ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς! Ζητείται επειγόντως ελπίς! Ερχεται ο χειμώνας, χειμώνας βαρύς. Το κρύο θα ’ναι για τους περισσότερους ανυπόφορο.

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και οι Ελληνίδες της διασποράς! Οι Ελληνες ποιητές και οι Ελληνίδες ποιήτριες που επιμένουν να αρθρώνουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, γράφοντας ελληνικά, στα τέσσερα μήκη και στα τέσσερα πλάτη του πλανήτη!
ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ το ανάγνωσμα. Με το φανάρι ψάχνουν να βρουν οι διάφορες έρευνες κάποιον αισιόδοξο, κάποιον που να πιστεύει ότι τα πράγματα, τα ατομικά και τα συλλογικά, δεν πάνε υποχρεωτικά 'κατά κρημνών', τέλος πάντων. Η συντριπτική πλειοψηφία μαύρα κι άραχνα τα βλέπει. Και πώς να μην τα βλέπει, όταν...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς! Ζητείται επειγόντως ελπίς! Ερχεται ο χειμώνας, χειμώνας βαρύς. Το κρύο θα ’ναι για τους περισσότερους ανυπόφορο.
'Ε, ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάμματα κι εσύ βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και την υποτέλεια! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς, και δεν το ξέρεις. Το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα είναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, μπορεί να μας ακούσουν'. Νίκος Καζαντζάκης.
ΓΙ’ ΑΛΛΟ ένα καλοκαίρι η Ελλάδα από φλόγες ζωσμένη. Γι’ άλλη μια χρονιά αποδείχθηκε ότι οι Προμηθείς είναι είδος εν ανεπαρκεία, σε αντίθεση με τους Επιμηθείς οι οποίοι αφθονούν.
ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΗ τόσο, χωρίς απόδειξη τόσο λιγότερο, μου είπε στην ψύχρα. Με απόδειξη, της είπα. Με κοίταξε συγκαταβατικά.
'ΤΑ ΤΡΕΜΑΜΕΝΑ χέρια του Λευτέρη Ηλιάκη και του Νίκου Σκανδαλάκη είναι αυτά που πατούσαν δυνατά τη σκανδάλη εναντίον των Γερμανών κατακτητών'. Το είπε ο αντιδήμαρχος Κισάμου Μιχάλης Μουντάκης κατά την παρουσίαση του προγράμματος στην εκδήλωση για τη Μάχη της Σήραγγας στα Τοπόλια. Μην ξεχνιόμαστε!
ΟΜΟΡΦΕΣ έχω δει πολλές μ’ απ’ όλες ξεχωρίζεις/ και πίστεψέ με, μάθια μου, σαν γιασεμί μυρίζεις. Η τελευταία μαντινάδα που μου έστειλε ο Ηλίας ο Σταματάκης. Αν τηνε γνώριζα θα της έγραφα, λέει, κι εγώ...
ΜΗΛΙΑ Τσομπανίδου, Οφενμπαχ Γερμανίας: Τι κι αν δεν γνωριζόμασταν προσωπικά! Το γεγονός ότι είστε φίλη και συνεργάτις της Σαμοθρακίτισσας συγγραφέως Μαρίας Βερβέρη - Κράουζε, που λειτουργεί σαν κήρυκας του ελληνισμού στη Γερμανία, λέει από μόνο του πολλά. Περισσότερα, ωστόσο, λέει το ότι αρχίσατε κι εσείς να γράφετε ποιήματα 'πειραματιζόμενη στον χώρο της λογοτεχνίας' και τα οποία μου στείλατε ηλεκτρονικά σε μορφή βιβλίου με τον γενικό τίτλο 'Το χρώμα της ζωής με τα δικά μου μάτια'. Μια ακόμα Ελληνίδα ποιήτρια στο Οφενμπαχ! Είναι να μην χαίρομαι!
ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ αγώνες επειδή οι αθλητές - δρομείς ήταν πολλοί, οι Ελλανοδίκες τους χώριζαν σε ομάδες. Εκαναν δηλαδή ένα είδος προκριματικών αγώνων, μέχρι να καταλήξουν σ’ αυτούς που θα έπαιρναν μέρος στον τελικό. Ο Πολίτης από την πόλη Κέραμο της Καρίας σε κάποια Ολυμπιάδα έτρεξε την ίδια μέρα πρώτα δρόμο αντοχής (δόλιχο), μετά ημιαντοχής (δίαυλο) και αμέσως μετά ταχύτητας (στάδιο). Με άλλα λόγια έτρεξε τουλάχιστον δύο φορές τις παραπάνω αποστάσεις, πρωτεύοντας συνεχώς (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Τι να πρωτοδιηγηθώ από τούτο το πρωί;/ Για το σπασμένο απ’ το πουκάμισο κουμπί;/ Την οδοντόπαστα που στο νεροχύτη πέφτει,/ το καρούμπαλο χτυπώντας στον καθρέφτη,/ για το ρολόι που όποτε θέλει σταματά;/ Κι όλα αυτά λίγο πριν φύγω για δουλειά/ τι άλλο μπορεί να πάει σήμερα στραβά;/ Το λεωφορείο που αργεί ξανά είκοσι λεπτά,/ το καλτσόν μου που πετά θηλειά,/ το ασανσέρ που στον πέμπτο σταματά,/ προορισμός μου ο δέκατος πριν είκοσι λεφτά;/ Τι άλλο μπορεί να πάει σήμερα στραβά;'      Από το ποίημα 'Καθημερινότητα' της Μηλιάς Τσομπανίδου.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (10.08.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

'ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ η γνώμη σου για την ψυχασθένεια;', με ρώτησε ξαφνικά προ ημερών, εκεί που μιλούσαμε στο τηλέφωνο. 'Δεν είμαι ειδικός βρε Γιώργο', πήγα να του πω, αλλά κρατήθηκα. Κατάλαβα ότι περίμενε μια άλλου είδους απάντηση. 'Είναι μια αρρώστια, όπως όλες τις συνηθισμένες αρρώστιες', του είπα. 'Σ’ ευχαριστώ πολύ, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, δώσε μου τώρα την Ευδοκία', μου είπε.
ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ Κοκκινίδη τον γνώρισα τη δεκαετία του 1980, εντός των τειχών του Θεραπευτηρίου Ψυχικών Παθήσεων Χανίων. Ως ασθενή. Κυρίως, όμως, ως ποιητή. Κρατήσαμε επαφή όλα τα χρόνια κι ας ζούσε απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 1990 στο Ηράκλειο. Αν περνούσε μια μέρα, δεν περνούσε δεύτερη που να μη μας τηλεφωνήσει. Το προχθεσινό τηλεφώνημα, ωστόσο, δεν ήταν απ’ αυτόν. Ηταν απ’ την αδελφή του τη Μάρω που μένει στη Δράμα. Ο Γιώργος έφυγε...
'Ο ΚΟΚΚΙΝΙΔΗΣ είναι ποιητής που φιλοσοφεί. Ο άνθρωπος και οι γύρω του, η διάσταση του εαυτού του με τους άλλους, το ανικανοποίητο της ανθρώπινης μοίρας, η ανώφελη έρευνα, η παντοτινή αναζήτηση, η προσπάθεια της λύτρωσης, φορτίζουν την ποίησή του. Μια ποίηση που δίχως άλλο θα νικήσει τον χρόνο'. Τα που έγραψε, μεταξύ των άλλων, η Ευδοκία, προλογίζοντας το βιβλίο 'ποιήματα β', μια έκδοση του τμήματος Εργ/πείας του Θ.Ψ.Π. Χανίων (Χανιά 1995), για τον Γιώργο Κοκκινίδη.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν τα ποιήματα του Κοκκινίδη θ’ αντέξουν στον χρόνο. Ξέρω ότι πέρασα αρκετή ώρα ξαναδιαβάζοντάς τα. Σαν σπονδή στη μνήμη του. Οπως και των φίλων του στο Θεραπευτήριο, του Γιώργη Φαλελάκη και του Παναγιώτη Ντασκόι, που έφυγαν πριν απ’ αυτόν. Αλλά και των άλλων, του Γιάννη Πετσαλάκη, για παράδειγμα.
ΝΑ ΓΡΑΨΩ ένα 'πεταχτό' για τον Γιώργο Κοκκινίδη είχα στον νου μου πριν ξεκινήσω, γι’ άλλη μια φορά, ωστόσο, το μολύβι έκανε τα δικά του. Χαλάλι στην ψυχούλα σου, Γιώργο.
ΤΙ ΤΟ ’ΘΕΛΑ! Πήγα να κάνω 'ζήλιες' στον φίλο μου, τον Παναγιώτη Αλεβαντή, που μένει στις Βρυξέλλες, ότι γράφω τα 'πεταχτά', στο Καλάμι κάτω απ’ τα αρμυρίκια και... με τάπωσε. Να η μια απ’ τις δύο μαντινάδες που μου έστειλε: 'Απ’ τις δροσιές των Βρυξελλών σου στέλνω καλημέρα/ κι όταν δροσίσει ο καιρός ευθύς θα ’ρθω κει πέρα'.
'Η ΔΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνον διά να καίη, αλλά και διά να φωτίζη· το ζήτημα είναι πώς να γνωρίζη τις από πού να την κρατή'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
Ο ΕΥΘΥΜΟΣ από τους Λοκρούς ήταν παγκρατιστής και πυγμάχος. Επειτα από πολλές νίκες σε πανελλήνιους αγώνες επέστρεψε στην Ιταλία. Εκεί έμαθε ότι στην πόλη Τεμέσα ένας δαίμονας ταλαιπωρούσε τους κατοίκους κι έσπευσε να βοηθήσει. Ο δαίμονας λέγανε ότι ήταν το πνεύμα ενός ναύτη του Οδυσσέα που είχε εκτελεστεί από τους ντόπιους με λιθοβολισμό εξαιτίας του βιασμού μιας παρθένας. Τον αποκαλούσαν Ηρωα, ήταν μαύρος στην όψη και σκότωνε τους κατοίκους. Η Πυθία, που ρωτήθηκε, συμβούλευσε να του χτίσουν ναό και να του προσφέρουν κάθε χρόνο την πιο όμορφη από τις παρθένες τους. Οταν έφθασε ο Εύθυμος στον ναό, είδε την κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Αυτή του υποσχέθηκε ότι θα τον παντρευόταν, αν την έσωζε. Τότε ο Εύθυμος χτυπήθηκε με τον Ηρωα και τον νίκησε. Ο δαίμονας μετά την ήττα του έπεσε στη θάλασσα και εξαφανίστηκε (Από το βιβλίο: 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Θα είμαι εδώ/ να περιμένω/ δέντρο με ρίζες/ άγριο στον άνεμο/ ήρεμο στη φωλιά του σπουργιτιού/ φιλικό στον κύρη μου./ Θα είμαι εδώ/ πέτρα, να την πετάξεις./ Μια δύναμη να δεις τη δύναμή σου./ Θα είμαι εδώ/ πιστός/ μοναδικός/ μα όχι έρημος/ για σας/ που λειτουργήσατε μαζί μου'.
Το ποίημα 'Θα είμαι εδώ' του Γιώργου Κοκκινίδη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (09.08. 2012)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ω τί κράτος!

Aν όχι όλοι, η συντριπτική πλειοψηφία έχουν κάτι να πουν για την απίστευτη γραφειοκρατία του ελληνικού δημοσίου! Κι εδώ είναι που αρχίζει η δίχως όρια... παραφροσύνη! Διότι ο καθένας έχει να αναφέρει τα δικά του προσωπικά... βιώματα και τις δικές του προσωπικές περιπέτειες ανά τους διαδρόμους και τους ορόφους κτηρίων όπου εργάζονται οι άνθρωποι (όχι ευτυχώς όλοι) που μαθαίνουμε -από τα γεννοφάσκια μας- να 'φοβόμαστε' τη συναλλαγή μαζί τους!
Αυτό που πολλοί έχουν ονομάσει ως σύγχρονη Λερναία Υδρα, ζει και βασιλεύει ακόμη στις μέρες μας και καταδυναστεύει όλους εκείνους που έχουν την ατυχία να εμπλακούν ανάμεσα στα... κεφάλια της και τα πλοκάμια της!
Ιστορίες καθημερινής τρέλας το δίχως άλλο που ο έλληνας καθημερινά βιώνει! Ιστορίες που μπορούν να οδηγήσουν τον οποιοδήποτε στα όριά του ειδικά όταν το 'λογικό' του αιτούντος έρχεται αντιμέτωπο με το 'παράλογο που εμφανίζεται ως λογικό' του δημοσίου 'άρχοντα'.
Εκτός πολλών άλλων, από τα πιο αξιοπερίεργα που συμβαίνουν είναι όταν συναντούμε κάποιον ο οποίος βρίζει θεούς και δαίμονες για τα όσα υπομένει (ή δεν μπορεί να υπομείνει) όταν βρίσκεται να συναλλάσσεται με υπηρεσίες του κράτους, αλλά όταν ο ίδιος ως δημόσιος λειτουργός(!!!) πρέπει να πράξει τουλάχιστον ως οφείλει απέναντι όχι σ? έναν φορολογούμενο πολίτη (αυτόν οι περισσότεροι τον έχουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια), αλλά απέναντι σ? έναν άνθρωπο ταλαιπωρημένο, ανήμπορο, αδαή περί της απίστευτης γραφειοκρατίας, αλλά και των νόμιμων δικαιωμάτων του, εκείνος, όντας σε θέση ισχύος που του δίνει η 'καρέκλα', ποδοπατεί κάθε έννοια ανθρωπισμού!
Διότι το να θέλεις να 'βασανίζεις' κάποιον ανθρωπάκο, ενώ απλά θα μπορούσες να τον εξυπηρετήσεις, στη δική μου τουλάχιστον 'γλώσσα' ονομάζεται σαδισμός!
Οταν, λοιπόν, ένας νομοταγής πολίτης έρχεται αντιμέτωπος με τον σαδιστή του, μοιραία υποκύπτει, βάζει κάτω το κεφάλι και απομακρύνεται από το πεδίο δράσης του ως ηττημένος, παραδεχόμενος την ανημπόρια του να τα βάλει με το... κράτος!
Ποιο είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση το κράτος; Ο υπάλληλος που το 'παίζει' κράτος! Και καλά το κάνει δηλαδή, αφού το... κράτος(!) του έχει δώσει αυτό το δικαίωμα!
Ομως, ο υπάλληλος - κράτος έχει και τρωτά σημεία, το εξής ένα: τον φόβο του ανωτέρου του που αν τυγχάνει και βουλευτής - υπουργός ή κάτι τέτοιο, τότε μπορεί να 'εξυπηρετήσει' και με το παραπάνω τον... δόλιο τον πολίτη που χρησιμοποίησε το... μέσον του για να εξυπηρετηθεί!
Ποια εξυπηρέτηση δηλαδή; Αυτό που δικαιούται παίρνει, αλλά αυτός ο δόλιος νιώθει και υπόχρεος!
Ολη αυτή η κατάσταση δεν έχει τελειωμό όπως και τα βάσανα του κόσμου άλλωστε!
Βεβαίως και δεν πρόκειται να βγει νόημα απ? όλη την ιστορία κι αυτό γιατί δυστυχώς (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) έτσι λειτουργεί το σύστημα εδώ στη χώρα μας!
Εξάλλου η προσφιλής φράση 'του κερατά το κράτος' που πολλοί μεγαλύτεροι σε ηλικία χρησιμοποιούν για να μην πουν κάποια 'βαρύτερη' κουβέντα, είναι χαρακτηριστική και περικλείει όλη τη σοφία του ελληνικού λαού ο οποίος γνωρίζει πολύ καλύτερα από τον καθένα τα όσα βιώνει, ο καημένος!
Βέβαια εδώ τίθεται ακόμα ένα θέμα κι έχει να κάνει με το γεγονός ότι το κράτος είμαστε όλοι εμείς, άρα;

Χανιώτικα νέα (08.08.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ είναι ένα πολύ προσωπικό ζήτημα. Πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει'. Από το βιβλίο του Λουίς Σεπούλδεβα 'Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ? ένα γλάρο να πετάει' (εκδ. Opera), σε μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη.

ΕΝΑ ΑΠΟ τα βιβλία που ένιωσα την ανάγκη να διαβάσω για δεύτερη φορά το φετινό καλοκαίρι κι αυτό που ανέφερα στο παραπάνω, πρώτο σημερινό 'πεταχτό'. Σε μια προσπάθεια φυγής από τη σημερινή μίζερη πραγματικότητα. Σε μια προσπάθεια να ανακαλύψω τα φτερά, που υπάρχουν τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, διευκρινίζω. Και σε μια απόπειρα να (ξανα)δω ότι όλα μπορούμε να τα πετύχουμε με την αγάπη.
ΝΑ ΤΟ επαναλάβω αυτό. Ολα μπορούμε να τα πετύχουμε με την αγάπη. Μα το φτερό του καρχαρία! Μα το καύκαλο της χελώνας! Μα τα ρουθούνια του μπακαλιάρου! Μα τα μουστάκια του κριθαρόψαρου! Μα τα αγκάθια του αχινιού! Μα τα πλοκάμια του χταποδιού! Μα την ουρά του σελαχιού! Για να χρησιμοποιήσω εφτά απ? τους όρκους που κάνει, ένας απ? τους πρωταγωνιστές του περί ου ο λόγος βιβλίου, ο γάτος Σταβέντο.
ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ τα 'πεταχτά', στο Καλάμι, στα μπροσπόδια της θάλασσας. Τι κι αν είναι ντάλα μεσημέρι και λίγο πιο πάνω σκάει ο τζίτζικας απ? τη ζέστη! Εδώ κάτω απ? τ? αρμυρίκια είναι ο παράδεισος, που λέει κι ο Γιώργης. Μόνη μου έγνοια να πετρώνω τα χαρτιά μου μην μου τα πάρει τ? αεράκι και τα κάνει... γλαρόπουλα.
ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα! Μια χαρά, λέει, πηγαίνουν οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης Σαμαρά με την τρόικα εξωτερικού. Μια χαρά και δύο τρομάρες, συμπληρώνω. Να το πω αλλιώς, ξαναχρησιμοποιώντας τον τίτλο ενός βιβλίου του Γιώργου Σκαμπαρδώνη: 'Ολα βαίνουν καλώς εναντίον μας'!
'ΠΡΙΝ ΑΠΟ λίγες μέρες η Ελλάδα πήρε τα πρώτα ολυμπιακά μετάλλια. Μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλα. Οι αθλητές μας σε αντίθεση με τους πολιτικούς κρατάνε ψηλά τη σημαία της πατρίδας μας'. Αυτά μου γράφει η μαντιναδολόγος μας Νεκταρία Θεοδωρουλάκη για να συνοδεύσει τη σχετική μαντινάδα που μου έστειλε: Δύο χάλκινα μετάλλια στη χώρα μας προσφέρουν/ οι αθλητές μας που πολλά μπορούν να καταφέρουν.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Αλεβαντή, Βρυξέλλες: Σ? ευχαριστώ πολύ για τα συγχαρητήρια που μου έστειλες, μέσω του Βιβλίου των Προσώπων (facebook) 'για την προαγωγή (μέσω επέκτασης) στα πεταχτούλια'. Σ? ευχαριστώ επίσης για τις ευχές σου να ?χω έμπνευση να γράφω, για να σας φέρνω κοντύτερα στα Χανιά. Θα συμφωνείς, ωστόσο, μαζί μου ότι η εύφημη μνεία για την προσπάθεια της διαρκούς αναβάθμισης των παρεχόμενων από την εφημερίδα υπηρεσιών στο αναγνωστικό κοινό, όπως και την ανανέωση της εμφάνισης της έντυπης έκδοσης ανήκει στον Γιάννη τον Γαρεδάκη.
Ο ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ, γιος του Φιλάνορα, καταγόταν από την Κνωσό και ήταν σπουδαίος αθλητής στον δρόμο αντοχής (δόλιχο). Κέρδισε δύο φορές στα Ολύμπια και άλλες τόσες στα Νέμεα, τα Ισθμια και τα Πύθια. Επειδή, όμως, διώχτηκε από την πόλη του, έπειτα από κάποια επανάσταση, κατέφυγε στην Ιμέρα της Σικελίας, όπου του παραχωρήθηκαν πολλά δικαιώματα (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').
'Λιάζομαι/ Νιώθω ευτυχία/ Και καθώς αισθάνομαι ένα σχεδόν/ Ηδονικό κνησμό στη ράχη/ Και ψαχουλεύω/ Ανακαλύπτω να μου φυτρώνουν φτερά!/ Μικρά φτερά είν? αλήθεια/ Αλλά θα μεγαλώσουν/ Και θα πετάξω!/ Οχι βέβαια πολύ μακριά/ Γιατί το κορμί μου έχει βαρύνει/ Αλλά κάπου θα πάω/ θα εγκαταστήσω και κάπου/ Αλλού την ευφορία μου'.
Το ποίημα 'Τα φτερά' της Στέλλας Αρκάδη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (07.08.2012)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Απόδειξη δειλίας και έλλειψης φαντασίας των πολιτικών' ήταν η Σύνοδος της Κοπεγχάγης γι? αυτούς, επεσήμανε ο Γιάννης Φίλης. Κι αν πεις για τη Σύνοδο του Ρίο το 2012, 'ίδια και χειρότερη', υπογράμμισε. Για να συμπληρώσει με τον δικό του παραστατικό και ταυτόχρονα δηκτικό τρόπο: 'Οι Ομπάμα και Κάμερον δεν εμφανίστηκαν, ενώ η Μέρκελ πήγε ποδόσφαιρο και πανηγύρισε τη νίκη της Γερμανίας επί της Ελλάδας'.

Ενώ ο 'μπαμπούλας' πλησιάζει

Ο 'μπαμπούλας' της κλιματικής αλλαγής ολοένα και πλησιάζει απειλώντας περισσότερο τον πλανήτη κι εμείς κοιμούμαστε τον... ύπνο του δικαίου. Μια απ? τις σκέψεις που έκανα ακούγοντας το προηγούμενο Σάββατο 28 Ιουλίου τον πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης, Γιάννη Φίλη, να μιλά στην ημερίδα με θέμα 'Περιβάλλον και Δημοσιογραφία' που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης και το Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε. του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, για την κλιματική αλλαγή, που αποτελεί, όπως είπε το υπ? αριθμόν 1 περιβαλλοντικό πρόβλημα. Και οι πολιτικοί πέρα βρέχει κι αλλού βροντά. Σιγά τα λάχανα γι? αυτούς! Τι κι αν προβλέπεται άνοδος των τιμών της θερμοκρασίας τα προσεχή χρόνια κατά δύο βαθμούς Κελσίου, λόγω της αύξησης των τιμών του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα; 'Απόδειξη δειλίας και έλλειψης φαντασίας των πολιτικών' ήταν η Σύνοδος της Κοπεγχάγης γι? αυτούς, επεσήμανε ο Γιάννης Φίλης. Κι αν πεις για τη Σύνοδο του Ρίο το 2012, 'ίδια και χειρότερη', υπογράμμισε. Για να συμπληρώσει με τον δικό του παραστατικό και ταυτόχρονα δηκτικό τρόπο: 'Οι Ομπάμα και Κάμερον δεν εμφανίστηκαν, ενώ η Μέρκελ πήγε ποδόσφαιρο και πανηγύρισε τη νίκη της Γερμανίας επί της Ελλάδας'. Κι όμως! Μπορούμε, μπορεί ο καθένας μας δηλαδή, να κάνουμε πολλά! Μπορούμε ν? αρχίσουμε, πάντα κατά Γιάννη Φίλη, την περικοπή εκπομπών ρύπων CO2 κατά 70%. Χρησιμοποιώντας μικρά ή υβριδικά αυτοκίνητα (ποτέ SUV!). Χρησιμοποιώντας ηλιακούς συλλέκτες. Χρησιμοποιώντας οικονομικές συσκευές. Χρησιμοποιώντας οικονομικούς λαμπτήρες. Χρησιμοποιώντας τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Μονώνοντας και αερίζοντας τα σπίτια μας. Μειώνοντας την κατανάλωση κρέατος. Αγοράζοντας τοπικά προϊόντα. Και βεβαίως - βεβαίως πιέζοντας τους πολιτικούς. Φωνή λαών, οργή θεών! Μπορώ, μπορείς, μπορεί, μπορούν, όλοι μαζί μπορούμε!

Περί ενθαλπίας ο λόγος

Στο πλαίσιο του θερινού σχολείου, που διοργάνωσε για δεύτερη χρονιά για 'εκκολαπτόμενους' δημοσιογράφους, το Ινστιτούτο Τύπου (28 Ιουλίου - 3 Αυγούστου) και εν είδει προλόγου, η περί ης ο λόγος στην προηγούμενη εύφημη μνεία, ημερίδα. Πήγα με σκοπό να την παρακολουθήσω, τουλάχιστον αυτήν, ολόκληρη, αλλά λόγω ξαφνικού προσωπικού προβλήματος που προέκυψε δεν κατέστη δυνατόν. Είχα την τύχη όμως να ακούσω, δύο ακόμα εισηγήσεις, απ? τον ερευνητή του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και πρόεδρο του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού Σαμαριάς, Πέτρο Λυμπεράκη και απ? τον καθηγητή Εφαρμογών στο Α.Τ.Ε.Ι. Κρήτης Γιάννη Βουρδουμπά, αλλά και να παρακολουθήσω τις σχετικές συζητήσεις που ακολούθησαν κι έμαθα πολλά πράγματα που δεν τα ήξερα. Γηράσκω δ? αεί πολλά διδασκόμενος. Η εικόνα μιας χιονισμένης απ? άκρη σ? άκρη Κρήτης, που παρουσίασε αρχίζοντας την ομιλία του ο Πέτρος Λυμπεράκης, ήταν, ωστόσο, το πρώτο πράγμα που σ? εμένα τουλάχιστον, έμεινε περισσότερο απ? όλα τ? άλλα. Πάντα υπάρχει χρόνος για να βγάλουμε τα στερεότυπα απ? το μυαλό μας. Η Κρήτη, που μετρά αρκετά εκατομμύρια χρόνια ζωής, δεν ήταν πάντα ήλιος και θάλασσα... Μια λέξη, που δεν την είχα ξανακούσει, το ομολογώ και την οποία χρησιμοποίησε κάποια στιγμή ο Γιάννης Βουρδουμπάς, ήταν το δεύτερο. Πρόκειται για τη λέξη 'ενθαλπία' που προέρχεται (βλ. Βικιπαιδεία) από το ρήμα ενθάλπω και πάει να πει ζεσταίνω, περιθάλπω και δηλώνει 'την ενέργεια που προσφέρεται κατά τη θέρμανση ουσιών και που εγκλωβίζεται στα μόριά τους, ιδίως σ? εκείνα των υδρατμών τους'. Ακροβατώ και το ξέρω. Ενα είδος 'ενθαλπίας' είναι και το έργο του Ινστιτούτου έτσι όπως λειτουργεί και λειτουργείται (γενικός διευθυντής του ο καθηγητής στο Α.Π.Θ. Αντώνης Σκαμνάκης) κάτω απ? την ανύστακτη έγνοια του Γιάννη Γαρεδάκη...

Περιβαλλοντικά Νέα

'Περιβαλλοντικά Νέα' είναι ο τίτλος μιας 16σέλιδης ιδιαίτερα επιμελημένης (όπως είναι όλες οι εκδόσεις αφιερωμάτων των 'Χανιώτικων νέων', άλλωστε) έκδοσης του θερινού Σχολείου στην Περιβαλλοντολογική Δημοσιογραφία. 'Η παρούσα έκδοση είναι μια συλλογική προσπάθεια των νέων δημοσιογράφων, που συμμετείχαν στο 1ο θερινό σχολείο στην περιβαλλοντική δημοσιογραφία', διαβάζω στον, εν είδει κύριου άρθρου, πρόλογό της. Για ένα σπουδαίο αποτέλεσμα 'μιας δραστηριότητας λίγων ημερών, η οποία όμως στηρίχθηκε σ? ένα πλούσιο και ποιοτικό πρόγραμμα', πρόκειται. Εντάξει, τα άρθρα στο εσωτερικό του εν λόγω εντύπου, όπως και γράφεται, 'δεν είναι αυστηρά επαγγελματικά και ίσως να υπάρχουν παραλείψεις. Είναι όμως η προσπάθεια νέων ανθρώπων οι οποίοι φιλοδοξούσαν και προφανώς ακόμα φιλοδοξούν να διαδραματίσουν έναν σημαντικό ρόλο στην ενημέρωση'. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ορισμένα από αυτά, αν όχι όλα, δεν υστερούν από δημοσιογραφικά άρθρα, τα οποία διαβάσαμε σε επαγγελματικά έντυπα και εφημερίδες. Δεδομένο θεωρώ ότι και οι φετινοί νεαροί 'εκκολαπτόμενοι' δημοσιογράφοι του Θερινού Σχολείου θα κάνουν μια ανάλογη προσπάθεια και επίσης δεδομένο μια ανάλογη έκδοση. Ποιος ξέρει! Σ? αυτήν μπορεί και να βρεθεί χορηγός! Γιατί στην περί ου ο λόγος χορηγός είναι το Μουσείο Τυπογραφίας.

Χανιώτικα νέα (05.08.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΝΤΑΝΟΥ
Περασμένα, ξεχασμένα, αγαπημένα (2)

Tα χρόνια πέρασαν, πολλά άλλαξαν. Το ίδιο και πολλά αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι παλιότεροι άνθρωποι. Κάποια απ’ αυτά χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα με άλλη μορφή, κάποια καταργήθηκαν κι εξαφανίστηκαν και κάποια τα έχουμε στα σπίτια μας σαν διακοσμητικά, χωρίς να ξέρουμε πόσο πολύτιμα ήταν τότε. Ας δούμε, όμως, μερικά από αυτά. Τα που έγραψαν προλογίζοντας την εργασία τους 'Περασμένα, ξεχασμένα, αγαπημένα. Τότε και τώρα', κάποια απ’ τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Καντάνου, την περασμένη σχολική χρονιά, έχοντας σε ρόλο εμψυχωτή τον δάσκαλο του Ολοήμερου Τμήματος, Μύρωνα Παναγιωτάκη. Τα μισά περίπου απ’... αυτά τα μερικά, τα φιλοξενήσαμε στον προηγούμενο Παιδότοπο και πολύ άρεσαν, ξύπνησαν μνήμες. Στον σημερινό Παιδότοπο φιλοξενούμε και τα υπόλοιπα.
Β.Θ.Κ.

ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟ-
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ-ΚΑΣΣΕΤΕΣ



Ούτε ραδιόφωνα, ούτε CD player.
Οι πρώτες συσκευές μουσικής λέγονταν γραμμόφωνα (εικ. δεξιά).
Είχαν ένα τεράστιο χωνί από όπου ακουγόταν ο ήχος από κάτι πελώριους δίσκους σαν CD.
Στη συνέχεια εμφανίστηκε το ραδιόφωνο (εικ. πάνω αριστερά). Αυτό γινόταν και κασετόφωνο.
Είχαμε κασέτες (εικ. κάτω) και τα παιδιά πολλές φορές έπαιζαν αφού έβγαζαν την κορδέλα-ταινία από μέσα. Τώρα έχουμε τα Cds.

ΜΕΛΑΝΟΔΟΧΕΙΟ
Δεν υπήρχαν στυλοί (στυλό) αλλά ένα μικρό δοχείο με μελάνι μέσα. Ενα καλαμάκι με φτερό  το βουτούσαν συνεχώς στο δοχείο κι έγραφαν λίγες λέξεις.
Εγραφες ολοένα
αφού βούταγες την πένα
στης μελάνης το δοχείο
εκεί πάνω στο γραφείο.



ΚΙΟΥΠΙ
Τα πήλινα κιούπια χρησίμευαν για τη φύλαξη διαφόρων προϊόντων όπως ελιές. Τα μεγαλύτερα ήταν τα πιθάρια.
Στο κιούπι μέσα οι ελιές,
στο κιούπι και νερό αν θες.


ΚΥΠΕΛΛΑ-ΚΑΝΑΤΕΣ-ΣΤΑΜΝΕΣ
Τα κύπελλα (μαστραπάδες), οι κανάτες κι οι στάμνες (λαΐνες) χρησίμευαν για να πίνουν ή ν’ αποθηκεύουν υγρά. Ο μαστραπάς ήταν τσίγκινος ενώ τα υπόλοιπα πήλινα.
Λίγο χώραγε νεράκι
άλλοτε και το λαδάκι

Μπάρμπα-Γιάννη με τις στάμνες
πήλινες και νερομάνες

Τσίγκινο κι αστραφτερό
κρατούσε δροσερό νερό

Μετρούσαν και τα υλικά
Ηταν πριν βγουν τα γυαλικά


ΚΡΗΣΑΡΑ-ΚΟΣΚΙΝΟ





Σήμερα τα βλέπουμε σε πολλές ταβέρνες να κρέμονται σε τοίχους για διακόσμηση. Κάποτε όμως τα χρησιμοποιούσαν για να απομακρύνουν τα ξένα σώματα από το αλεύρι, τα όσπρια.
Υπήρχαν διάφορα κόσκινα με ανάλογες τρυπούλες.
Υπήρχε και παιχνίδι κόσκινο στις αυλές των σχολείων.


ΞΥΛΙΝΑ ΘΡΑΝΙΑ
Τα θρανία στα σχολεία ήταν ξύλινα και πράσινα. Αργότερα εμφανίστηκαν και σιδερένια.
Στα σχολεία μάλωναν πολλές φορές τα παιδιά που θεωρούσαν τα ξύλινα... σαράβαλα. Το καλό ήταν ότι είχαν θήκη για τα μολύβια και τις γόμες και δεν έπεφταν συνέχεια..

ΤΡΟΜΠΑ
Για τις μύγες, τα κουνούπια και τ’ άλλα έντομα δεν υπήρχαν τα γνωστά AEROSOL μιας χρήσης αλλά κάτι σαν τρόμπες όπου στη θήκη - κουτί έβαζες το εντομοκτόνο που αγόραζες χύμα.
...τις μύγες να σκοτώσεις
και το σπίτι να γλυτώσεις.

Χανιώτικα νέα (04.08.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

'Θα ’ρθει μια μέρα, που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της έπαρσης θα αποθηκευτούν στις Τράπεζες, στις πολυεθνικές και σε τόσους λίγους, που οι πολλοί μη κατέχοντες θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία, που θα κάνει τη ζωή των ολίγων κατεχόντων κόλαση...'.

Σαν προφητεΙα του Κοσμά του Αιτωλού ή σαν 'ρήση' ενός μαρξιστή - λενινιστή ακούγεται το πρώτο σημερινό 'πεταχτό'. Ούτε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ούτε ένας μαρξιστής - λενινιστής το είπε, πάντως. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ναι ο γνωστός Αριστοτέλης Ωνάσης, σε μια συνέντευξή του στον Δημήτρη Λυμπερόπουλο το είπε. Απίστευτο κι όμως αληθινό!
Να μπΟρουνα τα σύννεφα χαρά να τα φορτώσω/ και στους θλιμμένους του ντουνιά όλη να την απλώσω. Κοινωνικού περιεχομένου η σημερινή μαντινάδα του πρώτου κατά τα πρεσβεία μαντιναδολόγου μας. Ασυναγώνιστος και σ’ αυτό το είδος ο Ηλίας ο Σταματάκης.
ΑλΙμονο στο κράτος που δεν δείχνει ανθρώπινο πρόσωπο, τρις αλίμονό του όμως, αν για να το δείχνει μια φορά στο τόσο χρειάζεται παρέμβαση πρωθυπουργού. Από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο το σχόλιο.
Οποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια. Σωστό. Ισχύει όμως και το άλλο. Είναι πολλοί που έχουν γένια και δεν έχουν χτένια. Και το παράλλο. Κάποιοι δεν έχουν γένια έχουν όμως χτένια για τα γένια των άλλων. Λόγια της ζέστης;
ΑπλΕς κουβΕντες! Το νερό μιας περιοχής, γενικά το λέω, με αφορμή την έντονη ανησυχία των κατοίκων του Στύλου, δεν μπορεί να είναι ολίγον κατάλληλο ή ολίγον ακατάλληλο. Ή κατάλληλο είναι για να το πίνουν άνθρωποι ή ακατάλληλο. Με την υγεία δεν παίζουμε.
'ΚακοκρΑτης' τελικά ο πολλά και διάφορα υποσχόμενος... Καλλικράτης. Πολλοί είναι οι Δήμοι που απειλούνται με λουκέτο. Κάποιοι απ’ τους παροικούντες στην τοπική αυτοδιοικητική Ιερουσαλήμ έχουν αρχίσει μάλιστα να κάνουν προβλέψεις για την πρωτιά...
ΜαρΙα ΖαβιανΕλη, ποιήτρια, Χανιά: Με το ποίημά σου 'Σάββατο απόγευμα', που πήρε το πρώτο βραβείο στον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό UNESCO Κεφαλληνίας 2012 (η απονομή έγινε στο Αργοστόλι στις 14 Ιουλίου) κλείνω τη στήλη σήμερα. Και γιατί, όπως μου γράφεις, το αγαπάς πολύ και γιατί είναι επίκαιρο! Ο χειμώνας έρχεται και θα ’ναι βαρύς! Συγχαρητήρια, Μαρία! Να συνεχίσεις να γράφεις τέτοιας λογής ποιήματα!
Ο ΚορΙνθιος Φειδώλας είχε μια άγρια φοράδα που την έλεγαν Αύρα. Ηταν τόσο ατίθαση που, όταν κάποτε ξεκινούσε μια ιπποδρομία, πέταξε κάτω τον αναβάτη και στη συνέχεια, έτρεξε χωρίς αυτόν και έφτασε πρώτη στο σημείο τερματισμού. Οι Ηλείοι, αφού συσκέφτηκαν, ανακήρυξαν νικητή τον Φειδώλα και του επέτρεψαν να στήσει άγαλμα της Αύρας στην Αλτη της Ολυμπίας, όπου συνήθιζαν. Αυτός το έκανε ευχαρίστως (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Ακούμπησε το κεφάλι στο παγωμένο παγκάκι./ Φίλος θλιμμένος ο χρόνος, συνοδός ο σκύλος./ Σκύβει, αρπάζει λευκό κόκαλο τη μέρα.../ Πολύτιμη, ανάμεσα στα δόντια του./ Λάφυρο σκουριασμένο έγινε ο καιρός/ Λουλούδια πεταμένα οι λέξεις της συμπόνιας./ Μαύρες γραμμές περνούν οι μέρες.../ Τρένα, λυγμοί, σταθμοί παλιές αγάπες,/ Πλατείες -αγκαλιές, δρόμοι- αγκάθια./ Μια προσευχή τα χείλια ψιθυρίζουν./ Το σύννεφο παρακαλώ μη βρέξει./ Τον ήλιο να είναι φίλος'.
Το ποίημα της Μαρίας Ζαβιανέλη 'Σάββατο απόγευμα'...

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (04.08.2912)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ στον λαιμό! Στο ίδιο έργο, γι’ άλλη μια φορά, θεατές. Στην τελευταία σκηνή ο εκάστοτε Ελληνας πρωθυπουργός λέει: Η άρνηση να πάρουμε μέτρα θα επιφέρει άρνηση εκταμίευσης της δόσης. 

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

'ΧΑΙΡΕ ΘΡΟΝΕ πυρίμορφε Κυρίου/ Χαίρε θεία και μανναδόχε στάμνε/ Χαίρε χρυσή λυχνία, λαμπάς άσβεστος,/ χαίρε των παρθένων/ δόξα και μητέρων,/ ωράισμα και κλέος'. Από τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία.

Ν’ ΑΚΟΥΣ τα τζιτζίκια να ψέλνουν με τον δικό τους τρόπο τον παρακλητικό κανόνα στην Πάντων Χαρά! Ενώ μελώνουν τα σύκα, τρίζουν τα καρπούζια, μαυρίζουν σιγά - σιγά τα σταφύλια! Αχ, Αύγουστε, μήνα της Παναγίας, μα και μήνα των σταφυλιών, των σύκων και των καρπουζιών!

ΩΡΑ ΤΟΥ ΚΑΛΗ του Θεού, που έκανε τα καρπούζια! Μια απ’ τις αγαπημένες φράσεις της Ευδοκίας. Μα και ώρα του καλή του Θεού, που κάνει τα σύκα και τα σταφύλια! Και βεβαίως - βεβαίως τη θάλασσα!

ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΜΠΑΝΙΑ του λαού, φόρο δεν έχουν βάλει/ να στείλουμε στον υπουργό τσούχτρες ένα τσουβάλι. Τσουχτερή η σημερινή μαντινάδα που μου έστειλε η μαντιναδολόγος μας, η Νεκταρία Θεοδωρουλάκη.

'ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΥΜΕ τον Αύγουστο, τον μήνα των διακοπών. Μοναδική ευκαιρία για τον ταλαιπωρημένο Ελληνα να χαρεί τις χαρές της θάλασσας. Ευτυχώς τα μπάνια είναι δωρεάν'. Τα που μου έγραψε η Νεκταρία, συνοδεύοντας τη μαντινάδα της. Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις, καλή μου φίλη! Δεν το ’χουν σε τίποτα αυτοί όχι μόνο τα μπάνια, αλλά και τον ίσκιο των αρμυρικιών να φορολογήσουν!

Η ΤΡΟΪΚΑ εσωτερικού συμφώνησε διαφωνώντας στο πακέτο των μέτρων για την εξοικονόμηση των 11,5 δισ. ευρώ και περιμένει την έγκριση απ’ την τρόικα εξωτερικού. Ποιος γνοιάζεται πια αν οι μαχαιριές είναι οριζόντιες ή κάθετες. Οι μαχαιριές είναι μαχαιριές...

ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ στον λαιμό! Στο ίδιο έργο, γι’ άλλη μια φορά, θεατές. Στην τελευταία σκηνή ο εκάστοτε Ελληνας πρωθυπουργός λέει: Η άρνηση να πάρουμε μέτρα θα επιφέρει άρνηση εκταμίευσης της δόσης.

'ΜΕΤΑΞΥ των ανθρώπων δύο μεγάλοι τύποι υπάρχουσιν, υπέρτεροι πάσης περιγραφής, προ των οποίων ιλιγγιά η αντίληψις και συσκοτίζεται η κρίσις ο του εξόχως αγαθού και του εξόχως αχρείου. Αποτελούσιν αμφότεροι δύο άπειρα εντός των οποίων ούτε ωρισμένη διεύθυνσις υπάρχει ούτε σταθμός διά το βλέμμα!'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

Ο ΚΛΕΟΜΗΔΗΣ σκότωσε άθελά του καθώς πυγμαχούσε, κάποιον αντίπαλό του. Επειδή όμως οι Ελλανοδίκες του αφαίρεσαν τη νίκη παραφρόνησε. Ετσι όταν επέστρεψε στην πόλη του, μπήκε μέσα σ’ ένα σχολείο μ’ εξήντα μαθητές και έριξε κάτω των κίονα που κρατούσε την οροφή. Αυτή γκρεμίστηκε και καταπλάκωσε τα παιδιά. Οι συμπολίτες του άρχισαν να τον κυνηγούν και να τον λιθοβολούν. Αυτός κατέφυγε στον ναό της Αθηνάς, μπήκε μέσα σ’ ένα κιβώτιο και έσυρε το καπάκι απάνω του. Οταν οι διώκτες του, μην μπορώντας να το ανοίξουν, το έσπασαν, το βρήκαν άδειο. Ρώτησαν τότε το μαντείο των Δελφών και η Πυθία απάντησε ότι ο Κλεομήδης ήταν ο τελευταίος από τους ήρωες και όφειλαν να τον τιμούν με θυσίες, αφού δεν ήταν θνητός. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'...Τ’ άγια νερά που νοσταλγούν/ μια χλόη παραδείσια/ το πέρασμά σου εθρόησε/ κάτου απ’ τα κυπαρίσσια:/ «Χαίρε, Νύμφη, ανύμφευτε!»./ Ωρα για λήθη... Φθείρουνται/ οι ανέγνωρές μου οι ώρες./ Μάταιη κι η θλίψη που έσυραν/ στο φως οι ονειροκόρες:/ «Χαίρε Νύμφη, ανύμφευτε!»./ Ασκήτεψαν οι αγάπες μου/ στου αβόλευτου τη θύρα/ κι ήρθες αργά τα εντάφια/ να τις αλείψεις μύρα:/ «Χαίρε, Νύμφη, ανύμφευτε!»'.
Από το ποίημα 'Σημαίνει η Ωρα των Ωρών' του Απόστολου Μελαχρινού.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (03.07.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΑΥΓΟΥΣΤΕ καλέ μου μήνα, να ’σουν δυο φορές τον χρόνο! Από χθες Αύγουστος! Καλό μήνα, λοιπόν, και καλά να περάσουμε! Οπως μπορούμε, εν πάση περιπτώσει, καλύτερα! Ολα είναι, σε τελευταία ανάλυση, σχετικά.

ΤΟ ΘΕΜΑ είναι να θέλουμε να περνάμε καλά, όσο είναι δυνατόν καλύτερα! Να κλέβουμε μέρες του Χάρου. Να ζούμε το μεγαλείο της κάθε στιγμής! Πανσέληνος, για παράδειγμα, απόψε! Το πρώτο απ’ τα δύο (ειδικά για φέτος) αυγουστιάτικα σεργιάνια του στον ουράνιο θόλο θα κάνει σήμερα! ο... Φέγγαρος! Μαζί του!

Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ δεν έχει ειδήσεις! Να το διορθώσω. Μια φορά, όταν μπορούσαμε ακόμα να κολαντρίζουμε τη... μαρμάγκα της λεγόμενης προόδου, δεν είχε ο Αύγουστος ειδήσεις. Τώρα, άστα να πάνε...

ΤΟ 'ΑΣΤΑ να πάνε', δεν το έγραψα για τους Ολυμπιακούς που γίνονται στο Λονδίνο. Αυτοί εξαιρούνται. Σ’ άλλες ειδήσεις που δεν αφήνουν τον... λαό να κάνει αμέριμνος τα μπάνια του και να απολαύσει τις διακοπές του αναφέρομαι. Πού καταντήσαμε! Πού μας κατάντησαν!

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ, όπως επιμένει να λέει ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, δικαιούται να ομιλεί. Αυτό δα έλειπε, υποσημειώνει. Πολύ περισσότερο δικαιούται ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος ως εκφραστής της Ελλαδικής εκκλησίας. «Η Ευρώπη ανταποκρίνεται στο όραμα των πρώτων ευρωπαϊστών ή έχει καταντήσει ένα σύστημα τραπεζικής τοκογλυφίας;». Με αφορμή το παραπάνω ρητορικό ερώτημα που έθεσε ο Αρχιεπίσκοπος σε μια ομιλία του, η αναφορά.

Τ’ ΑΣΤΡΑ τσι νύχτες ξενυχτούν, δεν παν να κοιμηθούνε/ για σε η Πούλια τραγουδά και τηνε βοηθούνε! 'Μ’ έπιασε πάλι το ποιητικό μου', γράφει ο Ηλίας μετά τη μαντινάδα αυτή, την οποία μου έστειλε, όπως πάντα, μέσω κινητού. Και το... ερωτικό σου, Ηλία! Κι αν έχει κάνει ποιητές ο φτερωτός γιος της Αφροδίτης!

Ο ΑΓΙΟΣ Καστανάκης! Αγιο αποκαλούσε τον και προσωπικό του γιατρό Σπύρο Καστανάκη, που έφυγε τις προάλλες για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, ο μητροπολίτης πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης. Ξέρει ο Παππούς! Αγιος άνθρωπος ήταν για όλους όσοι τον γνώρισαν ο 'ωραίος ως Ελληνας' ξεχωριστός αυτός άνθρωπος, που ήξερε να λέει 'καλημέρα' στον Θεό, στη συνείδησή του και στον κάθε συνάνθρωπο με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο!

ΝΑ ’ΧΑΝΕ, λέει, τα 'πεταχτά' κι άλλο χώρο, για να μπορούν ν’ απλώνουν με άνεση... τις αρίδες τους! Ονειρο τρελό, όνειρο απατηλό! Ετσι φαινόταν, μα έτσι δεν ήταν! Βρήκαν την... άπλα τους από προχθές, καταλαμβάνοντας και τον υπόλοιπο, μέχρι το κάτω μέρος της σελίδας, χώρο στο πλαίσιο των αλλαγών, ως προς την εμφάνιση της εφημερίδας... τα 'πεταχτούλια' μου!

Ο ΤΙΜΑΝΘΗΣ από τις Κλεωνές ήταν ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του Παγκρατίου. Οταν αποσύρθηκε από τους αγώνες, συνήθιζε για να διατηρεί τη φόρμα του, να τεντώνει κάθε μέρα τη χορδή ενός τεράστιου τόξου. Κάποτε χρειάστηκε να απουσιάσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν πήρε μαζί του το τόξο. Οταν επέστρεψε και προσπάθησε να κάνει τη συνηθισμένη άσκηση, απέτυχε παταγωδώς. Απελπισμένος, άναψε φωτιά και έπεσε μέσα ζωντανός. Δεν μπορούσε να ανεχθεί την απώλεια της δύναμής του (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'[...] Γι’ αυτό παρακαλώ σας/ οι ελλόγιμοι ασκηταί ας με συμπαθήσουν,/ τα βρέφη κι η πανσέληνος που θα επιμείνω/ να ξαναγίνω ήρωας και κάποτε ίσως/ στη μακρινή σας πολιτεία θα φτάσει η λάμψη/ από τη νέα πυρά./ Γι’ αυτό παρακαλώ σας,/ ας γρηγορήσει, ας αρνηθεί κι αυτόν τον Αύγουστο/ τη Δυσδαιμόνα του ο βιγλάτορας του πύργου'.
 Από το ποίημα 'Ad otium litteratum' του Γιάννη Δάλλα.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (02.08.2012)

Ο "Αύγουστος" Του Τσαρούχη

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Τι έγινε όμως μετά το σβήσιμο της φλόγας και το σβήσιμο των προβολέων, μετά που ξεφούσκωσε η υπερηφάνεια μας;Αρχίσαμε να τρώμε τις σάρκες μας και προσπαθώντας να βρούμε την ουσία 'χαθήκαμε', όπως χάθηκε κι άλλη μια ευκαιρία για όλους μας, για τούτον τον τόπο!

Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

Ολυμπιάδα Λονδίνου vs Ολυμπιάδας Αθήνας

 Δηλώνω από την αρχή ολίγον αναρμόδιος να καταπιαστώ με επί μέρους στοιχεία και λεπτομέρειες που οφείλει κάποιος να λάβει υπόψη του για να προχωρήσει σε μια έστω και 'επιφανειακή' κριτική για θέματα όπως μια τελετή έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων ή μιας μουσικής ή θεατρικής παράστασης!
Νομίζω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις οφείλουμε να ακούμε ή να διαβάζουμε τα όσα έχουν να μας πουν άνθρωποι που έχουν δυο τρεις γνώσεις παραπάνω από εμάς και βέβαια να προσπαθούμε όχι πάντως άκριτα να κατανοήσουμε τα 'πώς' και τα 'γιατί' ώθησαν τους υπεύθυνους σε συγκεκριμένες επιλογές για την πραγματοποίηση τέτοιου είδους συλλογικών προσπαθειών που όπως και στην περίπτωση της τελετής έναρξης στο Λονδίνο, είχε την υπογραφή κορυφαίων στο είδος τους, δημιουργούς!
Σιγά - σιγά μπαίνουν σε σειρά εντός μου όλα όσα έχω διαβάσει -θετικά και αρνητικά- και έχοντας και ο ίδιος παρακολουθήσει από τηλεοράσεως την τελετή έναρξης του Λονδίνου, βρίσκω τον εαυτό μου να συμφωνεί με πολλές από αυτές τις κριτικές και να κατανοεί τα επιχειρήματα αυτών που γράφουν είτε αρνητικά είτε θετικά για τη Βρετανική προσπάθεια!
Θά ’θελα όμως εδώ να σημειώσω ένα δύο στοιχεία που κατά τη γνώμη μου παρουσιάζουν ενδιαφέρον!
Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι το γεγονός της διοργάνωσης μιας Ολυμπιάδας θα το εκμεταλλευθούν στο έπακρο οι Αγγλοι και όχι μόνο θα αποσβέσουν τα όποια χρήματα δαπανήθηκαν, αλλά θα συνεχίσουν για δεκαετίες ολόκληρες να έχουν κέρδος από κάθετι που θα... θυμίζει τους Ολυμπιακούς του 2012!
Ακόμη, πιστεύω ότι οι διοργανωτές θα 'σεβαστούν' τους κόπους και την εργασία όλων που εργάστηκαν γι’ αυτούς τους Αγώνες ενώ για τις επόμενες δεκαετίες πολλά από τα έργα που συντελέστηκαν θα αποτελούν βασικές ατραξιόν της αγγλικής πρωτεύουσας στις οποίες θα καταφθάνουν τουρίστες από όλο τον κόσμο για να τις δουν.
Πολλά ανάλογα παραδείγματα - δείγματα μας έχουν δώσει στο παρελθόν όχι μόνον οι Αγγλοι, αλλά και άλλοι λαοί, οι οποίοι δεν μένουν μόνο στο παρόν αλλά μην ξεχνώντας βεβαίως το παρελθόν στοχεύουν το μέλλον!
Στο μέλλον που η τελετή έναρξης θα έχει από πολλούς ξεχαστεί αλλά θα έχει απομείνει η ουσία!
Από την άλλη, έχουμε τις αναφορές -κυρίως εντός συνόρων- στους Αγώνες της Αθήνας και τη συγκινησιακή άρτια τελετή έναρξης που μας έκανε να νιώσουμε ότι βρισκόμαστε στην κορυφή του Ολύμπου...
Τι έγινε όμως μετά το σβήσιμο της φλόγας και το σβήσιμο των προβολέων, μετά που ξεφούσκωσε η υπερηφάνεια μας;
Αρχίσαμε να τρώμε τις σάρκες μας και προσπαθώντας να βρούμε την ουσία 'χαθήκαμε', όπως χάθηκε κι άλλη μια ευκαιρία για όλους μας, για τούτον τον τόπο!