζω τον φίλο απ’ τα παλιά δάσκαλο Χρήστο Π. Κωνσταντουδάκη, που ήταν ο ιθύνων νους της όλης προσπάθειας, στην οποία συμμετείχε το δασκαλικό και το μαθητικό… ζάννειον σύμπαν!
Συγχαρητήρια! Πολλά και θερμά συγχαρητήρια!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους

Β.Θ.Κ.

«Στην Κρήτη, το νησί μας…»

Οι μαθητές του Ζαννείου Νηπιαγωγείου και Προνηπιαγωγείου θα ασχοληθούν φέτος με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα:
«Ενα ταξίδι πολιτισμού στην Κρήτη, το νησί μας…».
Το πρόγραμμα έχει σχεδιασθεί από τις εκπαιδευτικούς των αντίστοιχων τμημάτων, με σκοπό τα παιδιά να γνωρίσουν μέσα από τη διήγηση μύθων, την παρακολούθηση μουσειακών προγραμμάτων και κουκλοθεατρικών παραστάσεων καθώς και από τη συμμετοχή τους σε εκπαιδευτικές επισκέψεις και δράσεις, τις τρεις σημαντικές ιστορικές περιόδους της Κρήτης. Το πολιτιστικό μας ταξίδι θα ολοκληρωθεί με την καλοκαιρινή παράσταση των παιδιών.

Το όνειρο της Ενώσεως γίνεται πραγματικότης!
Σήμερον, 1ην Δεκεμβρίου 1913, υπό επίσημην τελετήν που πραγματοποιήθη εις το φρούριον του Φιρκά Χανίων, παρουσία του πρωθυπουργού της Ελλάδος Ελευθερίου Βενιζέλου καθώς και του Βασιλέως Κωνσταντίνου, υψώθην εις τον τόπο μας η πολυπόθητος ελληνική σημαία. Πάσα η Κρήτη πανηγυρίζει τούτο το χαρμόσυνο γεγονός. Πλήθος κόσμου έχει εξέλθει εκ των οικιών του γιορτάζοντας την ημέρα της ελευθερίας του και την αποτίναξην του ξένου ζυγού. Η Κρήτη επιτέλους γίνεται ελληνική! Το όνειρο της Ενώσεως επετεύχθη μετά μακροχρονίων αγώνων του κρητικού λαού. Οι προστάτιδες δυνάμεις μη μπορώντας πλέον να αντισταθούν εις την επιμονήν και τη θέλησιν των Ελλήνων διά ανεξαρτησίαν, ηναγκάσθην να υπογράψουν ειδικήν συνθήκην μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας την 1ην Νοεμβρίου 1913, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο της υψώσεως της ελληνικής σημαίας εις τα πάτρια εδάφη μας.
Απόδοση, μαθητές της Στ’ τάξης

Σελίδες ημερολογίου
Ξύπνησα ξαφνικά από τις φωνές της γειτονιάς. Σηκώθηκα και ρώτησα τον πατέρα μου τι συνέβη.
Αυτός με ασυγκράτητο ενθουσιασμό μου ανακοίνωσε ότι γίναμε Ελληνες! Αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός μας μαζί με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο υψώνουν στα Χανιά την ελληνική σημαία.
Τρέξαμε έξω να πληροφορηθούμε τα νέα. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Γίναμε και εμείς ένα με το πλήθος και όλοι μαζί φωνάζαμε μια μόνο λέξη “Ελευθερία”.
Α.Μ.

Σελίδες ημερολογίου…
Οταν ξύπνησα σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς το σαλόνι που είχε μαζευτεί όλη η υπόλοιπη οικογένειά μου. Οι γονείς μου μού φάνηκαν ιδιαίτερα χαρούμενοι. Τους ρώτησα τι συμβαίνει και έχει αλλάξει τόσο η διάθεσή τους. Μου απάντησαν ότι η σημερινή μέρα δεν είναι σαν τις άλλες και γεμάτοι συγκίνηση μου ανακοίνωσαν ότι σήμερα ενώθηκε η Κρήτη με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Εγώ στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί είναι σημαντικό αυτό το γεγονός. Καθώς πήγαινα στο σχολείο άκουγα τους ανθρώπους να το συζητούν ενώ πήγαιναν στις δουλειές τους.
Κάποιοι άλλοι το σχολίαζαν στα καφενεία. Ακόμη και στον δρόμο συναντιόντουσαν και μιλούσαν γι’ αυτό. Οταν μπήκαμε στην τάξη και ξεκινήσαμε το μάθημα ρώτησα τη δασκάλα μου γιατί είναι τόσο σημαντικό που η Κρήτη ενώθηκε με την Ελλάδα. Γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουν βγει από τα σπίτια τους και γιορτάζουν. Η δασκάλα μου είπε πόσο σημαντική είναι η Ενωση. Από σήμερα η Κρήτη θα είναι ένα κομμάτι της Ελλάδας και θα έχει τη στήριξή της για ό,τι χρειαστεί.
Τη μέρα εκείνη και στο σχολείο διακόπηκαν τα μαθήματα. Ζούσαν όλοι μικροί και μεγάλοι, μέσα σε μια μεγάλη γιορτή!
Φ.Μ. Στ’ τάξη

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Προλογικό σημείωμα…………………………………………………………………………………….   3
Συνέντευξη από τους μαθητές της Στ’ Τάξης…………………………………………….   4-5
Έλληνες και ξένοι σκιτσογράφοι…………………………………………………………………       6
Η Κρήτη στο πέρασμα των αιώνων …………………………………………………………..       7
Σκίτσα – γελοιογραφίες στα χρόνια του Αγώνα…………………………………………   8-15
Εκπαιδευτικό πρόγραμμα μαθητών Προνηπιαγωγείου και Νηπιαγωγείου
“Ένα ταξίδι πολιτισμού στην Κρήτη, το νησί μας…” ……………………………..                  16-17
Οι μαθητές της Α” Τάξης εμπνέονται και ζωγραφίζουν ………………………   18-19
Οι μαθητές της Β” Τάξης σχεδιάζουν …………………………………………………….   20-21
Οι μαθητές της Γ” Τάξης εικονογραφούν ……………………………………………..   22-23
Οι μαθητές της Ε” Τάξης γελοιογραφούν …………………………………………….   24-25
Οι μαθητές της Στ” Τάξης γράφουν και σκιτσάρουν …………………………..   26-28
Βιωματικές Διαθεματικές ασκήσεις ………………………………………………………   29
Ποιητικό ανθολόγιο………………………………………………………………………………….   30-31
Έρευνα: εμείς δεν καπνίζουμε! …………………………………………………………….   32-33
Νέο Σχολείο: προγραμματίζω-ερευνώ-ανακαλύπτω-πράττω-
εκφράζομαι-δημιουργώ …………………………………………………………….                                34-38
Βιβλιογραφία ………………………………………………………………………………   39

Χανιώτικα νέα (13.07.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/enosi-tis-kritis-tin-ellada-3/#ixzz37KpyBeDO
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook