ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΠΟΚΟΡΩΝΑΣ: Η ΚΑΝΤΙΝΟΤΡΥΠΑ

Γράφει ο Αντώνης Γ. Πλυμάκης

Mέσα στις αμέτρητες ιστορίες ή θρύλους που μπορείς να αναλύσεις από μια απλή ονομασία ενός σπήλιου, από τα εκατοντάδες που έχουμε στον νομό Χανιών, η Καντινότρυπα, ένα βάραθρο μεταξύ των χωριών Δράπανο και Παλαιλώνι Αποκορώνου, έχει να μας προσφέρει πολλά.

H  είσοδος του βαράθρου, η οποία είναι χωμένη ανάμεσα σε κοφτερά βράχια, θάμνους και αγριελιές και είναι αδύνατον να την ανακαλύψεις αν κάποιος δε σε οδηγήσει εκεί. Με πρόχειρη μέτρηση έγινε αντιληπτό ότι το κατ’ αρχήν κατακόρυφο βάθος του βαράθρου δεν ξεπερνά τα είκοσι μέτρα.
Άγνωστο πότε ακριβώς, υπολογίζω 115 χρόνια πριν, κάποια λεβεντόκορμη και όμορφη χωριατοπούλα από μεγάλη οικογένεια των Χανίων, μέσα σε άγνωστες για την ώρα συνθήκες, αγάπησε παράφορα έναν αλλόθρησκο όμορφο νέο, έναν Τούρκο. Υπολογίζω πως πρέπει να ’ταν γιος κάποιου επιφανούς Καδή (ιεροδικαστή), γιατί δεν νομίζω να ’ταν ο ίδιος ο Καδής, μένοντας έτσι η κοπέλα στην ιστορία αυτή σαν Καδίνα ή Καντίνα.
Για να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες ερώτησα πολλούς γερόντους στα χωριά της περιοχής, αλλά λίγες είναι οι λεπτομέρειες που έβγαλα. H κοπέλα πρέπει να καταγόταν από χωριό κοντά στην πόλη των Χανίων και κάποια στοιχεία λένε όtι ίσως ήταν μέλος της οικογένειας Γλυκάκη. Φαίνεται πως οι σχέσεις των ερωτευμένων είχαν προχωρήσει και η οικογένεια της κοπελιάς το “έφερε βαρέως”, καθώς και όλο το χωριό, για το ότι ήθελε να πάρει έναν αλλόθρησκο, έναν Μουσουλμάνο, έναν εχθρό. Ν’ αφήσει την αληθινή πίστη, ν’ αλλαξοπιστήσει, κάλλιο ο θάνατος.
Έτσι μετά από οικογενειακό συμβούλιο τ’ αδέλφια της κοπέλας μια νύχτα την πήγαν σε ένα φιλικό σπίτι στο χωριό Ξηροστέρνι Αποκορώνου, όπου την έκλεισαν για να ξεχάσει το Τουρκόπουλο. Στο σπίτι της οικογένειας Πιπεράκη. Ένα ωραίο αρχοντικό που σώζεται ακόμη και σήμερα μάλιστα έχει αναπαλαιωθεί και ανήκει στην οικογένεια Βουράκη. Στην αρχή πάλι φίλοι και δικοί, προσπάθησαν με το καλό και συνέχισαν με ξύλο και φοβέρες. Όμως η αγάπη τέτοια δεν λογαριάζει και η Καντίνα κουβέντα δεν ήθελε να ακούσει για διακοπή του δεσμού.
“Αυτόν θα πάρω και κανέναν άλλο κι αν με σκοτώσετε κιόλας”, ήταν η στερεότυπη απάντησή της σε όλους. Έτσι τ’ αδέλφια της αποφάσισαν, να δώσουν ένα τέλος στην “ντροπή” αυτή.
Η συνέχεια όμως της ιστορίας είναι γνωστή με δύο εκδοχές:
Το πιο πιθανό ότι ένα πρωί την πήγαν στην περιοχή όπου βρίσκεται το βάραθρο που περιέγραψα και σέ μια τελευταία προσπάθεια άρχισαν πάλι τον ξυλοδαρμό, ενώ η Καντίνα είχε αγκαλιάσει μια ελιά που υπάρχει ακόμη εκεί, έχοντας γαντζωθεί πάνω της και δεν έλεγε ν’ αλλάξει βουλή. Γι’ αυτό τη σκότωσαν και την έριξαν σε τούτο εδώ το βάραθρο που από τότε πήρε το όνομα “Καντινότρυπα”. Μια λιγότερο πιθανή εκδοχή μας διηγήθηκαν ακόμη. Πως στο σπίτι των Πιπεράκηδων στο Ξηροστέρνι τ’ αδέλφια της, μη θέλοντας να την μπαλωτάρουν ίδιοι, παρακάλεσαν τον Χ.Χ. να την σκοτώσει με την πιστόλα του και μετά στάζοντας το αίμα ακόμη από το κορμί της την μετέφεραν και την πέταξαν στην τρύπα. Την εκδοχή αυτή μου αφηγήθηκε ο λεβέντης Μαστρομιχάλης από το Ξηροστέρνι που γνώριζε και ένα τραγούδι για τον σκοτωμό αυτό, αλλά δεν μπόρεσε να το θυμηθεί.
Την εποχή μάλιστα εκείνη που πέθανε, το 1918, προσπάθησε να κατεβεί στο βάραθρο για να ανασύρει το σώμα της Καντίνας, ώστε να το θάψουν αλλά δεν τα κατάφερε. Tση Καντίνας, λοιπόν, το ένα μποτάκι βρήκαν οι σπηλαιολόγοι μας σε μια βαθιά γωνιά του βαράθρου. Την επιβεβαίωση, ότι ανήκε σ’ αυτήν, έδωσε έμμεσα ο τεχνίτης υποδημάτων φίλος Γιώργος Μοσχονάς που χωρίς να αναφερθώ στην ιστορία, γνωμάτευσε ότι αυτό είναι κατασκευής πριν από το 1925 και πιθανόν από Τούρκο τεχνίτη μάλλον της Πόλης!!
Φαίνεται ότι ο νεαρός φίλος της Καντίνας, τής έφερνε δώρα από την Πόλη τότε.
Τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πριν, πάλι αυτό το βάραθρο πρέπει να είχε μια αξιόλογη ιστορία. Πρέπει να ήταν ένας σπουδαίος χώρος λατρείας των πανάρχαιων κατοίκων της περιοχής, στα υστερομινωικά χρόνια. Η μυστηριακή επενέργεια του περιβάλλοντος του σπηλαίου και οι όμορφες κολώνες και σταλαγμίτες ορισμένων θαλάμων του, διέγειραν το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών της εποχής, που λάτρευαν εδώ ίσως κάποια χθόνια θεότητα, αφιερώνοντας ειδώλια, αγγεία, ακόμη και πίθους ή τα έσπαγαν και τα έριχναν στην λατρευτική πυρά, που τα ίχνη της υπάρχουν σε μια πλευρά της αίθουσάς του.
Το ίδιο συνέβαινε και σε ένα άλλο βάραθρο της περιοχής, στην Τρύπα του Καβρού του Κόκκινου Χωριού, όπου σε βάθος 70 μέτρων, είχαν βρεθεί πάλι, πριν από χρόνια από μέλη της ομάδας μας, υστερομινωικά αγγεία, τα οποία είχαν παραδοθεί στην αρχαιολογική υπηρεσία.
Αυτά και άλλα ευρήματα της ίδιας εποχής μαρτυρούν πως στην περιοχή αυτή του Αποκόρωνα πρέπει να υπήρχε ένας αξιόλογος οικισμός Μινωιτών ή ακόμη και περισσότεροι μικρότεροι και κάποτε θα αποκαλυφθούν.
Στην Αρχαιολογική Υπηρεσία παραδόθηκαν, εκτός από πολλά κομμάτια αγγείων και πίθων ειδώλια πήλινα, όπως ένα περίεργο κεφάλι γυναίκας (χθόνια θεότητα) και κορμός ερμαφρόδιτου και τα δύο χειροποίητα, πήλινο κύπελο και αγγείο σε δυο κομμάτια, πόδι πήλινο από αφιέρωμα κλπ.
Εξερευνήθηκε πριν 22 χρόνια από την Σπηλαιολογική Ομάδα Χανίων ενώ μετά κλήθηκαν και αρχαιολόγοι από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας του υπουργείου πολιτισμού που ανέσυραν και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα.

Χανιώτικα νέα (11.10.2017)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ.;

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Eχουμε μια “τάση” εδώ στα Χανιά, τα προβλήματα να τα σπρώχνουμε κάτω από το χαλάκι, με αποτέλεσμα να τα βλέπουμε συνεχώς κατά καιρούς να… επαναπροκύπτουν κι εμείς να στροβιλιζόμαστε γύρω από αυτά!
Υπάρχει εξάλλου και μία άλλη “τάση” να μην θέλουμε να σπάσουμε αυγά. Χωρίς ωστόσο να σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν γίνεται! Οσο κι αν το γνωρίζουμε αυτό, εμείς δεν τα σπάμε, ή ακόμη κι όταν συμβεί κάτι τέτοιο,  προσπαθούμε να τα συγκολήσουμε κιόλας μπας και επανέλθουμε στα ίσα μας… Ωστόσο η πόλη δεν χρειάζεται τα ίσα της! Χρειάζεται όραμα και δουλειά, κι οι πολίτες της θα νιώσουν υπερηφάνεια όταν δουν τους κόπους ορισμένων δουλευταράδων να φέρνουν την πόλη στην πρώτη γραμμή, όταν απολαύσουν κι ο ίδιοι το αποτέλεσμα της δράσης εκείνων. Κάτι τέτοιο συντελέστηκε επί χρόνια στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. που έχοντας τη βάση του εδώ στα Χανιά, όλη η τοπική κοινωνία το αγκάλιασε με πάθος -τολμώ να πω- ακριβώς επειδή όχι μόνο απολάμβανε τις δράσεις του αλλά και γιατί το brand name ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., με έδρα τα Χανιά ήταν στα χείλη όλης της Ελλάδος!
Κακά τα ψέματα, ο Μιχάλης Αεράκης άφησε πίσω του βαριά κληρονομιά. Αφησε πίσω του μία “επιχείρηση” που είναι κρίμα να φαληρίσει… από αστοχίες!
Οι Χανιώτες και όχι μόνο, περιμένουν να δουν πού πάμε από δω και πέρα, τι μέλλει γενέσθαι με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. Εως και σήμερα δεν είχε βγει κανένας αρμόδιος να πάρει θέση, να εξηγήσει όλα τα διότι στις κατά καιρούς ερωτήσεις που έχουν τεθεί.
…Μια σοφή παροιμία λέει ότι των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Αυτό τηρούσε ευλαβικά ο Μιχάλης Αεράκης ως επικεφαλής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. επί χρόνια. Ηταν κάτι που γνώριζε πολύ καλά και τα θετικά αποτελέσματα των δράσεων του Θεάτρου ήταν αποτέλεσμα και αυτής της τακτικής. Από κει και πέρα, υπήρχε η τεχνογνωσία και κυρίως η εργασία, η δουλειά, ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει;
Αυτή τη στιγμή όλα είναι στον αέρα. Καλλιτεχνικός διευθυντής δεν υπάρχει. Είναι σαν να έχεις μια ομάδα και να μην υπάρχει προπονητής! Στην τελευταία περίπτωση, η ζωή μας έχει δείξει ότι αυτή η ομάδα απλά διαλύει.
Ας ελπίσουμε πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. Ας ελπίσουμε επίσης πως κάποια στιγμή θα λάβουμε απαντήσεις -ίσως και σήμερα(;) στο Δημοτικό Συμβούλιο, για τις απορίες που έχουμε!
Ας ελπίσουμε τέλος μην έχουμε μετακομίσεις προς… ανατολάς!

Χανιώτικα νέα (11.10.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟ ΣΕΛΙΝΟ

«Η παρούσα εργασία μου δεν διεκδικεί τίτλους ιστοριογραφίας, ούτε λογοτεχνικές δάφνες», γράφει μεταξύ των άλλων, στον πρόλογο του βιβλίου του “Επαρχία Σελίνου: Γεωγραφία – Ιστορία – Οικονομία”, που εκδόθηκε πρόσφατα, ο γνωστός και για τη διακριτή και σημαντική συμμετοχή του στο πολιτισμικό γίγνεσθαι του τόπου μας, γιατρός Ευτύχης Λαμπουσάκης. Για να συνεχίσει: «Απλώς καταγράφει σε αδρές γραμμές τα αποτελέσματα της έρευνάς μου, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως ένα συστηματικό οδοιπορικό -μαζί και προσκύνημα- σε τόπους και χωριά όλης της επαρχίας μας». Πόση ευγένεια, πόση μετριοφροσύνη πίσω απ’ τις λέξεις… «Δεν διεκδικώ τίτλους…». Μπορεί να θεωρηθεί… «Το ύφος αντανακλά το ήθος και το ύφος είναι ο άνθρωπος» έχει πει ο Byffon.

Εν αρχή ην η αγάπη, η αγάπη για τη γενέθλια επαρχία στην συγκεκριμένη περίπτωση. Για το Σέλινο “πατέ-πατέ”, χωριό το χωριό. Για το Σέλινο των θρύλων και της ιστορίας, το Σέλινο των αρμάτων και των γραμμάτων, το Σέλινο των ανθρώπων και των πραγμάτων, το Σέλινο του χθες, του σήμερα και του αύριο, το Σέλινο της Γεωγραφίας, της Ιστορίας και της Οικονομίας. Ανθός και καρπός αγάπης, για το Σέλινο το περί ου ο λόγος βιβλίο. Και βέβαια αποτέλεσμα πολλής, πάρα πολλής δουλειάς. Είναι φανερό αυτό με την πρώτη ματιά. Ατέλειωτες οι εργατοώρες που χρειάστηκαν για να συγκεντρωθεί και να ταξινομηθεί το υλικό και βέβαια για τη συγγραφή του βιβλίου. Οντως πρόκειται περί άθλου, ενός λαμπρού λαμπουσάκειου άθλου!

Και σαν συνέχεια του βιβλίου του “Η ιατρική Περίθαλψη στην επαρχία Σελίνου – Τα πρώτα πενήντα χρόνια από την τουρκική απελευθέρωση”, που εκδόθηκε το 2013, αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, και κατά δήλωση του συγγραφέα του, το “Επαρχία Σελίνου: Γεωγραφία – Ιστορία – Οικονομία”. Πολλά τα βιογραφικά στοιχεία και οι φωτογραφίες, προσώπων (Σελινιωτών: παπάδων, δασκάλων και λαϊκών καλλιτεχνών) που υπάρχουν σ’ αυτό. Τον τόπο, τον όποιο τόπο, τον υπηρετούν και τον αναδεικνύουν οι άνθρωποί του, είναι φανερό ότι το πιστεύει ακράδαντα ο Ευτύχης Λαμπουσάκης αυτό.

Από κει και πέρα ο αναγνώστης θα βρει, εκτός από τα ιστορικά στοιχεία, μια πλήρη καταγραφή των μνημείων που βρίσκονται διάσπαρτα σ’ όλο το Σέλινο, αρκετά δημογραφικά στοιχεία, στοιχεία για την κατοικία και το ντύσιμο των Σελινιωτών στο πέρασμα των χρόνων, στοιχεία εκκλησιαστικού εκπαιδευτικού, οικονομικού και τουριστικού ενδιαφέροντος. Τα “πάντα όλα” προσπάθησε να χωρέσει στις διανθισμένες με έγχρωμες φωτογραφίες 256 μεγάλου σχήματος σελίδες του ιδιαίτερα επιμελημένου βιβλίου του ο Ευτύχης Λαμπουσάκης. Άξιος ο μισθός του, η ηθική του ικανοποίηση απ’ το αποτέλεσμα, δηλαδή…

Οδοιπορικό και προσκύνημα στο Σέλινο, ανά πάσα στιγμή για τον κάθε όπου γης Σελινιώτη το βιβλίο – εγκυκλοπαίδεια για το Σέλινο του Ευτύχη Λαμπουσάκη. Ένα λεπτομερειακό οδοιπορικό κι ένα ευλαβικό προσκύνημα στον χώρο και στον χρόνο. Όχι όμως, μόνο γι’ αυτούς. Τι καλά να έμπαινε το “Σέλινο” του Λαμπουσάκη, εκτός των άλλων, και στα σελινιώτικα σχολεία! Οσο γνωρίζουμε πιο πλατιά, τόσο αγαπούμε πιο πλέρια, για να θυμηθώ παραφράζοντας ελάχιστα τον Παλαμά!

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΤΡΥΓΟΠΑΤΗΜΑΤΑ

Αρκετοί, μεγάλοι και μικροί, ήταν εκείνοι που με βοήθησαν κι εφέτος στα τρυγοπατήματα. Θέρος, τρύγος, πόλεμος, έλεγαν οι παλιοί μας.! Στην πρώτη και στην τρίτη φωτογραφία με τον εγγονὀ μου, τον Βαγγέλη, στο πατητήρι. Μαζί μπήκαμε και μαζί βγήκαμε. Στη δεύτερη και οι εγγονές μου Ευδοκία και Ευρυδίκη και με τα ανίψοεγγόνια μου, Στέλλα και Αντώνη, παιδιά του Μανούσου Αντ, Κακατσάκη. Και του χρόνου! Καλά κρασιά!

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

"ΠΑΙΔΙΚΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ"

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΩΡΑΙΑ, ΤΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Από το με αριθμ. 14 (τεύχος Μαρτίου – Απριλίου 2017) του περιοδικού “Παιδικά Φτερουγίσματα”, που το βρήκα σ’ ένα απ’ τα μοναστήρια του Αγίου Oρους, κατά την επίσκεψή μου τον περασμένο Ιούλιο, το υλικό (κείμενα και εικόνες) του σημερινού Παιδότοπου. “Παιδικά φτερουγίσματα”, λοιπόν, “στα ωραία, τα ψηλά και τα μεγάλα”, καθώς «του Θεού είναι όλες οι ομορφιές» και ο «Κύριος δίνει στην ψυχή φτερά», για να χρησιμοποιήσω όλες τις φράσεις απ’ το εξαίρετο εξώφυλλο.
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος






Η αλεπού με την κομμένη ουρά


Μια αλεπού τριγύριζε μέσα στο δάσος πεινασμένη… Είχε τρεις μέρες να φάει και τα μάτια της γυάλιζαν από την πείνα… Αν πεις για τα σάλια της, δεν μπορούσε να τα κρατήσει μέσα στο στόμα της, καθώς η γλώσσα της κρεμόταν δυο πιθαμές.
Αλλά να ένας λαγός που η φουντωτή ουρά του ξεπρόβαλε μέσα από τους θάμνους! Ορμάει δίχως να σκεφτεί στον αναπάντεχο μεζέ. Μα… χραααπ! Mέσα στη χαρά της που θα γλύτωνε από την απελπισμένη πείνα δεν πρόσεξε το δόκανο ενός κυνηγού. Ευτυχώς που πιάστηκε μόνο η φουντωτή ουρά της, λάφυρο για τον άτυχο κυνηγό. Όσο για τον λαγό, έγινε καπνός μόλις άκουσε το βογκητό της αλεπούς.
Τώρα δεν έφτανε που ήταν πεινασμένη, ήτανε και κολοβή, το ρεζίλι δηλαδή των αλεπούδων… Μπροστά της έβλεπε όλες τις φίλες της αλεπούδες να σκάνε στα γέλια με το πάθημά της και να κουνάνε τις ουρές τους περήφανες και καμαρωτές…
– Κορίτσια, κορίτσια, ελάτε, μαζευτείτε κι έχω φοβερά νέα να σας πω! Ελάτε στο ξέφωτο για να δείτε την καινούργια μόδα για τη γούνα μας…
Η αλεπού μας καμώθηκε πως διαφημίζει καινούργια αλεπουδοεμφάνιση πιο άνετη, πιο δροσερή, πιο ανάλαφρη.
– Βλέπετε εμένα; Είμαι ξαλαφρωμένη, τρέχω πιο γρήγορα, δε λαχανιάζω και σίγουρα δε σκέφτομαι πια πως να προφυλάξω την ουρά μου! Τέρμα λοιπόν στις αλεπουδοουρές, μέσα στη μόδα και μεις!
Έγινε ένα σούσουρο και οι αλεπούδες την κοιτούσαν μ’ απορία και προσπαθούσαν να βρουν δίκιο στα λόγια της.
– Μα εσένα σε συμφέρει αυτή η εμφάνιση, για να μη φαίνεσαι πως είσαι κολοβή. Θέλεις και μεις να κόψουμε τις ουρές μας για να μη φανεί το δικό σου κουσούρι. Ακούς εκεί! Πάμε κορίτσια και μην ακούτε τις αηδίες που μας λέει. Το συμφέρον της κοιτάει. Είμαστε αλεπούδες κι έχουμε τις ωραιότερες φουντωτές ουρές!
Η αλεπού μας κοκκίνησε, πρασίνισε και δεν είχε και ουρά να βάλει μες στα σκέλια της. Έφυγε ταπεινωμένη και ντροπιασμένη, γιατί όλοι κατάλαβαν πως δεν συμβούλευε τους άλλους επειδή πραγματικά ενδιαφερόταν για το καλό τους, αλλά γιατί ήθελε να εξυπηρετήσει το δικό της προσωπικό συμφέρον.
– Πόσο πρέπει να προσέχουμε από κάποιους σαν κι αυτή και τις συμβουλές τους, λέγανε μετά οι αλεπούδες στα παιδάκια τους!
Πραγματικά υπάρχουν πολλοί που τα ελαττώματά τους τα παρουσιάζουν προτερήματα, για να καλύψουν την ασχήμια τους. Και αντί να αισθάνονται ντροπή, προσπαθούν να μας πείσουν να συμπεριφερθούμε και μεις λανθασμένα, για να κρύψουν τη δική τους κακή στάση και συμπεριφορά.
Απόδοση: Δ.Σ. Από το pemptousia.gr




Το αγριογούρουνο και το λάχανο
Μια μέρα που καθόταν στο κελλί του ο Όσιος Ιωάννης ο Σαββαΐτης, εμφανίστηκε μπροστά του ένας θηλυκός αγριόχοιρος κρατώντας στο στόμα του το μικρό του. Τον πλησίασε και το άφησε στα πόδια του Οσίου.
Εκείνος το πήρε στα χέρια του και αφού το κοίταξε καλά, κατάλαβε αμέσως ότι ήταν τυφλό. Τότε έφτυσε κάτω, έφτιαξε πηλό και με τον πηλό αυτό άλειψε τα μάτια του ζώου. Εκείνο έγινε καλά κι άνοιξε αμέσως τα μάτια του.
Τότε η μητέρα του έπεσε ευλαβικά στα πόδια του Οσίου Ιωάννη και άρχισε να τα φυλάει, προσπαθώντας μ’ αυτό τον τρόπο να του δείξει την ευγνωμοσύνη της. Μετά πήρε το μικρό της στο στόμα και έφυγε.
Την άλλη ημέρα η μητέρα αυτή του μικρού αγριόχοιρου, εμφανίστηκε και πάλι έξω από το κελλί του Οσίου Ιωάννη, σέρνοντας με κόπο ένα μεγάλο λάχανο!
Ο Όσιος Ιωάννης χαμογέλασε και της είπε:
– Πού το βρήκες αυτό; Από κάποιο κήπο βέβαια το έκλεψες. Μάθε, λοιπόν, ότι εγώ δεν τρώω κλεμμένα πράγματα. Γι’ αυτό να το πας πίσω και να το βάλεις εκεί που το βρήκες.
Τότε το ζώο, σαν να ντράπηκε, γι’ αυτό που είχε κάνει, κατέβασε το κεφάλι του, πήρε το λάχανο και το πήγε στον κήπο, απ’ όπου το είχε κλέψει.
Από το “Παλαιό Λειμωνάριο”
Σπίτι μου σπιτάκι μου, σπιτοκαλυβάκι μου!
Οπως και για τον άνθρωπο έτσι και για τα ζώα, το σπίτι δίνει ασφάλεια από τα φυσικά φαινόμενα, προστασία από τους εχθρούς και στέγη για τη δημιουργία οικογένειας. Τι θα λέγατε να επισκεφθούμε μερικά… μοναδικά κι ανεπανάληπτα σπίτια στη φύση;
Ο κόνδορας των Ανδρεων φτιάχνει τη φωλιά του σε απόκρημνα βράχια, σε υψόμετρο από 3.000 μέχρι 5.000 μέτρα.
Οι μέλισσες είναι φημισμένες γαι την κυψέλη τους και για τη θαυμαστή οργάνωση της κοινωνίας τους. Σίγουρα δεν θα υπάρχει γλυκύτερο σπίτι στον κόσμο από το δικό τους…
Ο ασβός σκάβει περίτεχνα λαγούμια σε κουφάλες που βρίσκονται κοντά στις ρίζες των δέντρων.
Το κοάλα τρελαίνεται για… μπαλκόνια στα κλαδιά των ευκαλύπτων, τα φύλλα των οποίων είναι η αποκλειστική τροφή του.
Το καβούρι ερημίτης που δε διαθέτει κέλυφος, βρίσκει… δωρεάν διαμέρισμα μέσα σε άδεια όστρακα, κοντά σε βράχια και συχνά συγκατοικεί με στρείδια και θαλάσσιες ανεμώνες.
Οι τερμίτες φτιάχνουν δαιδαλώδεις κωνικές φωλιές, σωστά κάστρα που μπορεί να φτάσουν και τα 8 μέτρα σε ύψος, ανακατεύοντας χώμα με το σάλιο τους και φτιάχνοντας μικροσκοπικά τουβλάκια, που τα κολλάνε μεταξύ τους.



Τα πως και τα γιατί


Πως οι γύπες αντέχουν το μολυσμένο γεύμα τους;
Οπως είναι γνωστό οι γύπες συνηθίζουν να τρώνε σάπιες σάρκες που θα αρρώσταιναν οποιοδήποτε άλλο ζώο. Πώς αντέχουν, λοιπόν, και δεν μολύνονται; Αυτό οφείλεται, σύμφωνα με τους επιστήμονες, στο ασυνήθιστο πεπτικό σύστημα που έχουν και μάλιστα στο ιδιαίτερα όξινο στομάχι τους και τα έντερα τους που φιλοξενούν δύο επικίνδυνες ομάδες βακτηρίων. Αυτά τα προστατεύουν από τους παθογόνους οργανισμούς που κρύβονται στις σάπιες σάρκες.

Γιατί κάποια ζώα πέφτουν σε χειμερία νάρκη;
Η αρκούδα, το κουνάβι, ο σκίουρος, πολλά ερπετά κ.λπ. πέφτουν σε χειμερία νάρκη. Αυτό συμβαίνει για να προστατευτούν από τη μη ύπαρξη τροφής κατά τον χειμώνα, αλλά και από τις καιρικές συνθήκες. Το σώμα τους ναρκώνεται. Η χειμερία νάρκη μοιάζει με ύπνο αλλά συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Η πέψη σταματά, η θερμοκρασία του σώματος πέφτει πολύ και η καρδιά του ζώου χτυπά πολύ αργά. Προστατευμένα από το κρύο, ζουν έτσι αρκετούς μήνες χωρίς να τρώνε. Το σώμα τους τρέφεται από τα αποθέματα λίπους που έχει. Την άνοιξη επανέρχονται στην προηγούμενη κατάστασή τους, αν και έχουν αδυνατίσει αρκετά.

Γιατί τα δελφίνια ακολουθούν τα πλοία;
Οταν το πλοίο κινείται, δημιουργεί ένα “ρεύμα” προς τα μπροστά. Μπαίνοντας σε αυτό το “ρεύμα” τα δελφίνια , κινούνται πιο εύκολα προς τα εμπρός!

Γιατί οι κυψέλες των μελισσών είναι φτιαγμένες από εξαγωνικά;
Για να κάνουν οικονομία πρώτης ύλης, δηλαδή κεριού, αλλά και χώρου μέσα στην κυψέλη. Υπόψη ότι απ’ όλα τα γεωμετρικά σχήματα που έχουν ίση περίμετρο, το μικρότερο όγκο κατά σειρά καταλαμβάνει ο κύκλος, ενώ ακολουθούν τα πολύγωνα με το μικρότερο αριθμό πλευρών. Για παράδειγμα, το εξάγωνο καταλαμβάνει μικρότερο όγκο από το επτάγωνο, το επτάγωνο μικρότερο από το οκτάγωνο κ.ο.κ. Αν οι μέλισσες έφτιαχναν μεμονωμένα κελιά, το ιδανικότερο σχήμα θα ήταν ο κύκλος, γιατί με την ίδια ποσότητα κεριού θα εξοικονομούσαν περισσότερο χώρο. Όμως, κάθε κυψέλη αποτελείται από πολυάριθμα κελιά, τα οποία βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο. Αν τα κελιά ήταν κυκλικά στο σημείο όπου οι κύκλοι δε θα εφάπτονταν, θα έμενε ανεκμετάλλευτος χώρος. Το εξάγωνο είναι η καλύτερη λύση για τις μέλισσες. Απαιτεί ελάχιστο κερί, αφού οι πλευρές κάθε κελιού είναι κοινές και για το γειτονικό τους.

Χανιώτικα νέα (07.10.2017)

ΠΟΙΗΣΗ

 Ιθάκη μου η ποίηση

Ιθάκη μου η ποίηση:

τα πάτρια, η μητρίδα γη,

το άλφα της απορίας μου.

Εδώ επιστρέφω.

Πολλά και πολύτροπα

τα μικρά και μεγάλα ταξίδια μου

εντός, εκτός, αλλά πάντα επί τα αυτά.

 Καταδικασμένος να φεύγω…

«Να μην μου δώσει η μοίρα μου

εις ξένην γην τον τάφον».

Το καλύτερο μου ποίημα

δεν το έχω ακόμα γράψει.

Βαγγέλης θ. Κακατσάκης  (Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Ωσεί άρτος"- Όπως το ψωμί )

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΨΥΧΟΥΛΑΣ ΤΗΣ...




Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις... Ο Μιχάλης και η Χρύσα τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους. Εις μνήμην και εις υγείαν. Ο Θεός να συγχωρέσει εκείνους που έφυγαν... Ο θεός να έχει καλά αυτούς που έχουν μείνει... Ωσεί παρόντες όλοι τους σ' αυτόν τον δείπνο των δύο αδελφιών. Οι προαπελθόντες: o πατέρας, η μητέρα, ο Αντώνης,  ο μεγάλος αδελφός που έφυγε απ'το πολύ του φιλότιμο, ο πρώτος εξάδελφος ο Θοδωρής που έφυγε από την αποκοτιά του, επίσης νωρίς στις Άλπεις, οι αποδέλοιποι. Οι περιλειπόμενοι: ο γιος της, ο ωραἰος Φίλιππος, η θεία Βαγγελιώ ίδια Παναγιά, ντυμένη στα μαύρα, ο θείος Λεωνίδας με μαύρο πουκάμισο, φίλοι, πολλοί φίλοι και συγγενείς, πολλοί συγγενείς.

Έβαλε ο Θεός σημάδι την πανώρια κορασιά... Αναπάντητα τα γιατί(;) ... Δεκαπέντε χρόνια, με σκλήρηνση κατά πλάκας, στο αναπηρικό καροτσάκι, η Χρύσα... Δεκαπέντε χρόνια στα μαρμαρένια αλώνια να διδάσκει αξιοπρέπεια... "Είμαι ζωντανή,καλά, αύριο θα είμαι καλύτερα... Όλα υπό έλεγχο, όλα παλεύονται..."   Κι όμως ο Θἀνατος   παραμὀνευε, προαποφασισμένο να σβήσει το καντήλι της στα 51 της χρόνια.

Επιστρέφω στη φωτογραφία στην τελευταία τους φωτογραφία που βρήκα στη σελίδα του Μιχάλη στο Βιβλίο των Προσώπων. Σαράντα μέρες μετά το φευγιό της (αύριο Κυριακή 8 Οκτωβρίου το μνημόσυνό της στην Ευαγγελίστρια του Φρε) στο άλλο ημισσφαίριο της ζωής εοιστρέφω. Έχοντας υψωμένο κι εγώ το ποτήρι μου επιστρέφω! Στη μνήμη της χρυσής ψυχούλας της επιστρέφω....

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑΠΕΙΝΗ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΗΡΕΜΗ ΒΡΟΧΗ






Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε… Δεν έλεγε να σταματήσει, και γιατί να σταματήσει η ήρεμη βροχή, που είχε αρχίσει πριν από εφτά ώρες και πήγαινε για εβδομήντα εφτά,/ ατέλειωτος ο Παρατατικός. Eβρεχε!
Eβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε/ έβρεχε… Όπως το “Κύριε ελέησον”, ακούγεται, έτσι και το διαβάσουμε, όπως αυτό που λένε οι παπάδες στην τελετή της Ύψωσης του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, την ημέρα της Χάρης του. Έβρεχε!
Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε… Ευλογία η βροχή, όταν βρέχει, όπως έβρεχε, σαν δώρο του ουρανού στη γη, δώρο δηλωτικό του έρωτα του εραστή στην ερωμένη του. Έβρεχε!
Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε… Και να περπατάς τραγουδώντας δίχως ομπρέλα στη βροχή είναι ωραία, όταν βρέχει, όπως έβρεχε, το κέφι σου κάνεις. Έβρεχε!
Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε… “Βρέχει βρέχει και (χάριν ομοιοκαταληξίας) χιονίζει/ κι ο παπάς χειρομυλίζει/ και η γάτα μαγειρεύει/ και ο ποντικός χορεύει”, όλα καλά, όλα ανθηρά. Έβρεχε!
Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε… Ωραία να βλέπεις την βροχή, όταν βρέχει, όπως έβρεχε, απ’ το παράθυρό σου, τίποτα να μη σε νοιάζει, τίποτα να μη σκέφτεσαι, μεγάλη υπόθεση το κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι σου. Έβρεχε.
Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε, εβρεχε, έβρεχε,/ έβρεχε… “Μια σκηνή για τον άστεγο”, ο τίτλος της καμπάνιας που ετοίμαζε η Μη Κυβερνητική Οργάνωση “Όταν βρέχει” στην τηλεόραση, έχει κι αυτός το δικαίωμα ν’ απολαμβάνει την ευλογία, της βροχής, λέει. Έβρεχε…


Η λεβεντιά ‘ναι μια πληγή

«Πουθενά αλλού στην Ελλάδα δεν είναι τόσο έκδηλη η αίσθηση της λεβεντιάς. Ο χαρακτηρισμός αυτός περιλαμβάνει πολλά χαρακτηριστικά: την ορμή και τη φλόγα της νιότης, το χιούμορ, τη γρηγοράδα στη σκέψη και στις πράξεις, τη δεξιοτεχνία στο σημάδι, την απλοχεριά, τις επιτυχίες με τα κορίτσια, την ικανότητα να πίνεις κρασί, να αυτοσχεδιάζεις μαντινάδες, να γλεντάς και να χορεύεις σαν το πουλί που πετά… Λεβεντιά είναι η όρεξη για μια ζωή που θες να τη ζεις επικίνδυνα και να είσαι έτοιμος για τα πάντα». Περί κρητικής λεβεντιάς ο λόγος, έτσι όπως την περιγράφει σ’ ένα από τα βιβλία του για την Κρήτη ο Πάτρικ Λη Φέρμορ (1915 – 2011) που έπαιξε, ως γνωστό σημαντικό ρόλο στη Μάχη της Κρήτης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπήρξε ο μεγαλύτερος ταξιδιωτικός συγγραφέας της εποχής μας. Ωραίος!
Με αφορμή τη διάλεξη του ιστορικού πρώην πρέσβη της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα Sir Michael Llewellyn Smith με θέμα “Ο Πάτρικ Λη Φερμορ και η Κρήτη” που διοργανώνει ο Φιλολογικός Σύλλογος Χανίων “Ο Χρυσόστομος” στην αίθουσα του την ερχόμενη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου, το παραπάνω απόσπασμα, που το βρήκα στο σχετικό δελτίο Τύπου. Και για να κάμω μια στάση στην κρητική λεβεντιά, στην λεβεντοσύνη, όπως την λέμε αλλιώς, που δεν είναι ωστόσο σε τελική ανάλυση μόνο το “φαίνεσθαι”.
«Η λεβεντιά ‘ναι μια πληγή που πάντα αίμα τρέχει/ Θε μου και πως τηνε βαστά εκείνος που την έχει». Την άκουσα, πρώτη φορά, πάνε χρόνια από τότε, να την τραγουδά τούτη τη μαντινάδα ο αξέχαστος Νίκος Ξυλούρης και τη φέρνω κάθε φορά που γίνεται λόγος για τη λεβεντιά στον νου μου. Μια απ’ τις αγαπημένες μου που μ’ αρέσει να την τραγουδώ κιόλας, όταν το καλέσει η περίσταση σε χαρές μετά το ριζίτικο “Τ’ αγρίμι στέκει στο τζουγκρί”. Δεν το συζητώ! Συμφωνώ απόλυτα με τον Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη, που αναφερόμενος στην ίδια μαντινάδα γράφει ότι η λεβεντιά δεν έχει ανάγκη από καμιά επίδειξη…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 6.10.2017)

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΖΩΝΤΑΝΕΨΕ ΠΑΛΙ Η ΣΑΜΑΡΙΑ

Γράφει η Αναστασία Τωμαδάκη-Καλογεράκη

Στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2017 ο Ορειβατικός Σύλλογος Χανίων, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Δασών Χανίων, διοργάνωσε διήμερη εξόρμηση με διανυκτέρευση στο ύπαιθρο, στο φαράγγι της Σαμαριάς. 120 μέλη και φίλοι του Ε.Ο.Σ. Χανίων, είχαμε την ευκαιρία  να απολαύσουμε την φθινοπωρινή φύση στον σπάνιας ομορφιάς Εθνικό Δρυμό του τόπου μας, μα και να προσπαθήσουμε να αναβιώσουμε το πανηγύρι της Οσίας Μαρίας για 28η  συνεχόμενη χρονιά, καθώς τον Απρίλιο αναβλήθηκε λόγω κακοκαιρίας.
Το Σάββατο το απόγευμα, όσο κατεβαίναμε  ένα-ένα τα απότομα σκαλοπάτια του Ξυλόσκαλου, τόσο αφήναμε πίσω μας ένα-ένα τα προβλήματα και τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Το πανέμορφο πευκοδάσος της Σαμαριάς άρχιζε να μας μαγεύει, καθώς μας συνέπαιρναν οι υπέροχες αποχρώσεις της φθινοπωρινής φύσης, το κελάηδισμα των πουλιών και ο μυρωμένος από τα σπάνια βότανα δροσερός αέρας του φαραγγιού. Είχε αρχίσει η μυσταγωγία της κάθαρσης της ψυχής και του σώματος, μια αυτόματη διεργασία που σου προσφέρει πάντα απλόχερα η πεζοπορία και η επαφή με τη φύση.
Στον Παλιό οικισμό της Σαμαριάς μας περίμεναν οι δασοφύλακες, οι φύλακες-άγγελοι του φαραγγιού, οι οποίοι με προθυμία μας βοήθησαν να τακτοποιηθούμε και μας πρόσφεραν την καλύτερη δυνατή φιλοξενία, πιστοί στους άγραφους κανόνες που ορίζει η παράδοση της περιοχής. Εκεί μας περίμενε και άλλη μια έκπληξη. Δυο, τρεις Σανάδες με τ ΄ αγριμάκια τους κυκλοφορούσαν με άνεση δίπλα μας προκαλώντας τον θαυμασμό μας για την ομορφιά, την εξυπνάδα και τη χάρη, που διαθέτουν αυτά τα υπέροχα πλάσματα του φαραγγιού.
Το σούρουπο του Σαββάτου, κι αφού η Σαμαριά είχε γεμίσει με τις πολύχρωμες σκηνές και τις  χαρούμενες φωνές και τα γέλια των εκδρομέων, μια άλλη μία μυσταγωγία άρχιζε να εξελίσσεται ερήμην μας. Το εγκαταλειμμένο εδώ και 55 χρόνια χωριό ζωντάνευε….
Τα πέτρινα, ερειπωμένα, δίπατα αρχοντόσπιτά του δεν μας τρόμαζαν πια, μα μας καλοδέχονταν χαρούμενα να μείνουμε κοντά τους. Οι χορταριασμένες και έρημες  αυλές τους, ξαφνικά μας φάνηκαν τόσο όμορφες, που με χαρά στήσαμε σ ΄ αυτές τα μικρά αυτοσχέδια τραπέζια μας, δειπνήσαμε και αποσπερίσαμε εκεί όπως παλιά, λέγοντας ιστορίες, γελώντας δυνατά και τραγουδώντας κάτω από τ ΄ αστέρια. Έμοιαζε σαν να είχαμε νικήσει το χρόνο, σαν η ζωή να μην είχε σταματήσει ποτέ σ ΄ αυτό το μικρό χωριό. Ήταν όλα σαν τον παλιό καλό καιρό, τότε που οι Σαμαριανοί απολάμβαναν τις βεγγέρες τους στον πανέμορφο τόπο τους.
Λίγο πιο κει το σεμνό εκκλησάκι του Χριστού μας περίμενε να ανάψουμε ένα κεράκι και στο ημίφως να  προσκυνήσουμε τις ξεθωριασμένες από τα χρόνια και την υγρασία εικόνες του,. Ενώ έξω από την πόρτα της εκκλησίας, το καντηλάκι που σιγόκαιγε στο παλιό μνήμα των γκρεμισμένων Σαμαριανών, Καλογεράκηδων, μας θύμιζε το πόσο άγριο και επικίνδυνο μέρος ήταν και εξακολουθεί να είναι το φαράγγι και οι τρομεροί γκρεμοί του. Εκεί, στην αυλή του, υπό το φως των αστεριών και των κεριών ψάλλαμε όλοι μαζί (δυστυχώς λόγω απουσίας ιερέα) το απολυτίκιο της Οσίας Μαρίας και μοιράσαμε τους άρτους που είχαμε φέρει στη χάρη της.
Την Κυριακή το πρωί, ορισμένοι από εμάς, ανηφορίσαμε για το εκκλησάκι της Οσίας Μαρίας που βρίσκεται πάνω από το κάτω χωριό της Σαμαριάς. Η  εκκλησία είναι έξοχα εξ ολοκλήρου τοιχογραφημένη και το χτίσιμό της, τον 14ο αιώνα μ.Χ., είναι συνδεδεμένο με το θρύλο της Χρυσομαλλούσας και την επανάσταση των Σκορδύληδων το 1319. Σ΄ αυτό το βυζαντινό εκκλησάκι οφείλει το όνομά του το φαράγγι της Σαμαριάς, Οσία Μαρία, Σία Μαρία, Σαμαρία, Σαμαριά. Δυστυχώς μετά το θάνατο του Σφακιανού ιερέα Γιώργου Χιωτάκη, του παπά της Μαδάρας όπως τον αποκαλούσαν, ο οποίος για δεκαετίες συνόδευε τον Ορειβατικό και τελούσε το πανηγύρι της Οσίας Μαρίας κάθε χρόνο , ο Ορειβατικός δυσκολεύεται να βρει ιερέα που να επιθυμεί να τον συνοδεύσει.


Μακάρι σύντομα να βρεθεί ιερέας που να αποφασίσει να πατήσει πάνω στα χνάρια του παπά-Χιώτη, να γίνει ο νέος παπάς της Μαδάρας και να δίνει ζωή σ ΄ όλα τα ξωκκλήσια των Λευκών Ορέων.
Έπειτα σιγά-σιγά κατηφορίσαμε προς τις Πόρτες, θαυμάζοντας τους σπάνιους γεωλογικούς σχηματισμούς και τα επιβλητικά γκρεμνά του φαραγγιού. Στο τέλος του μας περίμενε η υπέροχη Αγία Ρουμέλη, όπου ξεκουραστήκαμε κολυμπώντας στην κρυστάλλινη θάλασσα του νότιου Κρητικού πελάγους και φιλοξενηθήκαμε ζεστά από τους λεβέντες κατοίκους της.
Η εμπειρία που είχαμε, να ζήσουμε για  ένα διήμερο στη σπάνιας ομορφιάς αμόλυντη φύση της Σαμαριάς, υπήρξε για μια ακόμη φορά ανεπανάληπτη. Και του χρόνου να αξιωθούμε! Ευχαριστούμε πολύ Ε.Ο.Σ. Χανίων !!!

Χανιώτικα νέα (27.09.2017)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ

Γράφει ο Νεκτάριος Θ. Κακατσάκης
Θυμάμαι τα χρόνια της… ευμάρειας, τότε που ως συνηθίζει να λέει ο λαός «έδεναν τους σκύλους με τα λουκάνικα», πολλοί ήταν εκείνοι οι κάποιας ηλικίας που μιλούσαν για τις δικές τους γενιές και των παππούδων τους οι οποίες είχαν υποστεί πολέμους, κατοχές, πείνα, δυστυχία. Μακάριζαν τότε τους νεοτέρους, τα παιδιά που δεν είχαν ζήσει άσχημα γεγονότα, που δεν είχαν περάσει δυσκολίες, κ.λπ.
Πολύς ο λόγος και ο αντίογος μεταξύ του τότε παρόντος με το παρελθόν, όλες σεβαστές…
Και φτάσαμε κάποια στιγμή στο σημείο λίγο πρίν εκπνεύσει η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, οποότε αίφνης(;) όλα άλλαξαν. Ο κόσμος, ο πλανήτης, οι γνωστοί, οι γείτονες, οι φίλοι αλλαξαν. Η κρίση και τα επακόλουθά της, οι πόλεμοι, το μεταναστευτικό, η άνοδος της φασιστικής αντίληψης και “λογικής”(!) σε συνδυασμό με τη διασύνδεσή μας σε ένα παράλληλο σύμπαν αυτό του διαδικτύου αλλά και των υπολογιστών, μας άλλαξαν προς μία κατεύθυνση που κανείς έως τότε δεν μπορούσε να φανταστεί.
Οι άνθρωποι αγρίεψαν, σκλήρυναν βιώνοντας απανωτές εμπειρίες βγαλμένες από ταινίες επιστημονικής φαντασίας και πλέον πολλά είναι εκείνα τα οποία αποδεχόμαστε, τις περισσότερες φορές δίχως συγκίνηση, δίχως την αίσθηση του σοκ που άλλοτε θα μας προκαλούσαν.
Οι θάνατοι τριγύρω μας, η βία, η δυστυχία ανθρώπων που άλλοτε ευημερούσαν, είναι μόνο κάποιες από τις περιπτώσεις εκείνες που μας αφήνουν επί το πλείστον παγερά αδιάφορους.
Βέβαια τα ανθρώπινα αντανακλατικά -ευτυχώς- δεν εξέλιπαν. Ο καθένας ή και από κοινού όπου μπορεί συντρέχει χωρίς ωστόσο να αποτελεί αυτού του είδους η βοήθεια, την ενδεδειγμένη λύση…
…Η ανασφάλεια για το μέλλον είναι διάχυτη, ωστόσο αντί οι “μεγάλοι” να έχουν λάβει το μήνυμα, συνεχίζουν στην ίδια ρότα.
Συνεχίζουμε λοιπόν κατά το ίδιο δρόμο, βελτίωση καμία, γίνεται πλέον ορατό τούτο, αν κάποιος παρακολουθήσει έστω και ελάχιστα την καθημερινή ειδησεογραφία…
Μια ειδησεογραφία που δεν ψεύδεται…
«Μηδένα προ του τέλους μακάριζε», έλεγαν οι αρχαίοι και πόσο δίκιο είχαν!


Χανιώτικα νέα (4.10.2017)