ΠΟΙΗΣΗ

ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΕ

Επειδή πολύ αγάπησε

ο ζητιάνος το ξεροκόμματό του,

το παιδί τη δεκάρα του,

ο γύφτος το τσαντίρι του,

και η πόρνη την απόγνωσή της,

πελέκησαν τον σταυρό

με το ψωμί που βρήκαν

στο σακούλι του ζητιάνου,

έκαναν τα καρφιά

με τη δεκάρα που πήραν

απ’ την τσέπη του νηστικού παιδιού,

χάλκεψαν την επιγραφή

με την απόγνωση της πόρνης

κι ετοίμαζαν για τάφο

το τσαντίρι του γύφτου.

Όταν άφηνε η μέρα

την τελευταία της πνοή,

σταύρωσαν ένα κυκλάμινο∙

επειδή πολύ αγάπησε την ομορφιά…

ΒΑΓΕΛΗΣ θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

"ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ'Έκδοση, Χανιά 2014

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Σε πείσμα όσων παρασιωπούν τους αγώνες του λαού μας κατά τους χρόνους της Αντίστασης εναντίον των Ιταλών και Γερμανών Ναζιφασιστών, διοργανώθηκε στην πόλη μας τον μήμα Μάρτιο η -ιστορικά και καλλιτεχνικά – άρτια έκθεση του σπουδαίου ανθρωπιστή φωτογράφου Κώστα Μπαλάφα: “Το Αντάρτικο στην Hπειρο (1941-1944)” που την επισκέφτηκαν πάνω από 3000 Χανιώτες! Ανάμεσα τους υπήρχαν περισσότεροι από 800-1000 μαθητές σχολείων κυρίως της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Δημήτρης Δαμασκηνός

Πόσο χαίρομαι που δεν αποπαίδισε ο κλάδος των Ωραίων Δασκάλων, που επιμένουν να σηκώνουν την υπόθεση της λαϊκής μας παιδείας στους ώμους των!

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

3ο ΛΥΚΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ

ΕΔΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΤΡΑΝΤΑΧΤΟΣ

 Σε πείσμα όσων παρασιωπούν τους αγώνες του λαού μας κατά τους χρόνους της Αντίστασης εναντίον των Ιταλών και Γερμανών Ναζιφασιστών, διοργανώθηκε στην πόλη μας τον μήμα Μάρτιο η -ιστορικά και καλλιτεχνικά – άρτια έκθεση του σπουδαίου ανθρωπιστή φωτογράφου Κώστα Μπαλάφα: “Το Αντάρτικο στην Hπειρο (1941-1944)” που την επισκέφτηκαν πάνω από 3000 Χανιώτες! Ανάμεσα τους υπήρχαν περισσότεροι από 800-1000 μαθητές σχολείων κυρίως της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Ως εκπαιδευτικός που εργάζομαι στο 3ο Γενικό Λύκειο Χανίων συνόδευσα στην πύλη Sabbionara μερικά τμήματα του σχολείου μου και τα ξενάγησα στην έκθεση.
Το συμπέρασμά μου είναι πως αυτές οι διδακτικές επισκέψεις που αφορούσαν τη σύγχρονη νέα ελληνική ιστορία άξιζαν τον κόπο να γίνουν, γιατί πέρα από την επαφή των μαθητών με μια ολόκληρη εποχή που ουσιαστικά δε διδάσκεται στη Μέση Εκπαίδευση και γι’ αυτό τούς είναι σε γενικές γραμμές άγνωστη, αρκετές φωτογραφίες του Κώστα Μπαλάφα επέδρασαν συναισθηματικά στην ευαίσθητη, νεανική ψυχή, την τόσο πλούσια σε επιθυμίες και όνειρα, την “ψυχόπιασαν” δηλαδή, την συγκίνησαν πραγματικά με έναν βαθύ και ουσιαστικό τρόπο. Καρπός αυτής της δραστηριότητας είναι τα παρακάτω σημειώματα με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις των μαθητών από την έκθεση. Υπάρχουν και πολλά ακόμα σημειώματα, εξίσου αξιόλογα, που ο χώρος του φιλόξενου “Παιδότοπου” δεν τα χωρεί. Διαβάζοντας, ωστόσο, κι αυτά τα λίγα, εγώ αφενός ως δάσκαλος συνειδητοποιώ με δέος πόσο κρίσιμο είναι το λειτούργημα που επιτελούμε και αφετέρου ως πολίτης προσβλέπω σε ένα καλύτερο μέλλον. Είμαι βέβαιος πως πολλά από αυτά τα παιδιά θα μας ξεπεράσουν μεγαλώνοντας αμέσως και ολοκληρωτικά…
Δημήτρης Δαμασκηνός

Σημείωση: Οχι! Δεν έχω τίποτα να προσθέσω σ’ όλα όσα ο και κινήσας, ως πρόεδρος του ιδαίτερα δραστήριου Συλλόγου “Οι Φίλοι των Γραμμάτων και των Τεχνών” τα νήματα για τη διοργάνωση της περί ης ο λόγος Εκθεσης στην πόλη μας, φίλος Δημήτρης Δαμασκηνός, γράφει παραπάνω στη θέση του δικού μου σημειώματος. Πόσο χαίρομαι που δεν αποπαίδισε ο κλάδος των Ωραίων Δασκάλων, που επιμένουν να σηκώνουν την υπόθεση της λαϊκής μας παιδείας στους ώμους των!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Εμένα μου άρεσε εξαιρετικά το βίντεο∙ ήταν απίστευτα συγκινητικό καθώς ο ίδιος ο Κ. Μπαλάφας μας διηγήθηκε την ιστορία που κρύβεται πίσω από κάθε φωτογραφία.
Λευτέρης Γιακουμάκης, Α3

Αυτό που μου κίνησε την περιέργεια σ’ αυτή την έκθεση φωτογραφίας δεν ήταν κάποια συγκεκριμένη εικόνα. Ηταν ο τρόπος με τον οποίο ήταν παρμένες οι φωτογραφίες. Ηταν τόσο ζωντανές, τόσο παραστατικές και καλοτραβηγμένες που νόμιζες πως οι άνθρωποι σου μιλούσαν.Οι εικόνες σου μιλούσαν. Μια ολόκληρη χρονική περίοδος εξελισσόταν μπροστά στα μάτια σου. Οι εικόνες έβγαζαν τα συναισθήματα εκείνων που απεικονίζονταν σ’ αυτές. […]

Μανώλης Γιανναράκης, Α3

Η έκθεση φωτογραφίας του Κώστα Μπαλάφα για μένα προσωπικά ήταν ένα πραγματικό μάθημα ζωής. Στις φωτογραφίες του είδαμε τις κακουχίες που περνούσαν οι άνθρωποι τότε μα και την αγάπη, τη συμπόνια και την αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο.
Γιώργος Γουρνιεδάκης, Α3

[…] Μια από τις εικόνες που μου άρεσε περισσότερο ήταν αυτή που απεικόνιζε έναν γκρεμισμένο τοίχο που πάνω του είχε γραφεί το σύνθημα: “Αλτ, τί έκανες πατριώτη σήμερα για τον αγώνα;”, γιατί εκφράζει κατά τη γνώμη μου την προσήλωση σε μια συλλογικότητα καθώς και επιμονή και αποφασιστικότητα.
Γεωργίνα Λελεδάκη, Α4

Σχετικά με τη φωτογραφική έκθεση του Κ. Μπαλάφα που παρακολουθήσαμε, διαπίστωσα την αγάπη που είχε ο ίδιος για τη φωτογραφία και για τους ανθρώπους που απαθανάτιζε. Αρχικά μέσα από τις φωτογραφίες αποτύπωσε τη φτώχεια που μάστιζε τους Ηπειρώτες εκείνη την εποχή. Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση, όμως, ήταν ότι σεβάστηκε τον πόνο, τη θλίψη και τα βάσανα που υπέστησαν οι ηλικιωμένοι, οι νέοι και τα παιδιά. Τέλος ρίσκαρε τη ζωή του, για να διασώσει σπάνια στιγμιότυπα της Αντίστασης.
Κατερίνα Καλογερή, Β2

[…] Παρατηρώντας την έκθεση κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτός ο άνθρωπος ξεχώριζε από κάθε άλλον φωτογράφο. Το χαρακτηριστικό γκρι χρώμα σε συνδυασμό με τα μελαγχολικά και γεμάτα συναισθήματα πρόσωπα που απεικονίζονται με βομβάρδιζε με συναισθήματα που ίσως κάποιο παιδί στην ηλικία μου να μην τα είχε αντιμετωπίσει ξανά. Αναμφισβήτητα, λοιπόν, η εμπειρία αυτή από την επίσκεψή μου στη φωτογραφική έκθεση του Κ. Μπαλάφα ήταν μοναδική. Το ύφος και η αγάπη που έδινε στις φωτογραφίες του θα μου μείνει αξέχαστη.
Μαίρη Καστρινάκη, Β2

Εγραφε κάποτε ο μεγάλος Ελύτης: «Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Αθω». Ενα ταξίδι στις βουνοκορφές του Ελληνισμού ήταν αυτή η έκθεση φωτογραφίας του Κ. Μπαλάφα που μας δίδαξε τη σημασία της ομορφιάς. Μιας άλλης όμως ομορφιάς, απομακρυσμένης από ανθισμένα χρυσάνθεμα και κινούμενες βαρκούλες, που δεν εξηγείται αλλά νιώθεται, βιώνεται, ηγείται. Εξαίρει στις φωτογραφίες του την αγάπη της μάνας, απαθανατίζει τον πόνο του θανάτου, τον αγώνα για επιβίωση και ελευθερία. Η έκθεσή του, ένα ταξίδι πατριδογνωσίας, μας έκανε να νιώσουμε ότι «είμαστε Ελληνες οργανικά, ψυχολογικά, αισθητικά, ακατανίκητα»!
Βασιλική Καυκιού, Β2

Θαυμασμός, συγκίνηση, ευγνωμοσύνη για όσους αντιστάθηκαν και έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα, υπερασπίζοντας τις αξίες τους, για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο. Η έκθεση μας δίδαξε πολλά, κυρίως όμως ν’ αγωνιζόμαστε και να μην τα παρατάμε.
Μυρτώ Κουτσογιαννάκη, Α4

Συνήθως τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν μόνο με λόγια το τι είναι πόλεμος. Με τις φωτογραφίες, όμως, του Κ. Μπαλάφα πιστεύω πως πολλοί μαθητές ένιωσαν κάτι παραπάνω από συγκίνηση. Βλέποντας εγώ αυτές τις φωτογραφίες κατάλαβα πως τελικά δίνουμε μεγαλύτερη σημασία σε μικροπράγματα, ενώ εκεί έξω συμβαίνουν πολύ χειρότερα![…]
Αμαλία Λίκα, Α4

[…] Οι φωτογραφίες αυτές σε κάνουν να αισθάνεσαι έντονη συγκίνηση ή ακόμα και τον πόνο των ανθρώπων που απαθανατίζονται. Η έκθεση του Κ. Μπαλάφα ήταν πάρα πολύ όμορφη, γιατί είχε φωτογραφίες που αποτελούν στολίδι για τους αγώνες μιας εποχής που έχει βέβαια περάσει, μπορούμε ωστόσο μέσω των εικόνων να τη γνωρίσουμε κι εμείς.

Αναστάσιος Λεβεντάκης, Γ1

[…] Μέσω τέτοιων πρωτοβουλιών, από ανθρώπους του πνεύματος, οι οποίοι μπορούν να αποτελέσουν και πρότυπα για τους νέους, μαθαίνουμε την Ιστορία μας. Η συγκεκριμένη έκθεση αποτελεί κυριολεκτικά ένα μάθημα Ιστορίας. Κάθε Ελληνας μπροστά σε τέτοιες φωτογραφίες νιώθει δέος, ανατριχιάζει, ατενίζει με μεγαλύτερη ελπίδα το μέλλον, καθώς γεμίζει με πάθος για τη ζωή μόνο αντικρίζοντας τα μάτια όσων φωτογραφίστηκαν από τον Κ. Μπαλάφα.

Ρούσσος Μαγγελάκης,
Γ1 τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών

Χανιώτικα νέα (09.04.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/edo-iparchi-enas-laos-trantachtos/#ixzz45KKL4wwG 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο "Βενιζέλος" του Μ. βιρβιδάκη στην Θεσσαλονίκη

Οσο γνωρίζεις πιο βαθιά τόσο αγαπάς πιο πλέρια

Η αλληλογραφία μας

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Ο "Βενιζέλος" του Μ. βιρβιδάκη στην Θεσσαλονίκη

«Της Αμύνης τα παιδιά διώξανε τον βασιλιά/ της Αμύνης το καπέλο, έφερε τον Βενιζέλο/ της Αμύνης το σκουφάκι έφερε το Λευτεράκι». “Ο Μακεδών” ήταν κατ’ αρχάς ο τίτλος του γνωστού, πλην όμως άγνωστου συνθέτη και στιχουργού, τραγουδιού, στο οποίο ανήκουν και οι παραπάνω στίχοι. “Μακεδών” είναι βέβαια ο Ελευθέριος Βενιζέλος που τον Αύγουστο του 1916 συνέστησε δική του, φιλική για την Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη, συγκροτώντας τριανδρία με τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και τον στρατηγό Παναγιώτη Δαγκλή, κόντρα στη γερμανόφιλη ουδετερότητα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α’. Πάνω απ’ όλα το συμφέρον της πατρίδος για τον μεγαλύτερο Ελληνα πολιτικό, που, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του, «ίσως έκαμε πολλά σφάλματα, αλλά ποτέ δεν του απέλειψε το θάρρος, ποτέ δεν υπήρξε μοιρολάτρης, διότι δεν επερίμενε ποτέ από την μοίραν να ιδή την χώραν προηγμένην, αλλά έθεσεν εις την υπηρεσίαν αυτής όλο το πυρ το οποίον είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν».

Ξεχωριστές οι εκδηλώσεις που θα διοργανώσει εφέτος στη συμπρωτεύουσα το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, όπως μου είπε ο γενικός διευθυντής του Νίκος Παπαδάκης, για τα 100 χρόνια απ’ τον σχηματισμό της προσωρινής κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης, αλλά και με αφορμή τα 80 χρόνια απ’ τον θάνατο του Εθνάρχη. Προπομπός τους η παράσταση “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη Βουλή των Ελλήνων την άνοιξη του 1932” (από προχθές, Τετάρτη 6, έως και μεθαύριο Κυριακή 10 Απριλίου, στις 9 μ.μ., στο θέατρο Αυλαία, Πλατεία ΧΑΝΘ), που είναι μια συμπαραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου “ΜΝΗΜΗ” και του Ιδρύματος, και η οποία ανέβηκε πρόπερσι με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο “Κυδωνία” της πόλης μας και πέρυσι την Ανοιξη στην Αθήνα, στο θέατρο της οδού Κυκλάδων. Ο,τι καλύτερο για τη λειτουργία της ιστορικής μνήμης, έτσι όπως ο θεατράνθρωπος Μιχάλης Βιρβιδάκης επί σκηνής την ανακαλεί.

 Πάντα επίκαιρος για τους όπου γης Ελληνες ο βενιζελικός λόγος. Μέσα σ’ αυτούς και οι Θεσσαλονικείς!

Οσο γνωρίζεις πιο βαθιά τόσο αγαπάς πιο πλέρια

«Όσο γνωρίζεις πιο βαθιά, τόσο αγαπάς πιο πλέρια». Ο στίχος αυτός του Κωστή Παλαμά, στον νου μου, δύο φορές, τις τελευταίες μέρες, όταν περιδιαβάζοντας στις σελίδες της εφημερίδας μας (τι συνήθεια κι αυτή!) το μάτι μου έπεσε στα δημοσιεύματα για τα προγράμματα γνωριμίας με τους Δήμους Πλατανιά και Χανίων. Για προγράμματα δωρεάν ξεναγήσεων που εντάσσονται στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών των Δημοτικών Αρχών για γνωριμία των κατοίκων, αλλά και των επισκεπτών του Δήμου, με τον ιστορικό – πολιτιστικό πλούτο και τις φυσικές ομορφιές τους, σε συνεργασία με επιστημονικούς και επαγγελματικούς φορείς του πολιτισμού και τουρισμού, πρόκειται.

Να πάνε καλά, να επεκταθούν, να είναι πάντα δωρεάν, και να βρουν μιμητές, τα προγράμματα αυτά για την ιστορία, τον πολιτισμό και το φυσικό περιβάλλον η ευχή μου. Μόνο η σε βάθος γνωριμία οδηγεί στην πλέρια αγάπη, που είναι σε τελική ανάλυση η μόνη στέρεα ασπίδα για τη σωτηρία τόπου μας!

Η αλληλογραφία μας

Μητροπολίτη Προικονήσου Ιωσήφ Χαρκιολάκι, Πειραιάς: Απαραίτητο για τον κάθε χριστιανό προκειμένου να γνωρίσει τα “πνευματικά μέτρα” του το βιβλίο σας “Πίστεως χάρις εκλεκτή” (Αθήνα 2014), που περιλαμβάνει δύο εισηγήσεις σας (“Η Πνευματική Ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας – Θεία Λειτουργία, Μοναχισμός” και “Χριστιανική Ηθική. Πόσο εφαρμόσιμη είναι σήμερα;” και δύο μελέτες σας (“Ο Χριστιανός κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος” και “Το Ιερό Ευαγγέλιο και ο Ορθόδοξος Τρόπος Μελέτης του”). Σας ευχαριστώ και γι’ αυτό το δώρο σας που δικαίως το χαρακτηρίζετε σαν «μια τετραλογία ορθοδόξου πνευματικότητας». Εμεινα ιδιαίτερα στη φράση σας: «Ο Θεός είναι προσωπικός Θεός, δεν είναι μία ιδέα, μία αφηρημένη έννοια».

Χανιώτικα νέα (08.04.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ke-sti-thessaloniki-o-venizelos-tou-m-virvidaki/#ixzz45Eg8VOFk 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Κι όσο για το νόμιμο; Ουδείς ασχολείται και ουδείς ενδιαφέρεται γι’ αυτό! Η δουλειά να γίνει και για τα υπόλοιπα “να ’χουμε να λέμε”, και γενικώς να κωλυσιεργούμε, γενικώς περί άλλα να τυρβάζουμε! Α! να μην το ξεχάσω: Το θέμα του δημόσιου χώρου στα Χανιά θα πρέπει επιτέλους σοβαρά να μας απασχολήσει. Και βέβαια μιλάμε για όλη την πόλη ΜΑΣ και όχι μόνο για την περιοχή του λιμανιού ΜΑΣ!

Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

"Νόμιμα παραθυράκια"και "επαρχιώτικη μαθιά"

Στην ουσία της υπόθεσης δεν θα μπω σήμερο αγαπητοί συμπολίτες… Διότι ποιον τάχα μου να ενδιαφέρει η ουσία μιας οποιασδήποτε υπόθεσης από τη στιγμή που αυτή δεν… “τρώγεται” αλλά και δεν αποφέρει… γενικώς;

Ή μήπως… συμφέρει αλλά είναι συμφέρον των μερικών; Των μερικών δηλαδή που καπελώνουν τους πολλούς αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα…
Από την άλλη σκέφτομαι ότι και οι πολλοί κάποια στιγμή θα πρέπει να ακουστούν αλλά πώς να ακουστούν που δεν είναι βροντόφωνοι αλλά δεν έχουν και τα μέσα για να το κάνουν; Ασε που όποτε έχουν κάποια μικρή, τόση δα φωνούλα, όποτε βρίσκουν το απαιτούμενο το θάρρος να υψώσουν το μικρό τους ανάστημα, πέφτουν πάνω τους οι άλλοι οι βροντόφωνοι και με τσαμπουκά τους διακόπτουν…
Οχι, στην ουσία της υπόθεσης δεν θα μπω σήμερο αγαπητοί μου συμπολίτες. Κατά καιρούς η στήλη έχει ασχοληθεί επί της ουσίας αλλά και με προτάσεις στοιχειοθετημένες, προτάσεις όχι ουρανοκατέβατες αλλά διατυπωμένες από ειδικούς οι οποίοι ως μελετητές τις έχουν καταθέσει αλλά ποτέ αυτές δεν έγιναν πράξη. Κι εδώ ακριβώς είναι το θέμα μας: “Οι προτάσεις που δεν γίνονται πράξεις σε μία χώρα όπου τα παραθυράκια του νόμου αλλά και της… συναλλαγής είναι περισσότερα και από αυτά τα πραγματικά παράθυρα που ’χομε όλοι στα σπίτια μας”!
…Κι αυτή η παραπάνω είναι μία από τις ουσίες που πολύ ενδιαφέρουν ΚΑΙ την στήλη· αυτή η “παραθυροκατάσταση” που έχοντας παράλληλα και την ανοχή κυρίως της όποιας εξουσίας (για κάθε διαφορετική περίπτωση) λειτουργεί ΚΥΡΙΩΣ εις βάρος των πολλών.
Είναι κι αυτό ένα -ακόμη- χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής και δη επαρχιώτικης πραγματικότητας
-καλή ώρα- όπου κανένας δεν θέλει να θίξει κανένα και κανένας δεν θέλει να σπάσει τα… αυγά κανενός.
Κι όσο για το νόμιμο; Ουδείς ασχολείται και ουδείς ενδιαφέρεται γι’ αυτό! Η δουλειά να γίνει και για τα υπόλοιπα “να ’χουμε να λέμε”, και γενικώς να κωλυσιεργούμε, γενικώς περί άλλα να τυρβάζουμε!
Α! να μην το ξεχάσω: Το θέμα του δημόσιου χώρου στα Χανιά θα πρέπει επιτέλους σοβαρά να μας απασχολήσει. Και βέβαια μιλάμε για όλη την πόλη ΜΑΣ και όχι μόνο για την περιοχή του λιμανιού ΜΑΣ!

Χανιώτικα νέα (06.04.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/nomima-parathirakia-ke-eparchiotiki-mathia/#ixzz4534t21tJ 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Και τα καλά δεχούμενα και τα κακά δεχούμενα

Η αλληλογραφία μας

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Και τα καλά δεχούμενα και τα κακά δεχούμενα

Μου άρεσε να ακούω ξανά και ξανά, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, στο σπίτι της στο Μούρος του Νίππους, και στο Γηροκομείο αργότερα, να μου διηγείται την καλύτερη ιστορία της ζωής της, τον μεγάλο έρωτά της με τον άνδρα της, τον θείο μου τον Γιώργη, τον αδελφό της μάνας μου. Στα 24 αυτή, στα 20 αυτός, όταν τα “φτιάξανε” και δεν τα χαλάσανε ούτε μία μέρα για 66 χρόνια, απ’ το 1950 μέχρι το 2016! Ποια Αρετούσα και ποιος Ερωτόκριτος! Γιωργία Καλαθιανάκη και Γιώργης Κουργιαντάκης, το τέλειο ζευγάρι, σχολίαζα. Χαμογελούσε πλατιά εκείνος ακούγοντάς το! Κανένα άλλο σχόλιο, εκ μέρους του, εκτός απ’ το χαμόγελο…

Μου άρεσε, ωστόσο, ν’ ακούω κι όλες τις άλλες ιστορίες της θείας Γιωργίας απ’ την ίδια. Κι ας είχα ζήσει αρκετές, όπως μερικές στην “αυλή των θαυμάτων”, στην Αγνάντων 13, στου Φιλοπάππου, όταν στα τέλη της 10ετίας του 1960, όντας φοιτητής, βρέθηκα να κατοικώ δίπλα τους. Σ’ ένα χαμόσπιτο αυτοί, με τρία παιδιά, σ’ ένα υπόγειο, που το άφησα την τελευταία μέρα των σπουδών μου, πλημμυρισμένο, ύστερα από μία ξαφνική καλοκαιρινή νεροποντή, εγώ. Είχε έναν δικό της, ξεχωριστό τρόπο, να “αιχμαλωτίζει” τον οποίο ακροατή της η θεία Γιωργία! Οπως είχε κι έναν δικό της ξεχωριστό τρόπο να αντιμετωπίζει τις όποιες καταστάσεις. Και τα καλά δεχούμενα και τα κακά δεχούμενα, γι’ αυτήν. Σιγά που θα ύψωνε λευκή σημαία στην όποια δυσκολία! Σιγά, που δεν θα απολάμβανε το μεγαλείο της κάθε στιγμής! Σιγά που δεν θα αντιμετώπιζε με χιούμορ, με το δικό της καταπληκτικό και καταλυτικό χιούμορ, τα πράγματα!

Κάνε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό, η φιλοσοφία της, ο τρόπος ζωής της. Μιας ζωής ανιδιοτελούς προσφοράς κι αφειδώλευτης αγάπης στην οικογένειά της, στους συγγενείς της, στους ανθρώπους της ανάγκης που χτυπούσαν την πόρτα της, μιας πόρτας πάντα ανοιχτής όπως η καρδιά της. Ανθρωπιά είναι να μοιράζεσαι τη μισή μπουκιά του ψωμιού που έχεις, μ’ αυτόν που δεν έχει καθόλου. Ανθρωπιά είναι να βάζεις κάτω απ’ το μισό κεραμίδι του χαμόσπιτού σου, αυτόν που δεν έχει πού την κεφαλή κλίναι. Ανθρωπιά είναι να λες “έχει ο Θεός” και να το εννοείς.

Χαριτωμένος και χαρούμενος άνθρωπος η θεία μου η Γεωργία που έφυγε στα 90 της χρόνια πριν από 9 μέρες στο άλλο ημισφαίριο της ζωής. Ξεστομάτου ο αποχαιρετισμός μου στο τέλος της εξόδιας ακολουθίας που εψάλη στον Τίμιο Σταυρό, στην εκκλησία του χωριού μας. Γραφτός, κι εντελώς διαφορετικός, σήμερα. Η ίδια παραγγελιά, ωστόσο, στο τέλος. Καλή αντάμωση στη “Μέλλουσα Πόλη”, θεία!

Η αλληλογραφία μας

Μαρία Ζαβιανέλη, υπευθ. Γραφείου Τύπου ΑΝΕΚ, ποιήτρια, Χανιά: Εντονη η αίσθηση της θαλασσινής αλμύρας ενώ διάβαζα την ποιητική σας συλλογή “Οι θαλασσινοί κήποι” (εκδ. “Ραδάμανθυς”) που περιλαμβάνει βραβευμένα ποιήματά σας και τα χρώματα των αρωμάτων σας και τα αρώματα των χρωμάτων σας που “αναδύονται” απ’ τους στίχους σας. Εμεινα ιδιαίτερα στο αφιερωμένο στην Κύπρο ποίημά σας “Για το νησί μου τραγουδώ” απ’ το οποίο παραθέτω κάποιους στίχους: «Για το νησί μου ακόμα θα ελπίζω/ καθώς του ήλιου η αίγλη/ απλώνεται στα ξανθά αρχαία μάρμαρα/ Και η σελήνη σαν μάνα μεθυσμένη/ από οργή ξαγρυπνά/ με προσευχή πάνω από τα μνήματα/ Για το νησί μου προσμένω το δίκιο να ξημερώσει/ το μαύρο πουκάμισο να βγάλω και με βήματα/ γενναία/ μα και λεύτερα το πατρικό μου να ξαναβρώ!/ Τα παιδικά μου χρόνια ν’ ακουμπήσω/ απάνω στη μουριά να θυμηθώ/ σαν ήμουνα παιδί περνούσα τα δυο μου χέρια και το κορμί της χάιδευα». Συμφωνώ μ’ αυτό που γράφετε στο οπισθόφυλλο «ένα καράβι είναι η Ελλάδα μας που αιώνες τώρα ταξιδεύει μέσα στις χαρές και στις πίκρες».

Χανιώτικα νέα (05.04.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ke-ta-kala-dechoumena-ke-ta-kaka-dechoumena/#ixzz44wzsrG2Q 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

Τι ν’ απαντήσει

«Τι είναι τα κοπέλια,

και τι είναι οι κοπελιές;».

Τεράστιο το ερωτηματικό

της θυμωμένης απορίας

που έβαλε η μάνα μου.

Είχε πάρει το νερό

τη σταφίδα εκείνη τη χρονιά
και οι ελιές έδειχναν λίγες.

Ο πατέρας είχε τις αντιρρήσεις του.

«Σπουδάζουμε τα κοπέλια,

δεν έχουμε δυνάμεις

για τις κοπελιές»,

είχε πει ξύνοντας το κεφάλι του.

Το θυμωμένο ερωτηματικό

της γυναίκας του

του ’ρθε, ωστόσο, κατακέφαλα.

Σώπασε. Τι ν’ απαντήσει;

«Ο κύβος»,

να πάει η Στέλλα στο Πανεπιστήμιο,

«ερρίφθη».

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

¨΄Οταν γίνεις ποίημα", Χανιά 2013)

ΕΥΔΟΚΙΑ

Επίσκεψη της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη στα Εκπαιδευτήρια               Θεοδωρόπουλου

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου) η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη πρόκειται να επισκεφτεί στις 4 Απριλίου το Δημοτικό Σχολείο των Εκπαιδευτηρίων Θεοδωρόπουλου. Στόχος της επίσκεψης είναι η δημιουργική επαφή των μαθητών και των μαθητριών  του σχολείου με τα έργα της συγγραφέως και η έμπρακτη βίωση της φιλαναγνωσίας.

Η κυρία Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη έχει γράψει αρκετά βιβλία για παιδιά και είναι μέλος  του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Χανίων. Ακόμα είναι συνεργάτης στην εφημ. «Χανιὠτικα νέα και έχει πολύ έντονη δράση στη Λέσχη Ανάγνωσης της Παιδικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Χανίων.

ΕΥΔΟΚΙΑ

ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ – ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ: «Τα παραμύθια πλάστηκαν για να κρατούν ξύπνιους τους μεγάλους»

Απλή σύμπτωση ή πεπρωμένο ήταν η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Ευδοκία Σκορδαλά   – Κακατσάκη να γεννηθεί 2 Απριλίου, την ημέρα δηλαδή που εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού Βιβλίου και να έχει τα γενέθλιά της την ίδια μέρα με τον μεγαλύτερο παραμυθά του κόσμου, τον Χανς Κρίστιαν Αντερσεν; Η Ευδοκία θα ακολουθούσε ούτως ή άλλως τον συγγραφικό δρόμο, γιατί το άστρο που την ακολούθησε την ημέρα που γεννήθηκε ήταν φωτεινό και αισιόδοξο και “μιλούσε” για όμορφες ιστορίες και παραμύθια…

Να μοιραστώ με τους αναγνώστες μου όλα όσα με αγγίζουν. 



«Η ανάγκη επικοινωνίας με οδήγησε στο γράψιμο. Η ανάγκη να μοιραστώ με τον άλλο όλα όσα με αγγίζουν. Ολα όσα “γράφουν” στην ψυχή, στην καρδιά και στο μυαλό μου. Κι όταν λέω άλλο, εννοώ σίγουρα τα παιδιά, αλλά και τους μεγάλους,  γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, νηπιαγωγούς, δασκάλους, που αγαπούν και νοιάζονται για τα παιδιά. Λένε, πως τα παραμύθια πλάστηκαν για να κρατούν ξύπνιους τους μεγάλους κι όχι για να αποκοιμίζουν τα παιδιά. Εγώ το πιστεύω. Πιστεύω πως το παραμύθι μιλάει σε μικρούς και μεγάλους!  Διαφορετικά, αν θέλετε, στον καθένα. Και νομίζω πως μικροί και μεγάλοι έχουμε ανάγκη της παραμυθίας (παρηγοριάς) που χαρίζει ένα παραμύθι! “Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές  είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα” λέει ο Σεφέρης».

Σταθμός το “Ενα αστέρι πέφτει στη γη”



«Είναι  το “Ενα αστέρι πέφτει στη γη”. Τι να πρωτοθυμηθώ για τον Αστερούλη μου! Το ότι τον έχουν δραματοποιήσει και “παίξει” σε πολλά σχολειά της Ελλάδας από το Διδυμότειχο ως την Πάτρα και την Κρήτη; Οτι τον δίδαξαν σε κάποιο μεταπτυχιακό τμήμα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας ως λογοτεχνικό παραμύθι; Το ότι έγινε από ζωγράφους και γλύπτες πίνακες ζωγραφικής και μικρογλυπτά που πουλήθηκαν σε πλειστηριασμό από ένα ιδιωτικό Νηπιαγωγείο της Αθήνας και με τα έσοδα εκδόθηκε το παραμύθι μου “Ο Ευτύχης και το Ουράνιο Τόξο”; Οτι έγινε κόσμημα και κονκάρδα και ρολόι του τοίχου; Οτι τον αφηγήθηκα σε παιδιά της Γ’ Λυκείου στο μεγαλύτερο ελληνικό σχολείο της Νέας Υόρκης και τον ακούγανε με… κατάνυξη;».

Να “βλέπει” το παιδί που είναι μέσα του… 
Το να γράψει κάποιος ένα παραμύθι θα πρέπει να αφουγκράζεται το παιδί που ζει μέσα του. Να αγαπά και να σέβεται το παιδί – αναγνώστη. Να του μιλά με ειλικρίνεια, αλήθεια και τρυφερότητα. Με αληθινή ευλάβεια! Προσέχοντας να μη βλάψει την ευαίσθητη και τρυφερή ψυχή του».

Κάθε ένα βιβλίο μου σημαίνει κάτι ξεχωριστό για μένα. 



«Ολα τα βιβλία που έχω εκδώσει τα αγαπώ το ίδιο. Για διαφορετικούς λόγους, αν θέλετε, το καθένα.  Όπως ο γονιός αγαπά όλα του τα παιδιά! Αφού τα έχω γεννήσει με την καρδιά, την ψυχή και το μυαλό μου».

Εξαιρετική η δουλειά που γίνεται στις δημόσιες παιδικές βιβλιοθήκες
«Τα σημερινά παιδιά, ακόμα κι αν ο γονιός δεν μπορεί να τους αγοράσει ένα βιβλίο, έχουν εύκολη  πρόσβαση στα βιβλία και νομίζω πως διαβάζουν.  Το διαπιστώνω κάθε φορά που επισκέπτομαι σχολεία και δημόσιες παιδικές βιβλιοθήκες. Εκεί, μέσα από το πρόγραμμα Φιλαναγνωσίας γίνονται πράγματα και θαύματα! Κουβεντιάζοντας με τους μικρούς βιβλιοφάγους, απ’ τη μια τους καμαρώνω κι απ’ την άλλη τους καλοτυχίζω που έχουν πληθώρα βιβλίων στη διάθεσή τους. Ατέλειωτες ευκαιρίες για αποδράσεις και μαγικά ταξίδια!».

Ο γονιός πρέπει να διαβάζει έστω και αποσπασματικά, πριν αγοράσει κάποιο βιβλίο για το παιδί του 

«Κάποτε, σε μια ημερίδα στη Φλώρινα, μια νέα μαμά με ρώτησε τι να κάνει με κάποιο βιβλίο που αγόρασε επειδή το διαφήμιζαν πολύ και πολλοί, αλλά εκείνη δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να το διαβάσει! Της απάντησα πως, αφού εκείνη δεν μπορούσε να το… “χωνέψει” να μην το δώσει στο παιδί της! Ο γονιός, λοιπόν, πρέπει να διαβάζει  πρώτος το βιβλίο! Ή να το ξεφυλλίζει, διαβάζοντας αποσπάσματα στο βιβλιοπωλείο, πριν το αγοράσει. Αν αγγίξει, αν μιλήσει  στη δική του ψυχή,  τότε να το δώσει στο παιδί του. Αλλιώς…».

Χανιώτικα νέα (02.04.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ta-paramithia-lene-panta-tin-alithia/#ixzz44lJMXNEA 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

“Οταν ήμουν δάσκαλος” (πόση νοσταλγία νιώθω κάθε φορά που χρησιμοποιώ τον τίτλο της γνωστής νουβέλας του Ιωάννη Κονδυλάκη!) διάβαζα κάθε χρόνο στους εκάστοτε μαθητές μου σε συνέχειες το βιβλίο του Ζαχαρία Παπαντωνίου “Τα ψηλά βουνά”. Το έκανα και με κάποια άλλα (λίγα) βιβλία αυτό. Αν ήμουν ακόμα σε σχολείο, ένα απ’ αυτά θα ήταν και “Το κορίτσι του Πέτρου”, της Αργυρώς Μουντάκη. Τα που είχα γράψει στις “Εύφημες μνείες” (23.11.2014). Και βέβαια το “Υπναρούδι”, συμπληρώνω. Κι αν συνηγορούν οι μικροί ανά την Ελλάδα αναγνώστες της Αργυρώς, σ’ αυτό!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Γνωριμία με μια νέα Χανιώτισσα συγγραφέα

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Παρουσίαση της νέας και πολλά υποσχόμενης Χανιώτισσας συγγραφέα Αργυρώς Μουντάκη στον σημερινό “Παιδότοπο” με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, που γιορτάζεται, ως γνωστό, κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Σπουδαία παραμυθού η Αργυρώ! “Θραύση” κάνει στον μαθητικό πληθυσμό ανά το πανελλήνιο το “Υπναρούδι” της, που κυκλοφόρησαν με διάφορους τίτλους οι εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ (“Το Υπναρούδι και η Ελεάννα”, “Το Υπναρούδι και το Τυχερούδι”, “Το Υπναρούδι και η Μελένια” και “Το Υπναρούδι και η Ελεάννα σε φανταστικές περιπέτειες”) με εικονογράφηση, του επίσης Χανιώτη Βαγγέλη Ελευθερίου, αλλά και το “Κορίτσι του Πέτρου” που κυκλοφορεί με εικονογράφηση της Πέγκυ Φούρκα απ’ τις εκδόσεις “Μεταίχμιο”.
“Οταν ήμουν δάσκαλος” (πόση νοσταλγία νιώθω κάθε φορά που χρησιμοποιώ τον τίτλο της γνωστής νουβέλας του Ιωάννη Κονδυλάκη!) διάβαζα κάθε χρόνο στους εκάστοτε μαθητές μου σε συνέχειες το βιβλίο του Ζαχαρία Παπαντωνίου “Τα ψηλά βουνά”. Το έκανα και με κάποια άλλα (λίγα) βιβλία αυτό. Αν ήμουν ακόμα σε σχολείο, ένα απ’ αυτά θα ήταν και “Το κορίτσι του Πέτρου”. Τα που είχα γράψει στις “Εύφημες μνείες” (23.11.2014). Και βέβαια το “Υπναρούδι”, συμπληρώνω. Κι αν συνηγορούν οι μικροί ανά την Ελλάδα αναγνώστες της Αργυρώς, σ’ αυτό!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Αργυρώ Μουντάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Σπούδασε Γερμανική Φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακά στη Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές και στο Πανεπιστήμιο Πειραιά με ειδίκευση MBA-TQM. Εκπονεί στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών διδακτορική διατριβή. Είναι καθηγήτρια Γερμανικών στη δημόσια εκπαίδευση. Συγγραφικά εμφανίστηκε το 2005 με το “Υπναρούδι και η Ελεάννα” (Πατάκης). Το πιο πρόσφατο βιβλίο της είναι “Το κορίτσι του Πέτρου” (Μεταίχμιο, 2014). Αρθρογραφεί έντυπα και ηλεκτρονικά έχοντας πολλές συνεργασίες. Τον Φεβρουάριο του 2016 δημιούργησε τον ηλεκτρονικό ιστότοπο www.parents24.gr
Eίναι παντρεμένη με τον Σταύρο Μυγιάκη και έχουν δύο παιδιά.

Το μικρό Υπναρούδι μετά τον αιφνιδιασμό της επιθετικής αράχνης χάνει το δρόμο για το σπίτι του, αλλά συναντάει την Ελεάννα! Γίνεται το μικρό της κατοικίδιο και οι περιπέτειές τους αρχίζουν… Γιατί το Υπναρούδι εξαφανίστηκε και αναστάτωσε μια ολόκληρη τάξη; Πώς θα το βρει η καλή τους η δασκάλα; Ποιο είναι το Τυχερούδι; Και ο Γιώργος γιατί θα πάρει όλη τη μυρμηγκοοικογένεια σπίτι του; Από ποιον κίνδυνο θα σώσει το Υπναρούδι τη γλυκιά Μελένια; Αν σου αρέσει η περιπέτεια, ακολούθησέ με και θα τα μάθεις όλα…

Μου άρεσε πολύ το βιβλίο σας ειδικά η αρχή!!! Δεν μπορώ να σας πω τίποτα άλλο εκτός από τη λέξη «εξαιρετικό»! Με λίγα λόγια απίθανο!!! Το διάβασα πολύ γρήγορα γιατί με έτρωγε πολύ η περιέργεια!!! Σας εύχομαι να κάνετε μεγαλύτερη επιτυχία και από αυτήν με πάρα πολλή αγάπη.
Μαρία Β., 12 ετών (Βόλος)

***
Μου άρεσε πολύ το βιβλίο σας και θέλω να βγάλετε και άλλο βιβλίο με το Υπναρούδι. Μου άρεσε πολύ εκεί που το Υπναρούδι έσωσε τη Μελένια, γιατί έκανε μια πολύ καλή πράξη. Στενοχωρήθηκα εκεί που ο Γιώργος έπεσε από την καρέκλα. Μετά όμως έγινε καλά το πόδι του. Το Υπναρούδι, όταν έφυγε από την κασετίνα, έκανε την Ελεάννα να στεναχωρηθεί. Ευτυχώς που η κυρία της Ελεάννας έβαλε μέλι και ξαναήρθε. Θυμάμαι και άλλα πολλά, αλλά δεν ξέρω πώς να τα περιγράψω.
Αλέξανδρος, 10 ετών (Βόλος)

***
Μακάρι να είχα ένα μυρμήγκι σαν το Υπναρούδι.
Νίκος, 9 ετών (Αθήνα)

***
Μου άρεσε επειδή είχε περιπέτεια και ήταν πολύ ενδιαφέρον βιβλίο!!!
Αγγελική Β., 9 ετών (Αθήνα)

***
Μας αρέσει το Υπναρούδι, γιατί έχεις αγωνία να δεις τι θα γίνει στο τέλος!!!
Μαριεστέλλα & Αγγελική, 9 ετών (Αθήνα)

***
Μου άρεσε πολύ γιατί είχε πλάκα πολύ και ωραίες εικόνες.
Βασίλης, 9 ετών (Αθήνα)

***
Μου άρεσε γιατί το Υπναρούδι ήταν καλόκαρδο.
Νόνη, 9 ετών (Αθήνα)

***
Αυτό που μου άρεσε στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι το Υπναρούδι κατάφερε να βρει τη χαμένη του οικογένεια με τη βοήθεια της Ελεάννας.
Πένυ, 9 ετών (Αθήνα)

***
Εύχομαι το Υπναρούδι να ήταν αληθινό.
Χρυσούλα, 9 ετών (Αθήνα)

***

Μου άρεσε πολύ όταν το Υπναρούδι βρήκε τη Μελένια τραυματισμένη και τη βοήθησε.
Κωνσταντίνα, 9 ετών (Αθήνα)

Ποιος είπε ότι τα παιδιά δεν ερωτεύονται; Ποιος είπε ότι τα χνουδωτά ζωάκια δεν έχουν ψυχή; Και ποιος πιστεύει ότι ένα νέο ξεκίνημα σε μια ξένη χώρα είναι κάτι εύκολο για μια οικογένεια; Η κρίση ποιους δοκιμάζει περισσότερο; Τους Έλληνες ή τους ξένους; Η Αλκμήνη ακούει την καρδιά της να χτυπάει, ακούει κι ένα χνουδωτό ζωάκι να μιλάει. Ο Πέτρος βοηθάει την Αλίσα στα Αρχαία και την ερωτεύεται. Ποιοι απομονώνουν το κορίτσι και γιατί; Η βία ποια πρόσωπα παίρνει; Η Αλίσα θέλει να μιλήσει ελληνικά, μα νιώθει το ταμπελάκι στην πλάτη της να φωνάζει “made in Pakistan”.

…Μοιάζει με ημερολόγιο, μα δεν είναι… Μοιάζει με μυθιστόρημα μα… πάλι έξω έπεσα. Είναι ένα διήγημα της μικρής Αλκμήνης για τον αδελφό της Πέτρο που γνώρισε ένα κορίτσι από το Πακιστάν στο σχολείο τους. Μόνο ο Πέτρος την κάνει παρέα γιατί την έχει… ερωτευτεί! Η Αλίσα νιώθει πως έχει ένα ταμπελάκι πάνω της «Made in Pakistan» και όλοι την αποφεύγουν. Ο μπαμπάς της και ο αδελφός της δουλεύουν στη λαϊκή και η μαμά της, η Αΐσα, ψάχνει για δουλειά απελπισμένη… Μα έτσι θα σας πω όλη την ιστορία… Αν θέλετε πραγματικά να τη μάθετε, ζητήστε να διαβάσετε το βιβλίο. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ κι εγώ συναντώ όλα αυτά στο σχολείο μου και ακόμα περισσότερα!…
Φίλιππος Δ., 10 ετών (Ηράκλειο)
***
Το βιβλίο “Το κορίτσι του Πέτρου” είναι από τα αγαπημένα μου γιατί είναι γραμμένο με πολύ ζωντανό τρόπο και το θέμα του είναι επίκαιρο. Πιο πολύ μου αρέσουν οι ιστορίες με την αδερφή του Πέτρου γιατί είναι στην ηλικία μου, μου θυμίζουν πως τσακώνομαι με τον αδερφό μου και είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο. Εχω διαβάσει πολλά βιβλία με θέμα τον ρατσισμό, αλλά αυτό είναι το καλύτερο.
Ιόλη Ε., 10 ετών (Αθήνα)

Χανιώτικα νέα (02,04,2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/gnorimia-me-mia-nea-chaniotissa-singrafea/#ixzz44g8ShSSq 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Μετά φόβου...

Διαβάζω και αλλάζω

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Μετά φόβου...

Και το ποίημα “Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων” του Κώστα Καρυωτάκη, στο νου μου τις προάλλες, ενώ παρακολουθούσα στο κατάμεστο από κόσμο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης την αφιερωμένη στις έμμετρες ομοιοκατάληκτες δημιουργίες Χανιωτών ποιητών εκδήλωση που διοργάνωσε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, η Ενωση Πνευματικών Δημιουργών Χανίων, με πρωτοβουλία του μέλους του Δ.Σ. της Παύλου Πολυχρονάκη. «Οι δράσεις αυτές αποσκοπούν στο ν’ αναδείξουν ακόμα περισσότερο το τοπικό δυναμικό στο πεδίο της ποίησης, ώστε να καταγραφούν και όσες δημιουργίες δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί, με στόχο να παραμείνουν στο πέρασμα των χρόνων αντικείμενο μελέτης για τους τωρινούς και τους επόμενους», υπογράμμισε στη σύντομη εισαγωγική ομιλία του ο πρόεδρος της Ενωσης Δημήτρης Νικολακάκης. Δεκάδες (σίγουρα περισσότερες από πέντε) οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες. Χανιά ο τόπος των ποιητών, ιδιαίτερα, θα ’λεγα, των ποιητριών…

Η ποίηση χρησιμοποιεί τη γλώσσα στη βασική κοινωνική… της αποστολή που είναι η επικοινωνία. Ο ποιητής, ο όποιος ποιητής, απ’ τον πλέον “άδοξο”, έως τον πλέον “ένδοξο”, δεν γράφει για τον εαυτό του, αλλά για να επικοινωνήσει με τους άλλους, τους όποιους αναγνώστες του ή τους όποιους ακροατές του. Εκ των ων ουκ άνευ αυτό. Ο καθείς με το ύφος του, σαν αντανάκλαση του ήθους του… Τα που είπα, στο περίπου, μεταξύ των άλλων, πριν απαγγείλλω το ποίημά μου “Μετά φόβου”, στο οποίο εκφράζω, ας πούμε, την ποιητική μου φιλοσοφία (την ποιητική φιλοδοξία ενός άδοξου ποιητή) και με το οποίο θα κλείσω τούτη τη “Στάση”.

«Εγώ δεν είμαι τίποτα σπουδαίος ποιητής,/ δεν γράφω κι εύκολα, όπως ίσως γράφουν άλλοι,/ πρέπει της σιωπής να λειτουργήσει ο πυκνωτής,/ να ’ρθει μια παράξενη να με τυλίξει ζάλη…/ Τότε και μόνο τότε -μετά φόβου ξεκινώ/ να κάνω ποίημα το απόσταγμα της σκέψης,/ ντύνοντάς το, όπως μπορώ, να μη μείνει γυμνό,/ μ’ όλες εκείνες που του πρέπουνε τις λέξεις». (Από την ποιητική συλλογή “Οταν γίνεις ποίημα”, Χανιά 2013).

Διαβάζω και αλλάζω

“Διαβάζω και αλλάζω” ο τίτλος της καμπάνιας που διοργανώνει εφέτος το ελληνικό τμήμα της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου σε συνεργασία με την ΕΝΕΛΒΙ και την Εταιρεία Συγγραφέων, στοχεύοντας στην προώθηση της ανάγνωσης σε όλες τις ηλικίες. Μιας καμπάνιας που αρχίζει επίσημα, αύριο, 2 Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού Βιβλίου, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων και κορυφώνεται στις 23 Απριλίου, Ημέρα του Βιβλίου.

Εντάξει, τα βιβλία (μιλώ για τα καλά βιβλία – να εξηγούμαστε) δεν μπορούν ν’ αλλάξουν από μόνα τους τον κόσμο. Μπορούν, όμως να ευαισθητοποιήσουν τους ανθρώπους, οι οποίοι, όντας ευαισθητοποιημένοι, όντας καλύτεροι, θα θελήσουν να αγωνιστούν – να αγωνίζονται για την αλλαγή προς το καλύτερο του κόσμου. Μ’ αυτή την έννοια λέμε “ναι”, ένα μεγάλο “ναι” στις όποιες εκδηλώσεις γίνονται, όχι μόνο αύριο, ημέρα γέννησης του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, που γιορτάζεται παγκοσμίως το παιδικό βιβλίο, αλλά όλες τις μέρες του κόσμου.

«Θέλω να λάμπει φως στο σκοτάδι/ Ήλιος η ελπίδα πάνω απ’ τη γη/ Οι άνθρωποι όλοι πάντα ομάδι/ Και η ειρήνη να οδηγεί/ Ζεστή καρδιά θέλω να ’χω στο κρύο/ Γι’ αυτό διαβάζω ένα βιβλίο […] θέλω η αγάπη πλατειές φτερούγες/ Να ξεδιπλώσει ζερβά – δεξιά/ Να φτάσει μέχρι τις άδειες ρούγες/ Να συντροφέψει τη μοναξιά/ Κι όπου είναι ένας, να γίνουν δύο./ Γι’ αυτό διαβάζω ένα βιβλίο!». Χρειάζεται να γράψω ότι δεν αφορούν μόνο τα παιδιά οι παραπάνω στίχοι της Χανιώτισσας ποιήτριας Πηνελόπης Ι. Ντουντουλάκη απ’ το ποίημά της “Γι’ αυτό διαβάζω”;
Χανιώτικα νέα (01.04.20160

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/meta-fovou/#ixzz44ZgcQVyi 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook