Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
Εμείς τα βατραχάκια
Ενα από τα -μόνιμα- θέματα συζήτησης πλέον, είναι η οικονομική κρίση και τα “άσχημα” παράγωγα αυτής! Ολοι αναρωτιούνται να μάθουν για το τις πταίει για όσα μας συμβαίνουν!
Μια πειστική απάντηση πήρα πριν κάμποσες ημέρες διαβάζοντας στο διαδίκτυο μια ωραία ανάλυση με τον τίτλο “Η ιστορία ενός βατράχου” του Olivier Clerc! Ο κ. Clerc συγγραφέας και φιλόσοφος, μιλάει -αλληγορικά- για ένα βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν.
Παραθέτω παρακάτω αυτούσια κάποια από τα γραφόμενά του χωρίς κανέναν σχολιασμό:
“Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι. Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά. Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντάς το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο. Η θερμοκρασία του νερού, συνεχίζει να ανεβαίνει. Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, από ό,τι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρ’ όλα ταύτα δεν αισθάνεται κανέναν φόβο. Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτόν τον λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά. Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει. Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ’ ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα. Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμία αντίσταση, καμία επανάσταση. Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε. Ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 ή 40 χρόνια, θα μας έκαναν να φρίξουμε, και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινότυπες και σήμερα περνάνε απαρατήρητες ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου. Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας έκαστου, της αξιοπρέπειάς του, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με τη συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή τους να αμυνθούν. Το συνεχές σφυροκόπημα από τα μέσα ενημερώσεως με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του…”.
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ.ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ για τη γυναίκα θ’ αρχίσω τη στήλη σήμερα, μ’ ένα ποίημα για τη γυναίκα θα την τελειώσω. Τi έγινε πως έχει εννιά και όχι οκτώ ο Μάρτης; Στη μια μέρα καθυστέρηση θα κολλήσουμε;
ΓΥΝΑΙΚΑ, μάνα κι αδελφή, κόρη και φιλενάδα/ φέγγεις στου κόσμου τσι καρδιές σαν τση Λαμπρής λαμπάδα! Από τον Ηλία Σταματάκη (ποιoν άλλον;) που έκανε ύστερα από καιρό την επανεμφάνισή του, με αγάπη, η μαντινάδα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ, τώρα, μάλλον ξαναδιαβάστε, γιατί την έχω ξαναγράψει την συμβουλή που δίνει στον “πετεινόν” του στην “Χρυσή Διαθήκη” ο πολύς Πολύβιος Δημητρακόπουλος: “Ν’ απεχθάνεσαι την γυναίκα ως υποκείμενον, να την λατρεύεις ως αντικείμενον, να την υποφέρεις ως ρήμα και να την καταδικάζεις πάντοτε ως κατηγορούμενον”. Για κότες μιλά, μην τον παρεξηγείτε! Στον “πετεινό” του απευθύνεται.
ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑ, ε; Το ‘θελα και παρασύρθηκα. Είπα να μη πιάσω με το που άρχισα τα χάλια στα οποία βρίσκεται η οικονομία μας, ακολουθώντας την πεπατημένη των τελευταίων ημερών.
ΠΑΝΤΩΣ, μια μικρή ανάσα για δύο τρεις μήνες όσο να ‘ναι την πήραμε. Αυτό λένε οι ειδικοί, ύστερα από τη συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Νικολά Σαρκοζί. Μεγάλος τελικά ο... κοντός με την γραβάτα! Μέχρι και άγαλμα μπορούμε να του στήσουμε. Εδώ στήσαμε του Τρούμαν και δεν θα στήσουμε του Σαρκοζί που... ψιλοείναι και δικός μας.
ΝΑ ’ΜΑΙ, ΛΕΕΙ, καλά, μου μήνυσε δι’ αγγελιοφόρου, φίλος αναγνώστης της στήλης, γιατί τον κάνω και γελά κάθε πρωί. Μόνο το ιστορικό ανέκδοτο, διαβάζει φαίνεται. Εκτός κι αν γελά πικρά για να μην κλαίει.
ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει το 87% των Ελλήνων, σύμφωνα με την πανελλαδική δημοσκόπηση της Κάπα Research για το “Βήμα της Κυριακής”. Και τι που το είπε πριν την συνάντηση Παπανδρέου Σαρκοζί; Μήπως θα αρθούν τα οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν; Κι άλλα μας έρχονται για να... σωθούμε βουλιάζοντας.
ΩΡΑΙΟΣ και άνετος το παίζει ο Χρήστος Παπουτσής. Ιδιαίτερα στον τελευταίο ρόλο της ταινίας που σκηνοθέτησε με πρωταγωνιστή τον ίδιο: “Δέρνοντας το σαμάρι, αντί για τον γάιδαρο”.
ΜΑΘΗΜΑ ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας από τον Μανόλη Γλέζο. Και γιατί δεν ζήτησε να τιμωρηθεί ο αστυνομικός που τον “ψέκασε” αλλά απλώς να κουβεντιάσει μαζί του σαν απλός πολίτης.
ΝΑ ΜΗΝ κανουν απεργίες οι εργαζόμενοι; Να δεχτούν να τους σφάζουν οι αγάδες για ν’ αγιάσουν; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, αδέρφια.
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ξεχασω. Αύριο που θα πάω στο χωριό να ρωτήσω τη μάνα μου και την κα Ηρα που την προσέχει τι ακριβώς είναι και τιακριβώς έκανε η Τζούλια Αλεξανδράτου. Αμαρτία να μένω ανενημέρωτος.
ΟΤΑΝ ΜΙΑ ξενη από την Ιωνία έδειχνε με καμάρι στη γυναίκα του Φωκίωνα κάποιο πολύτιμο κόσμημά της, εκείνη απάντησε: “Δικό μου στολίδι είναι ο Φωκίωνας, που από είκοσι τόσα χρόνια είναι στρατηγός των Αθηναίων”.
“Πώς ήταν πριν απ’ τη γυναίκα;/ πώς ήτανε με τη γυναίκα;/ ήταν τοπίο, χλόη, περιστεριώνας;/ τώρα είναι ένα κόκκινο κεφάλι/ απ’ τα μάτια βγάζει φλόγες/ έν’ άγριο νεκροταφείο τα μαλλιά του/ ένας βαθύς αρχαίος ήχος η φωνή του"
Το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη “Αυτός”
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(09.03.10)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ.ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ για τη γυναίκα θ’ αρχίσω τη στήλη σήμερα, μ’ ένα ποίημα για τη γυναίκα θα την τελειώσω. Τi έγινε πως έχει εννιά και όχι οκτώ ο Μάρτης; Στη μια μέρα καθυστέρηση θα κολλήσουμε;
ΓΥΝΑΙΚΑ, μάνα κι αδελφή, κόρη και φιλενάδα/ φέγγεις στου κόσμου τσι καρδιές σαν τση Λαμπρής λαμπάδα! Από τον Ηλία Σταματάκη (ποιoν άλλον;) που έκανε ύστερα από καιρό την επανεμφάνισή του, με αγάπη, η μαντινάδα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ, τώρα, μάλλον ξαναδιαβάστε, γιατί την έχω ξαναγράψει την συμβουλή που δίνει στον “πετεινόν” του στην “Χρυσή Διαθήκη” ο πολύς Πολύβιος Δημητρακόπουλος: “Ν’ απεχθάνεσαι την γυναίκα ως υποκείμενον, να την λατρεύεις ως αντικείμενον, να την υποφέρεις ως ρήμα και να την καταδικάζεις πάντοτε ως κατηγορούμενον”. Για κότες μιλά, μην τον παρεξηγείτε! Στον “πετεινό” του απευθύνεται.
ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑ, ε; Το ‘θελα και παρασύρθηκα. Είπα να μη πιάσω με το που άρχισα τα χάλια στα οποία βρίσκεται η οικονομία μας, ακολουθώντας την πεπατημένη των τελευταίων ημερών.
ΠΑΝΤΩΣ, μια μικρή ανάσα για δύο τρεις μήνες όσο να ‘ναι την πήραμε. Αυτό λένε οι ειδικοί, ύστερα από τη συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Νικολά Σαρκοζί. Μεγάλος τελικά ο... κοντός με την γραβάτα! Μέχρι και άγαλμα μπορούμε να του στήσουμε. Εδώ στήσαμε του Τρούμαν και δεν θα στήσουμε του Σαρκοζί που... ψιλοείναι και δικός μας.
ΝΑ ’ΜΑΙ, ΛΕΕΙ, καλά, μου μήνυσε δι’ αγγελιοφόρου, φίλος αναγνώστης της στήλης, γιατί τον κάνω και γελά κάθε πρωί. Μόνο το ιστορικό ανέκδοτο, διαβάζει φαίνεται. Εκτός κι αν γελά πικρά για να μην κλαίει.
ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει το 87% των Ελλήνων, σύμφωνα με την πανελλαδική δημοσκόπηση της Κάπα Research για το “Βήμα της Κυριακής”. Και τι που το είπε πριν την συνάντηση Παπανδρέου Σαρκοζί; Μήπως θα αρθούν τα οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν; Κι άλλα μας έρχονται για να... σωθούμε βουλιάζοντας.
ΩΡΑΙΟΣ και άνετος το παίζει ο Χρήστος Παπουτσής. Ιδιαίτερα στον τελευταίο ρόλο της ταινίας που σκηνοθέτησε με πρωταγωνιστή τον ίδιο: “Δέρνοντας το σαμάρι, αντί για τον γάιδαρο”.
ΜΑΘΗΜΑ ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας από τον Μανόλη Γλέζο. Και γιατί δεν ζήτησε να τιμωρηθεί ο αστυνομικός που τον “ψέκασε” αλλά απλώς να κουβεντιάσει μαζί του σαν απλός πολίτης.
ΝΑ ΜΗΝ κανουν απεργίες οι εργαζόμενοι; Να δεχτούν να τους σφάζουν οι αγάδες για ν’ αγιάσουν; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, αδέρφια.
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ξεχασω. Αύριο που θα πάω στο χωριό να ρωτήσω τη μάνα μου και την κα Ηρα που την προσέχει τι ακριβώς είναι και τιακριβώς έκανε η Τζούλια Αλεξανδράτου. Αμαρτία να μένω ανενημέρωτος.
ΟΤΑΝ ΜΙΑ ξενη από την Ιωνία έδειχνε με καμάρι στη γυναίκα του Φωκίωνα κάποιο πολύτιμο κόσμημά της, εκείνη απάντησε: “Δικό μου στολίδι είναι ο Φωκίωνας, που από είκοσι τόσα χρόνια είναι στρατηγός των Αθηναίων”.
“Πώς ήταν πριν απ’ τη γυναίκα;/ πώς ήτανε με τη γυναίκα;/ ήταν τοπίο, χλόη, περιστεριώνας;/ τώρα είναι ένα κόκκινο κεφάλι/ απ’ τα μάτια βγάζει φλόγες/ έν’ άγριο νεκροταφείο τα μαλλιά του/ ένας βαθύς αρχαίος ήχος η φωνή του"
Το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη “Αυτός”
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(09.03.10)
Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Ο Θεός μου, ο αλλοδαπός
"Ο Θεός μου, ο αλλοδαπός, είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του Θανάση Ν. Παπαθανασίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Παρουσία", ήδη από το 1995, αλλά και από τις εκδόσεις "Ακρίτας" από το 2004. Στον Χριστό, βέβαια, αναφέρεται. Στο Χριστό που ξενιτεύται από τους ουρανούς για να κατέλθει στη γη ωσάν σε ξένο τόπο. Στον Χριστό που υπήρξε ένας διαρκής μετανάστατης. Συνελήφθη από την Παναγία στην Ναζαρέτ, γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, φυγαδεύθηκε στην Αίγυπτο, ανατράφηκε στη Ναζαρέτ, έζησε σε διαρκή μετακίνηση. Σύμφωνα με όσα διάβασα σ' ένα "επ-αναστατικό" άρθρο του συγγραφέα στο τελευταίο φύλλο της εφ. "Χριστιανική" (Πέμπτη, 18 Φεβρ. 2010). Εκεί είδα και πως οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας έβλεπαν το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για παράδειγμα που "αφενός ελεεινολόγησε την εμπορευματοποίηση της ανάγκης του άλλου και αφετέρου επεσήμανε ότι συχνά η κοινωνική εξαθλίωση οδηγεί στη βία, πραγματικοί ένοχοι της οποίας είναι όσοι συντηρούν την κοινωνική αδικία κι ας παριστάνουν τους καλούς χριστιανούς". Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης που "προτείνει ως... λύση στο πρόβλημα των μεταναστών την ισοκατανομή των αγαθών, σαν να έχει μπρος στα μάτια του την ανισορροπία μεταξύ καπιταλιστικής ευημερίας αφενός και τριτοκοσμικής εξαθλίωσης αφετέρου". "Τέτοιες μαρτυρίες της εκκλησιαστικής γραμματείας", σημειώνει ο συγγραφέας, "εισπράττονται μάλλον ως εξαιρέσεις μέσα στο σημερινό καταιγισμό αμυντικού λόγου ο οποίος βλέπει το μετανάστη πρωτίστως ως απειλή, είτε για την πολιτιστική ταυτότητα και τη θρησκευτική φυσιογνωμία μας."
Δυστυχώς δεν έχει άδικο...
Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου
Πρόκειται περί ενός θαύματος! Περί ενός ακόμα θαύματος απ' τα πολλά, που γίνονται στις μέρες μας, και στην Ιερά Μονή της Χρυσοπηγής. Περί ενός ακόμα θαύματος στον τομέα των εκδόσεων. Περί του δεύτερου θαύματος (το πρώτο ήταν το βιβλίο "Σταλαγματιές της αγάπης του Θεού") στον υποτομέα των εκδόσεων βιβλίων για παιδιά. Για το λίαν επιμελημένο βιβλίο "Ένας θαυμαστός ύπνος - Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου" (Κείμενα- Εικονογράφηση: Ιερά Μονή Χρυσοπηγής) που μόλις κυκλοφορήθηκε, ο λόγος. Ένα βιβλίο που όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει, τόσο από άποψη περιεχομένου όσο και από άποψη σύνολης εμφάνισης, τίποτα απολύτως απ' τα παρόμοια που κυκλοφορούνται από καταξιωμένους εκδοτικούς οίκους, αλλά αντιθέτως πολλά, πάμπολλα έχουν να ζηλέψουν αυτά "Τα παιδιά και οι νέοι που έρχονται στο μοναστήρι μας για να προσκυνήσουν τους αγίους Επτά Παίδες, τους αισθάνονται δικούς τους αγίους, επειδή και αυτοί ήταν παιδιά, και ζητούν με ενδιαφέρον να μάθουν για τη ζωή τους", σημειώνει μεταξύ των άλλων στον πρόλογο του βιβλίου, η καθηγουμένη της Μονής, μοναχή Θεοξένη, δικαιολογώντας την έκδοση του βιβλίου. Για να γίνει ευρύτερα γνωστή η ιστορία των Αγίων, που είναι ένα μήνυμα ελπίδας και χαράς. Καθώς "την μαρτυρική καταδίωξη των επτά νέων παιδιών από τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Δέκιο, ακολουθεί ένας θαυμαστός ύπνος, και δύο αιώνες αργότερα το θαύμα της ανάστασής τους, όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο.
Το “ευχαριστώ” του Δασκάλου
...Ήταν πραγματικά μια σεμνή και συγκινητική τελετή. Παραβρέθηκε πολύς και εκλεκτός κόσμος. Πολλοί μαθητές μου ακόμα και της Ακαδημίας Φλώρινας, έτους 1958-59, εβδομηντάρηδες όπως και καθηγητές Πανεπιστημίου, μαθητές μου και μη, παλαιοί συνεργάτες μου και συνάδελφοι μου στις Σχολές και στις υπηρεσίες που υπηρέτησα και πολλοί φίλοι μου και συμμαθητές μου από το Γυμνάσιο, όπως και συναγωνιστές μου της Εθνικής Αντίστασης. Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να ζήσω και να χαρώ την ημέρα αυτή. Η πλακέτα που μου έδωσαν είναι η δέκατη της Συλλογής μου, που στολίζουν μια ολόκληρη προθήκη στη βιβλιοθήκη μου. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Στο όνομά σου ευχαριστώ όλο το κόσμο που με τίμησε με την προσέλευσή του, τα τηλεφωνήματά του και τα γραφτά τους. Σε ευχαριστώ διαθέρμως -για να εκφρασθώ λίγο λογίως- για την ιδιαίτερη χαρά που μου έδωσες...
Απόσπασμα από μήνυμα που μου έστειλε μέσω Διαδικτύου ο και συνεργάτης της εφημερίδας μας Δρ Νικόλαος Πετρουλάκης σαν ευχαριστώ, για τα που έγραψα στις "εύφημες μνείες" της περασμένης Δευτέρας, αναφερόμενος στην βράβευσή του από τον Σύνδεσμο Κρητών Επιστημόνων, στην αίθουσα της Κρητικής Εστίας, στις 21 Φεβρουαρίου τ.ε.
Ένα απ' τα πολλά, πάμπολλα, χαρίσματα του Δασκάλου και η, παροιμιώδης, ευγένειά του.
Χανιώτικα Νέα(7.3.10)
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Ο Θεός μου, ο αλλοδαπός
"Ο Θεός μου, ο αλλοδαπός, είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του Θανάση Ν. Παπαθανασίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Παρουσία", ήδη από το 1995, αλλά και από τις εκδόσεις "Ακρίτας" από το 2004. Στον Χριστό, βέβαια, αναφέρεται. Στο Χριστό που ξενιτεύται από τους ουρανούς για να κατέλθει στη γη ωσάν σε ξένο τόπο. Στον Χριστό που υπήρξε ένας διαρκής μετανάστατης. Συνελήφθη από την Παναγία στην Ναζαρέτ, γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, φυγαδεύθηκε στην Αίγυπτο, ανατράφηκε στη Ναζαρέτ, έζησε σε διαρκή μετακίνηση. Σύμφωνα με όσα διάβασα σ' ένα "επ-αναστατικό" άρθρο του συγγραφέα στο τελευταίο φύλλο της εφ. "Χριστιανική" (Πέμπτη, 18 Φεβρ. 2010). Εκεί είδα και πως οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας έβλεπαν το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για παράδειγμα που "αφενός ελεεινολόγησε την εμπορευματοποίηση της ανάγκης του άλλου και αφετέρου επεσήμανε ότι συχνά η κοινωνική εξαθλίωση οδηγεί στη βία, πραγματικοί ένοχοι της οποίας είναι όσοι συντηρούν την κοινωνική αδικία κι ας παριστάνουν τους καλούς χριστιανούς". Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης που "προτείνει ως... λύση στο πρόβλημα των μεταναστών την ισοκατανομή των αγαθών, σαν να έχει μπρος στα μάτια του την ανισορροπία μεταξύ καπιταλιστικής ευημερίας αφενός και τριτοκοσμικής εξαθλίωσης αφετέρου". "Τέτοιες μαρτυρίες της εκκλησιαστικής γραμματείας", σημειώνει ο συγγραφέας, "εισπράττονται μάλλον ως εξαιρέσεις μέσα στο σημερινό καταιγισμό αμυντικού λόγου ο οποίος βλέπει το μετανάστη πρωτίστως ως απειλή, είτε για την πολιτιστική ταυτότητα και τη θρησκευτική φυσιογνωμία μας."
Δυστυχώς δεν έχει άδικο...
Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου
Πρόκειται περί ενός θαύματος! Περί ενός ακόμα θαύματος απ' τα πολλά, που γίνονται στις μέρες μας, και στην Ιερά Μονή της Χρυσοπηγής. Περί ενός ακόμα θαύματος στον τομέα των εκδόσεων. Περί του δεύτερου θαύματος (το πρώτο ήταν το βιβλίο "Σταλαγματιές της αγάπης του Θεού") στον υποτομέα των εκδόσεων βιβλίων για παιδιά. Για το λίαν επιμελημένο βιβλίο "Ένας θαυμαστός ύπνος - Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου" (Κείμενα- Εικονογράφηση: Ιερά Μονή Χρυσοπηγής) που μόλις κυκλοφορήθηκε, ο λόγος. Ένα βιβλίο που όχι μόνο δεν έχει να ζηλέψει, τόσο από άποψη περιεχομένου όσο και από άποψη σύνολης εμφάνισης, τίποτα απολύτως απ' τα παρόμοια που κυκλοφορούνται από καταξιωμένους εκδοτικούς οίκους, αλλά αντιθέτως πολλά, πάμπολλα έχουν να ζηλέψουν αυτά "Τα παιδιά και οι νέοι που έρχονται στο μοναστήρι μας για να προσκυνήσουν τους αγίους Επτά Παίδες, τους αισθάνονται δικούς τους αγίους, επειδή και αυτοί ήταν παιδιά, και ζητούν με ενδιαφέρον να μάθουν για τη ζωή τους", σημειώνει μεταξύ των άλλων στον πρόλογο του βιβλίου, η καθηγουμένη της Μονής, μοναχή Θεοξένη, δικαιολογώντας την έκδοση του βιβλίου. Για να γίνει ευρύτερα γνωστή η ιστορία των Αγίων, που είναι ένα μήνυμα ελπίδας και χαράς. Καθώς "την μαρτυρική καταδίωξη των επτά νέων παιδιών από τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Δέκιο, ακολουθεί ένας θαυμαστός ύπνος, και δύο αιώνες αργότερα το θαύμα της ανάστασής τους, όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο.
Το “ευχαριστώ” του Δασκάλου
...Ήταν πραγματικά μια σεμνή και συγκινητική τελετή. Παραβρέθηκε πολύς και εκλεκτός κόσμος. Πολλοί μαθητές μου ακόμα και της Ακαδημίας Φλώρινας, έτους 1958-59, εβδομηντάρηδες όπως και καθηγητές Πανεπιστημίου, μαθητές μου και μη, παλαιοί συνεργάτες μου και συνάδελφοι μου στις Σχολές και στις υπηρεσίες που υπηρέτησα και πολλοί φίλοι μου και συμμαθητές μου από το Γυμνάσιο, όπως και συναγωνιστές μου της Εθνικής Αντίστασης. Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να ζήσω και να χαρώ την ημέρα αυτή. Η πλακέτα που μου έδωσαν είναι η δέκατη της Συλλογής μου, που στολίζουν μια ολόκληρη προθήκη στη βιβλιοθήκη μου. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Στο όνομά σου ευχαριστώ όλο το κόσμο που με τίμησε με την προσέλευσή του, τα τηλεφωνήματά του και τα γραφτά τους. Σε ευχαριστώ διαθέρμως -για να εκφρασθώ λίγο λογίως- για την ιδιαίτερη χαρά που μου έδωσες...
Απόσπασμα από μήνυμα που μου έστειλε μέσω Διαδικτύου ο και συνεργάτης της εφημερίδας μας Δρ Νικόλαος Πετρουλάκης σαν ευχαριστώ, για τα που έγραψα στις "εύφημες μνείες" της περασμένης Δευτέρας, αναφερόμενος στην βράβευσή του από τον Σύνδεσμο Κρητών Επιστημόνων, στην αίθουσα της Κρητικής Εστίας, στις 21 Φεβρουαρίου τ.ε.
Ένα απ' τα πολλά, πάμπολλα, χαρίσματα του Δασκάλου και η, παροιμιώδης, ευγένειά του.
Χανιώτικα Νέα(7.3.10)
Κυριακή 7 Μαρτίου 2010
ΣΧΟΛΙΑ
Γράφει
ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Για την εφημερίδα μας
Πάντα στις κορφές! Η συνέχεια της συνέπειας και η συνέπεια της συνέχειας! Η εξαίρεση του κανόνα! Προς γνώση και συμμόρφωση! Τέσσερις απ' τις πολλές φράσεις που μού 'ρθαν στο νου χθες το πρωί, ενώ διάβαζα το σαλόνι της εφημερίδας μας, όπου με λιτό τρόπο παρουσιάστηκαν κάτω απ' τον γενικότερο τίτλο "Χανιώτικα νέα: Μακράν σε αναγνωσιμότητα - κυκλοφορία", και για "ενημέρωση των διαφημιζόμενων" τα αποτελέσματα της ετήσιας έρευνας (2008-2009) που πραγματοποίησε η εταιρία Focus Bari.
Καθ' υπαγόρευση των στοιχείων και οι τέσσερις! Χωρίς καμία διάθεση για απονομή στο παρόν τουλάχιστον σχόλιο, "εύφημης μνείας" στον ιδρυτή της εφημερίδας Γιάννη Γαρεδάκη και στους συνεργάτες του, παρά μόνο στους αναγνώστες της που την θεωρούν δική τους και όταν λένε η εφημερίδα μας, εννοούν τα "Χανιώτικα νέα".
Δύσκολο, πολύ δύσκολο να σκαρφαλώσει μια εφημερίδα όπως τα "Χανιώτικα νέα" στην κορφή, ακόμα δυσκολότερο, ωστόσο να μείνει σ' αυτήν. Αυτόν τον άθλο, να είναι για πολλά χρόνια συνεχώς στις ψηλότερες κορφές της αναγνωσιμότητας και της κυκλοφορίας του περιφερειακού Τύπου, σε πανελλήνιο επίπεδο, έχει πετύχει η εφημερίδα μας. Εντάξει, μπορεί η "Ελευθερία" της Λάρισας, να τυπώνει περισσότερα φύλλα, το "χρυσό μετάλλιο" της αναγνωσιμότητας όμως τα "Χανιώτικα νέα", όπως λένε τα στοιχεία, το παίρνουν. Σαν συνέχεια της συνέπειας και σαν συνέπεια της συνέχειας, που εδώ και 42 χρόνια πορεύονται.
Εχοντας αυτή τη φόρα κι ακολουθώντας αυτήν την φορά πορεύονται τα "Χανιώτικα νέα", μην λογαριάζοντας την υπάρχουσα κρίση στον παραδοσιακό Τύπο, για την οποία μεγάλος λόγος γίνεται. Τω όντι μπορεί να χαρακτηριστεί ως η εξαίρεση του κανόνα η εφημερίδα μας, λοιπόν, αφού όπως πάλι τα στοιχεία λένε, ολοένα, χρόνο με τον χρόνο, όχι μείωση αλλά αύξηση (γύρω στο 9% τα τελευταία 8 χρόνια) παρατηρείται, καθώς νέοι αναγνώστες, ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας, προστίθενται (για 39.600 αναγνώστες ημερησίως μιλάμε!). Ας τα έχουν όλα αυτά υπόψη τους, μεταξύ των άλλων, και οι κάθε λογής διαφημιζόμενοι στα Μέσα Ενημέρωσης του Νομού...
Χανιώτικα Νέα(05.03.09)
ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Για την εφημερίδα μας
Πάντα στις κορφές! Η συνέχεια της συνέπειας και η συνέπεια της συνέχειας! Η εξαίρεση του κανόνα! Προς γνώση και συμμόρφωση! Τέσσερις απ' τις πολλές φράσεις που μού 'ρθαν στο νου χθες το πρωί, ενώ διάβαζα το σαλόνι της εφημερίδας μας, όπου με λιτό τρόπο παρουσιάστηκαν κάτω απ' τον γενικότερο τίτλο "Χανιώτικα νέα: Μακράν σε αναγνωσιμότητα - κυκλοφορία", και για "ενημέρωση των διαφημιζόμενων" τα αποτελέσματα της ετήσιας έρευνας (2008-2009) που πραγματοποίησε η εταιρία Focus Bari.
Καθ' υπαγόρευση των στοιχείων και οι τέσσερις! Χωρίς καμία διάθεση για απονομή στο παρόν τουλάχιστον σχόλιο, "εύφημης μνείας" στον ιδρυτή της εφημερίδας Γιάννη Γαρεδάκη και στους συνεργάτες του, παρά μόνο στους αναγνώστες της που την θεωρούν δική τους και όταν λένε η εφημερίδα μας, εννοούν τα "Χανιώτικα νέα".
Δύσκολο, πολύ δύσκολο να σκαρφαλώσει μια εφημερίδα όπως τα "Χανιώτικα νέα" στην κορφή, ακόμα δυσκολότερο, ωστόσο να μείνει σ' αυτήν. Αυτόν τον άθλο, να είναι για πολλά χρόνια συνεχώς στις ψηλότερες κορφές της αναγνωσιμότητας και της κυκλοφορίας του περιφερειακού Τύπου, σε πανελλήνιο επίπεδο, έχει πετύχει η εφημερίδα μας. Εντάξει, μπορεί η "Ελευθερία" της Λάρισας, να τυπώνει περισσότερα φύλλα, το "χρυσό μετάλλιο" της αναγνωσιμότητας όμως τα "Χανιώτικα νέα", όπως λένε τα στοιχεία, το παίρνουν. Σαν συνέχεια της συνέπειας και σαν συνέπεια της συνέχειας, που εδώ και 42 χρόνια πορεύονται.
Εχοντας αυτή τη φόρα κι ακολουθώντας αυτήν την φορά πορεύονται τα "Χανιώτικα νέα", μην λογαριάζοντας την υπάρχουσα κρίση στον παραδοσιακό Τύπο, για την οποία μεγάλος λόγος γίνεται. Τω όντι μπορεί να χαρακτηριστεί ως η εξαίρεση του κανόνα η εφημερίδα μας, λοιπόν, αφού όπως πάλι τα στοιχεία λένε, ολοένα, χρόνο με τον χρόνο, όχι μείωση αλλά αύξηση (γύρω στο 9% τα τελευταία 8 χρόνια) παρατηρείται, καθώς νέοι αναγνώστες, ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας, προστίθενται (για 39.600 αναγνώστες ημερησίως μιλάμε!). Ας τα έχουν όλα αυτά υπόψη τους, μεταξύ των άλλων, και οι κάθε λογής διαφημιζόμενοι στα Μέσα Ενημέρωσης του Νομού...
Χανιώτικα Νέα(05.03.09)
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΚΟΜΠΟΔΕΣΑΝ οι κλωστές, μπερδέψανε στο χτένι,/ γή οι κλωστές να σπάσουνε γή θα χαθεί το χτένι! Σ' αυτό το δίλημμα βρέθηκε η ανυφαντού. Αφού αρρώστησε να λύνει και να δένει για τέσσερις μήνες μπας και ξεμπερδέψει τις κλωστές και την γλιτώσει το χτένι.
ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ότι δεν καταλάβατε ποια είναι στην προκειμένη περίπτωση η ανυφαντού. Να σας βοηθήσω, λιγάκι αν δεν καταλάβατε. Στην Γερμανία ήταν χθες κι έψαχνε μάστορα για το χτένι...
ΜΟΝΑΧΗ τον δρόμο επήρες/ εξανάρθες μοναχή/ δεν είν' εύκολες οι θύρες/ σαν η χρεία τες κουρταλεί. Από τον "Υμνο εις την Ελευθερία" του Διονυσίου Σολωμού η παραπάνω στροφή. Επί τη επισκέψει του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στην Βόνη και στο Παρίσι.
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ότι σ' αυτή τη φάση έχουμε σαν χώρα, προπάντων σ' αυτή την φάση, την ανάγκη της Γερμανίας. Και η Γερμανία, όμως, έχει ανάγκη την Ελλάδα, καθώς αποτελεί μια απ' τις μεγαλύτερες εξαγωγικές αγορές της. Πάτσι πόστα!
ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ των απεργιών και των άλλων, κάθε λογής διαμαρτυριών, ωστόσο, συνεχίζεται. Η κοινωνία των πολιτών, κατά που φαίνεται, μπορεί να έχει σ' ένα βαθμό πειστεί ότι τα μέτρα είναι αναγκαία, δεν θεωρεί όμως σε καμία περίπτωση ότι είναι και δίκαια.
Ο ΟΛΙ ΡΕΝ ό,τι ήταν να πει το είπε με το "καλό κουράγιο" που μας ευχήθηκε. Τώρα θα απευθύνεται σ' εμάς μόνο δια του εκπροσώπου του. Εχει άλλα προβλήματα να σκεφτεί αυτός, για να ξοδέψει την φαιά ουσία του.
ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ λάδι, για ένα λίτρο αμόλυβδης βενζίνης, είχα γράψει πριν από καμιά δεκαπενταριά μέρες. Οσονούπω γίνεται πραγματικότητα. Ετοιμάστε τα μπετόνια και τις κανίστρες σας. Θα σας χρειαστούν.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΗ αστυνόμευση σε λίγο... Αποτελεσματικότερη αστυνόμευση σε λίγο... Αποτελεσματικότερη αστυνόμευση σε λίγο... Οταν γίνουν αποτελεσματικές οι αλλαγές επί αλλαγών που έγιναν στην Αστυνομική Διεύθυνση Χανίων.
ΔΙΑΦΩΝΩ Μ' ΑΥΤΟ που λες, θα υπερασπιστώ, όμως, έως θανάτου το δικαίωμα που έχεις να το λες. Καλή, αλλά λίγη, η ρήση του Βολταίρου (στο περίπου τα λόγια του) τη σήμερον ημέρα. Εχουν παραγίνει πολύπλοκα τα πράγματα.
ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ Παιδείας, που σέβεται τον εαυτό του (της) και η μεταρρύθμισή του (της). Ω της απορρυθμίσεως το επόμενο κεφάλαιο!
ΓΕΙΤΟΝΑ ΧΑΘΗΚΕΣ! Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά χωρίς εσένα δεν έχω καμία διάθεση για αθλητικά πεταχτά! Μήτσοοοο!
Ο ΔΟΥΚΑΣ Ιωάννης του Μπάκιγχαμ (17ος αι.) ήταν τόσο φιλάργυρος, ώστε στερούσε τον εαυτό του ακόμα κι απ' τα απολύτως αναγκαία. Δικαιολογούμενος, λοιπόν, σ' έναν φίλο του, είπε: "Δεν μπορώ να κάμω αλλώς. Με συνέχει ο φόβος ότι θα πεθάνω στην ψάθα. Ο φίλος του τού απάντησε: "Γι' αυτό, λοιπόν, ζεις, όπως ακριβώς φοβάσαι ότι θα πεθάνεις"
“Τον άγγελο που αμάρτησε/ και ξέπεσε απόψε στη γη μας/ τον είδα γυμνό και δίχως φτερά/ μαζεμένο στην άκρη του δρόμου να κλαίει./ Με τρόμαξε η φωνή στην άγρια νύχτα./ Ή όλους θα μας πάρει ο διάολος/ με τούτο το καράβι που ταξιδεύουμε ή όλοι θα φτάσουμε σώοι στο νησί./ Ομως εγώ ούτε τη θάλασσα έβλεπα/ κι ούτε ταξίδευα με κάποιο καράβι"
Το ποίημα του Κώστα Χελμού "Ονειρο"
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(06.03.10)
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΚΟΜΠΟΔΕΣΑΝ οι κλωστές, μπερδέψανε στο χτένι,/ γή οι κλωστές να σπάσουνε γή θα χαθεί το χτένι! Σ' αυτό το δίλημμα βρέθηκε η ανυφαντού. Αφού αρρώστησε να λύνει και να δένει για τέσσερις μήνες μπας και ξεμπερδέψει τις κλωστές και την γλιτώσει το χτένι.
ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ότι δεν καταλάβατε ποια είναι στην προκειμένη περίπτωση η ανυφαντού. Να σας βοηθήσω, λιγάκι αν δεν καταλάβατε. Στην Γερμανία ήταν χθες κι έψαχνε μάστορα για το χτένι...
ΜΟΝΑΧΗ τον δρόμο επήρες/ εξανάρθες μοναχή/ δεν είν' εύκολες οι θύρες/ σαν η χρεία τες κουρταλεί. Από τον "Υμνο εις την Ελευθερία" του Διονυσίου Σολωμού η παραπάνω στροφή. Επί τη επισκέψει του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στην Βόνη και στο Παρίσι.
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ότι σ' αυτή τη φάση έχουμε σαν χώρα, προπάντων σ' αυτή την φάση, την ανάγκη της Γερμανίας. Και η Γερμανία, όμως, έχει ανάγκη την Ελλάδα, καθώς αποτελεί μια απ' τις μεγαλύτερες εξαγωγικές αγορές της. Πάτσι πόστα!
ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ των απεργιών και των άλλων, κάθε λογής διαμαρτυριών, ωστόσο, συνεχίζεται. Η κοινωνία των πολιτών, κατά που φαίνεται, μπορεί να έχει σ' ένα βαθμό πειστεί ότι τα μέτρα είναι αναγκαία, δεν θεωρεί όμως σε καμία περίπτωση ότι είναι και δίκαια.
Ο ΟΛΙ ΡΕΝ ό,τι ήταν να πει το είπε με το "καλό κουράγιο" που μας ευχήθηκε. Τώρα θα απευθύνεται σ' εμάς μόνο δια του εκπροσώπου του. Εχει άλλα προβλήματα να σκεφτεί αυτός, για να ξοδέψει την φαιά ουσία του.
ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ λάδι, για ένα λίτρο αμόλυβδης βενζίνης, είχα γράψει πριν από καμιά δεκαπενταριά μέρες. Οσονούπω γίνεται πραγματικότητα. Ετοιμάστε τα μπετόνια και τις κανίστρες σας. Θα σας χρειαστούν.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΗ αστυνόμευση σε λίγο... Αποτελεσματικότερη αστυνόμευση σε λίγο... Αποτελεσματικότερη αστυνόμευση σε λίγο... Οταν γίνουν αποτελεσματικές οι αλλαγές επί αλλαγών που έγιναν στην Αστυνομική Διεύθυνση Χανίων.
ΔΙΑΦΩΝΩ Μ' ΑΥΤΟ που λες, θα υπερασπιστώ, όμως, έως θανάτου το δικαίωμα που έχεις να το λες. Καλή, αλλά λίγη, η ρήση του Βολταίρου (στο περίπου τα λόγια του) τη σήμερον ημέρα. Εχουν παραγίνει πολύπλοκα τα πράγματα.
ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ Παιδείας, που σέβεται τον εαυτό του (της) και η μεταρρύθμισή του (της). Ω της απορρυθμίσεως το επόμενο κεφάλαιο!
ΓΕΙΤΟΝΑ ΧΑΘΗΚΕΣ! Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά χωρίς εσένα δεν έχω καμία διάθεση για αθλητικά πεταχτά! Μήτσοοοο!
Ο ΔΟΥΚΑΣ Ιωάννης του Μπάκιγχαμ (17ος αι.) ήταν τόσο φιλάργυρος, ώστε στερούσε τον εαυτό του ακόμα κι απ' τα απολύτως αναγκαία. Δικαιολογούμενος, λοιπόν, σ' έναν φίλο του, είπε: "Δεν μπορώ να κάμω αλλώς. Με συνέχει ο φόβος ότι θα πεθάνω στην ψάθα. Ο φίλος του τού απάντησε: "Γι' αυτό, λοιπόν, ζεις, όπως ακριβώς φοβάσαι ότι θα πεθάνεις"
“Τον άγγελο που αμάρτησε/ και ξέπεσε απόψε στη γη μας/ τον είδα γυμνό και δίχως φτερά/ μαζεμένο στην άκρη του δρόμου να κλαίει./ Με τρόμαξε η φωνή στην άγρια νύχτα./ Ή όλους θα μας πάρει ο διάολος/ με τούτο το καράβι που ταξιδεύουμε ή όλοι θα φτάσουμε σώοι στο νησί./ Ομως εγώ ούτε τη θάλασσα έβλεπα/ κι ούτε ταξίδευα με κάποιο καράβι"
Το ποίημα του Κώστα Χελμού "Ονειρο"
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(06.03.10)
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ.ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΔΕΝ ΛΕΩ ότι δεν είναι σπουδαίο να ρίξεις τη ζαριά και να διαβείς τον Ρουβίκωνα, την όποια ζαριά, και τον όποιο Ρουβίκωνα. Καμμία αντίρρηση επί της σπουδαιότητός του. Το θέμα όμως είναι να μη ρίχνεις μόνος σου τη ζαριά και να μη διαβαίνεις μόνος σου τον Ρουβίκωνα. Αν θέλεις να μην πάεις σαν το σκύλο στ’ αμπέλι.
ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει ή εν περιπτώσει πάση, και προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως και
παρεξεγήσεως πάσης, προς το παρόν τουλάχιστον, συντεταγμένα φάνηκε ότι έριξε τη ζαριά η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και συντεταγμένα διέβη τον Ρουβίκωνα. Ετσι ή όλοι θ’ ανεβούν στον οντά ή όλοι θα κατεβούν στο κατώι, αύριο μεθαύριο. Ο λαός, όμως; Η κοινωνία, των πολιτών; Ομαδόν έρχεται το πυρ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ανήκει στους Ελληνες. Στις 3 Σεπτέμπρη 1974 αυτό. Στις 3 Μάρτη 2010, τριάντα πέντε και μισό χρόνια αργότερα το σύνθημα βγήκε στη σύνταξη. Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες 3 του Σεπτέμπρη να περνάς...
ΕΝΩ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ οίκοι αναβαθμίζουν την Ελλάδα, τα οικονομικά μέτρα υποβαθμίζουν τους Ελληνες. Ας όψονται οι πρώτοι που τα επέβαλαν.
Α’ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ της Κυβέρνησης ο Θεόδωρος Πάγκαλος και Β’ αντιπρόεδρος ο Γεώργιος Καρατζαφέρης ή μήπως Α’ αντιπρόεδρος ο Γεώργιος Καρατζαφέρης και Β’ αντιπρόεδρος ο Θεόδωρος Πάγκαλος; Από φίλο αναγνώστη της στήλης η ερώτηση. Απορία ψάλτου βηξ...
Ε ΟΧΙ ΔΑ να κατηγορεί και για φυγομαχία τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς! Μήπως θέλει να δείρει τον... γάιδαρο που τα παράτησε στην ανηφόρα φορτώνοντας το σωμάρι στον άλλο;
Η ΣΩΤΗΡΙΑ... του ευρώ είναι πολύ μεγάλο πράγμα... Η σωτηρία του... ευρώ είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Η σωτηρία του ευρώ είναι πολύ μεγάλο πράγμα... Εκατό φορές θα το πει σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου στην Ανκελα Μέρκελ λένε οι πληροφορίες μου, και 50 στον Σαρκοζί αύριο.
ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ κήπος. Καλό αυτό. Μόνο που υπάρχουν και κήποι με ξεραμένα λουλούδια. Αλλο πάλι και τούτο...
ΣΗΦΗ ΧΙΩΤΑΚΗ, συγγραφέα, Χανιά. Πολλές πικρές αλήθειες λες μέσα από το καινούριο σου βιβλίο, τη δεύτερη “ταξική κοινωνική παρέμβασή” σου, στοχεύοντας στον εξανθρωπισμό των ανθρώπων, φίλε Σήφη. Οσο υπάρχουν άνθρωποι σαν και σένα, που συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται στα “μετερίζια τσ’ ανθρωπιάς” και “στης τιμής το χρέος”, τίποτα δεν μπορούμε να πούμε πως είναι του χαμού. Η ιδιόμορφη χρησιμοποίηση εκ μέρους σου της ποίησης, στην υπηρεσία του σκοπού σου, μ’ αρέσει πολύ. Τω όντι έτσι το βιβλίο σου διαβάζεται πιο ευχάριστα.
ΟΙ ΑΥΛΙΚΟΙ του ονομαστού για την καλοσύνη του βασιλιά της Γερμανίας Σιγισμούνδου (1362-1437) του συνέστησαν μια μέρα να πάψει να γεμίζει με δώρα τους εχθρούς του και να τους τιμωρεί. Ο Σιγισμούνδος τους αποστόμωσε: “Η συμβουλή σας δεν είναι καθόλου αποτελεσματική. Μόνο όταν μεταβάλλω τους εχθρούς μου σε φίλους, μόνο τότε τους εξοντώνω πραγματικά”.
“... Και κρατά το σταυρό του κάθε διαβάτης/ και περνά κατηφοριές, ισιώματα/ κι ανηφόρες,/ μέσα από ομίχλες, μα κι από/ ξέφωτα από λιακάδες,/ μα κι από μπόρες./ Το καλό με το κακό/ αντιπαλεύουν μέσα στο πνεύμα/ του κάθε ανθρώπου/ κι είναι ο στόχος η τελειότητα./ Γι’ αυτό τον έφτιαξε, κι ας μην του το ‘πε,/ ο δημιουργός του!”.
Από το κοινωνικό ποιητικό δοκίμιο του Σήφη Εμμ. Χιωτάκη “Ταξική κοινωνική παρέμβαση Νο2” (Κεφ. “Ο άνθρωπος και η αποστολή του”).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(05.03.10)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ.ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΔΕΝ ΛΕΩ ότι δεν είναι σπουδαίο να ρίξεις τη ζαριά και να διαβείς τον Ρουβίκωνα, την όποια ζαριά, και τον όποιο Ρουβίκωνα. Καμμία αντίρρηση επί της σπουδαιότητός του. Το θέμα όμως είναι να μη ρίχνεις μόνος σου τη ζαριά και να μη διαβαίνεις μόνος σου τον Ρουβίκωνα. Αν θέλεις να μην πάεις σαν το σκύλο στ’ αμπέλι.
ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει ή εν περιπτώσει πάση, και προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως και
παρεξεγήσεως πάσης, προς το παρόν τουλάχιστον, συντεταγμένα φάνηκε ότι έριξε τη ζαριά η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και συντεταγμένα διέβη τον Ρουβίκωνα. Ετσι ή όλοι θ’ ανεβούν στον οντά ή όλοι θα κατεβούν στο κατώι, αύριο μεθαύριο. Ο λαός, όμως; Η κοινωνία, των πολιτών; Ομαδόν έρχεται το πυρ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ανήκει στους Ελληνες. Στις 3 Σεπτέμπρη 1974 αυτό. Στις 3 Μάρτη 2010, τριάντα πέντε και μισό χρόνια αργότερα το σύνθημα βγήκε στη σύνταξη. Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες 3 του Σεπτέμπρη να περνάς...
ΕΝΩ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ οίκοι αναβαθμίζουν την Ελλάδα, τα οικονομικά μέτρα υποβαθμίζουν τους Ελληνες. Ας όψονται οι πρώτοι που τα επέβαλαν.
Α’ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ της Κυβέρνησης ο Θεόδωρος Πάγκαλος και Β’ αντιπρόεδρος ο Γεώργιος Καρατζαφέρης ή μήπως Α’ αντιπρόεδρος ο Γεώργιος Καρατζαφέρης και Β’ αντιπρόεδρος ο Θεόδωρος Πάγκαλος; Από φίλο αναγνώστη της στήλης η ερώτηση. Απορία ψάλτου βηξ...
Ε ΟΧΙ ΔΑ να κατηγορεί και για φυγομαχία τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς! Μήπως θέλει να δείρει τον... γάιδαρο που τα παράτησε στην ανηφόρα φορτώνοντας το σωμάρι στον άλλο;
Η ΣΩΤΗΡΙΑ... του ευρώ είναι πολύ μεγάλο πράγμα... Η σωτηρία του... ευρώ είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Η σωτηρία του ευρώ είναι πολύ μεγάλο πράγμα... Εκατό φορές θα το πει σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου στην Ανκελα Μέρκελ λένε οι πληροφορίες μου, και 50 στον Σαρκοζί αύριο.
ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ κήπος. Καλό αυτό. Μόνο που υπάρχουν και κήποι με ξεραμένα λουλούδια. Αλλο πάλι και τούτο...
ΣΗΦΗ ΧΙΩΤΑΚΗ, συγγραφέα, Χανιά. Πολλές πικρές αλήθειες λες μέσα από το καινούριο σου βιβλίο, τη δεύτερη “ταξική κοινωνική παρέμβασή” σου, στοχεύοντας στον εξανθρωπισμό των ανθρώπων, φίλε Σήφη. Οσο υπάρχουν άνθρωποι σαν και σένα, που συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται στα “μετερίζια τσ’ ανθρωπιάς” και “στης τιμής το χρέος”, τίποτα δεν μπορούμε να πούμε πως είναι του χαμού. Η ιδιόμορφη χρησιμοποίηση εκ μέρους σου της ποίησης, στην υπηρεσία του σκοπού σου, μ’ αρέσει πολύ. Τω όντι έτσι το βιβλίο σου διαβάζεται πιο ευχάριστα.
ΟΙ ΑΥΛΙΚΟΙ του ονομαστού για την καλοσύνη του βασιλιά της Γερμανίας Σιγισμούνδου (1362-1437) του συνέστησαν μια μέρα να πάψει να γεμίζει με δώρα τους εχθρούς του και να τους τιμωρεί. Ο Σιγισμούνδος τους αποστόμωσε: “Η συμβουλή σας δεν είναι καθόλου αποτελεσματική. Μόνο όταν μεταβάλλω τους εχθρούς μου σε φίλους, μόνο τότε τους εξοντώνω πραγματικά”.
“... Και κρατά το σταυρό του κάθε διαβάτης/ και περνά κατηφοριές, ισιώματα/ κι ανηφόρες,/ μέσα από ομίχλες, μα κι από/ ξέφωτα από λιακάδες,/ μα κι από μπόρες./ Το καλό με το κακό/ αντιπαλεύουν μέσα στο πνεύμα/ του κάθε ανθρώπου/ κι είναι ο στόχος η τελειότητα./ Γι’ αυτό τον έφτιαξε, κι ας μην του το ‘πε,/ ο δημιουργός του!”.
Από το κοινωνικό ποιητικό δοκίμιο του Σήφη Εμμ. Χιωτάκη “Ταξική κοινωνική παρέμβαση Νο2” (Κεφ. “Ο άνθρωπος και η αποστολή του”).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(05.03.10)
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκησ
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΟΙΟΣ 14ος; Ο 4ος μισθός κινδυνεύει, είπε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου προχθές, κρατώντας τους κύβους στα χέρια του. Τι ζαριά έφερε χθες που τους έριξε; Για τις διεθνείς αγορές εννοώ, γιατί για το εσωτερικό μέτωπο δεν τίθεται θέμα. Αστα να πάνε!
ΚALO KURAGIO στα ελληνικά με φινλανδική προφορά μας ευχήθηκε ο Ολι Ρεν. Καλά να ‘ναι ο άνθρωπος, μας καταϋποχρέωσε. Πώς λένε αλήθεια το “ευχαριστούμε” στα φινλανδικά;
ΚΑΙ ΝΑ! Εκεί που βόσκαγαν όμορφα κι ωραία το αλάτι τους οι εφτά παχιές αγελάδες σε κάποια παραλία του Αιγαίου πελάγους, έκαναν την εμφάνισή τους απ’ το πουθενά εφτά αδύνατες, τι αδύνατες, καχεκτικές, αγελάδες κι ετοιμάστηκαν να καταβροχθίσουν τις πρώτες. Σενάριο ταινίας τρόμου, εφιάλτης εαρινής νυκτός ή απλή περιγραφή της πραγματικότητας;
Ο,ΤΙ ΗΤΑΝ να δώσει η Ελληνική Κυβέρνηση το έδωσε. Ο,τι της ζητήθηκε, δηλαδή. Για να δούμε τώρα τι θα πάρει απ’ την γύρα που ξεκίνησε.
ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ τελικά η βόμβα στα χέρια του Ελληνα πρωθυπουργού ή δεν θα σκάσει; Θα προλάβει να απενεργοποιήσει τον μηχανισμό έκρηξης ή δεν θα προλάβει; Τι ερωτήματα κι αυτά!
ΤΙ ΚΑΛΑ που ήταν πέρυσι τέτοιον καιρό στην άπλα των βατοπαιδινών πεδίων και στην ξάπλα της Ραφήνας! Πέρα έβρεχε κι αλλού βροντούσε. Στην κοσμάρα μας εμείς. Τί ανάγκη είχαμε, αφού ζούσαμε κάτω απ’ τον ίσκιο του... καταλληλότερου;
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε, τι πρέπει να κάνει ο καθένας μας μα και όλοι μαζί για να ξαναγίνουν τα Χανιά αυτό που ήταν στις αρχές του περασμένου αιώνα; Μια πολύβουη μεν, πολύτροπη και πολύχρωμη ωστόσο, και πάνω απ’ όλα φιλόξενη πόλη. Από τον φίλο μου τον γερω - δάσκαλο ο προβληματισμός. Με την φιλοδοξία να τον βάλουμε, όπως μου είπε, στην καθημερινότητά μας.
ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ, νέοι φόροι/ ποτ’ εδώ, πότε εκεί/ θα μας βγάλουνε σε λίγο/ όπως πάνε... το βρακί. Η πρώτη στροφή από ποίημα που βρήκα στην πρώτη σελίδα του τελευταίου φύλλου της εφ. “Η Φωνή των Συνταξιούχων”, που επιμένει να βγάζει κάθε μήνα στην πόλη μας ο πρόεδρος των συνταξιούχων του ΙΚΑ “Αγία Παρασκευή”, Ηρακλής Αναγνωστόπουλος. Για να δούμε τι έχει να σύρει η... παρασύρα της ποίησής σου, φίλε Ηρακλή, ύστερα απ’ τα που ανακοινώθηκαν χθες.
ΔΗΜΗΤΡΗ Τυραϊδή, ποιητή, Χανιά: Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την όγδοη (!) ποιητική σου συλλογή, “Απ’ το περβόλι της ζωής”, ο τίτλος της, που είχες την καλοσύνη με το που κυκλοφόρησε να μου την στείλεις. Ζει και αναπνέει για την ποίηση και με την ποίηση ο φίλος μου ο Δημήτρης, σημείωσα κάτω απ’ το ποίημα “Μη λησμονάς”. Ευχαριστίες θερμές.
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Σιζιμπέρ Ουγκώ ο πατέρας του μεγάλου Βίκτορα Ουγκώ τριγύριζε ένα βράδυ στο πεδίο της μάχης έφιππος μαζί με τον υπασπιστή του. Ξαφνικά άκουσαν κάπου βογγητά κι ανακάλυψαν ένα Ισπανό στρατιώτη πληγωμένο να τους ζητά νερό. Ο στρατηγός έβγαλε το παγούρι από τη ζώνη του κι είπε στον υπασπιστή του να του δώσει να πιει. Ο υπασπιστής υπάκουσε, αλλά ο τραυματίας τράβηξε το πιστόλι του και πυροβόλησε τον στρατηγό που γλίτωσε πάρα λίγο. Ατάραχος εκείνος είπε πάλι στον υπασπιστή του: “Δος του να πιει!”
“Μη λησμονάς ποτέ την καλοσύνη/ που σου ‘δειξαν στις δύσκολες στιγμές/ και μην περνάς σκυφτός και με βιασύνη/ μπροστά σ’ αυτούς που σου ‘δωσαν χαρές./ Μη σταματάς του χρόνου το ρολόϊ/ σ’ όποιες κι αν πέρασες κακοτοπιές/ κι απ’ τα ξερόχορτα φυτρώνει χλόη/ και λούλουδα με μύριες ομορφιές”.
Το ποίημα “Μη λησμονάς” του Δημήτρη Τυραϊδή
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(04.03.10)
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΟΙΟΣ 14ος; Ο 4ος μισθός κινδυνεύει, είπε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου προχθές, κρατώντας τους κύβους στα χέρια του. Τι ζαριά έφερε χθες που τους έριξε; Για τις διεθνείς αγορές εννοώ, γιατί για το εσωτερικό μέτωπο δεν τίθεται θέμα. Αστα να πάνε!
ΚALO KURAGIO στα ελληνικά με φινλανδική προφορά μας ευχήθηκε ο Ολι Ρεν. Καλά να ‘ναι ο άνθρωπος, μας καταϋποχρέωσε. Πώς λένε αλήθεια το “ευχαριστούμε” στα φινλανδικά;
ΚΑΙ ΝΑ! Εκεί που βόσκαγαν όμορφα κι ωραία το αλάτι τους οι εφτά παχιές αγελάδες σε κάποια παραλία του Αιγαίου πελάγους, έκαναν την εμφάνισή τους απ’ το πουθενά εφτά αδύνατες, τι αδύνατες, καχεκτικές, αγελάδες κι ετοιμάστηκαν να καταβροχθίσουν τις πρώτες. Σενάριο ταινίας τρόμου, εφιάλτης εαρινής νυκτός ή απλή περιγραφή της πραγματικότητας;
Ο,ΤΙ ΗΤΑΝ να δώσει η Ελληνική Κυβέρνηση το έδωσε. Ο,τι της ζητήθηκε, δηλαδή. Για να δούμε τώρα τι θα πάρει απ’ την γύρα που ξεκίνησε.
ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ τελικά η βόμβα στα χέρια του Ελληνα πρωθυπουργού ή δεν θα σκάσει; Θα προλάβει να απενεργοποιήσει τον μηχανισμό έκρηξης ή δεν θα προλάβει; Τι ερωτήματα κι αυτά!
ΤΙ ΚΑΛΑ που ήταν πέρυσι τέτοιον καιρό στην άπλα των βατοπαιδινών πεδίων και στην ξάπλα της Ραφήνας! Πέρα έβρεχε κι αλλού βροντούσε. Στην κοσμάρα μας εμείς. Τί ανάγκη είχαμε, αφού ζούσαμε κάτω απ’ τον ίσκιο του... καταλληλότερου;
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε, τι πρέπει να κάνει ο καθένας μας μα και όλοι μαζί για να ξαναγίνουν τα Χανιά αυτό που ήταν στις αρχές του περασμένου αιώνα; Μια πολύβουη μεν, πολύτροπη και πολύχρωμη ωστόσο, και πάνω απ’ όλα φιλόξενη πόλη. Από τον φίλο μου τον γερω - δάσκαλο ο προβληματισμός. Με την φιλοδοξία να τον βάλουμε, όπως μου είπε, στην καθημερινότητά μας.
ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ, νέοι φόροι/ ποτ’ εδώ, πότε εκεί/ θα μας βγάλουνε σε λίγο/ όπως πάνε... το βρακί. Η πρώτη στροφή από ποίημα που βρήκα στην πρώτη σελίδα του τελευταίου φύλλου της εφ. “Η Φωνή των Συνταξιούχων”, που επιμένει να βγάζει κάθε μήνα στην πόλη μας ο πρόεδρος των συνταξιούχων του ΙΚΑ “Αγία Παρασκευή”, Ηρακλής Αναγνωστόπουλος. Για να δούμε τι έχει να σύρει η... παρασύρα της ποίησής σου, φίλε Ηρακλή, ύστερα απ’ τα που ανακοινώθηκαν χθες.
ΔΗΜΗΤΡΗ Τυραϊδή, ποιητή, Χανιά: Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την όγδοη (!) ποιητική σου συλλογή, “Απ’ το περβόλι της ζωής”, ο τίτλος της, που είχες την καλοσύνη με το που κυκλοφόρησε να μου την στείλεις. Ζει και αναπνέει για την ποίηση και με την ποίηση ο φίλος μου ο Δημήτρης, σημείωσα κάτω απ’ το ποίημα “Μη λησμονάς”. Ευχαριστίες θερμές.
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Σιζιμπέρ Ουγκώ ο πατέρας του μεγάλου Βίκτορα Ουγκώ τριγύριζε ένα βράδυ στο πεδίο της μάχης έφιππος μαζί με τον υπασπιστή του. Ξαφνικά άκουσαν κάπου βογγητά κι ανακάλυψαν ένα Ισπανό στρατιώτη πληγωμένο να τους ζητά νερό. Ο στρατηγός έβγαλε το παγούρι από τη ζώνη του κι είπε στον υπασπιστή του να του δώσει να πιει. Ο υπασπιστής υπάκουσε, αλλά ο τραυματίας τράβηξε το πιστόλι του και πυροβόλησε τον στρατηγό που γλίτωσε πάρα λίγο. Ατάραχος εκείνος είπε πάλι στον υπασπιστή του: “Δος του να πιει!”
“Μη λησμονάς ποτέ την καλοσύνη/ που σου ‘δειξαν στις δύσκολες στιγμές/ και μην περνάς σκυφτός και με βιασύνη/ μπροστά σ’ αυτούς που σου ‘δωσαν χαρές./ Μη σταματάς του χρόνου το ρολόϊ/ σ’ όποιες κι αν πέρασες κακοτοπιές/ κι απ’ τα ξερόχορτα φυτρώνει χλόη/ και λούλουδα με μύριες ομορφιές”.
Το ποίημα “Μη λησμονάς” του Δημήτρη Τυραϊδή
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα(04.03.10)
Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010
Eυθύβολα και μη...
Συγκίνηση πολλή, θλίψη περισσότερη
Γράφει ο NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ. KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
“Συγκινούμαι όταν βλέπω ανθρώπους στον δρόμο να μου λένε ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τον μισθό τους για την πατρίδα”, τάδε έφη Γεώργιος Α. Παπανδρέου. “Θλίβομαι όταν βλέπω ανθρώπους στον δρόμο και είναι έτοιμοι να τα μπήξουν γιατί δεν έχουν να φάνε, γιατί οι συντάξεις τους δεν τους φτάνουν ούτε για να πληρώσουν το νοίκι, γιατί χάσαν τις δουλειές τους, γιατί τρέχουν από το πρωί έως το βράδυ για να τα φέρουν βόλτα και τσίμα - τσίμα! Ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια στις λαϊκές αγορές να ξεδιαλέξουν για τον επιούσιό τους...”, τάδε έφη... Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης!
Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που λένε το μακρύ τους και το κοντό τους για τη δημιουργηθείσα κατάσταση όπως ο κ. Ρεν που -ευγενικός μου φάνηκε ο ανθρωπάκος- μας ευχήθηκε σε άπταιστα ελληνικά “kalo kouragio” κι απήλθε, αφήνοντάς μας στην ελληνική σύγχρονη πραγματικότητα των πολλών αντιθέσεων και των πολλών παραλόγων...
...Των αντιπαραθέσεων των πολιτικών μας που μόνοι τους έβγαζαν ο ένας του άλλου τα άπλυτα στη φόρα όταν μιλούσαν για σκάνδαλα, για κράτος διαφθοράς, για μίζες, για γκόλντεν μπόις, για επανασύσταση ενός κράτους όπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι το κράτος έχει τα μαύρα του τα χάλια κ.λπ. κ.λπ.
Επομένως δεν μας φταίει η Ευρώπη -στην οποία ανήκουμε, έχοντας εκτός από δικαιώμτα... και υποχρεώσεις, κάτι το οποίο συνεχώς ξεχνούμε- για τον λάκκο που εμείς σκάψαμε και μπήκαμε μέσα! Οι φταίχτες βρίσκονται ανάμεσά μας, πατριωτάκια μας είναι -τα ’χουμε ξαναπεί αυτά- και είναι αυτοί που... δεν θα πληρώσουν τα σπασμένα! Είναι αυτοί που δεν θα νιώσουν την κρίση, δεν θα αλλάξουν καθόλου τον τρόπο ζωής τους, ενδεχομένως και να επωφεληθούν από αυτήν! Είναι εκείνοι που μας μάθανε να τους συνδράμουμε από το υστέρημά μας “κτυπώντας μας στο φιλότιμο”! Δεν αμφισβητώ τα λόγια του πρωθυπουργού ότι τον συναντούν στον δρόμο και ότι του λένε ότι θα θυσιάσουν τους μισθούς τους υπέρ πατρίδος! Εγώ πάντως δεν έχω συναντήσει κανέναν τέτοιο! Αντιθέτως· έχω μιλήσει με πολλούς που το μόνο που δεν σκέφτονται είναι να... θυσιαστούν!
Επειδή μάλιστα βαρέθηκα να... θλίβομαι και θα ’θελα λίγο να συγκινηθώ όπως ο κ. πρωθυπουργός, θα επιθυμούσα να μου τους δείξει, εκείνους που τον συναντούν στον δρόμο(!) και να τους συγχαρώ για τον πατριωτισμό τους...
Χανιώτικα Νέα(03.03.10)
Γράφει ο NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ. KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
“Συγκινούμαι όταν βλέπω ανθρώπους στον δρόμο να μου λένε ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τον μισθό τους για την πατρίδα”, τάδε έφη Γεώργιος Α. Παπανδρέου. “Θλίβομαι όταν βλέπω ανθρώπους στον δρόμο και είναι έτοιμοι να τα μπήξουν γιατί δεν έχουν να φάνε, γιατί οι συντάξεις τους δεν τους φτάνουν ούτε για να πληρώσουν το νοίκι, γιατί χάσαν τις δουλειές τους, γιατί τρέχουν από το πρωί έως το βράδυ για να τα φέρουν βόλτα και τσίμα - τσίμα! Ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια στις λαϊκές αγορές να ξεδιαλέξουν για τον επιούσιό τους...”, τάδε έφη... Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης!
Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που λένε το μακρύ τους και το κοντό τους για τη δημιουργηθείσα κατάσταση όπως ο κ. Ρεν που -ευγενικός μου φάνηκε ο ανθρωπάκος- μας ευχήθηκε σε άπταιστα ελληνικά “kalo kouragio” κι απήλθε, αφήνοντάς μας στην ελληνική σύγχρονη πραγματικότητα των πολλών αντιθέσεων και των πολλών παραλόγων...
...Των αντιπαραθέσεων των πολιτικών μας που μόνοι τους έβγαζαν ο ένας του άλλου τα άπλυτα στη φόρα όταν μιλούσαν για σκάνδαλα, για κράτος διαφθοράς, για μίζες, για γκόλντεν μπόις, για επανασύσταση ενός κράτους όπερ μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι το κράτος έχει τα μαύρα του τα χάλια κ.λπ. κ.λπ.
Επομένως δεν μας φταίει η Ευρώπη -στην οποία ανήκουμε, έχοντας εκτός από δικαιώμτα... και υποχρεώσεις, κάτι το οποίο συνεχώς ξεχνούμε- για τον λάκκο που εμείς σκάψαμε και μπήκαμε μέσα! Οι φταίχτες βρίσκονται ανάμεσά μας, πατριωτάκια μας είναι -τα ’χουμε ξαναπεί αυτά- και είναι αυτοί που... δεν θα πληρώσουν τα σπασμένα! Είναι αυτοί που δεν θα νιώσουν την κρίση, δεν θα αλλάξουν καθόλου τον τρόπο ζωής τους, ενδεχομένως και να επωφεληθούν από αυτήν! Είναι εκείνοι που μας μάθανε να τους συνδράμουμε από το υστέρημά μας “κτυπώντας μας στο φιλότιμο”! Δεν αμφισβητώ τα λόγια του πρωθυπουργού ότι τον συναντούν στον δρόμο και ότι του λένε ότι θα θυσιάσουν τους μισθούς τους υπέρ πατρίδος! Εγώ πάντως δεν έχω συναντήσει κανέναν τέτοιο! Αντιθέτως· έχω μιλήσει με πολλούς που το μόνο που δεν σκέφτονται είναι να... θυσιαστούν!
Επειδή μάλιστα βαρέθηκα να... θλίβομαι και θα ’θελα λίγο να συγκινηθώ όπως ο κ. πρωθυπουργός, θα επιθυμούσα να μου τους δείξει, εκείνους που τον συναντούν στον δρόμο(!) και να τους συγχαρώ για τον πατριωτισμό τους...
Χανιώτικα Νέα(03.03.10)
Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
Στον θεO Μαrs, τον δικό μας Αρη, τον ορμητικό θεό του πολέμου, ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους, ο τρίτος μήνας του χρόνου, που μας μπήκε από χθες. Καλό μήνα, αδέλφια και με το καλό να μας βγει. Δίχως να μας έχουν κόψει τα κεφάλια οι κάθε λογής... Αρειανοί.
Μια κλωστH Aσπρη και κόκκινη ή χρυσή φορούσαν γύρω απ' τον καρπό του χεριού όλο το Μάρτη οι αρχαίοι για να διώχνουν το όποιο κακό. Εντάξει, δεν τη βάλαμε από χθες εμείς οι νεοέλληνες, μπορούμε όμως να τη βάλουμε από σήμερα. Πολλά είναι τα κακά που μας περιτριγυρίζουν.
Ηρθε, Hρθε η χελιδOνα,/ ήρθε, ήρθε η μελιδόνα,/ κάθισε και λάλησε/ και μας εκελάηδησε./ Μέσα ΄δω που ήρθα τώρα/ εις την ε(ι)δική σας χώρα/ κόψτε το λαιμό σας φίλοι/ πριν σας αποφάνε οι σκύλοι... Από τον Ολι Ρεν, που ήρθε χθες το χελιδόνισμα. Οπως βγήκε. Κάθε παρατήρηση δεκτή.
ΑκOμα τοYτη την Aνοιξη,/ ραγιάδες, ραγιάδες!/ Τούτο το καλοκαίρι/ ραγιάδες, ραγιάδες!/ Να φτάσει ο Μόσκοβος,/ ραγιάδες, ραγιάδες!/ Να φέρει το σεφέρι,/ ραγιάδες, ραγιάδες! Αλλο πάλι και τούτο! Ούτε επί τουρκοκρατίας να 'μαστε!
ΡIχνουν τα ζAρια και φέρνουν ντόρτια! Τα ξαναρίχνουν και φέρνουν άσους. Τα ρίχνουν για τρίτη φορά και φέρνουν διπλές. Τα ρίχνουν για τέταρτη φορά και φέρνουν ασόδυο. Τα ρίχνουν για πέμπτη φορά και φέρνουν πάλι ντόρτια. Μπορείτε νομίζω να συνεχίσετε μόνοι σας.
Να κατεβαIνουν οι διακOπτες της ΔΕΗ στις 9 το βράδυ και ν’ ανεβαίνουν στις 7 το πρωί. Ενα απ' τα εναλλακτικά μέτρα που έχει η Κυβέρνηση στην φαρέτρα της για την αντιμετώπιση του ελλείμματος. Ενα άλλο. Να βγάζει δίσκο κάθε δεύτερη Κυριακή στις ανά την Ελλάδα εκκλησίες...
“Οι τρεις αυτEς λEξεις, ήτοι αίμα, παιδεία, πνεύμα, συνιστούν τρεις επάλληλους και ομόκεντρους κύκλους, από τους οποίους το αίμα, δήλαδη η βιολογική συγκρότηση, είναι ο στενός και εσωτερικός κύκλος που συνδέεται με τον ρατσισμό, η παιδεία είναι ο αμέσως ευρύτερος που χαρακτηρίζεται κυρίως από τον πολιτισμό και το πνεύμα που είναι ο ευρύτατος και εξωτερικός κύκλος και βλέπει τα πράγματα με άλλη οπτική γωνία”. Μητροπολίτης Ναυπάκτου Βλάσιος (“Βήμα” 28.2.10).
Υστερα απO την ΑϊτH ο Εγκέλαδος χτύπησε τη Χιλή. Υπουλα και ξαφνικά. Οπως συνηθίζει να κάνει. Μυρμήγκια μπροστά του οι άνθρωποι, πώς να τον αντιμετωπίσουν!
ΡοδIκιο, ασκρολYμποι, σταφυλινάκοι, σειρίδες, προβατίνες, γαλατσίδες, σταμναγκάθι, τσώχοι, βρουβοβλάστακα, βατράχια, αχατζίκοι, λαγουδόχορτα, καυκαλίδες! Να 'σαι καλά, μάνα που μου 'μαθες να τα βρίσκω! Με αφορμή την ωραία εκδήλωση που έγινε με τον γεωπόνο Κώστα Οικονομάκη στο Δημαρχείο Νέας Κυδωνίας “Για ιδές περβόλι όμορφο!”.
Ο ΜιχαHλ Αγγελος εIχε φτιAξει έναν αριστουργηματικό πίνακα για κάποιον πλούσιο, αλλά και φιλάργυρο θαυμαστή του. Για να του τον στείλει του ζήτησε 70 δουκάτα. Ο φιλάργυρος του έστειλε μόνο 40. Ο καλλιτέχνης τότε του επέστρεψε το ποσό, δηλώνοντας τώρα ότι ήθελε 100 δουκάτα. Ο άλλος αναστενάζοντας έβγαλε 70 δουκάτα και του τα έστειλε. Οταν τα πήρε ο Μιχαήλ Αγγελος του απάντησε ότι ήθελε τώρα 140 δουκάτα, ούτε ένα λιγότερο. Τότε ο άνθρωπος εκείνος που καταλάβαινε από τέχνη και δεν ήθελε να χάσει τον πίνακα τού έστειλε τα 140 δουκάτα.
“Τα ωραία κορίτσια του Μαρτίου/ γεννιούνται αργά αργά τη νύχτα/ μέσ' απ' τη λάμψη των σωμάτων τους./ Υστερα γυμνώνουν την πόλη με τρυφερούς ανέμους/ χορεύοντας στις μυστικές πλατείες τον θαλασσινό καημό”. Το ποίημα “Τα ωραία κορίτσια του Μαρτίου” του Διονύση Καρατζά.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα (02.03. 10)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
Στον θεO Μαrs, τον δικό μας Αρη, τον ορμητικό θεό του πολέμου, ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους, ο τρίτος μήνας του χρόνου, που μας μπήκε από χθες. Καλό μήνα, αδέλφια και με το καλό να μας βγει. Δίχως να μας έχουν κόψει τα κεφάλια οι κάθε λογής... Αρειανοί.
Μια κλωστH Aσπρη και κόκκινη ή χρυσή φορούσαν γύρω απ' τον καρπό του χεριού όλο το Μάρτη οι αρχαίοι για να διώχνουν το όποιο κακό. Εντάξει, δεν τη βάλαμε από χθες εμείς οι νεοέλληνες, μπορούμε όμως να τη βάλουμε από σήμερα. Πολλά είναι τα κακά που μας περιτριγυρίζουν.
Ηρθε, Hρθε η χελιδOνα,/ ήρθε, ήρθε η μελιδόνα,/ κάθισε και λάλησε/ και μας εκελάηδησε./ Μέσα ΄δω που ήρθα τώρα/ εις την ε(ι)δική σας χώρα/ κόψτε το λαιμό σας φίλοι/ πριν σας αποφάνε οι σκύλοι... Από τον Ολι Ρεν, που ήρθε χθες το χελιδόνισμα. Οπως βγήκε. Κάθε παρατήρηση δεκτή.
ΑκOμα τοYτη την Aνοιξη,/ ραγιάδες, ραγιάδες!/ Τούτο το καλοκαίρι/ ραγιάδες, ραγιάδες!/ Να φτάσει ο Μόσκοβος,/ ραγιάδες, ραγιάδες!/ Να φέρει το σεφέρι,/ ραγιάδες, ραγιάδες! Αλλο πάλι και τούτο! Ούτε επί τουρκοκρατίας να 'μαστε!
ΡIχνουν τα ζAρια και φέρνουν ντόρτια! Τα ξαναρίχνουν και φέρνουν άσους. Τα ρίχνουν για τρίτη φορά και φέρνουν διπλές. Τα ρίχνουν για τέταρτη φορά και φέρνουν ασόδυο. Τα ρίχνουν για πέμπτη φορά και φέρνουν πάλι ντόρτια. Μπορείτε νομίζω να συνεχίσετε μόνοι σας.
Να κατεβαIνουν οι διακOπτες της ΔΕΗ στις 9 το βράδυ και ν’ ανεβαίνουν στις 7 το πρωί. Ενα απ' τα εναλλακτικά μέτρα που έχει η Κυβέρνηση στην φαρέτρα της για την αντιμετώπιση του ελλείμματος. Ενα άλλο. Να βγάζει δίσκο κάθε δεύτερη Κυριακή στις ανά την Ελλάδα εκκλησίες...
“Οι τρεις αυτEς λEξεις, ήτοι αίμα, παιδεία, πνεύμα, συνιστούν τρεις επάλληλους και ομόκεντρους κύκλους, από τους οποίους το αίμα, δήλαδη η βιολογική συγκρότηση, είναι ο στενός και εσωτερικός κύκλος που συνδέεται με τον ρατσισμό, η παιδεία είναι ο αμέσως ευρύτερος που χαρακτηρίζεται κυρίως από τον πολιτισμό και το πνεύμα που είναι ο ευρύτατος και εξωτερικός κύκλος και βλέπει τα πράγματα με άλλη οπτική γωνία”. Μητροπολίτης Ναυπάκτου Βλάσιος (“Βήμα” 28.2.10).
Υστερα απO την ΑϊτH ο Εγκέλαδος χτύπησε τη Χιλή. Υπουλα και ξαφνικά. Οπως συνηθίζει να κάνει. Μυρμήγκια μπροστά του οι άνθρωποι, πώς να τον αντιμετωπίσουν!
ΡοδIκιο, ασκρολYμποι, σταφυλινάκοι, σειρίδες, προβατίνες, γαλατσίδες, σταμναγκάθι, τσώχοι, βρουβοβλάστακα, βατράχια, αχατζίκοι, λαγουδόχορτα, καυκαλίδες! Να 'σαι καλά, μάνα που μου 'μαθες να τα βρίσκω! Με αφορμή την ωραία εκδήλωση που έγινε με τον γεωπόνο Κώστα Οικονομάκη στο Δημαρχείο Νέας Κυδωνίας “Για ιδές περβόλι όμορφο!”.
Ο ΜιχαHλ Αγγελος εIχε φτιAξει έναν αριστουργηματικό πίνακα για κάποιον πλούσιο, αλλά και φιλάργυρο θαυμαστή του. Για να του τον στείλει του ζήτησε 70 δουκάτα. Ο φιλάργυρος του έστειλε μόνο 40. Ο καλλιτέχνης τότε του επέστρεψε το ποσό, δηλώνοντας τώρα ότι ήθελε 100 δουκάτα. Ο άλλος αναστενάζοντας έβγαλε 70 δουκάτα και του τα έστειλε. Οταν τα πήρε ο Μιχαήλ Αγγελος του απάντησε ότι ήθελε τώρα 140 δουκάτα, ούτε ένα λιγότερο. Τότε ο άνθρωπος εκείνος που καταλάβαινε από τέχνη και δεν ήθελε να χάσει τον πίνακα τού έστειλε τα 140 δουκάτα.
“Τα ωραία κορίτσια του Μαρτίου/ γεννιούνται αργά αργά τη νύχτα/ μέσ' απ' τη λάμψη των σωμάτων τους./ Υστερα γυμνώνουν την πόλη με τρυφερούς ανέμους/ χορεύοντας στις μυστικές πλατείες τον θαλασσινό καημό”. Το ποίημα “Τα ωραία κορίτσια του Μαρτίου” του Διονύση Καρατζά.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα Νέα (02.03. 10)
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Το μόνο του καύχημα
Μεταξύ των τεσσάρων επιστημόνων (ισάριθμων των τεσσάρων νομών της Κρήτης) που βραβεύτηκαν τις προάλλες (Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου τ.ε.) από το Σύνδεσμο Κρητών Επιστημόνων, στην αίθουσα της Κρητκής Εστίας, στην Αθήνα, ήταν και ο συνεργάτης της εφημερίδας μας, γνωστός ανά το πανελλήνιο, ιδιαίτερα στην ευρύτερη δασκαλική οικογένεια, παιδαγωγός, ψυχολόγος και συγγραφέας, εκ Παϊδοχωρίου Αποκορώνου ορμώμενος, Δρ Νικόλαος Πετρουλάκης. Για πολλά πάμπολλα θα μπορούσε να καυχηθεί ο σοφός δάσκαλος, που συνεχίζει στα 89 του χρόνια να παραδίδει μαθήματα ήθους, αξιοπρέπειας και παιδαγωγικής ευθύνης, γενικότερα με τον όλο βίο και την όλη πολιτεία του και ειδικότερα με τα δημοσιεύματά του, σχετικά με τον αμπελώνα που φύτεψε και καλλιέργησε επί εβδομήντα περίπου χρόνια στον εκπαιδευτικό, κοινωνικό και επιστημονικό χώρο. Σε τίποτα απ' όλα αυτά, δεν αναφέρθηκε στην αντιφώνησή του, ωστόσο. Σε τίποτα πλην των μαθητών του, που σκορπισμένοι στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό επιτέλεσαν και επιτελούν το ιερότερο των έργων, το λειτούργημα του δασκάλου. Στους σπουδαστές και στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους που είχε στις παιδαγωγικές ακαδημίες της Φλώρινας, του Ηρακλείου, της Ρόδου και των Ιωαννίνων, όπως και στο Μαράσλειο Διδασκαλείο (ένας εξ αυτών κι εγώ). Είκοσι ένας, λέει, απ' αυτούς λάμπρυναν ή και λαμπρύνουν τα Πανεπιστήμια ως καθηγητές. Μερικές εκτατοντάδες κατέλαβαν ή και κατέχουν ηγετικές θέσεις στην εκπαίδευση και χιλιάδες την διακόνησαν ή και την διακονούν στις επάλξεις της. "Τους μαθητές μου, όπως και τα βιολογικά μου παιδιά, περιβάλλω με την αγάπη μου, και καυχώμαι γι' αυτούς, το μόνο εξάλλου καύχημα που επιτρέπεται", είπε σχετικά. Εμείς να δεις πόσο σ' αγαπούμε και πόσο καυχώμαστε για σένα, Δάσκαλε!
Συνέγραψε και εξακολουθεί να συγγράφει...
Ο περί ου ο λόγος στην προηγούμενη εύφημη μνεία, Νικόλαος Πετρουλάκης που υπηρετεί την εκπαίδευση από το 1940 και έχει διατελέσει εκτός από δάσκαλος, καθηγητής, υποδιευθυντής, διευθυντής και γενικός διευθυντής Παιδαγωγικών Ακαδημιών, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Μαρασλείου Διδασκαλείου, Προϊστάμενος Τμήματος Μελετών του Υπουργείου Παιδείας, Ανώτατος Εκπαιδευτικός Σύμβουλος, μέλος του Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου, Πρόεδρος του Κεντρικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου στο Υπουργείο Παιδείας, Επόπτης Παιδείας Ηπείρου και Ιονίων Νήσων και Ειδικός Σύμβουλος του ΚΕΜΕ, σημερινού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, έχει μέχρι τώρα συγγράψει είκοσι πέντε (25) παιδαγωγικά, ψυχολογικά, ιστορικά, λαογραφικά και θεματολογικά βιβλία, περί τα 150 λήμματα στη Μεγάλη Παιδαγωγική Εγκυκλοπαίδεια και την Παιδαγωγική και Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια, εκατοντάδα βιβλιοκριτικές παιδαγωγικών και ψυχολογικών βιβλίων και εκατοντάδες επιφυλίδες επί ιστορικών, παιδαγωγικών, ψυχολογικών και κοινωνικών θεμάτων σε εφημερίδες των Αθηνών και του τοπικού κρητικού Τύπου. Από τα βιβλία του το "Ψυχολογία της Προσαρμογής" σημείωσε δώδεκα εκδόσεις και το "Προγράμματα, Εκπαιδευτικοί Στόχοι, Μεθοδολογία", εφτά. Αμφότερα χρησιμοποιεί και χρησιμοποιούνται ως συγγράματα παιδαγωγικών και ψυχολογικών σπουδών φοιτητών και εκπαιδευτικών. Τα περισσότερα βιβλία του έχουν εξαντληθεί παρά τις επανειλημμένες εκδόσεις των...
Αυτά τα ολίγα από το βιογραφικό του Νίκου Πετρουλάκη, μόνο σε ό,τι αφορά το κεφάλαιο συγγραφή.
Ο απόηχος της φωνής και η εικόνα του χαμόγελου
...Είναι ο απόηχος της φωνής και η εικόνα του χαμόγελου του Νίκου Πετρουλάκη, έτσι όπως έμειναν μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σ' ένα κλείσιμο των πετάλων του νου. Η εικόνα του χαμόγελου και ο απόηχος της φωνής του Δασκάλου σε ώρα διδασκαλίας. Πρόκειται ακριβώς για τη στιγμή-σταθμό που αρχίζει η γνωριμία μου με τον Νίκο Πετρουλάκη. Και πρόκειται, βέβαια, για τη στιγμή σταθμό, που αφού κόψει τον χρόνο στα πριν και στα μετά, τον σπρώχνει μπροστά και πίσω για να συναντήσει άλλες στιγμές απαραίτητες για την ολοκλήρωση της γνωριμίας.
Είναι ένα αθηναϊκό απόγευμα του 1979, πρώτες Οκτωβρίου, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Αθηνών και ο Νίκος Πετρουλάκης βρίσκεται στην έδρα και παραδίδει στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους εκείνης της σειράς το πρώτο μάθημα από τα "Διδακτικά προβλήματα". Έχει φύγει ήδη δύο χρόνια απ' την υπηρεσία ύστερα από τριάντα εφτά συναπτά έτη υπηρεσίας στην Παιδεία με τον βαθμό του Ειδικού Συμβούλου του ΚΕΜΕ και δεν μπορεί να συνηθίσει με τίποτα στην ιδέα ότι θ' αφήσει την έδρα.
Ο Δάσκαλος, έχοντας μόνιμο το χαμόγελο στο πρόσωπό του, μιλά απαλά σχεδόν βελούδινα, κι εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω ακόμα, γιατί ο απόηχος εκείνης της φωνής μου φερε στο μυαλό κελαήδημα ποταμίδας, ούτε γιατί το χαμόγελο εκείνο με παρέπεμψε στην ιδέα ενός ολόγιομου φεγγαριού. Μπορώ όμως να θυμηθώ τη μαγεία της σιωπής που βασίλευε στην αίθουσα. Όπως και την ευωδία της, που έτσι όπως έβγαινε απ' τ' ανοιχτό παράθυρο, επέβαλε τη σιωπή σε δύο σπουργίτια που ήταν καθισμένα από ώρα σε μια μοναχική ξεχασμένη γριά λεύκα...
(Απόσπασμα ομιλίας του γράφοντος που έγινε στις 13 Μαΐου 1994, σε τιμητική εκδήλωση για τον Νίκο Πετρουλάκη από τον Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών του Νομού μας.)
Περί ελληνικής γλώσσας
Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, ύστερα από το άρθρο του Παρασκευά Περράκη ("Χ.Ν.", 23.2.10) που δημοσιεύθηκε σαν απάντηση σε απόσπασμα κειμένου με τίτλο "Για να δείτε τι σημαίνει ελληνική γλώσσα", που εστάλη από φίλη αναγνώστρια και φιλοξενήθηκε στη στήλη (22.2.10) κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όντως πρόκειται περί μύθου. Θύματά του, εκτός της Ελληνικής Πρεσβείας στις ΗΠΑ και πολλών ΜΜΕ, σύμφωνα με την "Βικιπαίδεια" και ο πρώην υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης που τον αναπαρήγαγε σε ομιλία του προ διετίας. (27.1.08)...
Βεβαίως η ελληνική γλώσσα δεν έχει ανάγκη από μύθους, αυτό δα έλειπε, για να αποδειχθεί η αξία της και η ομορφιά της.
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Το μόνο του καύχημα
Μεταξύ των τεσσάρων επιστημόνων (ισάριθμων των τεσσάρων νομών της Κρήτης) που βραβεύτηκαν τις προάλλες (Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου τ.ε.) από το Σύνδεσμο Κρητών Επιστημόνων, στην αίθουσα της Κρητκής Εστίας, στην Αθήνα, ήταν και ο συνεργάτης της εφημερίδας μας, γνωστός ανά το πανελλήνιο, ιδιαίτερα στην ευρύτερη δασκαλική οικογένεια, παιδαγωγός, ψυχολόγος και συγγραφέας, εκ Παϊδοχωρίου Αποκορώνου ορμώμενος, Δρ Νικόλαος Πετρουλάκης. Για πολλά πάμπολλα θα μπορούσε να καυχηθεί ο σοφός δάσκαλος, που συνεχίζει στα 89 του χρόνια να παραδίδει μαθήματα ήθους, αξιοπρέπειας και παιδαγωγικής ευθύνης, γενικότερα με τον όλο βίο και την όλη πολιτεία του και ειδικότερα με τα δημοσιεύματά του, σχετικά με τον αμπελώνα που φύτεψε και καλλιέργησε επί εβδομήντα περίπου χρόνια στον εκπαιδευτικό, κοινωνικό και επιστημονικό χώρο. Σε τίποτα απ' όλα αυτά, δεν αναφέρθηκε στην αντιφώνησή του, ωστόσο. Σε τίποτα πλην των μαθητών του, που σκορπισμένοι στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό επιτέλεσαν και επιτελούν το ιερότερο των έργων, το λειτούργημα του δασκάλου. Στους σπουδαστές και στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους που είχε στις παιδαγωγικές ακαδημίες της Φλώρινας, του Ηρακλείου, της Ρόδου και των Ιωαννίνων, όπως και στο Μαράσλειο Διδασκαλείο (ένας εξ αυτών κι εγώ). Είκοσι ένας, λέει, απ' αυτούς λάμπρυναν ή και λαμπρύνουν τα Πανεπιστήμια ως καθηγητές. Μερικές εκτατοντάδες κατέλαβαν ή και κατέχουν ηγετικές θέσεις στην εκπαίδευση και χιλιάδες την διακόνησαν ή και την διακονούν στις επάλξεις της. "Τους μαθητές μου, όπως και τα βιολογικά μου παιδιά, περιβάλλω με την αγάπη μου, και καυχώμαι γι' αυτούς, το μόνο εξάλλου καύχημα που επιτρέπεται", είπε σχετικά. Εμείς να δεις πόσο σ' αγαπούμε και πόσο καυχώμαστε για σένα, Δάσκαλε!
Συνέγραψε και εξακολουθεί να συγγράφει...
Ο περί ου ο λόγος στην προηγούμενη εύφημη μνεία, Νικόλαος Πετρουλάκης που υπηρετεί την εκπαίδευση από το 1940 και έχει διατελέσει εκτός από δάσκαλος, καθηγητής, υποδιευθυντής, διευθυντής και γενικός διευθυντής Παιδαγωγικών Ακαδημιών, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Μαρασλείου Διδασκαλείου, Προϊστάμενος Τμήματος Μελετών του Υπουργείου Παιδείας, Ανώτατος Εκπαιδευτικός Σύμβουλος, μέλος του Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου, Πρόεδρος του Κεντρικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου στο Υπουργείο Παιδείας, Επόπτης Παιδείας Ηπείρου και Ιονίων Νήσων και Ειδικός Σύμβουλος του ΚΕΜΕ, σημερινού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, έχει μέχρι τώρα συγγράψει είκοσι πέντε (25) παιδαγωγικά, ψυχολογικά, ιστορικά, λαογραφικά και θεματολογικά βιβλία, περί τα 150 λήμματα στη Μεγάλη Παιδαγωγική Εγκυκλοπαίδεια και την Παιδαγωγική και Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια, εκατοντάδα βιβλιοκριτικές παιδαγωγικών και ψυχολογικών βιβλίων και εκατοντάδες επιφυλίδες επί ιστορικών, παιδαγωγικών, ψυχολογικών και κοινωνικών θεμάτων σε εφημερίδες των Αθηνών και του τοπικού κρητικού Τύπου. Από τα βιβλία του το "Ψυχολογία της Προσαρμογής" σημείωσε δώδεκα εκδόσεις και το "Προγράμματα, Εκπαιδευτικοί Στόχοι, Μεθοδολογία", εφτά. Αμφότερα χρησιμοποιεί και χρησιμοποιούνται ως συγγράματα παιδαγωγικών και ψυχολογικών σπουδών φοιτητών και εκπαιδευτικών. Τα περισσότερα βιβλία του έχουν εξαντληθεί παρά τις επανειλημμένες εκδόσεις των...
Αυτά τα ολίγα από το βιογραφικό του Νίκου Πετρουλάκη, μόνο σε ό,τι αφορά το κεφάλαιο συγγραφή.
Ο απόηχος της φωνής και η εικόνα του χαμόγελου
...Είναι ο απόηχος της φωνής και η εικόνα του χαμόγελου του Νίκου Πετρουλάκη, έτσι όπως έμειναν μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σ' ένα κλείσιμο των πετάλων του νου. Η εικόνα του χαμόγελου και ο απόηχος της φωνής του Δασκάλου σε ώρα διδασκαλίας. Πρόκειται ακριβώς για τη στιγμή-σταθμό που αρχίζει η γνωριμία μου με τον Νίκο Πετρουλάκη. Και πρόκειται, βέβαια, για τη στιγμή σταθμό, που αφού κόψει τον χρόνο στα πριν και στα μετά, τον σπρώχνει μπροστά και πίσω για να συναντήσει άλλες στιγμές απαραίτητες για την ολοκλήρωση της γνωριμίας.
Είναι ένα αθηναϊκό απόγευμα του 1979, πρώτες Οκτωβρίου, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Αθηνών και ο Νίκος Πετρουλάκης βρίσκεται στην έδρα και παραδίδει στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους εκείνης της σειράς το πρώτο μάθημα από τα "Διδακτικά προβλήματα". Έχει φύγει ήδη δύο χρόνια απ' την υπηρεσία ύστερα από τριάντα εφτά συναπτά έτη υπηρεσίας στην Παιδεία με τον βαθμό του Ειδικού Συμβούλου του ΚΕΜΕ και δεν μπορεί να συνηθίσει με τίποτα στην ιδέα ότι θ' αφήσει την έδρα.
Ο Δάσκαλος, έχοντας μόνιμο το χαμόγελο στο πρόσωπό του, μιλά απαλά σχεδόν βελούδινα, κι εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω ακόμα, γιατί ο απόηχος εκείνης της φωνής μου φερε στο μυαλό κελαήδημα ποταμίδας, ούτε γιατί το χαμόγελο εκείνο με παρέπεμψε στην ιδέα ενός ολόγιομου φεγγαριού. Μπορώ όμως να θυμηθώ τη μαγεία της σιωπής που βασίλευε στην αίθουσα. Όπως και την ευωδία της, που έτσι όπως έβγαινε απ' τ' ανοιχτό παράθυρο, επέβαλε τη σιωπή σε δύο σπουργίτια που ήταν καθισμένα από ώρα σε μια μοναχική ξεχασμένη γριά λεύκα...
(Απόσπασμα ομιλίας του γράφοντος που έγινε στις 13 Μαΐου 1994, σε τιμητική εκδήλωση για τον Νίκο Πετρουλάκη από τον Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών του Νομού μας.)
Περί ελληνικής γλώσσας
Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, ύστερα από το άρθρο του Παρασκευά Περράκη ("Χ.Ν.", 23.2.10) που δημοσιεύθηκε σαν απάντηση σε απόσπασμα κειμένου με τίτλο "Για να δείτε τι σημαίνει ελληνική γλώσσα", που εστάλη από φίλη αναγνώστρια και φιλοξενήθηκε στη στήλη (22.2.10) κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όντως πρόκειται περί μύθου. Θύματά του, εκτός της Ελληνικής Πρεσβείας στις ΗΠΑ και πολλών ΜΜΕ, σύμφωνα με την "Βικιπαίδεια" και ο πρώην υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης που τον αναπαρήγαγε σε ομιλία του προ διετίας. (27.1.08)...
Βεβαίως η ελληνική γλώσσα δεν έχει ανάγκη από μύθους, αυτό δα έλειπε, για να αποδειχθεί η αξία της και η ομορφιά της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)