ΞΕΣΤΕΡΙΑ

 

Η "ΞΕΣΤΕΡΙΑ" ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

"ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ Ο ΤΡΑΧΗΛΟΣ ΖΥΓΟ ΔΕΝ ΥΠΟΦΕΡΕΙ" 

(Και στο Ιστολόγιο μου, και βέβαια στη σελίδα μου στο Βιβλίο των Προσώπων το υπέροχο κείμενο του και καλού μου συνεπαρχιώτη και συναδέλφου στην Δασκαλοσύνη και στη συγγραφή Πέτρου Πανηγυράκη, μετά τη δημοσίευσή του στα Χανιώτικα νέα τις προάλλες... Και από εδώ οι από καρδιάς ευχαριστίες μου, Πέτρο! )

Γράφει ο Πέτρος Πανηγυράκης*

Ο πόθος του σκλαβωμένου Έλληνα, είναι η ‘’ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ’’. «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Μη σκιάζεστε τα σκότη!!. Η Λευτεριά σαν της αυγής το φωτοφόρο αστέρι, της νύκτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Ο Αισχύλος στο έργο του, ‘’ο Προμηθέας Δεσμώτης’’ τονίζει ότι ο Προμηθέας συμβολίζει τον Ελληνισμό, και ο Έλληνας ποτέ δεν πρέπει να κάμπτει τα γόνατα. Στην Ανατολή, αντίθετα η γονυκλισία, ήταν σύνηθες φαινόμενο.
Οι Έλληνες, ήταν από τη φύση τους, άνθρωποι ελεύθεροι. Δεν έκλειναν τα γόνατα, ούτε τον αυχένα, εις αγάλματα, ούτε εις βωμό ανθρώπου.
Ο πολυγραφότατος, ο φίλος και συνάδελφος, Βαγγέλης Κακατσάκης, έτσι γαλουχήθηκε από τις διηγήσεις των προγόνων του, έτσι διδάχθηκε από τους Δασκάλους του και από τους ανθρώπους του πνεύματος της νυν και της περασμένης εποχής, έτσι δίδαξε στα Σχολεία που πέρασε και έτσι συνεχίζει με το δικό του τρόπο να πράττει από τις στήλες των Χανιώτικων Νέων, με τα βιβλία του και όχι μόνον.

Στο τελευταίο του βιβλίο ‘’Πότες θα κάμει ξεστεριά’’, με τη στήριξη του Μουσείου Τυπογραφίας και των Χανιώτικων Νέων μας παρουσιάζει έξι (6) διηγήματα, με αφορμή τον εορτασμό των διακοσίων χρόνων, από την έναρξη της Επανάστασης του 1821, με τους τίτλους:

•Η καμπάνα, 2. Το τέλος, 3. Ζωή και Θάνατος, 4. Η εκδίκηση, 5. Το χρέος, 6. Η Ανάσταση, 7. Ο εθελοντής.
Κάθε διήγημα του, επικεντρώνεται σε ένα επεισόδιο, εκτυλίσσεται σε ένα συγκεκριμένο χώρο και καλύπτει σύντομη χρονική περίοδο.
Από τον Δασκαλογιάννη, μέχρι τον άγνωστο εθελοντή της Μάχης του Βαφέ, όλοι τους είναι πρόθυμοι να χύσουν το αίμα τους υπέρ της Ελευθερίας της Κρήτης και υπέρ της όλης Ελλάδος.
“Γνήσια της Ελλάδος Τέκνα.
Ψυχαί που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως.
Τάγμα εκλεκτών Ηρώων.
Καύχημα νέον”
όπως λέγει σε ένα ποίημα του, για τον θάνατο των Ιερολοχητών στο Δραγατσάνι το 1821 , ένας ωραίος Έλληνας, ο Ανδρέας Κάλβος. Με ζωντάνια σαφήνεια και παραστατικότητα η διήγηση των γεγονότων, με ντοπιολαλιά ‘’των χρόνων εκείνων’’ η οποία σε εκπλήσσει. Σεβόμενος τον πολύτιμο χώρο της εφημερίδας μας, θα αναφερθώ σε δύο μόνο διηγήματα του Βαγγέλη για να γνωρίσουν και να εκτιμήσουν οι αναγνώστες, πως έζησαν τετρακόσια χρόνια στη σκλαβιά, με θυσίες και μαρτύρια, αλλά δεν έσκυψαν το κεφάλι.

“Ζωή και Θάνατος”

Πως ο Θοδωρομανόλης, στο Επανοχώρι του Ανατολικού Σελίνου σκότωσε τον Εμίν-Αγά Βέργερη, αν και ήξερε ποιο θα’ναι το τίμημα της πράξης του, γιατί από τη μισερή ζωή, χίλιες φορές καλλιά’ ναι ο Θάνατος.
Θυμήθηκε πως όταν του πρωτό ‘πε η λάλη του, το τραγούδι, που ο Θοδωρομανώλης, σαν τον Αη Γιώργη, πήγε να γλυτώσει τον τόπο του από το θεριό, ζήλεψε τον Άγιο. Πόσο το’ θελε να βρίσκεται αυτός στη θέση του Άη Γιώργη, να σκοτώσει το θεριό! Ήξερε από τότες, πως το θερίο, δεν ήταν άλλος από τον Τούρκο Αγά, που τυραννούσε τους Χριστιανούς, κι η νερομάνα, δεν χωρούσε άλλη κουβέντα, ήταν η Λεφτεριά…
Καμιά δεκαριά γυναίκες τρομαριασμένες, ολόγδυμνες, χόρευαν πάνω στο ρόβι που’ ταν σκορπισμένο στο σανιδένιο πάτωμα… Κι αμέσως ο νους του πήγε στον Άη Γιώργη που σκότωσε του Θεριό! Κάτι άναψε μέσα του. Το θεριό! Ο Άη Γιώργης! Δίχως να το καλοσκεφτεί, άφησε χάμω τη λύρα κι ώσπου να καταλάβουν οι γυναίκες τι έγινε, βγήκε από την πόρτα, σκαρφάλωσε στη συκιά και πήρε το ντουφέκι…και μια ξερή ντουφεκιά ακούστηκε. Μπροστά στην πόρτα σωριάστηκε νεκρός ο αγάς…Την ίδια κιόλας νύκτα το φοβερό μαντάτο έφερε γυροβολιά στο Σέλινο.
‘’Για τον Μανώλη θα σας πω, τον Θοδωρομανώλη, που σκότωσε το Βέργερη πάνω στο Απανοχώρι. Τραγούδι να το μάθετε, τραγούδι να το λέτε κι όσοι κι αν είστε Χριστιανοί, να κάθεστε να κλαίτε’’

“Εκδίκηση”

‘’Αυτός ο σκοτωμός δε θα’ ναι σαν τους άλλους’’, σκεφτόταν ο Βασίλης ο Χάλης, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης , στο λημέρι του, στις Ρίζες της Μαδάρας, πάνω από το Θέρισο. ‘’Τωρα δε σηκώνεται μονο η κεφαλή. Τώρα σηκώνεται η ψυχή της. Αυτή κι αν σηκώνεται! Δε σάπισε η ψυχή της Κρήτης. Μπορεί να κακοπάθησε, να πλήγιασε, να μάτωσε, μα δε σάπισε’’.
Εις την σύναξη για τον ξεσηκωμό της Κρήτης στις Θερισιανές Μαδάρες, ήταν όλοι οι καπεταναίοι των Σφακίων, του Αποκόρωνα, του Σελίνου και της Κισσάμου. Στη μέση της συντροφιάς, δυο άντρες, όμοια θεριά, ο Σήφακας κι ο Ξέπαπας από τον Αποκόρωνα. Ξαφνικά σηκώθηκε οχλοβοή. Και να μπροστά τους ένας ψηλός άντρας πιτήδεια στολισμένος. Ήταν ο Μιχάλης Κουρμούλης από τη Μεσαρά. Αυτός που πριν λίγες μέρες ακόμη, ήταν ο πρώην Χουσεΐν Μπέης… ‘’Χριστός Ανέστη αδέρφια!! ’’ φώναξε με τη ζεστή φωνή του ο Κουρμούλης.
-‘’Αληθώς Ανέστη!’’ είπαν όλοι μαζί με μια φωνή, που θαρρείς κι έβγαινε απ’ τα φυλλοκάρδια τους.
-‘’ Η Κρήτη Ανέστη! ‘’ Ξαναφώναξε ο Κουρμούλης. Κι αμέσως οι μπαλωτές άρχισαν να πέφτουν απανωτές. Ο Στέφανος Χάλης , πήγε να πάρει το ντουφέκι, μα κοντοστάθηκε. Προτίμησε τη λύρα κι μια παράξενη μελωδία, θριαμβική και ελπιδοφόρα, ανακατώθηκε με τους ξερούς κρότους και τις πολεμικές φωνές… Και τότε ακούστηκε η φωνή του Στέφανου σαν το Λυβικό, τυραννισμένη σαν την Κρήτη και πανωραία σαν την Λευτεριά, να χαϊδεύει τον αέρα, τα δροσουλιασμένα μπουμπούκια, τη γαλάζια θάλασσα.
‘’Πότες θα κάμει ξεστεριά, πότες θα φλεβαρίσει, να πάρω το τουφέκι μου , την όμορφη πατρώνα, να κατεβώ στον Ομαλό…’’
Ο Βασίλης πήρε το τραγούδι για να τον μιμηθούν κι οι άλλοι με τις άγριες πολεμικές φωνές τους …
Το τραγούδι αυτό, από τότε είναι στη καρδιά και τα χείλη κάθε σκλαβωμένου ανθρώπου όπου γης και στα χείλη του Νίκου Ξυλούρη, στις 17 Νοέμβρη 1973 στο Πολυτεχνείο.
Τα διηγήματα του Βαγγέλη, δεν πρέπει να λείψουν από καμιά Σχολική Βιβλιοθήκη και κανένα νέο Δάσκαλο, για να διαβάζονται στους μαθητές στα πλαίσια του εορτασμού της Εθνικής μας γιορτής της 25ης Μαρτίου.

Συγχαρητήρια στον φίλο και συνάδελφο στη δασκαλοσύνη και συνοδοιπόρο στον Όμορφο Αποκόρωνα και όχι μόνο, με την ευχή να τον έχει ο Θεός καλά, να συνεχίσει να προσφέρει από το μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και τση τιμής το χρέος. Καμαρωχαίρομαί σας.

*πρώην προϊστάμενος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων , μέλος Δ. Σ. Κοινωφελούς Ιδρύματος " Αγία Σοφία" 

https://www.haniotika-nea.gr/970587-2/

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΕΠΕΚΕΙΝΑ

 

 

 Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Χθες την ονειρεύτηκα…
Ίδιο ολόδροσο λουλούδι
Στα φωτεινά τα πέταλα δυο σταγόνες
κυλούσαν στο μίσχο του.
Χαρά στα Μάτια, γέλιο, κι ο έφηβος Έρωτας.
Έτσι την ονειρεύτηκα εψές,
λίγες μέρες μετά που τυχαία την είδα
με το ίδιο χαμόγελο στα χείλη τα μπλάβα
με την ίδια τη λάμψη στα μάτια τα κουρασμένα!
Να περπατεί ολόισα ως έζησε
μια θεότητα
πλέον παλλόμενη αναμεσίς στη γη και στο επέκεινα!
Δυνατή αντρίκια γυναικεία φύση
που παλεύει έως το τέλος,
την τελευταία στιγμή που καταφθάνει!».*

…Θα γιόρταζε χθες!

Χαμoγελαστή όπως πάντα, ανάμεσα σε φίλους, γνωστούς που τη γνώρισαν!

Μαζί με κείνον που αγάπησε, που έφτιαξαν οικογένεια…

Γιορτάζει και τώρα, ξέρω τους κοιτά πια από ψηλά, νοιάζεται και ανησυχεί…

Ψυχή αυτή, ψυχές κι αυτοί που έμειναν πίσω να τη θυμούνται· πανέμορφη γυναίκα, σύντροφο, μάνα, μια οντότητα πάντα μοναδική – ξεχωριστή όπως η φύση της την έπλασε!

Αειθαλής και θαλερή να σχεδιάζει, να πράττει, να αγαπά και να “πολεμά”· νύχτες και μέρες -αέναη και τούτη η μάχη- από όποιο μετερίζι, ενάντια σε ό,τι κι αν της έφέρνε η μοίρα, ως και τη στερνή της ώρα!

Κι όλα στο έπακρο, στο… απόλυτο πολύ, πάντα!

Θα γιόρταζε εχθές, τώρα από το επέκεινα τους στέλνει την αγάπη της, να συνεχίσουν να υπάρχουν και χωρίς αυτήν, μαζί μ’ αυτήν -το ξέρουν- όλα τους τα δίδαξε!

*Το ποίημα του γράφοντος, “Αντίο λουλούδι”, αφιερωμένο στη συγκεκριμένη γυναίκα

 

 Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 9.3.22)

https://www.haniotika-nea.gr/eythyvola-kai-mi/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ" 

 

 

«Τα ελληνικά ταχυδρομεία ενώνουν τις δυνάμεις τους με “Tο χαμόγελο του παιδιού” για τα παιδιά της Ουκρανίας. Ο Όμιλος των Ελληνικών Ταχυδρομείων, όπως αναφέρει η ανακοίνωση του: «συμμετέχει στην εκστρατεία συγκέντρωσης ειδών πρώτης ανάγκης για τα παιδιά της Ουκρανίας που οργανώνει ο οργανισμός “Το χαμόγελο του παιδιού”.

Συγκεκριμένα μέχρι την Παρασκευή 11 Μαρτίου τα ΕΛΤΑ και ΕΛΤΑ Curier σε όλη την χώρα θα δέχονται δωρεάν δέματα, βάρους έως 20 kg, με την ένδειξη “Ανθρωπιστική βοήθεια – Ουκρανία – το χαμόγελο του παιδιού”». «Η αστυνομία της Μόσχας συνέλαβε δύο γυναίκες και πέντε παιδιά που ήθελαν να αφήσουν λουλούδια στην ουκρανική πρεσβεία, ενώ κρατούσαν μία αφίσα που έγραφε όχι στον πόλεμο. Τα παιδιά ηλικίας από 7 έως 11 ετών, κρατήθηκαν μαζί με τις μητέρες τους σε βαν της αστυνομίας, προτού μεταφερθούν σε Αστυνομικό Τμήμα. Ώρες αργότερα αφέθηκαν όλοι τους ελεύθεροι, σύμφωνα με την ανθρωπολόγο Αλεξάντρα Αρκίποβα, η οποία ανάρτησε φωτογραφίες και βίντεο από το περιστατικό, στον λογαριασμό της στο facebook.» «Πώς μπορείτε να κοιμάστε, όταν τα παιδιά της Ουκρανίας βρίσκονται κάτω από τις βόμβες στην Μαριούπολη, την Χερσώνα, το Χάρκοβο κι άλλες πόλεις» αναρωτήθηκε ο υπουργός εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα μέσω Twitter απευθυνόμενος στους ηγέτες της Δύσης απ’ τους οποίους ζήτησε την αποστολή μαχητικών αεροσκαφών». Από τα που αλίευσα στο διαδίκτυο για τα παιδιά της Ουκρανίας…

«Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη./ Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη./ Τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα,/ είναι ειρήνη.// Ο πατέρας που γυρνάει το απόβραδο με ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια/ μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα/ κ’ οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του είναι η ειρήνη.// Όταν οι ουλές από τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου/ και μες στους λάκκους που ’σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα/ και στις καρδιές που ‘καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα/ κι οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο/ ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κακού/ είναι η ειρήνη.// Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδυ/ τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος/ και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός/ γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του/ είναι η ειρήνη.// Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει./ Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ’ άλλο λέγοντας: το φως, το φως, το φως,/ είναι η ειρήνη”. Από το αφιερωμένο στον Κώστα Βάρναλη ποίημα του Γιάννη Ρίτσου “Ειρήνη”.

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

 ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΗΜΕΡΑ - " ΦΟΡΤΟΥΝΕΣ ΚΑΙ ΜΠΟΥΝΑΤΣΕΣ" - ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

«Απάνω στο χαρταετό έγραψα το όνομά σου/ και μάθαν όλοι, μάτια μου, πως ζω με το σεβντά σου», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Να ‘μοιαζε του χαρταετού ο κορονοϊός μακάρι/, να φύσαγε ο άνεμος μακριά τονε πάρει», μας λέει στη δεύτερη. «Κάθε γυναίκα όμορφη με τα λουλούδια μοιάζει/ και όπου προβάλλει στο λεπτό ο τόπος ευωδιάζει, μας λέει στην τρίτη, για να συμπληρώσει με μία τέταρτη: «Γυναίκες άστρα του ουρανού, στολίζουν τον πλανήτη/ κι μερακλίνες σίγουρα υπάρχουνε στην Κρήτη». Θυμίζοντάς μας με τον τρόπο της ότι σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Να ‘σαι καλά, μερακλίνα Νεκταρία.

 

Στο πλαίσιο της ενότητας “Κρήτη, προφορική ιστορία” η έκδοση του βιβλίου “Φουρτούνες και μπουνάτσες” του καλού συντ. δασκάλου, φίλου από τα παλιά, Θοδωρή Παπαραφτάκη, από την Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης “Πυξίδα της πόλης” ιθύνων νους της οποίας είναι ο γνωστός τοις πάσι και για το κινηματογραφικό φεστιβάλ Χανίων, Μαθιός Φραντζεσκάκης. «Διαβάζοντας τις 200 σελίδες (μεγάλου σχήματος) του βιβλίου αυτού, θα βρεις συμπυκνωμένα όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από την ανθρώπινη ψυχή», λέει εισαγωγικά στον αναγνώστη ο συγγραφέας. Για αληθινές ιστορίες, ιστορίες Ζωής, που διαβάζονται απνευστί, ο λόγος. «Τη γιαγιά μου την έκλεψε ο παππούς μου. Την εποχή εκείνη, αν ο πατέρας της κόρης δεν ήθελε το γαμπρό, ενώ οι δύο νέοι αγαπιόντουσαν, δύο λύσεις υπήρχαν, ή να αυτοκτονήσουν ή να κλεφτούνε. Ο παππούς και η γιαγιά προτίμησαν την “κρεμάλα” με το να κλεφτούν. 14 χρόνων ήταν η γιαγιά, 21 παππούς. Οι πρώτες αράδες από την πρώτη ιστορία… Ποιος θα την διαβάσει και δεν θα συνεχίσει;

 

Καλή Σαρακοστή! Καθαρά Δεύτερα από χθες και αντίστροφη πορεία για τη Λαμπρή άρχισε. Σαν καλόγρια με εφτά πόδια φαντάζονταν παλιά οι άνθρωποι την Σαρακοστή. Στο τέλος κάθε εβδομάδας της έκοβαν κι από ένα πόδι. Χαράς Ευαγγέλια το μεγάλο Σάββατο, όταν έκοβαν το τελευταίο…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 8.3.2022)  

https://www.haniotika-nea.gr/to-oneiro-toy-paidioy-einai-i-eirini/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

“ ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ: TOY ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

( Αναλυτικός αλλά και λίαν αγαπητικός ο λόγος τού και συναδέλφου μου στη Δασκαλοσύνη, αλλά και στη συγγραφή μερωτικού συντέκνου μου Γιάννη Τζεμανάκη για την Ξεστεριά μου στα " Χανιώτικα νέα" τις προάλλες! Κατάπολλα τα ευχαριστώ μου... )

Γράφει ο Γιάννης Τζεμανάκης

200 χρόνια από τη μεγάλη επανάσταση της Κρήτης (1821-2021) και ο δάσκαλος, συγγραφέας, ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Βαγγέλης Κακατσάκης μας πρόσφερε, σε συνεργασία με το Μουσείο Τυπογρφαφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη κα την υποστήριξη τη εφημερίδας «Χανιώτκα νέα», το νέο του πνευματικό παιδί «Πότες θα κάμει ξαστεριά».

Σε τούτο το μεστό από ιστορικές μνήμες βιβλίο ο συγγραφέας: Αναθιβάλει και παραθέτει τις θύμησες που ιερή παρακαταθήκη κουβαλά παιδιόθεν στη ψυχή του. «Η θύμηση έχει να κάνει με τις ιστορίες που άκουγα από τη γιαγιά μου στα μικράτα μου. Για τα κομμένα κεφάλια των επαναστατών που περιέφεραν οι Τούρκοι στα χωριά του Αποκόρωνα πάνω στις τουφεκόβεργες- ένα από αυτά και ενός παππού καπετάνιου» (σελ.14)

Διαβάζει την ιστορία της Κρήτης, περιγράφει γεγονότα και προβάλει πρόσωπα καπεταναίων και αγωνιστών που αψηφούσαν τη ζωή τους για το πολυπόθητο ιδανικό της ελευθερίας.
Η Ζωή χωρίς ελευθερία ήταν θάνατος και ο θάνατος ελευθερία.

Αφόρητη η ζωή τους, δεν άντεχαν πια τις καθημερινές βιαιοπραγίες του Τούρκου δυνάστη. Η σπίθα της λευτεριάς που έκαιγε τα συθέμελά τους γίνηκε σιγά, σιγά αστραπή, κραυγή και πύρινη φλόγα, που απλώθηκε στους κάμπους, τις ρεματιές και τα κορφοβούνια.

Άφουγκράζονταν οι άντρες το σούσουρο στις φυλλωσιές των δέντρων, αναπετάριζε η καρδιά τους, ξεχύνονταν στις πλατείες, αδιόρατο χαμόγελο αχνογράφονταν στα χείλη και τα μάτια τους με τρόπο μαγικό, υπερβατικό, μιλούσαν και μετέφεραν το μήνυμα του ξεσηκωμού.

Πότες θα κάμει ξαστεριά μωρέ; ψέλλιζαν τα βράδια στην αποσπερίδα τα παλληκάρια και λάδωναν τις κάνες των ντουφεκιών τους να ξεσκουριάσουν. Ψιλανεμίζονταν από τον οντά μανάδες και κόρες. Λογάριαζαν τη μοίρα τους, μετρούσαν τα βάσανά τους, σκέπτονταν το αύριο που ξημέρωνε και ένα δάκρυ όργωνε τα μάγουλά τους.

Βοήθα Παναγιά μου, στο αίμα που θα χυθεί να φυτρώσει η λευτεριά προσεύχονταν. Βοήθα Παναγιά μου ν’ αντέξουμε του καινούριου σηκωμού τη μπόρα.

Χρόνο με το χρόνο ο φόβος έδινε τη θέση του στο θάρρος, την πίστη, την αποφασιστικότητα. Η μεγάλη ώρα πλησίαζε. Ο ταπεινός λευίτης, ο παπά Μανόλης, φιλήσυχος τάχατες δεν έχανε ευκαιρία. Μάζευε τους χριστιανούς, κάτω από τα βλέμματα του Τούρκου Χασάν Μπέη, στην εκκλησιά τ’ Άη Γιώργη και τους έλεγε ιστορίες για τη θαμμένη καμπάνα και το Χριστό που θα τους βοηθούσε να μην τουρκέψουν. Άκουγαν, άκουγαν οι Χριστιανοί και πιότερο κάθε μέρα πίστευαν στο θαύμα. Η σκέψη και ο «ξεχασμένος» ήχος της καμπάνας αναπτέρωνε το ηθικό. Χτυπούσαν το καμπαναριό της καρδιάς τους κι εκείνο έτρεμε σύγκορμο κι ένιωθαν να κοινωνούν τα πάθη και την ανάσταση της πατρίδας.

Τίποτα πια δεν ήταν ίδιο. Ο Άϊ Γιώργης, μπροστάρης, έσπρωχνε τη σκέψη του αμούστακου Βασίλη να ρωτά την μαυροφορεμένη, πεισματάρα μάνα του: «Πότε θα γίνω κι εγώ αψηλός και όμορφος μάνα, αψηλός, σαράντα πήχες στο μέγαλος κι όμορφος σαν τον Άη Γιώργη!». και ο «αναθεματισμένος», ο αλαφροΐσκιωτος, με τα σιδερικά ζωσμένος καλόγερος, πότε από την κορφή τ’ Αή Λιά, πότε από την πλατεία και τους δρόμους του χωριού, έσπερνε το «Χριστός Ανέστη» κι ας ήταν η φούρια του χειμώνα και η λαύρα του καλοκαιριού.

Λίγο πιο πέρα, στα πίσω χωριά του Σελίνου, στο Πανηχώρι ο Θοδωρομανόλης που δεν άντεχε άλλο τις καθημερινές προσβολές, τις ατιμώσεις και τους εξευτελισμούς των γυναικών έπαιζε τη λύρα του κι έπλεκε στις χορδές της τον επιθανάτιο σκοπό της πάλης του με τον φοβερό γενίτσαρο Εμίν Βεργέρη. «Σώπασε εδά Εμίν Αγά με τα παράξενά σου για θα βρομέσει ο γλετζές που κάνει η αφεδιά σου». Και μια μέρα, μετά το ζεύκι στο σπίτι του Κομπιτσομανόλη, ανέβηκε στη συκιά κι έβαλε το ντουφέκι του να συνοδέψει το σκοπό που παραζαλισμένος και χορτάτος σιγομουρμούριζε ο Εμίν Αγάς.

«Εφάγαμε και ήπιαμε και κάμαμε και ζεύκι,
ως τοσονά ΄τανε γραφτό ήταν κα κισιμέτι».

Ίδιος ο αγώνας, η αγωνία και η πάλη του Γιώργιακα στην Αγία Ειρήνη, του Καλογερογιάννη στο φαράγγι, των Χάληδων στο Θέρισο και πλειάδας άλλων χαϊνηδων σ΄ όλη την Κρήτη που δεν τους χωρούσε ο τόπος, σκαρφάλωναν, αγρίμια όντες, στα χιονισμένα βουνά και ετοίμαζαν το μεγάλο σηκωμό.

Πέρασε ο χειμώνας. Γονατιστή η Άνοιξη γλυκοφιλούσε τη γη που ντύνονταν με την ολόφρεσκη πράσινη φορεσιά της. Λαμπρός ο ήλιος στον ουρανό έφεγγε και ζέσταινε τα πλάσματα του Θεού.

Μπήκε ο Απρίλης. Οι μοναχοί στο μοναστήρι της Χρυσοπηγής, Πάσχα ήταν, έψαλλαν το Χριστός Ανέστη, μα δεν πρόλαβαν να το τελειώσουν. Το αίμα από τις πληγές του Χριστού, από τις πληγές της Κρήτης, αντάμωσε με το αίμα τους, έσταξε στην πρασινάδα της γης και εκείνη αίφνης φύτρωσε κατακόκκινες παπαρούνες. Η Ανάστασης ήταν κοντά.

Η κραυγή του θρήνου, φούντωσε τη φωνή της εκδίκησης που φτερούγιζε στον Αποκόρωνα, το Σέλινο και τα Σφακιά. Από τα Γλυκά Νερά ο Μανουσογιαννάκης έμπεψε στους Χάληδες το μήνυμα της απόφασης μα και τους δισταγμούς των Σφακιανών, « αν σηκωθούν μαζί τους και οι άλλοι καπετάνιοι της Κρήτης.» στο άκουσμα αυτό συννέφιασε ο Βασίλης μα η απόφαση του σηκωμού παρέμενε σταθερή στη σκέψη του. «Μα είναι λόγος αυτός…ούλη η Κρήτη θα σηκωθεί!»

Στην εκκλησιά της Παναγιάς όπου συνάχθηκαν οι καπεταναίοι τω Σφακιώ, προσπαθούσε, μάταια, να τους μεταπείσει. Οι σφαγές και τα παθήματα τους στην επανάσταση του Δασκαλογγιάννη το 1770 τους έκαναν δύσπιστους. «Λέω πως πρέπει να σηκωθεί όλη η Κρήτη» «..τότες ήταν άλλες εποχές …». έλεγε και ξανάλεγε. Πάνω στην ώρα από την πόρτα τς΄ εκκλησιάς ακούστηκε η βροντερή φωνή του Σήφακα και του Ξέπαπα. Η παρουσία τους αναθάρρεψε τη σύναξη που ξεπέρασε κάθε ενδοιασμό όταν αναπάντεχα έκανε την εμφάνισή του ο μέχρι πρότινος Χουσεΐν Μπέης, ο λεβεντόκορμος Μιχάλης Κουρμούλης. «Χριστός Ανέστη αδέλφια!» «Η Κρήτη Ανέστη» βροντοφώναξε. Δεν πρόλαβαν να απαντήσουν «Αληθώς Ανέστη» και η κουμπούρα του Μανουσογιαννάκη παίρνει φωτιά και μαζί της άλλες και άλλες.

Από την άκρη της σύναξης ένας ήχος γλυκός συνοδεύει το πανηγύρι τούτης της Ανάστασης. Είναι ο Στέφανος, ο αδελφός του Βασίλη, που με τη λύρα του σιγοτραγουδεί:

«Πότες θα κάμει ξαστεριά, πότες θα φλεβαρίσει
Να πάρω το ντουφέκι μου, την όμορφη πατρώνα,
Να κατεβώ στον Ομαλό….»

Σφιχταγκαλιάζονται οι καπεταναίοι, δάκρυα χαράς τρέχουν τα μάτια. Η Κρήτη είχε αποφασίσει….

Στη Σπλάντζια, στην εκκλησιά των Αγίων Αναργύρων, πλήθος χριστιανών με φόβο και κατάνυξη παρακολουθεί την Αναστάσιμη λειτουργία. Ξάφνου, γιγαντόσωμη, αρματωμένη προβάλει στη θύρα η μορφή του Χουσεΐν. Παγώνει το εκκλησίασμα, κρύος ιδρώτας λούζει το κορμί τους. Ήρθε το τέλος συλλογούνται. Ατάραχος προχωρά, κάνει το σταυρό του, γονατίζει. Τρέμουσα η φωνή του Δεσπότη προσκαλεί τους πιστούς στο Μέγα Μυστήριο.

«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Πλησιάζει. Ένα δάκρυ χαράζει τα μαγουλά του. Ευλαβικά κάνει το σταυρό του «Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού Μιχαήλ εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον», μόλις ακούγεται η φωνή του Δεσπότη. Κοινωνεί! Αστράπτει το πρόσωπο του. Σταυροκοπιέται και αθόρυβα εξαφανίζεται. «Χριστός Ανέστη» ακούγεται ξανά η φωνή του Δεσπότη. «Αληθώς Ανέστη» ανταπαντά, ήρεμο τώρα, το εκκλησίασμα και με πάλλουσα τη φωνή συμπληρώνει «Η Κρήτη Ανέστη».

Ο αγώνας και η θυσία του Δασκαλογιάννη, ο αδόκητος θάνατος της Μαριγώς από το ύψωμα τ΄ Άη Λια, τα δάκρυα της καλόγριας Μαρίας, το αίμα των εκατοντάδων σφαγιασθέντων, οι μαυροφορεμένες γυναίκες, τα ορφανά παιδιά, οι αφανείς άγνωστοι στρατιώτες, οι εθελοντές του ιερού αγώνα, τα αμούστακα παλληκάρια και οι κοπελιές της Κρήτης, οι γερόντισσες και οι μανάδες που έζησαν την βαρβαρότητα του αιμοβόρου κατακτητή, τα καπνίζοντα χαλάσματα, η Κρήτη ολάκερη έβλεπαν και χαίρονταν καθώς ο δικός τους πόνος, η δική τους θυσία ήταν ο σπόρος που άρχισε να φυτρώνει τη Λευτεριά.

Χανιώτικα νέα (26.2.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/potes-tha-kamei-xasteria-toy-vaggeli-kakatsaki/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

 

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Νικολακάκης 

Πολλά χρόνια πριν τον γνωρίσω από κοντά (και αισθάνομαι ευλογημένος γι' αυτό) παρακολουθούσα και θαύμαζα τα γραφόμενά του. Αρχικά, στα ιστορικά - λογοτεχνικά περιοδικά του τόπου μας. Κυρίως στην ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ και στα ΚΡΗΤΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Τα διηγήματα και τα ποιήματά του τα υπέγραφε ως "Ευάγγελος Κακατσάκης" . Κάπου κάπου έμπαινε και η φωτογραφία του. Μικρούλα. Μαυρόασπρη. Μοναδική! Λίγα χρόνια μετά τον διάβαζα - σχεδόν κάθε μέρα- στην τοπική μας εφημερίδα, τα ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ.

Πολυγραφότατος και πολυποίκιλος. Τελευταία του παρουσία στα εκδοτικά δρώμενα, η κυκλοφορία, σε ένα τόμο, επτά εκλεκτών ιστορικών διηγημάτων του με τίτλο "ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ..." μέσω των οποίων, με την γλαφυρή, πυρφόρα, γραφίδα του ξαναζωντανεύει αριστοτεχνικά τα πάθια της σκλαβωμένης από τους Οθωμανούς Κρήτης.

Πρόκειται για ιστορίες ηρωικές μα και κάπου κάπου πένθιμες. Γεμάτες γεγονότα,ήθη, έθιμα, καταστάσεις. Ιστορίες που άκουγε στα μικράτα του από την Αποκορωνιώτισσα "λάλη" του.

Τα πολυσέλιδα αυτά διηγήματα διαβάζονται απνευστί. Ιδιαίτερα με συγκίνησε ο "ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ". Που αναφέρεται στην επανάσταση του 1866-69, μα και στο δραμματικό, αλλά και γεμάτο αυταπάρνηση και ηρωισμό ρόλο που έπαιξαν οι πολυπληθείς εξ Ελλάδος προστρέξαντες εθελοντές. Ο ήρωας που σκιαγραφείται εδώ, αγωνίστηκε με γεναιότητα στη σπουδαία αλλά άτυχη μάχη του Βαφέ,που έγινε στις 12 Οκτωβρίου του 1866. Και μόνο για την πολύνεκρη και περιπετειώδη αυτή μάχη, αξίζει κανείς να διαβάσει, όχι μόνο το βιβλίο του Κακατσάκη, αλλά, από τη σχετική βιβλιογραφία, και όλη τη λαμπρή ιστορία της περιόδου εκείνης.

Θερμά συγχαρητήρια στον καλό μου φίλο Βαγγέλη για την ιδέα του, αλλά και στην εφημερίδα ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ και το ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ που αγκάλιασαν με ενθουσιασμό το εγχείρημα και υλοποίησαν την ωραία αυτή έκδοση.

]

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10220733019251536?notif_id=1643110169657778&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε2 ΤΑΞΗ 8ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ...  ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Kαλοί μου φίλοι, καλές Απόκριες και καλή Σαρακοστή!

Για τον ξεχωριστό τρόπο που γιόρτασαν τις φετινές Απόκριες μας “μιλούν”, με τα κείμενα και τις ζωγραφιές τους στον σημερινό Παιδότοπο κάποια απ’ τα παιδιά της Ε2 τάξης του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων.

Να ‘ναι καλά ο πολύ γνωστός στους αναγνώστες της στήλης δάσκαλός τους, ο εξ’ Έβρου ορμώμενος Βαγγέλης Παγωνίδης, που με πληροφόρησε σχετικά και του ζήτησα ν’ αναλάβουν ως τάξη την κάλυψη της σελίδας. Κατάπολλα τα ευχαριστώ μου. Να χαίρεσαι τους μαθητές σου, Βαγγέλη! Να χαίρεστε τον δάσκαλό σας, καλά μου Πεμπτάκια!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος

 

[…] Eμείς φέτος στο Ε2 του 8^ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων, στην καρδιά της πόλης μας αποφασίσαμε να γιορτάσουμε τις Απόκριες κάπως διαφορετικά, «εναλλακτικά». Η γιορτή που… αν όχι όλοι, οι περισσότεροι λατρεύουμε, έφτασε κι επειδή φέτος θα μας λείψει πολύ, κάναμε μια ιστορική αναδρομή στις μουσικές, τα φαγητά, τους χορούς, τα μασκαρέματα και ό,τι άλλο έχουμε συνδυάσει με αυτή την γιορτή τα προηγούμενα χρόνια. Φέραμε φωτογραφίες, μοιραστήκαμε σκέψεις, ανταλλάξαμε ιδέες και καταστρώσαμε Σχέδιο Δράσης… Μιλάμε φυσικά για το Καρναβάλι!

Οι Απόκριες ουσιαστικά, είναι η προετοιμασία για τη Μεγάλη Σαρακοστή και στη συνέχεια τη Μεγάλη Εβδομάδα. Οι 3 εβδομάδες πριν τη Μεγάλη Σαρακοστή ονομάζονται Τριώδιο.

Πολλά θα μπορούσαμε να κάνουμε μέσα στις 3 αυτές εβδομάδες και τα κάναμε..

Ντυθήκαμε, βαφτήκαμε, γελάσαμε, νοσταλγήσαμε, αναπολήσαμε, ελπίσαμε… Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, πέρα από όλα όσα πρωτόγνωρα βιώνουμε όλοι μας έχουμε μάθει πρωτίστως να εκτιμούμε έστω και τα πιο απλά… Αλήθεια τι θα λέγατε αν βιώνοντας μέσα στη σχολική μας τάξη τις Απόκριες ετοιμάζαμε κάτι για κάποιον/ους από την πόλη μας ή από αλλού που το έχουν ανάγκη; Εξάλλου τα έθιμα αυτά προσφέρουν γέλιο, χαρά, κέφι και μας κάνουν- μικρούς και μεγάλους- να ξεφεύγουμε έστω και για λίγο από τα καθημερινά μας ζητήματα και να προετοιμαζόμαστε για κάτι καλύτερο, νέο, ελπιδοφόρο! Είπαμε οι Απόκριες είναι μια προετοιμασία! Είναι το ξεκίνημα για να φτάσουμε σε κάτι καλύτερο, νεότερο, ελπιδοφόρο! Να φύγουμε από το Χειμώνα, να υποδεχτούμε την Άνοιξη και να φτάσουμε στην Ανάσταση! Ελπίζοντας αυτές οι Απόκριες να αποτελέσουν την απαρχή για επιστροφή στην κανονικότητα μας καθώς και κάτι καλύτερο για τον καθένα μας! Ευχόμαστε Καλές Απόκριες σε όλους μας!

Οι μαθητές/ριες κι ο δάσκαλος του Ε2 του 8^ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων

[…] Πλησιάζοντας στις Απόκριες, μου ήρθε η έμπνευση και σκίτσαρα μια αποκριάτικη στολή Ινδιάνας! Μιας και οι Ινδιάνοι παίρνουν ονόματα εμπνεόμενα από τη φύση, είπα να την ονομάσω «Κόκκινο Άνθος» εμπνευσμένη από τη φωτιά που είναι κι αυτή κόκκινο άνθος του πολέμου που έζησαν τα κακόμοιρα τα παιδιά, κάποια από αυτά είναι συνομήλικα μας, και οι άνθρωποι του Αφγανιστάν.

Έτσι λοιπόν αυτή τη στολή που δημιούργησα, το Κόκκινο Άνθος θέλω να τη χαρίσω σε ένα κοριτσάκι πρόσφυγα από το Αφγανιστάν που από την οσμή του πολέμου, ελπίζω έστω και λίγο, έστω και με αυτή τη στολή, να νιώσει η πληγωμένη καρδούλα του ευτυχία και χαρά!

Ελπίζω όταν την πιάσει στα παιδικά του χεράκια να νιώσει χαρά κι ο πόλεμος που έχει ζήσει να ξεχαστεί και να γίνει ένα κακό όνειρο του παρελθόντος.

Όσο για εσένα, καημένο κοριτσάκι που σου χαρίζω αυτή τη στολή με πολλή αγάπη να ξέρεις πως όλα τα πλάσματα και οι άνθρωποι της Γης, αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία!

Καλές Απόκριες σε όλους!

Μαρία Μιχαέλα Γαλιεδάκη

Θα ήθελα να δώσω την Αποκριάτικη Στολή του Κλόουν που έχω σχεδιάσει και που έχω αποκτήσει σε όσα παιδιά δεν μπορούν για οικονομικούς λόγους ή δεν θέλουν να ντυθούν για να μη στεναχωρήσουν τους γονείς τους που δεν έχουν τα χρήματα ή το χρόνο να τους αγοράσουν ή να φτιάξουν μια στολή! Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά αυτά!

Αλέξανδρος Ταχτσίδης

Αν θα μπορούσα να δώσω κάπου αυτή την Αποκριάτικη Μάσκα που σχεδίασα για να φορέσω φέτος προκειμένου να δώσω κάπου ελπίδα, χαρά κι αισιοδοξία τότε θα ήταν σίγουρα στο «Χαμόγελο του Παιδιού». «Το Χαμόγελο του Παιδιού» ιδρύθηκε το 1995 από τον 10χρονο Ανδρέα Γιαννόπουλο, ο οποίος λίγο πριν φύγει από τη ζωή εξέφρασε στο ημερολόγιό του την επιθυμία να δημιουργηθεί ένας σύλλογος για να έχουν όλα τα παιδιά όσα ο ίδιος είχε απλόχερα: αγάπη, στοργή, ενδιαφέρον, σεβασμό. Νομίζω ότι αυτά είναι που χρειαζόμαστε τώρα περισσότερο από ό,τιδήποτε άλλο»

Κωνσταντίνα Ρεϊζάκη

Αποφάσισα να σχεδιάσω μια στολή-Αφιέρωμα στη Μεξικανή Ζωγράφο Φρίντα Κάλο, που είναι η αγαπημένη μου! Θα ήθελα να τη δωρίσω σε όσα παιδιά αισθάνονται «διαφορετικά» και ξεχωριστά! Όλοι μας είμαστε διαφορετικοί αλλά και ίσοι. Όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη!

Μαριαλένα Αδαμοπούλου

Φέτος τις Απόκριες μετά από συζήτηση που κάναμε στην τάξη μας αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι έστω και από απόσταση για συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη! Έτσι λοιπόν αποφάσισα να δωρίσω την παλιά μου στολή αυτή του μαχητή σε παιδάκι του συλλόγου «Ορίζοντας». Ο "Ορίζοντας" είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που δραστηριοποιείται στον τομέα του εθελοντισμού, της υποστήριξης και των δωρεών για καρκινοπαθείς. Έχει έδρα του την πόλη μας, τα Χανιά και νιώθω πολύ περήφανος γι αυτό! Καλές Απόκριες και Καλή Σαρακοστή!

Μάριος Σηφάκης,

Για τις φετινές Απόκριες σχεδίασα στολή και μάσκες «Τσάρλεστον». Θα ήθελα να τις δωρίσω στο «Χαμόγελο του Παιδιού» που είναι ένας εθελοντικός Οργανισμός που από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα υλοποιεί δράσεις με στόχο την ολιστική αντιμετώπιση των φαινομένων κάθε μορφής Βίας απέναντι στα παιδιά ελπίζοντας να συμβάλλω κι εγώ έτσι στις δράσεις του «Χαμόγελου του παιδιού».

Δήμητρα Τζανάκη

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 5.3.

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΤΟ ΒΑΤΟΛΑΚΚΙΑΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 16 ΧΡΟΝΙΑ

«[…] Γύρω στους 200 είναι οι καρναβαλιστές που περιμένουν υπομονετικά, παράγοντας και καταναλώνοντας ταυτόχρονα κέφι, μπροστά απ’ τα 17 άρματά τους την έναρξη της παρέλασης. Οι περισσότεροι βέβαια απ’ τον Βατόλακκο με τα άρματα των Ευρωβοσκών, των Αρρώστων κοτόπουλων, των Χανουμισσών, του Πινόκιο, των Ψαροντουφεκάδων, της Χαβάης, των Πειρατών και της Κοκκινοσκουφίτσας. Δεν λείπει, όμως η συμμετοχή, κι απ’ τα γύρω χωριά απ’ τον Σκινέ – Φούρνε με το άρμα του ΕΣΥ και από τον Αλικιανό με τα άρματα της Λούφας και Παραλλαγής. Και της ευρύτερης περιοχής και όχι μόνο του Βατόλακκου είναι υπόθεση το Βατολακκιανό καρναβάλι, βλέπετε. Να τα επισκεφτώ όλα τα άρματα, λόγω χρόνου, η ώρα είναι ήδη 4 μ.μ των αδυνάτων αδύνατο. Μια επισταμένη ματιά, όμως, στους Αρλεκίνους που στερούνται άρματος και θα περάσουν πεζή, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Και γιατί θα περάσουν πρώτοι και γιατί απ’ ό,τι βλέπω, καλύπτουν όλες τις γενιές. Εδώ στη Μεγάλη των Αρλεκίνων παρέα, είναι και η κόρη και οι νύφες και τα πέντε εγγόνια του Γιάννη του Αναγνωστόπουλου που παίζει τον ρόλο του μοναδικού ξεναγού μου τώρα, μια που οι άλλοι δύο έχουν πάει στα πόστα τους. Μαζί ρίχνουμε κάποιες φευγαλέες ματιές και σε τρία τέσσερα ακόμη, με λιγότερες φευγαλέες αυτές στα άρματα των Ευρωβοσκών. Οι οποίοι μέχρι και δική τους ιστοσελίδα, www.boskiki.gr, η διεύθυνσή τους, διαθέτουν. Για να διαφημίσουν το γάλα που πουλούν στο ίντερνετ, προφανώς. Κατά τ’ άλλα: Όλα τα επαγγέλματα το ‘να με τ’ άλλο μοιάζει/ εκτός από τη βοσκική, που ‘πει μεγάλο χάζι.

Ένα ζωντανό χωριό 800 περίπου μονίμων κατοίκων μα κι ένα χωριό που βγάζει τα πάντα, άλλο αν τα ονομαστά πορτοκάλια του τα τρώει τελευταία το χώμα, είναι ο Βατόλακκος. Μου μιλά με μεγάλη αγάπη γι’ αυτό επιστρέφοντας για την πλατεία και περνώντας απ’ τα Καλοξιανά, τη γειτονιά που είναι το έβγα του, ο κύριος Γιάννης. Κυρίως όμως, μου μιλά γι’ αυτήν, την πρώτη(!) πλατεία του κόσμου. Εδώ, ένα γύρω, βρίσκονται τα πάντα. Η εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, στην χάρη των οποίων ο Σύλλογος κάνει μεγάλο πανηγύρι, το Δημοτικό Σχολείο, το Νηπιαγωγείο, η Βιβλιοθήκη του Συλλόγου, το παλιό Κοινοτικό Γραφείο, το Ιατρείο, τα περισσότερα καφενεία και άλλα μαγαζιά και βέβαια το πανύψηλο ρολόι, προσφορά αγάπης του Βατολακκιανού ομογενούς Ευαγγέλου Μαρκουλάκη, μου λέει. Ωστόσο έχουμε ήδη φτάσει και συναντούμε το αδιαχώρητο.

Ώρα 4:25 μ.μ. και η παρέλαση με πρώτους καταπρώτους και πρώτες κατάπρωτες, τους Αρλεκίνους και τις αρλεκίνες αρχίζει. Του Κυρίου ΔΕΗθώμεν, όμως. Μια βλάβη στον υποσταθμό της ΔΕΗ (από σερπαντίνα;) αχρηστεύει τα μικρόφωνα και οι καρναβαλιστές οι οποίοι βρίσκονται ήδη στον χώρο της πλατείας, εκτός από τα… αρλεκινοειδή και το άρμα που σε στυλ Σεραγιού φιλοξενεί πασάδες και χανούμισσες, μαχαραγιάδες και οδαλίσκες, μένουν χωρίς παρουσίαση. Όχι για πολύ πάντως. Τις γεννήτριες τι τις έχουμε, εξάλλου; Ένα το κρατούμενο. Για να το προσθέσουμε, ωστόσο, ούτως ή άλλως, στο άλλο. Στο ότι δηλαδή το αναβλύζον από παντού κέφι, σε καμιά περίπτωση δεν αφήνει να φανεί το κενό. Η καλή νοικοκυρά με το κουτάλι γνέθει εξάλλου. Οπως και ο καλός καρναβαλιστής άλλωστε […]»

Σημείωση: Ένα μέρος από την παρουσίαση του Βατολακκιανού καρναβαλιού που είχα κάμει στη στήλη “Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας” που είχαμε με την Ευδοκία για χρόνια στην εφημερίδα (βλ. “Χανιώτικα νέα”, 6 Μαρτίου 2006).

 ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

"ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ" - ΥΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥ - Ο ΑΜΑΧΟΣ Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝΕ ΠΛΗΡΩΝΕΙ...

 

«Σε καταφύγιο θλιβερό,/ μες σε μετρό της Ουκρανίας,/ ένα παιδί πέντε χρόνων,/ με μαύρο δάκρυ κλαίει./ Δεν πήγα ακόμα στο σχολειό/ δε θέλω να πεθάνω». Το άτιτλο ποίημα που μου υπαγόρευσε από το τηλέφωνο προχθές ο και καλός μου φίλος δάσκαλος – ποιητής Κώστας Καλαπανίδας με την παράκληση να δημοσιευθεί στη στήλη. “Δεν θέλω να πεθάνω”. Τι κραυγή κι αυτή! Η κραυγή των κραυγών…

 

Βλαδίμηρος Πούτιν εναντίον Βλαδίμηρου Ζελένσκι. Ο Μέγας Βλαδίμηρος της Μόσχας εναντίον του Μικρού Βλαδίμηρου του Κιέβου. Υπό το βλέμμα του Τσάρου Βλαδίμηρου, που βαφτίστηκε ορθόδοξος χριστιανός πριν από χίλια χρόνια. Ανορθοδοξίας καμώματα οι όποιες δεήσεις για ευλογία των όπλων. Δεν μπορεί παρά να το καταγράψει αυτό έστω και σαν υποσημείωση η ιστορία…

 

«Σύννεφα μαύρα και βαριά ο ουρανός γεμίζει/ του πόλεμου τις συμφορές, καθένας τις γνωρίζει// Ο άμαχος ο πληθυσμός πάντοτε την πληρώνει,/ απ’ του πολέμου τα δεινά κανένας δεν γλυτώνει.// Οι Ρώσοι με τους Ουκρανούς μια λύση να την βρουνε/ άλλες ανθρώπινες ζωές άδικα μη χαθούνε». Για τον πόλεμο στην Ουκρανία οι μαντινάδες που μου έστειλε τις προάλλες, μέσω κινητού, όπως πάντα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 4.2.2022) 

https://www.haniotika-nea.gr/sto-vatolakkiano-karnavali-prin-apo-16-chronia/

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ... 

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

 

 

(Και ο Ακρωτηριανός συγγραφέας Εμμανουήλ Κουτράκης, το ΓΕΡΟΝΤΑΚΙ, όπως τις περισσότερες φορές  υπογράφει τα ξεχωριστά  γραφτά του, έγραψε προ ημερών στα Χανιώτικα νέα για την "Ξεστεριά" μου... Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου!)

Γράφει το ΓΕΡΟΝΤΑΚΙ

Με απέραντη ευγνωμοσύνη στην πολυσχιδή προσωπικότητα του Βαγγέλη Κακατσάκη, όπως αναφέρεται στο προλογικό σημείωμα των “Χανιώτικων νέων” στο βιβλίο του “ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ” απευθύνω με πολύ μεγάλη συγκίνηση τα πολλά πολλά μου ευχαριστώ για το υπέροχο καινούργιο βιβλίο του και τον ευγενικό ντου Αγαπητικό χαιρετισμό. Κύριε Βαγγέλη δεν σου κρύβω πως τη χειρονομία σου αυτή τη θεωρώ πολύ τιμητική κι αισθάνομαι υπερήφανος απού με θυμάσαι. Μόνο πως αυτή τη φορά, το καινούργιο σου αυτό πόνημα, που έφτασε στα χέρια μου ημέρες καλοκαιρίας, μου δημιούργησε κάποια μικροπροβλήματα. Γιατί με καθήλωσε στο διάβασμα του. Κι η σύζυγος μου, εμπαινόβγαινε κι εγούζιουντανε πως οι γι αγκινίδες και τα ξινοτρίφυλλα επνίξανε τον κήπο μας, και με στραβοξάνοιγε και μου λεγε: «κι εσύ διαβάζεις μ’ αυτή τη λιακάδα, αμέριμνος».

Κι είναι αλήθεια κ. Βαγγέλη πως από διήγηση των ακουσμάτων απούχες από τη μακαρότισσα τη λάλη σου, τη Στυλιανή, που κοντά στην παρασιά, κείνανα τα ευλοημένα χρόνια, απού καίγουντανε τα πρινοκούτσουρα, εκείνη είχε αναμάσκαλα τη ρόκα κι έκλωθε γή έξενε τα μαλλιά των προβατινώ σας. Την ίδια ώρα όμως ετάιζε τη παιδική σου ψυχή με τούτεσας τσ’ ιστορίες για τα βάσανα και τσοι ταλαιπωρίες τω ραγιάδω προγόνω μας, απού ήτανε ορχομένες από στόμα σε στόμα και στα δικά τση αφθιά. Όπως εκάνανε δα ούλες οι Λαλάδες κι οι γι αληθινές Μανάδες, γιατί κατά τη ταπεινή μου γνώμη, οι γ’ αληθινές μανάδες είναι εκείνες απού γεννούνε, αλλά κι αναθρέφουνε κιόλας κι ετσά εκάνανε τοτεσάς, κι ας ήτανε αναλφάβητες, ήτανε όμως πάνσοφες. Γιατί και πάλι κατά τη γνώμη μου την ταπεινή, εκαθοδηγούντανε από το Θείο δώρο στσοι γυναίκες τη μητρότητα. Και δεν εγεμίζανε μόνο τα στομάχια των κοπελακιώ ντωνε, παρά και τσοι ψυχές τωνε με ιδανικά κι ευαιστησίες. Ετσά να πράμα θεωρώ πως εγίνηκε και με σένα, αγαπητέ Βαγγέλη. Κι εσύ εδά, με την αναγνωρισμένη λογοτεχνική σου αξιοσύνη τσοι προσφέρεις αυτές τσ’ ιστορίες με το βιβλίο σου “ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ.

Ετσά σα μνημόσυνο στσοι ραγιάδες και αγωνιστές κεινονά τω χρόνω “π’ ούλα τα σκιάζ’ η φοβέρα και τα πλακών’ η σκλαβιά” που διαβάζοντας το, θυμήθηκα τα όμορφα διηγήματα των αναγνωστικών μας στο σκολειό, τσοι περιγραφές του Παπαδιαμάντη στα δικά ντου διηγήματα, και τσοι στοχασμούς του Φ. Κόντογλου στα βιβλία ντου, το τραχύ Καπετάν Μιχάλη του Αθάνατου Καζαντζάκη και τσ’ ανάλαφρες περιγραφές στσοι κακοτοπιές τση Μαδάρας, στα πήγαιν’ έλα ντου, στσοι σπερνούς και τσοι λουτρουγιές του μακαριστού πρώτου σου εργοδότη, αν δεν κάνω λάθος, και συντοπίτη σου, και καθηγητή μου στην Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης Ειρηναίου Γαλανάκη, πρώην Μητροπολίτου Κισσάμου και Σελίνου.

Πανάξιε Βαγγέλη Κακατσάκη σε διαβεβαιώ πως με κατασυγκίνησες με το πανέμορφο πόνημα σου “ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ”. Γι’ αυτό και σε παρακαλώ να μου επιτρέψεις να αναντρανίσω το μικιό μου ανάστημα και με τη δύναμη τση φωνής που έχω να σου πω κατά πρόσωπο, Μπράβο μωρέ Βαγγέλη! Απού με το βιβλίο σου αυτό προσφέρεις μια διαλεχτή θροφή στσοι παλιές και καινούργιες γενιές, απού θρέφει συνειδήσεις κι αντρειώνει ιδανικά.

Και βέβαια, το μπράβο απευθύνεται και σε ούλους, που και συ κ. Βαγγέλη αραδιάζεις στο βιβλίο σου, τα ονόματα ντωνε που σου συμπαρασταθήκανε και ιδιαίτερα στην εφημερίδα “Χανιώτικα νέα” που πρωτοπορεί και στηρίζει παρόμοιες πρωτοβουλίες· την οποία κι προσωπικά ευγνωμονώ, γιατί έχω νιώσει τη θαλπωρή τση φιλοξενίας τση και τη ζεστασιά του ενδιαφέροντος τση. Ακόμη όμως από τούτεσας τσ’ ιστορίες βγαίνει το συμπέρασμα πως οι πρόγονοι μας διατηρήσανε ζωντανή την ελπίδα για την Ελευθερία και μείνανε αδούλωτες οι ψυχές τωνε.

Κι είναι ούλα τα διηγήματα σου διαλεχτά κι όμορφα και καταγγέλουνε την προσμονή, την ελπίδα και τη λαχτάρα για Λευτεριά, μα η καμπάνα στο υπόγειο. Με την καμπάνα να χτυπά μια φορά το χρόνο και το θαύμα του παπά Μανώλη, απού με τσ’ ήχους τση έσωσε το χωριό από τον εξισλαμισμό. Μου ‘φερε στο νου και θυμήθηκα την ιστορία τση καμπάνας τσ’ Αγίας Τριάδας που αναφέρω στο βιβλίο μου “Το χωριό μου Χωραφάκια Ακρωτηρίου Χανίων” και στσοι 106-107 σελίδες του. Που στη δεκαετία του 1830 ο Ηγούμενος του Μοναστηριπύ Ιωακείμ Καλαμαρίδης εκμεταλλεύτηκε την εκτίμησε του διοικητή τση Κρήτης, Μουσταφά πασά, ο Γκιριτζής (Κρητικός) και του ζήτηξε κατασκευή καμπάνας για το Μοναστήρι ντου, γιατί τανε απαγορευμένο είδος. Και με την πρωτοβουλία ντου παραγγέλθηκε στην Τεργέστη, για στη Κρήτη ήτανε αδύνατη η κατασκευή τση. Κι όταν τη φέρανε τη ξεφορτώσανε στο λιμανάκι του Τερσανά Χωραφακίων. Κι ύστερα επήγε το πλοίο στο λιμάνι των Χανίων. Κι όταν εσήμανε το πρώτο ακοπυστήκανε με μεγάλη ευχαρίστηση οι ήχοι τση. Απού αιώνες τσοι στερούντανε οι Χρισιανοί. Και μ’ αυτές τσοι σκέψεις λέω να τελειώσω. Το μόνο απού ήθελα να ‘τανε μπορετό, νάχα φωνή σα ντη βροντή απού κάνει τα βουνά κι αντιβοούνε, για ν’ ακουστεί στα αφθιά των αρμοδίων, για ν’ ακούσουνε την άποψη μου. Πως τούτανα τα διηγήματα πρέπει να συμπεριληφθούμε στ’ αναγνωστικά τω σκολειώ. Γιατί με τούτανα τα δασκαλέματα θα ξυπνούνε συνειδήσεις κι αντρειώνουνε ιδανικά και θα ξαστερώσει ο ορίζοντας από τσοι σκουντούφλες και τσοι κατσιφάρες απού θαμπώνουνε τον ελληνικό ορίζοντυα ώρες και φορές. Και το πανάκριβο δώρο τση Λευτεριά, απού βγήκε από τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά, δε θα κιντυνεύσει να χαθεί ποτές.

Για σένα δα Βαγγέλη και τον οικογενειακό σου περίγυρο οι γι ευκές μου άπειρες κι η γι εκτίμηση μου μεγάλη.

Χανιώτικα νέα (Πέμπτη, 24.2.2022)

https://www.haniotika-nea.gr/potes-tha-kamei-xesteria-4/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΦΩΝΕΣ - ΚΡΑΥΓΕΣ - ΟΙΜΩΓΕΣ... ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΟΙΡΑ

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Θα ’πρεπε άραγε να ψάχνω ως άνθρωπος αιτίες που να δικαιολογούν τον θάνατο αθώων;
Αδυνατώ να ζήσω σε αυτόν τον κόσμο!

Πρέπει να επιβιώσω, να συνηθίσω· στις ορέξεις, στις διαστροφές, στις παράλογες απαιτήσεις των διαφεντευτάδων τούτου του κόσμου!

Να μάθω να αποδέχομαι το κλάμα του πόνου, της απόγνωσης, της ψυχής! Να παρακολουθώ και να μην “σπάω” μπρος στα διαμελισμένα σώματα από σφαίρες και βόμβες που φτιάχνουν άνθρωποι ανθρώπους να σκοτώσουν!

Κι οφείλω να μαθαίνω να συνεχίζω τη ζωή μου -όσο αυτό μου επιτρέπεται- καθώς οι πόλεμοι και οι συμφορές συμβαίνουν τόσο κοντά, τόσο μακριά από τον χώρο μου!

Για να αναθρέψω το μέλλον -το όποιο μέλλον- να διασφαλίσω ακόμη μία ημέρα αυριανή πάνω σε τούτον τον πλανήτη!

Κάπως… έτσι νιώθω!

Κάπως ζωντανός βρίσκομαι απέναντί σου άνθρωπε· επιχειρώντας να ψάχνω αιτίες που να δικαιολογούν τον θάνατο αθώων!

Γιατί προσπαθώ να λάβω από τη δική σου σοφία -συ είσαι γνώστης καλύτερος από εμένα· και μου επεξηγείς πως, ναι αθώα παιδάκια πρέπει να χάσουν τη ζωή τους για να μπορέσουμε εμείς να συνεχίσουμε τον όποιο αγώνα μας σε τούτη τη ζήση! Για να μπορέσουμε
-και με αυτή τη συνθήκη – σύμβαση- να υποταχθούμε στη μοιραία φύση μας, να συνηθίσουμε το Κακό που διαφεντεύει τον κόσμο!

Γιατί τούτη η αέναη μάχη μεταξύ καλού και κακού, ποτές της δεν θα πάψει! Κι όλοι οι θάνατοι παιδιών και αθώων είναι -και αυτοί μεταξύ άλλων- λάδι στη μηχανή του χρόνου του άχρονου!

Διαπιστώσεις που ίσχυαν πριν από εμάς, που θα ισχύουν και μετά από εμάς!

Αδυνατώ να ταχθώ υπέρ της δικαιολόγησης του σκοτωμού, της σφαγής, της καταστροφής του βιος του οποιουδήποτε ανθρώπου!

Κι ο ξεριζωμός, η προσφυγιά, ο παιδεμός, μια ατέρμονη κατάσταση της ίδιας μοίρας… των λαών!

Ολα αυτά με κάνουν να νιώθω πως δεν ανήκω σε τούτη τη ράτσα που λέγεται άνθρωπος, κι ας ξέρω πως είμαι ένας σαν κι εσέ, κι ας ξέρω πως όσο κι αν θα το επιθυμούσα δεν το μπορώ να απεκδυθώ της ανθρώπινής μου φύσης!

 

 Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2022)

https://www.haniotika-nea.gr/fones-krayges-oimoges-anthropon-moira/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 Ο ΜΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

 

 

«Έτσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δεν θα πάνε!»… Με την ελπίδα αυτή, όπως την εκφράζει ο Τούρκος συγγραφέας Ασίζ Νεσίν στον τίτλο τού πιο γνωστού βιβλίου του μπαίνει ο Μάρτης, ο πάλαι ποτέ πρώτος και από το 46 π.Χ. με την καθιέρωση του Ρωμαϊκού Ημερολογίου τρίτος μήνας του χρόνου. Ο Μάρτης με τις δυο γυναίκες, τη μια όμορφη και την άλλη άσχημη, ο Μάρτης “ο πεντάγνωμος”, “ο γδάρτης κι ο κακός παλουκοκαύτης”, ο “τρελός και ο αντάρτης”, μα και ο Μάρτης των χελιδονιών που φέρνουν στα φτερά τους την άνοιξη… «Όξω ο Κουτσοφλέβαρος,/ όξω ψύλλοι, ποντικοί,/ μέσα Μάρτης και χαρά/ και καλή νοικοκυρά!». Καλό μήνα!

«Έβγα Φλεβάρη να μπει ο Μάρτης/ να ‘ρθει το χελιδόνι απού τη θάλασσα/ Τα δέντρα ανθούσι, μοσκοβολούσι./ Η γη βλαστάνει, καρπούς μας βγάνει, και ρόδα κι άνθη η ψ’η (ψυχή) ευφράνθη/ ήρθεν ο Μάρτης, πάει ο Φλεβάρης./ Καλές κεράδες, και νιες και γράδες/ τα μελιδόνια, τα χελιδόνια, όπου πετούσι και κελαηδούσι,/ ταΐσετέ τα, πότισετέ τα, καληνωρίσετέ τα./ Κι αυτός που τα σηκώνει, απ’ όλα τα μαζώνει./ Στάρι κριθάρι, και το μιγάδι/ κι αν είναι και ροβίθια, δίνουνε κι αυτά βοήθεια./ Και αν είναι κι αυγουλάκι έχομε και καλαθάκι./ Και αν είναι και κρασάκι, επαέ ‘ναι το φλασκάκι/ να το πιούνε τα κοπέλια, εις τα όμορφα σκουτέλια./ Κι αν τύχει και μεθύσουν/ τον θιο να ευλογήσουν/ που ‘πεψε τη χελιδόνα, απού τη θάλασσα./ Το χελιδόνι να ‘ρχεται στο σπίτι να φωλεύγει/ και να του δίνετε φαΐ να παίρνει να μισεύγει/ να π’χαίνει εις την έρημο και να ‘ναι χορτασμένο/ και να θυμάται του σπιτιού που το ‘χει ταϊσμένο». Απόσπασμα από τα “Μαρκοκάλαντα”, που έχει καταγράψει το 1985 στη Μονή Κρεμαστών Μεραμπέλου ο Νίκος Ψιλάκης (βλ. βιβλίο του “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη”, εκδ. “Καρμάνωρ”, 2005). Ένα απ’ τα απωθημένα της παρά ένα σαράντα χρόνια δασκαλικής μου ζωής, ότι δεν αναβίωσα, (όπως έκαμα με τα κάλαντα του Λαζάρου) τα Μαρτοκάλαντα με τους μαθητές μου.

«Πιστά στο ραντεβού τους τα χελιδόνια./ Με την άνοιξη στα φτερά τους./ “Πάει και τούτος ο χειμώνας, ραγιάδες, ραγιάδες”,/ το μήνυμα που μεταφέρουν.// Σπουδαία συντροφιά/ οι κελαηδισμοί και τα φτεροκοπήματα των χελιδονιών./ Τι κι αν φεύγουν το φθινόπωρο…/ Ξαναέρχονται/ κουβαλώντας την επόμενη άνοιξη». Το ποίημα μου “Των χελιδονιών” (από την ποιητική συλλογή “Όπως το ψωμί”, εκδ. “Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2018.)

ΚΑΙ...  ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ -   ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΑ,ΜΟΝΟ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΝΤΑ - Ο " ΜΑΡΓΙΤΗΣ" ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

 

«Τον πρώτο μήνα τσ’ Άνοιξης η φύση θα ανθίσει,/ αρώματα μεθυστικά, η πλάση θα γιομίσει.// Χελιδονάκι να γενείς κοντά μου να πετάξεις/ και την καινούρια σου φωλιά, σιμά μου να τη σιάξεις.// Του έρωτα την άνοιξη, στην αγκαλιά σου βρήκα/ στου παραδείσου τον μπαξέ μ’ ένα φιλί σου μπήκα». Ανοιξιάτικες και οι τρεις σημερινές, υπέροχες όπως πάντα, μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. Και βεβαίως ερωτικές. Άνοιξη και έρωτας το θέμα που διαπραγματεύεται και το παρουσιάζει με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο η μαντιναδολόγος μας. «Ο Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε»… και στον στίχο αυτό του Διονυσίου Σολωμού από τους “Ελεύθερους Πολιορκημένους” ο νους μου.

 

 

«Η Ουκρανία είναι μόνη της στον πόλεμο με τη Ρωσία», είπε με το που άρχισε το “κακό” ο υφυπουργός Παιδείας καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Άγγελος Συρίγος, στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Και… αμαρτίαν ουκ έχει. Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω. Για να προσθέσει με έμφαση: «Δεν θα ‘ρθουν Λουξεμβουργιανοί πεζοναύτες να πολεμήσουν στο Καστέλλοριζο, εμείς θα πολεμάμε». Ας το έχουμε αυτό υπόψη, όπως και το άλλο που είπε ο Ελευθέριος Βενιζέλος: «Δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, υπάρχουν απλώς εθνικά συμφέροντα».

 

«Εγώ ειμί η οδός, είπε ο Θεός/ και τότε κάθε άνθρωπος έγινε και μία οδός./ Πότε δρόμος χαραγμένος/ Τρίτος δρόμος ή φωτεινό μονοπάτι/ Βατζραζιάνα, Δρόμος προς την πηγή/ κι άλλοτε πάλι της εξορίας, της απωλείας.// Και είπε ο Μαργίτης:/ Ο μόνος δρόμος που σε πάει κάπου είναι ο αδιέξοδος». Το τελευταίο (ΙΗ΄) ποίημα της ποιητικής συλλογής τού Λουκά Δ. Παπαδάκη “Υπέρ Μαργίτη” (εκδόσεις Οδός Πανός, 2019). Και ποιητής, ποιητής πολλαπλών αναγνώσεων, ο και γνωστός στους αναγνώστες της στήλης και από την παρουσίαση των βιβλίων του, του ογκώδους τόμου (850 σελίδων!) “Ο Δέκατος Τρίτος Απόστολος- Πράξεις Μελετίου Μεταξάκη” και της μελέτης του “Η Κρήτη στην Επανάσταση του Εικοσιένα – Από την ιστοριογραφία στην ποίηση”, (Ιεράπετρα 2021), ο Γεραπετρίτης φίλος μου, οδοντίατρος στο επάγγελμα, που κατοικοεδρεύει στην Αλίαρτο Βοιωτίας. «Τούτη τη φορά ανέσυρε από τη στάχτη των αιώνων μια περίεργη μορφή του μύθου έναν αντιήρωα, σύλληψη προφανώς κάποιου σπουδαίου λόγιου του αρχαίου κόσμου, που τολμούσε να ανατέμνει τους ανθρώπινους χαρακτήρες και να εστιάζει στην άλλη όψη των πραγμάτων». Τα που γράφει μεταξύ των άλλων, ο και κοινός μας φίλος Νίκος Ψιλάκης, παρουσιάζοντάς την στο Ιστολόγιο του (karmanor.gr) κάτω απ᾽τον τίτλο “Τι χωρεί, λοιπόν, σ’ ένα ποίημα;”. Ξεχωριστός και ως ποιητής ο φίλος μου Λουκάς!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 1 Μαρτίου 2022) 

https://www.haniotika-nea.gr/o-martis-ton-chelidonion-kai-tis-elpidas/