ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΔΗΜ. ΣΧ. ΣΚΙΝΕ - ΦΟΥΡΝΕ

Η Μεγάλη Εβδομάδα στα χωριά μας

Xρώματα και αρώματα ανοιξιάτικα. Βάγια. Ασπρισμένες αυλές. Οι καμπάνες που χτυπούν πένθιμα. Οι γεμάτες εκκλησίες τα βράδια. Τα κουλουράκια της Μεγάλης Τρίτης. Το ευχέλαιο της Μεγάλης Τετάρτης. Τα κόκκινα αυγά της Μεγάλης Πέμπτης. Το στόλισμα του Επτιάφιου με πορτακαλανθούς. Η Ζωή εν Τάφω. Η κατασκευή του Ιούδα. Τα ξύλα του Ιούδα. 'Εθιμα που φανερώνουν θλίψη και πένθος αλλά και έθιμα που δείχνουν χαρά κι ελπίδα'. Οι τελευταίες προετοιμασίες για τη Γιορτή των Γιορτών και το πανηγύρι των πανηγυριών. Ολο το χαροποιό πένθος... Ψηφίδες της Μεγάλης Εβδομάδας. Μια - μια και με τάξη. Απ’ τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Σκινέ - Φουρνέ. Η Μεγάλη Εβδομάδα στα χωριά τους. Ετσι όπως την παρουσιάζουν με τις εργασίες τους, τα κείμενα και τις ζωγραφιές τους. Να ’ναι καλά ο διευθυντής του Σχολείου τους, φίλος μου απ’ τα παλιά, Γιώργος Ασλάνης, που ανταποκρίθηκε σε σχετικό ατίημά μου. Και βέβαια οι δάσκαλοί τους. Πάνω απ’ όλους και... πρώτα απ’ όλους τα παιδιά (δεν χώρεσαν όλες οι εργασίες τους) θέλω να ευχαριστήσω και να συγχαρώ!

Καλή Μεγαλοβδομάδα και Καλή Ανάσταση σε όλους!

Β.Θ.Κ.

Το Πάσχα στο σπίτι μου γίνεται πολύ ωραίο. Βάφουμε κόκκινα, κίτρινα, μπλε και πράσινα αυγά, τσουγκρίζουμε αυγά, κάνουμε την Ανάσταση τον Επιτάφιο, πηγαίνουμε στην Εκκλησια, ψήνουμε και αρνί. Η μαμά μας κάνει τη μαγειρίτσα που δεν μου αρέσει και πολύ.

Μαίρη Σέμπεβα

Τα πασχαλινά έθιμα και οι παραδόσεις των Χριστιανών δείχνουν τη θρησκευτική λατρεία τους. Μέσα στο Πάσχα υπάρχουν έθιμα που φανερώνουν θλίψη και πένθος αλλά και έθιμα που δείχνουν χαρά και ελπίδα. 

Πριν τη γιορτή του Πάσχα έχουμε μία περίοδο νηστείας 50 ημερών. Η τελευταία εβδομάδα, πριν από τη Κυριακή του Πάσχα είναι η Μεγάλη Εβδομάδα. Το πρωί της Κυριακής των Βαΐων οι άνθρωποι πάνε στην εκκλησία για να πάρουν το σταυρό που είναι φτιαγμένος με βάγια.

Ολη τη Μεγάλη Εβδομάδα οι Χριστιανοί πηγαίνουν στην εκκλησία και παρακολουθούν την Λειτουργία. Την Μεγάλη Τετάρτη στην εκκλησία γίνεται ευχέλαιο. 

Την Μεγάλη Πέμπτη οι νοικοκυρές βάφουν κόκκινα αυγά και ετοιμάζουν τα τσουρέκια. Οι Χριστιανοί πίστευαν πάντα ότι το αυγό είναι η γέννηση της ζωής, γιατί από αυτό βγαίνουν τα πουλιά.

Τα βάφουν κόκκινα, γιατί συμβολίζεται το αίμα του Χριστού που χύθηκε για τους ανθρώπους.

Επίσης κόκκινα είναι και το χρώμα της χαράς. Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης μετά που τελειώνουν τα 12 Ευαγγέλια, τα παιδιά στολίζουν τον Επιτάφιο με λουλούδια.

Πολλές φορές οι άνθρωποι περνάνε κάτω από τον επιτάφιο 3 φορές, γιατί το θεωρούν ευλογία. 

Τη Μεγάλη Παρασκευή οι Χριστιανοί πηγαίνουνν στην εκκλησία για να παρακολουθήσουν την Αποκαθήλωση του Χριστού. Ολοι προσκυνάνε τον Επιτάφιο και το βράδυ πηγαίνουν στην Περιφορά του Επιταφίου κρατώντας αναμμένα κεριά.

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, τα παιδιά της Ενορίας φτιάχνουν τον Ιούδα από παλιά ρούχα, τον κρεμάνε κάπου ψηλά και από κάτω βάζουν πολλά ξύλα για να τον κάψουν. Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου είναι η Ανάσταση του Χριστού. Οι Χριστιανοί πηγαίνουν στην εκκλησία και στις 12 τα μεσάνυχτα ο παπάς λέει 'δεύτε λάβετε φως' και όλοι οι άνθρωποι παίρνουν το Αγιο Φως της Ανάστασης και πριν μπουν στο σπίτι, κάνουν ένα σταυρό πάνω στην πόρτα. 

Στην εκκλησία χτυπάνε πολύ ώρα οι καμπάνες και όλοι οι άνθρωποι λένε 'Χριστός Ανέστη'. Μετά καίνε τον Ιούδα, γιατί πρόδωσε τον Χριστό. Μετά την Ανάσταση όλοι τρώνε μαγειρίτσα και τσουγκρίζουν τα κόκκινα αυγά. 

Την Κυριακή του Πάσχα οι Χριστιανοί σουβλίζουν το αρνί, ένα έθιμο που δείχνει τα βασανιστήρια που πέρασε ο Χριστός για τους ανθρώπους. Ολη την ημέρα οι άνθρωποι πίνουν, τρώνε και τραγουδάνε. 

Φανούρης Μπόλκας

Ολες τις μέρες φτιάχνουμε διάφορα πασχαλινά γλυκά (τσουρέκια, κουλουράκια κ.λπ.). Νηστεύουμε για να μεταλάβουμε.

Ολες τις μέρες της Μ. Εβδομάδας πηγαίνουμε στην εκκλησία. Την Μ. Πέμπτη βάφουμε τα αυγά κόκκινα. 

Την Μ. Παρασκευή στολίζουμε τον επιτάφιο και γίνεται περιφορά του επιταφίου γύρω από την εκκλησία και στους δρόμους και όλοι οι πιστοί ακολουθούν. Το Μ. Σάββατο περίπου στις 12 πηγαίνουμε στην εκκλησία, γίνεται η Ανάσταση, παίρνουμε το άγιο φως και το πάμε στο σπίτι μας, καίμε τον Ιούδα και τρώμε μαγειρίτσα.

Την Μ. Κυριακή, την ημέρα του Πάσχα, σουβλίζουμε τα αρνιά. 

Γρηγόρης Στρατινάκης

Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει μια κατανυκτική εβδομάδα γεμάτη συμβολικές τελετουργίες που κορυφώνονται το βράδυ της Ανάστασης. Τη Μεγάλη Πέμπτη οι νοικοκυρές βάφουν τα κόκκινα αυγά και μετά τη βραδινή λειτουργία ξενυχτούν στην εκκλησία της Ενορίας στολίζοντας τον επιτάφιο κυρίως με πορτοκαλανθούς. Η ακολουθία του Επιταφίου ξεκινά γύρω στις 9μ.μ. της Μεγάλης Παρασκευής. 

Η περιφορά του επιταφίου γίνεται με κατάνυξη και ψαλμούς σε όλο το χωριό με τη συνοδεία των πιστών.

Το βράδυ της Ανάστασης γίνεται στο προαύλιο της εκκλησίας το κάψιμο του Ιούδα, πρόκειται για ένα ανθρώπινο ομοίωμα από ξύλα και ρούχα. 

Ελένη Φυτουράκη 

Στον τόπο μου υπάρχουν αρκετά έθιμα του Πάσχα. Αυτό που μου αρέσει είναι πιο πρωτότυπο και πιο παλιό από τ’ άλλα.

Το έθιμο γινόταν ως εξής: Οταν πλησιάζαν οι μέρες της Ανάστασης οι άνθρωποι άρχιζαν να το προετοιμάζουν.

Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και ζητούσαν από το νοικοκύρη να τους δώσει ό,τι παλιά ρούχα είχε, φυσικά μόνο αν ήθελε.

Μόλις τέλειωναν και είχαν μαζέψει αρκετά, εκείνοι που είχαν αυτοκίνητα έψαχναν να βρουν διάφορα λεπτά ξύλα. Οταν είχαν μαζέψει αρκετά ξύλα τα πήγαιναν στην πλατεία του χωριού και άρχιζαν να κατασκευάζουν τον 'Ιούδα'. 

Πρώτα τοποθετούσαν δύο ξύλα σταυρωτά, ώστε να δημιουργηθούν τα μέρη του σώματος. Τέλος τον έντυναν με όσα ρούχα, είχαν μαζέψει. Ολα αυτά τα ξεκινούσαν από νωρίς το πρωί και τέλειωναν το απόγευμα, για να είναι έτοιμος το βράδυ όπου θα καιγόταν. 

Αυτό το έθιμο γινόταν από παλιά έως και σήμερα. Είναι κάτι ωραίο να κρατιούνται τα έθιμα από γενιά σε γενιά!

Λευτέρης Βουλγαράκης

Χανιώτικα νέα (08.04.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΣΗΜΕΡΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ο Χριστός, ο επουράνιος Θεός,/ εις την πόλιν Βηθανία κλαίνε Μάρθα και Μαρία/ Λάζαρον τον αδελφόν τους τον γλυκύν, τον γκαρδιακό τους...
ΣΑΒΒΑΤΟ του Λαζάρου, σήμερο. Αν το ’χα σκεφτεί καλύτερα δεν το ’χα σε τίποτα να κάνουμε με τον μικρό Βαγγέλη και τη μικρή Ευδοκία ένα στεφάνι από μαντηλίδες και μαχαιρίδες, μ’ ένα καλαμένιο σταυρό στη μέση και να πάμε να πούμε τα κάλαντρα του Λαζάρου.

ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ σήμερο, των Βαγιών αύριο. Και: Των Βαγιώ τρώνε ψάρι και κολιό/ και την άλλη Κυριακή καλιτσούνι στο σκαμνί. Και όχι μόνο καλιτσούνι βεβαίως - βεβαίως.
ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ έρχεται, να επιστρέφουμε σιγά - σιγά στην πατρίδα μας, στην παιδική μας ηλικία. Εκεί που εξακολουθούν ν’ ανθούν και να λουλουδίζουν τα εξαίσια 'μη με λησμόνει'...
ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, Εβδομάδα Παθών για την πατρίδα μας. Ενας ατέλειωτος Γολγοθάς, ένα ατέλειωτο μαρτύριο για ολοένα και περισσότερους Ελληνες.
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ Δ.Ν.Τ. εξέφρασε, διά στόματος ενός εκπροσώπου του, λύπη για την ηχηρή αυτοκτονία του 77χρονου φαρμακοποιού. Διά το τυπικόν του πράγματος. Πόσο κοστίζει αλήθεια μια ανθρώπινη ζωή;
ΕΝΑΣ - ΕΝΑΣ επιστρέφουν οι περισσότεροι 'άσωτοι υιοί' και οι περισσότερες 'άσωτες κόρες' στα μαντριά των λεγομένων μεγάλων (;) κομμάτων. Των ατσιγγάνων η μαλιά (μάλωμα) αποσπέρας ως ταχιά, έλεγε η μάνα μου. Νερό κι αλάτσι!
ΕΦΤΑΣΕ και στα Χανιά το κίνημα της πατάτας. Λαϊκός ξεσηκωμός. Μεγάλη η χάρη του.
ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΙΚΗ και την Κοκό ποια να διαλέξω; Ακου ερώτηση! Ούτε την Κική ούτε την Κοκό. Αγγανοκαμένο μ’ έχουνε στο παρελθόν και οι δυο τους... Από τον μονόλογο ενός αποφασισμένου ψηφοφόρου.
«Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ και η οπή της Κολάσεως ευρίσκονται πλειότερον συνορεύουσαι, παρ’ όσον συνήθως τας φαντάζονται οι άνθρωποι». Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ χάση κόσμου όταν χάνεις το κινητό σου. Χαίρεσαι, ωστόσο, χαίρεσαι πολύ, όταν, εκεί που δεν το περίμενες το ξαναβρίσκεις. Να ’ναι καλά ο οδηγός του ΚΤΕΛ Ευβοίας που εκτελεί τη γραμμή Αλιβέρι - Αθήνα, ο οποίος το βρήκε και σου το φύλαξε.
ΜΙΛΟΥΝ τα μάτια μας και λεν αγάπης λόγια χίλια/ λόγια που δεν μπορούν να πουν ποτέ τα δύο μας τα χείλια. Καθαρά ερωτική σήμερα η μαντινάδα που μου έστειλε, μέσω κινητού, όπως πάντα ο Ηλίας ο Σταματάκης. Είχε και πανσέληνο, ένα ολόγιομο φεγγάρι άλλο πράμα, χθες...
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ που ο Χριστός ανέβηκε 'επί πώλον όνου' (σ’ ένα γαϊδουράκι) και μπήκε θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα, τότε που ο λαός τον υποδεχόταν με βάγια και του φώναζε «ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», έκαμε με το δάχτυλό του στον λαιμό του ζώου το σημάδι του σταυρού για να δείξει πως σύντομα θα τον σταύρωναν, μα και για να ευλογήσει το ταπεινό γαϊδούρι που τον σήκωσε στη ράχη του. Από το βιβλίο 'Από τη Γέννα του Χριστού ως την Ανάστασή του', του Βασίλη Χαρωνίτη.

«Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι/ ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!/ Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει/ και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει./ Τη χαρά σου λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,/ των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν,/ κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα/ να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα».
Από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη 'Η μάνα του Χριστού'.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (07.04,2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΕΠΤΑ που δεν πρέπει να έχεις. Κατά Μαχάτμα Γκάντι: Πλούτο χωρίς μόχθο, Πολιτική χωρίς αρχές. Απόλαυση χωρίς συναίσθημα. Γνώση χωρίς χαρακτήρα. Εμπόριο χωρίς ήθος. Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά. Λατρεία χωρίς θυσία.
ΝΑ ΜΗΝ συνηθίσουμε στον θάνατο... Να ’ναι η αυτοκτονία του 77χρονου φαρμακοποιού η τελευταία... Φτάνουν από μόνες τους οι όποιες ευχές; Καθαρά ρητορικό το ερώτημα. 
ΔΕΝ ΕΧΕΙ σημασία αν είναι μια γάτα άσπρη ή μαύρη· σημασία έχει να πιάνει τα ποντίκια. Τον ορισμό της αποτελεσματικότητας, έτσι όπως τον διατύπωσε ο μετά τον Μάο ηγέτης της Κίνας Ντεγκ Σιάο Πινγκ, μου θύμισε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος σε μια μεγάλη κουβέντα που κάναμε προχθές. Παραπλήσιαναν τα ποντίκια τελευταία.
'ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ του Μνημονίου', ο τίτλος του. 'Η πολιτική της χρεοκοπίας και η υπέρβασή της', ο υπότιτλός του. Για το βιβλίο του εργατολόγου καθηγητή Αλέξη Π. Μητρόπουλου, ο λόγος. «Ενα βιβλίο αποκαλύψεων για όλες τις μακροχρόνιες καταστάσεις αποικιακής διοίκησης στη χώρα μας», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του και εκλεκτού συνεργάτη της εφημερίδας μας δημοσιογράφου - ποιητή Δημήτρη Κακαβελάκη.
ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ να μας σώσουν όλοι αυτοί που δεν μας έσωσαν εδώ και 30 τόσα χρόνια! Επιμένουν να θέλουν να τους σταυρώσει ο λαός και να αναστηθούν αυτοί. Σαν να μην συνέβη τίποτα... Από τον μονόλογο ενός ψηφοφόρου που δηλώνει αναποφάσιστος.
«ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟΣ αλήθεια καταντά ουτοπία, εφ’ όσον χίλιοι έχουν επί του αυτού αντικειμένου χιλίας ιδέας. Βλέπεις τον ήλιον; Την ύπαρξίν του παραδέχονται όλα τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων. Ε, αν και συ ακόμη αποφασίσεις να τον αρνηθής ο δίσκος του πρέπει να θεωρηθή κλαττωμένος κατά το τοσάκις δισεκατομμυριστόν». Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
'ΠΟΛΥ δε μάλλον' κι όχι 'πολλώ μάλλον', 'επί τον τύπον των ήλων' κι όχι 'υπό τον τύπον των ήλων'. Δεν φταίει μόνο ο... δαίμων του υπολογιστή, έχει και ο... δαίμων του μολυβιού τις ευθύνες του.
Ο Α.Ο. ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ εδώ, ο Α.Ο. Πλατανιάς εκεί, πού είναι ο Α.Ο. Πλατανιάς. Ψαξ’ τον ψαξ’ τον στον Α’ γύρο θα τον βρεις. Τότε που κάναμε όνειρα για απευθείας άνοδο στην Α’ Εθνική. Πάει τον ματιάσαμε!
ΚΑΙ ΜΙΑ... ερωτοανοιξιάτικη μαντινάδα από τον Ηλία τον Σταματάκη: «Το κάθε σου χαμόγελο άνοιξη μου θυμίζει/ γαρίφαλο τ’ αχείλι σου, κόκκινο και μυρίζει!». Μαζί πάνε η άνοιξη και ο έρωτας!
κα ΖΩΗ Μητσοτάκη, πρόεδρο του Λυκείου Ελληνίδων Χανίων, Χανιά: Πάσα προσφορά δεκτή στα 'πεταχτά', μετά ευχαριστιών. Πολύ περισσότερο, όταν προέρχεται από πνευματικούς ανθρώπους, όπως εσάς. Οι ρήσεις σπουδαίων ανθρώπων (συγγραφέων και πολιτικών) που μου στείλατε από τη συλλογή σας, θα βρουν τη θέση τους. Η αρχή έγινε από σήμερα με αυτό του Μαχάτμα Γκάντι.
Ο ΞΕΡΞΗΣ θεωρούσε ότι οι Πέρσες βασιλιάδες δεν επιτρεπόταν να καταναλώνουν τρόφιμα ή ποτά που προέρχονταν από περιοχές οι οποίες δεν ανήκαν στην περσική αυτοκρατορία. Οταν, λοιπόν, κάποτε, σε ένα συμπόσιο σέρβιραν ξερά σύκα, τα δοκίμασε και ρώτησε από ποια περιοχή προέρχονταν. Οταν του είπαν ότι είχαν εισαχθεί από την Αθήνα, παρόλο που του άρεσαν, έδωσε διαταγή να μην ξαναγίνει εισαγωγή από τους Πέρσες εμπόρους. Είπε ότι του ήταν αδιανόητο να αγοράζει προϊόντα που είχε τη δυνατότητα να τα παίρνει ανέξοδα. Λένε ότι ο ευνούχος το έκανε επίτηδες για να του θυμίζει την εκστρατεία εναντίον της Αθήνας (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').
«Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα στη γη/ και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,/ μα ολάκερον ερίζωσα τον νου μου στη σιγή,/ να και που πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,/ πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου». 
Από το ποίημα του Αγγελου Σικελιανού 'Γιατί βαθιά μου δόξασα'.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)


Χανιώτικα νέα (06.03.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ το τέλος στη ζωή του 77χρονου φαρμακοποιού. Ενας θάνατος είναι πάντα ένας θάνατος. Μια αυτοκτονία, ωστόσο, τόσο ηχηρή μπροστά στα έκπληκτα μάτια των περαστικών στην πλατεία Συντάγματος, έτσι όπως έγινε, θέτει τον δάκτυλον υπό τον τύπον των ήλων. Είναι πολλοί εκείνοι που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα... Ανάλγητον κράτος, ακούς;

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ μια Εθνική Ελλάδος... Ολα για την πατρίδα... Να πάμε απ’ το εγώ στο εμείς... Ωραία ακούγονται όλα αυτά. Επεα πτερόεντα. Απ’ την ανεξάρτητη Ελλάδα των εξαρτημένων Ελλήνων στην εξαρτημένη Ελλάδα των ανεξάρτητων Ελλήνων...
Ο ΜΑΝΟΛΗΣ με τα λόγια/ χτίζει ανώγια και κατώγια... Τι έχει να χάσει; Τζάμπα τα υλικά, τζάμπα και τα εργατικά.
ΤΑ ΜΙΣΑ σχολεία του Νομού μας δεν πήγαν εφέτος πενθήμερη. Πικρή διαπίστωση της σκληρής πραγματικότητας. Μα και σκληρή διαπίστωση της πικρής πραγματικότητας.
ΑΚΡΙΒΑΙΝΕΙ κι άλλο το πετρέλαιο θέρμανσης... Ευτυχώς που είναι φτηνό το λάδι και συμφέρει να ξεριζώνουμε τις ελιές για το τζάκι. Ν’ αυτοσαρκαζόμαστε τουλάχιστον ή να το ρίχνουμε στην τρελή.
«Η ΦΟΡΑ των πραγμάτων είναι πολύ δύσκολον να μεταβληθή, πολύ δε μάλλον όταν τυγχάνη φύσεως κακής παν πνεύμα, όπερ ήθελε προταχθή, όπως παρεμποδίση τον ρουν των, συνετρίβη όσον μέγα και ισχυρόν αν ήτο αδιάφορον αν μετά ταύτα επεκράτησε και επέτυχε». Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ υποψήφιοι για τα λεγόμενα μεγάλα κόμματα. Ολοι, κουτσοί, στραβοί, δεκτοί.
ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ μες στην καρδιά καθένας πρέπει να ’χει/ κι έτσι θα βγαίνει νικητής και στης ζωής τη μάχη! Από τον Ηλία τον Σταματάκη η συμβουλή - μαντινάδα ή η μαντινάδα - συμβουλή. Να ’χει ο καθένας μας την άνοιξη στην καρδιά τοιυ...
«Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Γεράσιμος Ερτσος εξέδωσε ανακοίνωση για το γηπεδικό της ΑΕΚ, υποστηρίζοντας πως έχει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για ανέγερση γηπέδου 40.000 θέσεων στη Νέα Φιλαδέλφεια και χρόνο αποπεράτωσης τους 20 μήνες». Πρωταπριλιάτικο ψέμα μου φαίνεται αυτό που διάβασα προχθές στο nooz.gr. Εσύ τι λες Μήτσο; Το πιστεύεις;
ΜΑΡΙΑ Ζαβιανέλη, ποιήτρια, Χανιά: Χάρηκα πολύ για την καινούργια σου διάκριση. Για το βραβείο 'Αρχίλοχος', που πήρες από την Αμφικτιονία Ελληνισμού που έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη, για το ποίημά σου 'Αρχαίο πνεύμα αθάνατο'. Μακάρι να πραγματοποιηθεί η ευχή σου, Μαρία, σχετικά με τον εξοστρακισμό των κυκλώπων της Κίρκης και των Λαιστρυγόνων...
ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ κάποτε ο Πλάτωνας τον Διογένη να πλένει χόρτα του είπε σιγά - σιγά: «Αν πήγαινες στην αυλή του Διονυσίου, δεν θα έπλενες χόρτα». Ο Διογένης τον κοίταξε καλά - καλά και του απάντησε ήρεμα: «Κι εσύ αν έπλενες χόρτα, δεν θα είχες γίνει αυλικός του Διονυσίου» (Πηγή: Διογένη Λαέρτιου: 'Διογένης ο Κυνικός', εκδ. 'Γνώση').

«Ηλιε, μάλαμα και μέλι να στάξεις πάνω στους ναούς/ και εσύ άνεμε να μυρώσεις τ’ αγάλματα με ευωδιά/ άγιου μελιού, ράνε με καθάριο ασήμι σελήνη τις άγιες ελιές/ και εσύ κόκκινο σταφύλι του Διόνυσου μέσα στο/ στόμα μας δροσάτη αυγή να ανθίσεις./ Πλεούμενο μες στου Αιγαίου τα σπαρτά, η γη/ μου περήφανη και πληγωμένη, πατρίδα του μεγάλου,/ του ωραίου, της ομορφιάς μα και της αρμονίας./ Από τη Λέσβο ως τη Γαύδο ύμνος, άνεμος, ίαμβος/ φωτιά θέριεψε στο πέρασμα των αιώνων».
Από το ποίημα της Μαρίας Ζαβιανέλη «Αρχαίο πνεύμα αθάνατο».

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (05.03.2012)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Εσύ τι θα ψηφίσεις;
.
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Για τους αναποφάσιστους σήμερα ο λόγος και όχι για τους πιστούς οπαδούς όλων των άλλων κομμάτων, μικρών τε και μεγάλων, παλιών, νέων, νεότερων, μεταλλαγμένων ή μη! Κι αυτό επειδή μία μικρή έρευνα (της στήλης) έφερε τους αναποφάσιστους... πρώτο κόμμα!
Για να έρθουμε όμως στο προκείμενο: ανοίγει για τα καλά η συζήτηση σε πηγαδάκια και παρεάκια, όταν αναρωτιέται η ομήγυρη «τι θα ψηφίσουμε;».
Αναλύσεις όλων των ειδών! Σοβαρές, ασόβαρες, όλες στο ίδιο τσουβάλι ντανιασμένες! Ψήγματα αλήθειας βρίσκεις σε όλες! Οταν όμως φτάνουμε στο «διά ταύτα», κανείς δεν μπορεί να σου δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση! Ισως βέβαια να είναι πολύ νωρίς ακόμη για να βρει ο αναποφάσιστος το... ψηφοδέλτιο που προτίθεται να ρίξει στην κάλπη εκείνη την όποια Κυριακή!
Το ενδιαφέρον πάντως είναι πως πολλοί από αυτούς που προσπάθησαν να απαντήσουν στο ερώτημα που τους τέθηκε, μοιάζουν να είναι πλήρεις από... συγκεχυμένες απόψεις!
Οπως δηλαδή οι μέρες μας που κουβαλούν όλη τη ζαλισμένη ενέργεια των ανθρώπων που προσπαθούν να βρουν μια σανίδα σωτηρίας, μια κάποια μικρή σταγόνα από ελπίδα για να συνεχίσουν να μάχονται, να μην αποκαρδιώνονται, να μην το βάζουν κάτω!
Αυτό βέβαια που κάνει ακόμη πιο δύσκολη την επιλογή του ψηφοδελτίου που θα ριχτεί εντός της κάλπης είναι το άγχος της καθημερινότητας που δεν αφήνει χρόνο για σκέψη και περισυλλογή περί των εκλογικών, περί των θέσεων, των απόψεων, των αναθεωρήσεων, των πράξεων και έργων των υποψηφίων!
Χαμένη κάπου... πολύ μακριά φαίνεται πως βρίσκεται η άκρη του μίτου που οδηγεί στην έξοδο...

Χανιώτικα νέα (04.04.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΑΠΡΙΛΗΣ ΑΠΟ ΠΡΟΧΘΕΣ «κ’ η φύσις ηύρε την καλή και την γλυκειά της ώρα», για να χρησιμοποιήσω τον στίχο του Ποιητή. Να ευχηθώ, με δύο μέρες καθυστέρηση, καλό μήνα! Και βεβαίως Καλή Ανάσταση! Κυριολεκτικά και μεταφορικά...

ΠΕΝΤΑΓΝΩΜΟΣ Ο ΜΑΡΤΗΣ, δίγνωμος ο Απρίλης. Από τη μια μεριά ο καιρός καλυτερεύει σταθερά, από την άλλη ωστόσο δεν ξεχνάει να δείξει τα χειμωνιάτικα δόντια του με βροχές και χαλάζια. Μην ξεχνιόμαστε!
«ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ» λέγονται οι πρώτες 11 ή οι πρώτες 18 ημέρες του Απρίλη. Σχετικές παροιμίες: Ολες τις μέρες φύλα τες/ και τ’ Απριλιού τις έντεκα. Και στ’ Απριλιού ταις δεκαοχτώ/ ξεράθη η πέρδικα στ’ αβγό. Βλέπε και τη σχετική ιστορία (στη θέση του ιστορικού ανέκδοτου) όπως μου την είπε ο Ευβοιώτης φίλος μου Τάσος Βαλμάς τις προάλλες.
ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ, Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ... των ψεύτικων ψεμάτων, προχθές. Μέρες των... αληθινών ψεμάτων όλες τις υπόλοιπες του χρόνου.
«ΝΙΑΟ - ΝΙΑΟ Η ΓΑΤΑ. Νιάο έκανε η γάτα. - Λίγο γάλα, γιαγιά! Κι εμένα γάλα». Αντιγραφή από ένα... σύγχρονο Αναγνωστικό που επιδιώκει να μας μάθει όχι μόνο ανάγνωση, αλλά και σύγχρονο τρόπο επιβίωσης. Κυκλοφορεί, μάλλον καιρό τώρα στο Διαδίκτυο, πάντως σ’ εμένα έφτασε την Πρωταπριλιά. Μακάρι να ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα, αλλά δεν είναι....
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΙΜΩΝΟΥΝΕ, λαγούς μας τάζουν πάλι/ αυτοί που μας εφέρανε σε τουτονέ το χάλι. Μέρες είχε να μου στείλει μαντινάδα ο Ηλίας ο Σταματάκης. Λέτε να έκανε προπόνηση;
ΠΑΜΕ (ΜΑΣ ΠΑΝΕ) όπως πάμε (όπως μας πάνε) για εκλογές. Με βήμα ταχύ. Στη μούγγα. Δίχως σημαιάκια. Σαν πρόβατα επί σφαγήν; Αυτό μένει να αποδειχθεί. Κάποτε και τα πρόβατα παύουν να είναι πρόβατα...
«ΤΟ ΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ανάπτυξης (όχι μόνο της πόλης μας βέβαια, αλλά της χώρας εν γένει) δείχνει καθημερινά τα παραπαίοντα κομμάτια του που το ένα μετά το άλλο γκρεμίζονται», γράφει μεταξύ των άλλων σε σχόλιό του στο ιστολόγιό μου ένας δάσκαλος από το Αλιβέρι τις προάλλες (30 Μαρτίου), σχετικά με ένα 'πεταχτό' μου, για τις τσιμινιέρες του εκεί εργοστασίου της ΔΕΗ, που δεν καπνίζουν πια. Ο επίλογος του σχολίου, χωρίς δικό μου σχόλιο, παρακάτω:
«ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΟΠΙΟ υπάρχει όμως και το φως της ζωής... Η ζωή στα μάτια των παιδιών που μεγαλώνουμε, ελπίζοντας να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν τον κόσμο αυτό για να μπορέσουν να τον αλλάξουν... Εμείς για αυτό δουλεύουμε και αυτό προσπαθούμε... Αλλωστε το ευ- της Ευ-βοιας αποτελεί για εμάς μια αρχαία παρακαταθήκη στην οποία πρέπει να ανταποκριθούμε. Με ευχές και εκτίμηση από το Αλιβέρι».
ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΗΤΑΝ βαρυχειμωνιά και μια γριά που είχε λίγα κατσικάκια τα ξεχειμώνιασε. Τις πρώτες μέρες του Απρίλη έκανε ζέστες ανοιξιάτικες. Τα κατσικάκια ζωηρά χοροπηδούσαν στο χορταράκι κι έβοσκαν. Η γραία ποθάρρεψε και λέει «Πριτς, Απριλάκο μου»! Πιθαμή σφήνα πέταξαν τα κατσικάκια μου τα κερατάκια τους. Θυμώνει τότες ο Απρίλης, κάνει φοβερή παγωνιά και τα κατσικάκια ψόφησαν. Η γραία κρύφτηκε κάτω από το καζάνι και βρέθηκε εκεί παγωμένη. Στην Κέρκυρα λένε μάλιστα ότι υπάρχει βράχος που μοιάζει με καζάνι κι από κάτω φαίνονται τα παγωμένα πόδια της γραίας.

«Εστησ’ ο Ερωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη/ κ’ η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκειά της ώρα,/ και μες τη σκιά, που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους,/ Ανάκουστος κελαϊδισμός και λιποθυμισμένος./ Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,/ χύνονται μες την άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,/ και παίρνουνε το μόσχο της, κι αφήνουν τη δροσιά τους, κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,/ τρέχουν εδώ τρέχουν εκεί και κάνουν σαν αηδόνια».
Από τους 'Ελεύθερους Πολιορκημένους' του Διονυσίου Σολωμού.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (03.04.2012)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Μάρτιος ο μήνας του Ελευθερίου Βενιζέλου. Και γιατί στις 10 

Μαρτίου του 1905 κήρυξε στο Θέρισο την ομώνυμη επανάσταση ενάντια στις αυθαιρεσίες και στην αλαζονία του Πρίγκιπα, βάζοντας σε τροχιά την Ενωση της Κρήτης και προαναγγέλλοντας τη λάμψη του στο ελληνικό, αλλά και στο διεθνές, πολιτικό στερέωμα. Και γιατί στις 18 Μαρτίου 1936 έσβησε ο Μέγας, αφού πρώτα είχε σημαδέψει με το έργο του τη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας, διεμβολίζοντας την ελληνική πραγματικότητα. Μάρτιος, ο μήνας και του Ιδρύματος που φέρει τ’ όνομα του Ελευθερίου Βενιζέλου, ωστόσο. Και γιατί τον Μάρτιο του 2000 γεννήθηκε, εκφράζοντας το βενιζελικό εμείς του τόπου μας, με εμπνευστή τον Παππού, τον μητροπολίτη πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο Γαλανάκη. Και γιατί κάθε Μάρτη, εδώ και 10 χρόνια, εκτός από το μνημόσυνο που τελεί, σε συνεργασία με την Περιφερειακή Ενότητα (πρώην Νομαρχία) και τον Δήμο Χανίων στον Προφήτη Ηλία, όπου ο τάφος και του γιου του Σοφοκλή, το περί ου ο λόγος διεθνούς ακτινοβολίας Ιδρυμα, ζωντανεύει τη μνήμη του Εθνάρχη, περισσότερο από κάθε άλλη φορά με εκδηλώσεις ουσίας και ευαισθησίας ταυτόχρονα. Με βάση και τα που είπε ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος, Νίκος Παπαδάκης, προλογίζοντας την εκδήλωση που είχε σαν κεντρικό κορμό την απονομή των βραβείων του 10ου Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού που είχε θέμα τη σημασία της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης. Λέτε Μάρτιο μήνα, αν όχι του επόμενου χρόνου, του μεθεπόμενου, να γίνουν και τα εγκαίνια της ανακαινισμένης οικίας του Εθνάρχη, του Μουσείου Ελευθερίου Βενιζέλου; Γιατί όχι; Οι εργασίες πάντως, της ανακαίνισης οσονούπω αρχίζουν...

Στον ίσκιο της βενιζελικής σημαίας

Ξανασκέφτομαι, όπως την παρακολούθησα, σ’ όλες της τις λεπτομέρειες, την περί ης ο λόγος στις σημερινές εύφημες μνείες εκδήλωση. Ξαναζώ την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, πριν ακόμα αρχίσει, καθ’ όλη τη διάρκειά της, αλλά και στα... πηγαδάκια που, όπως πάντα συμβαίνει σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, 'ανοίγονται' μετά στον αύλειο χώρο. Κάτω απ’ τον ίσκιο της βενιζελικής σημαίας άπαντες. Επί της υποδοχής τα μέλη της Γραμματείας του Ιδρύματος και μέλη του Συλλόγου των Φίλων του. Κατάμεστη η αίθουσα εκδηλώσεων. Τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής του Δ.Σ. στις θέσεις τους. Ολα έτοιμα. Στο βήμα ο και σε ρόλο συντονιστή ιθύνων νους του Ιδρύματος, γενικός διευθυντής του Νίκος Παπαδάκης. Ολα με τη σειρά και με τάξη. Οι ομιλίες του μέλους της Ε.Ε. του Ιδρύματος και προέδρου του Λυκείου Ελληνίδων Χανίων, Ζωής Μητσοτάκη και της αρχειονόμου - βιβλιοθηκονόμου του Ιδρύματος, Χαράς Αποστολάκη, με θέμα την ανακαίνιση της οικίας Ελευθερίου Βενιζέλου. Ταξίδι στο παρελθόν η πρώτη ομιλία, ταξίδι στο άμεσο μέλλον, η δεύτερη. 'Ενα σπίτι που θα φυλάει το προζύμι της Κρήτης'. Η καζαντζάκεια φράση που χρησιμοποίησε η κυρία Ζωή. Η απονομή του Α’ βραβείου και Διαγωνισμού στη μαθήτρια του 1ου Γυμνασίου Ανω Τούμπας Θεσσαλονίκης Ευθυμία Τσαβδάρη και του Β’ βραβείου στον μαθητή του 2ου Γυμνασίου Σητείας Δημήτρη Σπυριδάκη (Η μαθήτρια Ευφροσύνη Καραντώνη του 4ου Γυμνασίου Λαμίας που πήρε το Γ’ βραβείο απουσίαζε). Η συγκίνηση των γονιών τους. Η επίδοση των επιταγών από την εκ των χορηγών του Διαγωνισμού Δαμασκηνή Μιχαηλάκη, εκ μέρους και του απουσιάζοντος αδερφού της, του Μανώλη. Με άκρα σεμνότητα, χωρίς λόγια. Οι αντιφωνήσεις των παιδιών. Σε μια εποχή κρίσης η μορφή του Βενιζέλου έρχεται διαρκώς στη σκέψη μας, επισημαίνει η Ευθυμία. Κέρδισα πάρα πολλά πράγματα με την ενασχόλησή μου με το θέμα, υπογραμμίζει ο Δημήτρης, η αδελφή του οποίου, ειρήσθω εν παρόδω, είχε επίσης βραβευτεί σε παλιότερο διαγωνισμό. Τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του κοινού γι’ άλλη μια φορά. Ο Νίκος Παπαδάκης πάλι στο βήμα. Αναφορά, θερμή αναφορά, στους τιμώμενους, στο Ιδρυμα Αναστασίου Κουταβά και στον Νικόλαο Πετρουλάκη. Η αναγόρευσή τους σε εταίρους. Η αντιφώνηση της προέδρου του Δ.Σ. του Ιδρύματος, Κουταβά Φαλής Βογιατζάκη. Ενας πλούσιος έμπορος απ’ την Κεφαλονιά ήταν, λέει, ο Αναστάσιος Κουταβάς που κατέστησε κληρονόμο της περιουσίας του 'την αυτού εξοχότητα τον Ελευθέριο Βενιζέλο για να τη χρησιμοποιεί κατά την ιδία του έγκριση για την ιδιαιτέρα πατρίδα του, την ηρωική Κρήτη'. Η αντιφώνηση του Ν. Πετρουλάκη (βλ. γι’ αυτόν στην πρωτη εύφημη μνεία). Οι χαιρετισμοί των αντιπροέδρων του Ιδρύματος. Του μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου, Δαμασκηνού Παπαγιαννάκη, του αντιπεριφερειάρχη Χανίων, Αποστόλη Βουλγαράκη και του δημάρχου Χανίων, Μανώλη Σκουλάκη. Ηταν μια ένεση ηθικής ανάτασης η αποψινή εκδήλωση, επεσήμανε ο τελευταίος. Αυλαία. Σειρά έχουν τα... πηγαδάκια. Παραήταν καλή η βραδιά.


Ο Δάσκαλος των δασκάλων

Στους γονείς μου οφείλω το ζην, στον δάσκαλό μου, ωστόσο, οφείλω το ευ ζην. Είμαι κι εγώ ένας απ’ τους πολλούς δασκάλους της πατρίδας μας που ακριβώς επειδή ευτύχησα να έχω δάσκαλό μου (στη Μετεκπαίδευση) τον επονομαζόμενο και Δάσκαλο των δασκάλων, Νίκο Πετρουλάκη, μπορώ να επαναλάβω μετά λόγου γνώσεως, αυτό που ο Μέγας Αλέξανδρος έχει πει για τον Αριστοτέλη. Καταχαρήκαμε όλοι για την αναγόρευσή σου σε Εταίρο του Ιδρύματος 'Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος', κύριε Νίκο! Και γιατί μια ζωή εκτός από κορυφαίος παιδαγωγός και ξεχωριστός δάσκαλος ήσουν και ο ορισμός του βενιζελικού πολίτη. Αξιος και υπεράξιος και αυτής της τιμής! Θυμούμαι πόσο πολύ συγκινήθηκες, όταν ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών του Νομού μας, σε τίμησε, όσο κανέναν άλλον, πριν από 20 χρόνια, αναγορεύοντάς σε σε επίτιμο πρόεδρό του. Την ίδια συγκίνηση διάβασα στα μάτια σου και τις προάλλες, Δάσκαλε. Προπάντων, όταν πήρες τον λόγο, για την αντιφώνησή σου κι άρχισες να μιλάς, έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις να μιλάς, για τον Βενιζέλο και τον Καγιαλέ των παιδικών σου χρόνων... Μα αυτός είναι τόσο νέος, πώς λέει ότι γνώρισε τον Βενιζέλο, ως πρωθυπουργό; Η απορία κάποιου φίλου, που καθόταν δίπλα μου. Μα είναι ακόμα νέος, του απάντησα. Ενώ σκεφτόμουν τη μαντινάδα που είχε πει κάποτε για τον Παππού ένας συγχωριανός σας (Νεροπαϊδόχωρα), ο Ευθυμογιώργης: Τα 91 πέρασα στα 92 θα φτάσω/ στα 100 θα το σκεφτώ αν πρέπει να γεράσω!
Χανιώτικα νέα (02.04.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤΑ ΠΕΡΑΧΤΑ
Δ1 ΤΑΞΗ 5ΟΥ ΔΗΜ. ΣΧολειου ΧΑΝΙΩΝ
'Μια συγγραφέας στην τάξη μας'

Tην Παρασκευή 27 Ιανουαρίου, το Δ1 του 5ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων, φιλοξένησε την κα Λιάνα Δενεζάκη, συγγραφέα και εικονογράφο παιδικών βιβλίων. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος του ΕΚΕΒΙ σχετικά με τη φιλαναγνωσία. Μιλήσαμε για τα βιβλία της και τη ρωτήσαμε πολλά! Παρουσιάσαμε τη δουλειά μας -κείμενα, ζωγραφιές, θεατρικό δρώμενο- που αφορούν το παραμύθι 'Μια κόκκινη κλωστή κι ένα παρδαλό νησί'. Επίσης, συγγράψαμε και 'εικονογραφήσαμε' την δική μας ιστορία. Ηταν μια ξεχωριστή εμπειρία που μας ενθουσίασε και θα μας μείνει αξέχαστη.

Τα παιδιά του Δ1 και η δασκάλα τους Ρούλα Μουστάκα

Σ.Σ.: Αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού βιβλίου που γιορτάζεται μεθαύριο 2 Απριλίου ο σημερινός Παιδότοπος.
Η αναφορά μόνο και μόνο για να συνοδεύσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στα παιδιά και την καλά γνωστή στους αναγνώστες της σελίδας άξια δασκάλα τους.
Β.Θ.Κ.

Η κυρία Λιάνα μπήκε μ? ένα ωραίο χαμόγελο στην τάξη μας. Μας ρώτησε αν είχαμε κάτι να τη ρωτήσουμε κι αν έχουμε διαβάσει βιβλία της.
Μα με πιο πολύ θαυμασμό, ρώτησε αν θέλαμε να φτιάξουμε, δηλ. να γράψουμε και να εικονογραφήσουμε, μια δική μας ιστορία...
Μακάρι κάθε μέρα να είχαμε Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012. Και δεν πειράζει που δεν θα μεγάλωνα ποτέ, επειδή τα γεννέθλιά μου είναι τον Ιούλιο!

Μαριλένα Ηλιάκη

Η κυρία Λιάνα Δενεζάκη είναι
από την Αθήνα και ζει εκεί. Εχει γράψει 17 βιβλία, συν ένα που γράφει τώρα. Α, πάρα λίγο να το ξεχάσω. Γράψαμε και μαζί ένα. Το ονομάσαμε 'Ο χαμένος θησαυρός του Τσιτιλιμπίχτι'. Στο τέλος της γράψαμε ευχές σε μια αφίσα με τα πρόσωπά μας από μια ζωγραφιά του βιβλίου της...

Θοδωρής Βασιλείου

...Στην ιστορία που γράψαμε μαζί με την κα Λιάνα, εμείς βάζαμε τις ιδέες αλλά μας βοηθούσε κι αυτή λίγο. Ηταν πολύ καλή μαζί μας και ήταν χαρούμενη. Επίσης, δεν έλεγε ότι δεν της αρέσουν οι ζωγραφιές μας ή ότι οι ιδέες μας δεν ήταν καλές. Κι εγώ ήμουν χαρούμενος.
Ελπίζω να ξανάρθει.

Θοδωρής Σαπουνάκης

...Οταν μπήκε στην τάξη μας η κα Λιάνα, αρχίσαμε να συστηνόμαστε. Αφού της δείξαμε ένα θεατρικό που είχαμε ετοιμάσει, της πήραμε συνέντευξη. Μας φερόταν ευγενικά και μάλλον είχε συγκινηθεί λίγο... Μ? αυτή τη συνάντηση νιώσαμε σαν μικροί συγγραφείς.

Στέλιος Μακράκης


...Το διασκεδάσαμε όλοι και περάσαμε πολύ ωραία. Ενιωσα χαρά κι ευτυχία.
Ενιωσα να κάνω κάτι σημαντικό και θα ήθελα να το ξανακάνω.

Μανώλης Λενταράκης


...H κα Δενεζάκη είναι ένας πολύ καλός και συνεργάσιμος άνθρωπος. Αυτό το κατάλαβα από τον τρόπο που μας φέρθηκε και συνεργάστηκε μαζί μας. Δε μας έλεγε για κάτι που προτείναμε για το παραμύθι που φτιάξαμε 'δεν είναι καλό, βρες άλλο'. Τέλος πάντων, περάσαμε υπέροχα κι εύχομαι να ξανάρθει κι άλλος συγγραφέας στην τάξη μας.

Στέφανος Αλιφιεράκης


...Οταν είδα τη συγγραφέα ένιωσα μεγάλη χαρά γιατί ήταν η πρώτη φορά που συναντούσα μια συγγραφέα από κοντά. Η κα Δενεζάκη ήταν καλή κι ευγενική μαζί μας.
Ολοι μείναμε ικανοποιημένοι από τη συνάντησή μας και θέλουμε να την ξαναδούμε.
Εγώ θέλω να διαβάσω όλα της τα βιβλία!

Ερωφίλη Κοτσιφάκη


...Αισθάνθηκα πολύ ωραία! Ηταν μία αξέχαστη εμπειρία που ποτέ μα ποτέ δε θα ξεχάσω. Ευχαριστώ το σχολείο και τη δασκάλα μου που έφεραν αυτήν την εικονοσυγγραφέα στην τάξη μας.

Βασιλική Φραγκεδάκη


...Το πιο σημαντικό είναι πως γράψαμε κι εμείς μια ιστορία. Περάσαμε τέλεια. Εγώ θα ήθελα να ξανάρθει αλλά δε νομίζω να γίνεται.
Νιώσαμε τόση χαρά και τόση περηφάνια που ήρθε μια συγγραφέας στην τάξη μας.

Ελένη Δημητρίου

Χανιώτικα νέα (31.03.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ! Οχι ότι δεν πέρασα όμορφα τέσσερις μέρες στην Εύβοια, έχοντας σαν βάση το Αλιβέρι, πανέμορφα πέρασα. Ας είναι καλά ο φίλος μου, φίλος ζωής, ο Τάσος ο Βαλμάς, που, όταν έμαθε ότι η Ευδοκία θα επισκεφτεί ως συγγραφέας παιδικών βιβλίων, στο πλαίσιο ενός προγράμματος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), σχολεία της Εύβοιας, μου έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό. Ή έρχεσαι στο χωριό μου ή δεν πρόκειται να ξανάρθω...
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στα Χανιά, στην ωραιότερη, για μένα και για πολλούς, πόλη της Ελλάδας, από σήμερα το απόγευμα, Θεού θέλοντος, λοιπόν. Με κάθε λογής ευβοιώτικα χρώματα κι αρώματα στις αποσκευές του νου και της καρδιάς μου, ωστόσο.
ΑΚΡΙΒΑ ΘΥΜΗΤΑΡΙΑ. Τα τρελά νερά του Ευρίπου, που επιμένουν να χορεύουν από γεννησιμιού τους στους σκοπούς που τους παίζει το φεγγάρι. Η παραλία της Χαλκίδας ένθεν και ένθεν με το 'Μερακλίδικο' του Γιαπιτζή απ’ το Κοντομαρί. Το Γενεκάρι όπου στην αγροικία του Τάσου εμνήσθημεν ημερών αρχαίων. Το χιονισμένο όρος Δίρφυς που μου θυμίζει τα Λευκά Ορη. Το Αλιβέρι, ο Αγιος Λουκάς, η Ερέτρια, η Αμάρυνθος, το Νησί των Ονείρων, η Κύμη, που οι ντόπιοι τη λένε Κούμη. Τα μέρη που ήθελα να πάω, αλλά τα είδα μόνο στον χάρτη. Η Σκύρος για παράδειγμα. Και για να πάω στην πλατεία της Αιώνιας ποίησης όπου το ομώνυμο άγαλμα, προς τιμήν του φιλέλληνα Αγγλου ποιητή Μπρουκ. Και βέβαια οι άνθρωποι. Κυρίως οι άνθρωποι στη δύσκολη καθημερινότητά τους...
ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ στην Κρήτη... Τα ίδια που λέτε κι εσείς λέμε. Στο ίδιο καζάνι που βράζετε, βράζουμε. Στο ίδιο καζάνι βράζουν (μας 'βράζουν') όλοι οι Ελληνες.
'ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ φάγαμε'. Η ονομασία του ψητοπωλείου σ’ έναν κεντρικό δρόμο της Χαλκίδας. 'Γύρος υπάρχει'. Στην πινακίδα του μαγαζιού, σαν υπέρτιτλος, γραμμένο κι αυτό. Μόνο που το μαγαζί, όπως δείχνει το 'Ενοικιάζεται' στην τζαμαρία του, δεν λειτουργεί πια. Μένει το χιούμορ. Μαύρο χιούμορ.
ΣΤΑ 1,560 ΕΥΡΩ η τιμή του λίτρου της αμόλυβδης βενζίνας, στο ένα πρατήριο, στα 1,558 ευρώ στο αμέσως επόμενο, πηγαίνοντας από Χαλκίδα προς Ερέτρια. Μόνο που και τα δύο είναι κλειστά, μήνες τώρα.
«ΗΛΘΕΝ ως ήτο βέβαιον και έτερον μνημόνιον,/ ποιώντας τα εντερικά να άδουν ως... αρμόνιον!/ Μεγίστη ευθύνην φέρουσιν και αι κεφαλαί των τόπων,/ αίτινες εξανέμισον, τον κάματον ανθρώπων./ Θεάρεστον το έργον τους μα... προσοδοφόρον./ Εις την χλιδήν πρωταθληταί, δίχως ουδόλως φόρον». Και σήμερα, όπως και χθες, στον Αλιβιερώτη ποιητάρη Φωκά Κανονίδη ο λόγος (εφ. 'Πολίτης', Μάρτης 2012).
ΣΥΜΦΩΝΑ με ένα μετα-ομηρικό μύθο η Θέτις έκρυψε στη Σκύρο τον γιο της Αχιλλέα, για να τον εμποδίσει να πάει να πολεμήσει στην Τροία. Ντυμένος σαν κορίτσι και με το όνομα Πύρρα είναι κρυμμένος ανάμεσα στις κόρες του βασιλιά Λυκομήδη. Αυτή η φορεσιά δεν τον εμποδίζει να αποκτήσει έναν γιο, τον Νεοπτόλεμο με μια απ’ αυτές. Ο Οδυσσέας έρχεται στο νησί, μεταμφιεσμένος σε μικροπωλητή και φυσικά τα κορίτσια δείχνουν ενδιαφέρον στα υφάσματα, στα κοσμήματα και στα αρώματα. Το μόνο 'κορίτσι' που ενδιαφέρεται για τα όπλα είναι η Πύρρα. Ο Οδυσσέας αποκαλύπτει τον Αχιλλέα και τον παίρνει μαζί του στην Τροία (Πηγή: wikipedia).

'Κάμπους ποτιστικούς και δυνατούς και καρπερούς/ και ξεπλυμένο, σαν καινούργιο, απ’ τη βροχή τον ουρανό,/ και σιωπή εσπερινή, π’ ανάλαφρα να την ταράζουν τα πουλιά,/ κι ένα τραγούδι ευγενικό, μια φρόνηση αγία,/ ολόδροσα ν’ ανθούν, άμα εμείς πεθάνουμε./ Χίλια και μύρια, τέτοια τα ποθώ./ Χαριτωμένα, αιώνια να τα χαίρομαι./ Και να τα γεύομαι σιγά - σιγά/ Σαν κάποια αμβρόσια τροφή'.
Απόσπασμα από ποίημα του Ρούπερτ Μπρουκ
(μτφ.: Δημήτριος Κακλαμάνος).

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (31.03.2012)

ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ

http://mobile.haniotika-nea.gr/product_info.php?products_id=93487